Sahra

GAZZE'DE SOYKIRIMA DUR DE!

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Fri, 12 Sep 2025 19:22:00 +0000

ONLAR İNSAN

Her yıl düzenlenen Dünya insan hakları günü neden düzenlenir? Gazze'de, Filistin'de canlarına, mallarına kıyılan insanların hakkı yok mudur? Evlerine bombalar yağdırılan, ekmeklerine el konulan o canlar hangi haklara sahiptir? Gözlerinin önünde evlatları, babaları, anneleri ve aileleri katledilen o canlar ne suç işledi? Bilmem hangi ülkenin falanca ormanındaki kısa bacaklı böcekleri nesli tükenmesin diye korumaya alan vakıflar çalışır da insanları koruyacak bir vakıf yok mudur? Bu kadar bombanın yağdığı ülkede Dünya üzerindeki tarihi mekanları koruyan vakıf bayılmış mıdır? Kendi topraklarında evlerinde bu zulme uğrayan insanların gözyaşı sel olup Dünyayı boğacağı günler yakındır umarım.

Evlatlarına doyamayan annelerin, ailesini koruyamayan babaların, parçalanmış ailelerin ahı bu Dünyayı yakıp kavuracak korkarım.

ONLAR ÇOCUK

Dünya üzerinde daha önce görülmemiş bir yokluğa mahkum edilen bu mazlumların bir kısmı çocuk!

Kendi çocuklarına on tabak yemek yedirmek için bir buğday tanesine hasret bırakılan ağzı süt kokan ama içecek sütleri olmayan o küçükler çocuk! Kendi çocuklarının bir oda dolusu oyuncağı olsun diye sahip olmadıkları topraklara hırsız gibi giren ve ev sahibi çocuğun bez bebeğini parçalayan caniler karşınızdakiler çocuk! Yaralarının kabuğu olamayan zira daima kanayan o küçükler çocuk! Alay edercesine havadan kafalarına un attıkları o kıymetliler çocuk! O bombaları atanların bir damla gözyaşı dökse Dünyayı yakacakları çocukları kadar çocuk! Bir odadan bir odaya giderken ayağına paten takan çocuklarınızın yaşıtları yürüyerek şehirler arası yol alıyorlar. Bir tarafta parmağına iğne batsa saatlerce ağlayan zalimlerin çocukları bir tarafta parça parça edilen mazlum yavrular! Ve Dünya çocuklarını koruma vakıfları sağır dilsiz izliyor. Dini liderler uykuda adeta. Dünya üzerindeki tüm anneler elini vicdanına koysa ve sokağa çıksa "ONLAR ÇOCUK DURUN YETER!" dese babalar ""AİLEYİ PARÇALAMAYIN" dese ama nerede...

Sizin çocuklarınız ışıklı ve sıcak odalarında uyurken o çocukların gecelerini bombaların yaktığı ateşler aydınlatıyor ve gördükleri son ışık o oluyor.

Lakin size dokunmayan yılan tıslayacak dolaşacak sonunda size de dokunacak çünkü doymayacak. Yedikçe midesi genişleyecek sıra size gelecek işte o gün cılız bir sesle "ONLAR ÇOCUKTU BİZ SUSTUK" Diyeceksiniz.

Gözünüz varsa zulmü görün! Kulağınız varsa masum bebek feryatlarını işitin! Einiz varsa kaldırın! Diliniz varsa söyleyin"DURUN! ONLAR ÇOCUK!"

Anlıyoruz ki tüm vakıf ve kurumlar da kötünün gücüne teslim oluyor. Ben insanım diyenler üç maymunu oynuyor!

Ey haksızlığa ve zulme uğramış Gazzeli kardeşlerim gönlümüz ve duamız sizinle...Elimizden gelen bu maalesef.

Notcuk;Küçük bir blog olarak uzunca süredir bu elim hadise üzerine yazmak istedim lakin anneciğimi kaybettikten sonra bir türlü yazmaya başlayamadım.

Anneciğime Mektup İlk Bayram

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Fri, 11 Jun 2021 22:48:00 +0000

Bayram... Müslümanlar bayram sabahı sevinmeli. Bu güzel dinimizin emri. Sevinmeye çalışıyorum gözlerimde yaşlarla sabahın ilk saatlerinde. Olmuyor...Bir eksiğiz ama çok eksiğiz bu bayram.

Günlerdir bugünü düşünüyoruz... Her ilk yaşadığımız gün gibi zor olacak. Annesiz ilk doğum günü, ilk kandil, ilk üç aylar, ilk Ramazan-ı Şerif ve işte ilk bayram.

Her yer tertemiz olmalı. Tertemiz giyinmeliyiz, tatlılar, tuzlular hazırlamalıyız...Sabah erken kalkmalıyız. Eksiklerimiz olursa anneciğim üzülür. sonra ben size böyle mi öğrettim? Der.

Ben o çocuk aklıyla küçük ayakkabılarımızı baş ucumuza koyup uyuduğumuz yaşları özledim. O zaman uykumuzu kaçıran şeyler bayram sabahı geç kalkmamak. Canımızı acıtan şeyler belki sıkan ayakkabılar. Yiyeceğimiz iki şeker acımızı geçiriyor. Sevdiklerimizi ziyaret en tatlı ödül. Şimdi sırtımda tonlarca ağırlıkla yürüyorum dünya kafesinde.

Yataktan doğrulmak istemiyorum. Ama mecbur doğrulup kalkıyorum. İçim titriyor yürürken yatağın boş, odan boş. Bayram sabahıda yoksun. O bitmek bilmeyen ümitlerim yine kırılıyor. Mutfağa doğru yürüyorum taş bağlamışlar sanki ayaklarıma kalkmıyor, geri geri gidiyor adımlarım. O mis anne kokusu burada da yok. Birbirimize bakmıyoruz bakamıyoruz.

Bizim bayram sofralarımızın menüsü belliydi değil mi? Ama üç yıldır anne sofrası yoktu bayram sabahları. Dert miydi? Hayır zira anne vardı soframızda. Hasta da olsa bizim için ayağa kalkan, saran, koruyup kollayan. Bayram sabahları hastaneye gitmek gerekse de beraberdik. İşte tek bir eksik yüzlerceden fazla acı veriyor. Son bayram mahsun da olsak beraberdik. Yavaş yavaş dolaşsanda yanımızda sesin, nefesin vardı.

Ne kadar sürüyor bilmiyorum masayı hazırlamak? Yıl gibi geliyor ama bitiyor. Güzel gözlerin, kulağın kapıda olurdu oğulcuğun gelsin diye. O da geliyor yine yoksun.

Gözlerimizi kaçıra kaçıra masaya oturuyoruz. Ağzımızda büyüyen lokmaları yutuyoruz birer birer. Ama boğazımızdaki yumruk yutulmuyor. Bakışını, gülüşünü, gözlerini ellerini hayal ediyoruz. Konuşmalarını düşünüyor sesini kulaklarımızda tutmaya çalışıyoruz.

Zaman geçmek bilmiyor kahvaltı sofrasında kalp kırmamak için söylemediğin kırgınlıklarını, yarım bıraktıklarını düşünüyoruz.

Bayramı bayram yapan ne şeker, ne tatlı ne de tatil yapmak. İnsanın ailesinin birlikte olması bayram sabahının en büyük bayramlığı. Bizim bayramlığı eksik minik çocuklar gibi boynumuz bükük bu sabah.

El öpme faslına geçtiğimizde dökülüyoruz hepimiz. Kolumuz kanadımız kırık yola çıkıyoruz. İşte bizim sensiz evimizde ilk bayram sabahımız annem. Öpemediğimiz ellerinin yerine toprağından öpmeye geldim. Gül fideleri sarmış sarmalamış aramıza giriyor dikenleri adeta. Bayramın mübarek olsun canımın içi.

Anneciğim öpemediğimiz, öpemeyeceğimiz ellerinin hayaliyle hasretin biteceği günü bekliyoruz. Bizi bekle...

Notcuk;Bir yerlere çıkıp avaz avaz bağırmak istiyorum; Bayramda bir kez öpmeyin anne, babanızın elini. Gücünüzün yettiği kadar çok öpün. Anneler babalar siz de sıkı sıkı sarılın yavrularınıza zira ayrılığın ne vakit geleceği belli olmuyor.

Anneciğime Mektup

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Wed, 24 Feb 2021 23:15:00 +0000

Anneciğime;

Elimde çok mektupların birikti. Bir yerden başlamak lazım. Kızım işinizi vaktinde yapın derdin yine sonraya kaldı işte.

22 Şubat 2021

Günlerdir bugün nasıl geçecek diye düşündüğümüz gün de geçti. Dün evimizin en küçüğü doğmuştu anneciğim. Uykusundan evimin gülü diyerek uyandırdığın oğlun. Umutlarının sönüşünü görüp, hasta yatağında ağlayarak seyrettiğin ciğerparen. Görsen saçlarına kar yağdı bu aralar. Yüreğine hapsettiği acısının gözlerine vuran kısmı yetiyordu bize ama dün yağmur olup yağdı sanki evimize. Üzerine çöken yük omuzlarını çökertti.

Küçücükken anlasa da anlamasa da sevdiği yiyecekleri yaptığın oğlun gelecek alıştığı şeyleri yapmazsak üzülürsün diye hazırladık bir şeyler. Anne kokmuyordu hiçbiri gerçi. Hüzünlü bir yemek yedik. Yemek mi bizi yedi biz mi yemeği yedik bu tartışılır. Masaya bazen gözyaşları damladı havaya hüzün karıştı. Masamızda sandalyen boştu. Yüreğimizdeki yerin kanıyordu. Bizimleydin ama eksiktin. İçimizdeydin ama gülmüyordun. Bu ne çocuk? Demiyordun o incelen sesinle. Derler ki şehitler istedikleri yere gidebilirlermiş bekledik ki sırtımızı sıvazlar; Allah razı olsun sizden dersin.

Oğluna; İyi ki doğdun oğlum dersin. Babama sen olmasan bu çocuklar ne yapar? İyi bak onlara, kendine dersin. Belki de dedin biz duymadık. Güzel gözlerinde yaşlarla izledin bizi. Sessizce uzaklaştın.

İnsanların bir türlü anlayamadığı eğleniyoruz sandığı hüzünlü masamızda eksik akşamımız zor tamamlandı. Vakit mi geçmek bilmedi bize mi uzun geldi? Bilemedim...

Zaten sekiz senedir hüzünle geçen bugün bizim evde iki katı hüzünle geçti.

Ama takvimden bir yaprak daha düştü şükür. Kavuşmaya bir gün daha yaklaştık.

Hasretle, sevgiyle hürmetle ellerinden öpüyoruz canımın içi. Dualarını bekliyoruz.

Not; İstirham ederiz; Falanca ya da filanca arkadaşlarınızla bize dini bilgiler hatırlatmaları yapmadan önce yıllardır bu dinin Peygamberi aleyhissalatü vesselam için Mevlit okunduğunu ve sevap olduğunu düşünürseniz bunları yazmanın ya da özlemenin isyan olmadığını anlarsınız.

Annemsiz Kırk Gün

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Mon, 21 Sep 2020 08:59:00 +0000

Anneciğim sana geldik. Tam kırk gün oldu bugün. Gül yüzünü görmeyeli. Tam kırk gün oldu incecik sesini işitmeyeli. Işığımız söndü annem! Günümüz gece oldu! Nefesin, bakışın ve gülüşün eksik evimizde. Eksiğimize kavuşalım diye geldik bugün yine. Dua ederken bizim göz yaşımızdan önce yağmur yağdı toprağına. Toprağını kıskandım ben sarılamazken o sarılmıştı sana. Taşlara imrendim ben eve dönerken onlar seninle kaldılar.

Alışmanız lazım hepimiz kaybettik annemizi dedi bazı arayanlar ya da aramayanlar. Hatta tevekkülümüzü az bulup azara geçenler oldu. Haklılar mı diye düşününce cevabı buldum;

Ben sadece annemi kaybetmedim. Hazreti Ali buyurmuş ki; Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum. Ben bütün harfleri öğretenimi kaybettim. Nasıl mı?

Şöyle;

Ben sadece üç çocuk annesi bir anneyi değil arkadaşlarının çocuklarını çocuklarından ayırmayan kendi evlatları için istediğinden fazlasını onlar için isteyen bu yüzden yüzlerce çocuğu olan bir anneyi kaybettim.

Ben bir arkadaşı ya da akrabası gel bana yardım et dediğinde günlerce onun işi için koşturan hakiki dostu kaybettim.

Sünnet, nişan, düğün veya davet farketmez en ince ayrıntısına kadar düzenleyen organizatörü kaybettim.

Ben gelen misafirini yedirmek ve yatırmak için kendi sağlığını feda eden

misafirperverimi kaybettim.

İnsan bir işi de yapamaz? Ben terzi,nakışçılığı yetmezmiş gibi eve gelen tamircileri takip edip bir daha onu çağırmadan buzdolabı, çamaşır makinesi tamir eden tamircimizi kaybettim.

Ben usta aşçımı kaybettim. En güzel yemekleri aldığı kadar un, göz kararı yağ el kararı ölçüyle yapan ama bu ölçülerle en leziz yemekleri yapanımı kaybettim.

Aşçıların çoğu bir yerden sonra baklavacı, börekçi veya kebapçı diye ayrılır. Ama ben baklavacı, börekçi, kebapçı ez cümle şef aşçımı kaybettim.

Ben babam hastanedeyken aylarca sandalyede uyku uyuyan fedakar eşi kaybettim.

Ben ailesinden veya arkadaşlarından sayısız hastaya gönüllü olarak bakan güleryüzlü hasta bakıcıyı kaybettim.

Ben bir arkadaşından bir iyilik gördüğünde kırk yıl onu unutmayan, arayan vefakar insanı kaybettim.

Ben kendisi ameliyatlı inlerken abisi evine varmış mı diye merak eden kardeşi kaybettim.

Ben kayınbiraderini abisi kadar seven, onun çocuklarını kendi yeğenlerinden ayırmayan gelini kaybettim.

Ben kendisi kemoterapi alırken başka hastaları merak eden, dua eden ince insanı kaybettim.

Ben sokakta bulduğu iki yaşındaki çocuğu kemoterapi almış hasta bedeniyle tam bir saat yürüyerek kendi ailesine teslim eden merhamet küpümü kaybettim.

Ben bir lokmayı zor yutarken oğlu yemek yesin diye zorla bir kase çorba içen dertli anneyi kaybettim.

Ben nefesi yetmezken bile büyüklerine dualar eden o mahzun insanı kaybettim.

Ben sevdiklerine hasret giden ama halini anlatamayan meleğimi kaybettim.

Ben dert ortağımı, arkadaşımı canımın içini kaybettim.

İşte bunları ve daha fazlasını harf harf öğretti bize.

Sayarsam çok harfler çıkar

ama yazmaya gücüm yetmiyor. Öğrettiği her harf için köle olacak kadar ömrü yetmedi.

Ez cümle; Biz sadece annemizi değil çok değerli bir hazineyi kaybettik.

Kırk gün değil kırk yıl geçse yeri doldurulamayacak hazinemizi. Hazine dediğiniz şey her zaman her yerde bulunmuyor.

Bu yüzden acısı dört dakika geçmiş gibi taze. Hasreti kırk yıl geçmiş gibi fazla.

Sahra: Zeytinyağlı Patlıcan Dizme

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Tue, 09 Jul 2019 11:42:00 +0000

Sahra: Zeytinyağlı Patlıcan Dizme: Pişirmesi annemden yazması benden olan yemeklerden. Tek iş düşüyor bana yemeğin tarifini yazmak; Malzemeler; 1 kg. patlıcan 200 gr...

Kemik Suyu Nasıl Çıkarılır?

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Fri, 05 Jul 2019 22:30:00 +0000

Hani derler ya “Allah ağzımızın tadını bozmasın”. Zaman bana öğretti ki çok güzel bir duaymış bu. Çoğu hastalık bir miktar ağzınızın tadını ve tuzunu alır. Ama bu hastalık neredeyse hepsini alır. Şekerli her gıda yasaktır neredeyse. Tuzun fazlası da yasaktır. Doktorlar tarafından verilen listelere ilaveten bu dertte kadrolu olmuş insanların tavsiyelerini devamlı okuyorum. Hekimden değil çekenden sor demişler zira. Bu yazıyı da benim gibi zor da ve ilk günlerinde olan birine faydası olur diye yazıyorum.

Bu zor günlerin başlangıcında doktorlar kemik suyuna çorba ve ev yoğurdu tavsiye ediyorlar. Yoğurt için hakiki dostlar yeterliydi ilk günler. Ama kemik suyu??? Yemekle ilgim olmasına rağmen bu konuda çok zorlanmıştım. Önce koydum bir saaat kaynattım olmuş muydu? Öğrenmiştim ki olmamış! Mesele su değilde kemikteki tüm faydanın suya geçip o suyun görüntü olarak yoğun bir kıvamda ve jölelenmiş olmasıymış. İçiniz yanıyor bir taraftan yapmanız gereken şeyleri yapamıyorsunuz. O programdan bu programdan seyredecek vakit yok. Hazırlanmış videoları izliyorum yarısı var yarısı yok. Galiba üç veya dördüncü denemede doğru sonuca ulaşabildim. Bu arada bu hastalık elbette Allah'tan gelen birşey şikayet etmek hakkımız yok. Lakin bu kemik suyu olayı çok netameli bir iş. Hani halk arasında amiyane bir tabir vardır zamansız konuşanlar için " Sana kemik atan mı oldu?" derler. Meğer o atılan kemik gerçekten çok değerliymiş. Market tarzı alışverişe geçmeden önce mahallemizde bir kasabımız vardı. Tek tek hazırlardı istediklerimizi. Maalesef çok eskide kaldı. Arkadaş kemik bulmak ne mümkün? Parasıyla ama bulamıyorsunuz. Eskiden olsa köpeklere alıyorlar derdim lakin oturduğumuz yerde sokak köpeklerine bile hazır paketlerden getirip döküyorlar. Hastalıktan ziyade bayanların cilt yaşlanmasını geciktirmek için kaynatıp içtiğini duyunca anlamıştım kemiğin kıymetini ve neden bulamadığımızı. İşte bu zor durumda yine dostlar imdada yetişti. Rahmeti Vasfi Bey amca bu sorunu bir sene çözdü. Tertemiz ve hızlı bir şekilde bize ulaştırırdı bu kıymetli kemikleri. Kendisini ani bir şekide kaybettiğimizde yeni yerler bulduk. Yani yılmayın arayın mutlaka bulacaksınız. Ve sakın aldanmayın zira dalgın kafayla buldum kemiği zannederken size kokmuş kemikleri verebiliyorlar. Neyse sergüzeşti tarifinden uzun oldu. Gerçekten zorda olan birisine faydası olması umuduyla yazıyorum zira tariflere ayıracak vaktim olmuyor pek.

Kemik Suyu Nasıl Çıkarılır:

Malzemeler;

2 Paket kuzu kemik
3 Kuru soğan
1 Baş sarımsak
2 Kereviz ve sapı
4 Havuç
2 yemek kaşığı tuz
2 yemek kaşığı sirke
5-6 Defne yaprağı
6-7 Tane karabiber

Hazırlanışı:

Kemikler soğuk suyla birkaç kez yıkanır. Büyükçe bir tencereye bir yemek kaşığı tuz koyulur kemikler içinde yarım saat içinde bekletilir.
Soğan, sarımsak ve kereviz soyulur, yıkanır. Büyük bir tencerenin altına koyulur. Üzerine tekrar yıkanan kemikler kapatılır. Tencere aldığı kadar su doldurulur. Üstüne tuz ve sirke ilave edilir
Önce hızlı ateşte kaynatılır Sonra kısık ateşte kaynadıkça üstüne çıkan siyah köpükler bir kaşıkla alınır. Bu yaklaşık bir saat sürüyor.
Köpükler bittikten sonra normal tencerede pişiriliyorsa 5 saat, normal tencerede pişiriyorsanız 8-9 saat pişirilir
Ocaktan alıp soğumaya bırakılır. Ilınınca ince bir süzgeçten bir tencereye süzülür. (Eğer aynı gün çorba yapmayı düşünüyorsanız kemikleri atmayın)
Kemik suyu dolaba koyacak ısıya ulaşınca buzdolabında bekletilir. İçindeki yağ üstüne çıkıyor ve donuyor. Bu beyaz tabakayı üstünden toplanır. Şayet toplamazsanız yüksek kolesterole davetiye çıkarılmış olur.
Yavaş yavaş jölelenmeye başlayan kemik suyunuzu porsiyonlara bölebilirsiniz. Kullanacağız büyüklükte kağıt kaplarda doldurup, derin dondurucuda dondurulur.
Sonra ister kaplardan çıkarır, ister kağıt kaplarla birlikte dolap poşetlerine koyarsınız. İsteyen buz kaplarında dondurup sadece hastaya kullanır.

Notcuklar;

Sağlık açısından çok faydalı kemik suyu. Kansızlık çekenler için, gelişmekte olan çocuklar , bağışıklık sistemi düşük olanlar için birebir. Dizlerinizde problem varsa yine en faydalılardan. İsmi malum doktorumuzun kelle paça tavsiyesine uyamıyorsanız bu sizin için bulunmaz bir ilaç.

Cilt güzelliği için her gün bir çay bardağı kadar içenler varmış.

Yalnız rahat iki gününüzü alıyor. Ve evin kokusu dayanılmaz olacağı için açık bir balkonunuz veya bahçeniz varsa tercihen dışarıda kaynatınız derim. Kışın bile camı kapatmaya gelmiyor. Ben her ne kadar hastamıza koku gitmesin diye düşünsem de normalde de eve dağılmasını istemeyeceğiniz bir koku.

Yukarıda yazdığım sebzeleri koymadan da kaynatabilirsiniz. Ben kokusunu bastırmak ve biraz daha faydalı olması için ekledim. Sadece tuz, sirke ve su eklemeniz yeterli.

Kurban Bayramlarında bahçelerinde kaynatan dostlarım var. Bu biraz bayram işlerinize engel olabilir.

Kemoterapi Günleri 5

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Sun, 06 Jan 2019 21:33:00 +0000

Duygular teraziye vurulabilse ve tartılabilse diye düşündünüz mü? Ben düşündüm! Muhtemelen öldüğümde cenazem için iki tabut ayarlansa birine bu yıl ki kırgınlıklarımı birine cenazemi koysalar pek de zayıf biri olmama rağmen kırgınlıklar ağır gelir.

Anneciğimin hastalığı bir yılı geçti. İlaçlar, tedaviler sürüyor. Ama hala duymadığını söyleyen insanlarla karşılaşınca insan parça parça oluyor. Bir fincan kahvenin 40 yıl hatırı var sözünün ne kadar yanlış olduğunu görüyorum bu günlerde. Bu dünyada yaptıklarımızın ve boşa geçirdiğimiz bir saniyenin bile hesabı olduğunu düşünenlerdenim ben. Ve maalesef vaktimin çoğunu boşa harcamışım.

Dost acı günde belli olur sözü bir çoğumuza cenazeyi hatırlatır. Lakin iş öyle değil ; Sahtekar bir insan yüzünden itibarınızı kaybetmek acı günlerdendir. Hastalık ve hastane günleri acı günlerdendir.
Herşey yerinde güzeldir. Bir küçük mesaj, tebessüm hediye değerindedir ve bir ufak hediye böyle zamanda milyar değerindedir. Bir litrelik kuşburnu en değerli içecektir hastamız için.
Kendimizi düşünecek vaktimiz yoktur. Aynı hastane odasında birçok hemdert görüyorum hepsinin kalpleri gözlerinde atıyor. Dilleri birbirine duada. Hepsi birbirinin ilacına, serumuna yardımcı oluyor kendi dertlerini unutup. Biraz daha genç bir hasta geldiğinde hepsi kendi evlatları gibi üzülüyor. Orada anlıyorum ki gerçek derde düşmeyen dertlinin halinden anlamıyor. Bizim içimizde bir yara var sürekli küçük küçük kanayan, sızlayan anlayanlar sağolsun.

Hakiki dostlara selam olsun.

Kemoterapi Günleri 4

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Tue, 08 May 2018 20:13:00 +0000

Neler Kullanıyoruz;

En çelişkili konulardan biri. İlk günler herkes elinde bir reçete uzatıyor. Siz de Allah ne verdiyse yedirmeye çalışıyorsunuz. Bal, pekmez kaşık kaşık veriyorsunuz taa ki jetonunuz düşene kadar.

Sonra kemoterapi başladığında nar ve greyfurt yasağı geliyor. Bal, pekmez şekerli yiyecekler rafa kalkıyor. Tatlılar ve pastalar hayal oluyor. Ekşi elma hariç meyve de verilmiyor.

Dua, dua, dua. İnanç sizi ferahlatıyor. Sizden hariç sevenlerinizin duası önemli. Okudukları duaları mesajlarla yollayan insanlar ilaçsız kalmasın.
Ev yapımı yoğurt öneriyorlar. Temiz bir sütçu bulmak gerekiyor hızlıca. Sonra yavaş yavaş mayalanıyor yoğurt.
Taze sıkılmış ekşi elma- havuç- limon suyu.
Kemik suyunu öneriyor doktorlar. Yapım aşaması neredeyse 24 saat süren hayli zahmetli bu suyun kuvvet vereceği, bağışıklık sistemini güçlendireceği söyleniyor.
Pazı, ıspanak, ısırgan ve ebegümecini bol bol kullanıyoruz.
Kırmızı biber ve mantar öneriyorlar bu hastalığı aşan hastalar.
Kelle paça çorbası, işkembe çorbası, ciğer kan yapıcı ve bünye kuvvetlendiricilerden.
Gezen tavuk eti ve yumurtası öneriliyor.
Balık öneriyorlar.
Üzüm çekirdeği veriyoruz.
Belli miktarlarda zerdeçal, karabiber ve zeytinyağla bir karışım hazırlanıyor. Tarifine uygun olarak hazırlıyoruz.
Kırmızı pancarı küçük doğrayıp az suyla haşlayarak yiyen bir hasta kendisine hiç kan verilmediğini söyledi. O mu çok bol yedi bizim hastamız mı az yedi bilmem ama bize yeterli gelmedi.
Kuşburnunu şekersiz kaynatarak içiriyoruz.
Ev yapımı zencefil çayı, yeşil çay tavsiye edilen içecekler arasında. ( poşet değil)
Nane- limon bulantılı günlerde en ihtiyaç duyulanlardan.
Ihlamur cezveniz daima hazır olmalı kemoterapi sonrası.
Geçtiğimiz günlerdeki yazılardan sonra özelden yazan bir hasta yakını doktorlarının D vitamini değerlerine çok önem verdiğini ve takviye verdiğini yazmış.
Ultraviyole lamba öneriyorlar.

Sevgili Antepente yazmış özelden başarır mıyız bilemem diye. Bunu maalesef bilemiyoruz. Ama bize yukarıdakileri tavsiye edenler belli bir miktarda başarmışlardı.

İştahsızlık had safhada olduğunda üç saat içinde 4 çeşit yiyecek deneyebiliyorsunuz bir lokmada olsa yemesi kar oluyor. Ev dışından gelen yiyecekler imdada yetişebiliyor. Zira evde pişen yiyeceğin kokusu bile yememek için yeterli sebep oluyor. Bir zamanlar bir adet vardı hala devam eder mi bilmem? Bir firma açılırdı. Misal; Lale Birkaç ay sonra yeni bir firma açılır; Hakiki Lale. İnsanoğlu durmak bilmez birkaç ay sonra yeni bir firma; Öz Hakiki Lale.

Öz ve hakiki başlıklarını alanlar mı hakikidir almayan mı anlayamayız. Ama bugünlerdeki manevi desteği hakiki olanların yeri hep başka olacak bende. Kilometrelerce uzaklıktan gıda takviyesi yollayanlarla, duasını eksik etmeyenler yüreğimize dokunmuştur. Kendi hastalığını unutarak size yardımcı olanlar, taşıdığı evinin yorgunluğuyla sizi unutmayanlar gerçek ilaçlar kadar deva olmuşlardır.
90 yaşında bir büyüğünüzün sizinle aynı gamı taşıması, kendi derdi kendine yeten bir yakınınızın bulduğu doğal ürünleri size taşıması başka bir duygu.
Komşunuzun kapınızı tıklatıp derdinizle ilgilenmesi, ihtiyacınızı sorması milletimize has özellik.
Notcuk; Ola ki arayan olur, arayana da faydası olur diyerek yazdım aklıma gelenleri. Bu yazdıklarımı biz her ne kadar doktora danışarak kullandıysak da siz kendi doktorunuza sorarak kullanın. Her tedavi, her bünye ayrı olduğundan her doktor farklı önerilerde bulunabiliyor. Dua hariç!
Tecrübe ve tavsiyelerinizi paylaşırsanız sevinirim.

Hastalıkla Barış - Kemoterapi Günleri 3

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Tue, 08 May 2018 18:41:00 +0000

Falanca ya da filanca hastalıkla savaş derneği vardır. Lakin barış derneği yoktur. Benim olaya bakış açım çok değişik. Falanca hastalıkla barış derneği kurulmalı. Savaşacağız derken insanlar ciddi bir mesafe koymuş aralarına hastalıkla. Bana hiç uğramaz sanıyorlar.

Oysa ki bugün sağlam yatanın yarın aynı yerde gözünü açmayacağına dair bir garantisi yok. Hani gerçekten barışalım bu hastalıkla derseniz içinde kavrulan biri olarak naçizane birkaç küçük tavsiye;

Bizler için sıradan insanlar neler yapabilir;

Maskeli insanı gördüğünde insanların farklı tepkileri var;

E.T görmüş 3 yaşındaki çocuk zeka seviyesinde şaşkın şaşkın bakıyorlar.
Bakmayın! Karşınızdaki insan kesinlikle uzaydan gelmedi, zaten büyük bir dertle uğraşıyor. Bu bakışlarla bir Elliot olamayacağınız kesin! Sizin meraklı bakışlarınız onu rahatsız ediyor!

Vebalı görmüş gibi kenara çekilip ya bana bulaşırsa diye ağzını yüzünü kaçıranlar var! Yapmayın! Üzüyorsunuz! Bu hastalar size mikrop vermemek için değil bağışıklık seviyeleri çok düştüğü için en küçük mikrobu bile kolaylıkla aldıklarından sizden, bizden gelecek mikroplardan sakınmak için takıyor o maskeyi.

Yarın kılarız senin namazını selanı mı versek? acınaklı bakışları atanlar var. Atmayın! Korkutuyorsunuz! Ömürü sadece Allah bilir. İnsan hastalıktan değil ecelden ölür.

Eğer sizden biriymiş gibi sıradan bakışlarla bakamıyorsanız bakmayın! Üzüyorsunuz! Bakacak yüzlerce nokta var.
Grip veya nezleyseniz mümkün olduğu kadar uzak durun. Sizin atlattığınız griple onların atlatamadığı grip arasında çok fark var.

Asansör, yürüyen merdiven vb yerlerde onlara öncelik tanıyın. Zaten takatsiz bir durumdalar.
Bir dakika çok büyük bir kayıp olmaz sizin için.

Hastamızı bir parça değişiklik olsun diye dışarı çıkarıyoruz. Ağzında maske olduğu halde koca parkta dünya kadar yer varken yanına oturup sigaranızı tüttürmeyin. Siz keyif yaparken o keyifsiz insan yerinden kalkıp uzaklaşmaya çalışıyor.

Hasta Yakınınız Veya Dostunuzsa;

Yakın ailesine zaman verin. Zaman verin ki onlar önce bu hastalığı kabullenebilsinler. Ben hala annemin hastalığını yazamıyorum ya da söyleyemiyorum.

"Çok ayıp"," Sen inançlı bir insansın isyan mı ediyorsun?", " Ağlamasana" tarzı klişe cümlelerle onlara kuvvet verdiğinizi zannetmeyin. Onlar büyük imtihandalar. Size bir sevdiğiniz şu kadar yaşar dendiğinde ne yapacağınızı hayal edin. Unutmadan profesyonel destek alın diyebilirsiniz. Ama bunu " sen delirmişsin " imalı olarak değil dostane söyleyin. Peki bu destek de ne mi söylüyorlar? Ağlayabilirsiniz. Utanmayın! Bu yüzden yakınınızı utandırmaya çalışmayın! Bırakın ağlasın yapabiliyorsanız daima yanında olduğunuzu hissettirin!

Ben sizden daha çok üzülüyorum! demeyin. Üzülemezsiniz! Kendinizi o denli yüce gönüllü görmeyin! Kimse de üzülemez sizin derdinize sizin kadar. Üzülmemenizi kınamaz hasta veya yakını. Ama siz sosyal medyada kahve paylaşımı yapıp eğlenirken muhtemelen biz ağlıyoruzdur. Çoluk çocuğunuzla özel günlerinizi kutlarken biz titriyoruzdur. Siz gittiğiniz sinemaya destek sağlarken biz kan arıyoruzdur. Sizin yaptıklarınız elbetteki sizin hakkınız ama bizim acımızla yarışmayın!

24-48 saat arası uyumama ihtimalimiz var. Ki bu gecelerden birinin sabahında hasta yarım saat daldığında 5 kez arayan birisi ikram değil zulüm yapmış oluyor. Yaşadıklarını size kelimesi kelimesine anlatacak gücü yoktur. Aslında o kelimeleri ağzına almak onu da hasta ediyordur. Neden anlatmıyorsun, saçı döküldü mü? sorularıyla bunaltmayın!

Hele de ; Nasıl telefonu açmazsın ? zılgıtı attığınızda Graham Bell'e beddua edilme ihtimali var neden telefonu buldu diye. Atmayın! İhtimal o saatte biz ağlıyoruzdur!

Karşınızdaki durumu anlattığında sesinize hüzün ekosu verip "yok ben sizi anlıyorum" cümlesini kurup arkasından bir kitap dolusu dedikodu yapmayın. Hem siz gıybet zehirlenmesi yaşarsınız hem de o kişi duyduğunda kalbi kırık olarak yapılan "Herkesin karşısına yaptığını çıkar" duası size tutabilir.

Eğer birinin yüreğine dokunmak isterseniz uzaktan da dokunabiliyorsunuz... Bir arkadaşım 4-5 yaşlarındaki çocuğunun sesinden mesaj yollamıştı. "Teyzeciğim iyileşeceksin sana dua ediyorum"la başlayan bu mesajı annem unutamadı. Küçücük bir yürek kocaman moral oldu.

Bir de yüreğe hançerle dokunmak var. Telefonu açtığnızda karşınızdaki ses " hastaya söyleyin bize hakkını helal etsin" diyorsa dağılıyorsunuz. Ve vicdanınız olduğu için hastaya söylemediğiniz gibi kendinizde bu kişiye helal etmiyorsunuz açtığı yara yüzünden.

Hasta halsiz ve telefonla görüşemiyor dendiğinde telefonu açan kişinin engel olduğunu sanmayın. Bu kadar ahmak ve cahil bir insan olmaz. Kimse bir sevdiğinin sevdikleriyle yapacağı telefon görüşmesine engel olmaz.

Doktorların tüm yasaklamasına rağmen yasakları deldiniz ve ziyarete gittiniz. Aaaaa kaşlar gitmiş saçları da döküldü mü ? Demeyin!

Siz siz olun 5-10 yılda kırdığınız kalbi o günlerde tamir edebileceğinizi sanmayın. Edemezsiniz!
Tedavinin belli bir noktasından sonra kandaki bazı değerler düşer vücut mikroplara karşı savunmasız hale gelir. Ve bu noktada biz aylarca annemizin elini öpemedik. Yüzümüzde maskeyle dolaştık.
"Benim amcamın oğlunun baldızının kayınbiraderi de almıştı bu tedaviyi. O sizin gibi ziyaretçi yasağı koymamıştı. Durmadan gezmişti ülkeler fethetmişti. Hala da ölmedi??? demeyin. Falan anlattı o her yere gidiyormuş herkes gelip gidiyormuş" demeyin! Her bünye, her hasta kendine özeldir araştırarak doğruyu görebilirsiniz!

Muhterem Devletimiz Ne yapabilir;

Öncelikle kuşun kanadından tüy düşse Cumhurbaşkanııııım, Başbakanııım niye bunları yapmıyorsunuz diyen güruhtan değilim. Yönetimden şikayetçi değilim. Ama bu hastalıkla mücadelede ülkemizdeki şartların istenirse daha iyi olabileceğini düşünüyorum.

Bu tedavide bazı ilaçlar parasız olmuş bu yönden müteşekkiriz. Lakin imkanlar hala sınırlı.

Verilmeyen ilaçlar var. Mesela enfeksiyon sırasında bir ilaç için İstanbul'daki tüm eczaneleri gezdik bulamadık.

Bu işin sadece ilacı yok bu günlerde iyi beslenme de gerekiyor. Belli bir ekonomik seviyenin altındakilere yardımcı olacak fonlar oluşturulabilir. Yüzlerce genç, çocuk var bu hastalığın pençesinde. Bunlardan zeki olanları belki ilerde size çok büyük hizmetler yapacak eğer hayatlarının baharında göçmezlerse.

Yine ihtiyaçlı olan hastalara ulaşım bedava yapılabilir. Diğer ülkelerde emsal vakalarda neler yapıldığına bakılabilir. Bulgaristan'da bu tarz hastalıklarda hastalara küçük bir emekli maaşı bağladıklarını öğrendim yine aynı hastanede tedavi gören bir hastanın yakınından. Hem annesi, hem babası bu hastalıktan tedavi alıyor. İkisine de emekli maaşı bağladılar.

On hasta aynı odada alıyor tedaviyi mesela. En ufak bir enfeksiyondan bütün tedavi tepetaklak olurken bu çok riskli. Ez kaza virüsü aldınız. Enfeksiyonla mücadelede bayağa zorluyor sizi.

Onkoloji uzmanları altın değerinde. Bir uzmana ulaşmak için sekreterinin, sekreterinin sekreterine not bırakıyoruz. Ulaşması günler alıyor. Öğrenimden çalışma alanına kadar destek sağlanması lazım. Bir doktora yüzlerce hasta düşüyor. Haliyle bu da onları biraz yorgun, biraz nazlı ama epeyce ulaşılmaz yapıyor.

Kamu spotlarıyla halk biliçlendirlebilir. 3 yaşında veya 70 yaşında farketmez her yaşa gerekli. Bu hastalara bakış ve davranış biçimleriyle ilgili kısa süreli kurslar verilebilir.

Kemoterapi Günleri 2

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Fri, 06 Apr 2018 20:36:00 +0000

Acının sizi vuruşunun bilmem kaçıncı gününde bir hastane kapısında yakınınızı bekliyorsunuz. İçerideki hastanız ise başına gelen bu acı işkenceden kurtulmayı bekliyor. Tedavi ağır olduğundan ilacı ağır ağır veriyorlar sanki. Bir şişe serum iki saatte gidiyor. Sonra bir başkası sonra daha başkası. Tedavisi biten yerinden kalkınca boşalan sanedalyeye yeni bir hasta uzanıyor. Pek boşluk olmuyor sanırım. Bir, iki, üç , dört, beşle bitmiyor pek bu gelişler en son konuştuğum hasta 28. tedavisine gelmiş. Buradaki insanlara baktığınızda gözlerde aynı acı, korku ve endişe dolu bekleyiş var. Acaba ailemle kalacak mıyım?

Acaba buraya kaç kez gelmem gerekecek? Acaba bu hasta neden halsiz, bende onun gibi olacak mıyım? Saçım gitti kaşım kalır mı?

Her bakışda ve gözde ayrı yorgunluk var. Kimbilir neleri ertelemiş, nelerden feragat etmişler sonra yaparım düşüncesiyle. Şimdi ise o erteledikleri ve ıskaladıkları tüm şeyleri yaşamak ümidiyle bakıyorlar ilacın gittiği kollarına.

Birbirlerine beslenme ve alternatif tıbba dair bilgiler veriyorlar. Güçlü olmalarını öneriyorlar. Savaşları kanlarına, canlarına giren hain hastalıkla. Falanın dedikodusu filanın lüksü konuşulmuyor. Birinin serumu damardan çıkınca diğeri üzülüyor. Buradaki hastaların birbirlerine hep dua ettiklerini söyleyebilim duruş ve fikirlerine aldırmadan.

Bazen ilacı alırken bünye kaldırmayıp reaksiyon gösteriyor. Rahatsızlık hissedince çalışan ekibe söylemelisiniz.

Hastanız tedavisini aldıktan sonra evinize gittiğinizde çıkan ateş sizi korkutuyor. Korkutmalı da.
Ateş ve kuru öksürükle başlayan rahatsızlığı küçümsemeden hastaneye gidiniz. Enfeksiyon başlangıcı olabilir. Annem de enfeksiyon iki aya yakın sürdü. Zaten zayıf olan bünyeye en ufak bir rahatsızlık ağır gelirken ağır bir enfeksiyon perişan ediyor.

Bu günlerde hastaneler size mekan oluyor. Acil servisler en yakın ikinci kapı. İyi doktorlar, iyi hemşireler, iyi bir şans ve bol dua lazım.

Notcuk;Yazma sebebim aynı derde düçar olanların belki biraz faydalanması ve belki bize de tavsiyeler bırakması. O yüzden devam edeceğim...

Kemoterapi Günleri

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Wed, 17 Jan 2018 21:00:00 +0000

Hayat çok büyük bir okul. Sınavları, dersleri bazen çok ağır olabiliyor. Çalışırım geçerim, çok okursam ezberlerimin yetmediği sınavlar var. Bu satırları şikayet için değil de bizden başka aynı sınavı yaşayanlara ben tek değilim bu sınavda demesi için yazoyorum. Aslında içinizdeki acıyı kelimelere dökmek çok zor. Çünkü dünyadaki hiçbir lisan ve kelime dağarcığı o an içinizdeki yangını ifadeye yeterli değil.
Bu günlerde "En kolay acı başkalarının acısıdır", " Ateş düştüğü yeri yakar" sözlerini tez konusu olarak çalışsam üzerine ansiklopedi yazabilirim.
Bu yüzden üzerinde durmayacağınız en önemli şey; İnsanların sizin acınızı nasıl umursamadıkları ama umursadıklarını sandıkları.

Kapıdaki yazı zaten sizi yıkıyor onu okumayın, görmeyin. Allaha sığınıp içeri girin diyeceğim ama o ilk giriş çok zor.
Tedavi merkezine girdiğinizde gözlerinde sönen feri gördüğünüz insanların çoğuna doğru teşhis yanlış ya da eksik tedavi uygulanıyor. Zira kiminin eşi insan suretinde dolaşan öküz, kiminin evladı odun, kiminin kardeşleri. Doktorlar teşhisi koydukları gün öküzleri veterinere, odunu sobaya atmadan tedaviye başlamışlar. Bu yüzden işleri zor hastaların ama yine de ümitle geliyorlar. Yavaş yavaş tanışıklık artınca bu dert boşuna gelmemiş hiçbirine diyorsunuz.

Genç, yaşlı, kadın veya erkek bir yerinden kaptırmış bu haşin hastalığa bedenini. İkinci kürden sonra tanıdıklar artıyor gelen gelmeyeni merak ediyor.

Doktorun özverili çalışmasına müteşekkir olsak da hemşireler en gaddar hemşire bölüğünden seçilmiş yanlışlıkla içine iki tane normal hemşire karışmış. Serumun akmadığını söylediğinizde hastayı arka üstü öyle bir çeviriyor ki sağlam insan hasta olur.

Acaba duruşları hayata bakışları mı böyle şeklinde iyi bir düşünceye kapılıp arkamı döndüğümde aralarında espri yapıp kıkırdayabildiklerini görüyorum.

İlk gidişimiz çok acıydı ama bu gidişimiz daha başka acıydı. Anneciğime doğum gününde pasta yerine şişe şişe zehir verdirmeye götürmüştük. Kutladığımız daha doğrusu kutlayamadığımız en kötü doğum günüydü bu yılki.

Bir de yeme-içme tavsiyeleri var ki bu çok karışık. Önce ballı, pekmezli bir terkip buluyoruz. Yapıyoruz ama sonra en zararlı şeyin şeker içeren gıdalar olduğunu öğreniyoruz.
Onu kenara alıyoruz. Yeşillikler diyoruz sarılıyoruz sonra bir yerde onlarında temiz sularla sulanmazsa çok zararlı olacağını öğreniyoruz. Şehrin ortasında temiz sularla sulanmış yeşillik bulmak için yarışma düzenlemek lazım. Kemik suyu kaynatıyoruz ama onunda ilaç kullanmamış hayvanın kemiklerinden olması gerektiğini söylüyorlar.

En iyi şu gelir denilen şeyin bir başka zararı mutlaka oluyor ya da olacağı söyleniyor.
Temiz hava, köy havası , bol oksijen iyidir diyorlar. Geçtiğimiz ay en oksijenli yerde hasta kaybını duyduk.

Ez cümle; Bazen bazı insanlar şunu yersek hasta olmayız bunu yersek hasta oluruz diyorlar ya o işin doğruluğu tartışılır durumda. En iyi gelecek şey gerçek dostluk, moral ve sevgi bana kalırsa. Tıbbi kısmı doktorların işi.

Evlerinden Anne Kokusu Eksilenler

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Mon, 11 Dec 2017 21:58:00 +0000

Güzel ailelerin evlerinde anne kokusu vardır. Evin her köşesine sinmiştir. Bu kokuyu almaya ne para ne pul yetmez. Değme marka parfüm şirketleri bu kokuyu yakalayamaz. Annesinden uzak düşmüş uyuyamayan küçük bir çocuğa annesinin bir kazağını verip kokusuyla uyuttuklarını duymuştum.

Bu evlerin mutfaklarında anne tıkırtısı vardır hep duymak istediğimiz. Sabah kalktığınızda mutfaktan gelmesine alıştığınız o tınıya müzik aletleriyle ulaşılamaz. Zira müzik dediğiniz sanatında belli bir sınırda notası ve makamı vardır. Yine değme sanatçıları getirin Dünya üzerindeki milyonlarca anneye ait tınıyı bulamaz. Her annenin ellerinin ahengi bir başkadır.

Aralarda dolaşan bir terlik sesi vardır kulağınızın aşina olduğu. Diğer annede bunu yakalayamazsınız.

Anne gözü vardır mesela ufak bir yanlışın bile kaçmadığı. En hassas kameradan daha hassas. Anne kulağı vardır. İçinizden söylediğinizi bile duyan.

Annelerin kimi hızlı hızlı kimi yavaş yavaş yürür. Ama her evlat annesinin ayak seslerini, mutfak tıkırtısını, kokusunu ve bakışını ezberlemiştir.

Neden yazdım ben bunu? Geçen hafta onbeş yıllık komşunuzun evinden eksildi bu güzellikler.
Temiz insandı komşu teyzemiz. Evinin her köşesi tertipliydi. O kendisine rahat vermeyen tansiyonuna rağmen güleryüzlüydü. Ağır ağır merdivenleri çıkardı. Arada uğrar hatır sorardı bıktırmadan. Laf taşımayı sevmezdi. Ağır ağır çıktığı merdivenlerden hızlıca indirmişler ve son durağa götürmüşlerdi. Maalesef uğurlayamadık istediğimiz gibi anneciğim hasta olunca. Yanında olamadık gönlümüze göre yakınlarının.
Evlerimizden anne kokusu eksilmesin Allahım!

Acıyı Paylaşamamak

Bu hastalık feci bir dert. Yan tesirleri birtek hastayı değil aileyide vuruyor. Yeni yan tesir ; çağımızın yaygın hobisi yalanı süsleyip adına siyaset demek...

Ailece sevmediğimiz ama mecbur kaldığımız bu feci hali neredeyse alışkanlık edindik bu aralar...
Yalanı;
- Baban nereye gitti kızım ?
-Çarşıya
-Neden dönmedi?
-Trafik sıkışık...
Doğrusu;
Cenazeye gitti. Komşumuz vefat etti.
Sağlığı için yaptığımız bu acı oyuna anneciğim inanmak istiyor sanki. Ama ertesi sabah telefon etmek istiyor komşumuzu sormak için... Telefona kızı çıkıyor büyük bir sabırla annesinin iyi olduğunu selam söyleyeceğini söylüyor. Acılı gününde bu fedakarlığı yapan bu abla bana hala insanlığın ölmediğini gösteriyor.
Maalesef acılarını yeteri kadar paylaşamadık anneme duyurmamak için. Belki paylaşsak böyle içimize taş gibi oturmayacaktı...

Yara Kardeşliği

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Mon, 04 Dec 2017 20:31:00 +0000

Yaraların mevsimi ayı yoktur. Bir bakarsınız çıkıvermiş. Deva olsun diye elinize ne gelirse sürerseniz yarayı daha da azdırırsınız. İçinize bir yara düşmüşse onu ya kamil bir insan ya da o yarayı yaşayan bilir. Yaraları aynı olanlar birbirlerine aynı derin acıyla bakarlar. Sızıları aynıdır zira.
Bir o kadar da zordur kendi yarası sızlarken başka birine yarasını sormak... Ama bir kez kurulmuştur yara kardeşliği. Haklarına riayet lazım.

Bu hastalıkta hasta yakınının en zor günlerinden biri hastasını ilk tedaviye götürdüğü gündür sanırım.
Kapıda hastalığın adıyla yüzleşirsiniz, içerde hastalığın yüz çeşitiyle. Hasta yakınlarının gözünde hep aynı korku vardır; Acaba işe yarar mı?

Hastanız içerde tedavisini alırken siz yara kardeşliğine başlarsınız.

- Sizinki ilk mi?
-Evet?
- Sizinki?
-2, 3 veya 5
- Neyiniz?
Sonrası sabır dileme, tavsiyeler... Gencecik bir anne;
- Çocuklarım çok umutlu diyor. Ardından ölürsek şehidiz cümlesi geliyor. Tabii diyor size en zor gelecek şey; Ayrılık acısı!
Az daha konuşsa ben zaten orada tedavi bekleyenlerden önce gideceğim haberi yok.
Sonra daha kaç kişinin hikayesini dinliyorum bilmiyorum. Beynim ambale oluyor, kulaklarım çınlıyor.
Ama yara aynı kiminde daha büyük, kiminde daha küçük.

Burada neşeli kahkahalar yok. Herkes sessiz sedasız iletişim kuruyor. Şuradan bir instagram paylaşımı yapayım diyen cıvık kişiler yok. Görüntülü telefon görüşmeleri yok. Sessiz sedasız bir bekleyiş var.

Zengin, fakir ayırımı da yok. Her gelir seviyesine bakış aynı herkes birbirini anlamaya azami gayret gösteriyor. Arkadaşlıklar kurmuşlar aralarında, birbirlerine yardımcı oluyorlar. Galiba en yabancı olan benim.
Ve geçecek bu yara diyorlar yara kardeşlerine... Allah büyük!

Süt kardeşim olmamıştı hiç. Kan kardeşliği çocuklukta olmuştur belki ama unutuldu. Yara kardeşliği unutulur şey değil. Aynı yarayla beraber kavruluyorsunuz... Allah merhem nasip etsin hepimize!

Annemden Uzak Kandil Akşamı

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Sat, 02 Dec 2017 18:53:00 +0000

Bazı acıların dili yoktur konuşamaz. Kulağı yoktur duyamaz. Karşısında söylemeden duyan, dili oynatmadan anlayan dost lazımdır böyle günlerde.

Sağlıklı günlerde kalbini kırdığın hastayı 5 kez ziyaret edersen Allah kırdığın kalp için seni af eder fetvası bilmem nereden almış insanların zamandan ve yoldan tasarruf amaçlı ameliyatlı hastaya bir günde üç kez ; merhaba demelerini anlayamadım anlayamayacağımda.

Acıyı paylaşmak onu yaşayanı iyi olmaya, gülmeye zorlamak değildir. Onunla birlikte doyasıya yemek yemek de değil. O ağlarken ; Sus bakayım çok ayıp demek de değil! Acıyı paylaşmak mendil vermektir. Acıyı paylaşmak birlikte ağlamak, en azından ağlar görünmektir. Birlikte susmaktır bazen. Bu Allah'a isyan değil dosta destektir.

İnanan insan bilir ki; Gelen Allah'dan gelmiştir. Derdi de dermanı da veren odur. Nasihate başlamadan evvel karşınızdaki insanın neye ağladığını anlamalıyız önce.

Eğer ki sevdiğini insanın acısını alamıyorsanız ağlarsınız. Önündeki sürecin onun için ne kadar zor olduğunu bilirseniz yine ağlarsınız. Yapamadığınız güzel şeyler için, yaptığınız güzel şeyler için de ağlarsınız.

Ve bir kandil akşamı ilk kez bir metre ötenizde oturan annenizin elini öpemezseniz, sarılamazsanız mutlaka ağlarsınız. Onun sizden kaçırdığı gözleri için yine ağlarsınız. Ama ateş düştüğü yeri yaktığından ben ağlamam sanırsınız.

Sonra teselli telefonları vardır ;
-Nasıl ? İyi mi? Üzülmeyin, sizin ağlamamanız lazım. İlaç iyi geldi mi? Bilirim rahmetliyede dokunmuştu....
Anlattığı kişi benzeri hastalığı yaşamış ama göçüvermiş bir dostun hikayesidir.
Telefon elinizde donakalırsınız. Karşınızdaki insan teselli mi vermiştir ciğerinizi mi delmiştir?

Ez cümle; Tıbbın ve de teknolojinin bu kadar ilerlediği bir zamanda hasta yakınlarını aptal zannetmeyin. Onlar illa ki hastalığa dair tüm bilgileri irdeliyordur. Ama
İyiliğe inanmaya ihtiyaçları olan insanları derin kuyulara gömmeyin.

Anneciğim Hastalanınca Öğrendim Ki....

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Wed, 29 Nov 2017 20:55:00 +0000

Anneler çocukları için ilk öğretmendir. Çocuklarına herşeyi öğretmeye çalışırlar. Konuşmayı, yürümeyi, yemeği ve oturup kalkmayı. Önce gelişigüzel yapılan bu işlemler bir vakit sonra da düzeltilerek öğretirler. Büyüdükçe din, iman, düzen, tertip, saygı ...Liste uzar gider anneciğimde öğretmeye adamıştı kendini. Rengi siyah, yeşil farketmez gözleri bile öğretmendir onların yukarı doğru kalkarsa yapma demektir. Yana doğru işaret ederse içeri git demektir...
Yemeklerin tuzundan, çorbaların sosuna öğreten bu kıymetlim böyle hastalanmasa belki hiç farketmeyecektim.

Ama bu ay acı bir şekilde farkettim ki bize öğretmediği şeyler vardı. Kendisine birşey olursa biz ne yapardık? O hasta inlerken biz nasıl dayanacaktık? Yıllardır sabırla idare ettiği sabredilemeyecek olaylarla biz başa çıkabilecek miydik? Karşılıksız vermeye alışan bünyesini tüketen ağır yükün çok azı bizim omuzlarımıza binince ne yapardık?

O evin içinde dolanmazken ev ev olmaya nasıl devam edecekti? Artık koca insanlar olan bizi kim koruyacak, kim uyaracaktı tehlikeler için?

Öğretmen olan o güzel gözleri sadece hüzünle ve dalgın bakıyor son günlerde. Bize öğretecek çok şeyin var bize eksik bilgi vermişsin hayata dair annem. İyileş ve kalk annem...

Notcuk; Anneciğim şifa bulana kadar hastalık ve hastane günlerini yazacağım. Olur ki bize yol gösteren olur, olur ki ibret alan olur.
Sahra

Patlıcan Bostan Kebap

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Sun, 08 Oct 2017 14:36:00 +0000

Patlıcanlar pırıl pırılken yazmak lazımdı Patlıcan bostan kebabı. Lakin koşturmaya geldiğimiz şu dünyada vazifemizi yapıyor, koşturuyoruz. Kalan vakitte elime bir kitap alıyorum gezinerek okuyorum evin içinde. Neden ayakta okuyorum? Selam olsun dostlara.
-Geceleri uyumayıp ne yapıyorsun yoksa film mi izliyorsun? Sorusu her arkadaşın sorduğu soru oldu bana.
-Yook filme pek vakit kalmıyor. Haftada iki diziyi geçmez izlediğim.
-E ne yapıyorsun?
-Gezinerek kitap okuyorum
dediğimde
- Neden gezinerek? sorusu geliyor
- Gezinmezsem uyku basıyor malumunuz.
Tıp ve aile çaresiz kalıyor bu durumda. Aslında bu uyku şeklim birçok hastalığa davetiye çıkarıyor. Ama değişim imkansız. İşte ayakta yürüyerek kitap okunuyor da tarif yazamıyorum. Yani henüz yazamıyorum ama ara ara deniyorum. Becerdiğimde blog daha canlı olacak. Biraz o müthiş aşçıların sayfalarına baktığınızda yazma isteği kayboluyor. Zira çok güzel tarifler var. Benimki anı defteri modunda oluyor onlara göre.

PATLICAN BOSTAN KEBAP

Malzemeler;

6 patlıcan

2 kg kuzu kuşbaşı (tercihen satır kıyması)

2 kuru soğan

6 yeşil sivri biber

6 domates

200 gr tereyağ

200 gr sıvıyağ

Tuz

Karabiber

Pul biber

Sosu İçin Malzemeler;

½ yemek kaşığı domates salçası

½ yemek kaşığı biber salçası

1 su bardağı su

75 gr tereyağ

Hazırlanışı;

Bir gece önceden kuzu kuşbaşı eti ufak ufak kesiyoruz. Ama en iyisi satır kıyması yaptırmanız. Bir soğan, iki kaşık zeytinyağ, biraz toz biberle marine ediyor buzdolabında bekletiyoruz..
Ertesi gün bir tencerereye alıyoruz üzerine iki bardak su ve 100gr tereyağ koyuyoruz. Suyu çekilip pişmeye başlayınca tekrar 100gr tereyağ ilave ediyoruz.
Soğanı yemeklik doğrayıp ilave ediyoruz. Pembeleşinceye kadar kavuruyoruz.
Kabukları soyulmuş , çekirdekleri çıkarılmış ve minik küpler halinde doğranmış domatesi ekliyoruz.
Tuz, karabiber ve pul biber ilave edip karıştırıyoruz, suyu çekilene kadar pişiriyoruz.

Patlıcanları yıkayıp şekildeki gibi soyuyoruz . İkiye bölüp içlerini oyuyoruz ve tuzluyoruz.
Patlıcanları yıkıyor süzüyor bir tatlı kaşığı şekeri üzerine gezdirip tekrar ovuyoruz.
Bir tavada önce birberleri ardından, patlıcanlar kızartıp süzülmesi için bir kenara alıyoruz.
Borcama veya pişireceğimiz tepsiye patlıcanları dizip etimizi paylaştırıyoruz. Üzerine biberlerimizi ve dilimlediğimiz domateslerimizi koyuyoruz.
Bir tavada sosu hazırlıyoruz yemeğin üzerine kaşıkla üzerine gezdiriyoruz. Önceden ısıtılmış fırında 15-20 dakika pişiriyoruz.

Notcuk; Hem et hem kızartma ağır olur derseniz; 1 litre suyu kaynatıyoruz. Kızarttığımız patlıcanları içine otuz saniye daldırıp çıkartıyoruz. Lezzeti biraz azalsa da yemeğimiz hafif oluyor.

Patlıcanı kişi sayısına göre ayarlıyorsunuz.

Gezmesen de Dünyayı Yine Gör Konyayı

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Sat, 09 Sep 2017 20:58:00 +0000

Gez Dünyayı Gör Konya'yı demiş atalar. Güzel de söylemişler ama herkes için geçerli olmuyor işte. Baktık Dünyayı gezmeyi beklesek çook uzar bu iş gidip gördük Konya'yı.

Anadolu için medeniyetler beşiği denir. Konya milattan önce Hititlerden başlayarak günümüze kadar 11 büyük medeniyete tanık olmuş güzel şehirlerimizden. Asırlarca yerleşim merkeziymiş ama müslümanlar için en popüler olduğu dönem Selçuklu dönemiyle başlamış.
Hal böyle oluncada Selçuklu ve Osmanlı mimarisinin en güzide örneklerini saklamış koynunda büyük bir özenle bugüne dek.

Benim vaktim çok kısıtlıydı. Ama hayatın her anı bize bir derstir. Buradan aldığım ders; Konya 36 saatte gezilecek ve doyulacak bir şehir değil. Benim için ülkenin her yanı birdir doğudan batıya. Ama bazı şehirler içerdikleri tarih dokusuyla bir adım öndedirler gönlümde. Ki Konya da bunlardan biri. Yani Konyalılar rahatlıkla " Övünmek gibi olmasın ama Konyalıyım" diyebilirler.

Yine 36 saatte bir şehrin halkının tüm karakterine vakıf olamıyorsunuz. Lakin oldukça temiz bir şehir. Sokaklar bal dök yala cinsinden. Özellikle umuma açık parklar da tertemiz. Aaaa o belediyeden derseniz cık o iş öyle değil. Belediye yapar halk kıymetini bilmez buradan süpürürler oradan çöp atarlar.Oldukça geniş bir alana konuşlanmış şehirde vaktim dar olduğundan mı bilemem ama çarpık şehirleşme gözüme çarpmadı. Şehrin manevi havasıyla ruhunuz, ıhlamur ağaçlarının kokusuylada bedeniniz dinleniyor sanki. Ihlamur ağaaçlarının kokusu adeta şehirle bütünleşmişti.

Aileler genelde serinlik açısından yazın deniz kenarı veya yaylalık yerleri tercih ederler tatil için. Ama benden tavsiye imkan bulur bulmaz bu muhteşem şehri gezmelisiniz benim ki kadar kısa süreli olsada. Çünkü ne kadar korunmaya çalışılsa da bazen eski dokunun kaybolduğu eserler oluyor. Gelelim minik gezimize;

Konya dediğimizde aklımıza Mevlana Hazretleri gelir ki ilk durak orası olmalı;

Bizim birçok kıymetli eserimizin çalınarak veya alınarak yurtdışında müzelere gittiği malumunuz. Ama bu aralar bu işi Mevlana Hazretlerinin sözlerinde de görüyoruz. "Sesini değil sözünü yükseltmeli insan zira yağmurlardır yaprakları büyüten, gök gürültüleri değil!" sözünü nette isteyen Mevlanadan diyerek paylaşıyor, isteyen William Shakespeare sözü olarak.

"Gel, ne olursan ol yine gel" rubaisinin de Ebu Said Ebul Hayr'a ait olduğu iddia edildiği için mi yoksa benim gittiğim vakitten mi bilemem ama türbe beklediğimden sakindi. Akın akın ziyaretçi gitmesini umuyorum.

Manevi bir havanın hakim olduğu türbede her vakit mi öyledir bilemem ama arka fondan bir ney sesi geliyor devamlı. Bize küçüklüğümüzde mezarlığın önünden geçerken şarkı söyleme evladım çarpılırsın derdi aile büyüklerimiz. Bu şarkı sayılmıyorsa demek..

Türbenin içindeki müzedeki en büyük ve en küçük Kuran-ı Kerimler

Mevlana Hazretlerini ziyaret edip onun sevdiği dostu Şems-i Tebrizi Hazretlerini unutmak mümkün değil.

Sadreddin Konevi Hazretleri

Dile gelmiş çeşmeler

Selçuklu Sultanlarının kabirlerinin bulunduğu Alaeddin Tepesinde onarım devam ediyormuş. Sadece camiye girebildik.

Muhteşem çiniler,

Çivisiz ve ahşaptan geçme usulü yapılan mimber

Kenarlarına ahşap oyularak Ayet-i Kerimeler işlenmiş

Yeni yapılan İslam Kültür Merkezi

İstiklal Harbi Şehitler Abidesi
Kısıtlı zamanda görebildiklerimizdi. Ölmeden görülecekler listesi yapılıyor ya son zamanlarda, bu listenize Konyayı ve Mevlana Hazretlerini eklemelisiniz. Konyaya özel yenilecek ve içilecek bir menü vardır mutlaka. Bunları ne arayacak ne tadacak zaman vardı. Elimizde Mevlana şekerlerimizle dönüş yoluna geçtik.

Sac Kebabı

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Wed, 16 Aug 2017 19:04:00 +0000

Yöresel bir lezzet sac kebabı. Memleket yemeklerinizden bayram, düğün ve özel günlerde pişirilen çeşitlerimizden. Yoğurtla etin yakıştığını söyleyebilirim. Sanki kavurma ete hafiflik veriyor sarımsaklı yoğurt.
Odun ateşinde ve sac içinde ağır ağır pişenin lezzetini evde bulmak imkansız. Ama taklitler asıllarını yaşatır sözü malumunuz. Önümüz kurban bayramı denemeye değer bence eğer vejetaryen değilseniz.

Evde Sac Kebabı

Malzemeler;

1 kg kuzu kuşbaşı

300 gr tereyağ

750 gr yoğurt

5 diş sarımsak

2 bardak su

Tuz

Hazırlanışı;

Et yıkanır büyük bir tencereye alınır. Üzerine iki bardak su ilave edilir. Etler biraz yumuşayıp, su çekilene kadar haşlanır.
Tereyağ ilave edilir ve arada tahta bir kaşıkla karıştırarak kavrulur.Tuz ilave edilir.
Yoğurt bir kasade çırparak pürüssüz hale getirilir. Sarımsaklar soyulur ince rendelenir, yoğurta ilave edilir.
Servis tabağına ortaya et, kenarına yoğurt gelecek şekilde yerleştirilir.
Tencerenin altında kalan yağ kenardaki yoğurdun üzerine gezdirilir.
Arzunuza göre yoğurdu üzerini kapayacak şekilde de yerleştirebilirsiniz.

Notcuk; Eti bir gece önceden bir soğan üç kaşık zeytinyağda marine edebilirsiniz.

Çikolata Ganajlı Yaş Pasta

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Tue, 15 Aug 2017 22:46:00 +0000

Uzun bir aradan sonra bloğa girebildim. Zaman çok hızla geçiyor, ben yavaş ilerliyorum. Tatlıyla başlayayım dedim zira... Bu aralar tatlıya milletçe ihtiyacımız var. Hazan mevsimi başlamış gibi hergün bir yaprak düşüyor çevremde. Birilerinin annesi, babası, kardeşi...Gidenlerin yeri görünüyor, kalanların acısı. Acı, tatlı hatıralar bırakıyorlar bizlere. Kavuşma gününe kadar oyalanacak. O yüzden tatlıyla giriş yaptım. Şeker hamuru ve krem şantiyi sevmeyenler için ganajı tercih ediyorum. Ama bunlarla bir sorununuz yoksa şeker hamuruyla kaplar, çiçek hamuruyla süslersiniz. 1 kg çikolata gidiyor bu büyüklükte bir pastaya ganaj için. Çiçekler için bir küçük çiçek hamuru. Çiçekleri iki önceden yaparsanız işiniz kolaylaşır. Pandispanya için;

Hoş Geldin Ya Şehr-i Ramazan

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Tue, 06 Jun 2017 09:34:00 +0000

Uzak diyarlardan gelen hatırlı bir misafir gibidir Ramazan-ı Şerif. Aylarca hazırlanır ev gelen misafir için. Önce temizlik başlar ki bu temizlik bazen evin duvarlarına kadar uzar, badanayla başlar. Cam, kapı, halılar derken. Evden dışarı mis gibi kokular çıkmaya başlar. Sıra yemek hazırlıklarına gelmiştir ki o da bir hafta sürer. Baklavalar, börekler, dolmalar ...

Sonra misafir gelir bazen iki saat bazen üç saat süren bu güzel misafiri ağırlama işi bitiverir. Telaşeden unutmadıysanız iki kare fotoğraf birkaç güzel söz hatıra olarak kalır.

İşte Ramazan-ı Şerif de böyle hatırlı misafirlerden. Üç aylar gelirken başlar müslümanlar hazırlanmaya. Bazen evdeki temizliği geçip ruhlarında temizlenmesine vesile olur. Şu mübarek günde şu hatayı yapmayalım birlik olup kardeş olalım der yeni bir sayfa açılır.

İftar sofraları en güzel kardeşlik sofralarıdır. Yemek masası gibi görünsede en özel sofralardandır;

Menümüzde;

Mevcuttu.
İftarlar bitti, Ramazan-ı Şerif bitti hatta bayram bitti ben tamamlayamadım. Mühim olan yediklerimiz değilde kazandıklarımızdır bu mübarek ayda. İnşallah kazanmışızdır.

Çikolata Ganaj Kaplamalı Yaş Pasta

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Thu, 13 Apr 2017 23:08:00 +0000

Şeker Hamurlu Yaş Pasta

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Mon, 10 Apr 2017 20:39:00 +0000

Acılı Soslu Köfteli Makarna

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Sun, 19 Feb 2017 23:13:00 +0000

Sakızlı Kebap

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Sat, 28 Jan 2017 12:00:00 +0000

Osmanlı döneminde yazılmış yemek kitapları var. Tavsiye eden arkadaş ya Vezneciler'de bir kitabevinde ya da sahaflarda bulabileceğimi söylemişti. Çok istememe rağmen yanlışlıkla bile olsa yolum düşmedi son iki yıldır. Bu tarifin ilk hikayesi Osmanlı saray mutfağındanmış.Yemek Zevki dergisinde İnci Kızılkaya Sakızlı Kebap yapmış ve hikayesinin İstanbul'da saray mutfağında başlamış Hünkar Beğendi olduğunu yazmış. Bursa'da yapılan ilk şekli buymuş.

SAKIZLI KEBAP

Malzemeler;

1 kg. kuzu kuşbaşı

1 kuru soğan

5 kaşık tereyağ

2-3 adet damla sakızı

2-3 diş sarımsak

1 tatlı kaşığı yeni bahar, tarçın ve karabiber karışımı

2- 3 yemek kaşığı gül suyu

Bir tutam un

Tuz

Püre malzemesi;

1 kg. patates

300 gr. süt

½ bardak kaşar peynir rendesi

Tuz

Hazırlanışı;

Et doğranmış soğanla bir gece öncesinden bekletilir.( tarifte rendelenmiş soğan deniyor ama bizim aile yoğun soğan kokusuna dayanamıyor)
Tencereye etler ve tereyağı koyulur et suyunu çekinceye kadar kavrulur. Arada bir az miktarda su ilave edilir.
Etlerin pişmesine yakın 2-3 damla sakızı gül suyuyla havanda dövülür bir tabağa alınır. Ayrı bir yerde sarımsak ve tuz dövülür. Bir tutam un, sarımsak, damla sakızı ve baharatları karıştırılır.
Etlerin üzerine dökülür ve bir taşım kaynattıktan sonra ateşten alınır.
Ayrı bir tencerede soyulup küp küp doğranmış patatesler haşlanır. Süt ve tuz ekleyerek mikserden geçirilir. Pürüz kalmayınca kaşar peynir rendesi ilave edilir ve tekrar çırpılır.
Servis tabağına pürenin üzerine et koyularak servis yapılır.

Gül suyu olarak derin dondurucudaki gül yapraklarını kaynatıp kullandım. Malzemeleri bize göre azalttım. Yanına bir salata yeterli oldu akşam yemeğimize. Yemek Zevkine ve İnci kızılkaya'ya teşekkürler...

Kuzu İncik Tandır Kebabı

noreply@blogger.com (a.d.sahra@gmail.com) — Tue, 24 Jan 2017 22:59:00 +0000

Uzun bir pişme süreci var sabır istiyor, vakit istiyor ama bence damağınız bayram ediyor eğer et seviyorsanız. Adı tandır ama günümüzde şehirde evlerde tandır imkansız. Bu yüzden tandıra en yakın tadı bulabilmek için güveç kullanıyoruz. Yanına mis gibi patates püresiyle servis tabağınıza aldığınızda yaptığınız lezzetin farkını anlayacaksınız. Zira lokum kıvamında pişmiş oluyor kuzu incik tandırınız.

Kuzu İncik Tandır

Malzemeler;

5 tane kuzu incik

Tuz

Hazırlanışı;

Etler yıkanır. Çok az tuzlanır. Güvecin altına dizilir.
Güvecin ağzı sıkıca bir hamurla veya folyoyla hava almayacak şekilde kapatılır.
Ocağa koyulan toprak güveç ısınana kadar orta ateşte 5-6 dakika pişirilir.
Tencereyi sağa sola sallanır. Sonra altını kısıp 2-2,5 saat arası pişirilir.
Su ilave etmedik.Kendisi ağır ağır piştikçe sulanıyor.

Bunu kuzu koldan parça etlede yapabilirsiniz. Patates püresi ve pilavla servis yapılır. Lakin biz iki yıldır misafirden misafire pişirir olduk pilavı.