Terug

Deze cursus, die hoort bij de opleiding Geschiedenis, is vooral geschikt voor studenten die zich bezighouden met geschienis en/of cultuur zoals film, kunstgeschiedenis of theater. Als ingangseis moet je 37,5 ECTS op niveau 1 hebben gehaald. In deze cursus kun je onderzoeken of de master Cultureel Erfgoed wellicht iets voor je is.

Dit vak heeft elke week 1 hoorcollege, dat gegeven wordt door Hendrik Henrichs. Deze docent is bevlogen en behulpzaam, maar geeft vrij theoretisch college. Er hoort één boek bij het vak, een dik Engels boek dat Representing the Nation heet en een bundeling is van allemaal artikelen over cultureel erfgoed. Dit boek is niet al te makkelijk, veel teksten zijn behoorlijk filosofisch/theoretisch van aard. Gelukkig behandelt Henrichs veel teksten in zijn colleges, zodat ze wat duidelijker worden. Ik denk dat als je elke week de teksten leest en naar college gaat, je ongeveer 6 uur per week met deze cursus bezig bent.

De inhoud van dit vak gaat over het onstaan van het begrip ‘cultureel erfgoed’, wat daar vroeger en nu allemaal onder verstaan wordt en hoe het een rol speelt in onze samenleving. Natuurlijk gaat het soms over praktische zaken zoals musea, maar het gaat vooral over cultureel erfgoed als begrip, vrij theoretisch dus. Dit biedt wel een interessante diepgang bij vakken over cultuurbeleid en dergelijke.

Er zijn 3 toetsmomenten, allemaal openboek-tentamens over de stof die tot dan toe is behandeld. Een openboek-tentamen klinkt wellicht makkelijk, maar het is echt belangrijk de colleges bijgehouden te hebben en een beetje in de stof te zitten om de vragen te beantwoorden.

Het vak is interessant omdat het een licht doet schijnen op het begrip cultureel erfgoed en daar theoretsiche vragen over stelt. Het laat je kijken naar actuele kwesties in de samenleving, waar het woord erfgoed ontzettend vaak valt. Ook biedt het stof tot nadenken over de functie van musea. Wat echter jammer is, is dat het (zoals zoveel geschiedeniscursussen) maar 1 hoorcollege per week heeft en je daarom echt door de stof jaagt. Een ander nadeeltje is dat het boek echt vanuit Engeland is geschreven met bijbehorende voorbeelden, en soms mis je voorbeelden uit Nederland of andere landen.

Terug

Terug

Talen in Contact is een vak uit de hoofdrichting taalontwikkeling. Voor het vak heb je twee hoorcolleges per week en één keer in de twee weken een werkcollege van twee uur. De colleges werden dit jaar gegeven door Sander van der Harst. Hij gebruikt duidelijke sheets en heeft een interessant verhaal. De colleges zijn goed te volgen; wanneer je aan de ingangseis voldoet zijn de eerste college zelfs vrij makkelijk. Het bijbehorende boek lijkt in eerste instantie erg lastig en saai, maar de tekst is goed te lezen en er staan veel voorbeelden in (die je niet allemaal hoeft te weten).

Het eindcijfer wordt gevormd door een werkstuk en twee tentamens. De tentamens worden via WebCT gemaakt en zijn beide niet erg moeilijk. Heel belangrijk is dat je de sheets goed leert én dan je de tussentijdse vragen via WebCT hebt gemaakt. Veel van deze vragen komen namelijk terug op één van de tentamens. Het werkstuk telt behoorlijk zwaar mee en is dan ook veel werk. Het moet ongeveer 10.000 woorden zijn en over een bedreigde taal is dat vrij veel. Daarnaast moet het werkstuk ingeleverd worden als een website. Heb je dit nog niet eerder gedaan; houd er dan rekening mee dat dit heel veel werk is!

Mijn conclusie is dat het een leuk vak is en erg goed te doen (ook als derde vak). Daarnaast leer je veel en leuk is ook dat je het geleerde kan toepassen bij het maken van het werkstuk.

Terug

Terug

Ik heb altijd al een zwak gehad voor radio. Ik weet niet precies waar het hem in zat, maar die magische stem van de nieuwslezer en de ingenieus samengestelde jingles vond ik van kleins af aan al tamelijk indrukwekkend. ’s Nachts kon ik intens genieten van volslagen idioten die met absurde vragen en nog absurdere antwoorden hun zegje deden (AVRO Nachtdienst iemand?). En overdag waren er razend interessante reportages met mensen die vol enthousiasme over hun bezigheden of de actualiteit vertelden. Een aantal jaar geleden is mijn passie voor radio jammer genoeg ingekrompen en vervangen door dagelijkse uren lamlendigheid voor de buis. Vandaar mijn blijdschap toen ik het vak Studentenradio aantrof in de TCS-cursuskrant.

Wat is het?

Studentenradio is in principe een vak voor studenten Journalistiek die willen proeven van de praktijk. Voor mij was het na veel wetenschappelijk geanalyseer (hoewel pas een blok) een verademing om direct aan de slag te kunnen. Ik was dan ook verbaasd toen me na amper twee uurtjes instructie verteld werd dat ik meteen een item moest maken voor de radio-uitzending van die avond. Lang leve HBO!

Het begint allemaal vroeg in de ochtend, om negen uur. Elk redactielid heeft het (serieuze of minder serieuze) nieuws van de dag doorgenomen en een aantal nieuwtjes genoteerd. Eerst wordt beslist wie garant staat voor de eindredactie, dan wordt er een rondje gemaakt en zegt iedereen wat hij of zij in kranten of op websites voor nieuwswaardig materiaal heeft gevonden. De eindredacteur maakt een lijstje van onderwerpen waar reportages of belletjes over gemaakt kunnen worden, en er wordt voor de klok van elf beslist wie wat doet.

Om drie uur moeten alle reportages, ‘vorkjes’ (opgenomen telefoongesprekken) of andere leuke items, samen met de voorteksten voor de presentator af zijn. Als iedereen zich aan die deadline houdt (een vrijwel onmogelijke taak) zit het er voor de redactieleden op, en is het vanaf dan alleen nog gespannen afwachten tot het begin van de uitzending. Eventueel spreekt iemand nog het nieuws of de uitagenda in, en eenmaal de uitzending afgemaakt en een lekker laatste plaatje opgezet kan iedereen in de evaluatie de dag doornemen.

Hoe werkt het?

Tot zover één dag studentenradio in een notendop. Want natuurlijk komt er nog veel meer bij kijken. Hoe maak je zomaar een radioreportage van zo’n drie minuten? Voor de meeste journalistiekstudenten is dit niet onbekend, maar voor een arm universitair studentje als ik is het totaal nieuw. En daarom des te spannender. Want iemand enkele vragen stellen valt nog wel mee, maar er een sterk samenhangend stuk van maken klinkt simpeler dan het is. Maar leren is vallen en opstaan, en in dat opzicht is studentenradio perfect.

Het leuke aan studentenradio is vooral de grote mate aan vrijheid en ruimte voor experimenteren. Afhankelijk van je begeleider ben je vrij om je item in te vullen hoe je wilt, en ook kan je je eigen ideeën in de uitzending geïmplementeerd zien. Voorbeeldje: ik kwam met het ingenieuze idee van een column van een niet al te snuggere in Nederland wonende Vlaming die in twee minuutjes zijn visie geeft op het Nederlandse nieuws. Superleuk om te doen, en hopelijk ook nog tamelijk humoristisch.

Heb je twee blokken studentenradio gedaan, dan kom je in aanmerking voor een rol als presentator, en mag jij de verschillende items en platen aan elkaar kletsen. “Dat waren de Killers met een Killer van een nummer, en over moordenaars gesproken, weer een moord in de binnenstad, Clarissa, wat heb je nog meer voor nieuws?” Persoonlijk hou ik het lekker bij een beschaafde rol als redactielid. Ik heb nog veel te leren als het op radio maken aankomt, en Studentenradio is zonder twijfel de beste manier om op speelse wijze de eerste stappen te zetten van een bewogen carrière als de nieuwe Giel Beelen.

Terug

Terug

Heb je altijd al Spaans willen leren verstaan, spreken, lezen, schrijven en begrijpen? Dan is Spaans Taalverwerving 1 wat voor jou! Het is mogelijk dit vak te volgen zonder dat je enige kennis van het Spaans hebt, toch is enige ervaring met de taal wel erg handig. Het niveau ligt namelijk redelijk hoog. (Zeker vergeleken met hoe je het gewend ben van de middelbare school) Wil je echt actief Spaans leren, dan zul je dus ook zeker voldoende tijd moeten uittrekken voor het bijhouden van de stof.

Het vak werkt met een werkboek en een lesboek, beide volledig in het Spaans. Voor iemand die geen woord Spaans spreekt is dat best pittig. Daarbij word je in de eerste week al geacht een Spaanse presentatie te houden! Natuurlijk hoef je daarmee niet meteen prachtige volzinnen te kunnen produceren, maar het geeft een goed beeld van het tempo van de cursus. (Deze presentaties komen overigens de gehele cursus terug, dat betekent: om de week een presentatie) De boeken zijn op zich redelijk kinderlijk opgesteld. Opdrachten zijn simpel en lijken soms nutteloos. Toch zorgt het bijhouden van de stof al gauw voor een goede basis op het gebied van woordenschat en grammatica.

Woorden leren is bij deze cursus erg belangrijk. Je moet zelf je woordenlijsten uitprinten en moet rekenen op ongeveer 6 à 10 A4′tjes woorden leren per week. Daarbij moet je ook schrijfopdrachten maken en een logboek bijhouden waarin je een aantal opdrachten aan het einde van de cursus moet inleveren. Mocht het allemaal nog niet genoeg zijn: het vak kent ook nog eens drie tentamens. Het bijhouden van het woorden leren is daarvoor echt een gouden tip! Geloof me, het is het halve werk. Wat leveren al deze inspanningen jou op? Je krijgt een goed beeld van de Spaanse taal. De belangrijkste grammatica wordt gedurende de cursus in sneltreinvaart behandeld en zorgt er dus voor dat je, mits je actief meedoet, een goede basis zult hebben. Daarbij ben je inmiddels in staat een korte conversatie in het Spaans te houden. Je hebt kennis gemaakt met het luisteren naar Spaanse tekstjes en je bent begonnen met schrijven in het Spaans. Maar verwacht geen wonderen van deze cursus. Het is slechts het begin.. als je écht goed Spaans wilt leren kun je doorgaan met taalverwerving 2, 3, etc.

De sfeer van de werkcolleges is erg goed. Het vak wordt gegeven in kleine groepen, wat voor veel persoonlijk contact zorgt. Daardoor heb je altijd de gelegenheid vragen te stellen wanneer je ergens moeite mee hebt of wanneer je gewoon iets wilt weten. De docenten verschillen per werkgroep maar mijn eigen ervaringen en de ervaringen die ik van andere studenten gehoord heb zijn erg positief. De docent heeft echt aandacht voor elke student en dat zorgt voor een efficiënte manier van leren. Ik raad dit vak alleen aan voor mensen die echt een motivatie hebben om het Spaans te leren, zonder deze motivatie is het allemaal net teveel gevraagd en zul je het waarschijnlijk niet redden.

Terug

In mijn optiek waren de colleges langdradig en saai. Verplichte uurtjes waar je je doorheen moet worstelen (omdat ze helaas verplicht zijn en bij afwezigheid studiepunten kosten). Een voordeel van de cursus is dat er geen tentamen aan verbonden is. Wel heb je te maken met verschillende opdrachten. Je werkt gedurende de hele cursus samen met dezelfde partner. Het is slim iemand uit te kiezen waar je het goed mee kunt vinden, want je krijgt redelijk veel met elkaar te maken. Allereerst moet je een presentatie geven over één van de artikelen uit de reader. Hier krijg je geen punten voor, het is slechts een vereiste om de cursus af te sluiten. De artikelen waar je zelf geen presentatie over geeft moet je wel doorlezen en je moet over elk artikel een discussiepunt bedenken die je moet inleveren (ook dit is verplicht maar levert geen studiepunten op). De tweede opdracht is het schrijven van een leesverslag, ook dit moet over één van de artikelen uit de reader gaan. Hiervoor krijg je wel studiepunten.

Vervolgens moet je één van de wetenschappelijke artikelen herschrijven in de vorm van een populair wetenschappelijk artikel gericht op 4 vwo’ers. Je schrijft een eerste versie, deze wordt door twee medestudenten beoordeelt, dan schrijf je een tweede versie, die je wederom door 2 mede studenten laat beoordelen en tenslotte schrijf je een derde, laatste, versie. Helaas gaat bij deze opdracht veel tijd zitten in het goed begrijpen van het artikel wat je gaat herschrijven, je bent daardoor langer bezig met het uitpluizen van het artikel dan met het schrijven zelf. Wel is het systeem van elkaar beoordelen goed om kritisch te leren kijken naar zowel je eigen werk als het werk van anderen.

De derde opdracht is het uitvoeren van een onderzoek. Het onderzoek is hierbij al bijna helemaal opgezet en je kunt er daarom weinig eigen invulling aangeven. Het doel van deze opdracht is ook niet het onderzoek zelf maar het presenteren van het onderzoek, zowel in schriftelijke als in mondelinge vorm. Dit is op zich een leuke opdracht, maar het is jammer dat je twee weken lang alleen maar bezig bent met het bekijken van elkaars presentaties.

Over het algemeen vond ik de cursus Schrijven & Presenteren een hoop nutteloos werk. Het lezen van de artikelen is op zich wel goed om een idee te krijgen van de hoofdrichtingen die binnen TCS bestaan, maar ze zijn erg diepgaand en redelijk lastig. Ik vind het een beetje dubbelzinnig dat een vak wat bedoelt is je te leren hoe je mensen kunt boeien zo droog wordt gebracht dat je het liefst uit het college zou willen wegrennen. Maargoed, zoals ik eerder al schreef, het is iets waar alle tcs’ers doorheen moeten.. en als je het vak gewoon niet al te serieus neemt, dan hoeft het verder geen problemen op te leveren!

Terug

Momenteel ben ik bezig met de minor Kunstbeleid en -management. Het eerste vak dat ik hiervan volgde, was Programmering van Culturele Instellingen. Doel van dit niveau 3 vak is om inzicht te verschaffen in het werk van programmeurs en artistiek leiders in culturele accommodaties. Klonk voor mij goed, want wellicht beland ik zelf ook in die hoek wanneer ik eindelijk ben afgestudeerd.
Het vak bestaat uit vijf hoorcolleges en een aantal werkcolleges. De hoorcolleges volgt iedereen gezamenlijk. Voor het werkcollege kies je uit één van vier werkgroepen, elk met een eigen thema. Te kiezen valt uit theater, film, muziek of beeldende kunst. De hoorcolleges bieden algemene informatie over het programmeursvak en bijbehorende zaken. De werkgroepen vormen het belangrijkste onderdeel van dit vak. Hierbinnen zijn een aantal excursies opgenomen, waarbij een programmeur verhaal doet over zijn werk. Daarnaast kies je zelf voor een culturele instelling waarnaar je onderzoek doet. Over de excursies schrijf je verslagen, over de instelling naar keuze schrijf je met een paar mensen een eindnota. Zo heb ik gekozen voor de werkgroep Muziek, waar ik samen met twee anderen een nota heb geschreven over de programmering bij Tivoli.

Als je geïnteresseerd bent in het artistieke beleid binnen culturele instellingen, is het zeker een leuk vak. Je kijkt heel erg naar de praktijk van het vakgebied, wat een goed beeld geeft van de gang van zaken. Bovendien is het een fijn vak tussen al die theorie door waarvan de universiteit doorspekt is. Doordat er aan verslagen en een eindnota moeten worden gewerkt, houdt het vak zijn universitaire inhoud wel. Maar achteraf gezien voelt het toch meer als een leuk vak dan een vak waarvan je veel nieuws leert. Ik vond het erg interessant om eens beter te weten hoe de programmering bij Tivoli in elkaar steekt, maar ik ben nou niet echt verrassende dingen tegengekomen. En of het daarmee niveau 3 waardig is, betwijfel ik. Al met al dus een erg leuk en interessant vak, maar voor de diepgang moet je het niet doen.

Terug

Terug

Kennis, Letteren en Maatschappij is het vak dat als een donkere wolk boven het hoofd van elke eerste-, tweede-, derde- of soms zelfs zoveelstejaars hangt. Maar ‘every cloud has a silver lining’, dus ook KLM kan niet zo erg zijn als wel eens wordt beweerd. Waarom wordt er soms zo gemopperd op dit vak? Is het onderwerp niet interessant, zijn de colleges saai, de medestudenten onuitstaanbaar? Of zijn we verwend en vinden we vakken die we niet zelf mogen kiezen al bij voorbaat stom? Het maakt eigenlijk niet zo veel uit, want dit is waarom KLM wél leuk is: Als je bij de meeste vakken tussen neus en lippen door eens laat vallen dat je TCS doet, krijg je vaak de bekende dat-verklaart-een-hoop-blik als antwoord. En die reactie krijg je niet alleen van je medestudenten, maar ook heel wat docenten hebben die blik aardig onder de knie. Nee, dan KLM.

De colleges worden gegeven door Berteke Waaldijk. Beschermvrouwe der TCS studenten die snapt hoe de studie in elkaar zit en er nog enthousiast over is ook! Ook wat betreft je medestudenten heb je niks te klagen. Ineens zit je in een collegezaal vol bekenden. Mensen die je sinds de intro niet meer hebt gezien, huisgenoten, bekenden van feestjes. Zo wordt een college KLM een prima aanloopje naar een middagje parkhangen, koffiedrinken of (doe eens gek) een etentje met je oude mentorgroepje. Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om de inhoud. Volgens de cursuskrant is KLM een “Inleiding in de wetenschapsfilosofie en wetenschapsgeschiedenis van de letterenvakken.” Dat klinkt misschien niet heel erg spannend, maar welke omschrijving in de cursuskrant is dat wel? Het komt er op neer dat je gedurende de collegereeks antwoord probeert te vinden op vragen als ‘Waar ben ik eigenlijk in hemelsnaam mee bezig?’ en ‘Als alles binnen Geesteswetenschappen valt, heeft mijn vakkenpakket dan toch nog enige samenhang?’.

In de hoorcolleges wordt per week een bepaald thema behandeld, zoals Geschiedenis, Waarneming of Maatschappelijke Relevantie. In de werkcolleges wordt er binnen deze thema’s gediscussieerd. En waar een uur luisteren naar een discussie over de vraag ‘is bèta belangrijker dan alfa, omdat een hartchirurg levens redt en een dramaturg niet?’ dodelijk saai kan zijn, blijkt het best leuk om hierover eens met klasgenoten van gedachte te wisselen. Bovendien vliegt de tijd dan ineens voorbij. Doe dus iedereen en vooral jezelf een plezier en neem deel aan zo’n gesprek in plaats van alleen maar te luisteren. Als je vervolgens voor je literatuurlijst titels kiest die je eigenlijk wel interessant vindt (of nog beter: die ook hartstikke van pas komen voor dat andere vak), dan is het allemaal zo slecht nog niet.

Naast het bijwonen van colleges en het maken van een tentamen, moeten er namelijk vijf beschouwingen worden geschreven, waarvoor je die literatuurlijst moet gebruiken. En iedereen weet dat schrijven over een leuk onderwerp makkelijker is dan schrijven over iets waar je geen zin in hebt. Je moet er zelf wat van maken. Besluit je dus KLM te volgen? Laat de donkere wolk dan links liggen en concentreer je eens op dat mooie zilveren randje er omheen.

Terug

Terug

Eigenlijk koos ik het vak Inleiding Islam omdat ik dacht dat ik te weinig over de Islam wist. Dit klinkt idealistischer en moralistischer dan het is. Want toen ik in het eerste college zat, bleek mijn vermoeden over mijn Islamkennis wel degelijk te kloppen. Docent Nico Landman vroeg aan de studenten in de zaal waaraan ze dachten bij het woord “Islam”. Om mij heen begonnen de studenten termen te roepen waarvan ik het bestaan niet wist. “Abrahamitisch!”, “de vijf zuilen!” en “Hadith!”. Mijn eerste ingevingen kwamen niet veel verder dan “tulband!”, “baard!” en “jurk!”. Gelukkig was ik niet de enige die niets durfde te roepen. Naast me zaten namelijk nog twee TCS-ers die ongeveer over dezelfde kennis beschikten.

Dat is ook meteen het leuke van het vak Inleiding Islam: je hebt er eigenlijk nauwelijks voorkennis voor nodig. Je begint namelijk bij het allereerste begin: de geschiedenis van de Islam. Deze geschiedenis wordt uitgelegd zoals godsdienstdeskundigen en geschiedkundigen dat doen, maar ook zoals moslims dit zelf doen. Via de mystiek en de Islamitische wereld van de 19e eeuw eindig je bij het spanningsveld tussen de Islamitische culturen en de moderne tijd. En het mooie is dat je aan het eind van de cursus ook echt het gevoel hebt dat je veel hebt geleerd.

Dit leren doe je op verschillende manieren. De docent geeft twee hoorcolleges per week en hij leidt één keer in de week een werkcollege. De hoorcolleges moet je goed voorbereiden, maar uit eigen ervaring weet ik dat je hier geen uren voor nodig hebt. Bovendien is de stof die je moet bestuderen (twee dikke boeken) vrij saai. De werkcolleges zijn extra leuk als je houdt van debatteren. Hier krijg je namelijk alle kans toe. Je werkt in groepjes van twee en elke week moet een ander groepje een referaat voorbereiden. Dit houdt in dat je over een actueel nieuwsbericht uit de media (vooral krant of internet) een soort presentatie houdt. Aan het eind van de presentatie geef je de discussiegroep een stelling mee. Deze moet je als groepje ook goed bediscussiëren, want de discussie telt mee voor je cijfer. De werkcolleges zijn misschien wel net zo leerzaam als de hoorcolleges, omdat Nico Landman me altijd wist te verbazen met zijn kennis. Hoewel hij geen moslim is, weet hij zelfs de gevoelens van moslims te verwoorden. Die gevoelens kan hij net zo goed in dezelfde zin weer te niet doen met andere argumenten. De docent let in de colleges altijd op zijn woorden, maar doet dit op zo’n manier dat je totaal geen last hebt van overdreven politieke correctheid of zoiets dergelijks. Bovendien kan hij elk standpunt op een jaloersmakende manier verdedigen.

Genoeg over de docent. Ik wil nog even vertellen dat de studenten die naar dit vak komen, lang niet allemaal de kant van de islamologie of theologie op gaan. Er zitten veel bijvakkers tussen en waarschijnlijk ook veel TCS-ers. Dit maakt een vrij onbekend vak natuurlijk makkelijker om te volgen. Bovendien heb je aan het eind van de cursus het gevoel dat je toch een klein beetje een expert bent op Islamgebied. En op dat moment kun je je weer lekker ergeren aan mensen op tv die ontzettend afgeven op alles en iedereen met een baard… In elk geval is Inleiding Islam een leuk vak, niet verschrikkelijk moeilijk en het verbreedt ook nog eens je horizon.

Terug

Alles op een rijtje:
Wat? Filmquiz!
Wanneer? 23 maart van 19.30-23.00 uur
Waar? De Florin (Nobelstraat 2-4)

Een groep van voornamelijk mannen (de meeste vrouwen wilden zich nog niet in bikini vertonen in verband met kerstkilo’s) verzamelde zich vroeg op de avond bij zwembad “De Kwakel” in Overvecht. Al in de kleedkamer werd duidelijk dat er één iemand een tactische voorsprong probeerde op te bouwen: Piggen had zijn meest hydrodynamische en nietsverhullende zwembroek aangetrokken. Het zou in het zwembad erg benauwd en warm zijn vanwege een kapot ventilatiesysteem, deelde een badmeester ons mede, en als het té benauwd zou worden zouden we helaas niet meer mogen zwemmen uit veiligheidsoverwegingen. Toen een snugger lid van de SportCommissie vervolgens vol naïviteit vroeg of het kapotte ventialitesysteem dan niet gewoon tóch aangezet kom worden, schudde de badmeester verbijsterd zijn hoofd.

Toen iedereen eenmaal verzameld was in het zwembad werden er teams met (een poging tot) hoogst originele namen gevormd: team Toetsenbord, Team Awesome, Team de Spetters en Team David en zijn Badkabouters. Als eerste wedstrijd diende er binnen slechts één minuut een schoonzwemroutine ingestudeerd te worden. Het zal geen verbazing wekken dat het niveau van deze routines erg matig was, met als absolute dieptepunt het gesynchroniseerde vertoon van een aantal mannenachterwerken (ik zal geen namen noemen).

Verder werden er nog enkele wedstrijden gehouden die vermakelijk waren, maar het kaf nog niet van het koren scheidde, namelijk de-mooiste-zwembadsprong en de duik-de-ringen-op wedstrijd (waarbij er vreemd genoeg te weining ringen waren). De echte die hards konden zich wel onderscheiden met een uitputtende waterpolo strijd waarbij ieder team 3(!) wedstrijden moest spelen. Het werd een harde strijd, waarbij men de nodige liters water binnen kreeg. Alsof dit nog niet genoeg inspanning was kwam er daarna nog een estafette, die zó intensief was dat het vele Contacters bijna fataal werd. Zo snel mogelijk op en neer zwemmen in de lengte van het zwembad bleek een grotere opgave dan iedereen voor mogelijk hield, en kortademigheid en kramp dreigden ervoor te zorgen dat sommige deelnemers het einde niet zouden halen (al bleef bij deze Spelen iedereen wél op de juiste baan). Toch werd, met een doorzettingsvermogen waar mening marathonrenner een puntje aan kan zuigen, de estafette door ieder team afgezwommen.

Toen iedereen weer enigszins op adem gekomen was, bleek dat er twee teams precies gelijk stonden. Dit waren Team Toetsenbord en Team David en zijn Badkabouters. De strijd zou beslist worden door een laatste opgave: gooi Sidney en Floris zo snel mogelijk in het water. Hoewel beide heren in het zwembad gegooid werden door een gezamenlijke inspanning van de teams samen, werd toch besloten Team Toetsenbord te laten winnen. Dit kwam mogelijk doordat een lid van Toetsenbord, namelijk Harro, in een hysterische achtervolging tijdens de laatste opdracht was gevallen en zijn arm had geschaafd. Wellicht om tranen te voorkomen, werd hem snel door de jury de overwinning beloofd. Een andere mogelijkheid is dat de jury hen gewoon het beste team vond. In ieder geval wisten ze het hoofd boven water te houden en zal Team Toetsenbord de geschiedenis ingaan als de eervolle winnaar van de 1e CIWaterspelen.