Stupidity.grStupidity.gr

Βιβλία και εμβατήρια

Nikos — Wed, 26 Oct 2011 09:39:14 +0000

Το θέμα των μαθητικών παρελάσεων με προβλημάτιζε από όταν ήμουν μαθητής, και με απασχολεί και τώρα που ακούω τα παιδιά του απέναντι σχολείου να κάνουν πρόβες τις τελευταίες μέρες γύρω από το τετράγωνο. Σαν μαθητής δεν συμμετείχα ποτέ μου σε παρέλαση (αν εξαιρέσουμε τα σχολικά χρόνια που ήμουν πολύ μικρός για να παίρνω τέτοιες αποφάσεις από μόνος μου). Όχι τόσο λόγω ιδεολογίας ή άποψης, αλλά επειδή πάντα μου φαινόταν μια παράδοση παντελώς άσχετη με τον σχολικό χώρο, με την παιδεία, με τη μόρφωση. Κάτι σαν την πρωινή προσευχή στο προαύλιο, ή τα κόμματα αργότερα στο Πανεπιστήμιο. Σαν έφηβος είχα πολύ σημαντικότερα πράγματα να κάνω, ειδικά το πρωινό της παρέλασης όπου είχα τη μέρα ελεύθερη να πάω με τους φίλους μου εκδρομή, να παίξουμε μουσική, να πιούμε καφέ, και ό,τι άλλο τέλος πάντων κάνει ένας έφηβος στον ελεύθερο χρόνο του. Το να ντυθώ και να πάω να κάνω το στρατιωτάκι ανάμεσα σε γονείς με σημαιάκια, παιδιά με στραγάλια και ανεπίσημους με θέσεις επισήμων μου φαινόταν αδιανόητο.

Μεγαλώνοντας απέκτησα μεγαλύτερες ιδεολογικές βάσεις που μετέτρεψαν την αδιαφορία σε απέχθεια. Συνηθίζουμε από μικροί στην τηλεοπτική βία, τα όπλα, το αίμα και τους στρατιώτες, και όταν είσαι έφηβος και διαβάζεις ειδήσεις δύσκολα καταλαβαίνεις τι σημαίνει πόλεμος. Προφανώς ακόμα και τώρα δεν χωράει στο μυαλό μου ο πόλεμος και η δολοφονία. Δεν το έχω ζήσει και δεν μπορώ να το αντιληφθώ. «Χάρη» στο internet όμως έχουν φτάσει μέχρι τα μάτια μου εικόνες απάνθρωπες, εν ψυχρώ δολοφονίες και εκτελέσεις, που δείχνουν το πραγματικό πρόσωπο όχι απλώς του πολέμου ή του θρησκευτικού φανατισμού, αλλά ολόκληρου του ανθρώπινου είδους. Όταν αντιλήφθηκα ότι οι πραγματικές σφαίρες δεν έχουν σχέση με τις ταινίες του Χόλιγουντ ή με τα videogames έγινα και πιο συνειδητά ειρηνικός άνθρωπος. Πλέον μισώ τα όπλα. Μισώ τη βία. Προβληματίζομαι όταν βλέπω στα καταστήματα πως σχεδόν όλα τα παιχνίδια για αγόρια είναι όπλα, ή φιγούρες που κρατάνε όπλα. Και δεν μου αρέσει να βλέπω μαθητές στους δρόμους να παρελαύνουν με στρατιωτικό βηματισμό.

Δεν εννοώ φυσικά να μην διδάσκονται οι μαθητές την ιστορία της Ελλάδας, να μη μαθαίνουν για την αυτοθυσία των προγόνων τους και να μην ωθούνται να σέβονται τη μνήμη των νεκρών πολεμιστών. Θα ήθελα όμως αυτό να γίνεται με τρόπο ουσιαστικό, και όχι με μια τυπική παρέλαση δύο φορές τον χρόνο. Η παρέλαση δεν είναι αυτή που θα τονώσει το εθνικό φρόνημα των μαθητών, δεν είναι αυτή που θα τους καλλιεργήσει τον σεβασμό και την αγάπη για την πατρίδα τους. Το αξιοπρεπές επίπεδο παιδείας, η πρόσληψη ικανών εκπαιδευτικών, η παροχή βιβλίων και εκπαιδευτικού υλικού είναι αυτά που θα καλλιεργήσουν τον σεβασμό των νέων για το εκπαιδευτικό σύστημα. Η καθαριότητα στους δρόμους, τις γειτονιές και τους κοινόχρηστους χώρους είναι αυτά που θα καλλιεργήσουν τον σεβασμό για το κοινωνικό τους περιβάλλον. Ο εκσυγχρονισμός των νοσοκομείων, η επάρκεια σε γιατρούς και εξοπλισμό, καθώς και η δημιουργία μιας αστυνομίας υπέρ και όχι εναντίον του πολίτη είναι αυτά που θα δημιουργήσουν αίσθημα ασφάλειας. Η προώθηση της τέχνης, η ποιότητα των media, τα δημόσια ωδεία, οι καλλιτεχνικές δραστηριότητες είναι αυτά που θα ωθήσουν τους νέους να διατηρήσουν την πολιτισμική κληρονομιά της χώρας, να συνεχίσουν και να εξελίξουν την καλλιτεχνική τους έκφραση. Όλα μαζί τα παραπάνω και πολλά ακόμα είναι απαραίτητα για να αισθανθεί ένας νέος άνθρωπος υπερήφανος για την πατρίδα του, και καμία παρέλαση ή σχολική εκδήλωση δεν πρόκειται να καλύψει αυτό το κενό.

Τη μνήμη ενός ανθρώπου που θυσιάστηκε για την χώρα δεν την τιμάς κουνώντας ένα σημαιάκι, αλλά συνεχίζοντας τον έργο του, φροντίζοντας να διατηρήσεις και να βελτιώσεις όλα αυτά για τα οποία πολέμησε έτσι ώστε να αξίζει η θυσία του. Αυτό πιστεύω ότι θα έπρεπε να είναι το νόημα της εθνικής επετείου. Θα προτιμούσα αυτή τη μέρα – όπως και κάθε μέρα – να βλέπω τα σχολεία να διοργανώνουν ουσιαστικές και χρήσιμες εκδηλώσεις. Δράσεις που θα βελτιώσουν τους σχολικούς χώρους. Εκδηλώσεις φιλανθρωπικές, φιλοζωικές, οικολογικές. Δράσεις που θα έχουν στόχο να γίνει αυτή η χώρα έστω και λίγο καλύτερη. Δράσεις που θα διδάξουν στους μαθητές να εκτιμούν, να διατηρούν, και να συνεχίζουν το έργο των προγόνων τους, και όχι να θυμούνται την ιστορία τους τυπικά μόνο δυο μέρες τον χρόνο. Δραστηριότητες που δεν θα είναι συμβολικές, αλλά πραγματικές. Η εθνική υπερηφάνια έρχεται μέσα από το κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο, όχι μέσα από εμβατήρια.Διαβάστε επίσης:

Η Γκαμπριέλα (από τη Ζήνα ντε) μιλάει άπταιστα Ελληνικά

Nikos — Mon, 12 Sep 2011 10:53:38 +0000

Δεν ξέρω αν προβάλλεται ακόμα στην τηλεόραση η Ζήνα, υποθέτω πως όχι αφού πλέον υπάρχουν ακόμα χειρότερες εκπομπές για να γεμίσουν τον τηλεοπτικό χρόνο. Συνεπώς οι μικρότεροι δεν ξέρω αν είστε φαμίλιαρ με την πολεμίστρια που τσίριζε «αϊλαϊλαϊλαϊλαϊ» και πετούσε το τσάκραμ κόβωντας κεφάλια βaρβάρων, σενάριο που κατά κάποιον περίεργο τρόπο προέκυψε από την ελληνική μυθολογία. Οι μεγαλύτεροι όμως σίγουρα θα θυμάστε τη σειρά, όπως και την παραπλήσια του Ηρακλή που έπαιζε τα μεσημέρια στο Star. Οι σειρές αυτές είχαν έναν μοναδικό (αμερικάνικο) τρόπο να παραποιούν την ελληνική μυθολογία και πολύ συχνά μας έκαναν να παρακολουθούμε με μια έκφραση απορίας, απογοήτευσης και γέλιου ζωγραφισμένη στη μούρη. Με μια τέτοια έκφραση είχα παρακολουθήσει το παρακάτω βίντεο, στο οποίο η ~~λεσβιάρα~~ πιστή ακόλουθος της Ζήνας, η Γκαμπριέλα, απαγγέλει σε άπταιστα ελληνικά έναν αρχαίο ψαλμό.

Τα λόγια του ψαλμού σε περίπτωση που είστε παρθένα και θέλετε να ξυπνήσετε τους Τιτάνες:

Ευχάριστω παρά πολύ
Έτσι κι έτσι
Γειά σου καλημέρα
Γειά σου καληνύχτα
Γειά σου καληνότσες

Και σε περίπτωση που θέλετε να τους ξαναπετρώσετε:

Χαίρεται χαίρεται χαίρεται, γειά σου χαίρετα
Κάλη χαιρετά
Μουπόλητα μουπόλητα
Χανιά – Ηράκλειον!

Καλή τύχη, και προσέξτε μην μπερδέψετε τον ρυθμό, ο ψαλμός είναι γραμμένος σε Δωρικό.Διαβάστε επίσης:

Τέλος το κάπνισμα

Nikos — Sat, 10 Sep 2011 13:20:35 +0000

Πριν μερικούς μήνες, για την ακρίβεια τον Φεβρουάριο του ’11 πήρα μια από τις καλύτερες αποφάσεις που έχω πάρει για τον εαυτό μου τα τελευταία χρόνια: έκοψα το κάπνισμα. Ο λόγος δεν είναι μόνο η υγεία, αλλά και το ότι βαρέθηκα να αισθάνομαι βλάκας. Όπως είχα γράψει σε παλιότερο post σχετικά με τα ηλεκτρονικά τσιγάρα, «δεν αποτελώ εξαίρεση φυσικά, κι εγώ ηλίθιος είμαι που καπνίζω. Και πιο ηλίθιος που τα γράφω όλα αυτά, αλλά συνεχίζω να μην το κόβω». Συνειδητοποίησα περισσότερο την παραπάνω φράση όταν άρχισα να παρατηρώ τους καπνιστές, τις κινήσεις και τους ήχους που κάνουν ρουφώντας και φυσώντας τον καπνό, και προσπαθούσα να φανταστώ πως θα φαίνομαι κι εγώ στα μάτια ενός μη καπνιστή, ή τέλος πάντων στα μάτια κάποιου που δεν έχει συνηθίσει να βλέπει καπνιστές. Και τότε άρχισα να αισθάνομαι γελοίος. Κάθε μου κίνηση από την αγορά καπνού από το περίπτερο, το στρίψιμο, το κάπνισμα και το φύσημα του καπνού, μέχρι το σβήσιμο του τσιγάρου, συνειδητοποίησα ότι είναι ανούσια, και με μεγάλο αντίτιμο φυσικά ως προς την υγεία και την σωματική μου κατάσταση. Το θέμα της υγείας άρχισε να με προβληματίζει περισσότερο παρατηρώντας την κοπέλα μου να καπνίζει (αφού την προσωπική μας υγεία τείνουμε όλοι να την παραμελούμε, ειδικά όταν είμαστε εθισμένοι σε ουσίες ή συνήθειες), και φυσικά φαντάστηκα πως θα βρωμάει ο χώρος και εμείς οι ίδιοι όταν έρχονται φίλοι που δεν καπνίζουν στο σπίτι μας. Ευτυχώς αποφασίσαμε μαζί να το κόψουμε και βοηθήσαμε ο ένας τον άλλον, αλλιώς θα ήταν ακόμα πιο δύσκολο. Αφού το είπαμε και το ξαναείπαμε για αρκετούς μήνες για να το χωνέψουμε, όπως όταν έχεις βρέξει τα πόδια και ετοιμάζεσαι να βουτήξεις με τη μία σε παγωμένη θάλασσα, τελειώσαμε τον τελευταίο πακέτο καπνού που είχαμε (μέχρι το τελευταίο τρίμμα) και το κόψαμε.

Τις συνέπειες του τσιγάρου τις ξέρουμε όλοι. Δεν θέλω να επικεντρωθώ εκεί, αλλά αντιθέτως θέλω να επικεντρωθώ στις θετικές συνέπειες που βλέπω από τότε που έκοψα το κάπνισμα. Αυτές άλλωστε είναι που με κάνουν να χαίρομαι που πήρα την απόφαση να το κόψω, και αυτές πιστεύω πρέπει να έχουν σαν κίνητρο οι καπνιστές που θέλουν να απεξαρτηθούν, και όχι απειλές για την υγεία και τη ζωή τους.

Το πρώτο που απολαμβάνω λοιπόν (σαν καλοφαγάς που είμαι) είναι η γεύση. Είναι φοβερό το πόσο είχε «μουδιάσει» το στόμα μου μετά από τόσα χρόνια καπνίσματος. Σταδιακά από τότε που το έκοψα, οι γεύσεις άρχισαν να γίνονται όλο και πιο έντονες. Απολαμβάνω το φαγητό πολύ περισσότερο από πριν, και μπορώ να αντιληφθώ τις πιο διακριτικές γεύσεις και αρώματα σε φαγητά και ποτά που πριν μου φαινόταν άγευστα. Το ίδιο ισχύει και για την όσφρηση, όπου νιώθω σαν να ξεβούλωσε η μύτη μου και όλα να μυρίζουν πιο έντονα.

Βλέπω διαφορά στην ψυχολογία μου. Θυμάμαι μου ήταν αδύνατον να κάτσω για ώρα σε μαγαζί μη καπνιστών, να κάνω μεγάλο ταξίδι με τρένο ή αεροπλάνο, γενικώς να παραμείνω για πολλή ώρα σε έναν χώρο που δεν μπορώ να καπνίζω. Άρχιζα να γίνομαι ανήσυχος (κάτι που φυσικά μου χάλαγε εν μέρει τη διασκέδαση), να θέλω να βγω έξω ή να κάνω μια στάση για τσιγάρο, ακόμα και να καπνίσω κρυφά σε κάποιον χώρο που δεν επιτρέπεται. Το ίδιο ανήσυχος ήμουν αν είχα ξεχάσει τον καπνό, αν είχα ξεμείνει από χαρτάκια, γενικώς αν δεν είχα τη σιγουριά ότι έχω τσιγάρα και μπορώ να καπνίσω. Όλα αυτά τα άγχη πλέον εξαφανίστηκαν. Είμαι πολύ πιο χαλαρός, μπορώ να κάτσω σε όποιο μαγαζί θέλω ασχέτως αν επιτρέπεται το κάπνισμα ή όχι, μπορώ να ταξιδέψω άνετα, να οδηγώ για ώρες (το αυτοκίνητό μου ήταν ανέκαθεν μη καπνιστών, ακόμα κι όταν κάπνιζα), να παλουκωθώ τέλος πάντων σε μια θέση και να κάτσω εκεί χωρίς να πρέπει να βγω να καπνίσω. Πολύ θετικό ρόλο στην ψυχολογία μου έχει το ότι έκοψα μαχαίρι μια συνήθεια που είχα τα τελευταία δέκα χρόνια, κάτι που άλλοι προσπαθούν (ή λένε ότι προσπαθούν) αλλά το ξαναρχίζουν. Το ότι τα κατάφερα με έκανε να αισθανθώ δυνατός, ότι εγώ αποφασίζω για τον εαυτό μου και δεν είμαι εξαρτημένος από καμία ουσία, ότι δεν παρασύρομαι, ότι πήρα μια σωστή απόφαση για την υγεία μου και την ακολούθησα, ότι δεν έχω πλέον τύψεις και αυτό το απογοητευμένο ύφος που είχα σαν καπνιστής όταν έλεγα «το ξέρω ρε γαμώτο, βλακεία που καπνίζω, πρέπει κάποια στιγμή να το κόψω». Και φυσικά εξαφανίστηκε ένα μεγάλο άγχος για την υγεία μου, για τον καρκίνο, για αναπνευστικά προβλήματα, για τα δόντια μου, για οτιδήποτε ανησυχούσα ότι θα μπορούσε να μου προκαλέσει το τσιγάρο. Όλα αυτά με κάνουν και αισθάνομαι εντάξει με τη συνείδησή μου, και απομάκρυνα πολύ άγχος από τη ζωή μου. Η ψυχική ικανοποίηση όταν κόβεις το κάπνισμα είναι ίσως η μεγαλύτερη ανταμοιβή απ’ όλες.

Μεγάλη διαφορά νιώθω και στη φυσική μου κατάσταση. Σταμάτησα να λαχανιάζω ανεβαίνοντας δυο σκαλιά, σταμάτησα να κουράζομαι στο περπάτημα, και ξανάρχισα τον αθλητισμό που είχα σταματήσει από τότε που πήγαινα γυμνάσιο. Ακόμα και ο ύπνος μου είναι καλύτερος αφού αναπνέω καλύτερα και δεν ξυπνάω με βάρος στο στήθος όπως ξυπνούσα έχοντας καπνίσει πολύ το προηγούμενο βράδυ. Και όλα αυτά τα θετικά αποτελέσματα που είδα στον εαυτό μου λειτούργησαν ως κίνητρο ώστε να ενδιαφερθώ και λίγο για τη διατροφή μου (το junk food όμως δεν το κόβω τελείως, μη χεστούμε). Τη διαφορά αυτή μάλιστα δεν χρειάστηκε καν να περάσουν μήνες για να τη νιώσω. Μέσα σε λίγες μέρες αφού σταμάτησα το κάπνισμα ένιωθα κιόλας το σώμα μου – και ειδικά τα πνευμόνια μου ξεκούραστα.

Νιώθω καθαρός. Σταμάτησα να νιώθω ανασφάλεια για το πως μπορεί να μυρίζω, αν βρωμάνε τα ρούχα μου και δεν το καταλαβαίνω, αν ενοχλεί η μυρωδιά μου τους γύρω μου όταν μπαίνω σε έναν χώρο μόλις έχω σβήσει το τσιγάρο. Η αναπνοή μου δεν μυρίζει πλέον τσιγαρίλα, και το στόμα μου δεν έχει γεύση τασάκι. Τα δάχτυλά μου είναι καθαρά χωρίς κιτρινίλες, το γραφείο μου δεν έχει στάχτες, στο σπίτι μας δεν υπάρχει πλέον ένα τασάκι πάνω σε κάθε έπιπλο, και οι τοίχοι δεν κιτρινίζουν. Δεν αισθάνομαι ότι ενοχλώ σε μια παρέα όπως όταν ο καπνός μου πήγαινε (πάντα όμως) στη μούρη αυτουνού που δεν καπνίζει, ούτε ενοχλώ όταν πηγαίνω σε σπίτια φίλων μη καπνιστών. Οι τσέπες μου δεν είναι γεμάτες τρίμματα καπνού, φιλτράκια και σκατολοΐδια, και γενικώς πλέον έχουν εξαφανιστεί όλα τα βρώμικα ίχνη του τσιγάρου από πάνω μου και από το σπίτι μου, τα οποία ίχνη με ακολουθούσαν παντού όταν κάπνιζα (μέχρι και το laptop που είχα ανοίξει κάποια στιγμή, βρήκα το εσωτερικό κιτρινισμένο από τον καπνό που ρουφούσαν τα ανεμιστηράκια).

Ένα ακόμα θετικό, είναι η αίσθηση ότι δεν μετατρέπω σε παθητικούς καπνιστές τους γύρω μου, και ειδικότερα τα μικρά παιδιά. Ακόμα καλύτερα για τα παιδιά, αισθάνομαι ότι δίνω το σωστό παράδειγμα. Θυμάμαι τη μικρή αδερφή της κοπέλας μου (δημοτικό ακόμα) που χάρηκε όταν της είπαμε ότι δεν καπνίζουμε πια, και είπε «ούτε εγώ θα καπνίζω όταν μεγαλώσω, σαν την αδερφή μου». Αν είχα την παραμικρή αμφιβολία για την απόφασή μου να κόψω το κάπνισμα, εκείνη τη στιγμή διαλύθηκε. Ήξερα ότι κάναμε το σωστό τόσο για τους εαυτούς μας, όσο και για τους γύρω μας που ίσως τους επηρεάσουμε θετικά. Είτε μικρούς, είτε μεγάλους.

Από την άλλη μεριά, μόνο έναν λόγο μπορώ να σκεφτώ για να καπνίζεις: Φαίνεσαι γαμάτος όταν είσαι στην εφηβεία. Και λογικό να το αρχίσεις τότε, αφού σε αυτή την ηλικία δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να είσαι γαμάτος. Δυστυχώς όμως οι μαλακίες της εφηβείας πολλές φορές σε ακολουθούν και στην υπόλοιπη ζωή σου, και το κάπνισμα είναι μία από αυτές στη δική μου περίπτωση. Από πολλούς ακούω ότι τους αρέσει, το απολαμβάνουν, ότι δεν θέλουν να το κόψουν. Ούτε εγώ ήθελα να το κόψω πριν μερικά χρόνια, και φυσικά μου άρεσε. Άρχισα όμως να αναρωτιέμαι πόσο μου αρέσει. Αρκετά ώστε να θυσιάσω χρόνια από τη ζωή μου; Αρκετά ώστε να ρισκάρω σοβαρές θανατηφόρες ασθένειες; Μου αρέσει τόσο που να συμβιβάζομαι με τον τσιγαρόβηχα, την κούραση, την άσχημη μυρωδιά των ρούχων μου, της αναπνοής και των χεριών μου; Και φυσικά η απάντηση ήταν όχι, το τσιγάρο δεν είναι τόσο ωραίο ώστε να αντισταθμίζει όλες τις αρνητικές του επιπτώσεις.

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ναι μεν είναι εύκολο να πάρεις την απόφαση, αλλά στην πράξη είναι δύσκολο να το συνεχίσεις. Εγώ διαφωνώ και πιστεύω το αντίθετο, ότι το δύσκολο είναι να το πάρεις πραγματικά απόφαση. Αν το θελήσεις ειλικρινά και είσαι αποφασισμένος να το κόψεις, το να το εφαρμόσεις έρχεται από μόνο του. Επίσης δεν θα δοκίμαζα ποτέ να το κόψω σταδιακά, ή να βρω υποκατάστατα όπως αυτοκόλλητα και τσίχλες νικοτίνης. Λίγοι είναι αυτοί που το καταφέρνουν, η συντριπτική πλειοψηφία απλώς το ελαττώνει για λίγο καιρό, ή παρατάει τις τσίχλες και επιστρέφει στο τσιγάρο. Γνώμη μου είναι πως πριν απεξαρτηθεί το σώμα θα πρέπει να απεξαρτηθεί το μυαλό από τη συνήθεια, που είναι άλλωστε και το πιο δύσκολο ειδικά τις πρώτες μέρες. Για ‘μένα όλα έγιναν πιο εύκολα όταν αποσύνδεσα στο μυαλό μου το τσιγάρο από τις καθημερινές μου συνήθειες. Σκέφτηκα ότι δεν χρειάζομαι τσιγάρο με τον καφέ για να ξυπνήσω το πρωί. Δεν χρειάζομαι τσιγάρο για να χωνέψω μετά το φαγητό. Δεν χρειάζομαι τσιγάρο με το ποτό μου, δεν χρειάζεται να καπνίζω όταν είμαι σε αναμονή, όταν κάνω διάλειμμα από μια δουλειά, όταν διασκεδάζω σε κάποιο μπαρ, όταν νιώθω κουρασμένος και θέλω να χαλαρώσω. Το τσιγάρο δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τα παραπάνω, είναι μια πλαστή ανάγκη που εμείς τη δημιουργήσαμε, αφού όλοι οι μη καπνιστές ξυπνάνε, τρώνε, πίνουν καφέ, πίνουν ποτό, διασκεδάζουν, ξεκουράζονται, κάνουν διάλειμμα, βρίσκονται σε αναμονή, χαλαρώνουν, όλα αυτά χωρίς να καπνίζουν. Ο μεγαλύτερος εθισμός του καπνιστή πηγάζει ακριβώς από ‘κει: Απ’ το ότι συνδέει το κάπνισμα με όλες αυτές τις αναπόσπαστες από τη ζωή του καθημερινές καταστάσεις και συνήθειες, με αποτέλεσμα όταν προσπαθεί να κόψει το κάπνισμα να νιώθει ότι του λείπει ό,τι και να κάνει. Συμβουλή μου λοιπόν αν θέλεις να το κόψεις είναι να πάρεις απόφαση ότι το τσιγάρο δεν χρειάζεται πουθενά, να φανταστείς τις καθημερινές σου συνήθειες χωρίς αυτό, και να μπεις σε αυτόν τον τρόπο ζωής με πείσμα και υπομονή. Οι δύο πρώτες εβδομάδες είναι πράγματι λίγο πιο δύσκολες, αλλά σταδιακά αρχίζεις να συνηθίζεις χωρίς το τσιγάρο. Η συνήθεια βλέπεις είναι μεγάλη πουτάνα, από ‘κει που δεν σ’ άφηνε να το κόψεις, αργότερα θα σε κάνει να απορείς πως μπορούσες και κάπνιζες τόσα χρόνια. Μια ακόμα συμβουλή που έχω να δώσω, είναι να μην απογοητευτείς σε περίπτωση που παρασυρθείς ένα βράδυ και καπνίσεις. Δεν σημαίνει ότι πήγε χαμένη η προσπάθειά σου, ούτε ότι το ξανάρχισες. Μην δώσεις βέβαια στον εαυτό σου το περιθώριο ότι «εντάξει, θα καπνίζω μια φορά στο τόσο», δεν λειτουργεί. Αλλά μη τα παρατήσεις και εξ’ αιτίας μιας μέρας που κάπνισες. Εγώ δεν ξανακάπνισα από τον Φεβρουάριο που το έκοψα. Η κοπέλα μου πάλι κάπνισε μια-δυο φορές τους πρώτους μήνες. Δεν τα παράτησε όμως, δεν το άφησε να επηρεάσει την προσπάθειά της, και από τότε δεν ξανακάπνισε. Αν αποφασίσεις λοιπόν να το κόψεις να το κάνεις με πείσμα, και να μη τα παρατήσεις με την πρώτη δυσκολία (η οποία είναι αναμενόμενη). Και φυσικά επειδή δεν είναι όλες οι περιπτώσεις το ίδιο, αν είναι τόσο μεγάλη η δυσκολία και αντιμετωπίζεις έντονα ψυχολογικά και σωματικά συμπτώματα, απευθύνσου σε γιατρό ώστε να ακολουθήσεις κάποιο πρόγραμμα διακοπής του καπνίσματος με τη βοήθεια ενός ειδικού.

Ήταν το τέταρτο post που αφιέρωσα στο κάπνισμα, και δεν είναι καθόλου περίεργο αφού πρόκειται για τον ορισμό της ηλιθιότητας, και πιθανώς να με απασχολήσει ξανά σε μελλοντικό θέμα. Ξέρω επίσης ότι ήταν λίγο πιο «βαρύ» από τα συνηθισμένα μου κείμενα και λίγο μεγάλο. Είναι όμως θέμα που ταιριάζει απόλυτα σε αυτό το blog, δεν έχει σκοπό να σατιρίσει ή να ενοχλήσει κανέναν, αλλά αντιθέτως να επηρεάσει θετικά τους καπνιστές και ειδικότερα όσους σκέφτονται ή προσπαθούν να το κόψουν. Έστω και έναν άνθρωπο να βοηθήσει το σημερινό κείμενο, είναι αρκετό.Διαβάστε επίσης:

Πώς να γίνεις mentalist

Nikos — Sat, 30 Jul 2011 12:21:12 +0000

Ευτυχώς στην εποχή που ζούμε (τουλάχιστον όπου υπάρχει κάποιο μορφωτικό επίπεδο) ο κόσμος έχει πάψει να πιστεύει σε μέντιουμ, ζώδια, καφετζούδες και χαρτορίχτρες. Οι περισσότεροι πλέον αντιλαμβάνονται ότι όλα αυτά βασίζονται στην ασάφεια, τη γενίκευση, την εκμετάλλευση της ανθρώπινης αγωνίας για το μέλλον και το άγνωστο με σκοπό πάντα το οικονομικό όφελος (σαν τις θρησκείες ένα πράμα), και έχουν τη στοιχειώδη ευφυΐα ώστε να αντιληφθούν ότι οι απαντήσεις για τη ζωή τους δεν κρύβονται στην τελευταία σελίδα του «TV Zapping», ούτε στον πάτο του φλιτζανιού.

Πολύ συχνά σε τέτοιου είδους συζητήσεις με φίλους καταλήγουμε στην ίδια φράση, και είμαι σίγουρος ότι αυτή τη συζήτηση την έχετε κάνει κι εσείς: «Ρε μαλάκα, πως υπάρχουν τόσα ζώα που πάνε και δίνουν τα λεφτά τους σε μέντιουμ και σε γραμμές «090» για να τους πει ασυναρτησίες κάποιος απατεώνας;… Και τα πιστεύουν κι όλας! Ρε συ, μήπως να ανοίξουμε κι εμείς ένα γραφείο αστρολόγων «ο τάδε και οι συνεργάτες του» και να κοροϊδεύουμε τον κόσμο; Πρέπει να βγάζουν χοντρά λεφτά!». Δεν είναι βέβαια τόσο εύκολο όσο ακούγεται, αφού όλες οι τέχνες που έχουν να κάνουν με εξαπάτηση απαιτούν συγκεκριμένες ικανότητες και εμπειρία. Και λέγοντας φυσικά «ικανότητες», δεν εννοούμε υπερφυσικές δυνάμεις. Απλώς ευστροφία, χειραγώγηση, αντίληψη της γλώσσας του σώματος, ηθοποιία, και γενικώς κοινωνικά χαρίσματα. Από ‘κει και πέρα όμως πρόκειται απλώς για κάποιες βασικές τεχνικές που βασίζονται στην ψυχολογία.

Το σημαντικότερο φαινόμενο στο οποίο βασίζεται το μεγαλύτερο μέρος της αστρολογίας, των μέντιουμ, καθώς και αρκετών τεστ προσωπικότητας, ονομάζεται «Φαινόμενο Forrer», και διατυπώθηκε με βάση ένα πείραμα του ψυχολόγου Bertram Forrer που έγινε το 1948. Ο Forrer λοιπόν μοίρασε στους φοιτητές του ένα τεστ προσωπικότητας και τους είπε πως με βάση τα αποτελέσματα θα δώσει στον καθένα μια ξεχωριστή περιγραφή της προσωπικότητάς του, την οποία στη συνέχεια θα βαθμολογήσει ο κάθε φοιτητής από το 0 ως το 5, με βάση το πόσο ακριβής ήταν. Στην πραγματικότητα όμως ο Forrer έδωσε σε όλους τους φοιτητές το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα:

Έχεις ανάγκη οι άλλοι να σε συμπαθούν και να σε θαυμάζουν. Έχεις την τάση να είσαι επικριτικός με τον εαυτό σου. Έχεις σημαντικές ικανότητες τις οποίες δεν έχεις ακόμα χρησιμοποιήσει προς όφελος σου. Αν και έχεις κάποιες αδυναμίες στον χαρακτήρα σου, γενικότερα έχεις την ικανότητα να τις εξισορροπείς. Αν και πειθαρχημένος και με αυτοέλεγχο εξωτερικά, είσαι ανήσυχος και ανασφαλής εσωτερικά. Κατά καιρούς έχεις σοβαρές αμφιβολίες για το αν έχεις πάρει τη σωστή απόφαση ή έχεις κάνει τη σωστή επιλογή. Προτιμάς να βλέπεις αλλαγές και ποικιλία, και δυσανασχετείς όταν περιορίζεσαι από φραγμούς και περιορισμούς. Θεωρείς τον εαυτό σου ως ένα ανεξάρτητα σκεπτόμενο άτομο και δεν αποδέχεσαι τις απόψεις των άλλων αν δεν υπάρχουν αρκετές αποδείξεις. Θεωρείς πως δεν είναι συνετό να είσαι απόλυτα ειλικρινής όταν αποκαλύπτεις τον εαυτό σου στους άλλους. Κατά καιρούς είσαι εξωστρεφής, καταδεκτικός, κοινωνικός, ενώ άλλες φορές είσαι εσωστρεφής, επιφυλακτικός και μαζεμένος. Μερικές από τις φιλοδοξίες σου δεν είναι ρεαλιστικές. Μία από τις βασικότερες επιδιώξεις σου στη ζωή είναι η ασφάλεια.

Ο μέσος όρος βαθμολογίας των φοιτητών ήταν 4.26 (84% επιτυχία), και αφού ολοκληρώθηκε το πείραμα ο Forrer τους αποκάλυψε πως όλοι είχαν λάβει το ίδιο κείμενο, το οποίο ήταν απλώς ένα κολλάζ από διάφορες φράσεις που είχε βρει σε περιοδικά αστρολογίας. Οι γενικές αυτές φράσεις που μπορούν να ταυτιστούν με οποιαδήποτε προσωπικότητα ονομάζονται «προτάσεις Barnum», και είναι οι ίδιες που χρησιμοποιούνται και σήμερα για να σχηματιστούν οι στήλες με τα ζώδια στα περιοδικά, οι ηχογραφημένες προβλέψεις στους τηλεφωνικούς αστρολόγους, αλλά και η μέθοδος με την οποία κερδίζουν την εμπιστοσύνη των πελατών τα διάφορα μέντιουμ που διαβάζουν κάρτες ταρό, φλυτζάνια, σφαίρες, και ο,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί. Κάτι σαν την μέθοδο της ξύλινης γλώσσας που είχαμε δει στο άρθρο «Πώς να μιλάτε σαν πολιτικός».

Εξίσου σημαντικό χαρακτηριστικό των φράσεων αυτών, πέρα από το ότι ισχύουν σε όλες τις προσωπικότητες, είναι πως αναφέρονται πάντοτε σε θετικά χαρακτηριστικά (τις λίγες φορές που αναφέρονται σε αρνητικά στοιχεία, αναφέρουν ταυτόχρονα κάτι θετικό ώστε να εξισορροπείται ή να δικαιολογείται), κάνοντας έτσι τον πελάτη να θέλει να πιστέψει την περιγραφή. Φανταστείτε τα ζώδια να είχαν προβλέψεις του στυλ

Αυτόν τον μήνα θα σου πάνε όλα σκατά. Και αυτό όχι επειδή είναι ανάδρομος ο Ερμής, αλλά επειδή ο χαρακτήρας σου είναι μίζερος και γκρινιάρης. Συνεχώς αναβάλλεις τις υποχρεώσεις σου, χρωστάς στους φίλους σου, οδηγάς σαν κόπανος και μισείς όποιον είναι πιο χαρούμενος από ‘σένα. Παρ’ όλο που στην προσωπική σου ζωή έχεις αποτύχει, νομίζεις ότι έχεις τη λύση για όλα και ξεκινάς με φράσεις όπως «να σου πω εγώ τι πρέπει να γίνει». Αυτόν τον μήνα δεν θα κάνεις νέους φίλους, κυρίως επειδή είσαι ρατσιστής και έχεις απαίσια αίσθηση του χιούμορ. Καμία σημαντική αλλαγή δεν θα γίνει τις επόμενες μέρες, γιατί για να αλλάξει κάτι θα πρέπει πρώτα να ξεκολλήσεις από την τηλεόραση. Τυχερός αριθμός: το 180 (τόσο θα σου έρθουν τα κοινόχρηστα).

Τι ποσοστό λέτε ότι θα πίστευε σε ζώδια και προβλέψεις; Σίγουρα πολύ μικρότερο απ’ ότι πιστεύει τώρα. Γιατί ακόμα και αν η παραπάνω πρόβλεψη ήταν πολύ πιο ρεαλιστική για κάποιον απ΄ότι αυτή που θα διάβαζε στο ζώδιό του, δεν θα δεχόταν να την πιστέψει. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και το αντίστροφο, δηλαδή ο άνθρωπος τείνει να πιστέψει την πρόβλεψη ή την περιγραφή της προσωπικότητάς του όταν αυτή είναι θετική και κολακευτική.

Τα παραπάνω ψυχολογικά φαινόμενα είναι η βάση της αστρολογίας και της μαντείας, και η μέθοδος στην οποία βασίζονται οι απλές ή ερασιτεχνικές μορφές πρόβλεψης. Υπάρχουν όμως πολλές ακόμα τεχνικές και μεθοδολογίες, με τις οποίες άνθρωποι έχουν φτάσει να πείθουν τον κόσμο για τις υπερφυσικές τους δυνάμεις δημιουργώντας ακόμα και δικές τους αιρέσεις. Μια από τις πιο γνωστές και θεμελιώδεις τεχνικές ονομάζεται «Cold reading» και χρησιμοποιείται από το μέντιουμ για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του πελάτη. Το μέντιουμ αντλεί πληροφορίες από τη γλώσσα του σώματος, την ηλικία, την εθνικότητα, το θρήσκευμα, το μορφωτικό επίπεδο και άλλα στοιχεία, μαντεύει με γενικές προτάσεις όπως τις φράσεις Barnum που είδαμε παραπάνω, κρίνει τις αντιδράσεις του πελάτη, αναδιατυπώνει πληροφορίες που ο ίδιος ο πελάτης έχει αναφέρει προηγουμένως, και σταδιακά επικεντρώνεται σε μια πιο λεπτομερή περιγραφή προσωπικότητας με την οποία ο πελάτης ταυτίζεται πιστεύοντας ότι το μέντιουμ έχει μαντικές ικανότητες. Μια ενδιαφέρουσα ακόμα τεχνική ονομάζεται «Rainbow ruse» (εξαπάτηση του ουράνιου τόξου), με την οποία το μέντιουμ διατυπώνει μια κολακευτική πρόταση για δύο αντιφατικά χαρακτηριστικά ταυτόχρονα. Για παράδειγμα, «Είσαι ευγενικός και πρόθυμος άνθρωπος, αλλά όταν προδίδουν την εμπιστοσύνη σου μπορεί να θυμώσεις πάρα πολύ», «Συνήθως είσαι ευχάριστος και χαμογελαστός, αλλά πρόσφατα πέρασες κάποιο στάδιο που ήσουν πολύ ανήσυχος», κλπ. Το μέντιουμ λοιπόν σκέφτεται απλώς ένα χαρακτηριστικό, παίρνει το αντίθετό του, και τα εκφράζει και τα δύο σε μια πρόταση καλύπτοντας έτσι όλες τις πιθανότητες, και περιγράφοντας όλες τις προσωπικότητες. Μπορείτε να βρείτε και άλλες τεχνικές καθώς και βιβλιογραφία και παραπομπές στο Wikipedia: «Cold reading», καθώς και ένα πολύ ωραίο σχετικό άρθρο με τίτλο «Τι λέει το Κινέζικο ζώδιο για εσάς;», από το blog «Ψυχολογείν». Η τέχνη των μέντιουμ έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον ως προς τα ψυχολογικά φαινόμενα στα οποία βασίζεται, αλλά και ως προς τις εφαρμογές που βρίσκει σε άλλους τομείς πέρα από την μαντεία και την αστρολογία.

Κάτι τελευταίο που θέλω να αναφέρω, είναι ένα φαινόμενο που ονομάζεται transcendental temptation (υπερβατικός πειρασμός). Σύμφωνα με αυτό, οι άνθρωποι που εξελίσσουν σε μεγάλο βαθμό όλες αυτές τις τεχνικές μπορούν να «διαβάζουν» πολύ εύκολα και γρήγορα άλλους ανθρώπους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αρχίζουν να αναρωτιούνται αν η ικανότητά τους αυτή βασίζεται στην ψυχολογία, ή αν όντως έχουν μεταφυσικές δυνάμεις. Αν λοιπόν αποφασίσετε να γίνετε mentalist, προσοχή να μη χαζέψετε.

* * *

Edit: Ρίξτε μια ματιά στο παρακάτω σχόλιο του GreekCthulhu που έχει δουλέψει σε τέτοια υπηρεσία και είδε από πρώτο χέρι πως εξαπατούν τους πελάτες.Διαβάστε επίσης:

Κράνη, κουκούλες και απωθημένα

Nikos — Fri, 01 Jul 2011 14:53:05 +0000

Έχω αυτό το κείμενο στα πρόχειρα εδώ και μέρες και όλο γράφω και σβήνω, τις περισσότερες φορές επειδή με παρασύρει ο θυμός μου και καταλήγω να γράφω μπούρδες. Έχω τόσα πολλά που θέλω να πω για όλα αυτά που βλέπω γύρω μου, αλλά ταυτόχρονα απογοητεύομαι τόσο πολύ που δεν βρίσκω το κουράγιο να ασχοληθώ, δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να σταματήσω. Σε αυτό το blog αποφεύγω να γράφω για την επικαιρότητα δημιουργώντας posts που σε λίγες μέρες θα έχουν παλιώσει. Όμως το σκηνικό που επικρατεί αυτές τις μέρες στο κέντρο της πόλης είναι μονίμως επίκαιρο. Η βία, οι μολότοφ, τα γκλοπ, η τρομοκρατία της αστυνομίας, τα δακρυγόνα, οι κουκούλες, το αίμα στα πεζοδρόμια, όλα αυτά είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα της χώρας μας, μια κατάσταση που έχει γίνει θεσμός. Σίγουρα η αφορμή αλλάζει. Σήμερα είναι η πτώχευση της χώρας, πρόπερσι ήταν η εν ψυχρώ δολοφονία ανήλικου παιδιού από αστυνομικό, του χρόνου θα είναι κάτι άλλο. Η εικόνα όμως μένει πάντα ίδια.

Η αλήθεια είναι πως οι εικόνες αυτές με τρομάζουν. Δεν με τρομάζει η στολή του ματατζή, το γκλοπ και το όπλο. Με τρομάζει το ότι υπάρχουν γύρω μου άνθρωποι τόσο κομπλεξικοί που αντλούν ικανοποίηση ανοίγοντας κεφάλια. Με τρομάζει που τα αρρωστημένα μυαλά, οι ακραίες ιδεολογίες, οι φασίστες και οι ψυχοπαθείς όχι μόνο δεν απομακρύνονται από τα σώματα της αστυνομίας, αλλά επιβραβεύονται και ενθαρρύνονται να ασκήσουν ένοπλη βία. Και όταν λέω ότι η εικόνα αυτή με τρομάζει, δεν εννοώ ως προς την σωματική μου ακεραιότητα, αλλά ως προς την κατάντια της κοινωνίας μας, ως προς το μέλλον μας. Ακόμα περισσότερο με τρομάζει το ότι ο ίδιος άνθρωπος που το βράδυ στην Πανεπιστημίου σπάει το γόνατο μιας ανήλικης κοπέλας με το γκλοπ του, την άλλη μέρα πηγαίνει να πάρει τα παιδιά του από το σχολείο, κυκλοφορεί με το αυτοκίνητό του, βγαίνει έξω για δουλειές ή για βόλτα, συναναστρέφεται με άλλους ανθρώπους – έστω του ίδιου επιπέδου. Το ότι ο άνθρωπος που κάθεται δίπλα σου στο μετρό, μπορεί νωρίτερα το ίδιο μεσημέρι να πατούσε με το πόδι του το κεφάλι ενός παιδιού στην άσφαλτο. Η σκέψη μόνο ότι οι άνθρωποι αυτοί ζουν και αλληλεπιδρούν μέσα στην κοινωνία μας είναι ανατριχιαστική. Αυτό είναι που με τρομάζει. Το ότι άνθρωποι σαν αυτούς απλώς υπάρχουν.

Επειδή σε βλέπω που ετοιμάζεσαι να σχολιάσεις, θα σε προλάβω: Όχι, δεν αναφέρομαι σε όλους τους αστυνομικούς, και δεν προσπαθώ να τους βάλω όλους στο ίδιο τσουβάλι. Θεωρώ αναγκαία την ύπαρξη και τη σωστή λειτουργία αστυνομίας (όχι με τη μορφή που την ξέρουμε σήμερα), αλλά δεν θεωρώ αναγκαία την άσκηση βίας. Για την ακρίβεια μια από τις πιο μαλακισμένες φράσεις που ακούω από δημοσιογράφους (ειδικά τις τελευταίες μέρες) είναι η «υπερβολική χρήση βίας». Σαν να λέμε ότι η χρήση βίας είναι αποδεκτή, αλλά από ένα όριο και μετά θεωρείται υπερβολική και μόνο τότε την καταδικάζουμε, ή ότι είναι λογικό να αναλαμβάνει από μόνος του ο μπάτσος τον ρόλο του δικαστηρίου και του εκτελεστικού οργάνου, και να τιμωρεί επί τόπου τον συλληφθέντα με την ποσότητα ξύλου που θεωρεί ότι αναλογεί στο αδίκημά του, αρκεί να μη το παρακάνει. Η βία είναι βία, είτε είναι «λίγη», είτε «εκτεταμένη», είτε σωματική, είτε ψυχολογική. Και η βία ταιριάζει μόνο στους μικρούς ανθρώπους. Στους δειλούς, στους χαζούς, στους φοβισμένους, στους προβληματικούς.

Όλα αυτά που γράφω είναι λίγα. Πολύ λίγα για να ξύσουν έστω την επιφάνεια τους προβλήματος της αστυνομικής βίας και διαφθοράς. Και μακάρι το πρόβλημα να ήταν μόνο η βία στις πορείες και τις διαδηλώσεις. Αλλά δυστυχώς είναι ένα τόσο σύνθετο πρόβλημα με τόσο βρώμικες πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις που σιχαίνομαι να ασχοληθώ σε μεγαλύτερο βάθος. Διασυνδέσεις με φασιστικές οργανώσεις, ναρκωτικά, λαθρεμπόριο, ξυλοδαρμοί αλλοδαπών, βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα και στα κρατητήρια, νταβατζιλίκια, προστασία σε νυχτερινά μαγαζιά και σχέσεις με νονούς, μπίζνες με μεγαλοεπιχειρηματίες και πολιτικά πρόσωπα… ό,τι βρωμιά μπορεί να φανταστεί κανείς. Οι αστυνομικοί αυτοί στους οποίους αναφέρομαι δεν είναι άνθρωποι, και δεν πρόκειται να γίνουν. Συνεπώς ευθύνονται μεν για την κατάσταση της ελληνικής αστυνομίας, αλλά δεν μπορούμε και να περιμένουμε από αυτούς να αλλάξουν συμπεριφορά. Το ίδιο υπεύθυνους όμως θεωρώ και τους υπόλοιπους αστυνομικούς, όσους ναι μεν δεν συμμετέχουν ενεργά, αλλά γνωρίζουν την παράνομη δράση των συναδέλφων τους χωρίς να κάνουν κάτι γι αυτό. Ίσως λόγω αδιαφορίας, ίσως από φόβο για τη δουλειά τους ή ακόμα και για τη ζωή τους, πάντως αμέτρητοι αστυνομικοί γνωρίζουν και γίνονται καθημερινά μάρτυρες της αστυνομικής εγκληματικότητας αλλά δεν μιλάνε, και η σιωπή τους αυτή είναι το ίδιο εγκληματική και απάνθρωπη.

Για να προλάβω τυχόν σχόλια, ξεκαθαρίζω πως νιώθω την ίδια απέχθεια για τους «κουκουλοφόρους», η οποία είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Ή συνήθως και η ίδια όψη του ίδιου νομίσματος, αφού όλοι ξέρουμε πολύ καλά για τους βαλτούς, τους ρουφιάνους, τους ασφαλίτες, τους ακροδεξιούς, τα πρεζάκια και τους μισθωτούς που αναλαμβάνουν τον ρόλο του κουκουλοφόρου κάθε φορά. Ανάμεσά τους όμως και άτομα που απλώς βγάζουν τα κόμπλεξ τους πετώντας πέτρες, σπάζοντας βιτρίνες και καταστρέφοντας ό,τι βρίσκουν μπροστά τους. Άτομα (πολλές φορές παιδιά) που δεν διαφέρουν από χούλιγκαν σε γήπεδο ούτε στη συμπεριφορά, ούτε στην ιδεολογία. Και εν τέλει δημιουργούν πρόβλημα μόνο στους πολίτες και σε κανέναν άλλον. Είτε δίνοντας την αφορμή στις αστυνομικές δυνάμεις να επέμβουν σε ειρηνικές πορείες, είτε τραυματίζοντας συχνά ειρηνικούς διαδηλωτές και τυχαίους περαστικούς, είτε καταστρέφοντας αυτοκίνητα, καταστήματα και περιουσίες ανθρώπων που δεν έφταιξαν σε τίποτα.

Από όποια πλευρά και να προέρχεται η βία, δεν έχει καμία διαφορά. Είτε άσπρα κράνη είτε κουκούλες, από κάτω κρύβουν τα ίδια απωθημένα. Την ίδια δειλία. Τα ίδια κόμπλεξ και την ίδια καταπίεση που εκτονώνεται με πέτρες και με γκλοπ. Δυστυχισμένους ανθρώπους που χτυπώντας και καταστρέφοντας έχουν την ψευδαίσθηση της δύναμης, την αυταπάτη ότι για μια φορά στη ζωή τους είναι ανώτεροι από κάποιους άλλους. Άρρωστοι άνθρωποι και ψυχικά ασθενείς που ενώ η θέση τους είναι στις κλινικές και στις φυλακές, κυκλοφορούν ελεύθεροι στους δρόμους και προκαλούν χάος δίνοντας τροφή στα κανάλια και τα πολιτικά κόμματα. Άνθρωποι μικροί. Ασήμαντοι. Κλείνω κάπου εδώ γιατί δεν είναι εύκολο να βάλεις τελεία σε αυτό το θέμα, λέγοντας απλώς ότι ντρέπομαι. Ντρέπομαι που υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι γύρω μου.Διαβάστε επίσης:

Τι εννοείς «δεν βλέπω ποδόσφαιρο»;

Nikos — Wed, 08 Jun 2011 10:35:33 +0000

Προσπαθούσα να καταλήξω στο ποιο είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του να μην ασχολούμαι με τη μπάλα. Αρχικά είχα καταλήξει στο ότι δεν έχω να αντιμετωπίσω τα σχόλια του ψιλικατζή όποτε μπαίνω στο μαγαζί, του στυλ «Ωωω τι έγινε μωρή βαζέλα; Τον ήπιαμε, τον ήπιαμε; ΝΑ σας πήγαμε χθες, ΕΤΣΙ της κάναμε της μάνας σας» και τα σχετικά. Ή το ότι δεν νιώθω την ανάγκη να αναμειχθώ στη συζήτηση όταν κάποια παρέα τσακώνεται για το «αν ήταν όντως πέναλτι», «ξεχάσατε τα δικά σας τα περσινά», «πάλι η διαιτησία σας φταίει ρε κερατάδες», «ποιο οφσάιντ ρε μαλάκα», φωνάζοντας και κουνώντας νευρικά τα χέρια, πετώντας κατά καιρούς αστεία αφρικανικά (και μη) ονόματα ποδοσφαιριστών όπως Τζιμπρίλ, Γιόσου, Μπουμσόνγκ, Τζιμπούρ, Ντούντου και διάφορα άλλα. Τελικά όμως νομίζω ότι το καλύτερο απ’ όλα είναι αυτό το ανεκτίμητο βλέμμα απορίας που ζωγραφίζεται στο πρόσωπο κάποιων όταν με ρωτάνε τι ομάδα είμαι.

Τίποτα. Δεν ξέρω γιατί σε κάποιους ανθρώπους ακούγεται τόσο περίεργο. Πολλοί μάλιστα επιμένουν, «δεν μπορεί, κάποια ομάδα θα υποστηρίζεις περισσότερο από τις άλλες». Όχι τους εξηγώ, γιατί όλες τις υποστηρίζω το ίδιο: καθόλου. Δεν με απασχολεί ποιος θα κερδίσει, είτε παίζει πρωτάθλημα Β’ εθνικής είτε παίζει Champions League. Χέστηκα, πως το λένε. Με κοιτάνε με απορία, λες και τους είπα ότι δεν έχω internet. Όσο και να προσπαθήσω όμως, δεν μπορώ να βρω έναν λόγο που θα μπορούσε να με ενδιαφέρει μια ομάδα, πόσο μάλλον ελληνικού επιπέδου. Το μόνο που κάθομαι να παρακολουθήσω είναι κάνα παγκόσμιο κύπελλο κάθε 4 χρόνια, και κάνα τελικό Champions League μια φορά το χρόνο. Κι αυτά μη φανταστείτε ότι τα παρακολουθώ με προσοχή, γυρνάω άμα ακούσω ότι μπήκε κάνα γκολ.

Ανέκαθεν η μπάλα μου ήταν αδιάφορη. Στο γυμνάσιο ήμουν ο κλασσικός που όταν η τάξη παίζει ποδόσφαιρο αυτός κάθεται άμυνα και κλωτσάει καμιά μπάλα άμα κυλήσει στα πόδια του, στο λύκειο ήμουν ο κλασσικός που κάθεται για καφέ και τσιγάρο στις κερκίδες την ώρα της γυμναστικής, και στα φοιτητικά μου χρόνια ήμουν ο κλασσικός που σου πίνει τις μπύρες όση ώρα βλέπεις μπάλα και μετά παίζει κιθάρα μεθυσμένος. Η απάθεια για το ποδόσφαιρο ήταν έμφυτη. Μεγαλώνοντας όμως έγινε και ιδεολογική, και η απάθεια αυτή εξελίχθηκε σε απέχθεια, για τους ίδιους λόγους που νιώθω απέχθεια για τις θρησκείες: Γιατί οι ομάδες προκαλούν τυφλό φανατισμό, αντιπαλότητα, πολλές φορές αδικαιολόγητο μίσος, και ακόμα και ανθρώπινες ζωές χάνονται στο όνομα μιας ομάδας. Γιατί παρ’ όλο που ιδεολογικά όλες οι ομάδες είναι το ίδιο, ο καθένας πιστεύει πως η δική του είναι διαφορετική για κάποιο λόγο, και μπορεί να κρίνει έναν άνθρωπο βάσει της ομάδας που υποστηρίζει. Γιατί οι μόνοι που έχουν πραγματικό όφελος από τις ομάδες είναι οι άνθρωποι που τις διοικούν, οι οποίοι και έχουν χεσμένους τους οπαδούς. Γιατί όση διαφθορά και να βγει στην επιφάνεια, όσο εμφανές και να είναι πως τα πάντα είναι στημένα και κανονισμένα, οι οπαδοί συνεχίζουν να εθελοτυφλούν, να υποστηρίζουν και να ενισχύουν αυτό το βρώμικο σύστημα.

Γενικώς όλο αυτό που θεωρείται «υγιής αθλητισμός» έχει εξελιχθεί σε μια παρακμιακή κουλτούρα χειρότερη από αυτή των μεσημεριάτικων τηλεοπτικών εκπομπών. Και αυτό μπορεί να το καταλάβει εύκολα κανείς, αν παρατηρήσει απλώς τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων που είναι προφανές ότι απευθύνονται ή σε βλαμμένους ενήλικες, ή σε παιδιά του δημοτικού:

Μπορείτε να πάρετε τα πρωτοσέλιδα από τις γνωστές κουτσομπολίστικες και κατινίστικες εφημερίδες και να τα βάλετε δίπλα δίπλα να τα συγκρίνετε, θα βρείτε τραγικές ομοιότητες στο ύφος και το επίπεδο της ειδησεογραφίας. Εκτός αν κάποιος θεωρεί σοβαρή αθλητική δημοσιογραφία αυτού του τύπου τις εφημερίδες. Όσο για τις μεταμεσονύκτιες «αθλητικές» εκπομπές σε παρακμιακά τηλεοπτικά κανάλια… ας μη το σχολιάσουμε.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τον φανατισμό, και ειδικά με τις ομάδες. Για ποιο λόγο κάποιοι οπαδοί ταυτίζονται με την ομάδα. Για ποιο λόγο κάποιο άνθρωποι πηγαίνουν με νεύρα στη δουλειά τους επειδή μια ομάδα έχασε σε κάποιον αγώνα. Για ποιο λόγο κάποιοι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους και γκαρίζουν όλο το βράδυ με φωτοβολίδες και καπνογόνα επειδή κάποια ομάδα πήρε κάποιο κύπελλο, και ακόμα χειρότερα παίζουν ξύλο και μαχαιρώνονται με άλλους οπαδούς, και πάλι επειδή κάποια ομάδα κέρδισε ενώ κάποια άλλη έχασε. Νομίζω πως ειδικά ο χουλιγκανισμός είναι ταυτόσημο της ηλιθιότητας, και το πιο λυπηρό είναι πως η πλειοψηφία τους αποτελείται από νέους ανθρώπους.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν βάζω σε ένα τσουβάλι όλους τους φίλαθλους και τους οπαδούς του ποδοσφαίρου. Αντιθέτως, έχω φίλους ιδιαίτερα αξιόλογους ανθρώπους, έξυπνους και μορφωμένους, που ταυτόχρονα έχουν μεγάλη αγάπη για κάποια ομάδα και δεν χάνουν αγώνα. Καθένας μας έχει τα ενδιαφέροντά του να απασχολείται στον ελεύθερο χρόνο του και να ξεδίνει, και η ενασχόληση με τον αθλητισμό είναι ένας πολύ διαδεδομένος τρόπος. Αρκεί η ενασχόληση αυτή να γίνεται πάντα σε λογικά πλαίσια, να μην αφήνουμε ποτέ να επηρεάζει τη σχέση μας με άλλους ανθρώπους, και να μην ξεχνάμε ποτέ ότι είναι απλώς ένα παιχνίδι. Για άλλους ενδιαφέρον, για άλλους βαρετό, για άλλους απλώς διασκεδαστικό, για άλλους πάθος και τρόπος ζωής. Δεν παύει όμως να είναι παιχνίδι.

Κάτι τελευταίο, έχει πολύ γέλιο να παρατηρήσετε τον τρόπο που τραγουδάνε συνήθως συνθήματα οι «κολλημένοι» με το γήπεδο. Όχι όταν είναι στην κερκίδα, αλλά όταν είναι εκτός γηπέδου με την παρέα τους. Ποτέ δεν χρησιμοποιούν την κανονική τους φωνή, αλλά πάντα την χοντραίνουν με έναν περίεργο τρόπο, σαν να προσπαθούν να μιμηθούν χιλιάδες οπαδούς που τραγουδούν ταυτόχρονα, αλλά το αποτέλεσμα είναι πάντοτε γελοίο. Αν δεν καταλάβατε τι εννοώ ζητήστε από κάποιον γνωστό σας φανατικό με την ομάδα του να σας τραγουδήσει ένα τυχαίο σύνθημα. Θα καταλάβετε.Διαβάστε επίσης:

Η λογοκρισία στο #20monthsgap

Nikos — Sun, 05 Jun 2011 11:36:12 +0000

Αποφεύγω σε αυτό το blog να ασχολούμαι με την πολιτική, με το ίδιο πάθος που οι πολιτικοί μας αποφεύγουν να ασχολούνται με την πολιτική. Δεν θα σχολιάσω την επικαιρότητα, αφού οι αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα τα λένε όλα από μόνοι τους. Θα πω μόνο ότι νιώθω μεγάλη ανακούφιση βλέποντας επιτέλους ειρηνικές διαδηλώσεις στην Ελλάδα, φράση που τα τελευταία χρόνια ήταν σχήμα οξύμωρο. Και νιώθω επίσης μεγάλη ανακούφιση βλέποντας νέους ανθρώπους να διαδηλώνουν αυθόρμητα και ανεξάρτητα, χωρίς να καθοδηγούνται από κόμματα και χωρίς να κουνάνε χρωματιστά σημαιάκια στις πλατείες.

Αυτό που θέλω να σχολιάσω σήμερα, είναι το αριστουργηματικό βίντεο της κυβέρνησης που ανέβηκε εν μέσω των διαδηλώσεων. Το βίντεο βέβαια αποτελεί θέμα για το Stupidity από μόνο του, θα μπορούσα να το αναδημοσιεύσω απλώς χωρίς να σχολιάσω τίποτα. Δεν θέλω όμως να ασχοληθώ με τα λεγόμενα του βίντεο, αφού ο καθένας μπορεί να έχει και να υποστηρίζει τις δικές του πολιτικές πεποιθήσεις. Θέλω όμως να σχολιάσω τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν οι χρήστες του YouTube, και γενικώς την «ατσούμπαλη» σχέση της κυβέρνησης με την τεχνολογία. Χθες το βράδυ είδα το παρακάτω tweet από τον @tgeorgakopoulos:

Δυστυχώς μέχρι να μπω στη σελίδα τα ratings είχαν απενεργοποιηθεί, από κάτω όμως υπήρχαν εκατοντάδες σχόλια. Πραγματικά τόσο κράξιμο μαζεμένο πρώτη φορά συναντάω σε σχόλια του YouTube. Κράξιμο τόσο για το περιεχόμενο του βίντεο, όσο και για την κίνηση των διαχειριστών να απενεργοποιήσουν τις βαθμολογίες. Δεκάδες επίσης σχόλια κατηγορούσαν τους διαχειριστές για λογοκρισία και διαγραφή συγκεκριμένων σχολίων. Πάνω πάνω, στα top comments, υπήρχε το εξής σχόλιο με πάρα πολλές θετικές ψήφους:

«Μια κυβέρνηση που έχει διαγράψει το μέλλον των νέων ανθρώπων, δεν έχει πρόβλημα να διαγράψει και τα σχόλιά τους»

Και μαντέψτε… λίγη ώρα μετά το σχόλιο είχε διαγραφεί. Και όχι μόνο το συγκεκριμένο, αλλά και πολλά άλλα που σχολίαζαν αρνητικά το βίντεο, ακόμα κι αν δεν ήταν επιθετικά. Όσα αρνητικά σχόλια είχαν πολλά «like» (και άρα εμφανίζονταν στα top comments) εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας. Στη συνέχεια απενεργοποιήθηκαν οι ψήφοι και στα σχόλια (ώστε να μην ανέβει στα top comments πάλι κάτι αρνητικό), και τέλος κλείδωσαν και τον σχολιασμό ώστε για να δημοσιευθεί κάποιο σχόλιο να πρέπει πρώτα να περάσει από έγκριση. Δυστυχώς δεν μου έκοψε χθες να κρατήσω screenshot, αλλά μπορείτε να δείτε μια λίστα με τα σχόλια πριν τη λογοκρισία ΕΔΩ, και ένα βίντεο ΕΔΩ (thanks για τα links @SalataTV).

Η απορία μου εμένα είναι πολύ απλή: Για ποιο λόγο δημοσιεύεις ένα βίντεο στο YouTube αν έχεις σκοπό να λογοκρίνεις;… Το YouTube είναι κοινωνικό δίκτυο, είναι αναμενόμενο πως ο κόσμος θα βαθμολογήσει και θα σχολιάσει. Αν δεν ήθελαν να επιτρέπουν στους χρήστες να εκφέρουν άποψη θα μπορούσαν να ανεβάσουν το βίντεο σε δικό τους host, να το δημοσιεύσουν σε κυβερνητικά site, ή στην τηλεόραση (πράγμα που κατά πάσα πιθανότητα θα γίνει). Οπουδήποτε τέλος πάντων ο κόσμος δεν έχει φωνή, παρά μόνο τον ρόλο του δέκτη. Το αποτέλεσμα του βίντεο, αλλά κυρίως της αντιμετώπισης των χρηστών, ήταν αναμενόμενο. Μόλις 24 ώρες μετά τη δημοσίευσή του έχουν ήδη δημιουργηθεί οι πρώτες παρωδίες, σατιρικά βίντεο, blog posts, καθώς και ένας χαμός από tweets που μπορείτε να εντοπίσετε με το hashtag #20monthsgap. Συγκεντρωμένες επίσης κάποιες από τις καλύτερες αντιδράσεις στο βίντεο μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ.

Όλο αυτό το περιστατικό που θα συνεχίσει να εξελίσσσεται τις επόμενες μέρες, μου θυμίζει την περίπτωση του #logo31. Ένα κόμμα προσπαθεί να χειριστεί άγαρμπα ένα σύγχρονο μέσο επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης. Συνηθισμένοι από τα παραδοσιακά και ελεγχόμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης, δεν υπολογίζουν τους χρήστες του διαδικτύου που έχουν δικαίωμα να εκφράσουν την άποψή τους. Αφού πέσει δούλεμα, κράξιμο και αρνητικός (στην συντριπτική του πλειοψηφία) σχολιασμός, γίνεται εκ των υστέρων προσπάθεια για λογοκρισία, η οποία πυροδοτεί ακόμα μεγαλύτερη αντίδραση των χρηστών με αποτέλεσμα το αρχικό δημοσίευμα να γίνεται αντικείμενο σάτιρας στην «ιντερνετική» επικαιρότητα. Χαίρομαι όταν συμβαίνουν τέτοιου είδους περιστατικά, γιατί μπορούμε να δούμε πόσο διαφορετικός είναι ο κόσμος του internet σε σχέση με τα ΜΜΕ. Το βίντεο αυτό, με την επιβλητική του μουσική και τις μεγάλες κουβέντες θα φαινόταν σπουδαίο και σημαντικό στην τηλεόραση. Το ίδιο βίντεο όμως στο Youtube και γενικώς σε μια κοινότητα που οι δέκτες συμμετέχουν ενεργά, φαίνεται αστείο. Γιατί στο internet εμείς αποφασίζουμε τι είναι σημαντικό και τι όχι. Εμείς επιλέγουμε τις ειδήσεις που αξίζει να προβληθούν, σχολιάζουμε, σατιρίζουμε, συζητάμε, και η άποψη των ίδιων των χρηστών είναι αυτή που κινεί την επικαιρότητα. Όσοι πιστεύουν πως μπορούν να αναπαράγουν τη λογοκρισία των ΜΜΕ και στα κοινωνικά δίκτυα, το σίγουρο είναι πως θα γίνουν ρόμπα, όπως άλλωστε και γίνονται μέχρι στιγμής.Διαβάστε επίσης:

Μήνυση εναντίον φιλανθρωπικού έργου

Nikos — Sun, 22 May 2011 10:20:01 +0000

Πριν λίγους μήνες είχα περιγράψει την αηδία που νιώθω όταν βλέπω τσάντες, τσαντάκια, πορτοφόλια και ψιψιψόνια Louis Vuitton, στο post «Θύματα της μόδας». Απλά δεν μπορώ να χωνέψω ότι κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν την παραμικρή ανάγκη να δημιουργήσουν, να εκφραστούν, να πρωτοτυπήσουν, να διαμορφώσουν ένα δικό τους στυλ που να εκφράζει την προσωπικότητά τους, και προτιμούν να μοστράρουν μια απαίσια τσάντα που έχει γίνει πιο κλισέ και από τραγούδι του Χατζηγιάννη, πληρώνοντας μάλιστα μια μικρή περιουσία για να την αποκτήσουν. Μετά από το τελευταίο περιστατικό που διάβασα όμως, έχω πολύ περισσότερους λόγους να απεχθάνομαι τη συγκεκριμένη εταιρεία.

Η Nadia Plesner είναι μια καλλιτέχνης από τη Δανία, η οποία προσπαθεί μέσα από την τέχνη της να ευαισθητοποιήσει σε θέματα κοινωνικά και ανθρωπιστικά. Μάλιστα το 2008 ίδρυσε το φιλανθρωπικό ίδρυμα Nadia Plesner μέσα από το οποίο συγκεντρώνει χρήματα, φάρμακα, εξοπλισμό, και κάθε είδους βοήθεια για εμπόλεμες χώρες και παιδιά που έχουν ανάγκη. Τα κοινωνικά μηνύματα είναι εμφανή στα έργα της Nadia, και μπορείτε να δείτε μερικά από αυτά παρακάτω.

Η ανάμιξη της Louis Vuitton στην ιστορία έρχεται όταν η Nadia Plesner το 2008 ξεκινάει μια καμπάνια με τίτλο «Simple Living» δημιουργώντας το παρακάτω σχέδιο.

To σχέδιο αυτό τυπώνεται σε μπλουζάκια που πωλούνται με σκοπό να προβληθεί η πρόσφατη γενοκτονία στο Νταρφούρ η οποία έμεινε στην αφάνεια από τα media, και να συγκεντρωθούν χρήματα για τα θύματα που άφησε πίσω της. Όμως η γνωστή εταιρεία Louis Vuitton δυσαρεστήθηκε που στο σχέδιο απεικονίζεται η φίρμα της, και κάνει μήνυση στην Nadia για «καταπάτηση πνευματικής ιδιοκτησίας» και «παρασιτική συμπεριφορά». Ζητάει να πληρώνει 7,500$ για κάθε μέρα που πωλούνται τα προϊόντα της καμπάνιας «Simple Living», 7,500$ για κάθε μέρα που το όνομα Louis Vuitton αναφέρεται στο site, 7,500$ για κάθε μέρα που η επιστολή με τη μήνυση παραμένει δημοσιευμένη στο site, 15,000$ για τα προβλήματα που τους δημιούργησε, όλο το κόστος για τα δικαστικά έξοδα, καθώς και 1 ευρώ αποζημίωση. Συνολικά η Nadia καλείται να πληρώνει 22,500$ (περίπου 16,000 ευρώ) τη μέρα αν θέλει να συνεχίσει την καμπάνια της. Παρ’ όλα αυτά δεν διαγράφει τίποτα από το site της και συνεχίζει την προσπάθειά της.

Το θέμα παίρνει μεγάλες εκτάσεις, όλα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης δημοσιεύουν την ιστορία, και ο κόσμος μαθαίνει τόσο για τη μήνυση της LV όσο και για τη γενοκτονία στο Νταρφούρ. Η καμπάνια της Nadia πετυχαίνει τον στόχο της και βρίσκει υποστηρικτές που μέσα από τις δωρεές βοηθούν στα δικαστικά έξοδα ώστε να συνεχίσει το φιλανθρωπικό της έργο. Στα επόμενα χρόνια δεν καταφέρνει να βγάλει άκρη με τους αποφασισμένους δικηγόρους της LV, και όπως αναφέρει και στο site της πολλές φορές λαμβάνει σοβαρές απειλές που την κάνουν να ανησυχεί για το αν θα μπορέσει να συνεχίσει το έργο της. Πριν λίγους μήνες, τον Φεβρουάριο του 2011, δημοσιεύει μια καινούρια δημιουργία με τίτλο «Darfurnica». Πρόκειται για ένα έργο βασισμένο στην Guernica του Picasso, στο ίδιο ακριβώς μέγεθος, που απεικονίζει τον πόλεμο αλλά στην σύγχρονή του μορφή. Κατακρίνει τον ρόλο των media και το βάρος που δίνουν σε κουτσομπολίστικες ειδήσεις για celebrities που γίνονται πρωτοσέλιδα, την ίδια στιγμή που γενοκτονίες όπως αυτή στο Νταρφούρ δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Στο έργο απεικονίζονται κάποιες τρομακτικές ιστορίες που έμαθε η Nadia για τον πόλεμο στο Νταρφούρ, αναμειγμένες με «ελαφριές» ειδήσεις που έγιναν πρωτοσέλιδο τα τελευταία χρόνια.

Η Louis Vuitton υποβάλλει νέα μήνυση για την τσάντα που εμφανίζεται και πάλι μέσα στον πίνακα, και ζητάει από τη Nadia να πληρώνει 5,000 ευρώ αποζημίωση για κάθε μέρα που ο πίνακας προβάλλεται στο site της, σε εκθέσεις ή οπουδήποτε αλλού. Έπειτα από περίπου 3 χρόνια στα δικαστήρια, στις αρχές του Μαίου 2011 η Nadia δικαιώνεται. Δεν χρειάζεται να πληρώσει το τερατώδες ποσό που έχει συγκεντρωθεί από τις δύο μηνύσεις, και μπορεί ελεύθερα να προβάλλει και να πουλάει τα σχέδιά της. Το πιο σημαντικό από όλη αυτή την ιστορία είναι πως προβλήθηκε από τα media το μήνυμα που ήθελε να περάσει η Nadia Plesner. Απέκτησε πολλούς υποστηρικτές από όλον τον κόσμο, συγκέντρωσε πολύ μεγάλες δωρεές, βοήθησε σημαντικά τους ανθρώπους στο Νταρφούρ όπως και σε άλλες χώρες, και κατάφερε να δημιουργήσει και να λειτουργεί μέχρι σήμερα το φιλανθρωπικό της ίδρυμα.

Είναι θλιβερό το ότι καλλιτέχνες και πάνω απ’ όλα άνθρωποι όπως η Nadia Plesner έχουν πολύ λιγότερους υποστηρικτές απ’ ότι έχουν οι μεγάλες εμπορικές εταιρείες του μεγέθους Louis Vuitton. Η συγκεκριμένη ιστορία είναι μια πολύ χαρακτηριστική αντίθεση της κοινωνίας μας. Η καλλιτέχνης που προσφέρει το 100% των κερδών της για φιλανθρωπικό σκοπό από τη μία, και η επιχείρηση Louis Vuitton από την άλλη που όχι μόνο συγκεντρώνει αφάνταστα μεγάλη περιουσία πουλώντας γκλάμουρους μαλακίες, αλλά προσπαθεί να εξοντώσει έναν άνθρωπο ο οποίος αποτελεί παράδειγμα και δίνει μια μικρή ελπίδα πως υπάρχει ακόμα ευαισθησία και ηθική. Ο ένας προσπαθεί να σώσει ζωές, και ο άλλος να σώσει μερικά ευρώ από τη μυθική του περιουσία καταστρέφοντας τον πρώτο. Η LV δεν θα είχε τη δύναμη να κινηθεί εναντίον της Nadia αν δεν είχε τόσους καταναλωτές να αγοράζουν τυφλά τα προϊόντα της πληρώνοντας εκατοντάδες ευρώ για μια απλή τσάντα που όμως «θεωρείται μοντέρνα» (από ποιους ήθελα να ξέρω). Αλλά και η Nadia δεν θα είχε τη δύναμη να αντισταθεί σε μια εταιρεία τέτοιου μεγέθους αν δεν είχε ανθρώπους να την υποστηρίξουν, να αναγνωρίσουν την ειλικρίνειά της και τις ανθρώπινες προθέσεις της, και να σταθούν δίπλα της στον αγώνα της ενάντια στην LV. Εκτός αυτού, η νίκη της Nadia απέναντι στην LV αποτελεί και μία νίκη της καλλιτεχνικής κοινότητας ενάντια στην λογοκρισία και την φίμωση της ελευθερίας έκφρασης μέσα από τα έργα τέχνης.

Τόσο η καλλιτεχνική δραστηριότητα της Nadia Plesner, όσο και η αντιμετώπιση αυτής της ιστορίας από μέρους της αποτελούν παράδειγμα για όλους μας. Παράδειγμα για τις καταναλωτικές μας συνήθειες, για τον τρόπο που ζούμε, για τα μέσα που ενημερωνόμαστε, για τα γεγονότα στα οποία δίνουμε σημασία, για τα υλικά αγαθά που θεωρούμε πολύτιμα. Αυτός ο κόσμος χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους σαν την Nadia, και λιγότερες, πολύ λιγότερες τσάντες.

Διαβάστε επίσης:

Τι πιο πασχαλινό από βρωμόξυλο με παπάδες

Nikos — Thu, 21 Apr 2011 10:09:02 +0000

Πλησιάζουν οι γιορτές του Πάσχατος, και όλοι ανυπομονούμε. Ανυπομονούμε να σουβλίσουμε αυγό, να τσουγκρίσουμε αρνί, να γίνουμε κώλος στα τσίπουρα, να βγούμε σε κάποιο γκλάμουρους κλαμπ ντυμένοι με τα καλά μας για να ανεβάσουμε αργότερα τις φωτογραφίες στο Facebook, να απαντήσουμε με τη φράση «μαγκιά του» στο «Χριστός ανέστη» θεωρώντας ότι είπαμε την απόλυτη ατάκα, να ξαναγίνουμε κώλος στα τσίπουρα, να ξοδέψουμε αδικαιολόγητα μεγάλα ποσά σε ψώνια, να δούμε βιβλικές σειρές σε επανάληψη, να κάνουμε το θρησκευτικό μας καθήκον αφιερώνοντας 10 ολόκληρα λεπτά στην εκκλησία με σχόλια «πως ήρθε έτσι ντυμένη αυτή», «πρόσεχε τα μαλλιά της κοπέλας», «2 ευρώ το κεράκι, τι εκμετάλλευση είναι αυτή;», «Βασιλάκη θα στάξει στα παπούτσια σου, έτσι κράτα το», και να γυρίσουμε τρέχοντας πίσω στο σπίτι για μαγειρίτσα μόλις σταματήσουν τα πυροτεχνήματα.

Αλλά πάνω απ’ όλα, ανυπομονούμε να δούμε τη φετινή ρεβάνς στον πανάγιο τάφο-arena. Ανυπομονούμε να δούμε την ελληνική αποστολή σε αυτόν τον ιερό αγώνα, και να δείξουμε και φέτος στους αλλόθρησκους πως μοιράζουμε εδώ στην Ελλάδα τη χριστιανική αγάπη. Ας απολαύσουμε μερικά highlights από την προηγούμενη σεζόν για να μπαίνουμε στο κλίμα. (Για όσους βαριούνται να βλέπουν βίντεο ή γενικώς βαριούνται τη ζωή τους, το τζέρτζελο στο βίντεο ξεκινάει από το 1:43 – Round 2).

Με αυτό το βίντεο λοιπόν που τόσο όμορφα συνοψίζει την θρησκευτική πραγματικότητα, το Stupidity.gr σας εύχεται καλό Πάσχα και καλά Κοκορέτσια (με ακόμα πιο κεφαλαίο «Κ»). Μη φάτε μέχρι σκασμού, και μη γίνετε πάλι ρεζίλι στο πάρτι του Θανάση που θα μαζευτείτε μετά την ανάσταση.

Αλλά πάνω απ’ όλα, μη διανοηθείτε να πιάσετε τιμόνι αν έχετε πιει έστω και λίγο, και μην αφήσετε άλλους να οδηγήσουν μεθυσμένοι. Το να διακινδυνεύσει κάποιος τη ζωή του και των φίλων του είναι η μεγαλύτερη εγκληματική βλακεία που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος. Ξεκουραστείτε, διασκεδάστε, και γυρίστε όλοι ασφαλείς. Καλές διακοπές!Διαβάστε επίσης:

Όχι άλλα chain mails!

Nikos — Fri, 08 Apr 2011 10:32:09 +0000

Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που χρησιμοποιεί το email και να μην έχει δεχτεί chain mails του τύπου «με κάθε προώθηση κερδίζουμε ένα ευρώ», «στείλτο για να έχεις καλή τύχη», «δεν χάνουμε τίποτα να δοκιμάσουμε», και άλλα τέτοια που σε κάνουν να θες να βγάλεις τα μάτια σου με τα ίδια σου τα χέρια. Κατά καιρούς έχω απαντήσει σε κάποιες επαφές μου που προώθησαν τέτοιου είδους μηνύματα, κυρίως στις πιο «βαριές περιπτώσεις», προσπαθώντας είτε να τους εξηγήσω τι γίνεται με τα chain mails και τα spam και γιατί θα πρέπει να τα διαγράφουμε όπως είναι, είτε να τους πειράξω και να τους δουλέψω λίγο για να καταλάβουν από μόνοι τους πόσο χαζά φαίνονται αυτά τα mail αν τα ξαναδιαβάσεις υποψιασμένος.

Κατά καιρούς όμως βγαίνουν καινούρια chain mails, κάποιοι ανεπίδεκτοι συνεχίζουν να μου στέλνουν 200 διευθύνσεις email μαζί με κάθε μήνυμα, και έχω χάσει την όρεξη να εξηγώ. Έτσι όμως δεν καταφέρνουμε τίποτα, αφού δεν αντιμετωπίζουμε το φαινόμενο. Γι αυτό λοιπόν έφτιαξα μια σελίδα εδώ στο Stupidity, και έγραψα όσα χρειάζεται να απαντάω συνήθως. Από ‘δω και στο εξής, στα chain mails θα απαντάω απλώς δίνοντας το link της σελίδας, το οποίο είναι Stupidity.gr/chain-mails. Μπορείτε να την εντοπίσετε και από το κεντρικό μενού του Stupidity στο πάνω μέρος της σελίδας. Διαβάστε το, και αν κι εσείς νιώθετε πως θέλετε να πείτε τα ίδια στους φίλους που σας στέλνουν chain mails, δεν έχετε παρά να τους στείλετε το link ως απάντηση την επόμενη φορά που θα λάβετε τέτοιου είδους μήνυμα.

Η σελίδα αυτή θα ανανεώνεται αν πέφτει στην αντίληψή μου κάποια νέα κατηγορία chain mail, και σκοπεύω σύντομα να δημιουργήσω κάποιες ακόμα σελίδες σε αυτό το στυλ για να στέλνω ως απάντηση και σε κάποιες άλλες περιπτώσεις (όπως σε spammers). Αν έχετε κι εσείς κάτι να προτείνετε που πιστεύετε οτι θα ήταν χρήσιμο να προσθέσω, περιμένω τις προτάσεις σας στα σχόλια.

Απαντήστε λοιπόν στα chain mails στέλνοντας το link, και ενημερώστε τις επαφές σας μπας και μειώσουμε επιτέλους όλη αυτή τη σαβούρα που κυκλοφορεί μέσω email, αλλά και να βοηθήσουμε τους φίλους μας να προστατεύουν το απόρρητό τους όπως και το δικό μας, και να μην πέφτουν θύματα σε μηνύματα spam.Διαβάστε επίσης: