tag:blogger.com,1999:blog-80302216315934833572011-10-11T23:29:14.156+03:00Μετά από τόσες ώρες στο pc νομίζω πως χρειάζομαι το δικό μου χώρο...kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.comBlogger29125tag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-316109874686554402008-10-31T00:52:00.002+02:002008-10-31T00:52:37.248+02:002008-10-31T00:52:37.248+02:00Εμείς τα κορίτσια ουκ ολίγες φορές έχουμε πειραματιστεί με τα μαλλιά μας.<br />Κάποιες ίσως κάναμε τα πρώτα δειλά μας βήματα από το γυμνάσιο όπως η αρχοντιά μου, που παρασυρόμενη από την μόδα της εποχής κοκκίνισα τα δυο μπροστινά μου τσουλούφια....Δεν λέω μου πήγαιναν γάντι και γλύκαιναν αρκετά το εφηβικό μου προσωπάκι...αλλά κάτι τους έλειπε...Η Φώφη και η Τίνα οι δημοφιλείς του σχολείου τα είχαν ξανθά και 'γω σαν τρελό και αλλοπαρμένο που ήμουν νόμιζα πως αν έκανα ότι και εκείνες θα γινόμουν η σουπερ γκόμενα...έτσι ύστερα από παρότρυνση και συμβουλές της θειας κομμώτριας πήρα μια δόση οξυζενέ και την πέρασα στα δυο μπροστινά μου τσουλούφια...εκείνα τα κόκκινα που λέγαμε...πέντε λεπτά ήταν οι οδηγίες, τόσο χρόνο χρειαζόταν για να ανοίξουν τα έρμα...με το χρονόμετρο στο χέρι κοιταζόμουν ξανά και ξανά στον καθρέφτη για να δω την μεγάλη αλλαγή...αλλά εκείνα πεισματικά επέμεναν σε εκείνο το κόκκινο που δεν συμβάδιζε πλέον και τόσο με την εποχή...τα άφησα άλλα πέντε λεπτάκια πάλι...<br />Με το άγχος του χρόνου πηγαινοερχόμουν στον καθρέπτη και με χάζευα ονειροπολώντας με για την μεγάλη αλλαγή...Το αγαπημένο μου έργο είχε μόλις αρχίσει και η αγωνία από το χθεσινό επεισόδιο ήταν τόσο μεγάλη που με έκανε να στρογγυλοκαθίσω λίγο παραπάνω στον καναπέ μου και να αφήσω το οξυζενέ να κάνει την "δουλειά" του...ξάφνου συνειδητοποιώντας πως η ώρα είχε περάσει και μην έχοντας εικόνα του πως είχα γίνει έτρεξα πανικόβλητη στον καθρέφτη να δω τα αποτελέσματα....<br /><br />Την θέση των δυο κόκκινων τσουλουφιών μου πλέον είχαν πάρει δυο λευκές τούφες όπως εκείνες του μικρού μου πόνι που ακόμα φύλαγα στο καλάθι με τα υπόλοιπα παιχνίδια...το μέχρι τότε γλυκό μου προσωπάκι πλέον φάνταζε με εκείνο μιας γριάς που ξέχασε να γεράσει...άρχισα να κάνω συνειρμούς εμένα να παρουσιάζω εκπομπές, καθώς το νέο μου λουκ δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από εκείνο της Παναγιόταρεας και του Αυτιά...<br /><br />Για καλή μου τύχη στο ντουλάπι της τουαλέτας μια καστανή βαφή βρισκόταν να με επαναφέρει στην τάξη και να μου υπενθυμίσει πως σαν την φυσική ομορφιά Δεν υπάρχει!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-31610987468655440?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/0dyx67z3j3s" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com11http://swpakale.blogspot.com/2008/10/blog-post_31.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-88741229877639160532008-08-30T17:55:00.001+03:002008-08-30T17:56:15.234+03:002008-08-30T17:56:15.234+03:00Θες η τύχη; η μοίρα; Είναι εκείνη που σε φέρνει παρούσα την κατάλληλη στιγμή και ευγνωμονείς τον ύψιστο!<br />Σήμερα λοιπόν, ύστερα από την καθιερωμένη βόλτα του σκύλου βγήκα να αφήσω κάτι μανταλάκια που μου είχαν πέσει στο πίσω μπαλκόνι...ξαφνικά βλέπω δυο πιτσιρικάδες, ζήτημα να ‘ταν δώδεκα χρονών, με ένα σχοινί στα χέρια...θεέ και κύριε σκέφτηκα τι πάνε να κάνουν τα άτιμα....κοντοστάθηκα για λίγο και συνειδητοποίησα πως ο πιο λεπτός είχε δέσει τον χοντρούλη από την μέση, με σκοπό να τον κατεβάσει, άκου τώρα, στο εσωτερικό ενός χαμόσπιτου του οποίου έλειπε η οροφή... «βρε!» τους φωνάζω... «τι πάτε να κάνετε...»<br /> «Τίποτα» λέει ο αδύνατος «δοκιμάζουμε το σχοινί» .... «θα με ρίξει κάτω να πάρω την μπάλα» του ξέφυγε του χοντρούλη... «σκάσε ρε βλάκα» λέει ο άλλος...<br /><br />Κοίτα τι σκαρφίστηκαν τα αθεόφοβα δηλαδή...και καλά να ρίξει ο ένας τον άλλο στην τρύπα και αν πιθανόν γλιστρούσε ο άλλος να τον τραβούσε...την πιθανή εκδοχή να του ‘βγαζε ότι είχε φάει για πρωινό ο χοντρός ούτε που την σκέφτηκαν!<br /> Αχ τι να πω...παιδιά!<br /><br />Ευτυχώς δεν τα άκουσα να παίζουν με καμιά μπάλα από τότε...<br /><br />Βασικά δεν τ’ άκουσα να παίζουν γενικώς…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-8874122987763916053?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/KZApgFUNCik" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com0http://swpakale.blogspot.com/2008/08/blog-post_1185.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-48980859114047140962008-08-19T20:52:00.001+03:002008-08-19T20:53:10.001+03:002008-08-19T20:53:10.001+03:00<p class="MsoNormal" style="">Και όμως επέστρεψα...δηλαδή για την ακρίβεια η έμπνευση επέστρεψε καθώς με είχε εγκαταλείψει και εκείνη με την σειρά της για να πάει διακοπές....<br /><br />Η αλήθεια είναι πως κάπου πρέπει να κάνουμε και μια παύση...παύση από την καθημερινότητα, την ρουτίνα, την βαρεμάρα που μας δέρνει...γενικά να κάνουμε πράξη αυτό που κυριολεκτικά σημαίνει και η λέξη διακοπές...δηλαδή...διακόπτω.<span style="font-family:Mangal;"> </span>Και όταν εννοούμε διακόπτω εννοώ οτιδήποτε κάνουμε μέχρι τώρα...μια αποτοξίνωση από τα πάντα!<br /><br />Θα μου λέτε τι τρέλες είναι αυτές που λέω...και πως μάλλον οι διακοπές δεν μου έκαναν τελικά και τόσο καλό...αλλά η αλήθεια είναι πως και φέτος όχι μόνο διακοπή δεν έκανα από τα πάντα αλλά, αντιθέτως πρόσθεσα και περισσότερη κούραση στην καθημερινότητα μου!<br /><br />Θα αναρωτιέστε τι εννοώ....Φέτος λοιπόν προορισμός μας ήταν η Κέρκυρα! ύστερα από την μεγάλη διαφήμιση που έγινε από τον «καφέ με την Ελένη» και τόσους άλλους σταθμούς, Ε! δεν το άντεξα η γυναίκα την έπαθα την πλύση εγκεφάλου μου!<br /><br />Και η Κέρκυρα έτσι και η Κέρκυρα αλλιώς... με το πράσινο με τα όμορφα αξιοθέατα....και φυσικά η Κέρκυρα είναι πανέμορφη όπως και τα υπόλοιπα νησιά μας αλλά έχει και αυτή το μικρό της ψεγάδι....τι εννοώ; το κυκλοφοριακό! είτε βρίσκεσαι στην Εγνατία της Θεσσαλονίκης είτε στον κεντρικό της Κέρκυρας ένα και το αυτό!<br /><br />Εκτός από τα παραπάνω είχαμε όμως και ένα ακόμη πρόβλημα...γι’ αυτό βέβαια δεν ευθύνεται κανένας άλλος παρά εμείς οι ίδιοι, καθώς για τις διακοπές μας φροντίσαμε να αγοράσουμε ένα τελευταίας τεχνολογίας gps! </p> <p class="MsoNormal" style="">Στην αρχή του ταξιδιού η φωνή της κοπέλας μας φαινόταν αρκετά ευχάριστη! μάλιστα της είχαμε βγάλει και όνομα, της απαντούσαμε σε κάθε της συμβουλή και εκτελούσαμε τις εντολές της στωικά και με προσήλωση! Στο τέλος βέβαια του ταξιδιού όχι μόνο να την ακούω δεν ήθελα αλλά είμαι σίγουρη πως αν ανακάλυπτα που κρυβόταν τόσο καιρό θα έτρωγε πολλές μπάτσες από μένα...<br /><br />Ξεκινήσαμε λοιπόν το ταξίδι μας από Θεσσαλονίκη με προορισμό το λιμάνι της Ηγουμενίτσας! Όλα έβαιναν καλώς! Μια ευθεία είχαμε να διανύσουμε εξάλλου.. αλλά μάλλον στην πορεία κάπου το χάσαμε...λίγο οι συμβουλές της δεσποινίδας, λίγο η ατυχία που μας δέρνει...και έτσι βρεθήκαμε να διανύουμε επί μια ώρα σχεδόν ένα δρόμο όλο στροφές που στο διάβα μας συναντούσαμε κάθε λογής νταλίκα και φορτηγό... μάλιστα για μια στιγμή του ταξιδιού θεώρησα πως αντί της πόλης Ηγουμενίτσας θα μας έστελνε σε κανένα ομώνυμο μοναστήρι στα κατσάβραχα καθώς μέχρι εκεί είχε φτάσει η αφεντιά μας! κρίμα που δεν άναψα κανένα κεράκι θα μου πείτε...τόσο δρόμο....αλλά τα νεύρα μου είχαν φτάσει ως εκεί που δεν παίρνει και το μόνο που ευχόμουν ήταν να φτάσουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα στον προορισμό μας...<br /><br />Μόλις πατήσαμε το πόδι μας στην Κέρκυρα δόξασα τον ύψιστο, πήρα μια βαθειά ανάσα και συνεχίσαμε την διαδρομή μας...αλλά κάθε μέρα ήταν εκείνη εκεί να μου υπενθυμίζει πως έχει το πάνω χέρι...πως τα ξέρει όλα και πως θα με κάνει κουμάντο!</p><p class="MsoNormal" style=""><br /></p> <p class="MsoNormal" style="">Ότι μέρος υπάρχει και δεν έχει ανακαλυφθεί από τους ντόπιους του νησιού ε, εγώ είχα την τιμή να γνωρίσω!<br /></p><p class="MsoNormal" style=""><br /></p> <p class="MsoNormal" style="">Ραχούλα ραχούλα σου λέω την γύρισα την Κέρκυρα! Στο κέντρο της λέγαμε, στο κέντρο μέσω καβάλας μας έστελνε!</p><p class="MsoNormal" style=""><br /></p> <p class="MsoNormal" style="">Το καλύτερο βέβαια το αφήνω για το τέλος! Λίγο πριν φτάσουμε Ηγουμενίτσα από τον γνωστό κωλόδρομο ξαφνικά και ενώ το 'χουμε πάρει απόφαση πως το κατσάβραχο θα το φάμε με το κουτάλι για πολύ ακόμα, βρισκόμαστε σε αδιέξοδο! και τι αδιέξοδο! ένα κομμάτι της νέας Εγνατίας οδού βρισκόταν μπροστά μας έτοιμο προς εξερεύνηση!! Τι φαγάνες προσπεράσαμε, τι τρακτέρ, τι εργάτες με κασμάδες στο χέρι συναντήσαμε, μέχρι και τούνελ (ένα για την ακρίβεια) με σβησμένα φώτα διασχίσαμε οι έρμοι για να ενημερωθούμε στο τέλος πως είμαστε παράνομοι, και πως θα συνεχίσουμε τον δρόμο με δική μας ευθύνη!<br /></p><p class="MsoNormal" style=""><br /></p> <p class="MsoNormal" style="">Μια η Lara <span style="" lang="EN-US">C</span>roft και 'γω ένα πράγμα! </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-4898085911404714096?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/_0sD0mIuMJ0" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com10http://swpakale.blogspot.com/2008/08/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-13271146833739739412008-07-11T23:24:00.002+03:002008-07-11T23:36:36.500+03:002008-07-11T23:36:36.500+03:00<p class="MsoNormal">Αφού πακέταρα την προίκα μου και έστειλα τον σκύλο στο χωριό με τους παππούδες, αισθανόμουν πως κάτι ακόμη είχα ξεχάσει να κάνω...άνοιξα το <span style="" lang="EN-US">pc</span> μου και από συνήθεια πάτησα την διεύθυνση του μπλοκ μου....."καλέ" είπα από μέσα μου...."πως θα σ' αφήσω έτσι χωρίς να σε αποχαιρετήσω..."<br /><br />Σου αφήνω λοιπόν, ένα γλυκό φιλάκι και αν κάποιες φορές σε παραμέλησα σου ζητάω συγνώμη...βλέπεις η έμπνευση δεν έρχεται πάντα....<br /><br />Καλές διακοπές λοιπόν, και σε εσάς που με τα σχόλια σας μου κρατήσατε συντροφιά...<br /><br />Εύχομαι να κάνετε όσες περισσότερες βουτιές μπορείτε...να ξεσαλώσετε με το παραπάνω...και για όσους δεν έχουν βρει τον έρωτα ακόμη να ευχηθώ αυτό το καλοκαίρι να σας χτυπήσει την πόρτα!!!<br /><br />Φιλάκια πολλά!!!!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-1327114683373973941?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/huhdfBU-BSY" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com8http://swpakale.blogspot.com/2008/07/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-52212406367121837782008-06-30T12:45:00.006+03:002008-06-30T16:19:09.697+03:002008-06-30T16:19:09.697+03:00Όταν η καθαρίστρια τα 'χει πάρει με ορισμένους ασυνείδητους μπορεί να γίνει πολύ σκληρή...<br /><br /><br /><br /><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XcEEZ4fwRXA/SGjaf1QxfdI/AAAAAAAAACI/KItfydhRioU/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1+064.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 424px; height: 204px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XcEEZ4fwRXA/SGjaf1QxfdI/AAAAAAAAACI/KItfydhRioU/s200/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1+064.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5217660408716950994" border="0" /></a></p><p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΑΠΟΡΙΑ....</span><b><br /></b></p><p class="MsoNormal"><b>"ΠΑΤΑΤΕ ΤΑ ΓΑΖΑΝΑΦΑ...ΚΑΦΑRΙΣΤΙΑ"</b></p><br /><p class="MsoNormal"><br /></p><br /><br /><p class="MsoNormal"><b>Ελεύθερη μετάφραση: "ΠΑΤΑΤΕ ΤΟ ΚΑΖΑΝΑΚΙ...ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑ...ΖΟΡΟ"<br /></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-5221240636712183778?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/dJv3GrJuPUE" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com7http://swpakale.blogspot.com/2008/06/blog-post_30.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-55194904541716087132008-06-18T18:03:00.006+03:002008-06-20T02:30:26.561+03:002008-06-20T02:30:26.561+03:00<p class="MsoNormal" style="">Έχοντας περάσει λοιπόν, ένα τρελό καλοκαίρι με διάφορες κρεπάλες, γουρουνιές σε ταβέρνες, και ξενύχτια μέχρι το πρωί...ήρθε και η μεγάλη ώρα του γυρισμού...<br /><br />Πακέταρα λοιπόν άπλυτα και νοτισμένα από την θάλασσα ακόμη ρούχα, στο μέρος εκείνο που λέμε βαλίτσες... αλλά που δεν προσφέρουν τίποτε άλλο από αποθήκευση αναμνήσεων κ χαμένων στην αμμουδιά σκέψεων....<br /><br />Πήρα και τα εισιτήρια στο χέρι και γύρισα πλάτη σε 'κείνο που ονόμαζα τον τελευταίο καιρό ανεμελιά και ξεγνοιασιά...<br /><br />Με κατεύθυνση λοιπόν, το λιμάνι του Πειραιά καθίσαμε στο κατάστρωμα και περιμέναμε να τελειώσει το γεμάτο φουρτούνα ταξίδι...<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="">Επιτέλους φτάσαμε και η Αθήνα ήταν στα πόδια μας...<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="">Θεωρώντας πως ο σταθμός Λαρίσης βρίσκεται στην Λάρισα, αρνήθηκα πεισματικά να πάρω ταξί…αλλά οι υπόλοιποι της παρέας με έπεισαν τελικά με τα εκκωφαντικά τους γέλια...<br /><br />Εκεί συνειδητοποιήσαμε πως το μοναδικό τρένο για Θεσσαλονίκη ήταν το «απλό»...οκτώ ώρες μας ενημέρωσε ο υπάλληλος ...<br /><br />Περιττό να πω το τι είδα κατά την διάρκεια της τετράωρης αναμονής μου στο σταθμό...λες και μεγάλωσα σε κάποιο απόμερο χωριό της Ελλάδας...και όλα μου φαίνονταν ξένα...<br />Η δυστυχία σε όλο της το μεγαλείο...<br /><br />Μαζεύτηκα για ακόμη μία φορά στην καρέκλα μου και περίμενα υπομονετικά...<br /><br />Μόλις επιβιβαστήκαμε στο τρένο, ευχόμουν οι θέσεις μας να μην ήταν αυτές που αναγραφόντουσαν...καθώς βρίσκονταν αντικριστά με κάποιες άλλες…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style=""><br />Καθόλη την διάρκεια του ταξιδιού...οι συνεπιβάτες μου όχι μόνο δεν έβαλαν γλώσσα μέσα...αλλά λες και είχαν ξεσηκώσει όλο το ψυγείο τους και είπαν να το καταναλώσουν στο τρένο...για την ακρίβεια μία γιαγιά τσιγγάνα είχε γεμίσει την γωνιά της αλλά και τον διάδρομο με τυριά και σπόρια ντομάτας...<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style=""><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="">Φρίκη; αηδία; όπως θέλετε πείτε το...εγώ πάντως παρακαλούσα ο εφιάλτης που ζούσα να βρισκόταν μόνο στην σφαίρα της φαντασίας μου...δυστυχώς όμως οι έντονες φωνές και τα γέλια με ξυπνούσαν και πάλι στην πραγματικότητα....<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style=""><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="">Το καλύτερο δε, ήταν όταν πήγα τουαλέτα...μια παρέα καπνιστών που σύχναζε έξω από το "μέρος"...όλοι καθισμένοι κατά γης... με περιεργάζονταν με ύποπτα βλέμματα...φυσικά και την έκανα με ελαφρά, αν αναρωτιέστε....<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><u1:p></u1:p>Απογοητευμένη με τις συνθήκες που επικρατούσαν στο τρένο...βούλιαξα για μία ακόμη φορά στη θέση μου και επέμεινα για ώρες το βασανιστικό μούδιασμα που είχαν αποκτήσει από ώρα τα πόδια μου...<br /><br />Κάποια στιγμή ανοίγοντας τα μάτια μου, γιατί απ’ ότι φαίνεται είχα αποκοιμηθεί, κάτι γνώριμο είχε η θέα...σιγά σιγά πλησιάζαμε στην Θεσσαλονίκη...το ηθικό μου αναπτερώθηκε!<br /><br />Τέλος τα βάσανα! είπα από μέσα μου...Μέχρι βέβαια που άκουσα κάποιον να απευθύνεται σε μένα "είστε έγκυος;"</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">ΤΗΝ ΚΡΕΠΑΛΗ ΜΟΥ ΜΕΣΑ!<br /><br />Καληνύχτα σας!<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-5519490454171608713?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/LnGQTRGcnjM" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com8http://swpakale.blogspot.com/2008/06/blog-post_18.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-36847777693516663912008-06-16T00:37:00.001+03:002008-06-16T00:41:42.454+03:002008-06-16T00:41:42.454+03:00<p class="MsoNormal">Η επόμενη ιστορία αφορά και πάλι τα παιδικά μου χρόνια ....<br /><br />Στο σχολείο λοιπόν είχε επικρατήσει η τάση ή μάλλον η παράδοση να μοιράζονται στην αρχή της χρονιάς κούτες με πορτοκάλια στους μικρούς μαθητές και κατ' επέκταση στις οικογένειες τους...<br /><br /><br />Στα διαλλείματα λοιπόν ήταν να μην κάνει κάποιος την αρχή να αρπάξει ένα πορτοκάλι και να το εκσφενδονίσει στον διπλανό του ή γιατί όχι σε κάποιον που είχε προηγούμενα μαζί του...έτσι λοιπόν άρχιζε ένας ανεκδιήγητος πορτοκαλοπόλεμος όπως χαρακτηριστικά τον είχαμε ονομάσει...<br /><br />....Για μια στιγμή ένα αγοράκι της διπλανής τάξης παρατήρησα πως με είχε βάλει στο μάτι! Συνέχεια με κυνηγούσε και δεν με είχε αφήσει να πάρω ανάσα ο αθεόφοβος! που τον έβρισκα, που τον έχανα, από πίσω... εκεί λοιπόν κάπου στην διαδρομή της διαφυγής μου από τον 10χρονο κυνηγό γλίστρησα και πάρε την κάτω την κουκλίτσα...Το κουδούνι όμως χτύπησε και τα παιδιά μαζεύτηκαν στις αίθουσες...<br /><br />Φυσικά για να πάω στο σπίτι μου θα έπρεπε να πάρω άδεια από τον διευθυντή, η επόμενη σκέψη όμως που θα με απάλλασσε από την προηγούμενη οδυνηρή διαδικασία, ήταν να μπω στο μάθημα αθόρυβα και διακριτικά, "εξάλλου η τελευταία ώρα του προγράμματος ήταν" "οπότε μικρό το κακό" σκέφτηκα...<br /><br />Κοιτάζοντας προς τα κάτω αντιλήφθηκα πως το κολάν είχε σκιστεί και οι άκρες από την τρύπα που είχε δημιουργηθεί είχαν ενωθεί με την πληγή που μόλις άρχισε να ανοίγει...στην όλη εμφάνιση φυσικά δεν έλειπαν και οι πρωταγωνιστές της κατάστασης στην οποία είχα περιέλθει δηλαδή μικρά και μεγάλα κομματάκια πορτοκαλιού, φλούδα αλλά και κάποια φύλλα έτσι για ντεκόρ, αν με παρομοίαζε κανείς σαν φρουτιέρα και μάλιστα χωρίς να διαθέτει και ιδιαίτερη φαντασία...<br /><br />Η μικρή πορτοκαλού λοιπόν...βούλιαξε στην γωνιά της και προσπαθούσε σιωπηρή να περάσει την ώρα της όσο πιο ανώδυνα μπορούσε...<br /><br />Ύποπτα βλέμματα όμως και χαζά γελάκια δεν μ' άφηναν σε ησυχία...<br /><br />Η "Κυρία" στην αρχή σαν κάτι να αντιλήφθηκε...σαν κάτι να έπεσε στην υπόληψη της αν και την είχα για πιο χαζή...και στάθηκε ακριβώς δίπλα μου...κοιτάζοντας με πάντα ερευνητικά...<br /><br />Εγώ ευχόμουν φυσικά "να με καταπιεί η γη" και σε καμία περίπτωση να μην με σηκώσει στον πίνακα...Να όμως που κάποιες φορές οι ευχές δεν πιάνουν και εκεί είναι που αναρωτιέσαι "υπάρχει θεός;"...<br /><br />Στην αρχή αρνήθηκα διστακτικά...αλλά εκείνη επέμενε...Εν τέλη σηκώθηκα όμως και άφησα όλη την αρχοντιά μου σε κοινή θέα...<br /><br />Η "Κυρία" φυσικά αναφώνησε πως είχα γίνει έτσι... και άρχισε να μας μαλώνει που δεν προσέχουμε, που τρέχουμε σαν τα γίδια...και άλλα τέτοια ωραία...<br /><br />Από τότε βέβαια, τα πορτοκάλια έγιναν η αγαπημένη μου συνήθεια...κατά προτίμηση όμως στο στομάχι μου και όχι για παιχνίδι!<br /><br />Καληνύχτα σας!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-3684777769351666391?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/AykayBi6LrQ" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com15http://swpakale.blogspot.com/2008/06/blog-post_16.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-58767628797435271422008-06-14T01:13:00.004+03:002008-06-14T01:59:30.485+03:002008-06-14T01:59:30.485+03:00<p class="MsoNormal">Μόλις βγήκαν τα αποτελέσματα του Α.Σ.Ε.Π. Της περιβόητης προκύρηξης των Χιλίων εκατό θέσεων...Πήρα μια βαθειά ανάσα...Πρώτα η γκαφατζού κοίταξα τους πίνακες κατάταξης επιτείνοντας έτσι για ακόμη περισσότερο την αγωνία μου...Επιβεβαίωσα τελικά ότι δεν με απέρριψαν και ύστερα άνετη είδα και τους πίνακες διοριστέων...με τις μηδαμινές έως ανύπαρκτες πιθανότητες να περάσω...<br /><br />Όσο περνούσαν τα γράμματα...λιγόστευαν και οι ελπίδες μου...στο τέλος της σειράς βέβαια εξανεμίστηκαν...<br /><br />Το πόρισμα είναι πως αν και δεν πέρασα πουθενά, τουλάχιστον ξέρω να καταθέτω σωστά τα χαρτιά μου...</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Καληνύχτα σας!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-5876762879743527142?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/GaBzEqxlWGk" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com0http://swpakale.blogspot.com/2008/06/blog-post_14.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-28508900601163633182008-06-13T01:41:00.004+03:002008-06-17T22:59:54.316+03:002008-06-17T22:59:54.316+03:00<p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Η διαδρομή μέχρι την αίθουσα τελετής ήταν οικτρή...εκτός από το ψωφόκρυο αλλά και τον φυσιολογικό καιρό για την εποχή του, έπρεπε να τακτοποιήσω και κάποια γραφειοκρατικά...<br /><br />Τα μαλλιά μου πλέον λειτουργούσαν ως πινέλο στο προσωπάκι μου, αφού ο δυνατός αέρας τα πήγαινε πέρα δώθε και μετέφερε όλο το αστραλιζέ κραγιόν μου σε κάθε πιθαμή του...<br /><br />Χαρούμενη όμως που επιτέλους θα τελείωνε και αυτό το βάσανο...όρθωσα το ανάστημα μου<span class="translclass"><span style="font-family:Mangal;"><span title="Click to correct" id="0"> </span></span>και έτρεχα πάνω κάτω σαν την παλαβή για να βάλω τις αναθεματισμένες υπογραφές…</span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p><br /><span style=""></span><br />Επιτέλους βρισκόμασταν έξω από την αίθουσα τελετής...επιτέλους θα χουχούλιαζα σε κάποια γωνιά της αίθουσας και θα ζέσταινα το παγωμένα μου κορμάκι...αλλά προς έκπληξη μου...έφαγα πόρτα! Κάτι κυρίες που το έσκασαν από κάποια εκκλησία πρωϊνιάτικα είχαν λέει έκθεση εικόνων και εκκλησιαστικών ειδών!<br /><br />Στην ορκωμοσία κυρά μου βρήκες να εκθέσεις την πίστη σου? Όλα τα παλαβά εκείνη την μέρα τα βρήκα μπροστά μου...<br /><br />Αφού πήρα και αυτό το πικρό φαρμάκι, κάθισα σε μία ξεχασμένη καρέκλα και περίμενα υπομονετικά...Τότε ένας φωτογράφος με πλησίασε..."να σας βγάλουμε μία φωτογραφία" με ρώτησε διακριτικά..."να βγάλουμε" του απάντησα και ‘γω…<br /><br />Μία φωτογραφία μου είπε δέκα ήταν ο απολογισμός! για την ακρίβεια...μία μπροστά από το χριστουγεννιάτικο δεντράκι, άλλη μία μπροστά από το κυλικείο, ακόμη μία με τον ψεύτικο Αϊ Βασίλη! Ευχετήρια κάρτα είχα καταντήσει η δόλια!<br /><br />Με αυτά και με κείνα πέρασε η ώρα και μπήκαμε και στην αίθουσα...ευτυχώς εκεί τα πράγματα ήταν εύκολα...Κανένα στραβό δεν μου συνέβη...Εκτός από εκείνο, που έδειχνα το νέο μου απόκτημα – δαχτυλίδι ως απάντηση στην ανάποδη παλάμη της αδερφής μου…. Ασχέτως δηλαδή αν εκείνη εννοούσε να γυρίσω αμφαστ ώστε να με απαθανατίσει…</p> <p class="MsoNormal"><br />Βέβαια το καλύτερο σας το φυλάω για το τέλος.....Πολύ αργότερα έμαθα πως την παράσταση δεν την κλέψαμε εμείς…δηλαδή οι απόφοιτοι…αλλά κάποια ύπουλη και αδέσποτη κλανιά ανάμεσα στο πλήθος!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Το χειροκρότημα αυτή τη φορά ανήκει στο κοινό!!! Κλαπ Κλαπ</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-2850890060116363318?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/Mncopf_pqMU" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com7http://swpakale.blogspot.com/2008/06/2.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-71147883141978467582008-06-12T14:02:00.004+03:002008-06-12T14:45:23.726+03:002008-06-12T14:45:23.726+03:00<span style=";font-family:&quot;;font-size:12;" >Η ημέρα της ορκωμοσίας είχε φτάσει...από καιρό είχα φροντίσει να είμαι έτοιμη για όλα...μαλλί κομμωτηρίου...έξτρα καλτσόν σε περίπτωση στιγμιαίου λάθους....βρακί που να μην κάνει χώρισμα...μάσκες προσώπου για να δείχνω λαμπερή και φρέσκια...και προπαντός κρέμες σώματος και αρώματα λουλουδιών για να φρεσκομυρίζω...<br /><br />Όσο δεν είχα αγχωθεί όλες τις χρονιές μαζί, τόσο είχα αγχωθεί εκείνη την μέρα...<br /><br />Σηκώθηκα χαράματα...δύο ώρες νωρίτερα και αφού είχα ετοιμαστεί και με το παραπάνω...περίμενα υπομονετικά...<br /><br />Ξαφνικά και εκεί που είχα χαλαρώσει με τις χαζομάρες του Αυτιά...χτυπάει το κουδούνι....<br />"Ποιος είναι;" ρωτάω από μέσα...<br />"Ο υδραυλικός" απαντάει....<br />Ήρθα λέει "να αλλάξω την λεκάνη της τουαλέτας...."<br />Τόσες μέρες ο αθεόφοβος και εκείνη τη μέρα διάλεξε να 'ρθει...Χωρίς προειδοποίηση κλασσικά!Άλλη μέρα συμφωνούσαμε ...άλλη ερχόταν...<br /><br />Το άγχος άρχισε να με τρώει...γκαντέμιαζα την τύχη μου...Με Ερμή ανάδρομο βρήκες και συ να ορκιστείς;;; έλεγα και ξαναέλεγα από μέσα μου...<br /><br />Εν τέλη, έφυγα και τον άφησα με την γιαγιά...Φυσικά και δεν διόρθωσε την ζημιά...και φυσικά το σπίτι βρομούσε σαν βόθρος τουλάχιστον για ακόμη ένα μήνα....<br /><br />Καλημέρα σας!<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-7114788314197846758?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/riDjTrMKQd4" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com19http://swpakale.blogspot.com/2008/06/blog-post_12.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-35734074717404028492008-06-11T16:35:00.002+03:002008-06-11T16:40:40.796+03:002008-06-11T16:40:40.796+03:00<p class="MsoNormal">Γεια σας!!!<br /><br />Αυτή τη φορά κατά περίεργο τρόπο γράφω μέρα, ακούω αγαπημένα τραγούδια και θυμάμαι ιστορίες από τα παλιά…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span><br />Γυρίζω και πάλι στα παιδικά μου χρόνια λοιπόν, τότε που σαν μικρό κουτάβι τα βράδια φοβόμουν και γύρευα στο σκοτάδι την μητρική αγκαλιά...<span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">K</span>άθε βράδυ, στα τυφλά και χωρίς να σκοντάφτω πουθενά... πήγαινα στο κρεβάτι των γονιών μου εκεί δίπλα στην μαμά...<br /><br />Το θέμα είναι πως το 'χα παρακάνει με το αγαπημένο μου σπορ...και οι γονείς μου σιγά- σιγά ήθελαν να μου το κόψουν, Εμ είχα γίνει και ολόκληρη γαϊδούρα….</p> <p class="MsoNormal"><br />Κάποια στιγμή λοιπόν, έτσι μισοκοιμισμένη όπως ήμουν...και μπλέκοντας το όνειρο με την πραγματικότητα...βρέθηκα να κοιμάμαι στην ντουλάπα ανάμεσα στα παλτό και τις γούνες…φυσικά και οι γονείς μου με ανακάλυψαν το πρωί…και ‘γω δεν είχα αντιληφθεί τίποτα όλο την νύχτα …</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κάποια άλλη στιγμή πάλι …θυμάμαι να πέφτω από το κρεβάτι σαν το καρπούζι στην προσπάθεια μου να χωρέσω εκεί στην ακρούλα που περίσσευε για το μικρό κουτάβι…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αλλά δεν θα ξεχάσω και την φορά που ξύπνησα πολύ νωρίτερα από κείνους και άρχισα να τραγουδάω δυνατά (γιατί ήθελα να γίνω τραγουδίστρια…άσχετα που δεν έγινα τίποτα) το αγαπημένο μου και <span style="" lang="EN-US">hit</span> για την εποχή του, τραγούδι…</p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal">Βέβαια ύστερα από το τελευταίο…επιλήφθηκε του προβλήματος ο παππούς μου…Μία μεγάλη αρκούδα μου είπε, περνάει τις νύχτες από τον διάδρομο…το δρόμο δηλαδή που οδηγούσε στο δωμάτιο των γονιών μου…</p><br /><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Το σίγουρο είναι πως δεν είδα ποτέ μου εκείνη την αρκούδα…πόσο μάλλον οι γονείς μου εμένα δίπλα στο κρεβάτι τους…</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-3573407471740402849?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/jr1ubcrRYE4" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com12http://swpakale.blogspot.com/2008/06/blog-post_11.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-2942284509615658202008-06-05T00:58:00.004+03:002008-06-05T01:51:04.219+03:002008-06-05T01:51:04.219+03:00<p class="MsoNormal">Γεια σας! Πάλι εδώ και απόψε....<br /><br />Όπως παρατηρώ και απ' το ρολόι του υπολογιστή μου η ώρα είναι περασμένη και ‘γω ακόμη ξύπνια...<br /><br />Γενικά, θυμάμαι τον εαυτό μου από πάρα πολύ μικρή να πηγαίνω στο κρεβάτι σχεδόν πάντα αργοπορημένα και αφού είχε ήδη κοιμηθεί η μεγαλύτερη αδερφή μου...<br /><br />Να όμως που κάποια στιγμή σε καλοκαιρινές μας διακοπές η κούραση ήταν τόσο μεγάλη...ή καλύτερα τα ποτά που είχαμε κατεβάσει ήταν τόσα πολλά....που ούτε θυμάμαι για το πότε βυθίστηκα από της έντεκα το βράδυ...<br /><br />Στις καλοκαιρινές μου διακοπές, αγαπημένη συνήθεια είναι να ετοιμάζω ένα λουκούλιο πρωινό και να το απολαμβάνω στο μπαλκόνι....<br /><br />Έτσι και τότε χορτασμένη από τον βαθύ και ασυνήθιστο, για τα δικά μου δεδομένα, ύπνο σηκώθηκα με έντονη την γεύση του τοστ και του φραπέ στο στόμα ....<br /><br />Το ετοίμασα σχολαστικά....και με μεγάλη ευχαρίστηση...</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p><br />Τα πατζούρια με περίμεναν υπομονετικά να τα ανοίξω....<br /><br />Ο εκκωφαντικός ήχος τους όμως αλλά και η θέα που αντίκρισα ήταν αυτά που με ξύπνησαν στην πραγματικότητα....καθώς προς μεγάλη μου έκπληξη συνειδητοποίησα πως αντί του λαμπερού ήλιου και της καταγάλανης θάλασσας....με περίμεναν τα μαύρα σκοτάδια...και ένα ολόγιομο φεγγάρι!!<br /><br />Τέλος, θέλω να ευχαριστήσω νοερά τον φύλακα της απέναντι καφετερίας για την βουβή του συμπαράσταση...<br /><br />Και επίσης, έχω να δηλώσω πως οι κρεμασμένες πετσέτες θαλάσσης κάνουν πολύ καλή κρυψώνα...<br /><br /><br />Καληνύχτα σας!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-294228450961565820?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/CjT_c7G-hsQ" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com27http://swpakale.blogspot.com/2008/06/blog-post_05.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-40269951764825839672008-06-03T00:49:00.005+03:002008-06-05T00:09:04.254+03:002008-06-05T00:09:04.254+03:00<p class="MsoNormal">Και για να μην αφήσω για ακόμη μια φορά έτσι άδειο το αγαπημένο μου <span class="translclass"><span title="Click to correct" id="5">μπλογκ, </span></span>θα συνεχίσω με μια ακόμη τραγελαφική μου ιστορία...αυτή την φορά όμως στο λεωφορείο...<br /><br />Το λεωφορείο το χρησιμοποιούσα καθημερινά και ανελλιπώς, ακόμη και τέσσερις φορές την ημέρα...<br /><br />Το πρωί για να πάω στο Τ<span style="">.</span>Ε<span style="">.</span>Ι, το μεσημέρι για να γυρίσω στο σπίτι και το απόγευμα για να πάω στο φροντιστήριο αγγλικών μου...<br /><br />Αγαπημένη μου θέση ήταν εκείνη που βρισκόταν ακριβώς πίσω από το ημικύκλιο...ξέρετε εκείνο το σημείο που γυρίζει ανάλογα με το πότε στρίβει το λεωφορείο... και καθόμουν από την <span style=""> </span>μέσα μεριά, δηλαδή ακριβώς δίπλα <span style=""> </span>από το παράθυρο...ήθελα να έχω θέα γι’ αυτό...δεν με πείραζε δηλαδή που δίπλα μπορούσε να κάτσει ο οποιοσδήποτε, απλά κάτι είχε αυτή η θέση και πάντα ήταν από τις πρώτες επιλογές μου τουλάχιστον όποτε ήταν άδεια...<br /><br />Το λεωφορείο κατά σύμπτωση δεν ήταν γεμάτο και δίπλα μου κάθισε μια κοπέλα με τον φίλο της όρθιο και ακριβώς μπροστά της...στο ημικύκλιο δηλαδή...η ώρα περνούσε και η κυρία δεν φαινόταν και στα καλύτερα της...<br /><br />Ξάφνου άκουσα την κοπέλα να απευθύνεται στον νεαρό και να ζητά την σακούλα που κρατούσε στα χέρια του....<br /><br />Κοίταξα με διακριτικό τρόπο...αφουγκράστηκα την αγωνία της...και μόλις σε μερικά δευτερόλεπτα πήρα και την απάντηση...<br /><br />Έναν αβίαστο και εκοφαντικό εμετό....με εμένα εγκλωβισμένη στην αγαπημένη μου θέση...κοιτάζοντας πάντα την θέα απ' το παράθυρο...</p><br /><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Για όσους έχουν ακόμη απορίες, μπορώ να τους περιγράψω τις γκριμάτσες που έπαιρναν <span style=""> </span>οι υπόλοιποι επιβάτες του λεωφορείου…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Καληνύχτα σας!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-4026995176482583967?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/pUTkpLEGcN4" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com5http://swpakale.blogspot.com/2008/06/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-52727484145350472052008-05-28T11:19:00.007+03:002008-05-29T01:01:16.524+03:002008-05-29T01:01:16.524+03:00<b style="">Η ιστορία διαδραματίζεται και πάλι στο γραφείο της Μαρίας...</b><p class="MsoNormal"><b style=""><br /></b></p><p class="MsoNormal"><b style=""> Το τηλέφωνο χτυπάει και οι ερωταπαντήσεις παίρνουν φωτιά....<o:p></o:p></b></p> <p class="MsoNormal"><br /><br /><b style="">Μαρία:</b> Γραφείο "τάδε" λέγεται παρακαλώ….</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Κυρία:</b> Καλημέρα σας…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Μαρία:</b> Καλημέρα σας…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Κυρία:</b> Ήθελα να μάθω σχετικά με τους τρίτεκνους…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Μαρία:</b> Ναι πείτε μου…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Κυρία:</b> Να ήθελα να μάθω τα μόρια που παίρνει κάποιος με τρίτο παιδί…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Μαρία:</b> Τα μόρια είναι…εξηγεί αναλυτικά….</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Κυρία:</b> Και αν για παράδειγμα διοριστώ κάπου μακριά από το σπίτι μου έχω περισσότερες δυνατότητες να πάρω κάποια μετάθεση ή απόσπαση;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Μαρία:</b> Ναι φυσικά…και συνεχίζει την επεξήγηση ακόμη αναλυτικότερα…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Κυρία:</b> Ναι αλλά πόσα χρόνια χρειάζονται να εργαστώ εκτός τόπου διαμονής για να συμπληρώσω αυτά τα μόρια;…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Μαρία:</b> Λοιπόν, θα πρέπει να κάνετε…και συνεχίζει την ανάλυση η Μαρία…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Κυρία:</b> Και έχοντας τρίτο παιδί, μισθολογικά πρέπει να παίρνω και περισσότερα χρήματα, έτσι;<span style=""> </span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Μαρία:</b> Επεξηγεί και πάλι…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Κυρία:</b> Και με τις άδειες;<span style=""> </span>Λόγω τρίτου παιδιού, έχω κάποιο όφελος;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Μαρία:</b> Μα και φυσικά…η Μαρία πλέον έχει εξαντλήσει κάθε πιθανή απορία της Κυρίας… </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style="">Κυρία</b>: Τελικά εσείς τι πιστεύεται, να κάνω τρίτο παιδί;</p><br /><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XcEEZ4fwRXA/SD3TYo7UQzI/AAAAAAAAABI/DH8xPmSoBoI/s1600-h/2001220804320045692_rs.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 319px; height: 166px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XcEEZ4fwRXA/SD3TYo7UQzI/AAAAAAAAABI/DH8xPmSoBoI/s200/2001220804320045692_rs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205549164566692658" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-5272748414535047205?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/fzD6HUws_kk" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com1http://swpakale.blogspot.com/2008/05/2.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-84824135428442162222008-05-25T22:32:00.006+03:002008-05-28T22:35:20.059+03:002008-05-28T22:35:20.059+03:00Καλησπέρα και πάλι!!<br /><br />Την παρακάτω ιστορία μου την διηγήθηκε ένα πολύ κοντινό συγγενικό μου πρόσωπο...γι' αυτό αν όχι το γέλιο έστω το χαμόγελο που θα προκύψει...οφείλεται σ' εκείνη...<br /><br />Η Μαρία στην δουλειά της συναναστρέφεται με πάρα πολύ κόσμο. Καθημερινά δέχεται μια σειρά από ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν…να απαντηθούν είπα;<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Κυρία:</span> Καλημέρα σας,<br /><span style="font-weight: bold;">Μαρία:</span> Καλημέρα σας,<br /><span style="font-weight: bold;">Κυρία: </span>Ήθελα να ρωτήσω, τι χαρτιά πρέπει να υποβάλω για τους ωρομίσθιους…<br /><span style="font-weight: bold;">Μαρία:</span> Λοιπόν, χρειάζεται μία φωτοτυπία ταυτότητος, μία φωτοτυπία του πτυχίου σας...κάποιο άλλο σχετικό πτυχίο αν υπάρχει, και ένα......πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης...<br /><span style="font-weight: bold;">Κυρία:</span> εεε σχετικά με το τελευταίο...δεν καταλαβαίνω ακριβώς, από που πρέπει να το πάρω…<br /><span style="font-weight: bold;">Μαρία:</span> Θα πάτε σε κάποιο Κ.Ε.Π ή στο Δήμο όπου ανήκει η οικογενειακή σας κατάσταση…<br /><span style="font-weight: bold;">Κυρία:</span> Εεεεε....μα είμαι παρθένα…<span>।<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_XcEEZ4fwRXA/SDnAII7UQyI/AAAAAAAAABA/dnLcAJS89Bc/s1600-h/white_emoticons_preview.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 275px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_XcEEZ4fwRXA/SDnAII7UQyI/AAAAAAAAABA/dnLcAJS89Bc/s200/white_emoticons_preview.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204402090471080738" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-8482413542844216222?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/L5ZbKcWJ4Do" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com2http://swpakale.blogspot.com/2008/05/blog-post_25.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-30509124693186676652008-05-21T21:25:00.002+03:002008-05-23T02:11:40.618+03:002008-05-23T02:11:40.618+03:00Μια από τις πολλές αναμνήσεις των εφηβικών και μαθητικών μου χρόνων είναι και αυτές του σκασιαρχείου από το σχολείο…<br /><br />Το μάθημα που αντιπαθούσα οικτρά ήταν τα μαθηματικά, έχοντας λοιπόν και μια διαίσθηση από το πρωί πως ίσως ήμουν εγώ η τυχερή που θα σήκωνε το τέρας – καθηγήτρια στον πίνακα, ήθελα να την κοπανήσω όσο νωρίτερα γινόταν…έτσι σκαρφίζοντας μια πρόχειρη δικαιολογία στο παμπόνηρο μυαλουδακι μου ανέβηκα τα μαγικά σκαλιά που οδηγούσαν στο γραφείο της διεύθυνσης…<br /><br />Αυτό που αντίκρισα αρχικά ήταν μια τεράστια ουρά που ξεκινούσε από την πόρτα και κατέληγε στο γραφείο της γραμματεύς, όπου και μπορούσαμε να προμηθευτούμε την πολυπόθητη άδεια σε περιπτώσεις ανάγκης…<br /><br />Περίμενα υπομονετικά λοιπόν στην ουρά ετοιμάζοντας από μέσα μου τον περιβόητο λογο και δοκιμάζοντας τα λόγια ξανά και ξανά για να δείχνω ίσως πιο πειστική….<br /><br />Πλησίασα λοιπόν το γραφείο και σχεδόν με λιγόψυχη φωνή της είπα: «ήθελα μια άδεια επειδή έχω αδιαθετήσει…»<br /><br />Η κυρία προς έκπληξη μου άνοιξε ένα ντουλάπι που βρισκόταν στο πίσω μέρος της και με τσιριχτή φωνή που ηχεί ακόμη και σήμερα στα αφτιά μου, μου είπε: «Πάρε ένα ντεπονάκι μια απιρινουλα, έχουμε και σερβιέτες αν δεν έχεις…δείχνοντας πλέον πιο επιδεικτικά μερικές ντουζίνες από τις τελευταίες που βρίσκονταν σε κοινή θεά όλων….<br /><br />Από την ντροπή μου άρθρο δεν μπορούσα να ξεστομίσω η δύσμοιρη…μόνο πήρα μια από τις πολλές…παρόλο που δεν την χρειαζόμουν…και τράπηκα σε γρήγορη φυγή για λίγο καθαρό αέρα….<br /><br />…Λίγο πριν κάνω και το τελευταίο βήμα από το γραφείο, η τσιριχτή φωνή ακούστηκε και πάλι αυτή την φορά όμως με ακόμα μεγαλύτερη ένταση…σαν κάτι να ήθελε να προσθέσει…<br /><br />Η εικόνα πέρα για πέρα αφοπλιστική αλλά και συνάμα τραγελαφική….<br /><br />Στο χέρι της κυρίας ανέμιζε ένα κομμάτι άσπρο πανί με φτερά παρακαλώ…έτοιμο προς χρήση…και με την αποκρουστική της φωνή να επιμένει… «πάρε και δεύτερη!!!»<br /><br />Μη ρωτήσετε αν γύρισα να πάρω και δεύτερη….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-3050912469318667665?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/Sg-YNe_iQvY" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com0http://swpakale.blogspot.com/2008/05/blog-post_21.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-13124342365651858742008-05-21T17:00:00.006+03:002008-05-21T20:34:49.997+03:002008-05-21T20:34:49.997+03:00Καλησπέρα σας!!!<br /><br />Ύστερα λοιπόν από τόσους μήνες αποχής, αναμονής αλλά και ανεξάντλητης υπομονής, επιστρέφω στον αγαπημένο μου χώρο που με φιλοξενούσε για αρκετά βράδια στις σελίδες του!<br /><br />Μου έλειψε αρκετά και ομολογώ πως ίσως ένας από τους σημαντικότερους λόγους που ήθελα να έχω ιντερνετ ήταν και αυτός...δηλαδή το να μπορώ να εκφράζομαι μέσα από τον γραπτό μου λόγο...<br /><br />Όλο αυτό το διάστημα λοιπόν θα παραδεχτώ με όχι και τόση περηφάνια πως έγινα ο καλύτερος τηλεθεατής μεσημεριανών αλλά και απογευματινών σιριαλς.Με θυμάμαι να περιμένω αγωνιωδώς καθημερινά την μεταμόρφωση της Μαρίας από άσχημη σε όμορφη αλλά και την στιγμή εκείνη που η Χαρά (βλ. κόρη βοσκόπουλου)θα έσκαγε μύτη για το γνωστό θέμα του DNA.<br /><br />Βέβαια, όλα αυτά πλέον είναι παρελθόν καθώς το καλοκαιράκι έχει χτυπήσει την πόρτα μας και οι περισσότεροι, όπως και εγώ φυσικά, σουλατσαδερνουμε σαν αδέσποτα σκυλιά στους δρόμους...που στο τέλος καταλήγουμε σε διάφορες ξένες αυλές γiα να ξαποστάσουμε(βλ.cafe, bars).<br /><br />Θα τελειώσω αυτό το μήνυμα μου ευχόμενη σε όσους διαβάζουν να μην τραβήξουν την ταλαιπωρία - κοροϊδία (όπως θέλετε πείτε το) που έζησα το τελευταίο διάστημα... <br /><br />Αναφέρομαι φυσικά στα προβλήματα που αντιμετωπίζει κάποιος που "τολμάει" να μετακομίσει σε καινούργια πολυκατοικία...καθώς για τον ΟΤΕ ένα τέτοιο εγχείρημα, είναι αρκετά παράτολμο σε μια χωρά με τόσο υψηλό "φόρτο εργασίας" στον δημόσιο τομέα. Αυτός λοιπόν " ο φόρτος εργασίας" κάποιων ολίγων μεταφράζεται για τον απλό πολίτη σε 6 μήνες αναμονής για την πολυπόθητη γραμμή του ΟΤΕ. Αλλά τι να τα λέω και να κουράζομαι, μήπως θα αλλάξει κάτι...<br /><br />Από δω και πέρα λοιπόν, εύχομαι περισσότερα χαμόγελα σε όλους μας και μια δημιουργική χρονιά χωρίς διακοπές από τρίτους!<br /><br />Ευχαριστώ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-1312434236565185874?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/YCKRI4onBJI" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com2http://swpakale.blogspot.com/2008/05/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-37691832444386349212007-10-06T15:05:00.000+03:002007-10-06T22:55:15.074+03:002007-10-06T22:55:15.074+03:00Μιας και άρχισα να διηγούμαι ιστορίες από τον παλιό καλό καιρό γιατί να μην το συνεχίσω; μονολόγησα...Που λέτε λοιπόν, κάποτε με είχε πιάσει οίστρος με τις εκκλησίες και τα κατηχητικά, τι εκδρομές σε μοναστήρια, τι ξωκλήσια, τι σε διάφορους ναούς... όλα τα είχε γυρίσει η αφεντιά μου... δεν έχω παράπονο!<br /><br />Κάποια στιγμή λοιπόν, αποφασίσαμε όλο το κοριτσομάνι του κατηχητικού να επισκεφτούμε ένα από τα καλύτερα μοναστήρια της Ελλάδος...ονόματα μην ζητάτε...έχουν περάσει και τα χρόνια...<br /><br />Μάλιστα, έχοντας υπόψιν την αυστηρότητα της μονής φρόντισα να επιμεληθώ και αναλόγως την εμφάνισή μου...δηλαδή φούστα κάτω από το γόνατο, μανίκια και λαιμουδιά μέχρι εκεί που δεν πάει ο νους, και τα μαλλιά;...φυσικά μαζεμένα κότσο...<br /><br />Βέβαια, παρόλο την αξιοπρεπή μου εμφάνιση οι καλόγριες εκεί δεν συμφώνησαν και τόσο μόλις με πρωτοαντίκρυσαν. Ήθελαν δηλαδή με απλά λόγια να αλλάξω την ωραία μου φούστα με μία ως τον αστράγαλο...για να μην πω ότι την πατούσα και λιγάκι...<br /><br />Να μην σας τα πολυλέω, ένιωθα σαν τη barbie μέσα στα ρούχα του Ken, σαν αβγό που αντί για σφιχτό σου βγαίνει μελάτο, σαν τσουβάλι με πατάτες βρε αδερφέ! σκέτη αποτυχία και απογοήτευση δηλαδή!<br /><br />Αλλά τι να κάνω η δισμοιρη που είχα μπλέξει με πεισματαρες καλόγριες...άντε να τα βγάλω περα! Έτσι το πήρα απόφαση! Ικανοποιώντας λοιπόν και την τελευταία καλόγρια με την εξαιρετική μου (σύμφωνα με τους κανόνες του μοναστηριού), εμφάνιση...θα έμπαινα μέσα...ντρεπόμουν δεν ντρεπόμουν, μία ώρα ήταν εξάλλου κάποτε θα περνούσε...Μάλιστα επειδή η φούστα ήταν κατά πολύ φαρδύτερη από ότι περίμενα, την στήριξα (όσο μπορούσα δηλαδή) πάνω από την αλλη μου φούστα...εκείνη την κοντή που λέγαμε...<br /><br />Η εκκλησία ήταν αρκετά μεγάλη και ένας λόγος παραπάνω που από την ντροπή μου ήθελα να κρυφτώ, Έτσι πήγα και κάθισα πίσω από μια κολόνα... το πολύ πολύ να με έβλεπαν μόνο όσοι κάθονταν από πίσω μου σκέφτηκα...(βλ. στρουθοκαμηλισμός)<br /><br />Μπορώ να πω πως ύστερα από μερικά λεπτά είχα ξεχάσει το γεγονός με τη φούστα, άρχισα να μην είμαι τόσο σφιγμένη, και γενικά θα έλεγα πως πότε το μυαλό μου ταξίδευε σε μέρη μακρινά, και πότε συνειδητοποιούσα πως βρισκόμουν στην εκκλησία...και έπαιρνα φυσικά την αγγελική μου φατσούλα ξανά...<br /><br />Σε μία από εκείνες τις στιγμές λοιπόν, που το μυαλό ταξιδεύει...είμαι σίγουρη πως όλοι το έχετε πάθει αυτό σε εκκλησία (είχα ακουμπήσει και το κεφάλι μου στην κολόνα)...η φούστα(ο θεός να την κάνει) με αφήνει ξεδιάντροπα, σαν να με βαρέθηκε ξαφνικά, σαν και κεινη να ονειροπολούσε για ώρες...και να την πήρε ο μορφέας...δηλαδή το δάπεδο της εκκλησίας ήθελα να πω...<br /><br />Μάλιστα, στα επόμενα λεπτά και ευτυχώς δηλαδή που πήρε και κάποια λεπτά για να μπορέσω να την τοποθετήσω και πάλι επάνω μου, και να φαίνεται σαν φούστα...και όχι σαν πετσέτα που μόλις βγήκα από το μπάνιο...βγήκαν τα εξαπτέρυγα!...ξέρετε ο παππάς με τα παππαδάκια που κάνουν τον γύρω της εκκλησίας...<br /><br />Με θυμάμαι, για ώρες να προσπαθώ να πνίξω τα γέλια μου! Που να βρω κουράγιο; αφού οι γύρω μου με παρακινούσαν για κάτι τέτοιο...με τα δικά τους γέλια φυσικά...<br /><br />Τώρα που το θυμάμαι, ο παππάς σαν να μας κοίταζε λιγάκι περίεργα, να δεις αυτός με μάτιασε! <br /><br />Υ.Γ Η φούστα επεστράφη και πάλι πίσω στις καλόγριες ύστερα από το πέρας της λειτουργίας, το μόνο που ελπίζω είναι να μην παιζόταν κάποιο στοίχημα πίσω από την πλάτη μου...<br /><br />Καληνύχτα σας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-3769183244438634921?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/GMNQsrD94NA" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com7http://swpakale.blogspot.com/2007/10/blog-post_06.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-30712882703560947552007-10-01T23:34:00.000+03:002007-10-02T16:52:08.182+03:002007-10-02T16:52:08.182+03:00Όλοι σίγουρα έχουνε να θυμούνται διάφορες αναμνήσεις από τα παιδικά τους χρόνια...<br />Οι περισσότεροι είμαι σίγουρη πως θα αναπολούν οικογενειακές στιγμές γύρω από το τραπέζι σε περίοδο εορτών ή και ακόμη διάφορων συνεστιάσεων...κάτι τέτοιο είχα και εγω στο μυαλό μου να σας διηγηθώ παρακάτω... Δεν είναι λίγες οι φορές που θυμάμαι τον παππού μου την περίοδο των Χριστουγέννων και συγκεκριμένα την πρωτοχρονιά να βάζει κοσμήματα πάνω στην βασιλόπιτα, και καθώς έστρίβε ένα πορτοκάλι έλεγε και τα παρακάτω λόγια: όπως γυρίζει το πορτοκάλι έτσι να γυρίσει και ο χρόνος όλος...αυτό βέβαια το επαναλαμβάνουμε κάθε χρονιά! είναι κάτι σαν οικογενειακή παράδοση θα λέγαμε... <br /><br />Ύστερα φυσικά μετά από το φαγοπότι και γλεντοκόπι που ακολουθούσε συνεχίζαμε με φωτογραφίες, πότε με μας τα παιδιά να χορεύουμε και να παίρνουμε διάφορες πόζες, πότε με τους μεγαλύτερους να επιδίδονται σε χορευτικές φιγούρες! Αλλά αυτό που με προβληματίζει εδώ και χρόνια...και μιλάω για τις φωτογραφίες, είναι το γεγονός ότι σχεδόν σε όλες κρατάω πότε ένα πορτοκάλι, πότε ένα κρουασάν, πότε γενικά κάτι σε φαγώσιμο...Δεν αντιλέγω ότι ήμουν, φαγανό παιδί από τα μικράτα μου αλλά το γεγονός να απαθανατίζομαι πάντα να τρώω κάτι άρχισε να με προβληματίζει...<br /><br />Τελικά ύστερα από αρκετές ώρες περισυλλογής με τον εαυτό μου, και αφού έστιψα το κεφαλάκι μου σε σημείο που δεν παίρνει... θυμήθηκα πως η επιλογή της πόζας με τα φρούτα και όλα τα συναφή ήταν αποτέλεσμα της αντίληψης που είχα τότε.<br /><br />Δηλαδή όταν σε βγάζουν μία φωτογραφία αντί να έχεις τα χέρια σου να κρέμονται αμήχανα, ή γενικά να πάρεις την κλασσική πόζα (βλέπε σταυρωμένα χέρια)...εγώ προτίμησα και δημιούργησα την δική μου, μοναδική πόζα!...ποια άλλη; αυτήν που έλεγα παραπάνω με τα φαγώσιμα στο χέρι...<br /><br />Δεν θα ξεχάσω στιγμές που μόλις ήταν να βγω φωτογραφία, αμέσως έπαιρνα στο χέρι κάτι έτσι για να φαίνεται ότι τρώω!<br /><br />Από μικρή πρωτότυπη δεν μπορείτε να πείτε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-3071288270356094755?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/pIwNE6uk4eo" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com2http://swpakale.blogspot.com/2007/10/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-19741060513672433642007-09-19T00:06:00.000+03:002007-09-19T01:14:04.909+03:002007-09-19T01:14:04.909+03:00Ο ήλιος είχε μόλις ξεπροβάλει τα πουλάκια κελαϊδούσαν, τα αλογάκια χλιμιντρούσαν και για να μην σας ζαλίζω με το τι έκανε όλο το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο....το κλείνω εδώ...Οι γονείς θα έλειπαν και εγώ ως η μικρότερη από τα δύο παιδιά θα έπρεπε να είμαι υπάκουη, φρόνιμη, και πάνω από όλα να είμαι πάντα με την αδερφή μου και προπαντώς...να μην κάνω του κεφαλιού μου....<br /><br />Μόλις που ακούστηκε η εξώπορτα και τα δυο κορίτσια κάθε άλλο παρά φρόνημα ήμασταν, ξεχυθήκαμε στους δρόμους με τα ποδηλατάκια μας....ένα ροζ το δικό μου και ένα άσπρο της αδερφής μου....το δικό μου είχε και βοηθητικές αν θυμάμαι καλά....<br /><br />Εγώ δεν έκανα τίποτε άλλο παρά ακολουθούσα με περισσή ευλάβεια τις συμβουλές των γονιών μου...έλεγα από μέσα μου....και ταυτόχρονα έκανα πηδάλιο στο μικρό ποδηλατάκι μου....μπροστά η αδερφή μου...από πίσω εγώ...<br /><br />Όνειρο και των δύο μας ήταν να ανέβουμε την μεγάλη ανηφόρα που βρισκόταν λίγο πιο κάτω από το σπίτι μας... στα μάτια μας φάνταζε ακατόρθωτη... η ιδέα και μόνο όμως της κατάβασης, ξεπερνούσε κάθε φαντασία μας...<br /><br />η απόφαση τελικά ήταν ομόφωνη θα κατεβαίναμε από τα ποδηλατάκια μας έτσι ώστε να μην κουραστούμε αρκετά στην ανάβαση και να έχουμε κουράγιο και για δεύτερη φορά....και γιατί όχι και για τρίτη....<br /><br /><br />Νομίζω πως τα είχαμε καταφέρει! είχαμε φτάσει στην κορυφή!η θέα ήταν απίστευτη από τόσο ψηλά! Μα τι χάναμε τόσο καιρό αναρωτηθήκαμε και οι δυο μας...<br /><br />Ψάχναμε για ώρα να βρούμε την άκρη του δρόμου από όπου ξεκινήσαμε για την ηρωική μας ανάβαση...είχαμε καταλάβει φυσικά ότι το ύψος ήταν αρκετά μεγάλο...αλλά αυτό κάθε άλλο παρά μας όπλιζε με περισσή χαρά για το προσεχές μας τόλμημα!<br /><br />Εγώ θα ξεκινούσα δεύτερη...είχα πλάσει και την εξής εικόνα στο μυαλό μου: καθώς θα κατηφόριζα... θα έκανα όλο και πιο δυνατά πετάλι..έτσι τα μαλλιά μου θα σηκωνόταν ψηλά, θα ανέμιζαν στον αέρα, ίσως να άφηνα και τα χέρια μου από το τιμόνι κάπου είχα ακούσει πως είναι και αυτή μια ξεχωριστή εμπειρία...νομίζω πως ήταν στιγμή να την ζήσω...<br /><br />πετάλι, πετάλι, πετάλι, ακόμα πιο γρήγορα πετάλι...τα μαλλιά σηκώθηκαν!έγιναν ένα με τον άνεμο!Νομίζω πως τώρα ήταν η στιγμή να αφήσω και τα χέρια από το τιμόνι....Επιτέλους ζούσα το όνειρό μου..κατηφόριζα με τέτοια φόρα εκπληκτική ταχύτητα...<br /><br />....Στο επόμενο δευτερόλεπτο...θυμάμαι τον εαυτό μου ξαπλωμένο στην άσφαλτο...να το παίζω πεθαμένη...φυσικά και είχα γκρεμοτσακιστεί...φυσικά και το ποδηλατάκι μου δεν είχε αντέξει την ορμή που είχε αναπτύξει...και φυσικά βρισκόμουν κατάχαμα στην άσφαλτ ο αγναντεύοντας από ψηλά πάντα την αδερφή μου που μόλις είχε κατέβει την κατηφόρα...<br /><br />Πάντως ακόμη και τώρα αναρωτιέμαι γιατί το είχα παίξει τότε πεθαμένη....επίσης κάπου θυμάμαι αμιδρά και κάποιον να περνάει από δίπλα μου απαθής να με κοιτάει και να συνεχίζει...περίεργα πράγματα....<br /><br />καληνύχτα σας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-1974106051367243364?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/xzXZvdITDko" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com0http://swpakale.blogspot.com/2007/09/blog-post_19.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-83656656420964825412007-09-04T02:08:00.000+03:002007-09-15T20:19:40.030+03:002007-09-15T20:19:40.030+03:00Λίγο το προεκλογικό κλίμα, λίγο αυτές οι εκπομπές που μας βομβαρδίζουν καθημερινά με υποψήφιους βουλευτές, λίγο το αεράκι που άρχισε να φυσάει...μου έφερε και πάλι την έμπνευση που είχα αποχωρηστεί το τελευταίο καιρό...λόγω των πυρκαγιών φυσικά...<br /><br />Ήταν ακριβώς πριν 6 χρόνια...χμμμ ίσως να ΄ταν και 7 όρκο βέβαια δεν παίρνω, πάντως κάτι μέρες σαν και αυτές ήταν προεκλογικές προεκλογικές...<br /><br />Ήταν η πρώτη φορά που θα ψήφιζα...και η χαρά μου που επιτέλους θα γινόμουν και επίσημα ενήλικας, ήταν απερίγραπτη!Είχα την δύναμη στα χέρια μου ...θεωρούσα... μπορούσα να αλλάξω το πολιτικό σκηνικό ...ονειροπολούσα...μέχρι που ήρθε η ώρα της κάλπης...ο παππούς μου ΄δωσε κάτι έτοιμα ψηφοδέλτια και μου είπε ορθά κοφτά:θα ψηφίσουμε τον τάδε είναι συγγενής...<br /><br />Έτσι, μην έχοντας και πολλές επιλογές, από τη μία να μην χαλάσω το χατίρι του παππού, από την άλλη οι όλο άγνωστες (για μένα )αλλά πάντα χαμογελαστές φάτσες των πολιτικών, με οδήγησαν στην εύκολη λύση...στο ψηφοδέλτιο του παππού...<br /><br />Βέβαια, πρέπει να ομολογήσω πως είχα ένα απερίγραπτο άγχος...χωρίς αιτία θα έλεγε κανείς...έτσι φρόντισε να με καθησυχάσει η μεγαλύτερη αδερφούλα μου περιγράφοντάς με περισσή λεπτομέρεια όλη την διαδικασία που προειγείται πριν πέσει το μαγικό χαρτάκι στην κάλπη...<br /><br />Σίγουρη για τον εαυτό μου και έχοντας αποβάλει κάθε είδους κόμπλεξ από πάνω μου...περίμενα υπομονετικά στην σειρά μου με σκοπό να ακολουθήσω κατά γράμμα τις οδηγίες της αδερφής...<br /><br />Όλα εντάξει λοιπον, με τον αέρα της έμπειρης και μην έχοντας να βάλω και κανένα σταυρό αφού ήταν ήδη έτοιμο το ψηφοδέλτιο μου...βγαίνω από το ειδικό παραβάν και τσουπ....στην κάλπη το μαγικό χαρτάκι!<br /><br />Ουφ! τέλειωσε και αυτό...είπα από μέσα μου...μέχρι βέβαια που ένιωσα ένα άγγιγμα πίσω μου...ήταν η αδερφή μου και κρατούσε κατα ένα περίεργο τρόπο δύο τσάντες...<br /><br />Φυσικά και η δεύτερη τσάντα δεν ήταν για τα απολύτως απαραίτητα της αδερφής μου...αλλά η δικιά μου που πάνω στην σαστιμάρα και τα αγχη που τρώω πολλές φορές την ξέχασα μέσα στο παραβάν που ψηφίζαμε...<br /><br />Ευτυχώς που για την κάλπη υπάρχει και κάποιος υπεύθυνος εκεί, γιατί αν δεν υπήρχε είμαι σίγουρη ότι θα έριχνα το ψηφοδέλτιο.....στα σκουπίδια!<br />χιχιχιιχιχιχχι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-8365665642096482541?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/uClk6WqcKxU" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com0http://swpakale.blogspot.com/2007/09/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-28489430561698073012007-08-29T23:07:00.001+03:002007-08-29T23:07:16.723+03:002007-08-29T23:07:16.723+03:00<iframe allowTransparency="true" align="middle" scrolling="no" width="195" height="125" frameborder="0" src="http://www.labpixies.com/moodget/gadget/moodget.html?mid=14583&uid=14592"></iframe><img width=0 height=0 style="visibility:hidden;" src="http://counters.gigya.com/wildfire/counters/dBFII5RbVxUc8nBdc3bMDTvNxh8YPCZT0EgEosybDqr_Ff32AgYLwFTF9Y_7k5RSSlqOnvfdhNePy44n62Q47cCm_vZbTvP91hTpPyGzzzLYXi-sk8rmSWKPlJA2TlDc.tif" ><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-2848943056169807301?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/J-VLb4SKkX8" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com0http://swpakale.blogspot.com/2007/08/blog-post_29.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-80733994937981870792007-08-21T01:25:00.000+03:002007-09-18T20:14:59.830+03:002007-09-18T20:14:59.830+03:00Προσπαθώ να στύψω το κεφαλάκι μου για μία καλή γκάφα έτσι που με το άκουσμα της να κάνει και τον πιο θλιμμένο να χαμογελάσει...αν και το επιθυμητό θα ήταν να ξεκαρδιστεί στα γέλια...αλλά αρκούμε προς το παρόν σε ένα χαμόγελο...<br /><br />Και όμως μου ήρθε η επιφοίτηση και την παραθέτω παρακάτω...<br /><br />Σε περίοδο εορτών λόγου χάρη το Πάσχα, ξέρετε το πλήθος κόσμου που συρρέει στις εκκλησίες... έτσι συμφώνησα και γω με τις φίλες μου σαν καλά κορίτσια που ήμασταν και με την ευκαιρία των γιορτών να παρακολουθήσουμε λιγάκι από εκκλησία....<br /><br />Το αγαπημένο μας μέρος ήταν το γυναικoνύτη, βρισκόταν στον επάνω όροφο της εκκλησίας… δηλαδή είχε λιγότερο κόσμο και έτσι είχαμε μεγαλύτερες πιθανότητες να ξεκουράσουμε τα ποδαράκια μας σε καμία ξεχασμένη καρέκλα...<br /><br />Το ένστικτό μου για ακόμα μία φορά με είχε ανταμείψει...τρεις καρέκλες όσες και εμείς δηλαδή μας περίμεναν στο κέντρο...οι δύο από εμάς κάτσαμε μπροστά και η τρίτη της παρέας ως η ψηλότερη προτίμησε την πίσω θέση..<br /><br />Η ώρα περνούσε, ο παπάς διάβαζε τα λόγια, και μείς σηκωνόμασταν και καθόμασταν ανάλογα με το πότε το επέβαλε η περίσταση...Εν το μεταξύ στην διάρκεια της λειτουργίας δεν παρέλειπαν και οι μεταξύ μας πλακίτσες...πότε λέγαμε διάφορες αερολογίες και σκάγαμε στα χάχανα πότε τσιμπούσε η μία την άλλη με σκοπό να προκαλέσουμε το γέλιο και άλλα τέτοια νεανικά καμώματα.......<br /><br />Για μια στιγμή η από πίσω μου, μου ψιθύρισε κάτι στο αυτί... εγώ της έγνεψα καταφατικά και καλά ότι είχα καταλάβει τι μου είπε… άσχετα δηλαδή αν δεν κατάλαβα τίποτα....και όλο αυτό για να μην προκαλέσω και πάλι την οργή της γριούλας που καθόταν παραδίπλα μας, και το μάτι της είχε ήδη αγριέψει από τις επανηλειμένες χαζομάρες μας...<br /><br />...Τα πόδια μου δεν με κρατούσαν άλλο η κούραση άρχισε να με βαράει στα νεύρα...νομίζω πως ήταν ώρα να στρωγκυλοκαθήσω και να παρακολουθήσω την λειτουργία από χαμηλά...θυσιάζοντας ακόμη και την θέα του όμορφου ψάλτη!<br /><br />……Σε δευτερόλεπτα βρέθηκα κατάχαμα στο πάτωμα! κούραση βέβαια πλέον δεν υπήρχε αλλά ότι είχα γίνει θέαμα θα το θυμόμουν για πολύ καιρό ακόμα...<br /><br />Τι είχε γίνει? η έξυπνη φιλενάδα μου την στιγμή που μου ψιθύρισε κάτι στο αυτί με ενημέρωνε ότι θα έπαιρνε την καρέκλα από πίσω μου και θα την έδινε στην συμπαθέστατη γριούλα που καθόταν παραδίπλα μας....<br />Ναι εκείνη που μας αγριοκοίταζε εννοώ...<br /><br />Αχ βρε γριούλα πλακατσού! Σε έκοψα εγώ από την αρχή… δικιά μας είσαι…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-8073399493798187079?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/mdDGtYn_IFk" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com2http://swpakale.blogspot.com/2007/08/blog-post_21.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-58423077744388270082007-08-13T01:45:00.000+03:002007-08-17T13:52:07.389+03:002007-08-17T13:52:07.389+03:00Αν και η ώρα είναι περασμένη δεν μπορώ να κλείσω έτσι τον υπολογιστή μου...και εννοώ χωρίς να αφήσω κάτι στο αγαπημένο μου μπλογκ...για καληνύχτα βρε παιδί μου...<br /><br />...Αναπολόντας τα παλιά...τους νεανικούς μου έρωτες...όχι καλέ ότι τώρα γέρασα αλλά να τότε η τρέλα χτυπούσε κόκκινο!Και τι δεν έχω να θυμάμαι από εκείνα τα τόσο ανέμελα χρόνια...<br /><br />..Ήταν απόγευμα γύρω στης 4 και κάτι, η ώρα δηλαδή που περίμενα να πάρω το λεωφορείο με προορισμό το φροντιστήριο μου...<br /><br />Αν και δεν ήταν το καλύτερο μου, να χάνω δηλαδή τον μεσημεριανό μου υπνάκο αλλά πολύ περισσότερο να παρακολουθώ όλους εκείνους τους διανοούμενος που με το έτσι θέλω προσπαθούσαν να μου μάθουν ολίγον κάτι από Αντιγόνη άντε και από Πλάτωνα...<br /><br />Ωστόσο, εκείνη η ώρα, η συγκεκριμένη δηλαδή ήταν για μένα η καλύτερή μου!!!Και θα σας πω και το γιατί αρκεί να κάνετε υπομονή...κάνει και ρήμα πανάθεμα με βραδιάτικο!<br /><br />Λοιπόν, που λέτε την δεδομένη στιγμή τύχαινε να περιμένει το λεωφορείο και ο άνδρας των ονείρων μου(έτσι πίστευα τουλάχιστον τότε)!Όποτε τον έβλεπα κολλούσα στο τζάμι του λεωφορείου για να τον κοιτάζω καθώς το τελευταίο απομακρυνόταν από το "όνειρο μου"...Το ξέρω ο έρωτας με είχε κεραυνοβολήσει και εγώ μικρό και ανέμελο που ήμουν τον είχα ρουφήξει κυριολεκτικά!<br /><br />...Θα αναρωτιέστε φυσικά που το πάω...και πως σίγουρα δεν πρόκειται για μία ρομαντική ιστορία μεταξύ εμού και ενός αγνώστου για (εσάς) γιατί κουκλίτσα και χωρίς γκάφα γίνεται?Δεν γίνεται...που λέει και η διαφήμιση...<br /><br />Που είχαμε μείνει...Α ναι..στον έρωτα...Ίσως μερικοί από σας να θυμούνται τι γινόταν σε μία τέτοια περίοδο της ζωής τους...στην περίπτωση μου τουλάχιστον,μόλις τον αντίκρυζα η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή και ήθελα οπωσδήποτε να μοιραστώ εκείνα τα τόσο δυνατά αισθήματα με την τότε κολητή μου...<br /><br />Έτσι, τα κινητά πέρναν φωτιά...άρχιζα με την περιγραφή των ρούχων και ολοκλήρωνα πάντα την φράση μου με το πόσο ερωτευμένη ήμουν και το πόσο θα ήθελα να βρισκόμουν στην αγκαλιά του...και άλλα τέτοια πικάντικα φανταστείτε..<br /><br />Την κολλητή μου την λέγαν Μπέτυ και αν αναλογιστεί κανείς το πόσους αριθμούς τηλεφώνων μπορεί να χει ένα κοριτσάκι της ηλικίας μου θα καταλάβει και το μέγεθος της γκάφας μου...<br /><br />Ετοιμάζομαι να αποστείλω το μήνυμα...η όλη κατάσταση ήταν μία ρουτίνα για μένα οπότε το χέρι πήγαινε αυτόματα.Σχεδόν το όνομα δεν έβλεπα καλά καλά και τσούπ...εστάλει...<br /><br />η αναφορά ήρθε για να με προσγειώσει από το συννεφάκι που με φιλοξενούσε τον τελευταίο καιρό και να με συνεφέρει από την χαζομάρα που με έδερνε...<br /><br />Δυστυχώς, ο παραλήπτης του μηνύματος δεν ήταν η τότε κολήτή μου Μπέτυ αλλά ο αγαπημένος μου μπαμπάκας...<br /><br />Φυσικά και ποτέ δεν μου ανέφερε κάτι για το συμβάν...αν και περίμενα καθημερινά αγωνιωδώς μήπως και πετάξει καμιά σπόντα κανένα υπονοούμενο...κάτι τελοσπάντων...<br /><br />Τίποτα!έτσι το πήρα απόφαση ότι πλέον το μυστικό μου δεν ήταν κρυφό και ότι το μοιραζόμουν και με ένα μέλος της οικογενείας στο οποίο διέκρινα αρκετο τακτ...σκεφτόμουν και έλεγα από μέσα μου...<br /><br />Πολύ αργότερα βέβαια κατάλαβα ότι η σχέση του μπαμπά με την τεχνολογία ήταν όσο η δική μου με εκείνον το τύπο που αναφέρθηκα παραπάνω...Απλά ανύπαρκτη...τα μηνύματα ερχόταν και για καλή μου τύχη ποτέ δεν διαβάζονταν...<br /><br />Καληνύχτα σας....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-5842307774438827008?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/pMxR_oAQ2Cg" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com5http://swpakale.blogspot.com/2007/08/blog-post_13.htmltag:blogger.com,1999:blog-8030221631593483357.post-72169947542635561252007-08-11T18:58:00.000+03:002007-08-17T13:53:05.588+03:002007-08-17T13:53:05.588+03:00Αν και έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που μου συναίβει, η εικόνα και μόνο των δύο αυτών αντικειμένων μου φέρνει ξανά και ξανά στο μυαλό όλα εκείνα που διαδραματίστηκαν το τόσο ανέμελο,έτσι τουλάχιστον φαινόταν όταν άνοιξα τα ματοτσίνορα μου,πρωινό!<br /><br />Το τηλέφωνο χτύπησε και στην άλλη άκρη της γραμμής το συγγενικό μου πρόσωπο, μου υπενθύμιζε το ραντεβού μας στης 12 για κάποιες οικογενειακές εξωτερικές δουλίτσες...<br /><br />Η ώρα ήταν έντεκα και εγώ ως γνωστή χουζουρλού ετοιμάστηκα την τελευταία στιγμή...αφού με περιποιήθηκα λιγάκι έσκιαξα το αναμαλλιασμένο δάσος μου...φόρεσα τα καινούργια μου σινιέ ρουχαλάκια...αντιλήφθηκα πως η ώρα είχε περάσει δραματικά και πως έπρεπε να βιαστώ!<br /><br />Στο όλο σκηνικό ήρθε να προστεθεί και ένα δεύτερο τηλέφωνο που με ενημέρωνε πως μόλις είχε φτάσει στο τόπο του ραντεβού μας...<br /><br />Χρόνος πολύς δεν μου απέμενε αφού για την έλευση μου στον τόπο συνάντησής μας έπρεπε να πάω με ταξί, και έτσι άρχισα με πιο βιαστικές κινήσεις πλέον να ετοιμάζομαι για την ηρωική μου έξοδο...γιατί ηρωική ήταν και θα καταλάβετε αργότερα τι εννοώ...<br /><br />Η πιάτσα των ταξί για κακή μου τύχη βρισκόταν αρκετά τετράγωνα μακριά από το σπίτι μου και έτσι ήξερα πως η αργοπορία μου στο ραντεβού θα είχε και την επικείμενη κατσάδα της...<br /><br />Με βιαστικό βήμα λοιπόν, και με μπόλικο άγχος ανέβαινα την ανηφόρα για το πολυπόθητο ταξάκι...<br /><br />Για κακή μου τύχη η μέρα αυτή για τους ταξιτζίδες φαινόταν αρκετά επικερδής αφού όσοι περνούσαν από μπροστά μου είχαν ήδη πελάτες μέσα και κανένας δεν πήγαινε έστω κάπου κοντά στον προορισμό μου...<br /><br />Περίεργο βέβαια αποτελούσε οι χαρούμενες φυσιογνωμίες των κυρίων καθούμενων στο ταξί μόλις με έβλεπαν, χωρίς όμως να μου προκαλέσουν και την παραμικρή υποψία της χαράς τους για μία τόσο μουντή μέρα όπως εκείνη...<br /><br />Επιτέλους, το άδειο ταξί σταμάτησε μπροστά μου και σε πέντε λεπτά αν και αρκετά αργοπορημένη θα βρισκόμουν στον προορισμό μου...<br /><br />Μόλις φτάσαμε λοιπόν, μεταβιβάστηκα στο αυτοκίνητο του συγγενικού μου προσώπου, είπαμε τα σχετικά και συμφωνήσαμε επόμενη στάση να ήταν κάποιο μαγαζί στο κέντρο της περιοχής...<br /><br />Η διαδρομή ήταν αρκετά κουραστική αν αναλογιστεί κανείς την κίνηση που υπήρχε στο δρόμο, και με το άγχος να τα προλάβουμε όλα ευχόμασταν και ελπίζαμε τίποτα να μην σταθεί εμπόδιο στα σχέδια μας...<br /><br />Το πάρκινγκ παραδόξως ήταν ελεύθερο...στο αμάξι ήμασταν πέντε άτομα εγώ καθόμουν στα πίσω καθίσματα, έτσι μόλις οι άλλοι αποβιβάστηκαν...έβγαλα τα ποδαράκια μου για την ηρωική μου έξοδο ...που έλεγα παραπάνω...<br /><br />....Γέλια φωνές ανάμεικτα σχόλια και πάλι έντονα γέλια άρχισαν να ακούγονται από τους δικούς μου...η απάντηση ήρθε να δωθεί μόλις έστρεψα το βλέμμα μου χαμηλά...<br /><br />...φυσικά, θα αναρωτιέστε τι είχε συμβεί...μήπως η τσάντα δεν έδενε απόλυτα με την όλη εμφάνιση?Όχι!<br /><br />Μήπως το παντελόνι μου ήταν λερωμένο?Και πάλι όχι...<br /><br />...Απλά πάνω στην σαστιμάρα μου και στην βιασύνη μου να ετοιμαστώ...είχα βάλει δύο εντελώς διαφορετικές μπότες!Και όταν λέω διαφορετικές..φανταστείτε μία καφέ και μία μαύρη, η αριστερή με ψηλό και η άλλη με κοντό τακουνάκι...Η δεξιά με τετραγωνισμένη μύτη και η άλλη με μυτερή!!!<br /><br />...στα μαγαζιά που επισκεπτόμασταν και μάλιστα την ημέρα εκείνη για κακή μου τύχη, ήταν αρκετά, φρόντιζα πάντα περίτεχνα να κρύβω την μικρή(ας πούμε) ατέλεια...μπροστά οι άλλοι από πίσω εγώ...όπου πάγκος και τειχάκι... η αγαπημένη μου θέση...!<br /><br />Με τρόπο πάντα ερευνούσα σχολαστικά τα βλέμματα των πωλητών ή τελοσπάντων όλων εκείνων που είχα την ατυχή ευκαιρία να συναναστραφώ...<br /><br />Η μέρα δυστυχώς τελείωσε με αρκετό ποδαρόδρομο και μένα να αναλογίζομαι όλα εκείνα που είχαν διαδραματιστεί...<br /><br />Είμαι σίγουρη πως έκανα πολλούς να γελάσουν, πόσο μάλλον να με θυμούνται ακόμα... αν αναλογιστεί κανείς τις χαρούμενες φατσούλες και τα γελάκια όλων εκείνων που με αντίκρισαν...<br /><br />Αν πάντως κάποια στιγμή ακούσετε για μία κοπέλα με μία καφέ και μαύρη μπότα ίσως να μιλάνε για μένα... ή ίσως να εισήγαγα και μόδα!Ποιος ξέρει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030221631593483357-7216994754263556125?l=swpakale.blogspot.com' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/swpakale/~4/FyoaIsfEa9Q" height="1" width="1"/>kouklitsahttp://www.blogger.com/profile/00497212637296450095noreply@blogger.com0http://swpakale.blogspot.com/2007/08/blog-post_1731.html