Stibz' caleidoscoop van genialiteit

Ervaringen

2011-08-24T13:12:00.000+02:00

Even een regelmatige update zoals jullie van mij gewend zijn. De nieuwe ervaringen deze vakantie zijn niet niks te noemen. In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik besloten om te gaan skydiven. Klinkt allemaal heel leuk en stoer, en ja, het geeft een bepaald zelfvertrouwen dat normaal gesproken alleen door drank verschaft kan worden, maar toch. Als je daar eenmaal in die deuropening staat, een leuke 3.5 km boven de grond, de suizende wind langs je oren en je instructeur geeft je lachend de goedkeuring om te springen, dan slik je wel even diep. Een onbeschrijfelijk gevoel als je daar de diepte in springt. Mijn eerste drie woorden daar hoog in de lucht ('WHHAAAAAT DDDDEEEE FUUUUUUUUCCCKKKKK!!!!') verdronken in de herrie van de gierende wind. Een bijzondere ervaring en één die ik zeker vaker wil gaan beleven. Een filmpje hiervan is te vinden op mijn Facebook.

Wat verder? Afgelopen zaterdag ben ik terug gekomen van een weekje bushcraft/survival in de woeste Drenthse wildernis.
Een sfeerimpressie:

Henk de Forel

Sjaak de Duif

Goed, genoeg impressies voor nu. De foto's staan online.

Verder, mijn befabelde boek, welke ondertussen op Duke Nukem Forever begint te lijken. Veel geruchten, details over tieten en nog meer stoer gelul, maar uiteindelijk komt'-ie er toch echt aan. Het wordt een kruising tussen mystery (denk misdaad en veel nadenkwerk) en science-fiction. Het eerste genre is belangrijker dan het tweede, dus verwacht geen aliens met 3 hoofden en 6 penissen, maar meer science-fiction als een setting. Dit geeft mij de mogelijkheid los te gaan op de story-world en zodoende een beter verhaal te produceren. Een titel is er nog niet.
Houd deze blog en TenPages in de gaten.

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Uit het leven gegrepen....

2011-06-10T19:06:00.000+02:00

Als endeldarmen konden praten dan zou die van mij je de oren van je kop lullen. Afijn, Stibz houd hier op met praten. Hij geeft het woord aan dat waar menig reis eindigt.

Zijn anus.

Alhoewel ik voor sommige belangrijker ben dan voor andere, ben ik van mening dat mijn functie onderschat wordt. Natuurlijk, als je een stoma hebt, dan ben ik voor jou waarschijnlijk niets meer dan een dichtgenaaid gat. Nooit zal er uit mij, voor jou, die heerlijke bevrijding komen waar miljoenen anderen zo van kunnen genieten. Echter, voor de meeste ben ik een lichtend baken van hoop, met name in tijden van veel eten. Er zijn helaas ook van die dagen dat je, als trotse eigenaar van zo'n prachtig eindstation, vurig hoopt dat ik even afwezig ben. Vandaag wil ik je meenemen naar zo'n dag.

We schrijven enkele dagen geleden en ik zat vrolijk ingeklemd tussen twee haarloze bilflappen en een zadel. Al flierefluitend werd ik meegedragen naar een plek die voor mij alsnog een raadsel was. Veel kon ik niet raden ook, want ik heb immers geen ogen of oren. Na een ritje van een goede 15 minuten kreeg ik wat meer vrijheid. Mijn eigenaar stapte af, gaf mij nog even de vrijheid wat vastzittende adem uit te blazen en liep toen verder. Na een meter of 5 hield hij even halt. Toen weer 2 meter en weer halt. Jaren van ervaring gaven mij de indruk dat het hier om een dubbele, automatisch openende deur ging. Alhoewel dat, net als bijna alles in mijn leven, een gok was.

Na een paar korte passen extra hielden we halt. De ene voet werd over de ander geworpen. Hier hielden we wel even stil. Ik gok op een balie of iets soortgelijks. Na enige minuten werden de benen weer naast elkaar neergezet. Het gesprek liep ten einde. Abrupt draaide hij zich om en liep dezelfde weg terug als dat we gekomen. Vlakbij de deur werd ik gedwongen hard te blazen. Zo hard, dat ik bang was dat er wat mee zou komen. Dit gebeurde gelukkig niet. Wat wel gebeurd was, was een zeer vervelend gesprek voor mijn eigenaar, zoveel is duidelijk.

De volgende dagen verliepen wat rustiger. Ik had mijn dagelijkse taken, maar er was niks wat ik niet aan kon. Goed, goed, die taco's sproeide, spetterde en sputterde naar buiten, maar incidentjes horen erbij. Het anale leven liep zijn gangetje, tot een paar dagen geleden. Het was een gewone dag. Zonnig en warm, dat wel. Het zweet liep namelijk door mijn vers terug groeiende haartjes. Wederom gingen ik en mijn baas op een leuk fietstochtje. Het zweet zorgde wel voor wat schuring met het zadel, maar ik ben erger gewend. Die ene keer, toen mijn eigenaar besloot mijn glanzende haarbos er af te scheren, dat was pas vreselijk! Met een paar bruuske halen van een scheermes schoor hij zo alles er af. Die dag was het ook erg warm en vanzelfsprekend begon ik te zweten. Al snel glom ik feller dan een opgepoetste biljartbol in de schijnwerpers. Dit moest hij een toen een dag lang volhouden. Aan het eind van die dag dacht hij zichzelf en mij af te koelen met een ventilator. Nou, toen kon hij het het krijgen ook! De hele dag heb ik lopen gutsen als een lekke gieter en die stroom lucht van de ventilator dreef de zweet-walmen recht zijn gezicht in! Ik voelde zijn hele lichaam aanspannen. Volgens mij heeft hij toen overgegeven. Eigen schuld, een dikke laag kots op zijn vloer en een hoop tumult.

Dit duurde natuurlijk niet lang. Het werd langzaam kouder buiten, ik begon aan mijn nieuwe kaalheid te wennen en dus kort daarna nam mijn zweten af. Goed, terug naar vandaag. We stappen van de fiets af en lopen op een rustig tempo naar binnen. Weer zo'n dubbele deur. Voor dat soort dingen krijg je op een gegeven moment een affiniteit. De soepele spierbewegingen, je weet op een gegeven moment precies wat er aan de hand is. Afijn, binnen een stap of 10 stonden we weer voor een balie. De karakteristieke houding werd weer ingenomen en ik had even rust.

Maar hela! Wat gebeurt hier. Mijn kleding word plotsklaps afgescheurd, mijn hele bedrijf wordt gerekt, mijn eigenaar voorover geduwd. Ik voel een zware druk op mijn uitgeoefend worden. Dit is niet zomaar iets, dit is groter dan ik voorheen ooit gehad heb. Ik houd dit niet lang vol. Hoezeer ik ook mijzelf tegen deze knokkelige druk probeer te verzetten, lang houd ik het niet uit. Al snel wordt ik gepenetreerd, alles doet pijn. Voor zweet is geen plaats meer, er is alleen nog maar bloed. Pijn en bloed. Alles moet ik nemen, het hele geval, met huid en haar wordt alles naar binnen gedrukt. Ik wordt groter, breder, wijder dan ooit tevoren, verder naar buiten wordt ik gedrukt dan ooit zo bedoeld was.

Het laatste wat ik me afvraag is of ik ooit weer normaal zou kunnen lachen, de zon kan zien. Daarna alleen de leegte. Een zwart gat.

Bedankt voor lezen, -

Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Titel-loos

2011-05-05T18:08:00.001+02:00

Een zonnige dag en werklust. Bier en rosé. Stibz en regelmatige updates. Zondagen en productiviteit. Daniël en enig niveau van normaliteit. Mannen en (on)belangrijke datums onthouden. Vrouwen en het vergeven van mannen die diezelfde datums vergeten. Sommige dingen zijn meer verenigbaar dan de andere. Soms twijfel je ook over dat soort dingen. Als de belangrijkste zoekwoorden (via welke de bezoekers jouw weblog bereiken) onder andere 'hoerenstraat', 'plasverlegenheid'en 'borsthaar' zijn, dan weet je dat je iets fout doet.

Als ik een blik werp op de kalender leert die mij dat het werkelijk belachelijk lang geleden is dat ik hier een update heb geplaatst. Waar doe je het nog voor? Inspiratie is ver te zoeken. Daarentegen blijven mensen voorzetten geven tot het updaten van dit stukje van het web. Langzaam stervend (maar nog niet dood), wordt het al genoemd, het slechtste middel tegen verveling, maar nog altijd beter dan voor een zesde keer masturberen. Complimentjes te over en ergens wordt je werk dus wel gewaardeerd, ook al is de helft van mijn lezerspubliek mentaal even incapabel als een looie deur, mezelf incluis.

Dat doet me denken aan een voorvalletje wat me deed glimlachen, zo'n 8 dagen geleden ondertussen. Het is 5 uur, de zon staat op standje laag en irriterend en de metro is vol. Terwijl ik de stroom constante onzin (in de vorm van verbale uitwerpselen) probeer te verwerken die mijn eenzijdige gesprekspartner mijn kant op werkt, zie ik iets in mijn linker ooghoek.

Een man in de hoek van een bankje zit breeduit tussen zijn neusharen te vissen, naarstig op zoek naar de groene stukken smakelijk middageten. Na even wroeten heeft hij beet. Zo stiekem als hij is schieten zijn pupillen van links naar rechts, kijkend of iemand gezien wat hij zojuist voor elkaar heeft gekregen. Zijn hoofd beweegt geen centimeter, hij geeft geen enkele argwaan weg. Hij is goed. Zo snel als hij kan vouwt hij zijn armen over elkaar, en, vlak voordat de groene konkel van zijn wijsvinger afdruipt, klemt hij die vast tussen zijn duim en zijn eerder genoemde vinger. Rap draait hij het tussendoortje in een balvorm en moffelt hij hem weg tegen de achterkant van de metrobank. Wederom schieten zijn pupillen heen en weer.

Niemand heeft het gezien. Een glimlach benadrukt zijn trots. Rechts naast hem, ter hoogte van zijn hoofd, prijkt het bordje ´zitplaats voor invaliden.´
Ik draai mijn hoofd terug naar mijn medereiziger. ´En toen kwam ik er dus achter dat ik mijn broek nog aan had! Kan je het je voorstellen?!?´
Een andere stem nam het gesprek over: 'Volgende station: Amsterdam Centraal Station. Eindpunt van deze lijn.'

Bedankt voor lezen,

- Stibz

Klaarblijke aantrekkingskracht, deel V (slot)

2011-02-06T22:52:00.002+01:00

Voor je begint aan het spannende laatste deel is het handig als je eerst even deel I t/m IV leest, zeker als je voor het eerst hier bent. Deze kun je hier (deel I), daar (deel II), ginds (deel III) en nergens (deel IV) vinden.

Wat fijn dat je je weg hebt gevonden naar ondertussen het laatste deel in de saga der 'Stibz zijn stalker en het was niet awesome.' Bij het schrijven van deze woorden bekruipt mij een gevoel van melancholiek, een afsluiting van een deel van me leven. Nu het buiten hard waait en het algeheel kut-weer is lijkt dat gelukzalige gevoel van zon, strand en zee verder weg dan ooit. Of het is omdat ik teveel bier drink. Whatever, hier is deel 5, geniet ervan.

Het vorige deel was geëindigd bij de Mango's Bar, net zoals de meeste avonden in Kroatië overigens. De boeiende binnenstad van Zadar lonkte en schreeuwde erom om ontdekt te worden met haar ontelbare straatjes en kroegen, zoals de vormingen van een vrouw die erom vragen om bezocht te worden, als een ontdekker in een vooralsnog onbekend terrein. Of je bezoekt constant dezelfde plek (in een stad of bij een vrouw, wat je wilt), zoals wij deden. Bekende wegen bieden ook iets van veiligheid, een bepaald comfort. Columbus bracht ook syfilis mee terug naar Europa na zijn ontdekkingsreis naar Amerika, dus misschien was het geen eens zo'n ramp dat we niets nieuws probeerden.

Een regulier biertje ging voor minder dan een euro in deze kroeg, een leuke cocktail waar je in de gemiddelde Randstedelijke club een nier voor op de bar legt, ging hier weg voor een habbekrats. Daarnaast zat er een vrouw naast me te smeken om seks, dus mijn portemonnee moest leeg en mijn maag vol. 'Maar Stibz', hoor ik jullie denken, 'wat is er zo erg aan een vrouw die smeekt om seks?'. Een legitieme vraag. Laat het me uitleggen.

Sinds het begin der tijden is de man de leider van de groep geweest. De aangewezen persoon om het vlees binnen te brengen en de vrouw en kinderen te beschermen. De vrouw haar rol was zorgen voor de kinderen, het vlees schoon maken en te bereiden, vruchten en noten te plukken en voor de rest de groep te leiden. Dit proces heeft zich letterlijk over een periode van tienduizenden jaren, zo niet honderdduizenden jaren voortgezet. Dit principe van de leidinggevende man zit zo diep in ons stelsel ingeweven dat het voor ons bijna net zo natuurlijk aanvoelt als ademen. Hetzelfde geld voor de vrouw. Als je millennia lang als taak hebt kinderen te baren, voor ze te zorgen en voor de rest elke taak van belang aan mannen over te laten (je mag immers verwachten dat ze dat aankunnen na zo'n ettelijk lange genetische voorbereiding) dan zit dat in je. Dan mag je een paar feministische golven hebben gehad, daar verander je weinig aan. Natuurlijk, een vrouw verdient rechten, en ja, als ze haar werk goed doet, dan verdient ze een gelijkwaardig loon. Maar vrouwen aanstellen als leiders van bedrijven of landen puur en alleen vanwege het feit dat ze vrouw is en niet omdat ze de juiste aangewezen persoon is voor de taak is in mijn ogen fout.

Terugkomend op mijn allereerste punt: mannen zijn jagers. Een vrouw die zich gewillig aan jouw voeten legt, zonder enig gevoel van verovering of opoffering voelt fout aan. Een man in de prehistorie moest oog in oog staan met een leeuw, panter of een beer, deze vervolgens overmeesteren, het dier eigenhandig villen en het vlees mee naar huis dragen, in de hoop dat er onderweg geen vijandelijke stam hem van zijn zuurverdiende voedsel zou ontdoen. Daar, in de branding, met de ondergaande zon op de achtergrond, kom jij thuis met je vers geslachte buffel, je vrouw en kinderen hongerig. Je vrouw bedankt je met preparatie van het vlees en een verder fantastische maaltijd. Ze maakt schoon en zorgt voor de kinderen, want dat is niet meer dan eerlijk. Terwijl jij wat ligt bij te rusten van de persoonlijke veldslag die jij vandaag hebt gevoerd komt je vrouw bij je om je dag compleet te maken door het bevredigen van jouw vleselijke lusten. Je hebt het verdiend, je vrouw is je dankbaar, je stam is je dankbaar, je hebt het respect verdiend, je hebt dat orgasme verdiend. Je bent een man en zo voel je je.

En nu komt er zo'n vrouw aanwaggelen met een dubbele D voor de deur, gaat gewillig liggen en spreid de beentjes alsof je zogenaamd de buffel hebt thuisgebracht, terwijl het enige wat je gedaan hebt, is al lallend na teveel zuipen je kop uit het raam steken en zeggen dat je lul 30 centimeter is. Je mag het zo hard roepen als je wilt, dat maakt het nog niet waar. Een vrouw kan nog zo hard om je lul smeken, dat maakt het nog niet interessant. Tegen de natuur ingaan kan niet.

Goed, daar zaten we dus, in de Mango's, bier te tanken als een paar gemiddelde West-Friezen. Voor me, half op me kloten, half op de bank, zat zij. Suzanna, mijn persoonlijke nymfomane met een passie om mijn eerste Bosnische bed-partner te worden, alhoewel ik het gevoel had dat ze op dit punt bereid was seks te hebben op de dansvloer. Of op de tafel. Of op de bar. Of op het strand, ook al zou dat betekenen dat ze zand in haar scheur zou krijgen, zolang dit wijf maar mijn pretstok zou voelen. Op een gegeven moment voelde ze blijkbaar alsof het de moeite waard was het gehele spel der eenzijdige verleiding een stapje verder te nemen, want ze stond op en met een simpel handgebaar lokte ze me naar een donkere hoek van de kroeg. Nu ben ik maar een man, dus ik volgde. Daar in die hoek, werd ik half verkracht. Conflicten schoten door mijn hoofd. Logica als een engeltje op mijn ene schouder, mijn kloten met hoorntjes als de duivel op de ander. Beide spraken ze me toe;

'Doe het gewoon. Wat kan jou het schelen? Ze gedraagt zich als een zaadreservoir, beloon haar daar dan voor' zei het duiveltje.

'Kijk naar haar. Zie hoe vies ze is. Al wikkel je 6 condooms en een tafellaken om je lul, die AIDS ga je echt wel oplopen' aldus het engeltje.

'Zie die lippen. Nee, niet die. Kijk voor je. Ja die. Zie dan! Het is net een happende guppy, vragend om gehengeld te worden! Je kan hem er bijna in leggen!' pareerde de duivel.

'Ik heb gehoord dat alleen homo's AIDS hebben....' zei het engeltje.

'Ok, dat is gewoon niet waar' zei ik hardop tegen mezelf, gerichte tegen het denkbeeldige engeltje. Suzanna keek geen eens op. Helemaal verdronken in haar eigen wereldje waarin ik de zon was en zij alle planeten, was ik het middelpunt van haar bestaan. Althans, zo streel ik mijn ego graag. Dit ging nog een tijdje zo door, totdat ze het maar opgaf. Vervelend werd het ook ondertussen. Mijn ballen stonden op knappen en begonnen behoorlijk pijn te doen. 'Blue balls' heb ik zelden tot nooit eerder gehad, maar deze dame had er een kunst van gemaakt. We gingen weer zitten. Hier herhaalde ze hetzelfde spelletje zoals ze de hele avond al deed. Al spoedig had ik er genoeg van en vond ik het tijd om naar huis te gaan. Ik duwde Suzanna van me af en zei tegen haar dat ik vergeten was mijn kat te voeren. De groeten en tot nooit meer.

Als vanzelfsprekend achtervolgde ze me. Ik was amper het strand opgelopen toen ze me vol beet greep. Ik viel achterover (die tieten waren zwaar, onderschat dat niet. Dames weten dit) en zij bovenop me. Op dit soort momenten komt de echte Stibz naar boven:

'Well, it looks like you finally got what you wanted' zei ik met een verveeld sarcastische grijns.

'We goenna foeck now?' zei ze met een glimlach alsof ik zojuist verteld had dat mijn pik van chocolade was en geld spoot bij orgasme.

'Sure. If you somehow turn into Adriana Lima, I'm gonna fuck you like crazy'. Een nog vervelendere grijns tekende mijn gezicht.

Ze snapte de grap niet. Wereldvreemd figuur. Na enkele seconden begon wel echter te dagen dat ze niet kreeg wat ze wilde. Haar glimlach vertrok en ze stapte van me af. Ze zei niks, liep terug naar de Mango's en ik heb haar dagenlang niet meer gezien. Ik stond rustig op, veegde het stof en zand van mijn kleren en liep rustig fluitend naar huis. Zonder een klootzak te zijn was het bericht eindelijk duidelijk geworden.

Die avond, liggend in bed en filosoferend over evolutionaire psychologie, vrouwen en masturbatie, onder de invloed van alcohol en pompende testosteron had ik echter de volgende overweging die ik jullie niet wil onthouden. Ik heb deze direct opgeschreven en jullie krijgen het rauw en direct:

'Ergens voelt het toch best bijzonder om achterna gezeten te worden en dat er non-stop tegen je geflirt word. Zo voelt het dus om een hete chick te zijn. En ondanks dat het fantastisch is om begeerd te worden, gewild te zijn en in de wetenschap te verkeren dat je altijd, waar en wanneer dan ook, seks kan regelen laat het toch een hol gevoel achter omdat je ook weet dat, ondanks wat ze ook tegen je zegt, het haar uiteindelijk maar om 1 ding gaat. Seks is alles wat die persoon trekt aan je en houd in dat je hele gevoel voor waardigheid en menselijkheid is verdwenen en wat achterblijft als zij vertrokken is, zonder je ook maar een ontbijt aan te bieden, is een leeg gevoel, een hol gevoel, een gevoel van schaamte. Een gevoel dat je onjuist bent behandeld.'

WAT DE FUCK, HEB IK DAT ZOJUIST GESCHREVEN?!?

Verward met mijn eigen denken trok ik snel onze nog verse tray van goedkoop Kroatisch bier open en dronk ik door totdat ik comateus in slaap viel. Karma is een bitch, want de volgende ochtend werd ik wakker met de grootste kater van die vakantie, en dat moet toch ergens voor tellen.

En Suzanna? Die heb ik nog een enkele keer gezien. Ze paradeerde voor ons huisje, enkele dagen later, met een andere gozer aan haar hand. Een marginaal figuur gestoken in de fantastische combinatie van New Kids slippers en witte sokken, met een telefoon uit 1996 aan zijn oor waarin hij stond te blèren alsof hij belangrijk was. Al springend dansten Suzanna om hem heen met haar tieten hupsend in het rond als een stel vrolijke skippyballen. Ik moest erom lachen. Dit gehele tafereel wat zich voor ons huis af speelde, streelde mijn ego des te meer.

Serieus, stel je het volgende voor. Wanneer was de laatste keer dat een vrouw hemel en aarde bewoog om jouw tussen de lakens te krijgen? Letterlijk alles wat maar kon in de welgeteld 7 dagen dat we elkaar kenden en hooguit 60 minuten dat we daadwerkelijk gesproken, heeft ze wel geprobeerd. Twee dagen voor ze weer weggingen (Suzanna en haar vriendinnen), heb ik begrepen dat ze me zelfs nog een liefdesbrief wilde sturen. Op basis waarvan? Onze lange en vruchtbare relatie samen? Omdat we zoveel gedeelde waarden hadden? Het enige waar ik op kan komen is dat ik zo'n beestachtige aantrekkingskracht heb dat ze niet anders kon.

Weken later, toen ik voorgoed van haar verlost was kon ik maar aan één ding denken. Ze moet zich zo onwaardig hebben gevoeld dat ze met minimaal 50 andere mannen in de daaropvolgende weken de koffer is ingedoken.

Aan al die mannen met minder zelfcontrole dan ik:

Geen dank

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Op de schop, deel-de-tel-kwijt-geraakt

2011-01-14T22:17:00.001+01:00

Een goedenavond lieve lezers en welkom op het ietwat vernieuwde blog van jullie favoriete egoïstische, altijd over zichzelf brallende, seksloze persoon op het internet en misschien zelfs in real-life.

Zoals je misschien gemerkt hebt is Stibz' Blog tegenwoordig gemakkelijk en snel bereikbaar via www.stibz.nl, waarvan de www. zelfs optioneel is. Dit om meer hits te creëren en de fans tevreden te houden.Daarnaast is er een nieuwe update te vinden onder dit bericht, zijn sommige van de pagina's aan de rechterkant van uw beeldscherm ook geüpdate en kun je zelfs jezelf helpen geld verdienen door op de 'ads' te klikken aan de rechterkant. Owja, en de awesome nieuwe lay-out.

Een mega-update, wie had dat verwacht? Laten we het maar bij goede voornemens houden.

Wat kan je in de toekomst verwachten? Onder andere een kroniek van NYE, een verhaal van een feest wat ik morgenavond ga beleven, meer episodes uit 'De bizarre verhalen van Stibz en die andere jongen met een bril (alleen nu met lenzen)' en verder een hoop wachten op nieuwe updates. Het oude recept met nieuwe ingrediënten dus.

Geniet ervan, fijn weekend en doe rustig met de alcohol.

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Klaarblijke aantrekkingskracht, deel IV

2011-01-14T01:07:00.005+01:00

Voor je begint aan het spannende volgende deel is het handig als je eerst even deel I t/m III leest, zeker als je voor het eerst hier bent. Deze kun je hier (deel I), daar (deel II) en ginds (deel III) vinden.

Ben je helemaal bij? Tof, een koekje voor jou.

Pak een biertje, ga ervoor zitten, want dit is een tranentrekker.

Zoals al verteld aan het einde van het vorige verhaal, volgde Suzana volledig de verhaallijn van een slechte pornofilm. We stonden op liepen verder de pier af. Wat verder volgde ga ik niet details aan jullie voorleggen, mede omdat ook onze minderjarige medelander toegang heeft tot internet, maar ik denk dat jullie je wel een voorstelling kunnen maken. Dat ik een onvergetelijke indruk heb achtergelaten was in ieder geval zeker, want vanaf dat moment bleef ze me achtervolgen als een kat achter een touwtje.

Alleen is zij dan de kat en het touwtje mijn penis, snap je?

Voor ik verder ga, moet je eerst wat meer weten over Suzana. Deze dame is op z'n zachts gezegd bijzonder te noemen. Niet zo gek als je erover gaat nadenken. Een pornoblonde 'dame', voorzien van een beangstigende voorgevel en een een kont zo strak dat je er een tang op krom kunt slaan. Daarnaast zit ze op een vakantiepark met twee vriendinnen en de ouders van één van die vriendinnen. Je verveeld je te pletter en dan komen er 5 jongens in het huisje naast je. Wat zou je doen als je een chick was van 19-20? Plus, op vakantie ‘telt het niet.’

Dit was het type dame dat in de gemiddelde nachtclub haar bitch-shield omhoog heeft staan om de gemiddelde kneus die de ballen heeft op haar af te stappen terug te sturen naar de rukbunker waar hij vandaan kwam. Helaas kent het universum een bepaalde balans die niet verbroken kan worden. Zo had ook deze dame haar imperfecties, de lijst daarvan te beginnen bij haar psychotisch oversexte levensblik. Maar goed, ik ben 21, met meer bloed in mijn lul dan op plekken in mijn lichaam waar ik het waarschijnlijk beter kan gebruiken.

Dus wat boeit het?

We liepen de kustlijn af richting een rustige plek en op het eind van de pier vonden we een afgeschermd stukje waar wij even gezellig konden 'converseren' over 'de gevaarlijke politieke kwestie in Zuid-West Afrika' (ik zei toch dat het niet voor kinderen geschikt was). Tenminste, dat was het idee. Binnen de kortste keren werd mijn beestachtige aantrekkingskracht te veel voor haar. Ze wierp zich op me zoals een klein uitgehongerd Afrikaans kindje met een eiwitbuik dat doet op een emmer KFC. Net toen we flink aan het 'debatteren' waren werden we echter betrapt door een oude zeeman die 's avonds laat nog even zijn boot kwam controleren. Dank je lulhannes, lekkere timing! Net toen ik het 'debat' aan het winnen was.

Aangezien je ding doen natuurlijk spannender is als je een publiek hebt, was mijn rondborstige wederhelft het hier niet mee eens en zodoende zochten wij maar een andere plek op. In de 10 minuten die daar op volgden hebben wij verschillende speelvoorzieningen voor kinderen gekerstend. Daarnaast wil je denk ik ook niet meer op enkele van de ligbanken liggen. Na een goed half uur begon ik flink in de mood te komen en alhoewel we niet in Frankrijk waren vond ik het tijd om mijn stokbrood te beboteren. De pruim op sap zetten. De voortuin aan te schoffelen. De yoghurtbuks doorladen. Een potje gemengd dubbel spelen. Vlaams poepen.

Je snapt het wel.

Afijn, zij had er geen trek in. 'Maybe later'. Sorry? Later? Je soldaat op volle sterkte, klaar om de loopgraven te bestormen en dan krijg je te horen dat de hele missie wordt afgeblazen.

Natuurlijk blijf ik een heer, dus liepen we rustig aan terug naar de rest van de groep, hadden we nog een hele leuke avond, wisselden we nummers en zouden we later in de week weer afspreken.

Fast forward een paar dagen later en we zitten op de front porch ons op onze manier voor te bereiden, de dames in het huis naast ons op hun manier. Wij dronken bier, deelden slechte sexgrappen en waren over het geheel bezig met awesome zijn. De dames deden hun make-up, deden hun meest sexy kleding aan en deden allerlei andere dingen die chicks doen als ze zich voorbereiden op een avond uit. Dingen die een man niet behoort te weten, niet wilt weten en waarschijnlijk ook niet begrijpt.

Na wat leek uren (en wat het waarschijnlijk ook was) waren de dames klaar om te gaan en liepen we, gezellig en al ouwehoerend richting de Mango’s, wat ondertussen onze stamkroeg geworden was.

Hier eindigt ons verhaal voor nu, maar ik kan alvast verklappen dat ik de term ‘blue balls’ nu door en door begrijp…..

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Klaarblijkelijke aantrekkingskracht, deel III

2010-11-21T23:52:00.004+01:00

Voor je begint aan het spannende derde deel van een raar verhaal, is het beter als je eerst nog even deel 2 van dit verhaal leest. Stibz' staat namelijk bekend om regelmatige updates en zodoende kan je tussen al het blog-geweld de draad zijn kwijt geraakt. Als je klaar bent kan je rustig verder lezen.

Eenmaal na het zien van de briefjes werd Sjim al spontaan even wild als een 6-jarig kind op Sinterklaas avond. Ik probeerde rustig te blijven en Sjim naar binnen te manoeuvreren terwijl hij met het briefje liep te zwaaien alsof het een gouden ticket was die hem toegang zou geven tot Sjakie en de Poeni-fabriek.

Eenmaal binnen werden werd hij helemaal gestoord.

Sjim: 'Dit is zo awesome, dit is zo awesome!'

Stibz: 'Sjim! Je hebt een vriendin he. Dat je het weet.'

Sjim: 'Dit is zo awesome, dit is zo awesome!'

Stibz: 'Dude, er zijn maar 2 single mensen in onze groep en jij bent er niet één van.'

Sjim: 'Dit is zo awesome, dit is zo awesome!'

Ik gaf het op. Die jongen voelde zich weer even de koning te rijk, weer even single. Zelfs ik ben niet zo'n klootzak om dat te verpesten. Als ik nuchter ben.

Stibz: 'Goed, wat gaan we doen hiermee?'

Dennis: 'Bellen natuurlijk, idioot' zei hij terwijl hij me aankeek met een blik alsof ik zojuist seks had geweigerd met Adriana Lima.

Stibz: 'Goed, doe jij het? Jij bent beter in dat soort dingen.'

Zo gezegd, zo gedaan en al snel hadden we contact gelegd. Dat was ook niet zo moeilijk aangezien ze hun nummer hadden achtergelaten, maar even voor de volledigheid en duidelijkheid.

De rest van de dag tot aan de avond verliep soepel, met wat chillen op het strand, beetje zwemmen, beetje niks doen. Die avond aten we bij de Kroatische versie van Georgio's, alleen dan met lekker eten. Zon, zee, strand, goed eten en gewillige dames naast je deur. Dit is hoe het leven moet zijn.

Ook de volgende dag vorderde rustig en we bleven briefjes krijgen.

Onze lieftallige rondborstige buren waren bereid om een avondje te gaan stappen en wij als jonge mannen met teveel testosteron en andere dingen waar mannen doorgaans vanaf moeten stemden wij natuurlijk in.

We hadden met ze afgesproken op de pier, op het strand, hooguit een paar minuten lopen van onze sauna (lees: bungalow). Voor we weggingen hadden we al een slokje op. Bier is goedkoop en wij kapitalistische westerlingen zijn rijk, dus alcohol kopen is het devies.

Eenmaal op de pier werden we na een minuut of 10 van slap ouwehoeren onderbroken door gegiechel.

De dames, helemaal opgemaakt en in hun zondagse jurk, waren gearriveerd. Zij hebben in ieder geval hun best gedaan. Kan je het ze kwalijk nemen? Drie dames, rond de 18-20 jaar, met hun ouders op een vakantiepark in eigen land. Het is vergelijkbaar met als jij twee weken met je ouders op de Veluwe mag doorbrengen. Dolle boel, het is gratis maar je grijpt elke kans voor een verzetje.

Daarnaast hadden ze alcohol meegenomen én hadden ze zelf al genoeg achterover geworpen.

Deze chicks weten wat mannen willen.

Al snel werd er slap geouwehoerd over van alles en niks, gelachen en gedronken en algeheel van de gelegenheid genoten. MagicFro ging nog een stukje zwemmen en andere mensen deden, nou ja, andere dingen, maar meer daarover later.

Na een kort tijdje ging het gesprek over in het onderwerp wat iedereen zo gedurende een normale week doet voor de kost. Wat ons vrouwelijke gezelschap deed kan ik me niet herinneren, niet alleen omdat het me nogal weinig interesseerde, maar vooral omdat het lichaam van één van de dames, laten we haar Suzanna noemen, me meer interesseerde. Mannen kunnen hun aandacht immers maar op 1 punt vestigen en twee grote borsten vragen nou eenmaal aandacht.

We gingen het rondje af. Faunz studeerde voor een functie in de zorg, Sjim deed iets pretentieus, Deniss was lui en MagicFro was zich vergeten in te schrijven voor wat dan ook. Stibz maakte de reeks af met de dijenkletser: 'I just sleep all day.'

Of het was de eerste grap die ze ooit gehoord hadden of ze wilden me. De chicks vonden het in ieder geval hilarisch.

Niet veel later vond Suzanna, waar ik slap mee aan het ouwehoeren was over mijn drie favoriete onderwerpen, mezelf, seks en seks met mij in de derde persoon, het tijd worden om dit gesprek een andere wending te laten nemen. Geheel volgens de lijn die een verhaal in een slechte porno-film ook volgt vond ze het tijd om een 'stukje te gaan lopen.'

Juist.

*Ding dong*

Mannelijke 'acteur': 'Uw pizza mevrouw'

Vrouwelijke 'acteur': 'Pizza? Maar dat heb ik helemaal niet besteld.'

Mannelijke 'acteur': 'Ow. Neuken?'

We stonden op en zochten een rustige plek op....

Maar meer daarover later.

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen, complimenten en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Zomaar een historisch relaas

2010-10-13T18:53:00.004+02:00

Wilde Truman werkelijk snel de oorlog beëindigen of zat er meer achter?

Op 6 augustus 1945 valt de atoombom op de stad Hiroshima en, omdat Japan niet bereid is zich over te geven, op 9 augustus op Nagasaki. Zes dagen later geeft het Keizerrijk Japan zich over en is de Tweede Wereldoorlog definitief ten einde gekomen.

De atoombommen zijn zeer effectieve wapens gebleken. Zonder dat Amerika soldaten in levensgevaar hoefde te brengen, hebben de atoomwapens zelf wel tussen de 150.000 en 200.000 Japanse levens geëist, veelal burgerslachtoffers. De hoofdreden geweest voor het gebruik van deze wapens is altijd geweest dat de oorlog zo snel te einde kon worden gebracht, zonder dat de Verenigde Staten soldaten hoefde in te zetten in een invasie van de Japanse thuis-eilanden. Schattingen van aantallen slachtoffers voor zo’n invasie lopen op tot over de miljoen.

Maar sinds enige tijd zijn er ook andere theorieën ontstaan over de beweegredenen van de Amerikanen om zo’n ongelooflijk destructief wapen in te zetten.

Sinds het einde van 1941 was Amerika bij de oorlog betrokken geraakt. Drie weken voordat 1942 zou aanbreken werd de ‘American Pacific Fleet’ gelegen in de haven van Pearl Harbor aangevallen. Voor het volk was het een volledige verrassing, en in het Amerikaanse Congres verdween de isolationistische tendens vrijwel direct. Toen enkele dagen later ook nog Nazi-Duitsland en Italië aan Amerika de oorlog verklaarden konden de Verenigde Staten er niet meer omheen. De oorlog was een wereldoorlog geworden. Voor president Roosevelt was dit zoals hij gehoopt had, aangezien hij al veel eerder aan de oorlog mee wilde doen.

Maar Amerika had het niet gemakkelijk. Japan had een deel van zijn ‘Pacific Fleet’ vernietigd en het duurde vele maanden voordat Amerika een serieuze tegenaanval kon opzetten. In de tussentijd had Japan bijna geheel Zuid-Oost Azië veroverd.

De Verenigde Staten had een machtig wapen nodig, en mede uit angst dat Nazi-Duitsland al vergevorderd was met het ontwikkelen van nucleaire wapens, versnelde president Roosevelt het al in 1939 gestarte Manhattan Project. Vóór 1941 lag de nadruk niet zozeer op militaire toepassingen. Toen eenmaal duidelijk werd waarmee Amerika te maken had, en ook wat de mogelijkheden van zo’n bom zouden zijn, werd het project geïntensiveerd en groeide het uit naar een gigantische onderneming met een kostenplaatje van 2 miljard dollar (22 miljard in hedendaagse waarde), en met een werkkracht van meer dan 130.000 mensen verspreid over 30 locaties. Het duurde uiteindelijk ruim twee en een half jaar voor de eerste serieuze bommen, zoals de ‘Little Boy’ en de ‘Fat Man’, klaar waren voor gebruik. Niet veel later werden deze wapens ook daadwerkelijk gebruikt. De geschiedenis die daar op volgde is bekend.

Uit deze beschrijving lijkt het alsof de Verenigde Staten geen andere keus had dan simpelweg een paar bommen te ‘droppen’. Zo makkelijk is het helaas niet. Wat belangrijk is om te weten is dat in de zes maanden voorafgaande aan de aanvallen op Hiroshima en Nagasaki, op de thuis-eilanden al maar liefst 67 steden consequent werden aangevallen op minstens net zulke destructieve manieren.

Er werd uitgebreid gebruik gemaakt van vuurbommen om de Japanse steden, die veelal opgebouwd waren uit hout, letterlijk in de as te leggen. Japan gaf zich niet over. Ook niet nadat ze een ultimatum waren gesteld vanuit de Potsdam Conferentie. Wellicht ligt hieraan de traditionele Japanse cultuur ten grondslag. Voor een cultuur gebouwd op eer en respect is gezichtsverlies een van de meest vreselijke straffen die je een persoon kan geven, en gezien het extensieve gebruik van zelfdoding, waarschijnlijk nog erger dan de dood. Overgeven zou zo’n dergelijk gezichtsverlies betekenen voor het gehele land en volk. Voor de meeste Japanners was het dan ook overwinning of de dood. Toch waren de Japanners wel gewaarschuwd dat het negeren van de Potsdam Declaratie verstrekkende gevolgen zou hebben. Truman had geen andere optie dan het afwerpen van de bommen.

Hedendaagse revisionisten hebben hierop echter een ander beeld. Vele Amerikanen hadden een bittere haat ten opzichte van Japanners, voornamelijk vanwege de, in hun ogen laffe aanval op Pearl Harbor. Het gebruik van zulke wapens zou een gepaste straf zijn.

Een ander motief is van geheel andere aard. Het politieke motief voor Truman om de atoombommen te gebruiken mag zeker niet onderschat worden. Het project kostte, zeker voor die tijd, een flinke klap geld. Als dit zich vervolgens niet zou uiten in het daadwerkelijk gebruiken van dat geld zou Truman aardig wat uit te leggen hebben tegenover het Congres. Tevens wilde Truman graag voor een volgende presidentiële termijn gaan. Zijn kansen zouden nihil zijn als het Amerikaanse publiek erachter zou komen dat een wapen dat veel belastinggeld heeft gekost en mogelijk vele Amerikaanse levens had kunnen redden niet gebruikt was.

Een ander belangrijk argument is die van het indruk maken op de Sovjet-Unie. Truman wist dat er een vacuüm zou overblijven als de Europese machten verslagen zouden zijn. Het vrijwel ongeschonden Amerika en de sterke SU zouden dan als enige overblijven om dat gat op te vullen.

De meeste revisionisten zijn van mening dat Truman een andere optie had moeten kiezen om de oorlog te beëindigen. De meest logische hiervan is een invasie op Japan zelf. De plannen hiervoor waren al zo goed als klaar en staan bekend als ‘Operation Olympic’ en ‘Operation Coronet’, beide onderdeel van het algehele ‘Operation Downfall’. Toen bleek dat het aantal soldaten dat zich op het zuidelijke eiland Kyushu ophielden, wat het eerste doel was van de invasie, vele malen groter was dan gedacht, werd kritisch gekeken of een invasie wel de beste manier was. Elke slag die de VS heeft uitgevochten met Japan heeft altijd veel slachtoffers gekost, met Iwo Jima en Okinawa als gruwelijke voorbeelden. Sommige generaals kwamen zelfs met het, nu angstwekkende, idee dat atoombommen gebruikt zouden moeten worden om de stranden waarop de geallieerde soldaten zouden landen ‘geruimd’ moesten worden, met het advies dat het na 48 uur wel veilig zou zijn om de troepen over het dan verse nucleaire gebied te laten marcheren. Kennis over de effecten van straling was duidelijk minimaal.

Het idee dat Truman het nodig achtte om indruk op Stalin te maken blijkt redelijk overschat. Het meest belangrijke in de ogen van Truman was het redden van levens, aan beide kanten. Dat het meer burgers het leven zou kosten dan soldaten tijdens een invasie van Japan is hier een terechte observatie. Hoe idealistisch dit ook mag klinken, gezien het persoonlijke dagboek van Truman lijkt dit toch echt de waarheid te zijn. Waarom zou Truman anders al voordat de bom überhaupt gebruikt was aan Stalin melden dat hij de beschikking had over ‘een wapen van ontzagwekkende kracht’? Zou puur de verrassing van het durven inzetten van zo’n wapen, en niet te vergeten de kracht ervan, zonder dat hij zijn bondgenoten op voorhand waarschuwt (zoals Truman dus wél heeft gedaan) niet een veel krachtiger effect hebben gehad?

Concluderend mag men stellen dat zelfs Truman het dus niet helemaal zeker wist waarom hij nou het wapen heeft ingezet. In zijn eigen dagboek vermeld hij dat hij vind dat ze de ‘meest verschrikkelijke bom ooit’ hebben gemaakt. De hoofdreden moet toentertijd geweest zijn dat de president, onder druk van de legerleiding en het Amerikaanse volk, talloze levens wilde redden. In dit geval zou men kunnen spreken van het doel dat de middelen rechtvaardigt.

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Klaarblijkelijke aantrekkingskracht, deel II

2010-08-18T02:00:00.007+02:00

Zo'n 15 minuten later reden we het park in met onze achterwerken nog intact. We rekenden af met de taxichauffeur in keiharde Kroatische kuna. Eenmaal binnen de dichtbijgelegen receptie bevonden we ons in een geluk bij een ongeluk. De enige receptionist die aanwezig sprak welgeteld 3,2 woorden Engels. Gelukkig voor ons was er ook een andere dude aanwezig die de taal van de streek sprak. Hij was Engels, woont normaal gesproken in Slovenië en zijn idee van een leuke vakantie was langs de Adriatische kust richting het zuiden fietsen.

Een paar minuten later hadden we de sleutel van ons chaletje en hadden we meteen maar even nummers uitgewisseld met de fietsende Engelse Sloveen. Britten schijnen van alcohol te houden en dronken lui zijn doorgaans een garantie voor humor.

Direct na aankomst bij ons verblijf voor de komende twee weken hadden we her en der wat vlaggetjes opgehangen. 'Maar Stibz. Vlaggetjes'? Jazeker. Morgen zou namelijk de grote dag zijn dat Nederland eindelijk eens wereldkampioen zou worden. Maar dat is voer voor later.

Na onze tassen een mooie plaats op de meest onhandige plaatsen binnenin het huisje te hebben gegeven, besloten we Will (de fietsende Engelse Sloveen) niet te bellen en op eigen houtje een leuk kroegje op te zoeken. We kozen er voor om richting strand te lopen en dan zodoende in de richting waarvan wij dachten dat dit het centrum van de stad was. De eerste bar die we tegenkwamen was de 'Mango Bar', welke we in eerste instantie afdeden als een club/kroeg die ons niet zou kunnen bekoren, en om die reden liepen we door. We waren de bar nog geen 100 meter gepasseerd of we kwamen Will tegen. Uit welk gat hij kwam kruipen weten we op de dag van vandaag nog steeds niet, maar dat we 1 minuut later onze reet hadden gevestigd in de Mango Bar weet ik nog heel goed. Dit zou onze stamkroeg voor de vakantie blijken. Meer uit luiheid, maar dat terzijde.

De populatie binnen de bar zelf was een doorsnede van de demografie van Zadar. Generaliserend zou je kunnen zeggen dat er 4 soorten mensen aanwezig waren. Hopeloze mannen, bezittelijke mannen, lelijke vrouwen en ongelooflijk knappe vrouwen. Deze waren dan eerlijk verdeeld in een verhouding van respectievelijk 10%, 50%, 10%, 30%. Niet onverdienstelijk en genoeg snoep voor het oog dus. Hier heb ik het over de vrouwen, mensen. Het feit dat ik een ode aan de ass-rape heb geschreven wil nog niet betekenen dat ik plotsklaps homogay ben geworden. De avond was verder gezellig, maar we waren allemaal brak van de reis dus deze avond gebeurde er weinig spectaculairs.

Een blaze van bier en anderszins te veel alcohol later en we werden allemaal wakker in ons oververhitte chaletje badend in het zweet. Ergens scheelde dat ook weer, hoefde ik tenminste niet te douchen. Binnen was het minstens een graad of 30, buiten kon je er nog vijf graden bij optellen.

In het daglicht zag het park er anders uit en hadden we ook de kans te bekijken wie nu onze buren waren. Het huisje tegenover ons was permanent door een variëteit van irritante gezinnen uit elke hoek van Europa. Aan de rechterkant van ons bleek een jong Nederlands gezin te zitten, gezellige mensen bovendien.

Links van ons echter zat de meest interessante optie. Drie meiden van onze leeftijd en van een van hun waren de ouders mee, alhoewel ik die eigenlijk amper gezien heb.

Tijd voor een frisse duik in de azuurblauwe zee was de algehele opinie. Na 5 seconden gespendeerd te hebben in het water bleek 'fris' een vrij ruime interpretatie. Het zout brandde overal behalve nergens en van zand hadden ze blijkbaar nog nooit gehoord. Nee, in Kroatië leven echte mannen en vrouwen. In Kroatië lijd je pijn als je het water in wilt. In Kroatië hebben ze kei-stranden. En dan niet kei op z'n Brabants, maar meer het tegenovergestelde van dat. Een kei-strand bleek een kut-strand. Met waterschoenen bleek het gelukkig een overkoombaar probleem.

Eenmaal terug bij ons huisje gebeurde er wat aparts. De meeste mensen uit onze serie huizen (straat, als je wilt) waren weg en in eerste instantie dachten we hetzelfde van onze vrouwelijke buren. Toen we bij ons huisje waren aangekomen en de sleutel in het slot staken zagen we iets wat anders beweerde. Een van onze Kroatische vrouwelijke buren dook namelijk snel achter het huisje, blijkbaar al spelende met haar vriendinnetjes alsof ze niet thuis waren. Een beetje vreemd, maar het antwoord op de vraag waarom ze zo geheimzinnig aan het doen waren lag te wapperen onder een tafelpoot.

Een briefje van de dames, achtergelaten onder onze tafel, één dag na aankomst, mét telefoonnummers.

And it is... ON!

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Klaarblijkelijke aantrekkingskracht, deel I

2010-08-05T02:16:00.000+02:00

Vertwijfeld kijk ik naar het voor mijn ogen nog veel te heldere scherm van mijn telefoon. Het is rond half 11 in de ochtend, de dag is de eerste van de maand augustus. Nog wat vermoeid wrijf ik in mijn ogen en lees het berichtje wat mij wakker heeft gemaakt. Op mijn vrije dag nota bene.

"Leugenaar of idioot? (liar or moron?)"

Met een diepe zucht druk ik het bericht weg en draai me nog eens om. Het voelt alsof ik bestraft word voor mijn gebleken onweerstaanbaarheid voor het andere geslacht. Sommige mensen weten niet wanneer ze op moeten geven. Ik sluit mijn ogen en binnen de kortste keren ben ik weer terug in dromenland.

Het is 10 juli. Een vakantie van 2 weken staat voor de deur. Kroatië; zon, zee, strand en bloedmooie dames die ook allemaal op vakantie het motto "It does not count if it's a different area code" naleven. Veertien glorieuze dagen staan voor de deur en het gehele reisgezelschap heeft er zin in.

De trein van half 11, rond kwart voor 7 het vliegtuig en een krappe 3 uur later kwamen we aan op plaats van bestemming. Eenmaal in Zadar konden we persoonlijk zien hoe Duitsland toch nog de derde plaats heeft kunnen veroveren ten kostte van Uruguay. Een goed voorteken zullen we maar zeggen.

Niet veel later gingen we op zoek naar een taxi. Verwoede pogingen werden gedaan om er een te bemachtigen maar zelfs een naakte Sjim bleek niet genoeg. Een minuut of 30 later en een Kroatische taxichauffeur met een Engelse vocabulaire van 18 woorden heeft 4 man en een hond in zijn taxi weten te proppen, best een opgave als je het mij vraagt, maar het lukte hem.

Met een forse snelheid raasden we over de donkere wegen. Na een korte tijd nam de bestuurder een vrij plotselinge afslag naar rechts en kwam vervolgens met een klap tot stilstand. Hij sprong de auto uit.

Nu gebeurt het.

Je word uren later wakker door de brandende zon en de stekende pijn in je mond omdat al je tanden eruit zijn geslagen want dat zou ervoor zorgen dat je niet onbewust in je cockmeat-sandwich bijt als je high bent van de rapedrugs. Verbaasd en versufd word je wakker en kom je met een schok tot de ontdekking dat je op meerdere manieren ontmaagd kan worden en je sterretje een rondje is geworden. Je geld, paspoort en je duur uitziende sieraden en kleding zijn gejat. Had je maar naar je moeder geluisterd. Oost-Europa is voor grote mensen en dan met name die vervaarlijke Balkan.

Helaas, we reden door.

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Een paar weekjes ertussen uit.

2010-07-09T22:36:00.002+02:00

Gegroet lezers en welkom op mijn blog.

Morgen vertrekt Stibz per trein en vliegtuig naar het immer warme, gezellige en nog vol met mijnen liggende Kroatië om twee weken lang van de geneugten te genieten die het land te bieden heeft.

Dit betekend dat jullie ook 2 weken zullen moeten wachten op een nieuwe blog. Ik weet het, ik weet het. Dit is natuurlijk een absurd lange tijd zonder een update, dus dat maak ik dan ook goed door wederom (net als vorige zomervakantie) een serie Vacation Chronicles te houden.

Tot over 2 weken!

PS: zomaar een tipje van de spreekwoordelijke sluier....

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

De bizarre avonturen van Stibz en die andere jongen met een bril, Vol. II

2010-06-29T16:37:00.004+02:00

De vorige keer hadden we onze helden achtergelaten in een kroeg vol met Ieren. Zal dat wel goed gaan?

Lees nu verder! (Om het vorige deel nog eens te lezen: klik hier)

Doodeman: 'Dat scheelde weinig!' Hij had een bedrukte uitdrukking op zijn gezicht. Het continue omhoog houden van zijn arm deed vast pijn.

Stibz: 'Dronken mensen zijn makkelijk. Ze accepteren alles.'

Doodeman: 'Zoals jij vorige week toen je die grot-orc mee naar huis nam?''

Stibz: 'Daar zouden we het niet meer over hebben.'

Doodeman: 'Wie haat kan de bal terugverwachten'

Stibz en Doodeman gingen aan de bar zitten. De barman gaf Doodeman een high-five. Schijnbaar in pijn wreef hij aan zijn arm, maar met een glimlach, blij dat hij eindelijk zijn high-five had gekregen. Daarop moest hij dan wel wat bestellen, maar dat nam Doodeman graag op de koop toe. Betaling voor diensten was hem niet vreemd.

Op het moment dat ons beide achterwerk zijn best zich in het zachte leder van de barkrukken te werken werd het stil in de kroeg. Bang dat Doodeman weer eens wat verkeerds had gezegd (ook al had hij zijn mond niet open getrokken), draaide ik langzaam mijn hoofd. Als in een film vertraagde de tijd en vernauwde mijn blik. Met een langzame maar wiegende pas liep er een dame naar binnen. Een jaar of 20, voorzien van een zandloper figuur en een ongelooflijke uitstraling. Haar lichaam was als die van een Griekse godin, haar gezicht als die van een model.

Doodeman had maar 1 seconde nodig. 'Wens me succes', zei hij zonder me verder aan te kijken en hij gleed van zijn barkruk af om met een zelfverzekerde pas, maar met een lichte trilling in de handen op de dame in kwestie af te lopen.

Na zich door het groepje mannen dat zich om haar heen had verzameld, als ware het muggen om een lamp, te hebben geworsteld zei hij met een duidelijke stem tegen haar;

Doodeman: 'Twee whiskey alsjeblieft'. Hij liep weer terug naar zijn barkruk. Ik snapte er geen hout van.

Chick: met een verbaasd gezicht: 'Maar....'

Doodeman: 'Ow, met ijs is goed hoor. We zitten daar aan de bar.'

Chick: nu licht geïrriteerd: 'Maar ik werk hier helemaal niet!'

De vrouw was inmiddels enige meters van de verbaasde groep mannen weggelopen.

Doodeman: 'Weet ik. Maar hoe anders moest ik je weg krijgen bij al die kerels?' zei hij met een grijns.

Ze lachte. Alles leek goed te gaan.

Of.... ?

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Best. Q-Day. Ever.

2010-05-19T11:41:00.000+02:00

Boem. Noodrem.

Daar zit je dan. Vrolijk te ouwehoeren met een goed stel vrienden onder het genot van goedkoop bier op een dag die normaal garant staat voor dronken avonturen en allerlei andere ongein die het daglicht eigenlijk niet kunnen verdragen. Gelukkig voor de lezers van Stibz' Blog zou Q-Day 2010 daarin niet anders zijn.

Onze groep bestond uit Kwark, Dennis, Blokhoofd, Kris, Dat Andere Meisje en Stibz. Zoals de traditie gebied moet er ieder jaar aan de noodrem getrokken worden gedurende de treinrit. Een vlaag van verstandsverbijstering misschien. Of het kan zijn dat de enkele verstokte West-Friese boer voor de eerste maal in zijn leven met zo'n geel gevaarte reist en zich zo in het nauw gedreven voelt dat hij (of zij, je weet nooit) aan de noodrem moet trekken, want ja, voor zo iemand is dat toch echt een noodgeval. Het resultaat was in ieder geval even voorspelbaar als onprettig. We mochten langer genieten van station Zaandam dan ook maar een ieder wilde. Eenmaal uitgestapt bleek hoe uit hun plaats de landbewerkers zich voelden. Nog heviger spartelend met hun ledematen dan een vis op het droge en nog meer geluid makend dan een verdrinkende olifant (naar inschatting, ik heb geen idee hoe zoiets zou moeten klinken). Snel ontvluchtte we deze menigte en liepen we naar de bussen toe. De enigen met dit idee waren we echter niet. Bussen werden belaagd alsof het gewillige tienermeisjes waren, en dan hadden we nog geen eens breezers aan te bieden, enkel een massa van mensen. Iedereen wilde naar Amsterdam, hoe dan ook, als het maar snel ging.

Die vlieger ging klaarblijkelijk niet op voor ons en voorlopig stonden we nog vast op Zaandam. Binnen een korte tijd waren andere manieren van reizen zoals liften onmogelijk gebleken, en dan mag je bij jezelf te raden gaan wat je op zo'n moet doen. Gelukkig had Kwark een goed idee. Zijn broer, en een vriend, had dezelfde problemen als ons (en dan nog met een paar treinen later, go figure) en kwamen over korte tijd aan op Zaandam.

Na een snelle kennismaking met de broer (lijkt sprekend op Kwark alleen langer), en die eerder genoemde vriend (soulpatch en een bierbuik van een goede 10 jaar ervaring) werd besloten een taxi te nemen. We liepen wederom terug naar de plek waar die taxi's dan ook daadwerkelijk zouden moeten zijn. Voorlopig was er nog niks te zien, en al dat bier begon ondertussen aardig te drukken. Iedere man heeft zo'n moment wel eens gehad. Klaarlichte dag, je bent lichtelijk aangeschoten, mensen zijn overal van het mooie weer aan het genieten en jij moet toch wel ongelooflijk zeiken. Kliko's zijn nergens te bekennen en je hebt gevoel alsof tientallen ogen je aanstaren. Van plasverlegenheid moet je het op zo'n moment niet hebben. Gelukkig was een slachtoffer snel gevonden. Vierkant, ongeveer 1,50 meter hoog, van metaal en op een afstand van een muurtje gezet dat je exact je hans ertussen kan hangen zonder dat die klem komt te zitten.

Eenmaal de nodige daad gedaan, liep ik rustig terug. Mijn reisgenoten hadden een taxi gevonden. Voor een schappelijke prijs zou de chauffeur ons (9 personen, inclusief bestuurder in een zeven persoons taxi) afzetten in Amsterdam.

Na een korte en spannende rit, waarin enkele standjes van de Kama Sutra naast me werden uitgevoerd, kwamen we aan in Amsterdam, achter het Centraal Station.

Meteen begon het goed. Het was lekker druk, het kostte geld om te zitten en de borden gaven aan dat het Rembrandtplein al vol was.

Onderweg naar een plek waar bier vrij verkrijgbaar zou moeten zijn gebeurde er genoeg boeiends. Op een brug midden op de Singel kwamen met een sterk door speed beïnvloede porno-verkoper tegen. Sociaal zoals Blokhoofd is ingesteld besloot hij de beste man te helpen door porno te verkopen. Het lukte hem voorbijgangers lang genoeg lastig te vallen totdat ze het maar opgaven en een, waarschijnlijk zeer slechte, Duitse porno-dvd meenamen met klinkende namen als Arschloch, Hung Wankenstein, Moulin Splooge of May The Foreskin Be With You. Niet meer dan een scherp oog mensen, het is niet alsof ik al deze titels ken uit ervaring.

En we liepen door.

Onderweg flirtte Blokhoofd nog wat met bevallige prostituees en andere dames die de poorten opengooien voor een scheet en drie knikkers. Dit was wat te veel voor Blokhoofd, gezien hij altijd stijl en klasse is gewend, en zelf ook leeft naar die woorden. Iets verderop liepen wat mensen van Afrikaanse origine op trommels te slaan. Een beter moment om te gaan 'dansen' was er niet als je Blokhoofd mocht geloven, de onbetwiste gangmaker deze dag en absoluut een fantastisch danser.

Wat nu zou je denken. Nou, de broer van Kwark en die vriend van hem hadden een boot rit geregeld. Deze zou naar zeggen van Kwark en diens broer één gracht verderop moeten liggen. Dennis, Kris en Stibz vonden dit te lang, en een New York Pizza was veel dichterbij. Gezond verstand gebied een man te kiezen voor pizza. Na aandringen van Kwark, je moet doen waar je goed in ben zeg ik altijd maar, liepen we hun tegemoet. Het eerste wat te horen kregen was niet; 'He jongens, was de pizza lekker?' en zelfs niet 'Ey lullo. Nog geneukt?'. Nee, het was (en onthou deze woorden goed); 'Opschieten, opschieten, de boot kan ieder moment vertrekken!'.

Drie grachten, 2 uur en een aantal bier verder waren we nog steeds aan het wachten.

Op een moment als dit word je voor een keuze gesteld. Ga je Cartman je op je vrienden; 'Srew you guys, I'm going home', of blijf je solidair.

Het werd Cartman. Kris, Dennis en Stibz vonden het wel welletjes, de valse beloften genoeg en onze magen te leeg om nog langer te blijven. Een ferme handdruk, een lieve lach en weg waren we, de menigte in richting Leidseplein.

Onderweg bleek wat een exodus Koninginnedag elk jaar voor de West-Friezen is. Ze springen letterlijk en figuurlijk uit alle hoeken en gaten en zijn steevast te herkennen aan de dronken wandel en een bierpul ferm vastgeklemd in het handje. Hier valt natuurlijk ook gebruik van te maken en met een 'Murrie juh!' kan je al ver komen in het verkrijgen van gratis bier.

Onze favoriete kroeg op het Leidseplein, Dan Murphy's, was hemelsbreed niet meer dan een meter of 150 van ons verwijderd, maar het leek uren te duren terwijl je door de massa werd gedrukt. Nu weet ik hoe een Chinese vluchteling in de dubbele bodem van een vrachtwagen zonder air-conditioning zich voelt. Ok, niet helemaal. Zij betalen immers duizenden euro's, maar het gevoel is vast hetzelfde.

Een straf half uur later waren we bevrijd en konden we gaan pinnen. Kris was blut, geen onbekend fenomeen, en Stibz, ja die wilde wel geld pinnen, maar je kan maar een maal bij een bank pinnen waar je niet bij zit, dus dat werd ook al snel een probleem. Gelukkig was Dennis mee.

Een paar minuten later was ik een halve liter Murphy's rijker. Na wat geouwehoer met een Engelsman, en ouwehoeren gaat goed met Murphy's achter de kiezen, vonden we het eigenlijk wel goed zo vandaag.
Eenmaal weer onderweg bleek de rommelmarkt nog in volle gang. Zo kwamen we langs een brug met een erg actief jongetje, van een jaar of 8, welke allerlei prullaria verkocht. Tenminste, dat was de algemene mening, gezien dat het al een uur of 6 was en er nog voldoende troep lag op het kleedje van de jongen.

Dennis dacht hier anders over. Hij kocht maar liefst 4 Turtles. Zeggen dat hij in zijn kinderlijke fase is blijven hangen zou een understatement zijn.

We liepen verder over de Jordaan. Nu weet een ieder dat er op Koninginnedag veel gedronken word, en bij voorkeur bier. Bij sommige wordt dit wat teveel. In een hoekje van een gesloten zaak stond een man gebogen te kotsen alsof zijn leven ervan af hing. Een opmerking kon Stibz natuurlijk niet laten. Wat deze precies was weet ik niet meer, maar zijn vriendin was er niet blij mee. 'Loop maar snel door als je geen ruzie wilt!'. Haha, trut, ik ben hier niet de chick met de kotsende faal-vriend.
De dag begon nu echt op zijn einde te lopen en we gingen richting de trein. Toen we eenmaal zaten had Dennis een openbaring.

Dennis: 'wat is er eigenlijk met Blokhoofd gebeurd?'

Ja, daar vraag je wat. Nog voordat wij weggingen omdat de boot nogal lang op zich liet wachten was Blokhoofd al gevlogen. We belde hem op.

Het gesprek dat volgde was typisch Blokhoofd. Hij zou weg zijn gegaan onder het mom van: 'ik mot neuken'. Blokhoofd is een man van doorzetten en bij het Centraal Station scheen hij een bekende tegen zijn gekomen en zijn vriendin had er wel zin. Uiteraard gebeuren dit soort dingen altijd als er niemand bij is die het kan bevestigen.

Volgend jaar blijf ik wel gewoon thuis.

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Excuses en de toekomst.

2010-05-07T16:05:00.000+02:00

Beste lezers,

Al bijna anderhalf jaar kunnen jullie de avonturen, gedachtespinsels en andere opmerkingen van Stibz meebeleven op zijn blog. Nu kan ik wederom excuses maken dat er weer enige tijd geen update te vinden is. Dat ga ik niet doen.

Wat ik wel ga doen is een aankondiging. Stibz is namelijk een boek aan het schrijven. Wat de inhoud is of andere details kan ik hier niet kwijt omdat ik niemand wil blij maken met een dooie mus. Wat ik wel kwijt kan is dat de structuur zo goed als klaar is, even als enkele pagina's. Waarschijnlijk zullen de eerste 10 bladzijden op TenPages.com gezet worden. Dit is een site waar een ieder een eerste deel van een manuscript op kan zetten, met de hoop dat het uitgegeven word. Deze hoop heb ik uiteraard ook, en daarom hoop ik er ook op dat er voldoende aandelen zullen worden verkocht. Aandelen zeg je? Ja, aandelen. Iedereen kan voor 5 euro per aandeel een stukje eigenaar worden van een boek, met de bedoeling dat deze dan ook uiteindelijk winst op zal leveren.

Voor de directe toekomst staan er een post over Q-Day, en deel 2 van 'De bizarre avonturen van Stibz en die andere jongen met een bril' op stapel.

Bedankt voor lezen,

- Stibz

P.S: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Gefeliciteerd Stibz!

2010-05-04T19:33:00.001+02:00

Een klein beetje zelf-liefde (het goede soort zelf-liefde mensen, niet zo seksistisch) op zijn tijd is prima. Zo'n tijd is vandaag. Want wat voor dag is het vandaag? Dodenherdenking? Ja, ook. Wat is er nog meer voor belangrijks?

Inderdaad!

Stibz is jarig!

GEFELICITEERD! =D

Bedankt voor lezen, - Stibz

P.S: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

De bizarre avonturen van Stibz en die andere jongen met een bril, Vol. I

2010-04-19T23:52:00.002+02:00

Een unicum op Stibz' Blog; een fictief verhaal opgesplitst in meerdere korte verhalen:

Licht beschonken beschrijf ik deze avond voor jullie. Het is woensdag 17 maart 2010, en er word gevierd dat de heilige St. Patrick (en heilig is hij zeker) zo rond het jaar 450 het christendom naar Ierland bracht. Nu het geschiedenis lesje voorbij is kunnen we door naar belangrijkere zaken.

Stibz en een goede drinkmaat van hem, laten we hem geen gekke namen geven (wie doet dat nog tegenwoordig?) en gewoon bij zijn achternaam noemen, Doodeman, besloten het met St. Patrick's Day eens flink van te nemen. Nadat de school eenmaal uit was werd besloten een Irish Pub op te zoeken. Waar vier je immers anders St. Paddy's? Inderdaad, ik heb ook geen idee.

Na een korte discussie werd besloten te gaan voor een louche kroegje ergens weggestopt op het Rembrandtsplein in Amsterdam. De tent had de toepasselijke naam Tá mo bhríste trí thine. Waarom toepasselijk vraag je? Geen idee, niemand had enig idee wat het betekende, maar ik heb me door een echte Ier, stomdronken en onzin pratend, laten vertellen dat het zoiets als; 'mijn broek staat in de fik!' betekend.
Rare naam voor een kroeg zou je denken, maar helaas en gelukkig zou diezelfde spreuk op de gevel nog vaak bewaarheid worden. Zo rond een uur of 11 in de avond kwamen we (vraag niet eens wat we de 6 uur daarvoor hebben gedaan, dat is voer voor een ander verhaal) al licht dronken, en Doodeman had een bloedlip en en een blauw oog. Stibz was onbeschadigd. Daarom is Doodeman ook de side-kick.

De kroeg was volgepakt met brallende Ieren en ander gepeupel waar niemand een woord van begreep. De eerste stappen in de bar waren dan ook de gevaarlijkste. Stel je het volgende maar eens voor:

Stibz: 'Ik heb begrepen dat dit de beste plek in Amsterdam is om St. Paddy's te vieren.'
Doodeman: 'Nice, high five!', en hij hield zijn rechterarm omhoog met een verwachtingsvolle blik in zijn ogen.
Stibz: 'Juist. En nu? Ik geef de high five's hier. Jij bent de side-kick.'
Doodeman: 'Duuuuude. Never leave a bro hanging!'
Stibz: 'Laten we naar binnen gaan.'

We liepen het korte maar steile trappetje naar beneden af en Doodeman had zijn hand nog steeds omhoog. Met een ferme duw zwaaide de dubbele klapdeuren open en zette we de eerste stappen naar binnen. Terwijl ik aanstalten maakte mijn jas uit te doen, viel de gehele kroeg stil. Elke blik in de gehele kroeg was op ons gericht. Een eng-uitziende Ier liet spontaan zijn Guiness vallen en stroopte zijn mouwen op.

Doodeman: 'de beste plek zei je?' En hij had nog steeds zijn hand omhoog geheven.
Stibz: 'Inschattingsfout. Laat mij het praten maar doen, voordat jij er weer een idiote woordgrap uitgooit.'
Doodeman: 'Net zoals als die vorige keer toen....'

Voor hij verder kon gaan had ik al bedacht wat ik zou gaan doen. Als er iets is waar Stibz ervaring mee heeft is het omgaan met dronken mensen. Ieren staan wel op een niveau boven elk levend wezen wanneer het om drinken gaan, maar bepaalde algemene regels gelden zeker.

Stibz: 'Oy! An bhfuil tú ar meisce fós?!'

Ik had geen flauw idee wat ik zojuist gezegd had.

Doodeman: 'Waar heb je dat in godsnaam vandaan?'
Stibz: 'Dat heb ik ooit op de achterkant van een pak cornflakes gelezen'

De drukte leek te bedaren. De ruige Ier stroopte zijn mouwen weer af, raapte zijn gebroken glas Guinness op en dronk weg wat er nog in zat. Het leek gewerkt te hebben.

Daar zijn Stibz en Doodeman weer goed weggekomen....

Blijf kijken voor de volgende aflevering van......

De bizarre avonturen van Stibz en die andere jongen met een bril!

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

PPS: deze verhalen zijn elk een onderdeel van een veel groter verhaal. Aangezien in het verleden is gebleken dat Stibz niet in staat is met enige regelmaat een serieus verhaal eruit te drukken is het wellicht een oplossing meerdere korte verhalen online te zetten. Verwacht dus meer van dit soort werk. Veel meer.

Ût den ouden doosch

2010-03-30T19:49:00.003+02:00

Een vermelding vooraf: gezien dit verhaal zich al enige jaren geleden af heeft gespeeld, mijn medegangers zich momenteel in het buitenland vermaken en we allen ten tijde van het avontuur onder de invloed waren van verdovende middelen kan de chronologische precisie hier en daar de plank mis slaan.

Maar wie er let erop?

We spreken enkele jaren geleden, toen de wereld nog een stukje vrolijker was, Bush nog president van Amerika en Stibz nog Chinees leerde. Rond deze tijd zat ik ball's deep in de economische leer, en alhoewel dit best interessant was, hier en daar, heeft een student toch een verzetje nodig op z'n tijd. Zo werd er 4 maal per jaar een feest georganiseerd in de Escape te Amsterdam, met de benamingen Het Begin, Het Vervolg, Het Vervolg deel 2 en, jawel, Het Einde. Dit verhaal gaat met name over Het Vervolg deel 2 maar blik ik ook enkele malen terug naar deel 1, eerder dat jaar. Dat je het maar weet.

Nu staan deze feesten bekend om excessief drankgebruik, overdadig nuttigen van decibellen en allerlei ander vertier wat de heer verboden heeft. Gelukkig geloven we daar niet in en toen besloten werd dat de dinsdagavond gevuld ging worden met het eerder genoemde feest had Stibz ook weer wat om naar uit te kijken. Niet vervelend, als je de cijfers bekeek die ik toentertijd haalde. Als ik nu terug kijk had ik eigenlijk veel eerder moeten stoppen. En achteraf had ik, gezien het tentamen de dag na het feest, beter niet kunnen gaan. De naïviteit is bijna eng.

We dwalen af.

Het eerste probleem waar een oplossing voor gevonden moest worden, was waar we zouden gaan slapen. Gelukkig voor ons konden we wederom rekenen op Iris, een klasgenote van ons. Ze had ons al eerder haar huis uitgeleend, maar nu ging ze zelfs zo ver ons de sleutel en haar vertrouwen te geven. Wat een schat, 3 hoog-puberale jongens op hun woord vertrouwen dat het goed komt als je diezelfde 3 jongens in een studentenkamer plaatst en genoeg alcohol geeft om een klein land voor een paar weken van benzine-vervangende brandstof te voorzien.

Na een wat dralerige schooldag, kwamen we aan bij het huisje, welgelegen in Bos en Lommer. Zoals ondertussen routine leek te zijn geworden sliep Stibz op de bank. Na een pizza'tje (ja Iris, je krijgt die nog terug. Ooit.) en wat andere alcoholische broodnodig-heden besloot Iris iets aan mijn uiterlijk te veranderen. Een stijl-tang zou de oplossing zijn voor mijn anders ongenaakbare stijl. Het resultaat laat zich raden;

Een impressie; Mook, KarateKid en Stibz. Wat die citroen daar doet weet niemand.

Aangezien Stibz er nu indrukwekkender uitzag dan ooit moest het wel een geweldige avond worden. Na nog veel meer, te veel, van dat soort foto's, besloten we richting de Escape te gaan. Na een enerverende tram-rit, kwamen we aan op het Rembrandtsplein, alwaar een belachelijke grote rij zich had verzameld. Gelukkig voor ons zagen we meerdere van onze klasgenoten en braken we in op de rij. Hierop brak er een kleine discussie tussen iemand van onze groep, de KarateKid, midden op de foto hierboven, en meneer Wereldverbeteraar, welke met zijn magere lijf, hoekige bril en zijn behaarde nek weinig indruk (sorry Daniël) maakte. Toch vond hij het nodig om een opmerking te maken en hierop passeerde het volgende (lichtelijk gedramatiseerde) gesprek:

Heukneuter: Heey, niet voordringen!

KarateKid: Gast, ga niet huilen.

Heukneuter: Nee serieus, dat doe je gewoon niet!

Hierop pakt KarateKid zijn telefoon en liet hem een foto zien.

KarateKid: Zie je die gast? Hij is de Europees kampioen karate en ik geef hem hier pakkie.

Onze vriendelijke Heukneuter was blijkbaar slim genoeg om voor de rest van de tijd zijn mond te houden. Nadat we eenmaal onze jassen hebben afgegeven, en de eerste stappen op de nog wat lege dansvloer hadden gezet, kwamen er weer allerlei herinneringen bovendrijven. Een flashback naar Het Vervolg deel 1 volgde.

Enkele maanden eerder:

Stibz is rustig los aan het gaan op de beats van Chuckie, zijn geld aan het verspillen aan dure drank en zich lichtelijk aan het vergapen aan het idee dat een club wél leuk kan zijn. De borsten bouncde rijkelijk en de sfeer was bedrukt maar erg gezellig. Deze tent, de Escape. Hier moet ik vaker heen, dacht ik bij mezelf. Ik besloot een rondje te lopen. Na even langs de bar gewipt te zijn, en met een vers biertje in de hand leek het me een leuk idee de DJ wat van dichterbij te bekijken. Deze is namelijk vrij makkelijk te zien. Een illustratie:

Zoals je ziet is het aardig opgesteld. De DJ redelijk in het middelpunt van de belangstelling, van voor en achter geflankeerd door dansend gepeupel. Naast de DJ is er wat anders te beleven. Zie je die horizontale strepen? Dat zijn trappen. Volgegoten met bier worden dat horizontale dodemans-trappen.
Na een vers biertje versiert te hebben (de dames waren niet zo gewillig) bij bar numero 3, B.3 op de foto, liep ik naar de dansvloer vanaf de rechter trap. En terwijl ik Chuckie aankeek, hij mij niet overigens, en een stap op de eerste traptrede zette, voelde ik, wat leek na een halve seconde, een stekende pijn in mijn rug en een warm druppelend gevoel op mijn rechterhand.

Ik was naast de trap gevallen, middenin de collectieve dumpplaats voor glaswaren, sigaretten en ander spul wat zeer pijn doet als je erop valt kan ik je zeggen. Op dit moment had ik het idee dat Chuckie wel even de muziek stop zou zetten. Zie je het al voor je? Hij vol aan het scratchen, en dan ineens in een dik Surinaams accent; 'Ho eens. Iemand, help die boy overeind daar. Hij ziet eruit alsof-'ie omin pijn heeft.' En dan vol die lichten op jouw, puur om je 15 'seconds of fame' net een klein stukje vervelender te maken.

Maar dat gebeurde niet. In plaats daarvan kwamen meerdere mensen op me af om me overeind te helpen, waaronder enkele opvallend knappe dames. Blijkbaar is je hand opensnijden een goede manier om chicks te regelen. Emo's hebben er in ieder geval al jaren succes mee. Nadat een klasgenoot van me een pad baande door de menigte en me veilig over de dansvloer heeft geloodst kwamen we aan bij de Wc's. Het volgende gesprek vond plaats:

Stibz: eey man, ik weet dat ik normaal moet betalen enzo, maar mijn hand bloed, mag ik die misschien even afs....
Wc-Dude: woooh, what the fuck, what the fuck, loop door man, snel, ik wil geen AIDS.
Stibz: AIDS? Ja, inderdaad, je moet echt oppassen daarvoor. Laat ik maar snel doorlopen.

Hij hield zijn handen voor zijn gezicht, in een poging mijn AIDS invasie te stoppen. Hij mag wel oppassen. Straks ga ik nog op de WC zitten. Dan heeft iedereen dadelijk AIDS. Na mijn hand enigszins afgespoeld te hebben, liepen ik en de klasgenoot naar de garderobe om iets te vinden wat het bloeden kon stelpen. De dame bij de balie was erg behulpzaam. Zij wilde waarschijnlijk ook geen AIDS. Mijn klasgenoot kreeg dat wel. Toen BalieChick vroeg of 'er nog glas inzat ofzo', kneep ik in de wond om het te controleren, waarbij diezelfde klasgenoot een volle laag bloed in zijn gezicht kreeg.
Nu had iedereen AIDS.

Hier nog een illustratie:

De bloederige trip.

1: Val-incidentje

2: AIDS-incidentje

3: Spuit-incidentje

Genoeg geluld over het verleden, laten we terug naar het moment dat ik die dansvloer voor de tweede maal betreedde. Mijn neus liep vol met de eerste rookwalmen en de geuren van dood bier dreven eveneens mijn kant op. Snuif, snuif, wat een feest. Dit word een goede avond, zei ik nog tegen mezelf. Niet hard op natuurlijk, dat is maar vreemd.
Het feest barstte los, zo rond een uur of 1, en volk van allerlei soorten en maten vulde de vloer. Half-negers, chicks, aziaten, mensen die dachten tof te zijn en dat niet waren en mensen die verdwaald leken en zich maar schikte in hun rol. Het was een avond gevuld met drank, en voor een keer, geen bloed.
Het dansen ging naarmate de avond vorderde steeds beter, althans dat vond ik zelf, en iedereen leek wel aardiger te worden. Ik praatte wat met klasgenoten en mensen die ik niet kende. Met bar-mensen om gratis bier, met beveiligers over de gevaarlijke staat van de trappen en met Wc-toezichthouders over AIDS.
Ik leerde, sprak, danste en dronk. Ik genoot en ontwikkelde een lichte piep in de oren. De Escape is niet voor mensen met gespleten-trommelvliezen-vrees.

Zo rond een uur of 4 verlieten we de boel en liepen we naar buiten. Daar was het echt belachelijk druk. Gevochten om de taxi's werd er nog net niet, maar evengoed namen we maar de bus. KarateKid had enige tijd voor dit feest een bepaalde dame leren kennen, welke ook aanwezig was in de Escape. Eenmaal buiten was het duidelijk waar het tussen die 2 naar toe ging, dus lieten Mook en ik hun maar alleen en liepen met een paar andere klasgenoten naar de bus.
Daar bleven we enkele minuten staan praten, totdat bleek dat de bus weg zou gaan rijden. En wij wilden mee. Dus ik deed een paar stappen terug om KarateKid te roepen, en ik zag dat hij zijn vrouwelijk gezelschap half aan het opeten was. Ja, zoiets moet je niet storen. Gelukkig kwam hij later op eigen houtje naar ons toe en zo stapten, samen met een deel van de klas in.

Eenmaal toen we zaten kwam iemand met een briljante vraag:

'Heeft iemand enig idee waar deze bus naartoe gaat?'

Ja, daar vraag je wat. Een klasgenoot kon daar wel antwoord op geven.

Bijlmer.
Station Bijlmer.
Om 4 uur in de nacht.

Bijna was ik geneigd uit het raam te springen. Voor een een messteek pas ik. Solidair als ik was met mijn klasgenoten bleef ik zitten. Enkele momenten later rolden we Bijlmer Station binnen, en deed ik mijn laatste schietgebedje, want de negers, haat-mocro's, en een ieder ander die mij van het leven en geld zou willen beroven, zou weldra uit alle hoeken en gaten kruipen.

Wat schetste mijn verbazing? Helemaal niks! Niks, noppes, nada. Bijlmer Station was uitgestorven. En ik niet. Wat een opluchting. Maar nu stonden we dus in Zuid-Oost, terwijl we in Noord moesten zijn. Handig jongens. Grappig voorval hier nog trouwens. Onze half dames-verslinder, half reisleider, KarateKid had trek. En hij besloot hierop een euro in de automaat te gooien. Zijn laatste euro. En de machine slikte die gewoon op. Op papier klinkt het stom, maar als je dronken bent, je staat 4 uur in de nacht op Station Bijlmer, én je hebt trek, dan is zoiets best hilarisch. En KarateKid? Die vertrouwt nooit meer een automaat, haha.

Een normaal persoon zou nu wachten op een trein. Of een bus. Of elk ander vervoer wat in de richting gaat van waar je heen moet. En wat doen wij? Wij nemen de bus naar Schiphol. In ieder geval wel naar Schiphol Noord, dus qua betiteling op een landkaart gezien komen we al meer in de buurt.

Eenmaal op Schiphol (Noord) aangekomen, na schijnbaar out te zijn gegaan in de bus, was er echt bizar weinig te doen. Mensen keken ons aan met een blik van; 'Jongens, wat doen jullie hier? Het is half 5 in de ochtend en zelfs de piloten slapen. Doe normaal'. Zacht gezegd wilden we graag naar huis en dus namen we de bus.

Naar Schiphol Plaza.

Inderdaad. In ieder geval, kenners en insiders weten dat ik rond deze tijd al maandenlang aan het zeiken om een keer langs een Starbucks te gaan. Er waren rond deze tijd maar 2 in heel Nederland, en alle 2 bevonden zich op Schiphol Plaza. Bingo. Na mijn halve bankrekening te hebben overgedragen aan de dame met de plastic glimlach achter de balie bij de Starbucks, genoot de komende 3 weken van verbrande smaak-papillen. Bedankt nog! Dan maar een Whoppertje. Deze ging er wel in, en het leven leek weer wat op gang te komen. De hallen van de luchthaven begonnen vol te stromen met mensen die te laat leken voor hun vliegtuig, en mensen bleven ons aankijken alsof we gek waren. Tja, aantrekkingskracht zullen we het maar noemen.

Eindelijk begonnen er weer normaal treinen te rijden, dus zodoende kwamen we eindelijk na nog een uur treinen, trammen, lopen en springen aan bij het studentenflatje. De zon begon al op te komen en wij waren op. Gelukkig wachtte er een hele comfortabele bank op me.

De volgende ochtend werd de schade opgenomen. Die viel dit keer mee. Vorige keer (met het bloed-uit-de-hand-incidentje) hield ik er een rugwond aan over.

Gebroken maar voldaan, en weer vol met goede, en slechte, maar niettemin memorabele herinneringen gingen we richting school.

En dat tentamen? Laten we het daar maar niet over hebben.

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Een eerbetoon

2010-03-10T19:52:00.008+01:00

Beste lezers,

eigenlijk ben ik jullie een echt verhaal verschuldigd, maar dit is een gerechtvaardigde vervanging.
Vandaag mensen, is Chuck Norris jarig. Reden genoeg om hem flink in het zonnetje te zetten. De beste man is al 70 geworden, dat is bijna drie-kwart eeuw, en dus is een kleine biografie wel op zijn plaats.

Chuck Norris werd geboren rond 1940, maar daar is eigenlijk niemand zeker van, aangezien voor die tijd mensen al mysterieus stierven aan wat leek een roundhouse-kick op het gezicht. Nadat hij zichzelf hoogstwaarschijnlijk via een roundhouse-kick uit de baarmoeder verwijderd heeft, keek men op toen hij al met een legendarische baard geboren werd.
Als kind werd hij veel gepest, en om die reden ging hij maar bij het leger in de hoop dat hij ooit al zijn vijanden een roundhouse-kick op hun achterhoofd zou kunnen geven.

Chuck met een auto

Alhoewel hij eind jaren '60 een reputatie verwierf als gedoodverfde favoriet in elk vechtsport-toernooi waar hij aan meedeed (en zelfs de eerste plaats in enkele toernooien waar hij niet aan meedeed), werd hij pas echt beroemd toen hij een poging waagde de absolute koning van de vechtsport uit de jaren '60 en '70 te verslaan op het witte doek. Die koning was wijlen Bruce Lee in 'Way of the Dragon'.

Hier een willekeurige actie-foto met borsthaar waar MagicFro jaloers op zou zijn

Toen bleek dat Bruce Lee onverslaanbaar was, zelfs met houterige choreografie uit een jaren '70 vecht-film, besloot Chuck dat het tijd werd om een eigen serie te beginnen; Walker, Texas Ranger. In feite was dit een draak van een serie, maar niemand durfde het Chuck te zeggen, want ja, Chuck is Chuck.
Toch werd het een hit, totdat men besloot Chuck Norris tegenspelers te geven. Het bleek dat Chuck iedereen versloeg met roundhouse-kicks die sneller aankwamen dan men kon zeggen; 'Chuck Norris speelde Russisch Roulette met een volgeladen pistool en won'.

Een willekeurig Chuck Norris feit

Ondertussen is hij 70 jaar oud, heeft meer wedstrijden gewonnen in karate dan Barney Stinson seks heeft gehad, maar gelukkig voor ons rockt hij gewoon nog steeds.

Chuck. Gefeliciteerd.

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Een dialoog in mono

2010-02-23T01:19:00.006+01:00

Hij: "Zou je dat nou wel doen?"

Ik: "Wat doen?"

Hij: "Alweer een nieuw biertje nemen. Je weet dat dat niet goed voor je is."

Dennis: "Ik ben zo terug dude, even uit mijn lul brullen."

Ik: "Joeh, succes", en ik gaf hem een boks.

Terwijl Dennis wegliep wierp ik een blik om me heen en nam het tafereel in me op. Alhoewel ze deze club nog nooit eerder hadden bezocht voelde het wel vertrouwd. Dennis en ik waren die avond met zijn 2'en uitgegaan, voornamelijk om even bij te praten.
Misschien was een nachtclub hier niet de beste plek voor, maar we konden allebei de afleiding wel gebruiken.

Terwijl ik rondkeek vielen mijn ogen even op de imposante borsten van een Aziatisch meisje. Een kleine glimlach kon ik niet onderdrukken. Ongetwijfeld nep, zei ik nog tegen mezelf. Mijn kryptonite. Nadat ze verder was gelopen, sloot ik mijn ogen en nam een slok van mijn biertje. Ik ging verder waar ik mee bezig was voor Dennis wegging en vervolgde met;

Ik: "Onveilige sex ook niet, maar dat maakt het er niet minder op."

Hij: "Ow god, dít weer."

Ik: "Wat weer? Jij begon."

Hij: "Ik begin met echt zorgen te maken om jouw."

Ik: "Weet je wat pas echt reden tot zorgen is? Dat jij een deel van mij bent", zei ik lichtelijk geagiteerd.

Hij: "Hoe vaak heb ik je wel niet voor problemen behoed?" Het klonk alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Ik: "Minder vaak dan dat ik door het negeren van jouw advies in absurde situaties terecht ben gekomen."

Hij: "En die waren dat waard? Ook achteraf, nadat je badend in de kots wakker word? Of die keer dat je zo de weg kwijt was dat je niet doorhad dat je shirt onder de modder, bloed en kots zat en je die uiteindelijk weg kon gooien? Of die keer dat..."

Ik: "Bla, bla, bla, Dankzij mij beleef jij ook eens wat. En trouwens, alcohol heeft meer voordelen dan nadelen," zei ik terwijl ik probeerde te klinken als een expert op het gebied.

Hij: "Ja, die hoef je mij niet uit te leggen, hoe vaak ik..."

Ik: "Het maakt me meer dan ik ben, lelijke vrouwen knap, saaie mensen interessant. Het is slecht voor je relatie met familie en vrienden, hoor ik al je zeggen. Een familie-persoon ben ik niet, en mijn vrienden drinken net zoveel als mij."

Hij: "Om nog maar te zwijgen over je belabberde keuze in het andere geslacht. En hoe je tegen ze praat, soms doe je dan gewoon alsof ik er niet ben."

Ik: "En dat vind jij serieus vreemd? Je lijkt mijn moeder wel."

Hij slaakt een diepe zucht.

Hij: "Ik geef het op. Jij bent onverbeterlijk."

Een grijns krulde mijn lippen. Op hetzelfde moment baande Dennis zich een weg terug naar de bar, door de menigte.

Dennis: "En, heb ik nog wat gemist?"

Ik: "Haha, niks bijzonders."

Dennis keek me wat vreemd aan, het leek alsof hij probeerde te gokken wat ik dacht. Wat het precies was kon hij blijkbaar niet zeggen, want hij stelde alleen maar een vraag: "Nog een biertje dan maar?"

Ik: "Yes, lekker man."

Dennis: "Net bij de andere bar zag ik trouwens wat zeer aanlokkelijks staan. Ben je er klaar voor?"

Ik: "Altijd. Let's go."

Hij slaakt wederom een diepe zucht.

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Op de schop, deel III

2010-02-21T23:36:00.007+01:00

Het duurde even, maar dan heb je ook wat. Zoals je kan zien is er een geheel nieuwe frontpagina met een aantal veranderingen;

- Maximaal 5 posts op de frontpagina. Op het moment van schrijven werk ik nog aan een manier om de posts in te korten en d.m.v. een 'Lees verder...' link te verwijzen naar een pagina met het volledige verhaal. Wie hier meer van weet, weet me te vinden.

- De gehele stijl. De achtergrond, alle donkere kleurtjes, lettertypen het gehele gevoel van de site is veranderd.

- Nieuwe gadget; de quote van de week. Rechts bovenaan vind je deze.

- Rechts toegevoegd aan mijn bronnen en voorbeelden, zie deze in de rechter zijbalk.

- Nieuw pagina's: rechts vind je een nieuwe indeling, welke binnenkort allemaal opgevuld gaan worden.

Ow, en voer de vissen even, als je toch bezig bent.

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Speciaal voor MagicFro

2010-02-18T00:40:00.006+01:00

Niet geheel wat ik verwacht had van mijn nieuwe update, maar aangezien ik toch al lijk te vlammen deze maand, wilde ik deze, als rasechte patriot, jullie niet onthouden.

The Colbert Report

Mon - Thurs 11:30pm / 10:30c

Celebrate Black History Month With Heineken

www.colbertnation.com

Colbert Report Full Episodes

Political Humor

Skate Expectations

Ja, het is niet helemaal netjes, maar het filmpje doet het, dus kijken en kop houden.

Welterusten en tot zondag.

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

POST ED: HTML foutjes opgelost.

The Vacation Chronicles; Boedapest en Sziget (3/3)

2010-02-15T22:22:00.003+01:00

Dag 3 beloofde gelukkig geweldig te worden, en gezien de omstandigheden (10 dagen non-stop zuipen en ongezond eten) voelde ik me best aardig. Aangezien ik de hele vorige dag al geslapen had, was ik rond 10'en al wakker. De rest wakker maken leek me geen puik plan op dit moment, dus besloot ik een douche op te zoeken.
Zoals wel vaker is gebleken en later nog zal blijken, is het communisme niet geheel verdwenen. De douches werden amper gescheiden, en het voelde allemaal erg 'collectief' aan.

Eenmaal terug gekomen was iedereen wakker.

Na het gebruikelijke ochtendritueel, liepen Sjim en ik wat over het terrein, uitgedost in onze pedo-regenjassen, speciaal voor die 7 regendruppels die niet vielen, om vervolgens een koffiebar te vinden, met daarnaast (jawel!) een heuse Chuck Norris bar. Hoe ver een internet grap wel niet kan gaan.

Na wat koffie geleut te hebben, en met Sjim gefilosofeerd te hebben wat je allemaal op seksueel gebied met de paardenstaart van een vrouw kan doen, besloten we te eten.

Die avond traden Pendulum en the Prodigy op. Dit waren de concerten waar ik naar uitgekeken heb. Even leek het er naar uit dat ik hierin teleurgesteld zou worden. Een dronken Hongaar had het voor elkaar gekregen het podium op te komen en zich voor te doen als een lid van de crew. Na een fluitconcert werd de jongen van het podium verwijderd. Met dank aan de beveiliging kon het dan toch echt beginnen. Nu ook de Hongaren "PRODISJIE, PRODISJIE" begonnen te schreeuwen hield ik het niet meer.

Langzaam maar zeker werd de spanning opgebouwd, en dit voelde je. Het hele veld, minimaal een kleine 50.000 man groot, stond er klaar voor los te barsten.
Eindelijk, eindelijk kwamen de heren van The Prodigy en ze ramden er meteen in met een klassieker, en ik kan je zeggen, het was een gekkenhuis. Van voor tot achter, van links naar rechts, boven tot onder en van laag naar hoog, mensen gingen LOS.

Nee, dat woord dekt de lading niet. GE-STOORD, ZI-EK, elk superlatief is van toepassing. The Prodigy bracht het feest en de Hongaren maakte het. Hulde.

Moe maar voldaan trokken we terug naar onze tenten. Persoonlijk stelde ik nog voor om een andere partytent op te zoeken, er is namelijk 24/7 muziek en tientallen podia. Niemand had zin, en iedereen wilde slapen. Wat een pussy's.

Het aangemeten ritme van het festival leven begon een beetje te wennen. De meeste feesten gingen door tot in de vroege uren van de ochtend, de eerste optredens begonnen pas weer halverwege de middag. Kassa dus, als je vrienden zou hebben die door willen partyën.

Dag 4 beloofde jammer genoeg niet bijzonder veel aan te worden, Placebo stond namelijk als headliner van de avond. Nu is de band niet slecht, het is alleen zo zonde als de zanger begint zijn ding te doen. Zijn ding doet hij namelijk niet bijster goed. Het is een net als luisteren naar een jankende kraai die met zijn leuter in een muizenval is vast komen te zitten, puur omdat hij van kaas houd. Sjim genoot er wel heel duidelijk van, niet geheel verbijsterd gezien zijn androgyn-achtige overeenkomsten met de zanger. Het schiep waarschijnlijk een band.

Na weer een dag van pils, spare-ribs, harde muziek en losgaan begon Stibz het best wel te voelen in zijn ledematen. Nog 1 dag stond op het programma. Op die illustere laatste dag zou een eveneens illustere band spelen, een oude jeugdliefde van goede herinneringen. The Offspring.

Dag 5 begon goed. De zon was niet al te warm, maar heet genoeg om de 2 ook niet bepaald koude dames bovenop de heuvel halfnaakt te laten zonnen. Niets beters dan een beetje side-boob om je dag mee te beginnen.

Na wat synth-pop van Disco Ensemble, en wat flarden Danko Jones en Maxïmo Park, ging Shorty (DaUltimatePlayer95) kijken of zijn portemonnee (die hij 2 dagen eerder bij Bloc Party kwijt was geraakt) al terecht was. Alhoewel hij de geldbuidel in kwestie meerdere malen heeft aan kunnen wijzen, kreeg hij-'em niet terug. Sporen van de Sovjetische bureaucratie zullen we maar zeggen.

Maar eindelijk, eindelijk, na lang smeken en ongetwijfeld hier en daar een blowjob aan een harige Hongaar kreeg hij de portemonnee terug. Dennis werd dan ook bijna bedolven onder zijn enthousiasme. "IK HEB EEEEEM TERRRUUUUUUUUG!!!!." Bij wijze van vieren stak hij blij zijn CJP-pas in de fik. Overigens moet vermeld worden dat Shorty (DaUltimatePlayer95) neigingen vertoond die lijken op die van een pyromaan.

Maar dat terzijde.

Het was ondertussen 16 augustus, 19.40, en The Offspring zou over luttele minuten hun heerlijke punk-deuntjes loslaten over de duizenden aanwezigen. En terwijl ik daar stond te wachten, en steeds zenuwachtiger werd, bleek dat Dennis de enige van mijn groep was die ook echt zin had in dit optreden. Ach, ik kon het Shorty (DaUltimatePlayer95), MagicFro en Sjim ook niet kwalijk nemen. Het is waarschijnlijk ook voor hun tijd.

Om meteen door te gaan; het optreden was geweldig. Ze wisselde klassiekers af met minder bekend werk, men sprong, beukte en genoot alsof hun leven ervan af hing. Na hooguit een kwartier was ik de groep kwijt en besloot ik de pit op te zoeken. Al springend, hossend en vliegend, zonder consent, op andermans schouders genoot ik intens van dit concert, schreeuwde ik mijn stembanden kapot alsof ik ze nooit meer nodig zou hebben en pitte ik erop los alsof het een lieve lust was. Ze waren dik geworden, hadden halverwege een pauze nodig en waren wellicht niet meer zo kwiek als vroeger, maar het is ze allemaal vergeven. Wat een show, wat een feest. Ze sloten af met 'No Self Esteem' en alhoewel ik geen spier meer in me lijf had die nog door wilde gaan, duwde ik door naar de eerste rij als een dolle stormram. Springen, meezingen en genieten is iets wat mijn lichaam niet meer aankon, maar ik deed het, wetende dat ik spijt zou krijgen als ik het op zijn minst niet zou proberen.

Dampend van opgebrande energie, vol van zweet, en met de grootste smile die ik ooit gehad heb liep ik het terrein af, en verklaarde voor mezelf dat dit festival, deze 2 weken, deze vakantie van afzien en genieten, slaap en feest, hitte en brandende hitte, whiskey en wodka, bier en bier, schone vrouwen en gingers, verloren portemonnees en bewusteloze mensen, een succes was geweest.

Bedankt Oost-Europa. Tot ooit.

Stibz

The Vacation Chronicles; Boedapest & Sziget (2/3)

2010-02-10T12:01:00.020+01:00

Gebroken kroop ik na de eerste nacht uit mijn tijdelijke huis van plastic en canvas. Bijna kreeg ik medelijden met daklozen. Bijna. Gelukkig vermande ik mezelf, gaf een harde slap op mijn linkerwang en zette die gedachte van me af.

Nadat de rest ook wakker was besloten we een ontbijtje te scoren. En dat bleek geen probleem, de vleesschotels, aardappelpuree en liters pils waren 24 uur per dag beschikbaar.

Wat was vandaag het plan? Lilly Allen zou die avond optreden en vanwege geruchten dat zij het nodig vond zichzelf te bevredigen op het podium, leek dat me in ieder geval een bezoekje waard.

Eerder die dag waren er nog wat andere bands. IAMX was weinig boeiend, maar Ska-P was geweldig. Deze band is, naar het schijnt, al jaren een autoriteit op het gebied van de Ska-muziek, en het klonk dan ook vrolijk en schopte tegen elke vorm van gezag aan.

Nog meer? Ja, zeker. Snow Patrol. Beetje jankerig, en daar ga ik dus geen woorden meer aan vuil maken. Tot slot kwam Lilly Allen. Een deel van de groep had een ander concert opgezocht (The Donots. Wie? Ja, precies) waardoor Dennis en ondergetekende alleen overbleven om Lilly Allen aan te moedigen wat vunzige dingen te doen. Helaas voldeed ze niet aan de verwachtingen. Afgezien van wat mee geblèr op 'Fuck You', kende ik geen van haar nummers.

Hierna werd er nog wat genoten van het goedkope pils en begaven we ons naar de tentenkampen, welke ondertussen bijzonder groot waren geworden. Toen we aankwamen lagen we redelijk afgelegen, nu moest je oppassen je nek niet te breken over een van de honderden scheerlijnen.

De volgende dag werd ik wakker (niet geheel vanzelfsprekend gezien de vorige nacht), en ik voelde me alsof ik 3 liter slechte Tsjechische absint heb weggewerkt. Dit kon alleen natuurlijk niet, mede dankzij Magic Fro.

Die dag zouden Bloc Party en Fatboy Slim optreden, 2 bands die ik wel wilde zien. Helaas ging het niet door, en heb ik, afgezien van 10 minuten 'The Ting Tings' weinig anders gezien dan de binnenkant van mijn tent. De gehele dag ging aan me voorbij in vlagen van wakker zijn, half-lucide dromen, af en toe kotsen, en een enkele keer menselijke behoeften doen, wat op dit moment een haast onmogelijke opgave is geworden. De stank in de Dixie's (die met geen pen te beschrijven is) hielp ook niet echt.

Stel je het volgende voor: Met pijn en moeite sleep ik mezelf uit mijn tent, sleur ik de lamme ledematen de heuvel op en open de deur van de dichtstbijzijnde Dixie. Terwijl ik een poging waagde mijn penis uit mijn onderbroek te trekken (een broek aantrekken leek me overbodig) en mijn blaas vervolgens te legen, kwam een ongelooflijk gevoel van ziekmakende misselijkheid naar boven. Aangezien geen van beide stromen van menselijke uitwerpselen te stoppen was, werd ik genoodzaakt deze tegelijkertijd te doen. Terwijl de urine in stromen naar buiten spoot, schokte ik hevig en vond mijn mond het leuk om mee te doen door stukken van groen, bruin en zwarte substanties naar buiten te gooien.

Heb je ooit wel eens zo erg moeten kotsen dat, ondanks dat je maag leeg is, je maag doorgaat met het produceren van spastische samentrekkingen? Tevens wel eens last gehad van een stroom urine die in de brand leek te staan?

Ervan uitgaande dat je ook wel eens een avond beleefd hebt die je als 'gestoord' zou bestempelen wil ik nu dat je die 2 nu inbeeld en ze vervolgens bij elkaar gooit om zo een beeld te creëren van wat ik meemaakte. Ow, en vergeet niet de denkbeeldige stank. De theorie dat de mens puur van stank kan kotsen is onomstotelijk en wetenschappelijk bewezen. De Dixie die ik achterliet was vanaf dat moment overigens onbruikbaar te verklaren.

Blij dat dat voorbij was liep ik weer de heuvel af naar mijn tentje. Links van me kon ik een aantal dames waarnemen welke mij nogal aan zaten te staren. Tja, wie de bal kaatst kan deze terug verwachten. Alleen van staren ging het naar een glimlach en vanuit daar naar een fluitconcert. Nu was ik half naakt en mentaal geheel niet aanwezig, maar dit was toch wat vreemd. Terwijl ik doorstapte, voelde ik onderaan wat bungelen. Terwijl ik verontwaardigd naar beneden keek, haast mijn nek brak over een scheerlijn en de laatste restjes kots van mijn borstkas afveegde, besloot ik zo snel als mijn hersenen het konden verwerken dat het volgende keer na het urineren/kotsen een goed idee is ook maar mijn wormvormig aanhangsel terug in mijn onderbroek te doen.

Sziget is gestoord.

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

The Vacation Chronicles; Boedapest & Sziget (1/3)

2010-02-05T23:28:00.007+01:00

Terwijl de bomen zich begonnen te verruilen voor verpauperde huizen en de lucht progressief grauwer leek te worden, kwamen we aan in Boedapest. Het was de eerste dag van Sziget, het grootste festival van Europa, en qua bezoekers, tevens een van de grootste van de wereld. Een kleine 400.000 mensen komen en gaan (onbedoelde woordgrap Daniël) gedurende een week van muziek, sex, alcohol en allerlei minder legitieme middelen, in elke willekeurige volgorde.

Na de trein te zijn uitgestapt en onze eerste blik op de stad te hebben gelegd, begon het me pas te dagen waar we waren aanbeland. De vierkante meters direct voor de uitgang van het station waren een bouwput (hierin verschilt het weinig van A'dam Centraal), de gebouwen grauw, grijs en communistisch. Dit was Oost-Europa en je kon het overal zien, ruiken en bij voorkeur voelen, want genoeg schone dames, nog onaangetast door de decadente Westerse lifestyle, huppelden rond alsof ze als spreekwoordelijke konijntjes erom vroegen bejaagd te worden.

We vervolgden onze weg naar het nabijgelegen metro-station en na wat belachelijk goedkope tickets gekocht te hebben, vervolgden we onze weg door Hongaars stad en land waarin Lada's werden afgewisseld met BMW's en strakke woonflat's met wolkenkrabbers. Na een korte rit kwamen het aan op Obudai Sziget. De rij was lang, de zon was warm, maar de vooruitzichten waren fantastisch. Wat zou volgen waren een aantal ongezonde dagen waarvan ik willekeurig wat zal vertellen. Niet alleen omdat sommige dingen misschien niet voor herhaling vatbaar zijn, maar tevens omdat ik simpelweg niet alles chronologisch meer weet.

De nacht hiervoor hadden we overigens geslapen in een hostel, maar het had meer weg van een hotel. De prijzen waren echt meer van het kaliber schimmelig jongerenhok, wat wij natuurlijk niet vervelend vonden. Na de dag door te hebben gebracht in een hete-baden centrum en de nacht op een zacht bed, waren we helemaal klaar voor Sziget.

Zoals de meeste van jullie wel weten houd onzer vriend Stibz wel van wat alcohol op z'n tijd. Soms wat meer dan nodig of goed voor hem is, maar nu zijn we aan het muggenziften. Zo kwamen we dan ook op het idee om wat absinth mee te smokkelen de Hongaarse grens over, vanuit Tsjechië. MagicFro kreeg de gewichtige taak opgedragen om op de fles te passen. Het plan was deze te nuttigen tijdens het festival. Maar wat schetste onze verbazing. Luttele meters voor het vrijheid- blijheid walhalla, besloot MagicFro de fles in kwestie 'de bosjes in te dumpen', bang voor de bewaking. Bedankt batsflap!

Na MagicFro geëxcommuniceerd te hebben en een, achteraf, hele slechte plaats op het terrein te hebben gevonden, dumpten we onze spullen op een veldje wat leek op een slagveld compleet met mortierkraters. Hierna begaven we ons het terrein op. De eerste dag was Hungarian Day, met een scala aan nationale bands. In het kort; et was weinig boeiend. Dus we genoten maar noodgedwongen van het pils (1.80eu de halve liter) en het eten (500 gr. spare-ribs met frites voor 5 euro) en zo kwamen we onze eerste dag door.

We rolden onze tentjes in voor een eerste nacht.

De zon begon zo leek het ook aan een zware week, want we werden (nog) niet onze tenten uitgebrand. Waar we wel door gewekt werden was de stage waar we amper een paar honderd meter vandaan lagen. "Wie de fuck heeft deze plek uitgekozen?", was de eerste gedachten toen ik me tent openritste en mezelf naar buiten sleepte. "Owja, dat was ikzelf", terwijl ik m'n rug kraakte, hopende dat dat de pijn zou verlichten. Op naar de komende 5 nachten!

To be continued....

Bedankt voor lezen,

- Stibz

PS: je kan je mening, opmerkingen en kritiek over dit verhaal hieronder achterlaten in een reactie. Bedankt!

Op de schop; the sequel

2010-01-09T12:26:00.002+01:00

Op aandringen van Daniël zal de volgende update voor het einde van het weekend op jullie favoriete plekje op het internet te lezen zijn. Helaas zullen jullie dan enkele weken moeten wachten op de volgende, aangezien ik de lay-out van de site grondig onder handen ga nemen. Tot dan!

Addendum: In retrospect kwam ik tot de conclusie dat dit eigenlijk niet anders is dan normaal.

Groet,

/- Stibz