Stijn Meurkens

Wat er gebeurt als iedereen Google Glass draagt

2013-05-16T15:58:00-07:00

Google Glass is overal, hier op I/O. Honderden bezoekers en Googlers dragen de bril tijdens het evenement. Nu is deze technologieconferentie natuurlijk niet ‘het dagelijkse leven’ – wat dat ook moge zijn, – maar het beantwoordt wel een aantal interessante vragen. Hier is namelijk, misschien wel voor de eerste keer ooit, te ervaren hoe het is als een groot deel van de mensen om je heen met het apparaat rondloopt. Dat Google Glass een revolutionair project is, daar is geen twijfel over. Maar of mensen de bril ook willen dragen, en of hun omgeving dat ook accepteert, dat staat al sinds de bekendmaking ter discussie.

Eerste conclusie: dit went snel. De eerste vijf die ik zag waren opmerkelijk, maar die nieuwigheid is er na een ochtend al vanaf. Het voelt ook niet als een inbreuk op mijn privacy. Nu ben ik natuurlijk ook op een plek waarvan iedereen best mag weten dat ik er ben, maar ik heb ook absoluut niet het gevoel dat ik vanuit alle hoeken bespied word. Aan het idee dat overal beveiligingscamera’s hangen zijn we allang gewend, dit is voor mij gelijkwaardig daaraan. Natuurlijk gaan er de beschamende video’s op Facebook komen van tieners die niet door hebben dat ze gefilmd worden, maar die staan er nu ook al. Tieners leren er sneller mee omgaan dan hun ouders. En voor de momenten of gesprekken waarvan je niet wil dat ze gefilmd worden; je kan eenvoudig aan iemand vragen om de bril af te zetten.

Die mogelijke privacy-inbreuk is het eerste grote vraagteken dat mensen bij het apparaat hebben. Het andere vraagstuk is of Glass niet een continue bron van afleiding gaat zijn voor zijn gebruikers. We zijn al verslaafd aan onze smartphones, gaat dit ervoor zorgen dat we het contact met de werkelijkheid helemaal verliezen? Één van de eersten die Google Glass mochten proberen was Joshua Topolsky, hoofdredacteur van technologiesite The Verge, hij schreef over zijn ervaringen met het appraat:

You still have to grapple with asking for directions with Glass, but removing the barrier of being completely distracted by the device in your hand is significant, and actually receiving directions as you walk and even more significant. In the city, Glass make you feel more powerful, better equipped, and definitely less diverted.

Topolsky concludeerde dat Glass nou juist het contact met de wereld om je heen in stand houdt. Anders dan bij smartphones en tablets duiken de gebruikers niet weg achter een beeldscherm. En die ervaring heb ik hier ook. Glass-dragers die het apparaat daadwerkelijk aan het gebruiken zijn (dat kan je zien omdat het apparaat bediend wordt via een touchpad op de brillenpoot), blijven gewoon aanspreekbaar en manoeuvreren zich op een natuurlijke manier door de menigte. Wat dat betreft is de Glass een volgende stap in het fenomeen dat Piotr Czerski beschrijft in zijn manifest:

[W]ij ‘surfen’ niet, en het Internet is voor ons geen ‘plek’ of ‘virtuele ruimte’. Het Internet is voor ons niet iets dat buiten de werkelijkheid ligt, maar maakt er onderdeel van uit: een onzichtbare, maar altijd aanwezige laag, verweven met de fysieke omgeving. Wij maken geen gebruik van het Internet, wij leven op en met het Internet.

Bij de sessie Developing for Glass, waar ik vanochtend aan deelnam, blijkt ook dat Google zich héél erg bewust bezig houdt met dit punt. Developer advocate Timothy Jordan vertelde voor een extatische zaal (“applaude as much as you want”) dat het doel achter de bril is dat mensen niet meer naar hun smartphone hoeven te grijpen als ze een moment willen delen. Waar nu hele concertzalen naar hun telefoon staan te kijken om een opname te maken, moet de bril er voor zorgen dat je het moment zelf kan blijven meemaken terwijl je het deelt met je vrienden.

De interface van de besturingssoftware van de bril is duidelijk ontworpen met dit doel in het achterhoofd. Eigenlijk is het één grote stream van kaartjes waar de gebruiker doorheen kan swipen met de touchpad op de poot van de bril. Applicaties kunnen een kaartje naar de voorkant van de stream pushen als ze de gebruiker iets te melden hebben. Jordan gaf ontwikkelaars tips mee om hun diensten succesvol te maken. Voornamelijk: ga uit de weg, geef alleen meldingen die op dat moment relevant zijn, geen onverwachte updates. Google weet dat de bril geen succes gaat worden als gebruikers opgeslokt worden door het apparaat. De interface is dermate simpel en elegant dat het gebruik volkomen natuurlijk moet gaan verlopen. Gevolgen van gebruikersinput zijn volkomen voorspelbaar, er is geen enkele onduidelijkheid over wat er gaat gebruiken. Het interactiemodel is consequent, beperkt en zonder uitzonderingen.

De activity-stream als basis voor het gehele besturingssysteem is een mooi voorbeeld van hoe het omarmen van beperkingen kan zorgen voor een mooi en duidelijk resultaat. Google Glass is veel meer dan een gadget. Het is een diep doordacht product. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de eenvoud van de Mirror API en het geweldige systeem dat je geluid laat horen zonder oortje, maar door de geluidsgolven rechtstreeks op je kaakbot door te geven. Dit apparaat is de toekomst. Niet alleen vanwege de Terminator-achtige technologie, net zo goed vanwege de interface.

Google's nieuwe aanval op Facebook

2013-05-15T14:26:00-07:00

Veel nieuws zojuist bij de Keynote op Google I/O, maar mijns inziens het grootste nieuws zijn twee belangrijkere uitbereidingen van Google+.

Voor mij was het sociale netwerk al de plek waar ik mijn foto’s opsla. Google biedt onbeperkte opslagruimte voor foto’s op ‘normaal’ formaat en vergrootte de ruimte voor hogeresolutiefoto’s van 5 naar 15 gigabyte. Zojuist werden een aantal grote nieuwe features voor de fotodienst bekendgemaakt. Zo selecteert Google vanaf nu automatisch de highlights van een set foto’s. Daarnaast worden foto’s automatisch geoptimaliseerd; glimmende gezichten en rode ogen worden bijgewerkt, kleuren worden vuriger, structuren duidelijker. En mocht je een een reeks groepsfoto’s hebben gemaakt, dan compileert Google nu een foto waarop wél iedereen lacht. Met deze features veegt Google in één keer alle fotodiensten als Flickr van de kaart.

Tegelijkertijd lanceert Google ook het nieuwe ‘Hangouts’, een app voor Android, iOS en web, die het versturen van afbeeldingen, tekstberichten en videochats mogelijk maakt. Denk Whatsapp, maar ook beschikbaar vanaf je pc en met videochat. Denk iMessage en Facetime, maar ook voor Android en Windows. Google vult met één dienst het hele messaging spectrum, met een strak vormgegeven app. Dat kan een groot succes worden, mits de stabiliteit van de dienst in orde blijkt.

“Plus” is niet de verwachte Facebook-killer geworden, maar met deze twee onthullingen doet Google een nieuwe aanval. Mocht het bedrijf het publiek zo ver krijgen dat het gaat chatten via Google+ én er al zijn foto’s opslaat, dan heeft het Facebook bij z’n ballen.

Het einde van Google Reader

2013-03-14T09:57:00-07:00

Vannacht kondigde Google aan dat het per 1 juli stopt met Google Reader.

Dat is niet gek; Googles RSS-lezer was een niche-product; veel te nerdy. Normale mensen gebruiken geen RSS. Normale mensen weten ook niet wat RSS is. Er wordt ook al jaren van allerlei kanten geroepen dat RSS overleden zou zijn. Vermoord door types als Twitter, Facebook, Flipboard. Robert Scoble schrijft op zijn Facebook waarom hij baalt van de sluiting — en dat terwijl hij Reader niet eens gebruikte.

But this is sad. Particularly shows the open web continues to be under attack. We have to come into the walled gardens of Facebook, Twitter, Google+, and LinkedIn to read and share.

Maar hoe open was het RSS-platform nog, met Google Reader als de de facto standaard? Alle grote clients waren de laatste jaren gebaseerd op Readers API. Google is een backend geworden voor RSS, een centraal distributiesysteem voor content; ongekend stabiel door de infrastructuur die de zoekgigant er achter kon leggen.

En daarmee is het ook een goede zaak dat Reader stopt, zoals ook Marco Arment blogt. Het biedt ruimte voor een heel scala aan nieuwe oplossingen; clients, maar ook nieuwe platforms of libraries voor stabiele distributie.

En dat is dan weer het mooie van een open standaard; iedereen kan mee gaan dingen naar een plekje in de ruimte die Reader achterlaat. En de gebruikers die het product gaan missen, zijn voor een groot deel nerds. Precies de mensen die in staat zijn om nieuwe apps en platforms in elkaar te hacken. Dit worden boeiende tijden.

(En tja, dat ik dan zelf net aan een projectje aan het klussen was dat Readers API gebruikte, ook daar komt wel weer een oplossing voor. Dit is wellicht een mooie kans.)

Open deuren

2013-03-06T00:48:00-08:00

Colin van Hoek, bij RTL Boulevard in dienst met als functieomschrijving “Alexander Klöpping”, schrijft op NU.nl weer eens een stukje over toekomstige producten van Apple. Er is één manco: helaas voor Van Hoek laat Apple zelf nooit iets los over die toekomstige producten. Op basis van een anonieme bron op “een website met een goede reputatie” (lees: omdat zomaar iemand iets zegt op het internet) trapt hij daarom – met heel Nederland als publiek – maar even een aantal open deuren in. Een korte analyse van de nieuwswaarde.

[D]e volgende iPhone [zou] in augustus getoond moeten worden.

Apple introduceerde de iPhone 4S en 5 in respectievelijk oktober en september, de drie modellen daarvoor allemaal in juni. Dan zit je met augustus inderdaad nooit heel slecht. Veel veiliger kan je niet gokken.

De iPhone 5s is een relatief kleine update van het huidige model zoals ook bij bijvoorbeeld de 4s het geval was.

Joh? Als je kijkt naar de vorige modellen: 3G-3GS en 4-4S, hoe verrassend is dit dan? Sterker nog, het patroon “grote update-kleine update” is inmiddels terug te vinden door Apples hele productlijn. Zie bijvoorbeeld Mac OS X (Leopard-Snow leopard, Lion-Mountain lion) en de iMac (G5-Plastic Intel, Aluminum-Aluminium unibody).

Ergens rond april zou het bedrijf bovendien al nieuwe iPads tonen.

Al sinds de eerste presenteert Apple zijn nieuwe iPads in het voorjaar. Goed, de meest recente, 4e generatie kwam inderdaad afgelopen najaar uit, maar ik ben ervan overtuigd dat die upgrade alleen gedaan werd om over te stappen op de nieuwe Lightning-connector. Die zat immers ook al in de iPhone en iPad mini.

Het zou gaan om een iPad 5 en mogelijk een iPad Mini 2. De bronnen konden weinig details geven.

Vier plus één is inderdaad vijf. Na één komt inderdaad twee. Tot zover de wiskunde. Verder kan ik dan nog wel wat details noemen, als “de bronnen” het niet doen: een snellere processor en een betere camera. Ben ik nu binnenkort ook in het bezit van zo’n “goede reputatie”?

Volgens eerdere geruchten komt er een normale iPad met het ontwerp van de iPad Mini. Dat wil zeggen: dunnere randen rond het scherm en een nieuw uiterlijk.

Het design van de iPad gaat inmiddels twee jaar mee. Je hoeft geen glazen bol te hebben om in te zien dat daar binnenkort aan gesleuteld gaat worden. De kans de Apple dan dikkere randen om het scherm gaat maken lijkt me weinig reëel.

Er gaan ook geruchten over een iPad Mini met Retinascherm.

De iPad mini heeft momenteel exact de schermresolutie van de iPhone 3G. Dat er ooit een retina-versie van gaat verschijnen, dan met de resolutie van de iPhone 4, kan je dus al sinds de introductie van de Mini op je vingers natellen.

Bovendien zou Apple volgens anonieme bronnen ook werken aan een goedkope iPhone.

Apple werkt aan een goedkopere iPhone. En aan een duurdere. De iPhone is momenteel Apples meest verkochte product. Zou je dan echt denken dat Apple, met bijna honderdduizend medewerkers en een miljardenomzet, niet werkt aan allerlei varianten daarop? Dát zou nieuws zijn.

Apple laat nooit iets los over zijn producten voordat ze (bijna) af zijn. Dat is natuurlijk bijzonder vervelend voor jongens als Van Hoek, die zien liever bedrijven als Sony die producten aankondigen zonder product. Maar om dan iets met de evidentie van deze vanzelfsprekendheden op te schrijven en vervolgens aan het miljoenenpubliek van NU.nl te presenteren alsof het nieuws is, dat is belachelijk. Klakkeloos dingen herhalen die iemand op het internet smijt; dit heeft niets met journalistiek te maken.

(Dat zou overigens helemaal niet hoeven te betekenen dat je niets kan schrijven over het zwijgende Apple; er zijn genoeg analyses te maken over verleden en toekomst, er is genoeg opinie te schrijven over de strategie en er zijn genoeg argumenten te noemen waarom het bedrijf toekomstige producten al dan niet zal gaan maken. Duiding, opinie, analyse; ik smul ervan.)

Geruchten om de geruchten, om maar iets te melden te hebben en om de pageviews, die hele industrie werkt mij op m’n zenuwen. Hoezo is geruchten bijvoorbeeld één van de grootste categorieën in de tagcloud van iPhoneclub.nl? Geruchten zijn geen nieuws an sich, eerder materiaal voor tabloids en roddelblaadjes. Die werken ook met schreeuwende koppen, tussen aanhalingstekens om niet verantwoordelijk te hoeven zijn voor de waarheid ervan. ‘Apple onthult iPhone 5s in augustus’ trekt vast meer bezoekers dan Er is ergens iemand op het internet die zegt: ‘Apple onthult iPhone 5s in augustus’.

Het is zelfs zo dat de bron van Van Hoeks artikel veel vrijelijker dan hijzelf toegeeft dat er nog veel onduidelijk is. Dat zou ook een mooie kop geven: iemand op het internet zegt ook niet weten hoe het nu zit met die nieuwe iPhone. En nu we toch koffiedik aan het kijken zijn: ikzelf verwacht binnenkort een reorganisatie bij Sanoma/NU.nl. Colin is zich alvast aan het inwerken voor zijn nieuwe functie als redacteur voor achterklap.

Afscheid van Facebook, één maand later

2013-02-28T13:07:00-08:00

Precies een maand geleden verwijderde ik mijn Facebook-account. Goed, die maand was Februari – je kan het nauwelijks een maand noemen – dus wellicht komen mijn observaties erg vroeg. Desalniettemin mijn ervaring tot nu toe.

1.

Ik mis Facebook totaal niet. Het was even een paar dagen afkicken, onbewust zoekend naar een app die niet meer op mijn telefoon stond, maar ik ben blij met de tijd die het oplevert. Dode momenten worden weer doder, zonder de schijncommunicatie van het blauwe medium. Ik verveel me wat vaker, in de positieve zin van het woord. Er is weer wat meer tijd voor lezen, schrijven en nadenken.

2.

Ik mis niks. Vrienden nemen nu regelmatig persoonlijk contact met me op om me dingen te laten weten die voor mij relevant zijn, aangezien ze weten dat ik het niet meer via Facebook verneem. Dat levert vervolgens vaak een goed gesprek op, via telefoon of WhatsApp.

3.

Mensen, en zeker generatiegenoten, vinden het vrij bijzonder als iemand niet meer op Facebook zit. Je krijgt nogal eens een flauwe opmerking voor je kiezen.

4.

Ik ben niet de enige die het wel gehad heeft met het medium, weet ik inmiddels. Ik heb tientallen steunbetuigingen gehad, zelfs van onbekenden op Facebook. Meerdere bekenden van me hebben me aangegeven óók hun account te hebben opgezegd of geblokkeerd. Eén van mijn vrienden berichtte me dat hij zijn newsfeed volledig geleegd heeft; alleen mentions komen nog voorbij.

5.

Ik heb bijzonder veel reacties gezien van mensen die niet durven te stoppen met Facebook. Niet durven te stoppen. Hoe langer ik erover nadenk, hoe zieker ik dat vind.

6.

Voor ik mijn account annuleerde, heb ik mijn totale Facebook-archief gedownload. Zonder het door te hebben, heb ik een aantal jaar van mijn leven prachtig gedocumenteerd. Foto’s, gedachten, vriendschappen. Dit is beter dan een fotoalbum. (Inclusief de censuur van de mindere dagen, die plak je immers ook niet in je fotoboeken.)

7.

Ik mis een medium om de momenten te bewaren die ik op hiervoor Facebook deelde. Ik denk eraan om met Day One, of iets soortgelijks, dagboeken bij te gaan houden. Als een Facebook zonder vrienden. Ikzelf als mijn enige publiek.

8.

Het is hartstikke ingewikkeld om je Facebook-account te annuleren. De optie staat verstopt in de helpbestanden. Vervolgens wordt je na 14 dagen verwijderd, tenzij je voor die tijd inlogt. Aangezien wachtwoorden nogal eens worden opgeslagen in browsers en apps kan dat zomaar mis gaan.

9.

WhatsApp-groepen zijn een prima medium om dingen te delen met hen die je echt interesseren. En veel vertrouwelijker.

10.

Stiekem heb ik nog een accountje. Op een ander mailadres heb ik een leeg accountje aangemaakt, dat ook leeg en vriendenloos gaat blijven. Ik gebruik het alleen om de Facebook-pagina van deze site bij te houden. Vervolgens zijn er natuurlijk altijd grapjassen die dat ontdekken en vriendschapsverzoeken gaan sturen. Die flauwekul heb ik inmiddels weten te blokkeren: alleen vrienden van vrienden kunnen me nog zo’n verzoek sturen.

Mailbox gaat je niet helpen

2013-02-25T21:08:00-08:00

De nieuwste poging in de strijd tegen email overload heet Mailbox. In het bijbehorende promotiefilmpje schetsen de ontwikkelaars een zorgeloos leven met een lege inbox. Geluk, liefde en mooi weer; en dat alles dankzij een appje op je iPhone.

Ik sta er inmiddels voor in een digitale wachtrij. Om te zorgen dat de serverarchitectuur meeschaalt, laat men maar mondjesmaat nieuwe mensen toe tot de app. Nog 277.312 mensen voor me. En dat helpt natuurlijk ook prima om de verwachtingen nog enigszins naar boven bij te stellen.

Ikzelf sta overigens alleen maar in die rij uit nieuwsgierigheid. Mailbox leunt zwaar op een snooze-functie voor email. Berichten kunnen tijdelijk uit je mailbox worden verwijderd, en komen na een bepaalde tijd weer terug. Dat zou handig moeten zijn voor alles wat nu nog niet relevant is. Maar wie houd je daar mee voor de gek? Al die uitgestelde berichten verdwijnen dan misschien uit je inbox, maar wat doet het aan het knagende gevoel van onverrichte zaken? GTD-bedenker David Allen schrijft in Ready for Anything:

Keeping uncaptured, unclarified, and unprocessed things in our minds creates unnecessary stress.

Inderdaad, precies datgene wat Mailbox doet. Je blijft achter met een lege inbox en een hoofd vol met berichten waarvan je nog steeds niet weet wat je ermee moet.

Tegelijkertijd is ook The Next Web-oprichter Boris Veldhuijzen van Zanten bezig met een project dat email moet gaan veranderen. Boris’ oplossing Inbox Pro pakt wel de kern van het probleem aan; hij vraagt iemand die mail stuurt om duidelijk te zijn in wat hij wil. De afzender krijgt een autoreply waarin wordt gevraagd of het gaat om een ja/nee-vraag, een mail ter informatie, of een anderssoortig bericht. De ontvanger krijgt vervolgens de mogelijkheid om zijn mail op een bijpassende manier te beantwoorden: als alleen een ‘ja’ of ‘nee’ gevraagd wordt, krijg je dus alleen een ‘ja’- en een ‘nee’-knop. De afzender krijgt automatisch bericht. Een boodschap typen – inclusief briefhood en aanhef – is niet meer nodig.

Het plan is om daar later nog meer mogelijkheden aan toe te voegen en zo de afzender verantwoordelijk te maken voor een eenvoudige afhandeling. Wil je een afspraak met me maken? Prima, krijgen we allebei een datumprikker. Wil je iets van me weten? Ik krijg een formuliertje om het antwoord in te typen.

Die methode werkt, aldus Boris zelf:

(I) notice that asking people to structure their email makes it a LOT easier to answer them, causes less stress and makes it easier to get to the important stuff.

Ik ben geneigd dat te geloven. En verder sluit ik me aan bij de woorden van Pat Dryburgh:

I don’t tag emails, flag emails, or colour code emails. I read them, I respond to them, and I archive them. Weeks later, when I need to reference an email, I search for it. Maybe that system is too simple for you. Maybe it’s too complex. Whatever the case, pick a system and move on. Time wasted checking email could be time spent writing about email. And seriously, what could possibly be better than writing about email?

Het einde van Opera's engine

2013-02-14T23:21:00-08:00

Internetbrowser Opera stopt met het ontwikkelen van de eigen Presto-engine, werd gisteren bekend. Voortaan worden pagina’s in Opera gerenderd door de open source WebKit-engine, ook gebruikt door Chrome en Safari. Opera nam de beslissing omdat ze met hun marginale marktaandeel op te weinig ondersteuning vanuit webdevelopers konden rekenen; zeker mobiele applicaties werden alleen getest op de dominante WebKit-browsers.

Één browser minder. Dat kan je als webdeveloper heel positief bekijken; onder de streep betekent het één platform minder om te ondersteunen. Maar net zo goed is het vreselijk jammer dat de sympathieke margebrowser stopt met de ontwikkeling van haar engine. Ten eerste natuurlijk omdat pluriformiteit goed is voor de concurrentie, en daarmee voor de vooruitgang van het web. Maar daarnaast stond de Presto-engine ook bekend om de nauwgezette implementatie van webstandaarden. Als je werk goed renderde in Opera kon je er bijna vanuit gaan dat het voldeed aan de standaarden. Die toevoeging aan het browserlandschap gaan we missen.

Ondanks dat het de laatste jaren niet meezat heeft Opera veel betekend voor het web; Opera is altijd een alternatief geweest. In het begin voor Netscape, toen Opera nog zo handig op één diskette pastte (terwijl ik die dingen al niet meer gebruikte). En later met een browsertje om het web te kunnen bereiken vanaf dumbphones waar je verder eigenlijk alleen maar mee kon bellen en sms’en. Een medewerker van het de Noorse browsermaker vertelde een paar jaar geleden op het podium van de Kings of Code-conferentie gekscherend dat zijn baas vond dat het bedrijf zelfs voor stofzuigers een browser moest hebben.

En ja, ik ben er zelf ook hartstikke schuldig aan dat Opera stopt met de eigen engine. Ik moet bekennen dat ik Opera momenteel niet eens geinstalleerd heb op mijn computer. Ik testte mijn werk niet of nauwelijks in de browser, simpelweg omdat het bereik te klein was. In de praktijk ga ik er dus weinig van merken dat Opera’s engine komt te vervallen. Maar zonde, dat is het wel.

Afscheid van Facebook

2013-01-31T11:57:00-08:00

Onderstaand bericht is mijn laatste post op Facebook. Per vandaag stop ik met het gebruik van het sociale netwerk.

Ik ben er wel klaar mee, dat Facebook.

Na een kleine vijf jaar, juni 2008 postte ik mijn eerste status, verwijder ik mijn account. Omdat ik wel iets beters te doen heb. Obsessief m’n timeline reloaden op mijn mobiel, ik ben blijkbaar niet sterk genoeg om het te voorkomen. En aangezien de toegevoegde waarde steeds dubieuzer begint te worden is de beslissing simpel: de stekker eruit.

Dat betekent heus niet dat Facebook zal verdwijnen uit mijn leven; Facebook is gespreksonderwerp in vele situaties buiten dat medium. Via de smartphones van vrienden ga ik een “best of” van dit medium nog wel meekrijgen. Facebook is nou eenmaal verweven met het sociale bestaan van mijn generatie.

Ik ga wellicht een hoop missen, maar nog veel meer ga ik niet missen. Zelfgemaakte cupcakes danwel sushi, foto’s van kinderen, o-zo-gezellige vakantiekiekjes van mensen die ik nooit meer spreek, plaatjes die bedacht zijn om zo veel mogelijk gedeeld te worden (“1 miljoen likes voor dit schattige kuikentje?”), allerhande gerecyclede, racistische doorstuurmeninkjes uit de onderbuik van het land, mensen die hun leven beter voordoen dan het is (jij, ja!), en de reclame.

Er is inmiddels niet meer doorheen te komen. Van de tien updates zijn er negen die me op zijn best niks zeggen, maar me nog veel vaker me met mijn hoofd op de tafel doen slaan. Facebook doet nog z’n best om het kaf van het koren te scheiden met het top stories-algoritme, maar faalt jammerlijk. “100.000 likes voor een baard voor Willem-Alexander?” Opgesodemieterd.

Hoezo liken jullie massaal merken die mij vervolgens gaan spammen? “Die en die vinden Sportlife leuk.” Of nog erger: “Piet Puk vindt WerkenbijABNAMRO leuk.” Mij lijkt dat helemaal niks! Ik heb nog m’n best gedaan door alle reclame consequent te rapporteren als ongepaste spam, maar dat mag niet baten.

En wat me de laatste tijd nog het meest irriteert: volksgerichten. Via allerlei wegen komen ineens foto’s met tienduizenden reacties waarin wordt opgeroepen tot lijfstraffen en waarin schuld van verdachten al bij voorbaat is vastgesteld door volkstribunalen. Namen en adressen worden er voor het gemak maar meteen bij vermeld. Officieren, rechters en advocaten kunnen met onbeperkt verlof; Facebook neemt waar. Het zal vast niet ophouden als ik hier weg ben, maar ik wil er verdomme niets meer mee te maken hebben.

Zoals gezegd: ik ga veel missen. Ik heb me geregeld ziek gelachen om doorgestuurde filmpjes, om Dirkjan-cartoons en om de geniale stills van de Probleemwijken-pagina. Ik heb mensen welgemeend met hun verjaardag kunnen feliciteren terwijl ik geen verjaardagkalender bijhoud. Ik heb vrienden kunnen volgen tijdens hun wereldreizen. Ik wist wat er speelde en wie er met wie ging, of niet meer. Ik heb zelfs mensen beter leren kennen. Of in ieder geval, ik denk dat ik mensen beter heb leren kennen.

Want één afspraak hebben we allemaal wel gemaakt op Facebook: vertel nooit dat je je klote voelt. Vertel nooit dat je ruzie hebt met je vriendin. Nooit dat je carrière in het slop zit. Vertel al helemaal nooit dat je je stiekem onzeker voelt. Welk groot lijden er schuil gaat achter alle vrolijke cupcakes laten we liever niet zien.

En dat is één van de redenen dat ik hier weg ben. Maak dus niet de denkfout dat ik niet in je geïnteresseerd zou zijn. Integendeel. Ik ben enkel meer geïnteresseerd in de echte verhalen van m’n vrienden. Dus bel, app of tweet me op en ik kom langs, koop een kop koffie voor je en zal je vakantiefoto’s bekijken. En ik zal mijn duim opsteken en zeggen dat ik het leuk vind. Deze keer wel gemeend.

Ik hoop tot snel!

De iPhone 5 is in alle rust de toekomst van de technologie

2012-09-17T18:42:00-07:00

De iPhone 4S was al de beste telefoon ooit, de iPhone 5 is nog beter. Sneller, lichter, grafisch beter, hogere verbindingssnelheden, langere batterijduur, scherpere foto’s en een groter display. En dan nog zijn de reacties op z’n minst onderkoeld. Apples nieuwe telefoon zou niet innovatief zijn, niet revolutionair, niet spectaculair, meer van hetzelfde.

In het verleden waren de reacties na een Apple keynote sowieso een stuk uitbundiger. Toen had namelijk nog niemand een idee wat je voor je kiezen ging krijgen. Van alle uitgelekte onderdelen en details van de iPhone 5 kon je er een dag voor de presentatie inmiddels zelf één in elkaar zetten. Het is opvallend hoe Apple in korte tijd de regie over de geheimhouding volledig is kwijtgeraakt. Heel gek is dat overigens niet, gezien de volksstammen die inmiddels betrokken zijn bij het productieproces van de iDevices.

Dat zal misschien deels verklaren waarom de reacties zo lauwtjes zijn, maar belangrijker is dat aan de verwachtingen van het publiek inmiddels helemaal niet meer te beantwoorden valt. Er wordt ieder jaar een revolutie verwacht, en zo niet, dan ben je een oplichter. Oude wijn in nieuwe zakken. Een nieuw vormpje had waarschijnlijk al een hoop gescheeld.

Maar als Apple iets niet levert is het spektakel. Nooit gedaan ook. Apple heeft met de iPhone in één keer een nieuwe markt neergezet, en is toen verder gegaan met bijschaven. Inmiddels is dat geculmineerd in een telefoon met bijna tijdloze allure. Het ontwerp van de iPhone 4 is dermate iconisch dat het niet verstandig was geweest om dat om te gaan gooien. In één oogopslag geeft deze afbeelding weer waar Apple’s ontwerp voor staat. De essentie, en dat steeds beter.

Dat de upgrade van de iPhone niet spectaculair wordt gevonden, is precies waar Apple naar op zoek is. Apple is nooit bezig geweest met technologie die in het oog springt, Apple maakt apparaten die uit de weg gaan. Precies wat hier ook weer gebeurt. Apple stelt alles in het werk om ons het apparaat te doen vergeten. Omdat het niet om de gadget gaat, maar om de toepassing ervan, om de applicatie die er op draait. Of nog scherper: om de content, de communicatie.

Ik heb geen smartphone omdat ik een interessant stukje techniek bij me wil hebben. Ik heb dat ding om nieuwsberichten te lezen, foto’s te maken en door te sturen, emails te schrijven, al mijn documenten beschikbaar te hebben en het internet op zak te hebben. En ja, als techneut ben ik geïnteresseerd in hoe het apparaat werkt en wat er allemaal mee te prutsen valt. Maar uiteindelijk ben ik daar ook niet dag in, dag uit mee bezig. En wil ik daar niet mee bezig zijn. Prutsen dient tot een minimum beperkt te worden.

Tussen mij en de content op een smartphone zitten nogal wat lagen. Allereerst het netwerk waarover de data verstuurd wordt, dan het fysieke apparaat dat je vast houdt, vervolgens het besturingssysteem dat op dat toestel draait, daarbinnen draait dan weer een framework waarop dan uiteindelijk een applicatie gebaseerd is die je je content toont. Dat zijn vijf lagen technologie die potentieel mijn ervaring kunnen verknallen. Vijf keer de mogelijkheid om in de weg te zitten, te storen of te vertragen.

Apple is nu langzaamaan bezig om al die lagen weg te werken. Om mij als gebruiker te laten vergeten wat er allemaal moet gebeuren om mij die content te tonen en hoeveel lagen technologie daar bij aan het werk gaan. Dat is precies waar alles in deze nieuwe iPhone om draait. Snellere netwerktoegang, om de gebruiker niet te laten wachten. Een beeldscherm dat nóg dichter op het glas zit en alweer een snellere processor, zodat je als gebruiker daadwerkelijk het idee hebt dat je de inhoud rechtstreeks vast kan pakken. Geen vertraging tussen de beweging van je vinger en de beweging op het beeldscherm. De illusie van direct contact met de beelden op het schermpje. En het toestel is een stuk lichter – aanwezigen op de Keynote hebben het over ‘feels almost hollow’ – zodat de aanwezigheid van de hardware verder geminimaliseerd wordt.

Apple is met de iPhone momenteel helemaal niet bezig om spektakel of revolutie af te leveren. Apple is bezig het apparaat te laten verdwijnen. Dan kan je klagen dat Apple niet het vuurwerk levert dat je zou willen, maar daar is dat bedrijf ook helemaal niet naar op zoek. Dit gaat al lang niet meer om techiek, dit gaat over kwaliteit van leven. Apple is langzaam op zoek naar technologie die voor je ogen verdwijnt; de iPhone 5 is de volgende stap richting die toekomst.

Wat we kunnen leren van het grote experiment Twitter

2012-09-06T13:29:00-07:00

Het was Twitter dat als eerste de API naar het grote publiek bracht. Het was voor iedereen mogelijk om programma’s te schrijven die berichten verzonden en ontvingen via Twitters eigen architectuur. Dat was nieuw. Twitter was het eerste grote, voor derden toegankelijke platform dat in handen was van één bedrijf. Alle open platforms tot dan toe waren publiek bezit; er is geen eigenaar van het ‘platform’ email, geen eigenaar van het www, geen eigenaar van sms.

Twitter was één groot experiment. Voor het eerst zagen we een bedrijf wiens voornaamste product een architectuur was, gratis beschikbaar voor iedereen om er zijn applicaties op de bouwen. Het succes van die strategie blijkt uit het kolossale ecosysteem aan software dat gebruik maakt van het platform. Twitter, zoals we het nu kennen, bestaat zelfs voor een aanzienlijk deel uit features die hun debuut maakten in externe software. Hashtags, at-replies, retweets; ze zijn allemaal ontstaan uit de community en geïmplementeerd in externe clients voordat Twitter er iets mee deed. Twitters eigen zoekfunctie begon ooit als zelfstandig bedrijf, Twitters apps voor de Mac en iOS bestonden onder de naam Tweetie voordat het platform ze kocht en haar eigen naam gaf. De dienst is in zijn huidige vorm voor een groot deel vormgegeven door externe ontwikkelaars.

Twitter is zelfs prima te gebruiken zonder ooit haar eigen website of apps te gebruiken. Dat steekt. Want Twitter wil inmiddels wel eens geld gaan verdienen. De investeerders in het platform willen wat terug gaan zien voor de miljoenen die ze er in staken. En het monetizen van een open platform, dat blijkt tegen te vallen. Als je gebruikers niet op je eigen website of applicatie komen, zien ze de advertenties niet die je daar neerzet. En daarom gooit Twitter nu, met een dikke middelvinger richting alle ontwikkelaars, zijn API in het slot.

Twitter verpakt het nog wel in mooie woorden: “guidance”, “[d]elivering a consistent Twitter experience”, “we can guide [developers] toward areas of value”. En een mooie twee-bij-twee matrix met managementterminologie erbij. Jaja. John Gruber verwoordt het het best:

Scroll down and look at that insipid four-quadrant matrix, where the top-right quadrant represents the stuff Twitter is discouraging. In the “good” quadrants are bullshit terms like “Social CRM”, “Social analytics”, and “Social influence ranking”. […] So Klout, which is utter vainglorious masturbatory nonsense, that’s OK. But services like Storify and Favstar, which are actually useful and/or fun, those are no good. And don’t even get me started on Twitter turning against client apps. For chrissake Twitter’s own app started life as a third-party client.

We kunnen dus conclusies gaan trekken uit het Experiment Twitter:

Aan een platform alleen is het moeilijk geld verdienen, zelfs als het gigantisch is. Dan kan je de wereld veranderd hebben; daar koop je als BV uiteindelijk helemaal niks voor.
Platformen evolueren sneller (lees: veel sneller) als ze een eigenaar hebben. Aan email is in twintig jaar tijd nauwelijks iets verbeterd, Twitter is in vier jaar tijd compleet van gedaante veranderd.
Het is hartstikke link om een bedrijf of product te bouwen dat leunt op de API van een privaat platform.
Als investeerders en MBA’s op geld uit zijn, verandert een sympathiek bedrijf in een draak. Hebben ze het opeens over ‘social influence ranking’. Nee dank u.

Zolang Justin Bieber op Twitter zit zal er voorlopig weinig veranderen voor het bedrijf, maar de strijd om de sympathie heeft het inmiddels verloren.

Ik wil niet meer weten of ik nieuwe mail heb

2012-08-14T22:19:00-07:00

Het idee dat er iemand aan je denkt streelt de ijdelheid. Dat is misschien wel de grootste pijler onder dat hele real time web, hoe plat het ook moge zijn. De genummerde badges op Twitter, Whatsapp, Facebook en iPhone-spelletjes appelleren aan de menselijke basisbehoefte van erkenning. Dat creëert onterecht een knagend gevoel van urgentie en maakt het praktisch onmogelijk om niet te kijken in wiens gedachten je hebt rondgewaard. Kleine erupties van banaal geluk, nauwelijks te onderdrukken.

Ik word geliket dus ik besta. Dat werk.

Uiteindelijk valt het bijna altijd tegen. Iemand die je niet kent die ook reageert op een soort-van-grappige foto die je laatst geliket hebt, nieuwsbrieven van een webwinkel waarvan je je niet meer kan herinneren wat je er ooit kocht, Nigeriaanse scammers die een miljoenenerfenis beloven, een at-reply van iemand die de door jouw geposte link ook interessant vindt, mailings aan de hele afdeling die niks met jou van doen hebben, en iemand die je getagd heeft in een foto van een barbecue waar je helemaal nooit was. En bedankt. Voor je het weet leef je van de ene notificatie naar de andere.

Beetje bij beetje ga ik de strijd aan met al die nietszeggende meldinkjes. In principe kan je namelijk heel goed zonder; zonder porretjes, zonder mailings, zonder een bericht dat je 84 ongelezen artikelen in je Google Reader hebt en zonder de wetenschap dat je 6 keer geretweet bent. Ik creëer rust in m’n hoofd door niet langer geleefd te worden door de opspringende bliepjes en tekstballonnetjes.

Daarom heb ik sinds kort de badges uitgezet op mijn mailapplicaties op telefoon en computer. Nieuwe email ontdek ik pas als ik ernaar op zoek ga. Dat is een genot dat ik al jaren niet meer kende. In het begin is er nog een zeurend stemmetje in je achterhoofd dat je onbereikbaar bent, dat er wellicht nog allerlei mensen snel een antwoord van je moeten hebben, maar niks is minder waar: ik word niet gemist.

Mijn inbox kan prima een paar uur zonder mij.

Kan iemand mij uitleggen wat 'zakelijk' betekent?

2012-08-01T16:32:00-07:00

Nu ik het toch over Microsoft heb; MG Siegler vond een interessant punt in de jaarcijfers die het bedrijf enkele dagen geleden publiceerde:

I think what we’re seeing in Microsoft’s numbers right now is the full-on shift of the company towards enterprise. To be clear, I think the company will remain alive and probably even thrive in that regard for a long time. I just think the time of their consumer dominance is already over. And within the next decade, it will be completely over.

Ik weet niet of die analyse ook inderdaad cijfermatig te rechtvaardigen is, maar deze uitspraak snijdt hout. De Windows PC is aan het verdwijnen uit het straatbeeld. Ik zie ze zelden meer in treinen en huiskamers; plaats gemaakt voor tablets en smartphones. Maar er is één plek waar de grauwe kast voorlopig niet weg te denken is: het werk.

Op het werk bepaalt de afdeling IT, en die molens draaien traag. Dus Microsoft heeft daar de komende tien jaar nog een prima markt aan. Maar hoe lang dat houdbaar is? Mensen laten zich steeds minder opschepen met wat het werk bepaalt en zoeken omweggetjes om de spullen te kunnen gebruiken die ze zelf graag gebruiken.

(Ikzelf heb die hele term zakelijk nooit zo goed begrepen. Wat is er in godsnaam anders aan zakelijk gebruik? Zakelijk zou je blijkbaar een Blackberry moeten hebben, en MS Outlook. Wellicht omdat werken niet leuk mag zijn? Of is het dan echt zo dat werk voor half Nederland gelijk staat aan het produceren van Word-documenten? Gezien het aantal mensen dat ik heb zien aanmodderen met wanstaltige office-appjes op de iPad: ik ben er bang voor.)

De revolutie komt altijd van onderaf. Dat gaat hier ook gebeuren. Voor Microsoft als toonaangevende factor: elk eind heeft z’n begin.

En is er trouwens nog iemand die dat hele outlook.com gebruikt?

Fiber: Google zet weer eens een markt op z'n kop

2012-07-27T07:51:00-07:00

Google lanceerde gisteren de nieuwe dienst Fiber, waarmee het in de markt van internet- en televisieproviders duikt. Voorlopig start de dienst in Kansas City. Google belooft een snelheid van 1000 Mbps voor 70 dollar per maand; een gemiddelde breedbandverbinding in de VS haalt momenteel slechts 10 Mbps voor een bedrag van die orde van grootte. Google doet daarmee dus weer waar het zo goed in is: een markt op z’n kop zetten. Niet door de regels te veranderen, maar door de bestaande standaard te ridiculiseren met een factor honderd.

Dat deed de zoekgigant vaker, met Gmail als mooiste voorbeeld. In een tijd dat een gemiddelde mailbox nog tussen de 2 en 20 megabyte mocht bevatten, smeet Google haar gratis mailservice de wereld in met een gigabyte opslagruimte. En nu doet het bedrijf hetzelfde met breedbandverbindingen.

Het zijn niet zozeer een technisch hoogstandjes, maar vooral een hele dikke middelvingers naar een markt die in een status quo terecht is gekomen. Naar de commercie die de innovatie in slaap heeft gesust. Google opent hier de deur voor een hele nieuwe generatie aan internettoepassingen.

Komrij 2.0

2012-07-26T22:11:00-07:00

Komrij is dood. 5 juli overleed de voormalige Dichter des Vaderlands. Ik wist dat de man met het hoge stemmetje een literaire duizendpoot was, maar niet dat de bekende bloemlezer in zijn laatste levensjaren een tweewekelijkse technologiecolumn bijhield voor NRC Handelsblad. Gelukkig tipte Ernst-Jan Pfauth de artikelen die Komrij, inmiddels diep in de zestig, publiceerde in NRC onder de titel Komrij 2.0. Komrij schreef ook over technologie met een virtuoos cynisme waar ik alleen maar van kan dromen.

Over de grenzeloze positiviteit die het internet kenmerkt:

Vooral in de internetwereld kom je vaak de gedachte tegen dat we in een schitterend nieuwe wereld leven met fantastische perspectieven. Ze hebben er geen superlatieven genoeg voor. Maar ze halen twee zaken door elkaar. Ze zijn misschien bezig met iets nieuws en schitterends, maar dat betekent nog niet dat ze er zelf nieuwe en schitterende mensen door zijn geworden. Of ooit zullen worden.

De internetbusiness straalt van optimisme. Vanaf de eerste seconde dat je op de Power On-knop van je computer drukt word je geacht positief te denken. Sympathie voor yin en yang en zen en al dat gedalailama meer lijkt verplicht. O wat zijn we lekker op weg en o wat zijn we constructief. Internetpioniers geloven oprecht in zichzelf en vinden dat ze de toekomst hebben. Een stralende, fantastische toekomst, reken maar.

Over Wikipedia:

De encyclopedieverkoper en de jehovagetuige, dat waren de belletjestrekkers op leeftijd. Alleen de jehovagetuige is nog over. De wereld is onrechtvaardig.

De elektriciteit verdreef de gaslantaarn. De zeppelin bleek een doodlopend avontuur. Internet ontpopte zich als de moordenaar van de encyclopedie.

Over Twitter:

Maar twitteren is meer dan babbelen. Twitteren is babbelen met een uitroepteken. Met een vermanende wijsvinger. Babbelen als eenrichtingsverkeer, met een tut-tut hier en een sliep-uit daar, het liefst op een kanseltoontje. Twitteren is hardop roddelen achter iemands rug, twitteren is liegen of het gedrukt staat – kortom, alles waar die fijne Nederlanders, die eeuwigdurende kampioenen zo om bekend staan.

Blijkt dus ineens dat mensen op leeftijd nog prima meekunnen met deze wereld. Gerrit Komrij zullen we daarin helaas moet missen. Hij werd 68 jaar.

Flossen, there's an app for that

2012-07-24T13:04:00-07:00

Niet eens heel lang geleden gold computeren als een gangbaar werkwoord. Net zo was cyberspace een locatie die zich ergens naast de digitale snelweg zou moeten bevinden. Daar kan ik me nu weinig meer bij voorstellen. De scheiding tussen digitaal en fysiek is compleet vervaagd. Het internet heeft via computers en smartphones inmiddels een grote invloed op mijn fysieke leven.

Dankzij Buienradar op mijn telefoon haal ik zelden meer een nat pak. Afgelopen week wist ik dat vijf minuten wachten op Utrecht Centraal genoeg was om te voorkomen dat ik de hele dag als een verzopen kat op kantoor zou zitten.

De app Runkeeper zorgde ervoor dat ik ging hardlopen. Het programmaatje registreert via de GPS in je telefoon je gelopen route en snelheid, en slaat die op. Elke vijf minuten een snelheidsmelding op mijn oordoppen stimuleert me om nog even aan te zetten. Na een goede training deel ik mijn gelopen afstand via Facebook, en zo fungeren mijn vrienden als stok achter de deur om te blijven lopen. Runkeeper is de coach die me tijdens de vijftien kilometer van de afgelopen zevenheuvelenloop met de precisie van een klok wist te sturen naar een PR van 1”10.

(Inmiddels loop ik in de voorbereiding voor de Amsterdam Marathon steeds vaker zonder Runkeeper en zonder hartslagmeter. Omdat ik geleerd heb dat het verstandiger is om naar je lichaam te luisteren dan naar je kilometertijden. Maar in de basis begon hardlopen voor mij bij Runkeeper.)

En nu flos ik. Elke dag. En nee, dat doe ik niet met het kabeltje van mijn witte oordoppen. Via Zenhabits leerde ik deze truc:

Every day you floss, mark a big X on your calendar (…). Try to string together a bunch of Xs, and you’re golden.

Prima plan, maar a) ik heb geen papieren kalender, en b) als stadsnomade heb ik ook geen muur om die op te hangen. Daarom gebruik ik nu de app Way of Life. Mijn iPhone herinnert me er elke avond aan dat ik moet flossen en helpt me om bij te houden of ik dat gedaan heb. Dat werkt; inmiddels flos ik dagelijks, al meer dan een week.

Dit betekent niet dat het opeens vanzelf gaat; flossen blijft een prutswerkje en mijn marathonvoorbereiding is toch vooral blaren, zweet en afzien. Maar ik ben in een betere conditie dan ooit tevoren, en mijn tandarts kan trots zijn. Dankzij technologie ben ik fysiek een beter mens. Het internet is geen geluksmachine, maar het helpt me wel om betere keuzes te maken in mijn analoge bestaan.

Uit mijn vertaling van Piotr Czerski’s manifest “wij, de kinderen van het web”:

(…) wij ‘surfen’ niet, en het Internet is voor ons geen ‘plek’ of ‘virtuele ruimte’. Het Internet is voor ons niet iets dat buiten de werkelijkheid ligt, maar maakt er onderdeel van uit: een onzichtbare, maar altijd aanwezige laag, verweven met de fysieke omgeving. Wij maken geen gebruik van het Internet, wij leven op en met het Internet.

Spijker, kop, raak.

Vijanden heb je nodig

2012-07-23T19:29:00-07:00

Het is niet moeilijk om te schoppen tegen monopolisten; de mens houdt blijkbaar niet van suprematie. Daar hoeft je niet eens Nederlander voor te zijn. Microsoft, Apple, Google, FC Barcelona, Team Sky; ze kunnen je allemaal vertellen dat het niet altijd even gezellig is aan de top. (Ik ben overigens de laatste om daar belerend over te doen; dit geeft aan dat ze bij Microsoft inderdaad krankzinnig zijn geworden.)

Maar net zo makkelijk is het om te vergeten welke vernieuwingen die clubs hebben gebracht om aan de top te komen. Want de enige manier om aan een monopolie te komen is door het anders te doen dan de rest. Door te vernieuwen en tegen de stroom in te gaan. Door je eigen markt te creëren. Peter Thiel benoemt het in het vierde college van zijn collegereeks over startups. Uit de aantekeningen van Thiels student Blake Masters:

There are three steps to creating a truly valuable tech company. First, you want to find, create, or discover a new market. Second, you monopolize that market. Then you figure out how to expand that monopoly over time.

Bill Gates schreef geschiedenis door met Microsoft ‘s werelds eerste noemenswaardige softwarebedrijf te bouwen. Voordat iemand ook maar wist wat een softwarebedrijf was. Voordat iemand ook maar wist wat software was. Microsoft had de visie ‘een computer in ieder huis en op elk bureau’, in een tijd dat computers qua formaat nog te vergelijken waren met een forse bestelbus. Aan het succes van die missie valt nu al lang niet meer te twijfelen. Dan kunnen we nu allemaal wel heel hard lachen om de interface van Office 2013 – overigens terecht, dit is je reinste gekkenwerk, – maar de reden dat Microsoft nu de klappen vangt is toch vooral dat niemand om ze heen kan.

Het tijdperk van Microsoft’s dominantie is voorbij. Microsoft is verworden tot een defensieve reus die zijn oren laat hangen naar de markt. De producten van de gigant uit Redmond zijn allang niet meer innovatief en dus wordt het bedrijf wederom voor gek verklaard, maar nu omdat ze achter de feiten aan lopen.

Maar Microsoft blijft wél eigenhandig verantwoordelijk voor de informatisering voor de maatschappij. Zonder Microsoft geen computer op ieder bureau. Microsoft mag dan een kleine 15 jaar het spoor bijster zijn, maar het heeft de voorwaarden geschept voor de wereld zoals wij die nu kennen. Ook al heeft het bedrijf de ontwikkeling van het internet in eerste instantie proberen te ondermijnen met het eigen Microsoft Network – een soort van Het Net on steroids – en ook al heeft het gepruts met dat eeuwige Internet Explorer het web ook niet bepaald vooruit geholpen; Microsoft staat, al dan niet bedoeld, aan de basis van de informatievrijheid die de wereld compleet veranderd heeft.

En zo hebben ook Google en Apple immense bijdrages gegeven aan de informatiemaatschappij. Google met het Pagerank-algoritme en de missie om alle informatie ter wereld te organiseren en beschikbaar te maken, Apple met het bewustzijn en de visie dat software bovenal bruikbaar moet zijn. Dan krijg je dus de publieke opinie op je dak. Dan gaan mensen roepen dat je een eng bedrijf bent dat te veel van ze weet, of dat je alleen maar glimmende dingen in een gelikte verpakking verkoopt. Blijkbaar is dat de prijs die je betaalt voor het kiezen van een positie die niet in ieders comfort zone ligt. Maar dat zou nooit iemand mogen ontmoedigen.

Voor de troepen uit, dus. Je kop boven het maaiveld. Dan weet je zeker dat ze ‘m eraf proberen te hakken. Want van alle menselijke eigenschappen zijn jaloezie en xenofobie de meest natuurlijke, dus succes en innovatie komen nooit zonder tegenstand. Word gehaat, kies een vijand en wellicht breng je de wereld een stukje verder.

Waarom Tweetbot voor de Mac niks voor mij is

2012-07-12T08:55:00-07:00

De alpha van Tweetbot voor de Mac werd gisteren met luid gejuich ontvangen. Na het eerdere succes van de app op het iOS-platform zou dit ook op OSX een grote uitdager moeten worden van Twitters eigen cliënt, die al een tijdje aan een grote update toe is. Maar voorlopig is het niks voor mij.

Tweetbot stond op iOS al bekend om zijn compleet eigen interface; dat leidde er al eerder toe dat het werd benoemd tot de beste Android Twitter-cliënt voor iOS. Een twijfelachtig compliment. Maar op iOS kan je als app wegkomen met zo’n UI. Apps draaien toch altijd fullscreen, dus het eigen kleurenpalet vloekt niet met de rest van het OS. Maar op de Mac valt het veel meer uit de toon.

Ik gebruik Twitter passief. Twitter draait op de achtergrond, af en toe kijk ik of er nog boeiends langskomt. Maar Tweetbot mengt zich niet in de achtergrond; door het aangepaste kleurenpalet blijft het venstertje schreeuwen. Dat wil ik niet, ik het betere dingen te doen dan neurotisch Twitter updaten.

En dan helpt zo’n zwart-geel under construction-balkje ook niet echt mee. Twitter is van zichzelf al schreeuwerig genoeg.

(Voor de volledigheid: Tweetbot is momenteel uitgebracht als publieke alpha. Dus alles wat ik erover vind is hartstikke voorbarig. Ik vind het een ontzettend dappere zet om al zo vroeg public te gaan. Hier wordt Tweetbot alleen maar beter van.)

CS183: Startup

2012-07-03T14:22:00-07:00

Investeerder en voormalig PayPal-oprichter Peter Thiel gaf afgelopen semester op Stanford University een vak aan studenten informatica. De titel: “CS183: Startup”. Inmiddels zit het er op. Thiel sprak 19 bijeenkomsten lang over het oprichten van een technologiebedrijf. Over waarom je een startup wil doen die technologie van 0 naar 1 brengt, en niet van 1 naar veel. Over de tucht van de marktwerking en het creëren van je eigen monopolie als de enige optie om winst te maken.

Dat weet ik omdat Blake Masters, één van Thiels studenten, elk college als een essay uittypte en op zijn blog plaatste. Verplicht leesvoer voor de hele branche.

Overigens is het géén toeval te noemen dat nou juist Stanford met deze cursus kwam. De universiteit ligt midden in Silicon Valley, Google-oprichters Larry Page en Sergey Brin studeerden er en Steve Jobs ontving een eredoctoraat aan de instelling dat hij accepteerde met een legendarische rede. Ook publiceert Stanford een flink aantal cursussen, voornamelijk over programmeren en wiskunde, gratis via iTunes. Stanford is het schoolvoorbeeld van een moderne academie.

De dood van de aanbesteding

2012-06-15T16:32:00-07:00

Als jonge tiener las ik maandelijks PC Magazine, en dan vooral de advertenties, om te zien hoe snel de processors nu weer geworden waren. Kwijlen om een 333 megahertz processor, dat werk. (Overigens geleverd in een systeem met ook nog eens 64 megabyte RAM-geheugen.) Ik heb momenteel geen idee welke processor er in mijn MacBook Air zit. Hij is meer dan snel genoeg, dat weet ik wel.

Specificaties hebben hun langste tijd gehad. November vorig jaar schreef TechCrunch-columnist MG Siegler het stuk “The dead of the spec”, waarin hij doorlichtte wat er veranderd is sinds die tijd. Over HP dat nog steeds honderden verschillende laptops verkoopt met een waslijst aan technische specificaties, en over Apple dat alleen nog maar zegt “de ultieme laptop voor elke dag” en de specs wegmoffelt in kleine lettertjes.

My MacBook Air doesn’t have the specs of a brand new HP PC laptop — but it still feels faster. Maybe it’s OS X, or maybe it’s the solid state drive. Point is, consumers don’t and shouldn’t care. They care about which machine will boot faster and which will be easier to navigate. Time to web matters.

Siegler beperkt zich in zijn stuk tot hardware, maar hetzelfde verhaal is net zo waar voor software. Gebruikers zijn al lang niet meer geïnteresseerd in wat een stuk software allemaal kan. Gebruikers willen dingen die prettig werken. Dan kan je misschien wel een kleine encyclopedie aan functionaliteit aanbieden, de eenvoud waarmee een kerntaak uitgevoerd kan worden is veel belangrijker.

Om tot dit soort producten te komen volgen veel innovatieve bedrijven tegenwoordig een agile ontwikkelproces. Het Agile Manifesto, dat deze stroming voor het eerst definieerde, schrijft: “(W)e have come to value (…) customer collaboration over contract negotiation” en de begeleidende twaalf principes stellen, onder andere:

Welcome changing requirements, even late in development. Agile processes harness change for the customer’s competitive advantage.

Deliver working software frequently, from a couple of weeks to a couple of months, with a preference to the shorter timescale.

Oftewel: ben flexibel. Laat snel resultaten zien om je gebruikers te kunnen laten snuffelen aan je product. Staar je niet blind op de lijst van eisen, maar kijk naar wat belangrijk is. Schrijf, schrap en pas aan. Werk samen en kom tot een geweldig product.

Dat is precies waarom het altijd mis gaat in overheidsorganisaties. Waarom grote ICT-projecten altijd eindigen in een dikke fail. In ambtelijke clubs wordt een lijst van eisen opgesteld, dat wordt Europees aanbesteed, en vervolgens gaat de onstopbare trein rechtdoor naar een product dat dat allemaal kan. Vooral niet omkijken. Dit zijn de eisen, en dan is het prima.

Daarom staan er in Nijmegen nu parkeerautomaten met een touchscreen dat niet te lezen is in de zon, en waar je drie seconden je vinger op moet leggen voordat ze een tik registreren. “Drie seconden is een te lange responsietijd voor het touchscreen” en “scherm moet ook leesbaar zijn in direct zonlicht” zullen wel niet in de lijst van eisen hebben gestaan.

Zo’n aanbestedingsbeleid zal prima werken voor parkeergarages en het onderhoud van groenvoorzieningen, maar niet voor gebruikerstechnologie. Een functioneel ontwerp is nog lang geen product. Computerprogrammatuur moet je voelen voor je weet of het iets is. Aan de hand van een schets kan je geen conclusies trekken. Het moet werken om er een mening over te kunnen geven. Je moet de details onder ogen kunnen zien. Voelen, klikken, écht gebruiken. Kijken of je te lang moet wachten, of de workflow wel voor zichzelf spreekt, of mensen niet vervallen in het onnodig herhalen van taken.

Dan merk je pas of de schoen wringt, en zo ja: waar.

Updates zijn een feature

2012-06-04T22:28:00-07:00

Misschien wel de belangrijkste innovatie in Google’s browser Chrome, zijn de automatische updates. Chrome downloadt automatisch in de achtergrond de laatste versie, in een bestand van minimale grootte, en installeert die bij het opnieuw opstarten van het programma. De gebruiker hoeft niks te doen en merkt ook niks van het hele proces. Het gevolg is dat elke nieuwe versie al binnen twee maanden bij negentig procent van de Chrome-gebruikers geïnstalleerd staat.

Wij ontwikkelaars zijn daar blij mee. Het betekent dat je je webapplicaties alleen hoeft te testen in Chrome’s laatste versie om er zeker van te zijn dat praktisch elke gebruiker met je product aan de slag kan. En je kan als programmeur dus alle state of the art functionaliteiten gebruiken die pas in de laatste browserversie zijn ingebakken. Google helpt het web op deze manier een flinke stap voorwaarts. De automatische updates bleken zelfs zo’n goed idee dat ze bij Mozilla besloten om een zelfde soort systeem in te bouwen in Firefox. Nog meer goed nieuws, dus.

(Helaas heeft Microsoft dit allemaal nog niet bedacht. Dus alhoewel de laatste versie van Internet Explorer best een prima browser is, zit je als ontwikkelaar nog steeds je producten te testen op totaal achterlijke systemen als IE 7. Daarover later vast nog eens meer.)

Maar hoe goed Google al sinds jaar en dag het updateproces van zijn browser voor elkaar heeft, zo bizar zit het met software-updates voor telefoons die draaien op Google’s Android. Google heeft een omslachtig systeem bedacht waarbij nieuwe softwareversies eerst door telefoonmakers moeten worden aangepast en dan vervolgens ook nog moeten worden goedgekeurd door de mobiele providers voordat het beschikbaar komt. Dat schiet niet op. De laatste Androidversie ICS is inmiddels meer dan een half jaar uit, en draait nu op een schrikbarende 7,1% van alle Android-telefoons wereldwijd. Alsof de diversiteit in hardware alleen nog niet genoeg problemen gaf voor ontwikkelaars.

Hoog tijd om in te grijpen. Dit proces moet op de schop, anders zit Google binnen korte tijd met een gefragmenteerd besturingssysteem waar geen fatsoenlijke app voor te ontwikkelen is. Ze weten blijkbaar maar al te goed hoe belangrijk het is om je gebruikers up to date te houden, dus dit had nooit zo ver mogen komen. Een bijdetijds updateproces is allang niet meer alleen maar nice to have.