Παράξενος Ταξιδιώτης *

Παρουσίαση του Παράξενου Ταξιδιώτη Πελοποννήσου στη Θεσσαλονίκη

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Wed, 04 May 2011 16:31:00 +0000

Το team του Παράξενου Ταξιδιώτη και οι Εκδόσεις Οξύ σας προσκαλούν το Σάββατο 7 Μαϊου και ώρα 20:00, στην παρουσίαση του ταξιδιωτικού οδηγού «Άγνωστη Πελοπόννησος», της νέας ταξιδιωτικής σειράς «Παράξενος Ταξιδιώτης» που θα πραγματοποιηθεί στο Φιλολογικό Καφενείο (Περίπτερο 13) της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Ακολουθήστε τα βήματα του Παράξενου Ταξιδιώτη και γνωρίστε τη μαγεία της άγνωστης Πελοποννήσου!

Υπεύθυνος Πελ/σου
Μιλτιάδης Τσαπόγας

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Νικόλαος Κουμαρτζής (μέλος της ομάδας Gateway – υπεύθυνος αρχισυνταξίας Κοινότητας του Μεταφυσικού)- Εμπνευστής & συντονιστής της ιδέας του Παράξενου Ταξιδιώτη, υποψήφιος διδάκτορας Δημοσιογραφίας (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης)

Μηνάς Παπαγεωργίου (μέλος της ομάδας Gateway – υπεύθυνος επικοινωνίας Κοινότητας του Μεταφυσικού)- Αρχισυντάκτης ενθέτου ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ, εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος

Μιλτιάδης Τσαπόγας (μέλος της ομάδας Gateway – συντονιστής της ομάδας Πυθέας) – Συγγραφέας-φωτογράφος, υπεύθυνος Πελοποννήσου στο project του Παράξενου Ταξιδιώτη

Γιώργος Αδαμόπουλος – Συγγραφέας-αρθρογράφος, υπεύθυνος Αθήνας & Αττικής στο project του Παράξενου Ταξιδιώτη

Δημήτρης Αναστασίου (συντονιστής του φόρουμ του Μεταφυσικού – υπεύθυνος του weirdnews.gr) – Συγγραφέας-αρθρογράφος, υπεύθυνος Θεσσαλονίκης & Μακεδονίας στο project του Παράξενου Ταξιδιώτη

Την παρουσίαση θα προλογίσει ο Γιώργος Ιωαννίδης (αρχισυντάκτης του περιοδικού Mystery), συγγραφέας-ψυχολόγος.

Σας περιμένουμε και στο περίπτερο 15 της Έκθεσης.

Το Μουσείο των Τατουάζ (Ολλανδία)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 17 Sep 2010 12:05:00 +0000

Στον αριθμό 130 της οδού Oudezijds Achterburgwal, στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας, ο παράξενος ταξιδιώτης μπορεί να επισκεφθεί ένα εξαιρετικά αλλόκοτο μουσείο αφιερωμένο στην τέχνη των.. τατουάζ. Και λέω αλλόκοτο, γιατί δεν περιορίζεται μόνο σε φωτογραφίες από σχέδια ή ειδικά εργαλεία, αλλά προχωράει ένα βήμα πιο πέρα εκθέτοντας πραγματικά τατουάζ πάνω σε κομμάτια δέρματος ή σε ολόκληρα ανθρώπινα μέλη διατηρημένα σε φορμαλδεΰδη!

Επιπλέον, στη συλλογή υπάρχουν μουμιοποιημένα χέρια, φωτογραφίες από τατουάζ διάσημων προσώπων, σύνεργα σχεδίασης από την Ινδία, το Λάος και την Ιαπωνία, καθώς και μία μόνιμη έκθεση με φωτογραφίες από τις Ρωσικές φυλακές όπου κρατούμενοι σχεδιάζουν τατουάζ χρησιμοποιώντας ξυράφια, σπέρμα και γυαλιστικό παπουτσιών! Τέλος, σε διπλανό δωμάτιο, βρίσκεται ένα στούντιο σχεδίασης όπου φυλάσσονται μεταξύ άλλων το έμβρυο ενός σιαμαίου.. χοίρου, καθώς και ένα τεράστιο πέος σε βάζο!
Πατέρας του μουσείου είναι ο Hank Schiffmacher, ένας από τους γνωστότερους πανευρωπαϊκά σχεδιαστές που μεταξύ άλλων άφησε το «σημάδι» του στο δέρμα των Pearl Jam, Red Hot Chili Pepper και Ramones.
Το μουσείο είναι ανοικτό από Τρίτη έως Κυριακή, από το μεσημέρι έως τις 5 το απόγευμα, με αντίτιμο εισόδου λιγότερο από 5 ευρώ. Κρατήστε και ένα τηλέφωνο επικοινωνίας, 020 625 1565, γιατί το να χαθείς στο Άμστερνταμ δεν είναι διόλου δύσκολο.

Μουσείο Κατασκοπίας! (Αγγλία)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 10 Sep 2010 13:42:00 +0000

«Η ανάγκη για ύπαρξη μυστικών υπηρεσιών δεν είναι δεδομένη» αναφέρεται πολλές φορές σε συζητήσεις μεταξύ ιστορικών, κάτι που υποδεικνύει ότι το κατασκοπευτικό παιχνίδι που μαίνεται πίσω από κάθε πολεμική σύρραξη ήταν πάντα ένα θέμα αμφιλεγόμενο. Όμως, μόνο ένας υψηλόβαθμος στρατιωτικός ή ισχυρός πολιτικός εν καιρώ πολέμου μπορεί να γνωρίζει την πραγματική τους αξία..

«Δίχως μία αποτελεσματική υπηρεσία πληροφοριών,
ένας συνταγματάρχης είναι κατά ένα μεγάλο μέρος τυφλός και κουφός.»

Συνταγματάρχης Earl Alexander

Με τα παραπάνω λόγια κατά νου ξεκίνησα πριν λίγους μήνες να επισκεφθώ μία σπάνια έκθεση στο Λονδίνο που αν και μόνιμη λιγοστοί τη γνωρίζουν. Ο λόγος για την Secret War που εκτίθεται στον 1ο όροφο του Imperial War Museum και ως επί το πλείστον «χάνεται» μέσα στην τεράστια συλλογή του μουσείου.

ΜΙ5 και ΜΙ6: Πρότυπες Μυστικές Οργανώσεις Παγκοσμίως
«Σκοπός της έκθεσης είναι να παρουσιάσει στο ευρύ κοινό μέρος του μυστικού κόσμου της διεθνούς κατασκοπίας και των under cover επιχειρήσεων μέσα από τα μάτια των βρετανικών ειδικών δυνάμεων ΜΙ5 και ΜΙ6», αναφέρει χαρακτηριστικά ο διευθυντής του μουσείου Sir Robert Crawford.
«Έχουμε συγκεντρώσει ένα τεράστιο υλικό που περιγράφει πως οι βρετανικές μυστικές οργανώσεις εξελίχθηκαν από την ίδρυση τους μέχρι σήμερα, τι τεχνολογία χρησιμοποίησαν και πως κατάφεραν να σπάσουν πλήθος κρυπτογραφικούς κώδικες αποσπώντας σημαντικότατες πληροφορίες από εχθρούς του Ηνωμένου Βασιλείου».

Αν και οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ιδρύθηκαν σχετικά αργά (η Αγγλία ήταν μία από τις λίγες χώρες που εισήλθαν στον 20ο αιώνα δίχως κατασκοπευτική οργάνωση), εντούτοις έως το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν ήδη καταφέρει να αποτελούν πρότυπο για τις υπόλοιπες χώρες.
Όπως άλλωστε ανέφερε και ο Αδόλφος Χίτλερ: «Αυτό που χρειαζόμαστε είναι κάτι παρόμοιο με τη βρετανική μυστική υπηρεσία: μία οργάνωση που θα κάνει τη δουλειά της με πάθος».

Η Κρυπτογραφική Μηχανή Enigma και Άλλα Σπάνια Εκθέματα
Σ’ αυτές ακριβώς τις οργανώσεις είναι αφιερωμένη η έκθεση Secret War, με πλήθος σπάνιου υλικού από τις μυστικές της επιχειρήσεις παγκοσμίως.
Καθώς περπατάτε μέσα στον ατμοσφαιρικό χώρο της έκθεσης και εισέρχεστε όλο και περισσότερο στο μέχρι πρότινος άγνωστο κόσμο της κατασκοπίας, θα συναντήσετε αποδείξεις σχετικά με τις επιχειρήσεις της MI5 ενάντια σε Ρώσους κατασκόπους που έδρασαν εντός του Ηνωμένου Βασιλείου και Άγγλους πολίτες που συνεργάστηκαν μαζί τους, τα σπάνια αρχεία της υπηρεσίας σχετικά με την πολύκροτη υπόθεση των Κατασκόπων του Cambridge που αποκάλυψε στο ευρύ κοινό το βαθμό που οι Ρώσοι κατάσκοποι είχαν εισέλθει στην Αγγλία αλλά και την αποτελεσματική αντικατασκοπευτική δράση της MI5, το πολύχρονο project The Double Cross System όπου συμμετείχαν ξένοι διπλοί πράκτορες που κατόπιν εκβιασμού αναγκάστηκαν να συνεργαστούν με την MI6, κ.α.
Ανάμεσα στα πλέον σπάνια εκθέματα θα συναντήσετε μία αυθεντική γερμανική μηχανή κρυπτογράφησης Enigma, ένα δοχείο με αόρατο μελάνι που χρησιμοποιούνταν από τους Γερμανούς πράκτορες, συσκευές sabotage και τη θρυλική Minox miniature camera που χρησιμοποιούνταν κατά κόρον κατά το 2ο Π. Π. Επιπλέον, αναζητήστε τα διάφορα access points από όπου μπορείτε να αποκτήσετε πρόσβαση στα αρχεία συγκεκριμένων πρακτόρων και μυστικών επιχειρήσεων των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών.

Η ΜΙ6 στην Ελλάδα και τον Υπόλοιπο Κόσμο
Αφήνοντας πίσω το 1ο μέρος της έκθεσης, θα εισέλθετε σε ένα ημιφωτισμένο δωμάτιο όπου εκτίθενται μοναδικά στο είδος τους στοιχεία σχετικά με τη δράση της MI6 σε διάφορες χώρες του κόσμου, σε Ευρώπη, Αφρική και Ασία, όπως υλικό εκπαίδευσης πρακτόρων, το πλήρες οπλοστάσιο της υπηρεσίας, ντοκουμέντα από τις επιχειρήσεις της, κ.α.
Μην αμελήσετε να αναζητήσετε το αρχείο με αποδείξεις για τη δράση της MI6 στην Ελλάδα, όπου εκτίθενται πλαστές ελληνικές ταυτότητες, χάρτες της Ελλάδας με πληροφορίες για την εκάστοτε επιχείρηση, κ.λπ. Για παράδειγμα, υπάρχει η πλαστή ταυτότητα που χρησιμοποίησε ο πράκτορας F. E. Enright που αιχμαλωτίστηκε στη Λέρο τον Ιανουάριο του 1944, καθώς και τα μοναδικά (που διασώζονται) έγγραφα παράδοσης της Κεφαλλονιάς στους Συμμάχους στις 19 Σεπτεμβρίου του 1944 υπογεγραμμένης από τα ψευδώνυμα Bug και Moth του Μαρίνου και των συνεργατών του.
Λίγο πριν αφήσετε την έκθεση, αφιερώστε λίγα λεπτά για να παρακολουθήσετε δύο οπτικοακουστικά ντοκουμέντα σχετικά με τις θρυλικές επιχειρήσεις Benina Raid και Nomrad των ειδικών βρετανικών δυνάμεων που κατέληξαν στην ανατίναξη μίας γερμανικής αεροπορικής βάσης στη βόρεια Αφρική το 1942 και την απελευθέρωση ομήρων από τρομοκράτες στην Ιρανική Πρεσβεία του Λονδίνου το 1980 αντίστοιχα.

Ανακαλύπτοντας το Μυστικό Πόλεμο...
Αν επομένως θέλετε να δείτε από κοντά το παραπάνω σπάνιο -και μέχρι πρότινος μη προσβάσιμο- υλικό, απλά πάρτε μία από τις γραμμές Bakerloo, Northern και Jubilee του Λονδρέζικου tube και κατεβείτε στη στάση Waterloo. Ακολουθώντας τις κατάλληλες πινακίδες, σύντομα θα δείτε τα δύο κανόνια που «προστατεύουν» την είσοδο του μουσείου.
Έχετε κατά νου ότι το μουσείο παραμένει ανοικτό από τις 10 πμ έως τις 6 μμ (εκτός 24-26 Δεκεμβρίου) με ελεύθερη είσοδο για όλες τις μόνιμες εκθέσεις συμπεριλαμβανομένης της Secret War. Αν όμως κάνετε το κόπο να επισκεφθείτε το Λονδίνο, προσπαθήστε να το συνδυάσετε με επίσκεψη σε μία από τις διάφορες περιοδικές εκθέσεις του μουσείου που κάλλιστα θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στον «απαγορευμένο» μας κατάλογο.
Μία τέτοια συνάντησα όταν επισκέφθηκα το μουσείο τον περασμένο Νοέμβριο με τίτλο Weapons of Mass Communication: War Posters σχετικά με την προπαγάνδα εν καιρώ πολέμου (διαρκεί έως τις 30 Μαρτίου), ενώ από τις 25 Απριλίου ξεκινάει η Ian Fleming and James Bond που διαρκεί για κάτι λιγότερο από ένα χρόνο και παρουσιάζει τα πραγματικά στοιχεία πίσω από το λογοτεχνικό ήρωα.

σημείωση:
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα του Imperial War Museum www.iwm.org.uk ή επικοινωνήστε με τα τηλέφωνα +44 (0)207 416 5320/5321.

νέα παράξενη σειρά
Ο Παράξενος Ταξιδιώτης
Ταξιδεύει σε Απαγορευμένα Μουσεία
Αλήθεια, τι καταλαβαίνετε διαβάζοντας τον τίτλο αυτής της στήλης; Γιατί ένα «μουσείο» μπορεί να είναι «απαγορευμένο»; Απαγορευμένο ως προς τι; Έχει απαγορευτεί η λειτουργία του; Οι γνώσεις που φυλάει αφορούν μία αθέατη, άγνωστη ή διαφορετική πλευρά της ιστορίας; Ή μήπως απαγορευμένο γιατί αποτελεί έναν τόπο όπου ο άνθρωπος έχει εξορίσει στιγμές της ιστορίας του που προσπαθεί πλέον να ξεχάσει; Και με τον όρο «μουσείο», τι εννοούμε; Κατ’ αρχήν, ξεχάστε τη συμβατική έννοια του όρου, ή μάλλον μην την αφήσετε να περιορίσει την αντίληψη σας. Λέγοντας «μουσείο» σε αυτή τη στήλη εννοούμε έναν χώρο που να έχει την ικανότητα να «εκπαιδεύσει» το συνειδητό επισκέπτη, όπως ακριβώς μπορεί ένα συμβατικό μουσείο. Με λίγα λόγια, μπορεί μεν να είναι ένα μουσείο όπως το νοούμε όλοι, αλλά μπορεί να είναι και ένα παρεκκλήσι, ένα ιστορικό θεματικό πάρκο, κάποια στοά, μία πλατεία, ή ακόμα και μία ολόκληρη πόλη. Άρα, ένα «απαγορευμένο μουσείο» είναι ένα μουσείο απαγορευμένης ιστορίας... τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Ας ταξιδέψουμε λοιπόν αναζητώντας τα, αναζητώντας την δική τους απαγορευμένη ιστορία...

Ένα Δέντρο με Περιουσία! (ΗΠΑ)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 03 Sep 2010 13:40:00 +0000

Αν ποτέ ταξιδέψετε στην Αθήνα των… ΗΠΑ (στην πολιτεία Georgia), μην αμελήσετε να αναζητήσετε το μοναδικό δένδρο που ανήκει (κυριολεκτικά) στον εαυτό του! Ήταν αρχές του 20ου αιώνα, όταν το αρχικό δέντρο φυτεύτηκε σε ένα μικρό κομμάτι γης από τον ιδιοκτήτη του χώρου William H. Jackson. Στη διαθήκη του ο τελευταίος, λόγω της μεγάλης του αγάπης γι’ αυτό, του κληροδότησε τη γη όπου βρισκόταν!

Για να δείτε από κοντά το μοναδικό παγκοσμίως αυτό παράδοξο, αναζητήστε το Tree That Owns Itself στη συμβολή των οδών Dearing και Finley της αμερικανικής πόλης. Αυτό που θα δείτε είναι μία λευκή ιτιά, καθώς και μία μαρμάρινη επιγραφή με το επίμαχο κομμάτι της διαθήκης του Jackson!

Στον Κήπο των Τεράτων! (Ιταλία)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 27 Aug 2010 13:35:00 +0000

Μπορεί να κτίστηκε κατά τη διάρκεια της Ιταλικής Αναγέννησης, όμως σε καμία περίπτωση δεν ξεχωρίζει για την ομορφιά ή τη συμμετρία του. Ο λόγος για τον Κήπο των Τεράτων στην πόλη Bomarzo της κεντρικής Ιταλίας, ένα πάρκο που σχεδιάστηκε για να σοκάρει! Τι εννοώ;

Περπατώντας στα δρομάκια του θα συναντήσετε ένα τερατώδες κεφάλι ψαριού, το άγαλμα ενός γίγαντα να σκίζει στα δύο έναν άλλο γίγαντα, ένα τερατώδες ορθάνοιχτο στόμα που μοιάζει να ουρλιάζει (με επιγραφή «Κάθε λογική χάνεται»), αιγυπτιακές σφίγγες, τερατόμορφες γοργόνες κ.ά.
Το αρρωστημένο μυαλό που οραματίστηκε τον κήπο ήταν ο πρίγκιπας Pier Francesco Orsini, ο οποίος ήθελε μέσα σε αυτόν να παρουσιάζεται ο πόνος και η οδύνη που γεννάει ένας πόλεμος (είχε χάσει πρόσφατα φίλους και σύζυγο), ενώ αρχιτέκτονας του ο «πολύς» Pirro Ligorio (είχε ολοκληρώσει παλαιότερα τον Καθεδρικό του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη μετά το θάνατο του Μιχαήλ Άγγελου).
Αποτέλεσμα; Έως και τον Salvador Dali γοήτευσε, αναγκάζοντας τον να γυρίσει μία ταινία μικρού μήκους στο εσωτερικό του αλλά και να επηρεαστεί από αυτόν στη δημιουργία του πίνακα The Temptation of Saint Anthony το 1946.
Για να τον επισκεφθείτε, ταξιδέψτε αεροπορικώς έως τη Ρώμη και από εκεί 68 χιλιόμετρα οδικώς βορειοδυτικά στην πόλη Bomarzo. Όταν φτάσετε ρωτήστε τους ντόπιους για το Parco dei Mostri. Αν τελικά καταφέρετε να το βρείτε, μην διστάσετε να περπατήσετε μέσα στο γιγαντιαίο στόμα που ουρλιάζει (γνωστό και ως Στόμα της Κολάσεως) για να ανακαλύψετε το καλύτερο σημείο για… πικ-νικ με τραπέζι τη μαρμάρινη γλώσσα του αγάλματος!

Ένα Μουσείο... Εγκεφάλων! (ΗΠΑ)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 20 Aug 2010 13:26:00 +0000

Είστε ανάμεσα σε αυτούς που πιστεύουν πως οι γυναίκες έχουν... μικρότερο εγκέφαλο από τους άνδρες; Μην γελάτε, επί δεκαετίες ολόκληρες η εν λόγω πεποίθηση ήταν ευρέως διαδεδομένη. Κάτι τέτοια άκουγε και η Helen Hamilton Gardener, διάσημη αμερικανίδα φεμινίστρια των αρχών του 20ου αιώνα, και χάρισε τον εγκέφαλο της για να αποδείξει το λάθος μία και καλή. Που το χάρισε; Μα στο μουσείο εγκεφάλων φυσικά!

Ήταν το 1889 όταν ο Dr. Bert Green Wilder, πρωτοπόρος ανατόμος και δημιουργός του σχετικού τμήματος στο Cornell University (ΗΠΑ), άρχισε να συλλέγει ανθρώπινους εγκεφάλους σε μία προσπάθεια να κατανοήσει την ανθρώπινη φύση. Κάπως έτσι, κατάφερε να συγκεντρώσει περισσότερους από 600, οι οποίοι και στέλνονταν συστημένοι από διάφορες επιστημονικές οργανώσεις παγκοσμίως (Μόσχα, Παρίσι, Τόκυο κ.λπ.). Από όλους αυτούς σήμερα διασώζονται οι 70 και οι 8 εξ αυτών εκτίθενται σε μία άκρως σουρεαλιστική έκθεση!
Έχετε λοιπόν αρκετά γερό στομάχι για να την επισκεφθείτε; Δεν έχετε παρά να ταξιδέψετε έως την πόλη Ithica των ΗΠΑ και τον αριθμό 159 της οδού Sapsucker Woods, όπου θα βρείτε τον κτήριο Museum of Vertebrates του Cornell University. Στην αίθουσα Uris Hall βρίσκεται η έκθεση Wilder Brain Collection, όπου πέρα του εγκεφάλου της H. H. Gardener θα βρείτε την φαιά ουσία (ή καλύτερα «πράσινη» λόγω της αποσύνθεσης) του γνωστού δολοφόνου Edward Howard Rullof, αλλά και τον εγκέφαλο του Dr. Wilder. Η είσοδος είναι δωρεάν, όμως απαιτείται επικοινωνία αρκετές ημέρες πιο πριν με το πανεπιστήμιο (607 255-6394, Dr. Barbara Finlay).

Μουσείο "Απαγορευμένης" Ιατρικής (Ελβετία)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 13 Aug 2010 13:54:00 +0000

«Δεν έχουμε χάσει την πίστη μας, απλά τη μεταφέραμε από το Θεό στην ιατρική..»

George Bernard Shaw (1856 - 1950)

Ήταν αρχές Ιανουαρίου όταν επιστρέφοντας από τη Θεσσαλονίκη στο Λονδίνο είχα την ευκαιρία να περάσω μερικές ώρες στη Ζυρίχη, ως ενδιάμεσο σταθμό. Πέρα από το σοκ που μπορεί η Ελβετία να σου προκαλέσει συγκρινόμενη με την Ελλάδα (ή ακόμα και με την Αγγλία) σε επίπεδο οργάνωσης, ήξερα ότι λόγω της πλούσιας ιστορίας της χώρας γύρω από την ιατρική ήταν το πλέον κατάλληλο μέρος για να αναζητήσω ένα «απαγορευμένο» μουσείο γι’ αυτήν.. και δεν έσφαλα.

Για στη Ζυρίχη;
Γιατί όμως να υπάρχει ένα «απαγορευμένο» μουσείο ιατρικής στη Ζυρίχη, ή γενικότερα στην Ελβετία; Τι το ιδιαίτερο έχει αυτή η χώρα; Μα είναι απλό, μία ιστορία 5 αιώνων ουδετερότητας..
Ήταν το 1499, όταν δημιουργήθηκε ένας συνασπισμός ανθρώπων στην περιοχή που κατέληξε σε οτιδήποτε σήμερα ονομάζουμε Ελβετία. Και παρά τους δεκάδες πολέμους που ακολούθησαν και συχνά είχαν ως στόχο την ίδια, η χώρα κατάφερε να παραμείνει εντυπωσιακά ουδέτερη και ανεξάρτητη, με μοναδική ίσως εξαίρεση τη βραχυπρόθεσμη κατάληψη της από τον Ναπολέοντα στις αρχές του 19ου αιώνα.
Δεν έλαβε ενεργή συμμετοχή μήτε σε κάποιον από τους δύο παγκόσμιους πόλεμους, αποφεύγοντας έτσι μεγάλες καταστροφές και ανακατατάξεις που βίωσαν οι υπόλοιπες χώρες του κόσμου. Κάπως έτσι, όντας στο κέντρο της Ευρώπης, αποτέλεσε έναν ασφαλή χώρο συνάντησης διαφορετικών εθνικοτήτων και πολιτισμών, χώρο εξέλιξης της ανθρώπινης γνώσης και κυρίως της ιατρικής επιστήμης.

Το Μουσείο «Προδοσίας» της Οδού Rami
Στο κέντρο της εν λόγω πόλης λοιπόν, στον αριθμό 69 της οδού Rami (Ramistrasse στα γερμανικά), βρίσκεται το Ινστιτούτο Ιστορίας της Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης. Μέρος αυτού είναι και το Medizinhistorischen Museum. Γιατί όμως απαγορευμένο;
Όπως αναφέρει και ο George Bernard Shaw, ο άνθρωπος σταδιακά μετέφερε την πίστη του από το Θεό στην ιατρική. Όπως όμως δεν είναι λίγες οι φορές που αισθάνθηκε να προδίδεται από το Θεό του, έτσι προδόθηκε αρκετές φορές και από την επιστήμη της ιατρικής.

Κάπως έτσι, το εν λόγω μουσείο διηγείται αυτό το κομμάτι της ιστορίας, το οποίο σήμερα έχει πάψει να διδάσκεται στις πανεπιστημιακές αίθουσες, το παρελθόν που εσκεμμένα δεν αναφέρεται για διαφύλαξη του κύρους της ιατρικής.
Το παρόν μουσείο δεν είναι αφιερωμένο στην ιστορία της ιατρικής αυτής καθ’ αυτής (δηλαδή στις θεραπείες), αλλά στην ιστορία των ασθενειών και των θυμάτων τους. Έτσι, ο επισκέπτης γνωρίζει από κοντά την εξέλιξη της πανούκλας, της σύφιλης, της ευλογιάς, της φυματίωσης και άλλων μαζικών ασθενειών, καθώς και τα τραγικά αποτελέσματα που είχαν ή έχουν στον ανθρώπινο οργανισμό (παραμόρφωση, αποδυνάμωση, θάνατο). Είναι αφιερωμένη σε θεραπείες που τις περισσότερες φορές είχαν ακριβώς το αντίθετο από το επιθυμητό αποτέλεσμα, ή σε μακάβριες «λύσεις» που επιστρατεύθηκαν εκεί όπου η ιατρική είχε αποτύχει.

Όταν η Ιατρική Αποτυγχάνει...
Κάπως έτσι, παρατηρώντας τα εκθέματα (αλλά και διαβάζοντας ή ακούγοντας πληροφορίες, εφόσον βέβαια γνωρίζετε γερμανικά) θα μάθετε μεταξύ άλλων πως στις ακτές του Ζαΐρ οι ασθενείς τοποθετούν ένα καρφί πάνω στο ξύλινο είδωλο Bakongo δίνοντας παράλληλα την υπόσχεση ότι θα πραγματοποιήσουν μία ευχή για χάρη του ώστε να θεραπευτούν, ή πώς έβαζαν ένα κλύσμα από ξύλο, κασσίτερο και ορείχαλκο στο πρωκτό ασθενών ώστε να μαλακώσουν και να ξεπλύνουν περιττώματα (με μία.. αηδιαστικά λεπτομερής εικονογράφηση), ή για ένα αυθεντικό φέρετρο του 14ου αιώνα (όταν η πανώλη θέριζε την Ευρώπη) με πάτο που άνοιγε για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ξανά αμέσως μετά!
Επιπλέον, θα ενημερωθείτε για τις ιατρικές μεθόδους κατά την αρχαιότητα στην Αφρική, την Αίγυπτο (με αντίτυπο του πάπυρου του Ebers και άλλους ιατρικούς θησαυρούς), το Περού, τη Ρώμη, αλλά και την αρχαία Ελλάδα. Μεταξύ άλλων, θα δείτε από κοντά σπάνια ιατρικά βιβλία του μεσαίωνα, την εξέλιξη των πρώτων τεχνητών άκρων, μία πιστή αναπαράσταση φαρμακείου του 14ου αιώνα (που μοιάζει περισσότερο με κατάστημα ειδών μαγείας), κ.α.

Αναζητώντας το «Απαγορευμένο» στη Ζυρίχη
Αν λοιπόν βρεθείτε ποτέ στη Ζυρίχη και έχετε χρόνο να επισκεφθείτε κάτι εναλλακτικό και «απαγορευμένο», ανεβείτε στο τραμ με τον αριθμό 9 από το κέντρο της πόλης και κατεβείτε στη στάση ETH/ Universitätsspital.
Εκεί, απλά περάστε απέναντι στο δρόμο και ανεβείτε τα σκαλιά του νεοκλασικού κτηρίου όπου παλαιότερα αποτέλεσε σπίτι για μερικούς από τους μεγαλύτερους παγκοσμίως επιστήμονες, όπως οι Albert Einstein, Erwin Schrodinger (θεμελιωτής της κβαντικής μηχανικής) και Rudolf Hess, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Φυσιολογίας το 1949 (απλή συνωνυμία με τον ναζιστή Walter Richard Rudolf Hess).
Το μουσείο παραμένει ανοικτό από Τρίτη έως Παρασκευή μεταξύ 1 και 6 το απόγευμα, ενώ τα σαββατοκύριακα μπορείτε να το επισκεφθείτε μεταξύ 11 και 5.

Εκθέσεις, Βιβλιοθήκη και Project... Paracelsus!
Αν τώρα επιθυμείτε να οργανώσετε ένα ταξίδι για το εν λόγω μουσείο, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.medizin-museum.unizh.ch ή απευθυνθείτε στο email info@mhiz.unizh.ch για να ενημερωθείτε σχετικά με τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες εκθέσεις που φιλοξενούνται κάθε τόσο στο χώρο, όπως π.χ. οι Disaster in Paradisel: The Landslide of Goldau in 1806 την περίοδο 2006-7, Death is Near την περίοδο 2005-6, Paracelsus Magus: Alchemist- Artz- Magier το 2002-3 και Born Above the Grave: Children’s Troubles in Medicine and Art το 2002.
Αν έχετε λίγο επιπλέον χρόνο, μην αμελήσετε να ζητήστε την άδεια του βιβλιοθηκάριου και να επισκεφθείτε τη βιβλιοθήκη του Ινστιτούτου που βρίσκεται στο ίδιο κτήριο. Αν και η χρήση της επιτρέπεται μόνο σε εξειδικευμένους ακαδημαϊκούς, θα μπορέσετε να ρίξετε μία σύντομη ματιά στην εξαιρετική συλλογή της από σπάνια συγγράμματα.
Τέλος, μην διστάσετε να ζητήσετε πληροφορίες για το Paracelsus Project που «τρέχει» από το 1998 στο Ινστιτούτο, σε μία προσπάθεια να συγκεντρωθεί και να καταχωρηθεί το έργο του μεγάλου (αν και αμφιλεγόμενου) αυτού πνεύματος του 16ου αιώνα.

Ύπνος σε Παράξενα Μέρη (διαδίκτυο)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 06 Aug 2010 13:32:00 +0000

Μία ακόμα άκρως παράξενη ιστοσελίδα για το «toolkit» κάθε παράξενου ταξιδιώτη είναι και η www.sleepinginairports.net, αφιερωμένη στην εμπειρία ύπνου σε... αεροδρόμια! «Που μπορεί να φανεί όμως χρήσιμο κάτι τέτοιο;» θα σκεφτείτε.

Αρκετά από τα ταξίδια του ΠΤ είναι «εκτός της πεπατημένης», απαιτούν δηλαδή επίσκεψη σε μέρη όπου δεν υπάρχουν ξενοδοχεία, περιήγηση σε αρκετά παράξενες ώρες (εκτός ωραρίου), μεγάλα ταξίδια με πολλές στάσεις κ.ά. Δεν είναι λοιπόν λίγες οι φορές που η νύχτα βρίσκει τον ΠΤ δίχως κάπου να... κοιμηθεί! Ε λοιπόν, σε αυτές τις περιπτώσεις η καλύτερη λύση ακούει στο όνομα αεροδρόμιο!
Απλά επισκεφθείτε το sleepinginairports.net και θα καταλάβετε τι εννοώ, μιας και θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε πραγματικά σπάνιες εμπειρίες από ταξιδιώτες, καθώς και tips, προτάσεις και σχόλια για το πως να περάσετε τη νύχτα σας σε πλήθος αεροδρομίων παγκοσμίως. Μέχρι και αξιολόγηση υπάρχει για την εμπειρία ύπνου που «προσφέρουν» διάφορα αεροδρόμια, με σχετικές λίστες για τα top 10 και worst 10 για ταξιδιώτες!

Τα Υπόγεια Μουσεία της Αθήνας (Αθήνα)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 30 Jul 2010 13:29:00 +0000

Θεωρείται τον εαυτό σας παράξενο ταξιδιώτη; Αν ναι, πόσα υπόγεια... μουσεία έχει η Αθήνα; Κανένα; Για όνομα των θεών!
Ήταν Νοέμβριος του 1991 όταν ξεκινούσε η μεγαλύτερη αρχαιολογική ανασκαφή της Αθήνας, η κατασκευή του metro. Γνωρίζοντας εξ αρχής οι υπεύθυνοι το ρητό «όπου και να σκάψεις στην Αθήνα κάτι αρχαίο θα βρεις», μίσθωσαν ολόκληρες ομάδες αρχαιολόγων που δούλευαν επί χρόνια πλάι πλάι με μηχανικούς. Αποτέλεσμα; 32.000 αρχαιολογικά ευρήματα ήρθαν στο φως και μαζί τους αρκετά μυστικά της θαμμένης ιστορίας της πόλης. Τι θα έκαναν λοιπόν οι αρχαιολόγοι με τα χιλιάδες αυτά αντικείμενα; Η λύση τελικά ήταν απλή: διαμόρφωσαν αρκετούς υπόγειους σταθμούς του μετρό ώστε να λειτουργούν παράλληλα ως μικρά... μουσεία!

Σας κίνησα την περιέργεια; Αρκεί να πάρετε τη γραμμή 2 ή 3 του μετρό για να κατεβείτε στο μεγαλύτερο υπόγειο μουσείο της Αθήνας, το σταθμό του Συντάγματος. Εκεί, αρκετά μέτρα κάτω από τη γη, εκτίθενται πλήθος ευρημάτων από τον 11ο αιώνα π.Χ. και αργότερα μεταξύ των οποίων τάφοι, ταφικά κειμήλια και νεκροθήκες. Επιπλέον, πάνω στον ένα εκ των τειχών του σταθμού εκτίθεται ολόκληρη η τομή της πόλης (7 μέτρα σε ύψος και 40 σε πλάτος), με δεκάδες «στρώσεις ανθρώπινης ιστορίας»: ξεκινάνε στην κορυφή από τη βυζαντινή εποχή και κατεβαίνοντας παιρνάνε από τη ρωμαϊκή, την αρχαία ελληνική και καταλήγουν στην προϊστορική εποχή, συμπεριλαμβάνοντας τους ανοικτούς τάφους της αρχαίας νεκρόπολης που αρχικά υπήρχαν στο σημείο!
Και όλα αυτά μάλιστα δίχως εισητήριο! Τι έγινε, ακόμα κάθεστε;

Το Μουσείο των Λεπρών (Νορβηγία)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 23 Jul 2010 14:02:00 +0000

Στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Νορβηγίας μετά το Όσλο, κάτι σαν τη Θεσσαλονίκη δηλαδή της σκανδιναβικής χώρας, θα χρειαστεί να ταξιδέψουμε ώστε να επισκεφθούμε το επόμενο απαγορευμένο μουσείο.. μία σπάνια και σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό συλλογή αφιερωμένη στην ασθένεια της λέπρας.
Ο λόγος για την πόλη Bergen, κτισμένη πάνω σε ορεινή χερσόνησο που καταλήγει σε ένα εντυπωσιακό φιόδρ, που αποτέλεσαι πρωτεύουσα της Νορβηγίας τον 12ο και 13ο αιώνα. Ο ταξιδιώτης μπορεί να φτάσει στην πόλη μέσω μίας διαδρομής –εξαιρετικής σε ομορφιά- με τρένο από το Όσλο.. και κάπου εκεί, να ανακαλύψει το Μουσείο Λεπρών και ένα πλούσιο αρχείο που αποτελεί μέρος του Memory of the World της UNESCO.

200.000 Λεπροί στον Κόσμο Σήμερα
«Γιατί όμως ονομάσαμε απαγορευμένο ένα μουσείο αφιερωμένο σε μία ασθένεια;» θα αναρωτηθείτε. Η απάντηση είναι απλή: δεν αποτελεί μία οποιοδήποτε ασθένεια, αλλά για την παλαιότερη καταγεγραμμένη ασθένεια που θέρισε εκατομμύρια ανθρώπους κατά το μεσαίωνα στην Ευρώπη και συνεχίζει να θερίζει μέχρι σήμερα.
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Η λέπρα θεωρείται πως συνυπάρχει με το ανθρώπινο είδος από τις απαρχές της πορείας του, με παλαιότερη αναφορά σε γραπτά της Αιγύπτου το 1350 π.Χ. Επιπλέον, θέριζε το δυτικό κόσμο επί αιώνες ωθώντας σε επίπονο θάνατο χιλιάδες ανθρώπους καθημερινά. Σήμερα όμως έχει εξαλειφθεί πλήρως, έτσι δεν είναι; Γι’ αυτό άλλωστε η παγκόσμια κοινή γνώμη έπαψε να ασχολείται μαζί της..
Όχι ακριβώς.. μιας και σύμφωνα με την έρευνα Global leprosy situation του Weekly Epidemiological Record εν έτη 2006 υπήρχαν περισσότεροι από 200.000 λεπρούς παγκοσμίως σε τριτοκοσμικές κυρίως χώρες, με τουλάχιστον όμως 25 ασθενείς και στην.. Ελλάδα!
Και το μουσείο του Bergen είναι αφιερωμένο σ’ αυτήν ακριβώς την ασθένεια, τη μοναδική ίσως που σκοτώνει μέλη του ανθρώπινου είδους από τις απαρχές της ιστορίας του μέχρι σήμερα. Επιπλέον, το ίδιο το μουσείο είναι το μοναδικό παγκοσμίως στο είδος του, εξιστορώντας την ιστορία μίας μόνιμης «πληγής» για το ανθρώπινο είδος, η ύπαρξη της οποίας σήμερα έχει τεχνηέντως αποσιωπηθεί στην κοινή γνώμη. Η λέπρα υπάρχει, και ας μην το ξέρουμε, απλά έχει μετοικήσει από την Ευρώπη σε άλλες ηπείρους.

Νορβηγία: Το Ερευνητικό Κέντρο για τη Λέπρα
Γιατί επομένως το μοναδικό σχετικό μουσείο στον κόσμο βρίσκεται στη Νορβηγία; Ποιος ο λόγος; Κατά κάποιον τρόπο, η σκανδιναβική χώρα –μαζί ίσως με την Ισλανδία- αποτέλεσαν τις χώρες από όπου η λέπρα έφυγε από τη δυτική Ευρώπη, μιας και ήταν οι μοναδικές με μεγάλο αριθμών λεπρών στα τέλη του 17ου αιώνα. Έτσι, στο Bergen σήμερα υπάρχει το Αρχείο Λεπρών με πλήθος περιπτώσεων ασθενών από τότε μέχρι σήμερα.
Ήταν το 1702, όταν ολοκληρώθηκε το κτήριο που σήμερα στεγάζει το μουσείο για να χρησιμοποιηθεί ως leprosarium. Και η κατάσταση συνεχώς χειροτέρευε, μιας και το 1830 οι λεπροί ήταν τόσο πολλοί που περίμεναν στην κυριολεξία σε ουρές έξω από νοσοκομεία και μόνον οι προχωρημένες περιπτώσεις αντιμετωπίζονταν.
Μετά από εκτεταμένες επιστημονικές έρευνες των γιατρών Boeck και Danielsen, η λέπρα χαρακτηρίστηκε ως μείζον πολιτικό ζήτημα στη Νορβηγία το 1840 και το 1856 ιδρύθηκε το εθνικό ληξιαρχείο για την καταγραφή λεπρών, το πρώτο ληξιαρχείο ασθενών παγκοσμίως.
Κάπως έτσι, η σκανδιναβική χώρα έγινε το επίκεντρο των ερευνών για την καταπολέμηση της ασθένειας διεθνώς με αποτέλεσμα το 1873 ο Gerhard H. A. Hansen να καταφέρει να απομονώσει τον βάκιλο που ευθύνονταν για τη λέπρα αποδεικνύοντας ότι αποτελεί μεταδοτική ασθένεια (έως τότε δεν γνώριζαν αν ήταν κληρονομική ή μεταδοτική), με πειράματα που πραγματοποίησε μέσα στις αίθουσες του σημερινού Μουσείου Λεπρών.

Επισκεπτόμενοι το μουσείο...
Με τις παραπάνω γνώσεις κατά νου, η επίσκεψη σας μπορεί να αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη αξία καθώς τριγυρνάτε μέσα στα δωμάτια του παλιού αυτού κτηρίου και αναζητώντας το εργαστήριο του G. H. A. Hansen, παρατηρώντας τους θαλάμους όπου απομόνωναν τους λεπρούς ή την εκκλησία όπου οι ασθενείς περνούσαν την ώρα τους με προσευχές.
Επιπλέον, θα έχετε την ευκαιρία να δείτε σπάνιες φωτογραφίες που περιγράφουν την πορεία και τα αποτελέσματα που έχει η ασθένεια της λέπρας πάνω στο ανθρώπινο σώμα, καθώς και σκίτσα από ανθρώπους που έπασχαν από τη διόλου σπάνια αυτή νόσο, μία εμπειρία που δεν δύναται να χαρακτηριστεί ευχάριστη.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι θα έρθετε σε επαφή με το παλαιότερο από τα τρία νοσοκομεία λεπρών της Bergen που αποτέλεσε τη διεθνή πρωτεύουσα των λεπρών μεταξύ 1850 και 1900. Το νοσοκομείο του St. George, όπου σήμερα στεγάζεται το μουσείο, χαρακτηρίζετε από πολλούς ως ένα μνημείο χιλιάδων ανθρώπινων τραγωδιών ενώ ο τελευταίος λεπρός που πέθανε εκεί ήταν μόλις το 1946.
Προχωρώντας στο σπανιότατο αρχείο των λεπρών θα έρθετε σε επαφή –μεταξύ άλλων- με καταλόγους ασθενών από πλήθος περιόδων, στοιχειωθετόντας στο μυαλό σας με το καλύτερο ίσως δυνατό τρόπο τον πόνο και τη τραγωδία που επιβάλει η νόσος αυτή στους ανθρώπους που προσβάλει.

Μην περιμένετε να συναντήσετε κάτι το εντυπωσιακό, γιατί θα απογοητευτείτε. Το μουσείο στην πραγματικότητα παρουσιάζει το νοσοκομείο όπως ακριβώς ήταν την περίοδο που στο εσωτερικό του διέμεναν χιλιάδες λεπροί, με όλα τα δωμάτια και τα αντικείμενα των ασθενών σε εξαιρετική κατάσταση.
Πέρα από τις γνώσεις που θα αποκομίσετε για τον αντίκτυπο στην υγεία του ανθρώπου, θα κατανοήσετε πλήρως το κοινωνικό στίγμα που καλούνταν να κουβαλήσουν στις πλάτες τους οι ασθενείς κατά και αμέσως μετά τον μεσαίωνα.. ένα στίγμα που φορτώνει σήμερα τις πλάτες εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Αναζητώντας του λεπρούς...
Αν επομένως βρεθείτε κάποια στιγμή στη δεύτερη πρωτεύουσα της Νορβηγίας και θελήσετε να επισκεφθείτε το διόλου ευχάριστο αυτό μουσείο –ελπίζοντας ότι ακολουθήσατε τις προτροπές μου και χρησιμοποιήσατε το τρένο- βγείτε απλά από το σιδηροδρομικό σταθμό και αναζητήστε σε πολύ κοντινή απόσταση προς τα ανατολικά το τέλος της οδού Kong Oscarsgate σε μία παλιά πύλη της πόλης από το 1628. Στον αριθμό 59 της οδού θα συναντήσετε το μουσείο, Lepramuseet όπως το αποκαλούν οι ντόπιοι, σε πολύ κοντινή απόσταση με τα πόδια από το κέντρο και τη ξακουστή ψαραγορά της πόλης.
Έχετε κατά νου ότι ανοίγει μόνο το καλοκαίρι, από μέσα Μαΐου έως τέλη Σεπτεμβρίου μεταξύ 11 το πρωί και 3 ή 4 το μεσημέρι, αλλά αν θελήσετε να το επισκεφθείτε εκτός «επίσημης περιόδου» είναι εφικτό αφότου έρθετε σε επικοινωνία με τους υπεύθυνους του μουσείου μέσω email (lepramuseet@bymuseet.no) ή τηλεφώνου (47 55 55 20 00).

Η Πυραμίδα-Τζαμί της Ελλάδας! (Διδυμότειχο)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 16 Jul 2010 13:25:00 +0000

Αν σας ρωτούσαν που βρίσκεται το αρχαιότερο, λαμπρότερο και μεγαλύτερο ισλαμικό τζαμί της Ευρώπης, αλήθεια τι θα απαντούσατε; Πιθανόν όχι Ελλάδα και σίγουρα όχι… Διδυμότειχο. Και όμως, σε αυτή τη μικρή πόλη των 9.000 μόλις κατοίκων, άλλοτε πρώτη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1361), βρίσκεται ένα εξαιρετικά παράξενο κτίσμα.

Κτισμένο το 1368 από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ ΙΙ, το Μεγάλο Τέμενος του Βαγιαζήτ ορθώνεται σήμερα στην κεντρική πλατεία της πόλης διακριτό από αρκετά χιλιόμετρα μακριά, εν μέρει εξαιτίας του μεγέθους του αλλά κυρίως εξαιτίας της πυραμιδοειδής του σκεπής! Ναι, καλά διαβάσατε, η σκεπή του μοιάζει με πυραμίδα, κάτι εξαιρετικά σπάνιο (αν όχι μοναδικό) για οθωμανικό τζαμί. Δυστυχώς, η παλιά κατασκευή μόλυβδου-κασσίτερου που αντανακλούσε τις αχτίδες του ηλίου σήμερα έχει χαθεί και αντικατασταθεί με μουσαμά, τα παράθυρα παραμένουν σπασμένα, το εσωτερικό του μη προσβάσιμο και γενικά αφημένο στην τύχη του. Ακόμα και έτσι όμως, είναι ξεκάθαρο ότι κάποτε αποτελούσε ένα κτίσμα εξαιρετικής αρχιτεκτονικής.
Κατά κάποιο τρόπο μάλιστα, αποτελεί το τελευταίο χαρτί της Ελλάδας στην προσπάθεια αποκατάστασης του συμβόλου του ορθόδοξου χριστιανισμού, του ναού της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Ο λόγος για μία πρόταση –εν μέρει δεκτή- που έγινε από τον πρώην βουλευτή Έβρου, Χρήστο Κηπουρό, στην UNESCO και σύμφωνα με την οποία τα δύο αυτά μνημεία θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν σε κοινό ευρωπαϊκό πρόγραμμα αποκατάστασης.
Το μεγαλύτερο, λαμπρότερο και αρχαιότερο τζαμί στην Ευρώπη, το τελευταίο μας χαρτί για την Αγία Σοφία, η πρώην πρώτη πρωτεύουσα της ευρωπαϊκής οθωμανικής αυτοκρατορίας με μόλις… 9.000 κατοίκους σήμερα. Θέλετε και άλλα;
Απλά οδηγήστε έως το Διδυμότειχο, εξαιρετικός δρόμος από Θεσ/νίκη έως Αλεξανδρούπολη και αρκετά καλός από εκεί έως το Διδυμότειχο, περάστε τη γέφυρα στην είσοδο της πόλης (θα έχετε ήδη διακρίνει την πυραμιδοειδή του σκεπή) και κατευθυνθείτε προς την κεντρική πλατεία. Θαυμάστε το οθωμανικό αυτό αριστούργημα, περπατήστε περιμετρικά του κτίσματος και προσπαθήστε να πάρετε καμία κλεφτή ματιά από το εσωτερικό του, μιας και η πρόσβαση δυστυχώς παραμένει αδύνατη.

Το «Σφυριχτό» Νησί! (Ισπανία)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 09 Jul 2010 13:23:00 +0000

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τις Κανάριες Νήσους για διάφορους λόγους. Καιρός λοιπόν να τις μάθουμε για έναν ακόμα, άκρως παράξενο: για ένα μικρό νησί όπου οι ντόπιοι συνεννοούνται... σφυρίζοντας!

Ο λόγος για το La Gomera και τη μοναδική γλώσσα Silbo που περιέχει πάνω από 4.000 λέξεις-σφυρίγματα! Ξεκίνησε να χρησιμοποιείται ως λύση ανάγκης από τους ντόπιους, ώστε να επικοινωνούν αποτελεσματικά σε μεγάλες αποστάσεις πάνω στις βουνοκορφές και μέσα στις βαθιές κοιλάδες του νησιού, ενώ σήμερα διδάσκεται σε περισσότερα από 3.000 παιδιά αποτελώντας επίσημο μάθημα στα τοπικά σχολεία!
Για να βρεθείτε στο «σφυριχτό νησί» λοιπόν ταξιδέψτε με αεροπλάνο από κάποιο αεροδρόμιο της Τενερίφης (θα βρείτε πτήσεις στο Reina Sofia International Airport και στο Los Rodeos Airport) έως το αεροδρόμιο του Playa Santiago ή επιβιβαστείτε σε κάποιο πλοίο από τα λιμάνια της Τενερίφης. Αν επιλέξετε τον δεύτερο τρόπο και κάποιο πλοίο της εταιρίας Naviera-Armas, θα έχετε την ευκαιρία να ακούσετε ανακοινώσεις στα ισπανικά, τα αγγλικά και τα... Silbo. Στο τουριστικό γραφείο της πόλης πάντως θα σας απαντήσουν στα ισπανικά, αρκεί να καλέσετε στο (0034) 922 141 512.

Μουσείο Τερατογενέσεων! (Ιταλία)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 02 Jul 2010 13:08:00 +0000

Αυτή τη φορά θα χρειαστεί να ταξιδέψουμε σε μία μικρή πόλη του ιταλικού βορρά και να ψάξουμε στις οδούς της, ώστε να εντοπίσουμε μία σπάνια και απαγορευμένη συλλογή. Και λέω να ψάξουμε, γιατί η συλλογή Cesare Taruffi της Bologna για τουλάχιστον έναν αιώνα αλλάζει συνεχώς στέγη.. κάτι σαν ανεπιθύμητη δηλαδή από δήμο και κρατικές υπηρεσίες.
Τι το απαγορευμένο όμως φέρει ώστε να αξίζει μία θέση στη λίστα των Απαγορευμένων μας Μουσείων; Η συλλογή C. Taruffi διηγείται μία ιστορία για όποιον έχει το χρόνο και τη διάθεση να την ακούσει.. την ιστορία χιλιάδων ανθρώπων που χάρη στη διαφορετικότητα τους η ιατρική επιστήμη δεν άφησε ποτέ να θαφτούν, μήτε στα πτώματα τους να αποσυντεθούν, αλλά τα διατήρησαν μέσα σε φορμαλδεΰδη, τα έκοψαν σε φέτες για διδακτικούς σκοπούς, ενώ ακόμα και οι σκελετοί τους καθαρίστηκαν από υπολείμματα σάρκας ώστε να εκτεθούν σε κάποια προθήκη.

[προσοχή: περιέχει φωτογραφικό υλικό που μπορεί να σας ενοχλήσει]

Και η ιστορία αυτή περιλαμβάνει ως επί το πλείστον νεογέννητα παιδιά με μορφή.. τεράτων. Σοκαριστήκατε; Αν ναι, ανατρέξτε σε ένα πιο light θέμα του περιοδικού, γιατί η συνέχεια εδώ δεν είναι διόλου ευχάριστη.

Η Συλλογή Τεράτων του Taruffi!
Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει οι περισσότεροι, η συλλογή περιέχει πλήθος τερατομορφικού ανθρώπινου υλικού: από σώματα διατηρημένα σε αλκοόλη ή φορμαλδεΰδη έως σκελετούς παραμορφωμένους από διάφορες ασθένειες, όπως για παράδειγμα μωρά δίχως εγκέφαλο ή νεογέννητα ακέφαλα σώματα.
Πατέρας της θεωρείται ο Cesare Taruffi, γεννημένος στο Calgiari το 1821, που απέκτησε το πρώτο του πτυχίο στη χειρουργική το 1842 και το δεύτερο στην ιατρική το 1844 από το Πανεπιστήμιο της Bolo-gna, ενώ το 1863 έλαβε το χρίσμα του καθηγητή της Παθολογικής Ανατομίας.
Χάρη σ’ αυτόν, το έως τότε αδιάφορο Μουσείο Παθολογίας του Πανεπιστημίου της Bologna πήρε μία ιδιαίτερα παράδοξη εξειδίκευση σε εκθέματα τερατομορφιών, όπως θα περίμενε κανείς άλλωστε από τον συγγραφέα της σημαντικότερης ίσως μέχρι σήμερα διατριβής πάνω στις ανθρώπινες δυσμορφίες και τερατομορφίες λόγω ασθενειών.
Κάπως έτσι, άρχισε να δημιουργείται σιγά- σιγά μία ιδιαίτερα σπάνια και αλλόκοτη συλλογή που άλλαξε πάρα πολλές φορές στέγη, έως ότου φιλοξενηθεί στο Museo di Anatomia e Istologia Pa-tologica C. Taruffi (Μουσείο Παθολογικής Ανατομίας και Ιστορίας) της οδού via Massarenti.
Τελικά όμως το εν λόγω μουσείο έκλεισε, με αποτέλεσμα η συλλογή να ενσωματωθεί στο Museo delle Cere Anatomiche Luigi Cattaneo (Μουσείο Κέρινης Ανατομίας), στο Ινστιτούτο Normal Human Anat-omy, όπου και συνδυάστηκε περίφημα με την πλούσια συλλογή κέρινων ομοιωμάτων ανθρώπων με δυσμορφίες, πιστών αντίγραφων από αυτοψίες που διενεργήθηκαν στους χώρους του πανεπιστημίου.

Ένα Μωρό με Δυο Κεφάλια...
Επομένως, τι πρέπει να περιμένει κανείς να δει επισκεπτόμενος το μουσείο; Δύσμορφα κρανία νεογέννητων, σκελετούς μικρών παιδιών δίχως εγκέφαλο (;!), νεογνά δίχως σκελετό που μοιάζουν με άμορφες σάρκινες μάζες, δίδυμα με δύο κεφάλια και ένα σώμα ή δύο σώματα και ένα κεφάλι, δίδυμα με δύο κεφάλια, δύο χέρια και τρία πόδια, γυναίκες με 3, 4 ή 5 στήθη, κ.λπ.
Εκ των πλέον μακάβριων εκθεμάτων, θεωρείται το κέρινο ομοίωμα ενός μωρού που προικίστηκε μεν με δύο σώματα, μειονεκτούσε όμως δε γιατί δεν έφερε.. κεφάλι. Σε μία προθήκη, στα ενδότερα του μουσείου, εκτίθεται το σώμα ενός παιδιού «Κύκλωπα» που γεννήθηκε με ένα μάτι στο κέντρο του μετώπου. Λίγο πιο πέρα βρίσκεται το σώμα ενός ανθρώπου με ανοιγμένο θώρακα ώστε να φαίνονται όλα του τα όργανα τοποθετημένα.. ανάποδα (!), καθώς και μία σειρά από σπονδυλικές στήλες παραμορφωμένες σε απίστευτες γωνίες.
Ανάμεσα στα πλέον ήπια εκθέματα της τόσο σπάνιας αυτής συλλογής είναι ανθρώπινοι σκελετοί με 6 δάχτυλα στα χέρια ή στα πόδια. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στο τμήμα του μουσείου με τίτλο «Μωρά στη Φορμαλδεΰδη», όπου εκτίθεται πλήθος τερατόμορφων πτωμάτων νεογνών κομμένων σε φέτες ώστε να αποκαλύπτονται καλύτερα οι δυσμορφίες τους, καθώς και μία σειρά από νεογνά δίχως κεφάλι.

Όπως καταλαβαίνετε, το μουσείο δεν είναι για επισκέπτες με ευαίσθητο στομάχι, μήτε για μικρά παιδιά. Πάντως, για τη συντριπτική πλειοψηφία των ανατόμων παγκοσμίως περιέχει μία συλλογή όπου κάθε έκθεμα, πέρα από μία φαινομενικά μακάβρια δυσμορφία, αποτελεί κάτι ανάμεσα σε επιστημονικό θαύμα και εξαίρετη τέχνη!

Ο Δρόμος προς τα Τέρατα...
Αν μετά από όσα σας ανέφερα επιμένετε να το επισκεφθείτε, δεν έχετε παρά να κατευθυνθείτε προς το Ινστιτούτο Normal Human Anatomy και τον αριθμό 48 της οδού via Irnerio. Αν φτάσετε στην πόλη με τρένο, απλά επιβιβαστείτε από το σταθμό σε κάποιο από τα λεωφορεία με αριθμό 32, 36 ή 37 και κατεβείτε στη στάση Porta San Donato. Αν φθάσετε μέσω αέρος στο Areoporto Marconi, χρησιμοποιήστε το λεωφορείο BLQ για να φτάσετε στο σιδηροδρομικό σταθμό.
Η είσοδος είναι ανοικτή στο κοινό καθημερινά από τις 9 το πρωί έως τις 1 το μεσημέρι, δίχως χρηματικό αντίτιμο, ενώ για περισσότερες πληροφορίες μην διστάσετε να επικοινωνήστε με τα τηλέφωνα (+39) 051 244215 και 242217.
Αν όμως επιθυμείτε ξενάγηση στο χώρο, πρέπει να έρθετε σε συνεννόηση με τον υπεύθυνο του μουσείου, καθηγητή Al. Ruggeri, μέσω email (a.ruggeri@biocfarm.unibo.it) τουλάχιστον 15 μέρες πιο πριν.
Στη σπάνια περίπτωση που φτάσατε στην Bologna αλλά συνειδητοποιήσετε τελευταία στιγμή πως δεν προτίθεστε να χαλάσετε τη διάθεση σας επισκεπτόμενοι την αλλόκοτη αυτή συλλογή, αρκεί να σας αναφέρω ότι η πόλη φέρει πλήθος εξειδικευμένων θεματικών μουσείων αποτέλεσμα του γεγονότος ότι το τοπικό πανεπιστήμιο είναι το παλαιότερο στην Ευρώπη που δεν σταμάτησε ποτέ τη λειτουργία του!

Ένα Κάστρο... Ανακυκλωμένο! (Η.Π.Α.)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 25 Jun 2010 13:17:00 +0000

Κοντά στο χωριό Antonito του Colorado (850 μόλις κατοίκων), πάνω στη highway 285, βρίσκεται το μοναδικό ίσως «ανακλυκλωμένο» κάστρο παγκοσμίως, κατασκευασμένο από αλουμινένιες συσκευασίες, ανακυκλωμένα παράθυρα, κομμάτια γυαλιού και πολλά (μα πάρα πολλά) τενεκεδένια κουτάκια μπύρας!

Ήταν το 1980 όταν ο ινδιάνικης καταγωγής Donald "Cano" Espinoza, βετεράνος πολέμου του Βιετνάμ, ξεκίνησε να εργάζεται πάνω στο αρχιτεκτονικό αυτό «αλλοκοτούργημα» του! Με ισχυρότατη θέληση και υπομονή (το αφιέρωσε στον καλύτερο του φίλο Gilbert "Pancho" Salazar που πέθανε δίπλα του 5 μέρες πριν επιστρέψει στις ΗΠΑ) κατάφερε να κτίσει τέσσερα διαφορετικά κτίρια (τον Βασιλιά, την Βασίλισσα, το Παλάτι και το Κοράκι) που σήμερα αστράφτουν υπό το φως του ήλιου.
Αν καταφέρετε και το επισκεφθείτε (υπερατλαντικό ταξίδι με αεροπλάνο έως τις ΗΠΑ, επιβίβαση στον San Luis and Rio Grande Railroad και αποβίβαση στον νοτιότερο σταθμό του) θα παρατηρήσετε σίγουρα μία πινακίδα που αναγράφει «Το Αλκοόλ και το Κάπνισμα Σκοτώνουν!». Α, μην με ρωτάτε που βρέθηκαν τόσα κουτάκια μπύρας...

Μουσείο Εγκληματολογίας (Ιταλία)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 18 Jun 2010 12:37:00 +0000

Όλοι γνωρίζουμε μερικούς από τους γνωστότερους εγκληματίες στην ιστορία της ανθρωπότητας, όπως το διαβόητο gangster Al Capone ή το διάσημο δίδυμο ληστών Bonnie & Clyde. Έχουμε ακούσει για τα εγκλήματα τους, τη σύλληψη και τις ποινές που τους απαγγέλθηκαν, μιας και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ακολούθησαν τα βήματα τους από το πρώτο έγκλημα έως και τη τελευταία στιγμή της δίκης.
Αλλά έως εκεί.. με το που πέρασαν τις πόρτες των φυλακών ήταν σαν να χάθηκαν από προσώπου γης! Οτιδήποτε συνέβη στο εσωτερικό τους παρέμεινε τις -περισσότερες των περιπτώσεων- άγνωστο...

Ματιά σε μία Παράλληλη και Άγνωστη Ιστορία
Ας σταθούμε όμως μία στιγμή για να σκεφτούμε τη βαθύτερη ψυχολογική κατάσταση που χαρακτηρίζει τις φυλακές και τους τροφίμους αυτών. Οι –διαφόρων ειδών- εγκληματίες, ως άνθρωποι που έχουν θέσει εαυτών εκτός κοινωνίας, περιορίζονται σε έναν άλλο, παράλληλο κόσμο με διαφορετικούς κανόνες και ελευθερίες, με διαφορετικές πλέον αξίες και στόχους.. σε έναν κόσμο μακριά από την προσοχή της εκάστοτε κοινής γνώμης.
Αποτέλεσμα; Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται σ’ αυτόν σπάνια να καταγράφονται σε ιστορικά αρχεία, μορφοποιώντας έτσι με την πάροδο του χρόνου μία δεύτερη, παράλληλη και άγνωστη ιστορία.. «απαγορευμένη» μέχρι πριν λίγα χρόνια για τους απλούς ανθρώπους.
Και λέω «μέχρι πριν λίγα χρόνια», γιατί πριν από περίπου μία δεκαετία άνοιξε τις πόρτες του το Museo Criminologico (Εγκληματολογικό Μουσείο) στη Ρώμη, το πιο οργανωμένο και πλούσιο σχετικό μουσείο παγκοσμίως.

Που έγκειται όμως η σημαντικότητα του; Όπως αναφέρει και ο Giovanni Tinebra, Πρόεδρος της ιταλικής Διοίκησης Φυλακών:
«[Το μουσείο] προσφέρει τροφή για σκέψη σε κάθε έναν που επιθυμεί να εξερευνήσει ζητήματα που αποτελούν λιγότερο γνωστές πτυχές της ιταλικής ιστορίας.
Η ιστορία της φυλάκισης και της δικαιοσύνης μπορεί να αναδημιουργηθεί μέσω μνημών, αντικειμένων, φωτογραφιών και εγγράφων, και με αυτό τον τρόπο είναι εφικτό να εφοδιάσουμε τη νέα γενιά με τα απαραίτητα εργαλεία ώστε να αναδημιουργήσει μία πραγματικότητα που, για τους περισσότερους ανθρώπους, παραμένει άγνωστη!»

Η Ιστορία της Μουσειακής Εγκληματολογίας...
Το Museo Criminologico της ιταλικής πρωτεύουσας δεν αποτελεί την πρώτη συλλογή του είδους, μήτε καν το πρώτο σχετικό μουσείο, αλλά το πιο οργανωμένο στην ιστορία της μουσειακής εγκληματολογίας, η οποία ξεκινάει γύρω στο.. 1873.
Εκείνη τη χρονιά, η πρώτη συλλογή «σωφρονιστικών» αντικειμένων δημιουργήθηκε στη Ρώμη για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Στεγάστηκε στις Φυλακές Mantellate, όπου λειτουργούσε η σχολή Σωφρονιστικών Υπαλλήλων, και ήταν προσβάσιμη μόνο σε σπουδαστές της σχολής. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Γενικός Επιθεωρητής Φυλακών Martino Beltrani Scalia εμπλούτισε τη συλλογή με επιπλέον αντικείμενα, με την ελπίδα να μπορέσει κάποτε να λειτουργήσει ως ένα πραγματικό μουσείο για το ευρύ κοινό.
Μάλιστα, προς τα τέλη του 19ου αιώνα, άρχισε να αναπτύσσεται ένα εκτεταμένο ενδιαφέρον σε ολόκληρη την Ευρώπη, οδηγώντας στην οργάνωση και έκθεση -στο ευρύ κοινό- αρκετών παροδικών σχετικών συλλογών, όπως έγινε για παράδειγμα στη Ρώμη το 1885 υπό την επίβλεψη του Διεθνούς Σωφρονιστικού Συμβουλίου.
Κάπως έτσι, εξαιτίας εν μέρει του μεγάλου ενδιαφέροντος της κοινωνίας για το σωφρονιστικό σύστημα, επιτεύχθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της Ιταλίας αναδιαμόρφωση φυλακής το 1891! Σύντομα μάλιστα, παρά το γεγονός ότι οι πρώτες συλλογές δημιουργήθηκαν μέσα σε πανεπιστημιακά εργαστήρια και αστυνομικά τμήματα, δημιουργήθηκε και η ανάγκη για σχετικά μουσεία.

...και η Γέννηση του Museo Criminologico
Έτσι, καταλήξαμε στην αρχική ίδρυση του Museo Criminologico, το 1931, όπου επιτρεπόταν η είσοδος μόνο σε εξουσιοδοτημένους επισκέπτες. Το 1932, μετά από σχετική εντολή της ιταλικής κυβέρνησης προς τους διευθυντές των φυλακών, άρχισαν να καταφθάνουν στο μουσείο «εργαλεία βασανιστηρίων και εκτελέσεων που χρησιμοποιούνταν κατά το παρελθόν και πλέον σκουριάζουν στις αποθήκες των φυλακών, έγγραφα ιστορικής αξίας και γενικά αντικείμενα που αφορούν το σωφρονιστικό σύστημα».
Αποτέλεσμα; Σύντομα η φήμη του μουσείου εξαπλώθηκε διεθνώς ως μία πλούσια ιστορική και επιστημονική βάση δεδομένων, επισκιάζοντας σταδιακά το μουσείο Lombroso του Τορίνο που επί χρόνια κρατούσε τα ηνία.

Μετά από μία μεγάλη περίοδο αδιαφορίας -αποτέλεσμα της οποίας ήταν το κλείσιμο του μουσείου το 1976- εν έτη 1991 η Διοίκηση Φυλακών άρχισε την αναδιοργάνωση του, ενώ παράλληλα κατάφερε να άρει το περιοριστικό καθεστώς προσβασιμότητας που υπήρχε.
Τελικά, το μουσείο άνοιξε ξανά τις πόρτες του το Φεβρουάριο του 1994, αυτή τη φορά για όλο τον κόσμο, ως μία μοναδική συλλογή άκρως εξακριβωμένων ντοκουμέντων από την Παπική Ιερά Εξέταση έως τα σύγχρονα σωφρονιστικά συστήματα του 20ου αιώνα.

Όπως επιβεβαιώνει και ο C. Polidori:
«Δεν υπάρχει συλλογή ανάλογη με αυτή που οργάνωσε η ιταλική Διοίκηση Φυλακών, η οποία συγκέντρωσε πλήθος εγκληματολογικών δεδομένων, εργαλείων που χρησιμοποιούνταν σε διάφορα σωφρονιστικά συστήματα, καθώς και στοιχείων κοινωνιολογίας και εγκληματικής ψυχολογίας που αναπτύχθηκαν χάρη σε εγκληματολογικές υποθέσεις και αποτελούν μία αστείρευτη πηγή πληροφοριών».

Επίσκεψη στο Μουσείο
Έτσι, αν βρεθείτε κάποτε στην αιώνια πόλη με διάθεση να επισκεφτείτε μέρη πέρα της πεπατημένης, κατευθυνθείτε με metro ή αστικό προς την οδό Via del Gonfalone και τον αριθμό 29, όπου στεγάζετε το Museo Criminologico.
Αν για οποιοδήποτε λόγο χαθείτε, μην διστάσετε να ρωτήσετε τους ντόπιους για το Museo Crimi-nologico di Roma ή να επικοινωνήσετε τηλεφωνικά με το +39 06 68300234. Όπως και να’ χει, φροντίστε να το επισκεφτείτε από Τρίτη έως Σάββατο το πρωί μεταξύ 9- 13 και το απόγευμα μεταξύ 14:30- 18:30 (Τρίτη και Πέμπτη), όταν και είναι ανοικτό για το κοινό.
Αν δεν είστε κάτω των 18 ετών ή άνω των 60, ή υπάλληλος του χώρου της Δικαιοσύνης ή τέλος δημοσιογράφος, θα χρειαστεί να πληρώσετε 2 ευρώ αντίτιμο για την είσοδο σας, ενώ ο εξαιρετικός κατάλογος του μουσείου (10 ευρώ) θα καλύψει την αδικαιολόγητη έλλειψη ξεναγών, βοηθώντας σας να περιηγηθείτε στα τρία τμήματα του μουσείου που διαμορφώνονται βάση χρονολογίας των εκθεμάτων.

Γνωρίζοντας τον Άγνωστο «Σωφρονισμό» του Μεσαίωνα!
Ξεκινώντας χρονολογικά την περιήγηση σας, θα έρθετε αντιμέτωποι με το αμφιλεγόμενο σύστημα δικαιοσύνης των Σκοτεινών Αιώνων (Dark Ages) της Ευρώπης, το οποίο σε αρκετές περιπτώσεις επιβίωσε έως και τον 18ο αιώνα και εστίαζε σε εργαλεία βασανιστηρίων και εκτελέσεων.
Έτσι, μεταξύ άλλων, θα έχετε την ευκαιρία να περιεργαστείτε το Τσεκούρι Αποκεφαλισμού που έφτασε εδώ από το Museo di Castel Sant’Angelo το 1934, το Ξίφος της Δικαιοσύνης που χρησιμοποιήθηκε για τον αποκεφαλισμό της Beatrice Cenci το 1599, τη Σιδερά Παρθένα της Νυρεμβέργης, την αποκαλούμενη Ουγγρική Καρέκλα Βασανιστηρίων που χρησιμοποιούνταν μεταξύ 16ου και 17ου αιώνα κατά την ανάκριση γυναικών που κατηγορούνταν για μαγεία, το «χαλινό των συκοφαντών» (σιδερένια μάσκα) που τοποθετούνταν πάνω στο πρόσωπο γυναικών που κατηγορούνταν για κουτσομπολιά ή συκοφαντία, μαστίγια, μία τεράστια συλλογή από σιδερένιες καρέκλες που στόχο είχαν την τιμωρία, τον περιορισμό ή τη μεταφορά των κρατουμένων κατά τον 18ο αιώνα, κ.α.
Επίσης, σε ειδικό δωμάτιο αφιερωμένο στο μεταίχμιο μεταξύ 18ου και 19ου αιώνα, θα δείτε την περιώνυμη κόκκινη κάπα που φορούσε ο παπικός εκτελεστής Mastro Titta κατά τις δημόσιες εκτελέσεις, τρεις γκιλοτίνες συμπεριλαμβανομένης αυτής που βρισκόταν στην Piazza del Popolo της Ρώμης έως το 1869, το «χιτώνιο της παρηγοριάς» που υποτίθεται ότι φρόντιζε τη ψυχή των μελλοθανάτων κρατουμένων, καθώς και διάφορα τσίγκινα κύπελα από όπου ο κρατούμενος έπινε την τελευταία σταγόνα κρασιού πριν εκτελεστεί.

Η Εξέλιξη του Σωφρονισμού και η Γέννηση της Εγκληματολογικής Επιστήμης
Περνώντας τώρα στα δύο άλλα τμήματα του μουσείου, αφιερωμένα αντίστοιχα στον 19ο και 20ο αιώνα, παρατηρούμε ότι η φύση των εκθεμάτων σταδιακά αλλάζει όπως ακριβώς και η ανθρώπινη αντίληψη περί σωφρονισμού ανά τους εν λόγω αιώνες.
Έτσι, στις προθήκες της δεύτερης συλλογής (19ος αι.) εκτίθενται αντίτυπα από μελέτες πάνω στην εγκληματολογική ανθρωπολογία και τις τεχνικές της, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρουσιάζουν οι έρευνες του Cesare Lombroso που συνοδεύονται από το κρανίο του εγκληματία Giuseppe Villella (στο οποίο βρήκε αποδείξεις σχετικά με την κληροδότηση της εγκληματικής τάσης από γενιά σε γενιά!), καθώς και αντίστοιχες των διάσημων εγκληματολόγων Niceforo, Ferri, κ.α.
Παράλληλα, εκτίθενται ντοκουμέντα από διάφορες εγκληματολογικές έρευνες του αιώνα, όπως π.χ. το κρανίο, ο εγκέφαλος και τα γραπτά του αναρχικού Giovanni Passannante που προσπάθησε να δολοφονήσει το Βασιλιά Umberto I στη Νάπολι το 1878.
Τέλος, ένα τμήμα της συλλογής είναι αφιερωμένο στις τεχνικές αναγνώρισης εγκληματιών, από το σύστημα Bertillon και τα δακτυλικά αποτυπώματα, έως τη χρήση φωτογραφιών και ανθρωπομετρικών δεδομένων.

Καθώς περνάμε στο τρίτο τμήμα του μουσείου (20ος αι.), βλέπουμε για ακόμα μία φορά τη φύση των εκθεμάτων να αλλάζει, μιας και πλέον μοιάζουν να μας διηγούνται μερικά από τα πιο ιδιαίτερα γεγονότα της εγκληματολογικής ιστορίας της εποχής.
Κάπως έτσι, τα εργαλεία της Leonarda Cianciulli μας περιγράφουν τον τρόπο που σκότωνε φίλες της και στη συνέχεια έφτιαχνε μπισκότα από το σώμα και το αίμα τους (;!), η βαλίτσα μέσα στην οποία ταξίδευε ο Ισραηλινός κατάσκοπος Mordechai Louk μας περιγράφει τον τρόπο που τελικά συνελήφθη το Νοέμβριο του 1964 στο αεροδρόμιο Fiumicino της Ρώμης όπου έφτασε με αεροπλάνο της United Arab Airlines, κ.λπ.

Με λίγα λόγια, αν βρεθείτε ποτέ στη Ρώμη, ακόμα και αν σας απωθεί η έννοια του κλασσικού μουσείου, σας προτείνω ανεπιφύλακτα να αναζητήσετε το Museo Criminologico όπου ειλικρινά θα έχετε τη μοναδική ευκαιρία να βιώσετε μία εντελώς διαφορετική εμπειρία και να έρθετε σε επαφή:
«με πτυχές του πολιτισμού […] για τις οποίες δεν ξέρατε σχεδόν τίποτα μέχρι τώρα και που έως σήμερα αντιμετωπίζατε ως επί το πλείστον βεβιασμένα ή δίνοντας τους υπερφυσική χροιά!»

C. Polidori

σημείωση:
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε την ιστοσελίδα: www.museocriminologico.it

Το Διατηρητέο Χωριό Φάντασμα (Γαλλία)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 11 Jun 2010 13:03:00 +0000

Για χωριά φαντάσματα έχετε ακούσει σίγουρα, για προσπάθειες αναστήλωσης κατεστραμμένων χωριών επίσης, για εγκαταλελειμμένα όμως χωριά που πρέπει... οπωσδήποτε να παραμείνουν κατεστραμμένα;
Αυτό ακριβώς σημβαίνει στο Oradour της Γαλλίας, ένα χωριό που παραμένει όπως ακριβώς το άφησαν τα γερμανικά στρατεύματα στις 10 Ιουνίου του 1944, όταν και εισέβαλαν σκοτώνοντας μέσα σε λίγες ώρες 642 κατοίκους. Μετά τη σφαγή, οι άνδρες των SS πυρπόλησαν σπίτια και αυτοκίνητα σε μία απέλπιδα προσπάθεια να σβήσουν κάθε ίχνος του χωριού στο χάρτη.

Με το τέλος του πολέμου ο Charles De Gaulle διέταξε να χτιστεί νέο χωριό δίπλα στο παλιό, ώστε το αρχικό Oradour να παραμείνει ανέπαφο για τις επόμενες γενιές. Ήθελε να δημιουργήσει ένα «σκοτεινό μνημείο» των ακροτήτων που διαπράττονται εν καιρώ πολέμου, κάτι που το επιβεβαιώνει μία επιγραφή στην αρχή του χωριού. Αναγράφει «Souviens-Toi»... «Μην Λυσμονείτε».
Ο παράξενος ταξιδιώτης που θα θελήσει να επισκεφθεί το χωριό (πέρα του σεβασμού που πρέπει να επιδείξει) χρειάζεται να μοχθίσει για να εντοπίσει την ακριβή του θέση. Μην ψάξετε απλά για Oradour, μιας και υπάρχουν 7 στη Γαλλία! Ο προορισμός μας είναι το Oradour-Sur-Glane της επαρχίας Haute-Vienne, στην ευρύτερη γαλλική περιοχή Languedoc.
Όταν το βρείτε, απλά επιβιβαστείτε σε κάποιο τρένο από το Παρίσι με προορισμό την πόλη Limoges, από όπου θα σας μεταφέρει το ΚΤΕΛ ή κάποιο ταξί έως το χωριό. Αποφύγετε να χρησιμοποιήσετε δικό σας αυτοκίνητο γιατί παρά τους καλούς δρόμους της Γαλλίας, τα διόδια είναι ιδιαίτερα τσουχτερά (ενδεικτικά αναφέρω πως από την πόλη Calais έως την Limoges χρειάζονται 40 ευρώ!). Η είσοδος στο χωριό είναι φυσικά δωρεάν, ενώ η επίσκεψη επιτρέπεται μεταξύ 9 το πρωί και 5 το απόγευμα. Αν κάπου χαθείτε, μην διστάσετε να τηλεφωνήσετε στο (0033) 0555430430.

Ο Πρόγονος του Ιησού Φυλάσσεται από Μουσουλμάνους;

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 04 Jun 2010 12:54:00 +0000

Τι θα σκεφτόσασταν αν σας έλεγα ότι ένα σπάνιο ανάγλυφο του Μίθρα βρίσκεται χαμένο κάπου στην Ελλάδα; Ψιλά πράγματα, ίσως και τίποτα, μιας και οι περισσότεροι δεν γνωρίζετε καν τι εστί Μίθρας. Αν σας έλεγα όμως ότι ένας μοναδικός στο είδος του ναός “προγόνου” του Ιησού βρίσκεται στην Ελλάδα, φυλάσσεται από Έλληνες... μουσουλμάνους και πραγματικά λιγοστοί γνωρίζουν την ύπαρξη του; Κάπως καλύτερα, έτσι δεν είναι;
Αναφέρομαι φυσικά στο άγνωστο Μιθραίο στα Πομακοχώρια της Ξάνθης, έναν τόπο που κατοικείται σχεδόν ολόκληρος από Έλληνες μουσουλμάνους. Σήμερα, το μόνο που διασώζεται είναι το ανάγλυφο του Μίθρα, η χαρακτηριστική μορφή του ταυροκτόνου Θεού.

Γιατί όμως είναι τόσο σημαντικό; Μεγάλη συζήτηση άνοιξες φίλε ταξιδιώτη και δεν έχουμε το χώρο. Απλά να αναφέρω ότι για πολλούς ο Ιησούς αποτελεί αντιγραφή του Μίθρα, ενώ σχεδόν από τύχη ο χριστιανισμός επιβλήθηκε του Μιθραϊσμού τον 3ο μ.Χ. αιώνα! Όπως αναφέρει και ο Μάρκος Αυρήλιος “αν κάποιο θανάσιμο αμάρτημα σταματούσε την ανάπτυξη του Χριστιανισμού, ο κόσμος θα γινόταν μιθραϊκός”.
Χαμένο λοιπόν ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση στην πλαγιά ενός λόφου, αποτελεί το μοναδικό ίσως Μιθραίο εξωτερικού χώρου στην Ευρώπη. Αν και διαβρωμένο ήδη αρκετά, ο διαβασμένος ταξιδιώτης θα αναγνωρίσει τη μορφή του ταυροκτόνου Μίθρα αρκεί να το... βρει! Εγώ πάντως δεν στάθηκα τυχερός την πρώτη φορά και χρειάστηκε να πάω ξανά ύστερα από 4 χρόνια. Εσείς απλά προσπεράστε το χωριό Κάτω Θέρμες, σταματήστε όταν δείτε μία καφέ επιγραφή που αναγράφει “Ανάγλυφο Μίθρα” και ανεβείτε το λόφο πίσω από τη βρύση στα αριστερά σας (όχι τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο, αλλά το χωματόδρομο). Αν δεν βρείτε την επιγραφή ρωτήστε κάποιον ντόπιο, αρκεί να μιλάει ελληνικά.

Η μορφή που είχε όταν πρωτοφτιάχτηκε
το ανάγλυφο του Μίθρα στα Πομακοχώρια.

Zombie Κατέλαβαν την Πόλη! (weird.trend, παγκόσμιο)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 28 May 2010 12:45:00 +0000

Έχετε δει την ταινία Η Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών ή την πιο πρόσφατη 28 Μέρες Μετά; Πλήθη από απέθαντους καταλαμβάνουν πόλεις, επιτίθενται και τρώνε κατοίκους της, καταστρέφοντας παράλληλα κτίρια και οχήματα. Άρρωστη και άκρως τρομακτική κατάσταση, δεν νομίζετε;
Πως λοιπόν πιστεύετε πως αισθάνθηκαν οι ανυποψίαστοι κάτοικοι της αμερικανικής πόλης Toronto τον Οκτώβριο του 2008 ή της αυστραλιανής πόλης Sydney τον Απρίλιο του 2006 ή του San Francisco τον Ιούλιο του 2005 ή της Atlanta, της California, της Washington, της Oklahoma, της Pennsylvania, της Alabama κ.ά. όταν εκατοντάδες zombie εισέβαλαν στην πόλη τους; Όχι, δεν μιλάω για κάποια ταινία, αλλά για την πραγματική ζωή!

Ήταν Οκτώβριος του 2003, όταν η πρώτη παρέλαση zombie έλαβε χώρα στο Toronto με μόλις 5 άτομα. Η συνέχεια ήταν άκρως εντυπωσιακή, καθώς το φαινόμενο εξαπλώθηκε γρήγορα σε ολόκληρες τις ΗΠΑ και σε αρκετές χώρες παγκοσμίως. Αποτέλεσμα; Περίπου 50 πόλεις και παραπάνω από 7.500 «zombie» σε ολόκληρη την υφήλιο συμμετείχαν στην Παγκόσμια Ημέρα των Zombie, στις 26 Οκτωβρίου του 2008!
Δεν μπορώ να σας προτείνω κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία για να επισκεφθείτε κάποια πόλη, μιας και η διοργάνωση των εν λόγω παρελάσεων γίνεται underground μέσω forum (ας είναι καλά το internet). Αν πάλι επιμένετε, δεν έχετε παρά να επισκεφθείτε το φόρουμ zombiewalk.com για πληροφορίες σχετικά με τις παρελάσεις του 2009, ή να περιμένετε έως ότου τα zombie επισκεφθούν κάποια από τις ελληνικές πόλεις!

Από την επέλαση των zombie στο Toronto, το 2007.

Παρέλαση και Φεστιβάλ Γατιών (Βέλγιο)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 21 May 2010 12:34:00 +0000

Έχει περάσει κάτι λιγότερο από ένα έτος από το μεγάλο αφιέρωμα που πραγματοποίησε ο Παράξενος Ταξιδιώτης σχετικά με αλλόκοτα φεστιβάλ κατά μήκος ολόκληρης της Ευρώπης, κάτι που έγινε για πρώτη φορά (αν δεν απατώμαι) στον ελληνικό χώρο των εντύπων αναζήτησης. Λόγω χώρου τότε, παρουσιάσαμε ένα μακρύ κατάλογο με εκδηλώσεις δίχως όμως να μπορέσουμε να περάσουμε και το feeling που επικρατεί σε κάθε μία από αυτές.

Μέσα από το παρόν follow up επιλέξαμε ένα εξ αυτών (από τα πλέον ιδιαίτερα φεστιβάλ για πολλούς παράξενους ταξιδιώτες που μου έχουν μεταφέρει τις εντυπώσεις τους) που ακούει στο όνομα Πέταγμα της Γάτας (;!), ενώ συνοδεύεται κάθε τρία χρόνια και από μία.. Παρέλαση Γατιών! Πως σας φαίνεται; Είναι αρκετό για να σας.. παραξενέψει;
Η αλλόκοτη αυτή εκδήλωση λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο τη 2η Κυριακή του Μαΐου στην πόλη Ieper (Ypres) του Βελγίου, μία χώρα που όσο περνάει ο καιρός συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο τη ξεχωριστή της θέση στο χάρτη του παράξενου ταξιδιώτη που σταδιακά δημιουργούμε. Αν βρεθείτε στην πόλη, δεν έχετε παρά να περπατήσετε ως το κεντρικό καμπαναριό της κατά τις 7 το απόγευμα. Η παρέλαση γίνεται την ίδια μέρα στις 3 το μεσημέρι (μόνο όμως κάθε τρία χρόνια, με την επόμενη το 2009), ενώ συμπληρωματικά events λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια όλου του σαβ/κου.
Που όμως βασίζεται η γέννηση του εν λόγω φεστιβάλ; Σε ένα θρύλο, όπως θα περίμενε κανείς. Σύμφωνα με τη μία εκδοχή, το σημείο όπου σήμερα ορθώνεται το καμπαναριό χρησιμοποιούνταν κατά το παρελθόν από παγανιστές ως σημείο λατρείας μία γάτας-θεότητας. Η δεύτερη εκδοχή –πιο κοντά στην ιστορική πραγματικότητα, αλλά συνάμα και πιο.. βαρετή- αναφέρει ότι εξαιτίας ορδών αρουραίων που είχαν κατακλίσει την πόλη και κατέστρεφαν την τοπική βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας, οι ντόπιοι έφεραν στην πόλη εκατοντάδες γάτες για προστασία.
Χαρακτηριστικό της παρέλασης είναι η συμμετοχή περίπου 2.400 ανθρώπων -μασκαρεμένων σαν γάτες- τους οποίους ηγείται ένας Βασιλιάς Γάτος και μία Βασίλισσα Γάτα τεραστίων διαστάσεων. Κατά την παρέλαση πραγματοποιούνται αναπαράστασεις διάφορων στιγμών μίσους και αγάπης του ανθρώπου προς το ιδιαίτερο –έως και ιερό για κάποιους πολιτισμούς- αυτό ον, βγαλμένων από την ιστορία.
Το Πέταγμα της Γάτας λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο, ανεξαρτήτως από το αν γίνεται η παρέλαση ή όχι, αποτελώντας κάτι σαν τοπική παράδοση: ένας άνθρωπος ανεβαίνει στην κορυφή του καμπαναριού της πλατείας της πόλης και πετάει βελούδινες γάτες (κούκλες) στο κοινό που βρίσκεται συγκεντρωμένο από κάτω.
Δεν ήταν όμως πάντα έτσι, μιας και έως και το 1817 από το καμπαναριό δεν πετούσαν κούκλες αλλά.. ζωντανές γάτες! Και αν αυτό σας φαίνεται απάνθρωπο, τι να πει κανείς για το γεγονός ότι κατά το μεσαίωνα πραγματοποιούνταν τελετουργικές θυσίες γατιών με απώτερο στόχο την εκδίωξη του Κακού από την περιοχή. Προσθέστε σε αυτό και το γεγονός ότι κατά τους Σκοτεινούς Αιώνες το φεστιβάλ ήταν πασίγνωστο κατά μήκος της Ευρώπης, ώστε να έχετε μία ολοκληρωμένη εικόνα για τις.. ιδιαίτερες τιμές που επιφυλάσσαμε στα συμπαθητικά πλέον αυτά κατοικίδια.
Στην πόλη μπορείτε να φθάσετε με τρένο (ή καλύτερα.. τρένα, μιας και στην καλύτερη περίπτωση θα χρειαστεί να αλλάξετε αμαξοστοιχία μία φορά στο Gare du Midi, κεντρικό σταθμό στα νότια της πόλης) κατευθείαν από το αεροδρόμιο των Βρυξελλών (πρωτεύουσα της χώρας), κάνοντας ένα ταξίδι που ανάλογα με τη μέρα και την ώρα αναχώρησης σας θα διαρκέσει από 2,5 έως 8 ώρες και θα σας κοστίσει κάτι παραπάνω από 16 ευρώ. Όπως και να’ χει, κρατήστε ένα τηλέφωνο από το τοπικό γραφείο τουρισμού για παν ενδεχόμενο: (0032) 057 20 07 24.

Μουσείο Κατασκόπων! (Φινλανδία)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 14 May 2010 12:13:00 +0000

Επισκεπτόμενος κανείς τη Φινλανδία δύσκολα επιλέγει ως προορισμό του κάποια πόλη πέρα από την πρωτεύουσα της χώρας, το Ελσίνκι, έδρα αρκετών «απαγορευμένων μουσείων» (Μουσείο Ιατρικής Ιστορίας, κ.α.). Στην παρούσα όμως στήλη, θα χρειαστεί να ταξιδέψουμε στη σκανδιναβική επαρχία ώστε να δούμε το πλέον «απαγορευμένο μουσείο» της χώρας –κατά την ταπεινή μου άποψη-, το Μουσείο Κατασκοπίας στην πόλη Τάμπερε (Tampere), το πρώτο του είδους του παγκοσμίως...

Αν και ιδρύθηκε σχεδόν μια δεκαετία πριν, εντούτοις ανάμεσα στα εκθέματα του συγκαταλέγονται συσκευές, μηχανισμοί και οπτικοακουστικά αρχεία από το Ψυχρό Πόλεμο και ακόμα παλαιότερα, μαζί με στοιχεία και αποδείξεις από το διεθνές κατασκοπευτικό παρασκήνιο όπως διαμορφώνεται σήμερα.
Οργανωμένο από μία ομάδα σοβαρών ερευνητών –οι οποίοι χαίρουν της βοήθειας βετεράνων πρακτόρων διάφορων σχετικών οργανώσεων διεθνώς (όπως π.χ. KGB, CIA, κ.α.)- ιδρύθηκε τον Μάιο του 1998 και δύο χρόνια αργότερα (2000) συμμετείχε στην οργάνωση του «αδελφού» μουσείου Inter-national Spy Museum στην Washington των ΗΠΑ.

«Ανακαλύψτε οτιδήποτε οι μυστικοί πράκτορες δεν επιθυμούν να γνωρίζετε!», αναφέρουν με περισσό ενθουσιασμό οι σύγχρονοι εναλλακτικοί ταξιδιωτικοί συγγραφείς Κρίστιαν Λόουσον και Ανιέλι Ρούφους, για να συνεχίσουν: «το Μουσείο Κατασκοπίας του Τάμπερε ρίχνει φως στην ιστορία μερικών από τους πιο διάσημους κατασκόπους, καθώς και στην πορεία μερικών εκ των πιο ισχυρών διεθνών κατασκοπευτικών οργανισμών παγκοσμίως!»
Ας τα πάρουμε όμως όλα από την αρχή..

Ένα Μουσείο Μίας Παράλληλης Ιστορίας
Η ιστορία της κατασκοπίας –εξαιρετικά πλούσια και πολύπλοκη- έχει τις ρίζες της στα πρώτα ακόμα βήματα του ανθρώπινου πολιτισμού, μιας και πάντοτε υπήρχαν πληροφοριοδότες και πληροφοριοδέκτες πολιτικών, οικονομικών ή στρατιωτικών απόρρητων δεδομένων. Ανατρέχοντας στη δική μας ιστορία, ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελεί η περίπτωση του Σπαρτιάτη Εφιάλτη, ο οποίος υπό την πίεση και τη διπλωματική προσέγγιση των Περσών αποκάλυψε το ορεινό πέρασμα Ανόπαια που οδηγούσε πίσω από τις γραμμές των Ελλήνων και στην ουσία έκρινε τη μάχη των Θερμοπύλων.
Όμως δεν είναι μόνο αυτό.. Σε κάθε μεγάλη ιστορική μάχη, σε κάθε σημαντικό διπλωματικό επεισόδιο, σε κάθε ιστορική διακρατική διαπραγμάτευση πέρα από τα γνωστά γεγονότα που έχουν καταγραφεί και πλέον διδάσκονται στις σχολικές αίθουσες, υπάρχει και μία παράλληλη αθέατη μάχη σε κατασκοπευτικό επίπεδο.
«Μία απλή κατασκοπευτική μηχανή ή κάποιο σχετικό κρυπτογραφικό σύστημα δύναται να έχει επηρεάσει την τωρινή μορφή του κόσμου πολύ περισσότερο ακόμα και από τις γνωστότερες σήμερα πολιτικές προσωπικότητες ή κυβερνήσεις παγκοσμίως!», μας ανέφερε με ενθουσιασμό ο ιδρυτής του μουσείου, Teppo Turja. Και πράγματι, δεν έχει άδικο αν αναλογιστεί κανείς περιπτώσεις όπως αυτή του Richard Sorge ή του κρυπτογραφικού συστήματος Enigma που έπαιξαν σημαντικότατο ρόλο στην ήττα του Α. Χίτλερ κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Και όμως, όσο σημαντική και αν είναι αυτή η «παράλληλη» πλευρά της ιστορίας, σχεδόν κανένα μουσείο παγκοσμίως δεν την παρουσιάζει. Αλλά ακόμα και αν κάποιο φέρει σχετικό χώρο αφιερωμένο στην κατασκοπία, όπως π.χ. μία ολόκληρη πτέρυγα στο Imperial War Museum του Λονδίνου, δεν επιτρέπεται η πρόσβαση στο απλό κοινό!
Με λίγα λόγια, δίνεται η εντύπωση ότι η διεθνής ιστοριογραφία αγνοεί εσκεμμένα τη σημαντικότητα της κατασκοπίας ανά τους αιώνες και κυρίως αρνείται να την παρουσιάσει στο ευρύ κοινό!

Γνωρίζοντας τα παραπάνω, μπορείτε πλέον να κατανοήσετε την αίσθηση που προκάλεσε το Μουσείο Κατασκοπίας –Vakoilumuseo για τους ντόπιους- όταν άνοιξε για πρώτη φορά τις πόρτες του στο Τάμπερε της Φινλανδίας, μιας και αποτελούσε το πρώτο «ανοικτό για όλους» μουσείο κατασκοπίας, το οποίο μάλιστα δεν παρουσίαζε απλά την ιστορία ενός κατασκοπευτικού οργανισμού μίας χώρας, αλλά την κατασκοπία σε παγκόσμιο επίπεδο προσπαθώντας να συνδέσει μεταξύ τους μεγάλους και διαφορετικούς κατασκοπευτικούς οργανισμούς!
Κάπως έτσι, αποτέλεσε το πρώτο μουσείο αφιερωμένο σε μία -ας μου επιτραπεί η έκφραση- «απαγορευμένη» παράλληλη ιστορία της ανθρωπότητας.. την ιστορία της κατασκοπίας.

Επίσκεψη στο Μουσείο
Το Μουσείο Κατασκοπίας του Τάμπερε βρίσκεται στην περιοχή Finlayson στο κέντρο της πόλης και στεγάζεται στο δεύτερο όροφο του Tullintori Shopping Center. Με λίγα λόγια, είναι εύκολα προσβάσιμο με ποικίλους τρόπους, όπως π.χ. μέσω tunnel από την κεντρική πλατεία Keskustori της πόλης, από τις 9 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα καθημερινά.
Όποιο τρόπο και αν επιλέξετε να το επισκεφτείτε, αν για κάποιο λόγο χαθείτε στο δρόμο, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μέσω τηλεφώνου στο +358 3 2123 007 ή απλά να ρωτήσετε κάποιο ντόπιο για την οδό Satakunnankatu (και πιο συγκεκριμένα τον αριθμό 18).
Αν και το αντίτιμο εισόδου, το οποίο πληρώνετε στα γκισέ αμέσως μετά την πύλη του μουσείου, ανέρχεται μόλις στα 7 € (5,5 € για παιδιά), εντούτοις δεν περιλαμβάνει σχεδόν κανένα από τα πολλά διαδραστικά εκθέματα του μουσείου, όπως π.χ. το test κατασκόπων, τον ανιχνευτή ψεύδους, κλπ. Κάπως έτσι, αν επιθυμείτε –όπως είναι φυσικό- να πειραματιστείτε με τα εκθέματα, τότε πρέπει να βάλετε βαθειά το χέρι στην τσέπη, μιας και π.χ. για τον ανιχνευτή ψεύδους πρέπει να πληρώσετε επιπλέον 50 €!

Περιήγηση στα Παρασκήνια της Ιστορίας
Αφού πληρώσετε το αντίτιμο εισόδου, μπορείτε πλέον να περιηγηθείτε στα εκθέματα του Μουσείου Κατασκοπίας, τα οποία και είναι οργανωμένα ανά κατηγορίες σε πτέρυγες με ξεκάθαρες ονομασίες που υποδηλώνουν το είδος των εκθεμάτων τους.
Κάπως έτσι, στην πτέρυγα Κρυμμένα Ξίφη θα δείτε πως ένα μπαστούνι μπορεί να μετατραπεί σε ξίφος, ενώ στην πτέρυγα Όπλα Πρακτόρων πως μία ομπρέλα μπορεί να μετατραπεί σε όπλο εκτόξευσης δηλητηρίου ή ένα ρολό μέτρησης σε ένα θανατηφόρο revolver.
Στην πτέρυγα Ρώσοι Commandos μπορείτε να δείτε στοιχεία που το μουσείο εξασφάλισε μέσω ενός διπλού πράκτορα της KGB και της CIA, όπως απόρρητοι χάρτες της KGB, συσκευές μικροφίλμ από τη Σοβιετική Ένωση του 1980’, κ.α.
Στην πτέρυγα Κατασκοπία Σημάτων μπορείτε να δείτε πως ο γερμανικός κρυπτογραφικός κώδικας Enigma «έσπασε» από Βρετανούς κατασκόπους, αλλά και πως η εξέλιξη αυτή απέτρεψε τους Γερμανούς από το να βυθίσουν σημαντική στρατιωτική δύναμη που κατέφθανε στην Ευρώπη από τις ΗΠΑ.
Στην πτέρυγα Απόρρητοι Χάρτες μπορείτε να ενημερωθείτε για την κατασκοπία της Ιαπωνικής πολεμικής στρατηγικής από τον πράκτορα Richard Sorge, η οποία ευθύνεται έως ένα μεγάλο βαθμό για τη σημερινή μορφή που έχει ο κόσμος μας, μιας και βοήθησε τους συμμάχους να σταματήσουν τον Α. Χίτλερ κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στην πτέρυγα Κάμερες Κατασκοπίας και Νυχτερινή Όραση μπορείτε να δείτε μία σπανιότατη μηχανή κατασκοπίας, την επονομαζόμενη και «Carl Zeiss air reconnaissance camera», η οποία σύμφωνα με τη Συνθήκη της Μόσχας (1945) δεν θα έπρεπε να υπάρχει σήμερα, μιας και ανάμεσα στους όρους ανακωχής ήταν η καταστροφή όλων των κατασκοπευτικών μηχανών.
Από την άλλη, στην πτέρυγα Γυναίκες Πράκτορες θα δείτε ένα δακτυλίδι με χαραγμένα πάνω του τα αρχικά “MZ”, το οποίο και κατά πάσα πιθανότητα ανήκε στη γνωστότερη σήμερα παγκοσμίως γυναίκα πράκτορα, την Margaretha Gertrud Zelle ή αλλιώς.. Mata Hari. Βέβαια, δεν αποτελεί ένα απλό δακτυλίδι, αλλά αποθηκευτικό χώρο μικροσκοπικών δηλητηριώδη χαπιών, το οποίο και έφτασε στο Μουσείο Κατασκοπίας χάρη σε ένα Γερμανό πρώην στρατιώτη των SS.
Επιπλέον, στην πτέρυγα Μυστικοί Πράκτορες και Γραφείο Παραχάραξης μεταξύ άλλων θα συναντήσετε πληροφορίες για τον Algot Niska, ο οποίος καταδικάστηκε σε πολυετή φυλάκιση για την παραχάραξη 150 διαβατηρίων, ενώ κατάφερε να επιβιώσει των βασανιστηρίων και τελικά να διαφύγει από τις φυλακές της Gestapo..

Τα παραπάνω, εντυπωσιακά ομολογουμένως, εκθέματα δεν είναι παρά μόνο ένα μικρό μέρος του πλήθους των σχετικών που εκτίθενται στο Μουσείο Κατασκοπίας του Τάμπερε, το οποίο πέρα των παραπάνω φέρει πτέρυγες με ονόματα όπως Αόρατοι Πράκτορες, Πράκτορες Αλεξιπτωτιστές, Κατασκοπευτικοί Οργανισμοί, Μετάλλια και Διακρίσεις, Κατασκοπευτική Στοά, κλπ.

Ομιλίες/ Διαλέξεις Κατασκόπων
Αν και το μουσείο, όντας φυσικά ιδιωτικό (ποια κρατική υπηρεσία θα πρόβαινε σε μία τέτοια πρωτοβουλία;), έφτασε αρκετές φορές σε σημείο πτώχευσης, εντούτοις μετά από 3 ανεπιτυχείς μετακομίσεις κατάφερε το Φθινόπωρο του 2003 να βρει τους σημερινούς χώρους που στεγάζεται. Έκτοτε, η ανάπτυξη ήταν εντυπωσιακή, όντας πλέον στο κέντρο της πόλης.
«Απλά θα σας αναφέρω το εξής: το επόμενο κιόλας έτος [σ.σ.: εννοεί της 4ης μετακόμισης], το 2004, οι επισκέπτες μας υπερδιπλασιάστηκαν φτάνοντας τους 20.000!», ανέφερε ο Teppo Turja χαρακτηριστικά.
Πέρα όμως των σπάνιων εκθεμάτων του μουσείου που συνεχώς εμπλουτίζονται –π.χ. το 2005 το μουσείο δημιούργησε από δωρεές συλλεκτών μία ολόκληρη πτέρυγα αφιερωμένη στο Ψυχρό Πόλεμο, το 2006 παρουσίασε ένα όπλο berretta που χρησιμοποίησε η Mossad ενάντια στον Μαύρο Σεπτέμβρη και μία σπανιότατη φωτογραφική μηχανή Photo-sniper της KGB για παρακολούθηση πολιτών, κλπ.- το Vakoilumuseo έχει να επιδείξει μία πληθώρα παράλληλων εκδηλώσεων.
Για παράδειγμα, κάθε χρόνο δίνονται διαλέξεις ανάλογα με τα στοιχεία που η διοίκηση του μουσείου εξασφαλίζει, όπως π.χ. το 2003 για την ιστορία του Sidney Reilly που ενέπνευσε την δημιουργία του κινηματογραφικού ήρωα James Bond, το 2004 για την επιχείρηση Stella Polaris, κλπ.
Επίσης, κάθε χρόνο στις 17 Ιουνίου (διεθνής ημέρα κατασκοπίας) δίνονται ομιλίες από πρώην πράκτορες κατασκοπευτικών οργανισμών, όπως το 1999 ο Ülo Jogi της Erna που μίλησε για την Εσθονική ομάδα κατασκοπίας που κινήθηκε πίσω από τις γραμμές του Φινλανδικού στρατού, το 2004 η Pekka Sartola που μίλησε για τις κατασκοπευτικές δραστηριότητες στη Μέση Ανατολή και το Ισραήλ, κλπ.

Οπότε, αν κάποτε αποφασίσετε να επισκεφτείτε το πρώτο Μουσείο Κατασκοπίας της υφηλίου, ενημερωθείτε για τις εκδηλώσεις και τους καλεσμένους ομιλητές- πράκτορες, μιας και κάτι αντίστοιχο δύσκολα θα έχετε τη δυνατότητα να ζήσετε κάπου αλλού..

σημείωση:
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε την ιστοσελίδα: www.vakoilumuseo.fi

Η Παρθένα Κοιμωμένη και το Κόκκινο Τριαντάφυλλο (Αθήνα)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 07 May 2010 12:26:00 +0000

Πέρα από την κλασσική χρήση ενός νεκροταφείου, πόσοι από εσάς έχετε επισκεφθεί κάποιο εξ αυτών ως χώρο τέχνης ή μουσείο σύγχρονων καλλιτεχνικών δημιουργημάτων; Σίγουρα λίγοι, μιας και αυτή η αντίληψη δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Ελλάδα. Αν επισκεφθείτε όμως το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, θα καταλάβετε αμέσως τι εννοώ μιας και στεγάζει ορισμένα από τα ομορφότερα έργα γλυπτικής της σύγχρονης Ελλάδος!

Ανάμεσα σε αυτά είναι και η περίφημη «Κοιμωμένη» του γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά, ένα ιδιαίτερο ταφικό μνημείο της 18χρονης Σοφίας Αφεντάκη. Πέθανε το 1873 από φυματίωση και όντας κόρη επιφανούς οικογένειας της Κιμώλου, το νεκρό της σώμα ενταφιάστηκε κάτω από ένα εξαίσιο –όσο και παράξενο– γλυπτό.
Γιατί παράξενο όμως; Κατ’ αρχήν, όταν ο Γ. Χαλεπάς φιλοτεχνούσε το άγαλμα έπασχε από σοβαρότατα προβλήματα ψυχικής υγείας, κάτι που –όπως λένε αρκετοί– οφείλεται για τη δημιουργία του εξαίσιου αυτού έργου που μοιάζει να ανοίγει διάπλατα τις πύλες της αθανασίας στην όμορφη Σοφία. Κάπως έτσι, χιλιάδες επισκέπτες συρρέουν στο κοιμητήριο για να θαυμάσουν το τάφο της δεσποινίδας Αφεντάκη, θαμπωμένοι από την ομορφιά και τη γαλήνη του προσώπου της. Μαζί όμως με το άγαλμα, συναντάνε και ένα φρέσκο κάθε φορά κόκκινο τριαντάφυλλο στο χέρι του αγάλματος, το οποίο τοποθετείται εκεί κάθε μέρα από κάποιον άγνωστο.
Για να επισκεφθείτε το νεκρικό αυτό «μουσείο» τέχνης δεν έχετε παρά να επιβιβαστείτε στη γραμμή 2 του μετρό και να κατεβείτε στο σταθμό «Ακρόπολη». Εισιτήριο εισόδου σαφώς και δεν υπάρχει, όμως αν θέλετε να δείτε την «Κοιμωμένη» στο φυσικό της χώρο πρέπει να βιαστείτε! Οι υπεύθυνοι του κοιμητηρίου ήδη σκέφτονται να τη μεταφέρουν σε φυλασσόμενο χώρο εξαιτίας της επίθεσης που δέχθηκε από αγνώστους τον Οκτώβριο του 2007, όταν και την περιέλουσαν με μαύρη μπογιά...

γράφει ο Γιώργος Αδαμόπουλος

Ένα Σπίτι Ανάποδα! (Πολωνία)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 30 Apr 2010 12:23:00 +0000

Δενδρόσπιτα έχουμε δει, ξενοδοχεία από πάγο επίσης, διαμερίσματα μέσα σε σπηλιές μπορούμε να επισκεφθούμε και στην Ελλάδα, όμως για πρώτη φορά στην πολύχρονη καριέρα του ο Παράξενος Ταξιδιώτης συνάντησε ένα σπίτι κυριολεκτικά… ανάποδα!

Τι εννοούμε; Μα είναι πολύ απλό: η σκεπή ακουμπάει στο έδαφος και το πάτωμα αιωρείται στον αέρα, μπαίνετε στο κτήριο από τη σοφίτα και ανεβαίνετε στην ταράτσα από το… υπόγειο, όλα τα έπιπλα του σπιτιού είναι στερεωμένα ανάποδα πάνω από τα κεφάλια σας καθώς περπατάτε στο ταβάνι! Θέλετε και άλλα;
Αν ναι, δεν έχετε παρά να επισκεφθείτε το χωριό Szymbark στη βόρεια Πολωνία, όπου ο Πολωνός κατασκευαστής Daniel Czapiewski θέλησε με αυτόν τον τρόπο να συμβολίσει την κομμουνιστική κατοχή επί σειρά ετών στην πατρίδα του. Στην πορεία όμως, το ανάποδο αυτό σπίτι κατέληξε να ασκεί κριτική και στη σύγχρονη κοινωνία, όπως δηλώνει ο δημιουργός του: «Το σπίτι αυτό είναι μία προειδοποίηση για το μονοπάτι που έχουμε πάρει. Η ανθρωπότητα χαλάει αυτόν τον κόσμο και μόνο η ανθρωπότητα μπορεί να τον φτιάξει ξανά!»
Σύντομα το σπίτι έγινε ένα από τα διασημότερα αξιοθέατα της χώρας, προσελκύοντας χιλιάδες τουρίστες κάθε μήνα. Η περιέργεια τους μπορεί να ικανοποιείται, το τίμημα όμως είναι μεγάλο μιας και η ζαλάδα που τους δημιουργείται στο εσωτερικό του είναι μεγάλη! Για να το δείτε από κοντά, δεν έχετε παρά να ταξιδέψτε με αεροπλάνο έως τη Βαρσοβία και από εκεί οδικός να κατευθυνθείτε βόρεια για 400 περίπου χιλιόμετρα έως το χωριό Szymbark. Σε περίπου 5μιση ώρες θα έχετε φτάσει στον προορισμό σας…

Πόλεις-Φάντασμα στη Ρώμη (Ιταλία)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 23 Apr 2010 12:20:00 +0000

Σίγουρα, κανένας δεν θα περίμενε στον 21ο αιώνα σε απόσταση αναπνοής από την ιταλική πρωτεύουσα να υπάρχουν πόλεις- φαντάσματα. Και όμως, μεταξύ 20 και 55 χιλιομέτρων από τη Ρώμη, δεν υπάρχει μία... αλλά τρεις τέτοιες πόλεις: οι Ninfa, Galeria και Monterano!

Η καλύτερα διατηρημένη, η Ninfa, βρίσκεται σήμερα 55 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Ρώμης και 15 χιλ. βορειοανατολικά της μικρότερης πόλης Latina. Επισκεπτόμενοι την πόλη, θα δείτε κτήρια του 17ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένου ενός εντυπωσιακού πύργου στην κεντρική πλατεία, καθώς και δεκάδες σπίτια και δρόμους που διατηρούνται σε πολύ καλή κατάσταση. Λίγο πιο πέρα μία λίμνη-βάλτος συμπληρώνει το επιβλητικό τοπίο, υπενθυμίζοντας -όποιον γνωρίζει την ιστορία του τόπου- ποια ήταν η έδρα των εντόμων που μοίρασαν απλόχερα ελονοσία στους κατοίκους της πόλης.
Τώρα, το πώς θα φτάσετε εκεί είναι ένα.. μεγάλο θέμα! Από τη Ρώμη με τρένο (τοπικό ή αστικό) της γραμμής Naples θα φτάσετε στο σταθμό της πόλης Latino Scalo σε 30 με 35 λεπτά, όπου θα μπορέσετε με ταξί να φτάσετε στην πύλη της Ninfa μετά από 8 χιλιόμετρα λέγοντας απλά στον ταξιτζή Citta Morte Ninfa (δηλαδή πόλη φάντασμα της Ninfa).
Η είσοδος επιτρέπεται μόνο με τη συνοδεία ξεναγού τα σαββατοκύριακα του καλοκαιριού, οπότε απευθυνθείτε στο τηλέφωνο 0039 0773695404 πριν ξεκινήσετε το ταξίδι σας από τη Ρώμη. Η ξενάγηση είναι στα ιταλικά, γι’ αυτό ένας συνοδοιπόρος με γνώση της γλώσσας θεωρείται must.

Το Δενδρόσπιτο-Ξενοδοχείο της Στοκχόλμης! (Σουηδία)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 16 Apr 2010 12:07:00 +0000

Στην πόλη Vasteras της Σουηδίας, δίπλα στην Στοκχόλμη, βρίσκεται το Woodpecker Hotel (Ξενοδοχείο του Τρυποκάρυδου) του εκκεντρικού καλλιτέχνη και επιχειρηματία Mikael Genberg. Κτισμένο στην κορυφή μίας βελανιδιάς 130 ετών, μέσα σε ένα σουηδικό δημόσιο πάρκο, βρίσκεται 13 μέτρα πάνω απ’ τη γη και η πρόσβαση είναι εφικτή μόνο με σχοινένια σκάλα.

Πέρα από την εξαιρετική θέα του πάρκου και της πόλης, το ξενοδοχείο καλύπτει όλες τις βασικές και μη ανάγκες ενός ταξιδιώτης: κρεβάτι ΙΚΕΑ (η Σουηδία είναι η χώρα από όπου ξεκίνησε η διεθνής αυτή αλυσίδα), σκέπασμα για το βράδυ, θερμάστρα, κουζίνα, τουαλέτα, έως και μία μικρή βιβλιοθήκη για τις ώρες ξεκούρασης στη.. βεράντα.
Σίγουρα, αποτελεί ένα μέρος όπου ο παράξενος ταξιδιώτης μπορεί να απομονωθεί από τον πολιτισμό, με μόνη υπενθύμιση τη φασαρία της πόλης που δυστυχώς είναι παρούσα. Τα δωμάτια του ξενοδοχείου είναι.. ένα (;!) και γι’ αυτό πρέπει να κάνετε book αρκετό καιρό πριν (ιδιαίτερα αν σκοπεύετε να το επισκεφθείτε το καλοκαίρι), ενώ το κόστος είναι κάπως.. τσουχτερό και κυμαίνεται μεταξύ 170 και 240 ευρώ.
Για κράτηση δωματίου ή καλύτερα... ξενοδοχείου, απευθυνθείτε στο τουριστικό γραφείο της πόλης και το τηλέφωνο 0046 (0) 21-390100.

Στο Κρεματόριο των Εβραίων (Πολωνία)

noreply@blogger.com (Νικόλαος Κουμαρτζής) — Fri, 09 Apr 2010 11:50:00 +0000

27 Ιανουαρίου, 1945. Τα σοβιετικά στρατεύματα καταλαμβάνουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Auschwitz απελευθερώνοντας τους λιγοστούς ζωντανούς κρατούμενους και βάζοντας τέλος σε μία από τις πιο σκοτεινές και απάνθρωπες σκηνές της παγκόσμιας ιστορίας.
Γυρνώντας το ρολόι 5 χρόνια πίσω, το έτος 1940, συναντάμε τους Γερμανούς να έχουν ήδη ξεκινήσει τις προετοιμασίες για την εγκατάσταση των γνωστότερων σήμερα στρατοπέδων συγκέντρωσης, στα περίχωρα της πόλης Oswiecim- που αργότερα μετονομάστηκε σε Auschwitz- της κατειλημμένης τότε από τους Γερμανούς Πολωνίας.

Γυρνώντας το ρολόι 5 χρόνια πίσω, το έτος 1940, συναντάμε τους Γερμανούς να έχουν ήδη ξεκινήσει τις προετοιμασίες για την εγκατάσταση των γνωστότερων σήμερα στρατοπέδων συγκέντρωσης, στα περίχωρα της πόλης Oswiecim- που αργότερα μετονομάστηκε σε Auschwitz- της κατειλημμένης τότε από τους Γερμανούς Πολωνίας.
Στις 14 Ιουνίου του ίδιου έτους, οι πρώτοι κρατούμενοι- Πολωνοί πολιτικοί διαφωνούντες- καταφθάνουν στις ναζιστικές εγκαταστάσεις σηματοδοτώντας την έναρξη της λειτουργίας τους. Σύντομα, το στρατόπεδο γέμισε από Ρώσους αιχμαλώτους πολέμου, γύφτους, κλπ., ενώ από το 1942 και έπειτα αποτέλεσε το επίκεντρο της μεγαλύτερης μαζικής δολοφονίας στην ιστορία της ανθρωπότητας: του ολοκαυτώματος των Εβραίων.
Κάπως έτσι, μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στο Άουσβιτς βρήκαν το θάνατο περισσότεροι από 2 εκατομμύρια άνθρωποι, μετατρέποντας το σε σύμβολο τρόμου και γενοκτονίας, σε σύμβολο του Ολοκαυτώματος.

Επίκεντρο της μαζικής αυτής δολοφονίας ήταν το στρατόπεδο Auschwitz II- Birkenau, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των Εβραίων- άνδρες, γυναίκες και παιδιά- στάλθηκαν αμέσως μετά την άφιξη τους στο Άουσβιτς για να βρουν τραγικό θάνατο στους θαλάμους αερίων.
Όταν πλέον τα σοβιετικά στρατεύματα πλησίαζαν το Άουσβιτς, τα μέλη των SS προσπάθησαν με κάθε τρόπο να εξαφανίσουν τις αποδείξεις του αποτρόπαιου αυτού εγκλήματος, κατεδαφίζοντας τα κρεματόρια και τους θαλάμους αερίων και καίγοντας όλα τα σχετικά έγγραφα. Όσοι ζωντανοί κρατούμενοι θεωρήθηκε ότι γνώριζαν αρκετά ώστε να χρησιμοποιηθούν ως μάρτυρες των εγκλημάτων, μεταφέρθηκαν στην καρδιά της Ναζιστικής επικράτειας όπου και τα ίχνη των περισσοτέρων έκτοτε αγνοούνται..

Η Ίδρυση του Μουσείου
Στα ερείπια λοιπόν του στρατοπέδου, στις 2 Ιουλίου του 1945, η Βουλή της Πολωνίας ίδρυσε το μουσείο Auschwitz- Birkenau, ώστε να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη ενός εγκλήματος που η ανθρωπότητα θα ήθελε γρήγορα να ξεχάσει.. Εν έτη 1979, το ανοικτό μουσείο του Άουσβιτς χαρακτηρίστηκε από την UNESCO ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς.
Πολύ νωρίς, ήδη από το 1947, η πρώτη έκθεση σχετική με το Ολοκαύτωμα παρουσιάστηκε στο χώρο των στρατοπέδων, ενώ επεκτάθηκε σε ακόμα περισσότερους χώρους τρία χρόνια αργότερα. Το 1955 πρωτοπαρουσιάστηκε η έκθεση που διατηρείται μέχρι σήμερα, με λιγοστές αλλαγές.

«Ήταν εδώ, σε πολωνικό έδαφος, όπου η εξαφάνιση των Πολωνών, των Εβραίων και των Γύφτων έλαβε χώρα. Ήταν εδώ που τα τρομακτικά εργοστάσια θανάτου κατασκευάστηκαν και όπου κάθε νέος Εβραίος από κάθε γωνιά του κόσμου έρχεται κάθε χρόνο ώστε να αποτείνει φόρο τιμής τους απογόνους του.
Εμείς, οι Πολωνοί[…] έχουμε την υποχρέωση να διατηρήσουμε τη μνήμη ενός έθνους που καταδικάστηκε σε θάνατο.»

Jerzy Buzek, Πρωθυπουργός Πολωνίας
Συνέδριο του Διεθνούς Συμβουλίου του Άουσβιτς, Βαρσοβία, 7 Ιουνίου 2000

Μία Επίσκεψη στο Μουσείο
Το ανοικτό μουσείο του Άουσβιτς- Muzeum Oswiecim για τους Πολωνούς- βρίσκεται 60 χιλιόμετρα δυτικά της Κρακοβίας. Φθάνοντας κανείς στο σιδηροδρομικό σταθμό της σημερινής πόλης Άουσβιτς μπορεί να προσεγγίσει το μουσείο με αρκετούς τρόπους, όπως π.χ. να πάρει το τοπικό λεωφορείο με την επιγραφή “Muzeum Oswiecim” ή να περπατήσει περίπου 1,5 χιλιόμετρο έως την είσοδο του.
Οι εγκαταστάσεις είναι ανοικτές όλο το χρόνο από τις 8 το πρωί έως τη δύση του ηλίου(για ακριβείς ώρες επικοινωνήστε με το περιοδικό), ενώ η γενική είσοδος είναι δωρεάν. Βέβαια, κατά την ταπεινή μου άποψη, η επίσκεψη στο χώρο δεν αξίζει αν δεν συνοδεύεστε από έναν αγγλόφωνο ξεναγό ή αν δεν δείτε τα οπτικοαουστικά αρχεία του μουσείου, υπηρεσίες που προσφέρονται με εξαιρετικά μικρό αντίτιμο.

Πλησιάζοντας το στρατόπεδο από την πλευρά της κεντρικής του πύλης, διακρίνουμε μία επιγραφή στην κορυφή της με το ειρωνικό «Arbeit Macht Frei», δηλαδή «Η Δουλειά φέρνει Ελευθερία», μία ακόμα απόδειξη της ναζιστικής προπαγάνδας για την κάλυψη των πραγματικών σκοπών του στρατοπέδου.
Μέσα στο χώρο του μουσείου, ο επισκέπτης μπορεί να γυρίσει πίσω το χρόνο και να βυθιστεί μέσα σε μία εφιαλτική και «απαγορευμένη»- κατά τα έτη 1940-45- πραγματικότητα όπου ο θάνατος ανθρώπων αποτελούσε καθημερινό φαινόμενο. Σήμερα, κατά μήκος του μουσείου υπάρχουν αρκετά κτίρια και χαλάσματα, όπως τα ερείπια των θαλάμων αερίων και των κρεματορίων, καθώς και δεκάδες χιλιόμετρα συρματένιου φράκτη που περικύκλωνε το δίκτυο των στρατοπέδων.
Στο στρατόπεδο του Birkenau, το οποίο αντιμετωπίζεται σήμερα περισσότερο ως νεκροταφείο παρά ως μουσείο, δεν έχουν πραγματοποιηθεί εκθέσεις σε μία προσπάθεια να διατηρηθεί όσο το δυνατόν πιο κοντά στην κατάσταση που βρισκόταν τη δεκαετία του 50’. Στον ίδιο χώρο ορθώνεται και το Διεθνές Μνημείο των Θυμάτων του Άουσβιτς, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1967.

Κατά μήκος του μουσείου πλήθος ενημερωτικών πινακίδων δίνουν πληροφορίες στους επισκέπτες για τα σημαντικότερα σημεία και γεγονότα της «απαγορευμένης» ιστορίας του Άουσβιτς. Μην αμελήσετε να επισκεφτείτε τα ερείπια των κρεματορίων, στην περιοχή Crematorium I, τα οποία- σύμφωνα με τις γερμανικές αρχές- μετά την εγκατάσταση και των τριών «φούρνων» μπορούσαν κάψουν έως και 340 πτώματα ημερησίως, νούμερα εντυπωσιακά όσο και τρομακτικά..
Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται και τα ερείπια των θαλάμων αερίων, τα Bunkers No. 1 & No. 2(τα επονομαζόμενα και ως μικρό κόκκινο σπίτι και μικρό λευκό σπίτι αντίστοιχα), ενώ ανάμεσα στις περιοχές Blocks No. 10 και 11 βρίσκεται η τοποθεσία όπου άλλοτε ορθωνόταν το Τείχος του Θανάτου όπου μεταξύ 1940-43 βρήκαν το θάνατο χιλιάδες αιχμάλωτοι με τουφεκισμό.

Θανατηφόρα Αέρια και Ψευδό-Ιατρικά Πειράματα στο Άουσβιτς
Μεταξύ άλλων, ο επισκέπτης κατά την περιήγηση του στο ανοικτό μουσείο θα μάθει τον τρόπο με τον οποίο τα μέλη των SS σκότωναν τους αιχμαλώτους στους θαλάμους αερίων, πως το αέριο Zyklon B ήταν ικανό να σκοτώνει μαζικά χιλιάδες Εβραίους και Σοβιετικούς αιχμαλώτους, κλπ.
Επιπλέον, θα ενημερωθεί για τις τοποθεσίες και τα είδη των ψεύδο-ιαστρικών πειραμάτων που οι φυσικοί των Ιατρικών Ιδρυμάτων των SS και της Wehrmacht πραγματοποίησαν στους αιχμαλώτους του Άουσβιτς, μερικά εκ των οποίων αφορούσαν τη χρήση ακτινών-Χ για στείρωση, πειράματα πάνω σε δίδυμα που οδηγούσαν στο θάνατο τους για επιστημονικούς λόγους, έρευνες πάνω στο φαινόμενο του νανισμού που είχαν την ίδια κατάληξη, πάνω στην ατροφία χάρη στις εξευτελιστικές συνθήκες πείνας που επικρατούσαν στο στρατόπεδο του Άουσβιτς, πάνω στις επιδράσεις νέων φαρμάκων για χάρη εταιριών όπως η φίρμα Bayer, κλπ.
Σήμερα, διασώζονται οι αποτροπιαστικές δηλώσεις του καθηγητή Dr. Carl Clauberg, ο οποίος πραγματοποιούσε πειράματα πάνω στη στείρωση σε Εβραίες γυναίκες: «Η μη χειρουργική μέθοδος γυναικείας στείρωσης που ανακάλυψα έχει πλέον σχεδόν τελειοποιηθεί![…] Στο άμεσο μέλλον, ένας έμπειρος φυσικός[…] θα μπορεί μέσα σε μόνο μία μέρα να στειρώνει εκατοντάδες, ή ακόμα και 1.000, γυναίκες!»

Κανένας Δεν Έχει Δικαίωμα να Ξεχάσει...
Σήμερα, δυστυχώς ή ευτυχώς(παρά είναι λεπτές οι ισορροπίες για να διακρίνει κάποιος), λιγοστές ναζιστικές εγκαταστάσεις του Ολοκαυτώματος διατηρούνται, μιας και οι «φούρνοι», οι καπνοδόχοι, οι θάλαμοι αερίων, τα κρεματόρια και αρκετά από τα τείχη των στρατοπέδων- όπως π.χ. το Τείχος του Θανάτου το 1944- έχουν καταστραφεί.
Από την άλλη όμως, στο Nazi Auschwitz Camp έχουν συγκεντρωθεί πλήθος οπτικοακουστικών στοιχείων, επίσημων εγγράφων και άλλης φύσης αποδείξεων που να μαρτυρούν και να αναπαράγουν με αποτροπιαστική πιστότητα την- κατά πολλούς- πιο σκοτεινή και «απαγορευμένη» πτυχή της ανθρώπινης ιστορίας.

Έτσι, κάθε χρόνο προσελκύει όλο και περισσότερους επισκέπτες από όλο τον κόσμο, με το 2006 να σημειώνει τη μεγαλύτερη έλευση από τη στιγμή που το μουσείο άνοιξε τις πόρτες του, με 2 εκατομμύρια επισκέπτες.

«Στο Άουσβιτς, όπως και σε τόσα άλλα μέρη της Ευρώπης,[…] άνδρες, γυναίκες και παιδιά μοιάζουν να κραυγάζουν προς τα εμάς μέσα από τα βάθη του τρόμου που βίωσαν. Πως είναι δυνατόν να μην είχαμε προσέξει την έκκληση τους; Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ξεχάσει, να προσπεράσει ή να μειώσει το τι πραγματικά συνέβη εδώ. »

Jerzy Buzek, Ιούνιος 2000

σημείωση:
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε την επίσημη σελίδα του Muzeum Oswiecim στο www.auschwitz-muzeum.oswiecim.pl ή επικοινωνήστε μέσω τηλεφώνου στο 33 43 20 22 ή 77.