Stadslichten was tussen 1 november 2009 en 1 oktober 2011 het online opiniemagazine voor en door Groningers met een mening. Gestart door een aantal Groninger ondernemers en journalisten die vonden dat er in de stad ruimte was voor een site die achtergronden, opinies, interviews en columns uit en over het Groningse bracht. Het was een experiment, een avontuur zo je wilt, waarvan we niet wisten waar het ons zou brengen. Bijna twee jaar lang hebben we eraan getrokken, in wisselende bezetting. Aanvankelijk met de enthousiaste ondersteuning van NDC Medialabs, het laatste halfjaar helemaal op eigen kracht.

Als je al van Stadslichten gehoord had, bezoeker, dan ben je waarschijnlijk een student die onderzoek doet naar de geschiedenis van hyperlokale nieuwssites. Of die een scriptie schrijft over Maarten Peetsma, die hier inderdaad voor het eerst publiceerde. Want Stadslichten was in veel opzichten interessant, maar wereldberoemd is het nooit geworden.

Stadslichten was voor alle betrokkenen een leerzaam project. Ikzelf, als econoom en ondernemer, heb veel geleerd over de zakelijke kant van online media. Anderen hebben hun schrijftalent kunnen ontwikkelen of hun netwerk kunnen uitbreiden, en velen hebben er bovendien een hoop plezier aan beleefd.

En uiteindelijk hebben we ook geleerd dat alleen opinies en achtergronden een te smalle basis bieden om interessante bezoekersaantallen te realiseren. Daarom gaan we vanaf nu, 1 oktober 2011, verder als rubriek op groningen.dichtbij.nl. De opinies en achtergronden staan voortaan zij aan zij met nieuws, weer, sport en strips. En bereiken daarmee als het goed is een veel groter publiek. Deze site gaat tegelijkertijd ‘op slot’. Het archief blijft beschikbaar voor de student en de archeoloog, maar nieuwe bijdragen zul je hier niet meer vinden.

Gerelateerde berichten:

1. Bijdehandjes 14: Tweet tweet

Ik voel me een Stadslicht. Éénenveertig columns mocht ik schrijven voor deze website. Over Groningen, ommeland en meer. Ik dacht eraan als ik over de Vismarkt fietste, als ik een haring kocht, als ik door het Stadspark wandelde, als ik in de trein naar Warffum zat, als ik bier dronk in De Minnaar, als ik viste in het Boterdiep, als ik vogels keek in natuurgebied Kardinge, als ik schaatste over het Paterswoldsemeer en als ook als ik vakantie vierde ver van hier. Overal zag, hoorde, voelde en rook ik onderwerpen en verhalen. Maar Stadslichten gaat op slot. Te weinig schrijvers en bijdragen om een goed en leuk actueel online magazine te kunnen zijn. Maar er is hoop.

Als onderdeel van Groningen Dichtbij blijft het vuurtje gelukkig branden. Groningen Dichtbij is een betrekkelijk nieuwe hyperlokale website met veel nieuws en achtergronden, foto’s, filmpjes, verhalen van Stadjers, informatie over activiteiten, evenementen en veel meer. Ook míjn column zal vanaf volgende week te vinden zijn op Groningen Dichtbij.

 Ik wil iedereen bedanken die Stadslichten een warm hart toedraagt. Jullie gaven mij een Lichtplaats. Ik leerde hier kijken, genieten, luisteren, verwonderen en schrijven. En dat neem ik allemaal mee. Ik zal columns blijven schrijven over Groningen, elke week, elke donderdag. Vanaf nu nóg dichterbij. Vanaf nu ben ik ‘dichter’ bij Groningen Dichtbij.

Gaan jullie met me mee?

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s Lichtplaats (22) – De plakfactor
2. Peetsma’s Lichtplaats (34) – Zomerstilte
3. Heimwee naar Stad: Pim in Azië

Het is woensdagochtend, tien minuten over acht, de bel gaat. Het is alsof ze bevrijd worden uit hun benarde positie in de aula. Als makke lammetjes tillen alle leerlingen tegelijk hun zware tassen van de grond. Klaar voor de grote trek, zullen we maar zeggen. De bestemming bevindt zich op de eerste, tweede of derde verdieping en vanaf nu hebben ze vijf hele minuten om over de drempel van hun lokaal te stappen. Vol goede moed storten ze zich in de massa, maar deze tocht is niet zonder gevaren.
De gang op de begane grond is breed, daar is ruimte genoeg. Maar binnen enkele seconden dient zich de eerste bottleneck aan: de trap naar de eerste. Ze komen opeens overal vandaan. Van links en rechts, uit alle gaten en kieren. De voorrangsregels zijn onduidelijk, hier geldt het recht van de sterkste nog. Uit de kluiten gewassen jongens  - en piepkleine meisjes – zijn in het voordeel, de hele middenmaat heeft het zwaar. Halverwege de trap is er al een kostbare minuut verstreken. Eenmaal boven ontmoeten de scholieren twee klapdeuren. Kleine lijfjes persen zich erlangs, de deuren zwiepen terug en knallen tegen hun uitpuilende rugtassen. Geen zesdeklasser die de gentleman uithangt hoor. Het is ieder voor zich.

Het is negen meter tot aan de volgende klapdeuren die toegang verschaffen tot trap twee. Negen meter om links in te halen, negen meter om vooral niemand te laten ritsen. Haast is geboden, er zijn al bijna drie minuten voorbij. Ook de tweede trap is een obstakel van jewelste. Hier lopen namelijk leerlingen die zich nu pas beseffen dat ze gym hebben op de begane grond. Halverwege de trap trekken ze aan de handrem en maken, zonder over hun schouder te kijken, rechtsomkeert. Op de tweede verdieping bevinden zich wederom klapdeuren. Hier is de binnenbocht geliefd.
Vanaf dit punt kan het gas er op. Alleen iedereen die naar de derde moet is nog in de race. Hogere snelheden brengen grotere risico’s met zich mee. Deze traptredes naar de derde hebben al vele gezichten van dichtbij gezien vermoed ik. Aangekomen op de derde verdieping zijn de vijf minuten voorbij. De meeste lokaaldeuren sluiten. Een enkeling scheurt nog door rood.

Dit zijn nou de chauffeurs van de toekomst. En ik maak me grote zorgen.

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s Lichtplaats (36) – De huwelijksmarkt
2. Peetsma’s Lichtplaats (35) – Kamperen
3. Peetsma’s Lichtplaats (15) – Naakte waarheid

Because We Are Visual

(Gerard Jan Claes & Olivia Rochette, België, 2010, 47 min)

Dagelijks komen er op youtube honderden dagboekfilmpjes bij. In deze zogenaamde ‘videoblogs’ of kortweg ‘vlogs’ worden zowel simpele, dagelijkse voorvallen als ook de meest intieme ontboezemingen vastgelegd en vervolgens met de wereld gedeeld. De documentaire is een collage van dit soort filmpjes die aaneengeregen zijn met atmosferische ambientmuziek. Volgens de makers laat “deze documentaire de kijker kennismaken met dit hedendaagse verschijnsel en focust op de ervaring van de lichamelijkheid binnen de virtuele ruimte.” Because We Are Visual is een poëtische documentaire die de kijker onderdompelt in wereld van fragmenten die aan elkaar zijn gelijmd door de thematiek van menselijke eenzaamheid en de behoefte aan sociaal contact.

Because We Are Visual – Trailer

Gevolgd door

People I Could Have Been and Maybe Am

(Boris Gerrets, Nederland, 2010, 53 min)

De openingstitel van de film begint met een onderzoeksvraag: “What would it be like, to enter into the life of a complete stranger?” Gewapend met de camera in zijn mobiele telefoon tracht Gerrets door de muren van het anonieme Londense stadsleven te breken. Op straat vindt hij drie subjecten die de hoofdpersonen worden in zijn film: Steve, een dakloze drugsgebruiker die vervreemd is van zijn dochter, Sandrine, een voluptueuze Braziliaanse, alleenstaande moeder die naarstig op zoek naar een echtgenoot en ‘Precious’ een zangeres en dichteres. Langzaam wordt de filmmaker steeds meer meegezogen in de levens van zijn subjecten en wanneer hij in bed belandt met Sandrine, verandert hij van observator in participant. De camera werkt aan de ene kant als katalysator, aan de andere kant als een obstakel om de personen echt te leren kennen. Het filmen creëert bepaalde gebeurtenissen maar smoort tegelijkertijd ook andere in de kiem. Met People I Could have Been and Maybe Am gaat Gerrets een interessant sociaal experiment aan waarbij tevens de grenzen van de documentairefilm worden opgezocht.

People I Could Have Been and Maybe Am

Because We Are Visual (Gerard Jan Claes & Olivia Rochette, België, 2010, 47 min)
en aansluitend People I Could Have Been and Maybe Am (Boris Gerrets, Nederland, 2010, 53 min)
Woensdag 5 september
20:30 uur – ForumImages
Prijs: € 5,50

Gerelateerde berichten:

1. Hotdocs – Love Etc.

Onlangs ving ik een gesprek op in de bus. Twee dames spraken over ochtend- en avondmensen. Aan zelfkennis geen gebrek. De één kwam ’s avonds tot leven, de andere was vroeger een nachtbraker, maar behoorde nu duidelijk tot de ochtendtypes. Avond- en ochtendmensen, het zette me aan het denken. Sta ik makkelijk op of oefent het bed een niet te weerstane aantrekkingskracht op me uit ? En kak ik ’s avonds snel in of begin ik juist rond het achtuurjournaal te pieken?
Ik vind de avond prettig, absoluut. De gemoedelijke sfeer en het voldane gevoel. De zon die langzaam roder en roder kleurt, de wind die eindelijk gaat liggen, kaarsen die aan mogen, glazen die op tafel komen. Typisch avondgeluk. Maar je voelt het einde van de dag ook dichterbij komen, de tijd dringt. Heb je uit de dag gehaald wat erin zat?
De ochtend heeft dat niet, die brengt juist ambities met zich mee. Alles kan nog, kansen voor het oprapen. Het mistige ochtendlicht wint het trouwens ook van een ondergaande zon en fris geschoren kinnen winnen het wat mij betreft van kleine aangeschoten oogjes. “Het is vandaag de eerste dag om met iets te beginnen waar niemand aan begon”, dichtte Fetze Pijlman.

Zoals u al van mij weet ben ik een eenzame fietser. Elke ochtend begeef ik mij in zelfverkozen eenzaamheid door weer en, vooral de laatste weken, veel wind richting hoofdstation in Stad. Via de lange Korreweg, stukje stadsgroen Noorderplantsoen, Nieuwe en Oude Boteringestraat, Guldenstraat, Vismarkt en de Folkinge bereik ik ’t Zuuderdaip. Eenmaal veilig aan de overkant knipoogt ’t Peerd van Ome Loeks al naar me. Ik fiets door, op weg naar het Museumeiland. En dan zie ik ze staan. Vier man sterk. Rode jassen. Allemaal een stapel krantjes op de arm. Ze delen hun Spitsen uit aan een ieder die belangstelling toont. Ochtendreizigers zoals ik. In de inhoud van het krantje ben ik niet geïnteresseerd – ik moet zelfs eerlijk bekennen dat ik hem zelden lees – maar in het gouden moment van de overhandiging wel.
Ik kom in vliegende vaart aanfietsen en geef blijk van interesse door het opsteken van mijn hand. De jongen vouwt het krantje twee keer dubbel, doet een stapje naar voren en drukt het precies in mijn grijpende vingers. Het voelt als een goed geslaagde high-five, als een welgemikte driepunter. Ik voel me onderdeel van een winnend estafetteteam. Deze dag kan niet meer stuk.

De uitdelers van de Spits maken van mij een ochtendmens.

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s Lichtplaats (1) – Vrouwen en fietsen
2. Peetsma’s Lichtplaats (11) – Pleidooi voor de eenzame fietser
3. Peetsma’s Lichtplaats (14) – Wijkbewaking in Beijum

Her en der staan rugtassen op tafel, de stoerste jongen van de klas heeft z’n leren jack (kwaliteitsjasje, dat zie je zo) nog aan en in een flits zie ik een mobieltje onder tafel verdwijnen. Enkelen zitten met de rug naar het bord. Net na de bel komen er nog twee meiden binnen. “Sorry, sorry meneer! We stonden bij het verkeerde lokaal.” Rechts achterin maakt iemand aanstalten een blikje cola te openen. Een zacht stemmetje wil nog even naar de wc.
Ik probeer hun aandacht te trekken. Morrelend richten ze hun verschillende blikken op de nieuwe leraar Nederlands. Zestig ogen kijken me aan. Sommige vragend, sommige verveeld. Ook zijn er vrolijke ogen, angstige ogen, reebruine ogen, boze ogen, teleurgestelde ogen, hoopvolle ogen, serieuze ogen, glimlachende ogen, deksels ontdeugende ogen, uitgeslapen en doodmoeë ogen. Bij één enkel paar ogen meen ik bewondering te zien, maar dat zou te maken kunnen hebben met de bekende wens, diens vader en de gedachte die er soms uit voortvloeit. Alle zestig kijken ze me in elk geval aan. En dat is al heel wat.

Vol enthousiasme steek ik van wal. Sommige van mijn woorden – computerlokaal, in groepjes werken, voorlezen – worden enthousiast ontvangen, maar de meeste – romans, boekverslagen, studieschema, kranten, spreekbeurt, discussie, leesdossier, literatuur, betoog, woordenschat, schrijfvaardigheid, samenvatten en debat – vallen in minder goede aarde en worden begeleid door gezucht, gekreun en geklaag. Over werkwoordspelling durf ik niet te beginnen.
Ik maak een sprongetje naar mijn passie voor het vak en vertel vol vuur over onze taal en al haar charmes. Iedereen kijkt me met lichte bewondering aan, maar na vier minuten verandert die bewondering heel langzaam in een blik die duidelijk verraadt wat ze denken: die gast is gek! Ik brei er snel een eind en schakel over naar de persoonlijke aanpak.
Voorzichtig probeer ik te weten te komen wat er achter die ogen schuilgaat. Wie zijn die jongens en meisjes, waar komen ze vandaan, waar liggen hun interesses en wat verwachten ze van dit jaar. De laatste vijf minuten draai ik de rollen om. Tijd voor vragen aan de docent. Álles mag gevraagd worden, ik bepaal zelf of er een antwoord volgt. Het blijft stil. “Willen jullie echt niet weten wie ik ben?” Vraag ik wanhopig. Een voorzichtige vinger gaat de lucht in: “Meneer, als u nou mag kiezen, kiest u dan voor vla of voor pudding?”

Dit wordt een topjaar.

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s Lichtplaats (29) – Man van de tijd
2. Peetsma’s Lichtplaats (33) – Over meisjes en akkefietjes. Over afrikaantjes en Stadjers.
3. Peetsma’s Lichtplaats (36) – De huwelijksmarkt

“Er zit ’n APK op tot maart. En nieuwe voorbandjes”
De man loopt rustig om de auto heen, speurt naar krasjes. De vrouw zit op de bijrijdersstoel, opent het dashboardkastje en glimlacht als ze ziet dat er een spiegeltje mét lampje in de zonneklep zit.

De aanschaf van een tweedehands wagentje is een bijzondere aangelegenheid. Als je nog nooit met dat bijltje hebt gehakt, kom je voor ’t eerst in een wereld vol autotaal. Mensen die al langer rondlopen tussen de autodealers en de vakgarages begrijpen die taal. Zo hoor je hen nooit zeggen dat ze weer een auto hebben gekocht. Nee, zij hebben het over opgehaald. “Ik heb vorige week ‘n nieuwe auto opgehaald.” Alsof er niets voor is betaald. Misschien proberen ze de indruk te wekken dat geld helemaal geen rol speelt. En misschien is dat ook wel zo.’
Bij de aanschaf van een tweedehands auto is van levensbelang of je kunt controleren hoeveel kilometers de auto al gereden heeft. Gelopen. Dat is het toverwoord. “Hoeveel heeft ‘ie gelopen?” Natuurlijk wil je ook weten hoeveel eigenaren de auto al gehad heeft, liefst ook wat voor types dat waren. De laatste is meestal een vrij oud vrouwtje, dat is bekend. Maar die drie eigenaren daarvoor? Jonge jongens in overalls? Keurige meiden in skinny jeans? Of een oudere man met drie harige, kwijlende Sint-Bernardshonden? Ook belangrijk, voor een inschatting van de toekomstige maandlasten, is het bedrag dat je per maand aan wegenbelasting zult moeten betalen. Maar zeg nooit ‘kost’, nee, vraag liever: “Wat dóet ‘ie in de belasting?” Als je dat eenmaal weet, kom je bij vanzelf terecht bij de 1 op zoveel kwestie. Daar komt de verkoper zelf mee, hoef je niet om te vragen. Uiteraard loopt ‘ie zuinig, 1 op 21 als je rustig rijdt.

Genoeg info eerst, tijd voor een ritje. Bij terugkomst zegt de verkoper meestal, heel slim: “Wat ’n ding hè?” Hij heeft geen idee wat de potentiële koper ervan vindt, zijn opmerking zegt niks, het kan alle kanten op. Het woord pittig valt, hoe dan ook. En zeker is dat optrekken een belangrijke rol speelt. De man vraagt voor de zekerheid nog even of de distributieriem echt vervangen is en de vrouw begint ongeduldig te worden. Zenuwachtig ook, want zij heeft de flappen in de tas. Autohandel is cash.
En dan gebeurt er iets magisch. De man loopt nog een laatste rondje om de auto en schopt achteloos, bijna instinctief tegen de één van de banden. De verkoper weet genoeg. Deal.

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s Lichtplaats (22) – De plakfactor
2. Peetsma’s Lichtplaats (7) – De paling loopt
3. Peetsma’s Lichtplaats (35) – Kamperen

Love Etc.
(Jill Andresevic,  VS, 2010, 94 min.)
Woensdag 7 september
20:30 uur – ForumImages
Prijs: € 5,50

In deze debuutfilm van regisseuse Jill Andresevic worden vijf koppels gevolgd waarvan ieder een fase in de liefde vertegenwoordigt. Dit alles vindt plaats in de bruisende metropool New York waaraan deze documentaire tegelijkertijd een ode is. Andresevic wilde een eerlijke film maken over de liefde die een ander beeld laat zien dan de standaard Hollywoodfilm. Dit is haar goed gelukt want Love Etc. toont namelijk zowel de leuke en de minder leuke kanten van de liefde en hoe dit fenomeen voor ieder een verschillende betekenis kan hebben.

Enkele jaren geleden stapte filmproducent Jonathan Tisch het stadhuis van New York binnen om zijn huwelijk te laten registreren. In de wachtrij werd hij gegrepen door de diversiteit van de mensen die om dezelfde reden aanwezig waren: hun geloof in de liefde was de gemene deler. Zijn ervaring inspireerde Andresevic om Love Etc. te maken; een film waarin de verschillende leeftijden en achtergronden van de personen even divers zijn als de New Yorkers zelf. Zij en haar team speurden maandenlang naar geschikte koppels. Het belangrijkste criterium was dat zij over een flinke dosis humor moesten beschikken en gepassioneerd zijn voor het leven zelf. Het resultaat is een rijk geschakeerd palet van afwisselende en leuke persoonlijkheden - jonge en oude stellen (18-89 jaar), homo- en heteroseksuelen -  die tezamen een al even divers beeld geven van de liefde.

De liefdesfasen die in de film de revue passeren zijn: eerste liefde, gaan trouwen, een familie stichten, opnieuw beginnen en blijvende liefde. Wij zien en volgen het verhaal van de Braziliaanse emigrant Gabriël (18) en zijn vriendin Daniëlle die aan het begin staan van hun eerste serieuze relatie. Chitra en Mahendra gaan trouwen (in ceremoniële Indiase stijl) en vertellen over hun ervaringen en verwachtingen van hun huwelijk. Scott, een homoseksuele vrijgezel met een kinderwens, staat voor de keuze tussen carrière of gezin en komt voor de moeilijke taak te staan in zijn eentje een tweeling groot te brengen. Ethan, pas gescheiden en vader van twee kinderen, is op zoek naar een nieuwe levenspartner maar staat hier in het begin wat sceptisch tegenover. Albert en Marion zijn al achtenveertig jaar gelukkig getrouwd, schrijven samen liedjes en hopen op een muzikale doorbraak. Marion worstelt al enige tijd met dementie en Albert verzorgt haar in de herfst van hun leven.

Love Etc. is door de diversiteit en eigengereidheid van de koppels, het gehele spectrum liefdesfasen en de verschillende behandelde leeftijdscategorieën een echte allemansvriend onder de documentairefilms. De film is geschikt voor jong en oud en voor zowel mannelijke als vrouwelijke kijkers. Het is een crowd pleaser die tijdens mijn viewing vaak voor luid gelach en een vertederend “aaah” bij het publiek zorgde. De film is in de toon overwegend lichtvoetig en humoristisch en verzandt gelukkig niet in een zoetsappige, aangedikte romantiek. Het is een oprechte en eerlijke film.

Love Etc – trailer

Gerelateerde berichten:

1. Hotdocs – Because We Are Visual en People I Could Have Been and Maybe Am
2. Bevlogen aanklacht in het Midden-Oosten
3. Samsara-cinema

De afgelopen tijd heb ik menig uurtje doorgebracht achter een computer op de eerste verdieping van de Universiteitsbibliotheek, de UB voor intimi, de JoeBie voor sukkels.  Een plek waar je, omringd door alle informatie die je je wenst, geconcentreerd kunt werken. Maar ook een broeiplaats voor studieontwijkend gedrag, een podium voor gebral, de plek waar je je sociale leven hooghoudt en dé huwelijksmarkt bij uitstek.
’s Ochtends ben ik er om een aantal minuten na half negen, dan is het er nog lekker rustig en hoef ik geen kostbare minuten voor een dichte deur te staan. Ochtendminuten zijn heilig en een wachtsigaretje is aan mij niet besteed. Eenmaal binnen loop ik via mandjesplaza – WIE heeft dat bedacht? – naar mijn vaste kluisje, nummer 222. Naast dat het nummer gemakkelijk te onthouden is, zit ‘ie ook op een fijne hoogte én is ‘ie in tegenstelling tot de meeste andere kluisjes grijs van kleur. De meegebrachte boeken en andere benodigdheden voor een dagje UB stop ik in het mandje en ik begeef me naar de eerste verdieping. Ik kies uiteraard altijd dezelfde computer – heerlijk die vaste gewoontes – rechts achterin, zodat ik geen zicht heb op het kopieerapparaat en de deur. Als je een dag afgeleid wilt worden door brakke jaarclubmeisjes en ‘gekkenhuis!’-roepende Costabravaboys moet je een plekje kiezen met uitzicht op de deur.

In de werkruimtes is het stil. Hoort het stil te zijn. Bijna iedereen houdt zich hieraan, maar het rare is dat de studenten bij wie het nachtleven zijn tol heeft geëist, die al bijna geen stem meer over hebben, dat juist zij de kunst van het fluisteren zijn verleerd. Alle gesprekken die ze voeren, alles wat ze zeggen komt over hun lippen met hetzelfde aantal decibel. En ook al draaien alle hoofden hun kant op, ze hebben niets in de gaten. En op het moment dat ze net vijf minuten rustig in hun boek zitten te lezen trilt hun mobieltje en nemen ze op met een weer veel te hard: “Momentje, zit in de UB, loop even naar de gang. Ja UB, momentje.”
De kantine op de vierde is ook een belevenis. Zelfs de reis ernaartoe mag er zijn. Via de trappen die vol staan met té enthousiast bellende jongelui kom je vanzelf in de wereld van zien en gezien worden. Hier gebeurt het, hier moet je zijn. Hier wordt de kater verdreven met koffie en AA-Drink. Hier wordt te gedetailleerd en vooral te hard de afgelopen nacht besproken. Hier kijk je stoer of arrogant.

Alleen de dames van de kantine zijn lief. En hun soep is overheerlijk.
Misschien word ik bibliothecaris.

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s Lichtplaats (15) – Naakte waarheid
2. Peetsma’s Lichtplaats (38) – Zestig ogen
3. Peetsma’s Lichtplaats (29) – Man van de tijd

Kamperen is heerlijk, vooral omdat de meest simpele dingen soms uren in beslag nemen. Zo is het uitkiezen van een plekje op de camping een tijdrovende bezigheid. Met een plattegrondje in je hand, gekregen bij de receptie, loop je, gebukt onder de zinderende hitte die de zuidelijke zon veroorzaakt, over het terrein. Bij elk vrij plekje weeg je samen de voor- en nadelen.

Plek 12 heeft een mooie ondergrond. Engelse buren met een camper met schotelantenne en vijf kinderen, dat is misschien wat lawaaiig. Wel ’s ochtends schaduw, uitslaapmogelijkheden dus. Toiletgebouw is heel ver weg, drinkwater dichtbij. Het uitzicht is schitterend, maar de plek is zo klein dat de auto er niet bij kan.

Plek 23, 24 en 25 zijn ook vrij.
Als we 24 kiezen hebben we geen buren, lekker rustig en de waslijn kan dan mooi precies tussen die twee bomen. Helaas geen uitzicht, ja, op het toiletgebouw. En op deze plek staat de tent echt de hele dag in de brandende zon hè. Het is wel een hele grote, vlakke plek met fijne haringgrond.

Plekje 31 even bekijken.
Wauw. Een afgelegen hoekje. Panoramaview. Groot genoeg voor de auto. Veel schaduw. Geen buren te bekennen. Rust. Zelfs drinkwater op de plek zelf.
- Zie jij de aansluiting voor elektra?
- Ja, achter dat heggetje.
- Ow, helemaal daar, dat redden we nooit met ons snoer. Nee, deze plek kan niet.
- Nou, dat is echt heel jammer toch?
- Ja klopt, maar zonder elektrische koelbox kunnen we echt niks bewaren, lief.
- Nou, jammer hoor.

Plek 36.
Degelijk plekje, wel aan beide kanten buren. Nederlanders met een caravan. Die verstaan dus alles wat je over hen zegt. Waterkraan aan de overkant. Ondergrond krijg je geen haring in. Ach, staat ook op de plattegrond. 36: caravan/camper.

Plek 38.
Ruime plek. Waslijnmogelijkheden genoeg. Auto kan erbij.
- Waar komt de zon op?
- Daar, beetje rechts van het toiletgebouw, ongeveer.
- Meteen ’s ochtends zon dus.
- Klopt.
- En dan vanaf het eind van de middag schuift ‘ie achter die bomen.
- Ook wel lekker tijdens het eten.
- Ja.
Water op de plek. Elektra redden we net, moet de koelbox wel onder die boom staan.
- Waaa! Hier zitten echt superveel mieren! Hele grote! Dat wil ik niet, hoor.

Plek 42 dan.
Veel schaduw. Dichtbij het beekje, klinkt zo gezellig. Vismogelijkheden? Wel veel muggen ’s avonds. Aan één kant buren. Lijkt een rustig Spaans echtpaar, maar daar kun je je lelijk op verkijken.
- Buenos dias.
- Goeiedag.
Aha, de valkuil van de gehuurde auto. Toch Nederlanders. Elektra wel heel dichtbij. Tent moet een beetje scheef staan, maar dat is ook wel gezellig. Rollen we in de klamme nacht dicht tegen elkaar aan.

Ik mis het wel hoor, die rust, die vrijheid en dat mooie licht, maar ik vind het ook fijn om terug te zijn. De KEIweek pept me wel weer op. En hier in Groningen schijnt de Noorderzon.

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s Lichtplaats (40) – De middelbare snelweg
2. Peetsma’s Lichtplaats (37) – Het schopje tegen de band
3. Peetsma’s laatste Lichtplaats (41) – Nóg dichter bij Stad

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s Lichtplaats (34) – Zomerstilte

Vroeger, wanneer ik per ongeluk wel eens langs De Bijrijder zapte, dacht ik nog dat er ook een competitie-element in het programma zat. Dat de mensen thuis moesten raden door welk dorp de auto reed. De auto die gisteren na tien minuten rijden stilhield bij het plaatsnaambord ‘Zevenhuizen’, en de camera die er zelfs op inzoomde, maakten een einde aan die illusie.

Tien minuten inderdaad. Zolang keek ik gisteren maar liefst naar het asfalt dat in de buurt van Zevenhuizen onder een auto doorschoot. Ik leek erdoor gehypnotiseerd. M’n vinger lag wel op het knopje dat het tv-toestel naar de volgende zender zou dirigeren, maar hij wilde maar niet drukken. Ik was veel te benieuwd wat dat stipje aan het einde van de horizon was. Het was een tractor. Spannend. Zou de auto met camera hem in gaan halen?

Nee. Want op het moment dat de auto met camera de tractor zo dicht was genaderd dat een doldrieste inhaalmanoeuvre geoorloofd leek, dook er een t-splitsing op. Tractor links, auto rechts. Ik haalde opgelucht adem. Dat had anders nog lelijk af kunnen lopen! Ondertussen had ik wel door waar het om draaide in De Bijrijder: om tractors, maar nog meer om t-splitsingen. Gaat de auto links of rechts, je weet het van tevoren gewoon niet.

Mocht je ooit met z’n tweeën voor de tv zitten en er moet een fles sterke drank leeg, dan is gokken of een auto links of rechts gaat op de t-splitsing een alleraardigste manier om dat te bewerkstelligen. Een heel fijn nieuw drankspel, me dunkt. Maar ook zonder drank was ik aan het genieten, zo merkte ik. Elk stipje dat uit de verte dichterbij kwam, was interessant. Tot het dichtbij was, en het toch weer gewoon een hufter in een Opel Astra bleek te zijn. Maar toch, wie weet zou het volgende stipje, na de bocht en het ellenlange rechte stuk, wél een UFO zijn die op een Gronings landweggetje was geland.

Teleurgesteld was dan ook het woord dat het meeste op mijn gemoedstoestand van toepassing was toen de uitzending afgelopen was. Ik was in die tien minuten een beetje verslaafd geraakt. Zo verslaafd dat ik op YouTube ging zoeken. Met succes. De zoekopdracht ‘RTV Noord Bijrijder’ bracht me bij een autotochtje in de buurt van De Wilp en Marum. Zestien minuten lang genieten geblazen.

Geen gerelateerde berichten.

Drieëndertig columns schreef ik de afgelopen drieëndertig weken. Elke donderdagochtend verscheen er een verse Lichtplaats. Inspiratie genoeg in bruisend Groningen.
Ik luisterde naar vogels, bespioneerde de buurvrouw, stoorde me aan breiwerkjes, genoot van nieuwe haring, luisterde veel naar Radio Noord, dronk geregeld een biertje in De Minnaar, observeerde een fietsend Chinees echtpaar en bestudeerde de beurtbalkjes in de supermarkt. Fietsende vrouwen trekken nog steeds mijn aandacht, net als kantoorboekhandels. Koning Winter bracht ons mooie woorden, net als het dierenrijk. Ik droomde over een reünie en verleende alleen voorrang aan bepaalde zebragangers. De zwevende briefjes in de cafetaria zijn nog steeds een wonder voor me, maar zomer- en wintertijd heb ik inmiddels onder de knie.

Ik schrijf de columns met erg veel plezier, het houdt me scherp. Maar de zomer is in aantocht, de kijkcijfers lopen terug en de korte rokjes in de binnenstad leiden me af. Tijd voor zonnige observaties. Tijd voor vakantie.

Donderdag 18 augustus verschijnt er weer een nieuwe Lichtplaats.

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s laatste Lichtplaats (41) – Nóg dichter bij Stad
2. Peetsma’s Lichtplaats (21) – Ezels in zomertijd
3. Peetsma’s Lichtplaats (2) – Haantjesgedrag

Nederland is een gezellig land. Kopjes koffie, koekjes, waxinelichtjes. Terrasje, biertjes, borrelnootjes. Filmpje, colaatje, zakje chips. Spelletje, tafelkleedje. Likeurtje. Jasje-dasje. Vorkje meeprikken. Voetjes van de vloer. Rode lampjes aan, gordijntjes dicht. Nummertje maken.

Verkleinwoordjes. We gebruiken ze met overmaat. Ik ook. Veel verkleinwoorden bagatelliseren, relativeren en stellen gerust. Iedereen heeft wel een ogenblikje en niemand steigert als ‘ie een poosje moet wachten. Een geschrokken iemand bieden we een glaasje water aan en in de middagpauze hebben we tijdens ons ommetje een onderonsje. Een kwartiertje stelt niks voor en met de auto rijd je vanaf Groningen in een uurtje naar Zwolle. Ook studenten praten liever over een zesje – maximaal resultaat met minimale inspanning – dan dat ze het woord ‘zes’ uitspreken. Maar bij mijn weten is er nog nooit iemand geslaagd met een negentje.

Veel woorden die eindigen op –je hebben helemaal geen grote tegenhanger. Sprook, akkefiet, meis en Kleinduim. Groen, geel en blauw zijn in hun verkleiningsvorm iets anders dan een kleine kleur. Stadjers moeten wel gezellige mensen zijn.
Vaak hebben de verkleinwoorden een heel andere betekenis dan hun grotere broer of zus. Een bloemetje is een heel boeket, een afrikaantje is geen kleine man uit Congo en bij een viooltje denken we niet meteen aan een Stradivariusminiatuur. Een spionnetje is geen korte meneer die kijkt door een gat in de krant en kussentjes liggen op de bank, niet in bed. Er warmpjes bijzitten doe je niet per definitie in de sauna, met een telefoontje bedoelen we meestal geen klein toestel en een slippertje is meestal geen schoeisel voor een kind.

Nederland is een gezellig land.
Onze premier werkt in een torentje.

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s Lichtplaats (22) – De plakfactor
2. Peetsma’s Lichtplaats (6) – Kantoorboekhandels
3. Peetsma’s Lichtplaats (31) – Zebragunst

Hij is er weer: onze nieuwe haring. Stevige, malse en volvette haring. Op traditionele manier gekaakt, gezouten en gefileerd. Afgelopen dinsdag was ik er als de kippen bij. Al vroeg in de ochtend toog ik naar Vishandel de Sontweg, voor de Ikea. Een haring in de ochtend wordt door diëtisten aanbevolen. Het zou een vol gevoel geven voor de hele dag, de eetlust verminderen en zodoende helpen om een kilootje of twee kwijt te raken. Mooi meegenomen.
Vishandel de Sontweg is niet de meest idyllische haringkar die je je kunt voorstellen, maar daar wordt ‘ie wel ter plekke schoongemaakt. Het liefst koop ik de Hollandse sushi bij een oud houten kraampje met vergeelde vlaggetjes. Een kraampje dat er niet zo hygiënisch, maar wel heel ambachtelijk uitziet. Eentje waar een oud mannetje de haring schoonmaakt zonder ernaar te kijken, terwijl ‘ie zachtjes meezingt met de krakerige deuntjes die z’n transistorradio voortbrengt. Net als dat ik m’n staatsloten het liefst koop bij een piepklein tabakswinkeltje dat niemand kent. Eentje waar een bijna gepensioneerd echtpaar achter de toonbank staat, beide met vergeelde vingers. Waar tapijt op de vloer ligt. Waar ze stiekem gewoon roken en waar ik zelfs als niet-roker altijd een klein doosje sigaren meeneem. Maar goed, om niet vast te roesten in oude gewoontes koos ik voor de Sontweg.

Het kopen en opeten van een haring lijkt gemakkelijk, maar een aantal belangrijke zaken moet in acht worden genomen. Zo worden er na het plaatsen van de bestelling – “Mag ik van u één haring alstublieft? – drie belangrijke vragen gesteld.
Vraag één: Meenemen of hier opeten? Hier dient men te allen tijde te kiezen voor meenemen. De zoute haring moet op kamertemperatuur worden genuttigd. Alleen dan komt zijn unieke smaak het beste tot zijn recht.
Vraag twee: Met uitjes? Sowieso een ja. Ui en haring zijn beide overheerlijke producten, maar in de combinatie zijn ze onverslaanbaar.
Vraag drie: Uitjes apart of erover? Altijd apart. Tijdens de reis naar huis is het belangrijk dat ui en haring beide in hun waarde worden gelaten. Voeg beide smaken pas vlak voor consumptie samen.
Eenmaal thuis is het verschrikkelijk moeilijk, zo niet ondoenlijk, om de haring niet meteen naar binnen te laten glijden. Maar wacht tot ui en haring op kamertemperatuur zijn gekomen. Uw geduld zal worden beloond.
Mijn ochtendharing smaakte voortreffelijk! En wat de diëtisten zeggen klopt helemaal. Je eetlust vermindert, zo raak je de kilo’s wel kwijt.

Ik was de hele dag zo beroerd als een hond.

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s Lichtplaats (35) – Kamperen
2. Vishandel André Smit
3. Peetsma’s Lichtplaats (24) – Altijd wat anders

Denk je het antwoord op één van deze vragen te weten, zet het antwoord bij de reacties!

Gerelateerde berichten:

1. Raadplaat 4
2. Raadplaat 2
3. Raadplaat 3

Kruising Balistraat, Korreweg, Bernoulliplein. Hier dus. Het is in de namiddag, lekker zonnig en behoorlijk druk op ’t fietspad. Ik fiets richting het Noorderplantsoen. ‘Stadsgroen Noorderplantsoen’ zoals sinds enkele dagen op de bordjes staat. Op de stoep staat een hele vriendelijke meneer, zoiets zie je meteen. Aan een riempje een minstens even zo vriendelijk hondje. Zwartwit, met van die krulletjes en guitige, betraande oogjes. Ze staan keurig te wachten bij de zebra. Al een poosje. Haast hebben ze niet. Beide – ook het hondje – kijken naar links of er misschien een fietser is die de zebraregel zal naleven. Maar veel verwachten ze er niet volgens mij van. Logisch. Weinig fietsers die stoppen voor die brede, witte streep daar midden in het rood van het fietspad. Eén streep maakt nog geen zebra, zullen de meeste fietsers denken. En zo erg is dat ook eigenlijk niet. Het is maar een paar passen voor de voetganger. Hup,  tussen twee fietsers door en de oversteek is gemaakt. Niemand die zich eraan stoort. Zo houdt de fietser de gang erin.

Nou houd ik me als fietser graag aan de regeltjes. Mijn eigen regeltjes dan. Ook ik stop in veel gevallen niet voor de overstekende voetganger. Maar dat heeft meer te maken met de voetganger dan met mij of de regeltjes. Haastige, zuur kijkende mensen die hun knie het liefst in je voorwiel steken om te laten zien dat zij voorrang hebben, ben ik niet gunstig gezind. Ook de voetganger die rustig over het voetpad loopt en zeer plotseling toch voor het zebrapad lijkt te kiezen zal bij mij geen noodstop afdwingen. Laat staan de schuinoverstekende voetganger. Een zebrapad dien je vlekkeloos recht te nemen. Als voetganger moet je de oversteek verdienen vind ik. Ik moet je die gang over het zebrapad gunnen.

Voor de vriendelijke man met het hondje ben uiteraard gestopt.

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s Lichtplaats (11) – Pleidooi voor de eenzame fietser
2. Peetsma’s Lichtplaats (39) – Spits op de Museumbrug
3. Peetsma’s Lichtplaats (36) – De huwelijksmarkt

Waar kun je dit standbeeld vinden?

Waar kun je dit standbeeld vinden in de sta? Wie wordt er afgebeeld? Door wie is het standbeeld gemaakt? Als je het antwoord op één van deze vragen denkt te weten. Schrijf het dan in de reacties!

Gerelateerde berichten:

1. Raadplaat 5
2. Raadplaat 2
3. Raadplaat 3

Stadslicht Maarten Bronts laat de pen rondgaan in het Groninger medialandschap. Een gecoördineerde estafette over web, design, innovatie en techniek in 050. De insiders bieden ons hun subjectieve visie op het Groninger digitale leven: ze komen vast met sappige anekdotes, kijkjes-in-keukens of een blik op de toekomst. Kluistert u zich aan de buis!

Als eerste schrijft Duco Dokter, Wyldebeast & Wunderliebe.

Zijn er wel siliconen in Groningen?

Wanneer je met de titel van een serie de parallel trekt met Silicon Valley, kun je je afvragen of Groningen wel zo’n ICT-stad is. Waar zijn dan al die strakke pakken op straat, kartonnen-koffiebeker-dragend en voorzien van kekke laptoptas? Of aan de andere kant van het spectrum de zwaar bebrilde, ‘No, I won’t fix your computer’-T-shirt en warrige haardos dragende types? Je krijgt ze zelden voor de fiets.

Via de A7 de stad binnenkomend, krijg je dan toch een paar borden in zicht van de Grote Jongens in Nederland. Je kent ze wel. Daar zie je ze nog wel eens rondscharrelen, een beetje sneu op zo’n van broodjeszaken en koffietenten gespeend bedrijventerrein. Maar maakt dat Groningen nou een ICT stad? Dacht het niet. Althans, niet anders dan Almere, Lelystad en andere sfeervolle hoogtepunten van de stedelijke bouw.

Een korte blik in de Groningse agenda geeft echter toch blijk van een levendige scene: elke twee weken een ICT-Cafe, een jaarlijks Python-congres, een twee-wekelijkse Open Vuur-borrel (voormalig de Open Source vereniging Noord-Nederland Open), verschillende activiteiten van het ICT-platform, etc. Da’s toch niet gering. Je zult in elk geval niet omkomen van de dorst, zullen we maar zeggen. Waar zitten die gasten dan?

De ICT-ers van de stad die actief deelnemen aan voorgenoemde (en veel meer) activiteiten zitten niet in Grote Gebouwen en werken niet voor de Grote Jongens. Klein maar krachtig,  kleurrijk en innovatief, dat is het devies. En relatief weinig krijtstreep- en ‘Linus for president’-werk. Huizend in stoffige zolderkamers, in één van de vele verzamelpanden, of in de heftigste herenhuizen doen ze hun werk, dat veelal innovatief, en soms groots en meeslepend is. Vanuit Groningen worden bijvoorbeeld de wereldwijde sites van de WageIndicator Foundation bestierd en gehost; vanuit hier draait een van de grootste hotelboekingssites van Nederland. Zoekmachines voor beeldmateriaal, online tickets? Wat jij wilt. Zo hard werken en innoveren, daar krijg je natuurlijk enorme dorst van. Dan kun je wel een ICT borrel gebruiken.

Groningen ICT-Stad? Dacht het wel.

- Duco Dokter, Wyldebeast & Wunderliebe

Gerelateerde berichten:

1. Silicon Groningen
2. Groningen: supermarkten open op zondag
3. Het zondagsmonopolie van Groningen

Gisteren verscheen dit bericht op de website van RTV Noord:

GRONINGEN – Een 20-jarige man uit Zuidhorn is voor het gooien van sneeuwballen naar automobilisten, veroordeeld tot een werkstraf van tien uur. De man gooide op 11 februari met drie vrienden sneeuwballen naar passerende auto’s. Om een nog groter effect te bereiken, wierpen de mannen op de weg een sneeuwbarricade op, zodat automobilisten moesten remmen of stoppen. De rechter kon de ‘sneeuwpret’ niet waarderen.

Een helder stukje tekst. Vier personen hebben op een middag in februari flink wat lol gehad. Auto’s werden met voorbedachten rade met sneeuwballen bekogeld. En één van hen – waarschijnlijk degene met de grootste mond  of de traagste van het stel of beide – heeft hiervoor een werkstraf gekregen.
Maar er is één ding dat me dwars zit. Vier jochies die op een winterse middag in februari hun fietsen baldadig in het besneeuwde gras gooien, met man en macht zoveel sneeuw op de weg schuiven dat auto’s vaart moeten minderen en deze vervolgens lachend met sneeuwballen bekogelen, dat zijn geen mannen. Twintig winters oud of niet, dat zijn jochies.

Dit probleem doet zich bij meer nieuwsberichten voor. Vele media leggen de grens tussen jongen en man bij de leeftijd van 18 jaar, de leeftijd waarop voor de wet de volwassenheid is bereikt. Maar zoals uit het nieuwsbericht hierboven al blijkt, werkt een 20-jarige sneeuwbalgooiende man nogal op de lachspieren. Gelukkig is er voor dit soort gevallen een neutrale mannelijke variant: de jongeman. Een jongen die qua leeftijd rijp is om auto te mogen rijden en mee te mogen beslissen over de toekomst van ons land, maar bij wie eigenlijk de puberteit net is begonnen. Ook andersom komt  voor. Media moeten wat mij betreft de inhoud van het nieuwsbericht laten meewegen bij de keuze van de aanduiding jongen/jongeman/man. Dit komt de berichtgeving ten goede.

Uiteraard geldt dit niet alleen voor jongens en mannen. Ook vrouwen laten zich niet altijd van meisjes onderscheiden op basis van leeftijd. Sommige 21-jarige meisjes kruipen giechelend in een hoekje om met rode oortjes te roddelen over de avonturen van een 16-jarige vrouw. En helaas. Voor deze dames heeft onze taal geen mooi woord tot haar beschikking. Een woord dat zonder bijsmaak uitdrukt waar we mee te maken hebben. Jongedame zou kunnen, maar daar kleeft iets elegants aan. Meid is ook een optie, maar daarbij denk ik meteen aan een boerderij.

Wie helpt?
Durf te reageren.

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s Lichtplaats (2) – Haantjesgedrag
2. Peetsma’s Lichtplaats (23) – Roze pakje
3. Peetsma’s Lichtplaats (24) – Altijd wat anders

Commissie Terlouw

Vorige week besprak de raad het rapport van de commissie Terlouw over het Forum. Die commissie werd ingesteld nadat het provinciebestuur in december plotseling terug was gekomen op haar voornemen om de herontwikkeling van de Oostzijde Grote Markt en de bouw van het Forum een subsidie te verstrekken van 35 miljoen euro. Om uit een impasse te komen en om een lange juridische strijd te voorkomen over de vraag of de provincie de subsidie kon weigeren, werd gezamenlijk door de gemeente en de provincie afgesproken dat er een commissie kwam onderleiding van oud-minister en oud-commissaris van de koningin Jan Terlouw die nader onderzoek zou doen naar de plannen.

De commissie Terlouw heeft als het ware een second opinion gegeven over de plannen voor de Oostzijde van de Grote Markt en het Groninger Forum. Resultaat is een positief advies aan de stad en de provincie om door te gaan met de plannen.

Voor mij was het geen verrassing dat Terlouw tot dit oordeel kwam, net als dat het voor de meerderheid van de raad geen verrassing zal zijn geweest. Niet lang geleden besloot de gemeenteraad namelijk zelf om dit plan uit te voeren. En dat omdat een innovatieve publiekstrekker een aanvulling is op wat Groningen nu al een interessante stad maakt. Daarbij is het Forum, zoals de commissie ook zegt, de investering in de culturele infrastructuur die de motor kan zijn van commerciële investeringen in de nieuwe Oostwand van de Grote Markt.

Interesse van Menzis

Bij de discussie over het rapport meldde wethouder Schroor dat hij in gesprek is met de zorgverzekeraar Menzis, omdat ze zeer geïnteresseerd zijn in het concept van het Forum en dat hij binnenkort een gesprek zou hebben met de raad van bestuur van Menzis. Tijdens het debat ging daar verder niemand op in. Maar toen een dag later het Dagblad van het Noorden echter kopte dat volgens een woordvoerder Menzis helemaal geen interesse had in het Forum.

Begrijpelijk was dat afgelopen maandag daarom de fracties van Student & Stad en het CDA een actualiteitendebat van de gemeenteraad aanvroegen voor die woensdag. Hoe zat het nu met die interesse en de contacten? In de uren voor het debat kwam de wethouder met een brief waarin hij een toelichting gaf over de contacten die er met Menzis waren geweest. Niet alleen twee gesprekken met de voorzitter van de raad van bestuur, Roger van Boxtel over het Forum, ook een gesprek met een andere vertegenwoordiger van Menzis. Op basis van die gesprekken zou een vervolg afspraak komen met de raad van bestuur, die inmiddels ook al gepland staat.

Nu ben ik niet bij de gevoerde gesprekken geweest, dus over de mate van interesse weet ik niks. Maar in mijn ogen gaat een raad van bestuur van een zorgverzekeraar niet voor een vierde keer een gesprek aan over een onderwerp, als daar geen interesse voor bestaat. Interesse is interesse en of daar iets uitkomt dat zullen we wel merken.

De onduidelijkheid die door het krantenartikel was ontstaan, is door de uitleg van de wethouder weggenomen. Waarom een woordvoerder tegen het Dagblad van het Noorden zegt dat er geen interesse zou zijn, dat weet ik ook niet. Maar ik heb sinds de uitleg van de wethouder afgelopen woensdag ook nog nergens gehoord dat diens uitleg niet klopt. En zolang het tegendeel niet is bewezen, is er ook geen reden om te twijfelen aan de uitleg.

Groninger Forum voor een nieuwe Oostzijde Grote Markt

Het gekrakeel over Menzis kunnen we achter ons laten. Het college moet verder gaan met het verwerken van de adviezen van Terlouw, want dat is precies waarom de commissie werd ingesteld: om voor stad en provincie uit te zoeken hoe het concept kon worden verbeterd. Want het forum is meer dan alleen de bouw van een gebouw met een nieuwe culturele functie, maar er ontstaat ook een nieuw plein met nieuwe bedrijvigheid. En het plan houdt vooral in dat met de komst van het Groninger Forum commerciële partijen willen investeren in de stille oostkant van de Grote Markt. Weer meer ruimte voor economische ontwikkeling in het midden van het Groningse stadshart. En voor de bouw van de oostzijde, daarvoor is al lang een samenwerkingsovereenkomst gesloten met Volker Wessels. Of is dat voor sommigen nog te weinig interesse?

Gerelateerde berichten:

1. Stadspolitiek: Benni; Hoe bepaal je de mate van succes?
2. Stadspolitiek: Benni; Kom naar Groningen (and stay in town)
3. Stadspolitiek: Benni; Gebrek aan historisch besef is een bewijs van een gelukkige maatschappij

Ik kom niet graag te laat. Sterker nog; ik heb er een hekel aan. Eigenlijk houd ik er niet zo van om mezelf met allerlei stelligheden te beschrijven, maar voor deze gelegenheid durf ik mezelf best een man van de tijd te noemen. Klinkt ook niet onaardig eigenlijk. Maarten Peetsma, man van de tijd. Niet per se een man van deze tijd, dat is weer iets heel anders. Te laat komen past niet bij me. Consequentie hiervan is dat ik altijd overal te vroeg ben. Kost me dagelijks sowieso drie kwartier. Er zijn ook mensen die altijd overal precies op tijd komen, maar die wantrouw ik een beetje. Die mensen hebben trucjes. Iets met sigaretten en telefoons, dat kan niet anders.

Vroeger waren de tijd en ik de allerbeste vrienden. We lagen elkaar. We waren een periode zo close dat ik ’s nachts de wekker zette, even naar de rode cijfertjes keek, glimlachte bij de gedachte dat ik nog vier hele uren kon slapen en weer insliep. Maar dat was ook de periode dat ik bang was dat ik niet overal bij was. Ik moest en zou alles beleven. Ik wilde meer meemaken dan missen. Ik genoot van elke seconde. Dat probeer ik nu nog, maar de beleving verschilt. Als ik nu met een vriend afspreek om een uur te gaan tennissen, kijk ik na 10 minuten op mijn horloge en baal ik dat we nog maar 50 minuten hebben. En daarmee ontneem ik mezelf het genieten een beetje. Sinds een tijdje zoek ik dan ook naar een oplossing voor dit probleem.

Toevallig – misschien ook niet, daarover lopen de meningen vaak uiteen – fietste ik onlangs via de Steentilstraat richting de Oosterkade. Bij restaurant Tijdloos de hoek om en daar waar Voor ’t Voormalig Klein Poortje (de allermooiste straatnaam ooit!) overgaat in de Lijnbaanstraat en de Oosterkade staat een schitterend pand met daarop de spreuk: Wat tijd niet oplost, is geen probleem. Denkt u daar maar even over na.

Tijd voor koffie.

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s Lichtplaats (14) – Wijkbewaking in Beijum
2. Peetsma’s Lichtplaats (36) – De huwelijksmarkt
3. Peetsma’s Lichtplaats (15) – Naakte waarheid

Wij noorderlingen schijnen elkaar het vaakst een goede morgen te wensen. Vele malen vaker dan de mensen in de Randstad en ook, wellicht verrassend, vele malen vaker dan de levensgenieters in onze zuidelijkste provincies. Zij komen pas na de Brabantse siësta helemaal tot leven, stel ik me zo voor. Het heeft misschien ook met onze groet te maken. Op de vroege ochtend, met twee keer een zachte ‘g’, een welluidend goedemorgen uitspreken kost aanzienlijk meer moeite dan het moi dat wij onhoorbaar uitbrengen. Hoe chagrijnig ook, je hoeft je lippen bijna niet van elkaar te halen om partner, buurman, voorbijganger en collega een warm gevoel te bezorgen. Het werkt door in onze economie en ons levensgeluk. Een goed begin is het halve werk, zullen we maar zeggen.
Groeten in de ochtend kan op vele manieren natuurlijk. Opvallend is wel dat eigenlijk iedereen teruggroet met de groet waarmee hij of zij werd begroet. Een goedemorgen levert een goedemorgen op, een hallo een hallo. Stratenmakers en andere bouwvakkers hebben, zoals bekend, hun eigen manier. Mannen met hoeden ook. Erg vrolijk word ik van mensen die naast de uitgesproken groet ook altijd de hand opsteken. Ikzelf vind het zwaaien eigenlijk pas noodzakelijk als je de ander nauwelijks per stem kunt bereiken. Voor het opsteken van de hand is voor mijn gevoel een bepaalde afstand vereist. Een meter of vijftien. Maar vrolijke moeders die beweeglijk fietsen, zwaaien soms bijna in je gezicht. Oudere vrouwen kiezen vaak voor een wat krakerig dáág. En hier heb ik lang moeite mee gehad. Ik vond dáág meer passen bij een afscheid. Maar misschien hebben ze ook gelijk. Een groet aan een voorbijganger is evenveel ontmoeting als afscheid. Wellicht zelfs meer afscheid. Ook kinderen uit groep 5, lopend op weg naar hun basisschool, groet ik graag onverwacht. De verbazing in hun ogen (wow, ik werd zomaar gegroet) en de snelle beleefde reactie zijn heerlijk om de dag mee te beginnen.

Het groeten in de ochtend is een fijne gewoonte, eentje die we moeten koesteren. Dit overigens geheel in tegenstelling tot een andere gewoonte: het krijgen of over moeten brengen van de zogenaamde groetjes. Wat een flauwekul. Het woord groetjes ziet er zelfs vreemd uit. Alsof het op papier of scherm niet bestaat. Ik weet dat sommige groetjesbrengers ervan genieten om de ontvanger te laten weten dat zij de boodschapper óók kennen, maar wat veel mensen die groetjes laten overbrengen niet beseffen, is dat ze er de boodschapper nogal mee opzadelen. Hij of zij moet de groetjes overbrengen én in de meeste gevallen zegt de ontvanger ook nog groetjes terug.
Ik stop ermee. Begin er niet meer aan. Laten de mensen elkaar zelf maar bellen of e-mailen. Mensen die mij vragen groetjes over te brengen kunnen rekenen op één antwoord: de groeten!

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s Lichtplaats (39) – Spits op de Museumbrug
2. Peetsma’s Lichtplaats (40) – De middelbare snelweg
3. Peetsma’s Lichtplaats (23) – Roze pakje

Het is een merkwaardige productie. De boodschap lijkt te zijn dat “de linkse culturele elite”, verbeeld door de figuur van de ‘plannerprins’, het Forum er heeft doorgedrukt, tegen de wil van “het volk” in, daarbij op Machiavellistische wijze gebruik makend van democratische instrumenten. Die boodschap wordt bovendien op een hele slimme manier naar voren gebracht. De makers verschuilen zich achter het label ‘fictie’, dus feiten hoeven niet controleerbaar te zijn. Er wordt op de man gespeeld, zoals wanneer fijntjes wordt verwezen naar de seksuele geaardheid van veel van de hoofdrolspelers in de Forum-plannen: “Het zijn allemaal vriendjes van elkaar. Het valt me mee dat ze niet allemaal met de homoparade hebben meegedaan.” De geïnterviewden zijn allemaal tegen het forum, behalve een rare Engelsman en een Italiaan, waarmee de suggestie wordt versterkt dat “mensen die hier niet vandaan komen de stad kapot willen maken.” Kortom, het lijkt erop alsof hier het gekonkel van de linkse stedenbouwmafia meedogenloos wordt aangevallen.

Maar als je beter kijkt, zie je dat het juist de tegenstanders van het Forum zijn die in de hoek worden gezet. De achterflap van het boekje verklapt: “(…) De nuloptie geeft (…) een bijzonder inkijkje in de relatie tussen overheid en burger in tijden van wantrouwen, crisis en opkomend populisme.” De boodschap is duidelijk. De tegenstanders van het Forum zijn populisten, die inspelen op gevoelens van wantrouwen en onbehagen en op een tegenstelling tussen “het volk” en “de elite”, die in werkelijkheid niet bestaat. De tegenstanders komen uitgebreid aan het woord, maar hebben inhoudelijk geen argumenten, anders dan “lelijk”, “duur” en “overbodig”.

Logisch, de afzender van zowel film als boekje is Platform GRAS, het platform voor architectuur en stedenbouw, dat zelf ook tot de entourage van de plannerprins behoort. GRAS zegt met De Nuloptie vooral discussie te willen uitlokken. Over de Forumplannen zelf, neem ik dan aan, niet over de besluitvorming. Daarin zijn ze maar matig geslaagd. De enige die in de documentaire iets zinnigs zegt over de inhoud van de plannen is die rare Engelsman, die eigenlijk Gregory Ashworth heet en hoogleraar Planologie is. Hij zegt ongeveer: er zijn best vraagtekens te zetten bij de besluitvorming, de economische noodzaak en de exploitatie, maar stedenbouwkundig gezien zijn het hartstikke goeie plannen. Dat lijkt me een uitstekend startpunt voor een discussie.

Gerelateerde berichten:

1. Groninger Forum en de toekomst
2. Groninger Forum: sloop lelijke gebouwen en zet eindelijk eens wat moois neer!
3. Commissie van Wijzen

Ik zag de koningin. Ónze koningin en ik zag haar op de televisie. De koninklijke familie bezocht vorige week de plaatsen Weert en Thorn. Van die laatste had ik nog nooit gehoord, maar er zijn ongetwijfeld vele plaatsen die bij u en mij geen belletje doen rinkelen en toch de moeite van het bezoeken waard zijn. Zo heeft Loosbroek de prachtige Sint-Antoniuskerk, vindt in Broekland elk jaar het Broeklanderfeest plaats en staan in Schalkwijk de meest prachtige boerderijen. Maar mijn oog viel niet op de schoonheid van de plek. Nee, ik zag de koningin. De koningin en haar tasje.
Vrouwen hebben tassen nodig. Waar de man genoeg heeft aan enkele zakken van z’n spijkerbroek, hebben vrouwen vaak aan hun tas nog niet genoeg. In zo’n tas zitten verhalen, tranen, een glimlach, hun leven. De inhoud vertelt ons wie ze zijn, of willen zijn. En die inhoud is vaak niet gering. Laatst nog hoorde ik iemand met enige zelfspot zeggen dat haar tas wel de Bermudadriehoek leek. Alles wat ze erin gooide, kwam nooit meer boven water.

Ik zag de koningin door Weert en Thorn wandelen. Er stond een stevige bries, maar de zon maakte alles goed. Het koninklijke gezelschap werd getrakteerd op muziek en dans. De prinsen waren goedgemutst en namen vrolijk deel aan alle activiteiten. De koningin wandelde rustig door. Ze zag er, als altijd, verzorgd uit. In haar linkerhand een klein boeketje, haar rechterhand vrij om te schudden en te wuiven. En verborgen onder dat kleine boeketje hing aan haar pols een klein tasje. Een klein, weinig gebruikt tasje. En voor ’t eerst dacht ik aan de inhoud ervan. Hij zou leeg kunnen zijn. De tas puur als accessoire. Maar dat vond ik niks voor onze koningin. Sommige dingen leken meteen uitgesloten te kunnen worden. Een sleutelbos bijvoorbeeld. Huissleutel, fietssleutel, garagesleutel. Nee. Ook een identiteitsbewijs vond ik niet logisch. Over één ding twijfelde ik: een portemonnee. Betaalde de koningin wel eens? Met munten, met biljetten, met de PIN? Van andere dingen was ik weer vrij zeker. Een pakje Tempo-zakdoekjes zat er wel in. Tubetje handcrème ook. En een pijnstiller; plichtplegingen vragen veel van een mens. Maar meer kon er niet in dat kleine, saaie tasje. Geen tas waarin je dingen kwijtraakt. Geen tas waaruit geleefd wordt.

Geen tas met verhalen.

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s Lichtplaats (1) – Vrouwen en fietsen
2. Peetsma’s Lichtplaats (20) – Ieder z’n belstijl
3. Peetsma’s Lichtplaats (22) – De plakfactor

Dit zogeheten dualisme heeft in de praktijk heel verschillend uitgepakt. In veel gemeenten heeft de raad met de mogelijkheden die het dualisme biedt de touwtjes strak in handen genomen. Wethouders in die gemeenten sidderen en beven als ze de raadszaal betreden omdat ze weten dat de raad als controlerend orgaan altijd het laatste woord heeft over hun functioneren. In dit soort gemeenten sneuvelt regelmatig een wethouder, niet bij uitzondering omdat de eigen partij het vertrouwen in de wethouder opzegt. De raad laat in dit soort gemeenten regelmatig haar tanden zien. Het zorgt voor levendige politiek op het scherpst van de snede. Ik ben daar een groot voorstander van. Hoewel het ook kan doorslaan in een continu wantrouwen ten opzichte van het college dat het de normale werkwijze van het college belemmert. Dan wordt het stadsbestuur door doorgeslagen dualisme verlamd.

Maar dan de Groningse verhoudingen. In Groningen sluiten coalitiepartijen een akkoord en voeren dat gedurende 4 jaar uit. Tot zo ver niets bijzonders. Maar in Groningen bepaalt het college ook de koers bij alles wat niet in het collegeakkoord staat. Coalitiefracties sluiten op vrijwel alle onderwerpen bij voorbaat een akkoord, onder druk van het college. Moet dat? Zeker niet. In een gezond duaal stelsel bepaalt iedere volksvertegenwoordiger zijn eigen koers. Daarvan is in Groningen helaas weinig te werken.

Een treurig voorbeeld van deze politiek voltrok zich afgelopen woensdag bij het debat over het debacle bij de invoering van het nieuwe financiële systeem DaFinci. Dit project is volledig uit de hand gelopen en de kosten zijn meer dan verdubbeld. Na druk vanuit de raad gaf wethouder Dekker toe dat ze onvoldoende in control was geweest, dat ze daar haar excuses voor aanbood en dat ze een onderzoek zou laten doen. De raad mocht “op basis van gelijkwaardigheid”  aanschuiven bij dat onderzoek. Ze bracht als een genereus gebaar. Maar het is niets meer en niets minder dan de slager die tijdens het keuren van het eigen vlees de keurmeester uitnodigt en deze aanbiedt om ook een beetje mee te kijken. Onacceptabel voor een raad die zijn controlerende taken serieus neemt. Maar niet in de Groningse verhoudingen. De gehele coalitie vond het uiteindelijk niet nodig dat dit debacle onder regie van de raad onderzocht zou worden, de hele oppositie wel. En zo ging opnieuw een kans voor de Groningse raad om haar rol als controleur van de macht serieus te nemen verloren. De wethouders weten weer hoe de verhoudingen zijn: de raad is geen brullende leeuw, maar een miauwende schootpoes.

Gerelateerde berichten:

1. Stadspolitiek: Benni; interesse is interesse
2. Stadspolitiek: Klaas Yde; Het falen van de 15%-norm
3. Stadspolitiek: Klaas Yde; De fatale onbezonnenheid van Karin Dekker

Gisteren was ik bij het Noorderstation, daar waar de treinen vertrekken richting oneindigheid. Bij het Noorderstation bevindt zich ook Café Het Noorder Station. Het café heeft al lange tijd mijn buitengewone belangstelling. M’n gevoel zegt dat je er op elk moment van de dag getrakteerd wordt op een goed verhaal. Want buschauffeurs, machinisten en conducteurs, die maken nog eens wat mee. Alleen al vanwege het feit dat het líjkt alsof de kroketjes daar nog steeds maar een kwartje kosten, zou ik er naar binnen moeten gaan. Maar weer deed ik het niet. Iets anders trok mijn aandacht.
Vlakbij het Noorderstation staat een zogenaamde voetbalkooi. Een kleintje. Groot zwart hek eromheen, dat wel. Maar deze woensdagmiddag werd er niet gevoetbald. Verschillende groepjes jongens met voetballen maakten deze middag al rechtsomkeert, stel ik me zo voor. De kooi was bezet. De volledige oppervlakte van de kooi werd gebruikt door een Chinees echtpaar van een jaar of 55. Kleine Chinese meneer, nog kleinere Chinese mevrouw. De vrouw zat op een soort kindermountainbike – exact zo’n fietsje waarop alle Aziatische studenten rijden in de buurt van Zernike – en ze had haar voeten aan de grond. Ik zag het meteen. Hier kreeg iemand fietsles. Ze begonnen bij het doeltje. De man hield de bagagedrager vast en duwde haar ongemakkelijk rennend aan. Precies op het moment dat vrouw en fiets genoeg vaart hadden, liet hij haar los en remde zij. Het andere doeltje was bereikt. Dit tafereel herhaalde zich enkele malen, gesproken werd er niet, en ik sloeg het stiekem gade.

Ondertussen dacht ik aan hoe ik zelf had leren fietsen. Maandagochtend. In m’n herinnering is het fietsje wit en zat er na de zijwieltjesfase een houten steel van een bezem aan de achterkant gemonteerd. We liepen dan de oprit af en ik mocht altijd opstappen vanaf de hoge stoeprand. M’n moeder verzekerde me dat ze de bezemsteel geen moment los zou laten. Ik hoefde niet bang te zijn, zo kon er niets gebeuren. In de week erop zei ze dat ik gemakkelijk zonder die stok kon; ze had nog nooit iemand zó snel zien leren fietsen. Jaren later heeft ze na hevig aandringen bekend dat ze die stok nooit heeft vastgehouden.
Opeens hoorde ik de Chinese man iets zeggen op onaardige toon. Althans, in onze taal zou deze toon niet veel goeds betekenen. Maar talen laten zich niet over één kam scheren. Lichaamstaal overigens wel. Ook een Chinese man in de hoek van een voetbalkooi die chagrijnig naar zijn schoenen staart, is niet in z’n nopjes. En de vrouw, zij ploeterde voort.

Gerelateerde berichten:

1. Peetsma’s Lichtplaats (1) – Vrouwen en fietsen
2. Peetsma’s Lichtplaats (21) – Ezels in zomertijd
3. Peetsma’s Lichtplaats (2) – Haantjesgedrag

The Phrases waren de tweede band in de nieuwe Groningse live-stream-setting van Lopend Vuur. Was je erbij, of keek je de live-stream, dan heb je dit juweeltje al een keer mogen bewonderen. Voor de geschiedenis: Thousand Ways.

Laatst was ik er zeker van. Dit móet gewoon nep zijn. Iemand van jullie kocht schoenen. Hij kwam een kameraad tegen. “Hé gast, ga je nieuwe hoefjes kopen?” Ja, werkelijk waar, NIEUWE HOEFJES. Dat kán toch niet echt zijn?!

Ook een paar weken geleden werd mijn gevoel, dat jullie allemaal een toneelstuk opvoeren, versterkt. Ik volgde, ongewild, in de rij bij de Albert Heijn aan de Vismarkt een gesprek tussen twee van jullie dames. Volgens mij waren het phoeten – het acteerwerk wordt er al gauw ingestampt – die het belang van hun aanwezigheid op feestjes aanstipten. “Ja Marjo, weet je wat het is, als wij niet present zijn op die party’s, is het meestal een dooie boel. Zo’n feestje heeft bruistabletten als ons nodig.” Jawel hoor, echt. Bruistabletten! Niet slecht gevonden overigens, maar het móet toch toneelwerk zijn?

Echt cabaretesk was één van jullie dames laatst voor de UB. Zeg maar dat vrouwen niet grappig kunnen zijn, dat is dus bullshit. Deze madam bewees het tegendeel.

Ik rookte, zij belde. ‘Staar me niet zo aan, maar ik kick er op dat je me aanstaart’, zo stond ze erbij. Quasi-nonchalant paraderend. Het was haar zeer goed aangeleerd. Bovendien zag ze er met té grote oorbellen en een té grote zonnebril uit zoals het hoort. Helaas kwam hier ook een iets te grote bips bij, maar ook dat maakte de gelijkenis met het stereotype niet minder.

Ik volgde haar telefoongesprek. En Anne-Fleur, of hoe je ook maar heet, dat kwam niet omdat ik je afluisterde, dat komt omdat jullie altijd net iets te hard praten.

Anne-Fleur zag er wat brakjes uit. Niet te doen, zo brak was ze. Ze belde met haar vriendin, ik vermoed dat ze Laurentine heette. Het ging over de avond ervoor. Het werd een opvallende conversatie. Ik hoorde de woorden van Anne-Fleur en kon aan de hand daarvan die van Laurentine feilloos invullen.

Anne-Fleur: ‘Ben brak zeg!’
Laurentine: ‘…..’
Anne-Fleur: ‘Maar waar zijn we geweest dan?’
Laurentine: ‘…..’
Anne-Fleur: ‘Blauwe Engel? Dat weet ik echt niet meer.’
Laurentine: ‘…..’
Anne-Fleur: ‘Met wie dan?’
Laurentine: ‘…..’
Anne-Fleur: ‘Echt?! Ik ook, maar heb je nog eeuh..’
Laurentine: ‘…..’
Anne-Fleur: ‘Weet je dat niet meer?’
Laurentine: ‘…..’
Anne-Fleur: ‘Ik wel. Maar euh, dat kun je toch anatomisch checken?’

Die laatste twee woorden deden mij, een beetje beduusd maar met een grijns, afhaken.

Het vermaakt me. Ik hoop daarom dat jullie, Vindi’s, Corpsstudenten, in je studententijd lekker doorgaan met dit toneelspel. Ik hoop evenwel ook dat jullie daarna het ongelijk van Mulisch bewijzen. Mulisch die ooit zei: “Een Corpsstudent speelt net zolang de man met de grote bek, totdat hij het is.”

Gerelateerde berichten:

1. Stadsmensen: Klaas Yde; Door de knieën
2. Stadspolitiek: Klaas Yde; De rooskleurige cijfers van het Forum
3. Stadspolitiek: Klaas Yde; Het falen van de 15%-norm

Voor mensen die verliefd worden op mensen van hetzelfde geslacht is het worden van wie ze zijn vaak niet zo eenvoudig. Voor homo’s en lesbiennes kan het al moeilijk genoeg zijn om te accepteren dat ze een andere seksuele oriëntatie hebben dan de meerderheid van de bevolking. Hoe hun omgeving zal reageren is een volgend obstakel.

Ik kan me herinneren hoe een oud-collega over zijn ‘coming out’ vertelde. Hij was zeventien en verliefd op een jongen. Na lang twijfelen besloot hij zijn ouders te vertellen dat hij een vriend had. De vlinders in zijn buik maakten plaats voor een baksteen in zijn maag. Zijn ouders reageerden geschokt. Moeder barstte in tranen uit. Vader liep woedend de kamer uit.

‘s Avonds werd de hele familie aan tafel geroepen voor het avondeten. Zijn moeder had voor iedereen een bord op tafel gezet, behalve voor hem. Hij was niet meer welkom in zijn eigen huis. Zijn ouders had hij sindsdien niet meer gesproken.

Steeds gewoner, nooit gewoon
Afgelopen vrijdag opende burgemeester Peter Rehwinkel het nieuwe pand van het COC in Groningen. Het COC is de Nederlandse vereniging tot integratie van homoseksualiteit. Rehwinkel hield een korte redevoering, voordat hij met een roze schaar de veelkleurige linten doorknipte die in de deuropening van het mooie pand in de Harderwikerstraat hingen.

Het ging jarenlang crescendo met de acceptatie van homoseksualiteit in de Nederlandse samenleving. Nergens ter wereld ging het eigenlijk beter. Amsterdam werd de ‘gay capital’ van de wereld. Als kers op de tolerantietaart werd het burgerlijk huwelijk op 1 april 2001 opengesteld voor personen van gelijk geslacht. Maar het tij lijkt echter weer te keren.

Rehwinkel benoemde in zijn toespraak enkele verontrustende ontwikkelingen op het gebied van homo-emancipatie. Zijn uitspraken worden gestaafd door de rapportage ‘Steeds gewoner, nooit gewoon’ van het Sociaal en Cultureel Planbureau uit juni 2010.

Uit dat rapport blijkt dat een kwart van de homo- en biseksuele mannen zich vanwege de seksuele voorkeur de afgelopen tijd onveiliger is gaan voelen. Vier op de tien lesbiennes werd de eerste helft van 2010 uitgescholden wegens hun seksuele voorkeur.

Daarnaast blijkt dat de helft van de homojongeren ooit zelfmoord heeft overwogen. Van de meisjes deed zestien procent daadwerkelijk een poging, van de jongens is dit negen procent. Ter vergelijking: homojongeren doen tot vijf keer vaker een zelfmoordpoging dan heterojongeren…

Alhoewel het in Groningen beter gaat dan in de rest van het land, en dan met name de Randstad, bleek uit een presentatie over homo-emancipatie voor raadsleden afgelopen dinsdag, dat er zich in onze stad en provincie jammer genoeg nog veel en soms bijzonder ernstige incidenten voordoen.

Teken de petitie
Dat worden wie je bent, dat gebeurt volgens mij voor een belangrijk deel op school. En juist op school voelen homojongeren zich gediscrimineerd. Driekwart van de homojongeren krijgt er te maken met antihomo-uitingen.

Opvallend is daarbij dat ongeveer twee derde van de leerlingen in het voortgezet onderwijs op school geen voorlichting over homoseksualiteit krijgt, zo blijkt uit onderzoeken van de Universiteit van Amsterdam en de NJR, de voormalige Jeugdraad. Me dunkt dat één en ander verband met elkaar houdt.

Jammer genoeg wil het huidige kabinet voorlichting over homoseksualiteit niet verplicht stellen op scholen, al is een meerderheid van de Tweede Kamer al sinds 2009 voorstander van verplichte voorlichting. Gedoogsteun van de SGP lijkt belangrijker te zijn dan het lot van duizenden homojongeren…

Vera Bergkamp, COC-voorzitter en vice-fractievoorzitter van D66 in Amsterdam, is daarom een petitie gestart om die voorlichting tóch verplicht te stellen op scholen. Die petitie kan je hier ondertekenen.

Roze koploper
Op het beleid in Groningen mogen we best trots zijn. De gemeente stak in 2010 nog 100.000 euro in homo-emancipatie. Dat geld wordt onder meer besteed aan het ontwikkelen van lesmateriaal en brochures, het opzetten van tentoonstellingen en open dagen en het organiseren van evenementen in de stad.

75.000 euro kwam van de Rijksoverheid, in het kader van de zogeheten koploperovereenkomst. Hierbij is afgesproken dat de gemeente Groningen zich samen met dertien andere koplopergemeenten gaat inspannen om homoseksualiteit meer bespreekbaar te maken onder jongeren en andere doelgroepen waar een taboe op dit onderwerp ligt.

Gezien de huidige trend lijkt me dat geen overbodige investering.

Als Groningers kunnen we op 2 juli dit jaar laten zien dat homoseksualiteit net zo gewoon is in onze stad als de Olle Grieze of bruine bonensoep op Nieuwjaarsdag. Dan wordt namelijk Roze Zaterdag in Groningen georganiseerd en gevierd.

Het lijkt me een uitgelezen kans om aan de verwachte 30.000 bezoekers en eigenlijk het hele land te laten zien, dat we hier het tij wéér gaan keren. Dat homo’s en lesbiennes in Groningen mogen worden wie ze zijn.

Gerelateerde berichten:

1. Stadspolitiek: Benni; Meer dan alleen weeë lucht voor de stad
2. Stadspolitiek: Klaas Yde; De rooskleurige cijfers van het Forum
3. Stadspolitiek: Benni; Kom naar Groningen (and stay in town)