Το συρτάριΤο συρτάρι

Πού πήγε το Stupidity.gr;

Nikos — Thu, 28 Mar 2013 17:41:38 +0000

Αν δεν το πρόλαβες, το Stupidity.gr ήταν ένα blog αφιερωμένο στην ανθρώπινη ηλιθιότητα, το οποίο ξεκίνησα να γράφω το 2008. Αφού είχε μείνει ανενεργό για αρκετό διάστημα, αποφάσισα να διακόψω τη λειτουργία του πριν λίγους μήνες. Οι λόγοι για τους οποίους αποφάσισα να κλείσω το blog είναι πολλοί και διάφοροι, το κυριότερο όμως είναι ότι άλλαξαν τα ενδιαφέροντά μου και προτιμώ πλέον να ασχολούμαι με πιο ευχάριστη θεματολογία.

Κάποια κείμενα από το Stupidity ήθελα να τα κρατήσω και έτσι τα μετέφερα εδώ μαζί με τα σχόλια των αναγνωστών. Θα τα βρεις μαζεμένα ακολουθώντας το link παρακάτω, ή αναζητώντας άρθρα με την ετικέτα "Stupidity.gr".

Ευχαριστώ όλους όσους συμμετείχαν και στήριξαν το Stupidity τα τελευταία χρόνια και ελπίζω με όλους τους φίλους που γνώρισα να συνεχίσουμε να τα λέμε και μέσα απ' το Συρτάρι.

Δες όλα τα άρθρα του Stupidity.gr »

Διαβάστε επίσης:

Troll 2 - Η καλύτερη χειρότερη ταινία

Nikos — Wed, 27 Mar 2013 20:14:41 +0000

To Troll 2 (1990) δεν είναι απλώς μια κακή ταινία. Είναι η χειρότερη ανάμεσα σε όλες τις κακές ταινίες. Είναι μια ταινία τόσο κακή, που αρχίζει να γίνεται καλή. Η ίδια η παρακμιακή παραγωγή, οι απαράδεκτες ερμηνείες, η μίζερη μουσική, τα φθηνά κοστούμια και σκηνικά, η χάλια σκηνοθεσία, το τραγικό σενάριο και γενικώς η αποτυχία της ταινίας σε όλους τους τομείς που θα μπορούσε να αποτύχει μια ταινία, είναι αυτό ακριβώς που προκαλεί το γέλιο και έχει μετατρέψει την ταινία σε ένα διαμάντι του cult κινηματογράφου. Είναι τόσο κακή, που έχει γυριστεί ντοκιμαντέρ για το πόσο κακή είναι.

Πριν βάλω trailer, θα αναφέρω δύο στοιχεία για το Troll 2.
1) Δεν υπάρχει Troll 1. Μόνο Troll 2. Υπάρχει κάποια ταινία Troll, αλλά δεν έχει ουδεμία σχέση με τη συγκεκριμένη.
2) Στην ταινία δεν υπάρχουν trolls, μόνο goblins.

Θα αναφέρω επίσης, αν και μπορεί να το διαπιστώσει κανείς μόνο από το trailer, πως η πλειοψηφία των ηθοποιών που παίζουν στο Troll 2 δεν είναι ηθοποιοί. Για όποιον αναρωτιέται, η βαθμολογία της στο iMDb είναι 2,5.

Και μερικά ακόμα στιγμιότυπα:

Η ταινία πάτωσε με το που βγήκε, ενώ οι ίδιοι η ηθοποιοί δεν γνώριζαν καν για την κυκλοφορία της στα video club, αλλά και όταν το έμαθαν δεν χάρηκαν ιδιαίτερα. Όσοι απ' αυτούς μπορούσαν να κρίνουν στοιχειωδώς μια ταινία, την μίσησαν και δεν ήθελαν να έχουν καμία σχέση μαζί της. 20 χρόνια όμως αργότερα το Troll 2 επανήλθε στο προσκήνιο και μετατράπηκε σε επιτυχία ανάμεσα στους λάτρεις των cult ταινιών. Ξαφνικά απέκτησε φανατικούς οπαδούς, άρχισε να παίζεται στα σινεμά και να διοργανώνονται ετήσια φεστιβάλ, πάρτι και προβολές, όλα αφιερωμένα στο Troll 2, με τους ηθοποιούς πολλές φορές να παρευρίσκονται και να αποθεώνονται από το κοινό.

Το 2009, ο Michael Stephenson που πρωταγωνίστησε στο Troll 2 σε ηλικία 12 ετών, γύρισε το ντοκιμαντέρ με τίτλο «Best Worst Movie», το οποίο παρουσιάζει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γυρίστηκε μια τόσο κακή ταινία, τους ανθρώπους που συμμετείχαν στην παραγωγή, αλλά και την ιδιόμορφη επιτυχία που έκανε η ταινία δύο δεκαετίες μετά. Σε αντίθεση με το Troll 2, το Best Worst Movie είναι ένα πραγματικά καλό ντοκιμαντέρ. Έχει ενδιαφέρον, έχει γέλιο, αποκαλύπτει μερικούς υπέροχους ανθρώπους που βρέθηκαν ανάμεσα στους ηθοποιούς, και μπορώ να πω ότι γίνεται ακόμα και συγκινητικό.

To Troll 2 αξίζει να το δεις, ειδικά αν έχεις την κατάλληλη παρέα, την ανάλογη διάθεση για trash και λίγο βλαμένο χιούμορ. Σίγουρα δεν έχεις δει καλύτερη χειρότερη ταινία. Και στο καπάκι αξίζει να δεις και το Best Worst Movie για να αγαπήσεις περισσόερο το Troll 2. Για 'μένα ένα είναι το σίγουρο: σε περίπτωση που αρχίσει να διοργανώνεται και στη χώρα μας φεστιβάλ Troll 2, θα είμαι εκεί και θα μοιράζω μπλουζάκια Nilbog.

Διαβάστε επίσης:

Σπιτική μπύρα - Πιο εύκολο απ'όσο φαντάζεσαι

Nikos — Sun, 13 May 2012 13:09:18 +0000

Πριν μερικούς μήνες, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, έτυχε να μου αναφέρει ένας φίλος (thanks Μάκη) για κάποιον γνωστό του που του έφερε να δοκιμάσει σπιτική μπύρα weiss. Μου είπε πως η διαδικασία δεν ήταν δύσκολη, πως χρειάστηκε δύο εβδομάδες και ο εξοπλισμός του στοίχισε γύρω στα 70 ευρώ. Α, και πως η μπύρα που δοκίμασε ήταν γαμάτη. Νομίζω πως με αυτές τις πληροφορίες με είχε πείσει ήδη να ασχοληθώ με το άθλημα, μιας και λατρεύω τη μπύρα και ειδικότερα τη weiss. Έψαξα τον εξοπλισμό και τα υλικά που χρειάζομαι, και μέσα στις επόμενες μέρες τα παρήγγειλα και ξεκίνησα να φτιάχνω την πρώτη μου σπιτική μπύρα.

Η διαδικασία
Η πρώτη ερώτηση που μου κάνουν όλοι όταν μαθαίνουν ότι φτιάχνω μπύρα, είναι το "πώς", οπότε ας απαντήσω πρώτα αυτό πολύ χοντρικά: Παίρνεις μια κονσέρβα έτοιμου kit αναλόγως με τον τύπο μπύρας που θες να φτιάξεις (περιέχει παχύρρευστο μείγμα βύνης και λυκίσκου) και μια συσκευασία γύρω στο 1 κιλό σάκχαρα (όπως ζάχαρη, δεξτρόζη, εκχύλισμα βύνης κλπ), και τα ανακατεύεις μαζί με λίγο βραστό νερό. Τα ρίχνεις μέσα σε έναν κάδο με κρύο νερό ώστε να φτάσεις τα 23 λίτρα περίπου, προσθέτεις ένα φακελάκι μαγιά, το κλείνεις και το αφήνεις για περίπου μία εβδομάδα να γίνει η ζύμωση. Όταν το γλεύκος πέσει στην κατάλληλη πυκνότητα μεταγγίζεις αν θες σε έναν δεύτερο κάδο για να ξεφορτωθείς το κατακάθι, προσθέτεις πάλι μια μικρότερη ποσότητα από σάκχαρα και εμφιαλώνεις σε ωραία μπουκαλάκια μπύρας (ή βαρελάκια αν γουστάρεις). Κάνεις υπομονή άλλη μια εβδομάδα για να δημιουργηθεί ανθρακικό, και έπειτα ανοίγεις και πίνεις την πρώτη σου σπιτική μπύρα.

Βασικός εξοπλισμός
Ο εξοπλισμός για τα παραπάνω δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο. Το βασικό κιτ περιλαμβάνει δύο πλαστικούς κάδους (μέγεθος μεγάλου κουβά, όχι κάτι ιδιαίτερα ογκώδες), ένα πυκνόμετρο και δοκιμαστικό σωλήνα για να παρακολουθούμε την πυκνότητα του γλεύκους, καπάκια και ταπωτικό χειρός για την εμφιάλωση, και μερικά ακόμα μικροπράγματα όπως βούρτσα για μπουκάλια, ένα μπουκαλάκι απολυμαντικό, αναδευτήρα κλπ. Η τιμή του αρχικού εξοπλισμού κυμαίνεται από 40 μέχρι 70 ευρώ, αναλόγως το πόσα από αυτά τα συμπράγκαλα θα περιλαμβάνει. Αλλά επειδή όλα έχουν τη χρησιμότητά τους και αργά η γρήγορα θα χρειαστούν, προτείνω την αγορά του πλήρους πακέτου από την αρχή. Είναι εξοπλισμός που μπορεί να εξακολουθήσει να χρησιμοποιεί κάποιος ακόμα και αν προχωρήσει σε πιο εξειδικευμένες μεθόδους ζυθοποίησης.

Μετά τα βασικά
Τα παραπάνω αφορούν την μέθοδο που ανέφερα στην αρχή, δηλαδή την παρασκευή μπύρας από έτοιμη κονσέρβα (beerkit). Φυσικά υπάρχουν beerkits για διάφορους τύπους μπύρας (wheat, stout, ipa, bock, κλπ), πολλές επιλογές στο τι είδους σάκχαρα και τι τύπο μαγιάς θα χρησιμοποιήσουμε ώστε να τροποποιήσουμε τον χαρακτήρα της μπύρας, καθώς και δυνατότητα προσθήκης extra υλικών για να κάνουμε τη μπύρα πιο αρωματική ή να προσθέσουμε γεύσεις από φρούτα, ξηρούς καρπούς, καφέ, σοκολάτας κλπ. Όλα αυτά δίνουν μεγάλο περιθώριο πειραματισμού ώστε να παράγουμε διαφορετικό αποτέλεσμα κάθε φορά, ωστόσο η κονσέρβα μας περιορίζει στην επιλογή βύνης και λυκίσκου που έχει καθορίσει ο κατασκευαστής. Κάποιος που θέλει λοιπόν να σχεδιάσει μια μπύρα με περισσότερη λεπτομέρεια ως προς τις προτιμήσεις του, μπορεί να πάει ένα βήμα μετά την κονσέρβα, στη μέθοδο ζυθοποίησης με extracts. Αυτό σημαίνει ότι σαν πρώτες ύλες έχουμε εκχύλισμα βύνης και λυκίσκο, τα οποία βράζονται μαζί για να παραχθεί το μείγμα που παίρναμε πριν έτοιμο σε κονσέρβα, προσθέτοντας φυσικά ό,τι άλλο extra υλικό θέλουμε. Η ποικιλία σε εκχυλίσματα και λυκίσκους αλλά και οι μεταξύ τους αναλογίες και δοσολογίες που χρησιμοποιούνται σε κάθε συνταγή, δίνουν μεγάλο περιθώριο παραμετροποίησης και πειραματισμού. Από θέμα εξοπλισμού, πέρα από το βασικό kit θα χρειαστεί μια μεγάλη κατσαρόλα τουλάχιστον 15 λίτρων, και πιθανώς μια γκαζιέρα αφού αν έχουμε μεγάλο όγκο να βράσουμε η ηλεκτρική κουζίνα θα μας δυσκολέψει. Για τους πιο σκληροπυρηνικούς, υπάρχει μετά η μέθοδος all-grain, όπου εκεί μπαίνουμε στα πολύ βαθιά και ξεκινάμε την παρασκευή μπύρας από βυνοποιημένο κριθάρι. Απαιτεί περισσότερη εμπειρία, περισσότερο χρόνο, και extra εξοπλισμό που περιλαμβάνει μύλο, ειδικό θερμόμετρο, κάδο, ψύκτρα για το γλεύκος, και διάφορα άλλα. Με αυτή τη μέθοδο βέβαια ο ζυθοποιός μπορεί να καθορίσει με μεγάλη ακρίβεια το τελικό του αποτέλεσμα, και να σχεδιάσει τη μπύρα του όπως ακριβώς τη θέλει.

Το αποτέλεσμα
Δεν είναι απαραίτητο να ακολουθήσει κάποιος εξειδικευμένες μεθόδους για να φτιάξει μια ωραία μπύρα. Για την ακρίβεια χρησιμοποιώντας ένα beerkit και οικονομικά υλικά φτιάχνουμε μια μπύρα πολύ καλύτερη από τις διαδεδομένες του εμπορίου (τύπου Amstel), και σε επίπεδο που πλησιάζει τις γνωστές εμπορικές weiss (τύπου Paulaner). Με λίγες τροποποιήσεις και με καλής ποιότητας πρώτες ύλες μπορούμε να φτιάξουμε κάτι ακόμα καλύτερο. Το περιθώριο να πάει κάτι στραβά στην παρασκευή μπύρας με beerikit είναι πολύ μικρό, και ακόμα και να γίνουν μικρολαθάκια στις πρώτες απόπειρες η μπύρα δύσκολα θα πάει για πέταμα, κατά πάσα πιθανότητα θα πίνεται. Αυτό που θέλει προσοχή είναι η σχολαστική καθαριότητα και απολύμανση του εξοπλισμού, και ο σωστός υπολογισμός των σακχάρων στην εμφιάλωση για να μην έχουμε flat μπύρα (διορθώνεται) ή μπουκάλια που σκάνε (δεν διορθώνεται).

Προσωπικά δεν έχω πολύ καιρό που ξεκίνησα να ασχολούμαι με το αντικείμενο. Μέχρι σήμερα έχω φτιάξει σχεδόν 100 λίτρα μπύρας (ακούγονται πολύ λίγα σε όσους ασχολούνται με τη ζυθοποίηση), αλλά σκοπεύω στο μέλλον να φτιάξω ακόμα περισσότερα, και πάνω απ' όλα καλύτερα. Δεν είναι μόνο η μπύρα που βγαίνει ωραία και νόστιμη, είναι και η απόλαυση του να πίνεις μια μπύρα που έχεις φτιάξει μόνος σου, αλλά και η δυνατότητα να αλλάζεις κάθε φορά τη συνταγή και να φέρνεις τη μπύρα περισσότερο στα μέτρα σου όπως σου αρέσει εσένα. Σαν ασχολία δεν είναι χρονοβόρα, αφού αρκεί ένα απόγευμα για την παρασκευή του γλεύκους, και τη μισή μέρα ελεύθερη μετά από μία εβδομάδα για την εμφιάλωση που είναι και το μόνο κουραστικό λόγω πλυσίματος και απολύμανσης των μπουκαλιών. Είναι όμως ευχάριστη και αυτή η διαδικασία γιατί σε ανταμείβει στο τέλος της ημέρας βλέποντας έτοιμα και εμφιαλωμένα όλα τα μπουκάλια με τη μπύρα σου. Για πολλούς πάλι, το πιο δύσκολο κομμάτι της ζυθοποίησης είναι αυτή η μία εβδομάδα αναμονής πριν ανοίξεις να δοκιμάσεις το πρώτο μπουκάλι της παρτίδας. Είναι όμως χόμπι όπου η υπομονή παίζει μεγάλο ρόλο στο τελικό σου αποτέλεσμα. Όποιος λοιπόν έχει λίγη υπομονή, όρεξη να ασχοληθεί και φυσικά αγάπη για την μπύρα, του προτείνω να το δοκιμάσει. Δύο χρήσιμα site για όποιον θέλει να ασχοληθεί περισσότερο είναι το Beer.gr και το Beer & Deli. Και τα δύο έχουν οτιδήποτε χρειάζεται κάποιος από θέμα πληροφοριών, εξοπλισμού και υλικών, καθώς και πολύ κατατοπιστικά forum με μέλη που μοιράζονται την ίδια τρέλα με τη ζυθοποίηση και που έχουν τη διάθεση να βοηθήσουν, αλλά και όπου μπορεί κανείς να βρει πολλές ιδέες για την επόμενη συνταγή του. Και φυσικά κυκλοφορούν πολλά βιβλία, ντοκιμαντέρ, άρθρα και εκπαιδευτικά βίντεο στο internet για όποιον θέλει να μάθει περισσότερα. Παρακάτω μπορείτε να δείτε και μια σειρά από βίντεο όπου παρουσιάζεται αναλυτικά η διαδικασία της ζυθοποίησης με extracts.
Καλές μπυροδημιουργίες!

Διαβάστε επίσης:

Να σου πω μια ιστορία

Nikos — Sun, 05 Feb 2012 11:33:16 +0000

Κατά καιρούς έχω διαβάσει βιβλία που εντάσσονται στην κατηγορία της ψυχολογίας, κάποια λίγο «βαριά» για 'μένα (που άλλωστε δεν είμαι ψυχολόγος), άλλα κατανοητά για τον μέσο αναγνώστη, και άλλα υπερβολικά προφανή που μπορεί κανείς να τα εντοπίσει σε ράφια με βιλία αυτοβελτίωσης. Από όλα τα βιβλία φυσικά βρήκα κάτι να κρατήσω και να μάθω. Κανένα όμως δεν ήταν τόσο άμεσο και ουσιώδες όσο το «Να σου πω μια ιστορία» του Χόρχε Μπουκάι. Στο εξώφυλλο διάβασα την πιο περιεκτική περιγραφή γι αυτό το βιβλίο: «Διηγήσεις που μ' έμαθαν να ζω». Και πραγματικά έτσι είναι, μέσα στις 50 μικρές ιστορίες που περιέχει το βιβλίο κρύβονται μαθήματα ζωής, και απαντήσεις σε ερωτήματα και ανησυχίες που απασχολούν τον καθένα. Ο Χόρχε Μπουκάι είναι ένας Αργεντίνος ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας, που πιστεύει πως ο άνθρωπος μαθαίνει μέσα από ιστορίες και μύθους, και αυτόν τον τρόπο έχει επιλέξει για να διδάσκει (με ομολογουμένως μεγάλη επιτυχία) μέσα από τα βιβλία του. Μια ενδεικτική ιστορία από το βιβλίο, με τίτλο «Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας»:

«Δεν μπορώ» του είπα. «Δεν μπορώ!».
«Σίγουρα;» με ρώτησε αυτός.
«Ναι. Πολύ θα ήθελα να να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω... Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ».

Ο Χοντρός κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του. Χαμογέλασε, με κοίταξε στα στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε: «Να σου πω μια μια ιστορία...»
Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται.

Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του... Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.
Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δέντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.
Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο.
Μα τι τον κρατάει;
Γιατί δεν το σκάει;
Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος.
Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: «Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;»
Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα.
Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα - ευτυχώς για μένα - ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν΄ ανακαλύψει την απάντηση.

Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ΄ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.

Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρόλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.
Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο...
... Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής.
Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του.
Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση.
Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του...

"Έτσι είναι, Ντεμιάν. Όλοι είμαστε λίγο - πολύ σαν τον τον ελέφαντα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία.
Ζούμε πιστεύοντας ότι »δεν μπορούμε» να κάνουμε ένα σωρό πράγματα , απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και και δεν τα καταφέραμε.
Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: «Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δε θα μπορέσω».
Μεγαλώσαμε κουβαλώντας αυτό το μήνυμα που επιβάλαμε στον εαυτό μας και γι' αυτό ποτέ ξανά δεν επιχειρήσαμε να λευτερωθούμε από το παλούκι.
Όταν, μερικές φορές, νιώθουμε τους χαλκάδες να σφίγγουν τα πόδια μας και ακούμε τον ήχο της αλυσίδας μας, κοιτάζουμε λοξά το παλούκι και σκεφτόμαστε:

Δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω.

Ο Χόρχε έκανε μια μεγάλη παύση. Ύστερα πλησίασε, κάθισε στο πάτωμα μπροστά μου και συνέχισε:
«Αυτό σου συμβαίνει, Ντέμι. Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός Ντεμιάν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε.
Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή... Με όλη σου την ψυχή!»

Οι ιστορίες του Χόρχε Μπουκάι αναφέρονται σε θέματα προσωπικά, κοινωνικά, ερωτικά, επαγγελματικά, και σε όλους τους τομείς που μας απασχολούν καθημερινά. Συνεπώς είναι δύσκολο να διαβάσεις το βιβλίο και να μη βρεις έστω και μία ιστορία που να έχει κάτι να σου προσφέρει ή να σε συμβουλέψει, που να μπορείς να την εφαρμόσεις στην πράξη βελτιώνοντας την καθημερινή σου ζωή και τις σχέσεις με τους γύρω σου. Όπως λέει και ο συγγραφέας, «αυτές οι ιστορίες γράφτηκαν μόνο για να σημαδέψουν ένα σημείο ή ένα δρόμο. Η δουλειά της ανασκαφής μέσα στην κάθε ιστορία, για να βρεθεί το διαμάντι που κρύβεται... είναι υπόθεση του καθενός».

Προτείνω ανεπιφύλακτα το «Να σου πω μια ιστορία», όπως και τα υπόλοιπα βιβλία του Χόρχε Μπουκάι τα οποία είναι γραμμένα στο ίδιο ύφος. Είναι βιβλία περιεκτικά, κατανοητά και διαβάζονται πολύ εύκολα χωρίς να δίνουν την αίσθηση ότι υποτιμούν την νοημοσύνη του αναγνώστη. Είναι από αυτές τις περιπτώσεις που ένα βιβλίο μπορεί να σου προσφέρει όχι μόνο ψυχαγωγία και γνώσεις, αλλά και εφόδια ζωής.

Διαβάστε επίσης:

Παιδιά καπνιστές - Ένα φωτογραφικό project της Frieke Janssens

Nikos — Tue, 10 Jan 2012 12:50:33 +0000

H Frieke Janssens (μη με ρωτήσεις πως προφέρεται) είναι μια φωτογράφος από τις Βρυξέλλες, ή για την ακρίβεια μία από τις πιο γνωστές φωτογράφους στο Βέλγιο, κυρίως στον χώρο της διαφήμισης. Πρόσφατα έπεσα πάνω σε ένα πολύ ιδιαίτερο project της, και στη συνέχεια ψάχνοντας είδα και άλλες δουλειές της. Το project αυτό λέγεται «Smoking kids» και όπως καταλαβαίνει κανείς από τον τίτλο έχει να κάνει με τα παιδιά και το κάπνισμα. Ok, υπήρξα κι εγώ για χρόνια καπνιστής και ξέρω ότι δεν είναι ευχάριστο να σε ζαλίζουν με αντικαπνιστικές καμπάνιες κλπ, όμως η παρακάτω συλλογή αποτελεί περισσότερο τέχνη. Το ύφος της φωτογράφισης, και ο τρόπος που ποζάρουν τα παιδιά αναπαράγοντας πρότυπα καπνιστών, παραπέμπει σε εποχές που το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους και μέσα μεταφοράς ήταν κάτι φυσιολογικό, και οι διαφημίσεις προωθούσαν έντονα το τσιγάρο σαν στοιχείο ομορφιάς. Η εικόνα των παιδιών (ηλικίας τεσσάρων με εννιά χρονών) στη θέση των μοντέλων προκαλεί ένα εντελώς διαφορετικό αίσθημα, και σίγουρα προβληματίζει ως προς το παθητικό κάπνισμα στο οποίο υποβάλλονται μικρά παιδιά, αλλά και ως προς τον ανούσιο συσχετισμό του τσιγάρου με την ομορφιά, τη μαγκιά και το στυλ, συσχετισμός που έχει προκύψει κυρίως από το marketing και τα κοινωνικά πρότυπα.

Το portfolio της Frieke Janssens είναι γεμάτο από τέτοιες υπέροχες δουλειές, και σίγουρα αξίζει να του ρίξεις μια ματιά: frieke.com

Ορίστε και ένα βίντεο από τη φωτογράφηση του «Smoking kids», στην οποία φυσικά τα παιδιά δεν κρατούσαν τσιγάρα αλλά αρωματικά sticks και κιμωλίες, οι οποίες αντικαταστάθηκαν έπειτα με ψηφιακή επεξεργασία. Στα τελευταία δευτερόλεπτα υπάρχει βίντεο από ένα νήπιο στην Ινδονησία που καπνίζει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, βίντεο που ενέπνευσε τη Frieke Janssens για τη συγκεκριμένη θεματολογία:

Διαβάστε επίσης:

Χάρτινες κατασκευές από τον Marshall Alexander

Nikos — Wed, 30 Nov 2011 19:14:25 +0000

Ορίστε ένα ιδιαίτερο επάγγελμα που δεν το συναντάς συχνά: paper engineer (χαρτομηχανικός δηλαδής). Ο Marshall Alexander έχει πάρει εκείνες τις χειροτεχνίες που κάναμε μικροί, και τις έχει μετατρέψει σε τέχνη. Σίγουρα δεν πρόκειται για κάτι καινούριο, αφού μπορεί κανείς να βρει πολύ υλικό κάνοντας μια αναζήτηση για "paper toys", όμως οι κατασκευές του Marshall έχουν μια εμφανή ιδιαιτερότητα ως προς το design, τα χρώματα και τη θεματολογία, η οποία όπως λέει πηγάζει από retro design, videogames, ταινίες, cartoon, και άλλα στοιχεία της pop κουλτούρας. Στο προσωπικό του site έχει μια συλλογή από διάφορες φιγούρες τις οποίες μπορείς να κατεβάσεις δωρεάν σε μορφή pdf, να τις εκτυπώσεις, να πάρεις ψαλίδι και κόλλα και να κάτσεις να τις κατασκευάσεις.

Η διαδικασία της κατασκευής είναι κάτι που μου αρέσει πολύ, και αν βάλεις και το ευχάριστο στο μάτι design του Marshall Alexander, μου έρχεται να τα εκτυπώσω όλα και να κάτσω να φτιάχνω όλη μέρα σαν μανιακός. Αν έχετε πάντως και μικρά παιδιά/ξαδέρφια/ανήψια/ξερωγώ, είναι ό,τι πρέπει για να περάσουν δημιουργικά την ώρα τους. Προσωπικά λέω να διακοσμήσω το γραφείο μου με κάποιο απ' αυτά.

Με την ευκαιρία, θυμήθηκα άλλη μια παρόμοια κατασκευή που είχα βρει πριν μερικά χρόνια, η οποία δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι κινείται (λειτουργεί καλύτερα αν κοιτάζεις το μοντέλο με το ένα μάτι κλειστό, ώστε να χάνεται η αίσθηση της προοπτικής). Δείτε το παρακάτω βίντεο για να καταλάβετε πως λειτουργεί η οφθαλμαπάτη:

Το σχεδιάγραμμα για να εκτυπώσετε και να κατασκευάσετε τον δράκο θα το βρείτε ΕΔΩ.

Καλές χειροτεχνίες, και μην τρέχετε μες το σπίτι με το ψαλίδι στο χέρι και βγάλετε κάνα μάτι, ολόκληρα γαϊδούρια είστε πια.

Διαβάστε επίσης:

Η ζωή στο Fast Forward (ακούγεται κουλτουριάρικο post, αλλά δεν είναι)

Nikos — Wed, 23 Nov 2011 16:10:32 +0000

Η αλήθεια είναι ότι έχω αναρωτηθεί πολλές φορές κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες και συνειδητοποιώντας πόσο αλλάζω εγώ και οι γνωστοί μου, πως θα ήταν αν φωτογράφιζα ή βιντεοσκοπούσα καθημερινά τον εαυτό μου και ύστερα από χρόνια το έβαζα να το δω στο fast forward. Φαίνεται τελικά ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν όντως αυτό το παράξενο ~~κουσούρι~~ χόμπι, και έχουν μπει σε αυτή τη διαδικασία επί χρόνια. Το πρώτο βίντεο που είχα δει σε αυτό το στυλ ήταν αυτό του Noah, ο οποίος φωτογράφισε τον εαυτό του κάθε μέρα επί 6 χρόνια, μάζεψε 2356 φωτογραφίες, και τις «στρίμωξε» σε ένα time lapse 5 λεπτών. Πάντως, λίγο τα χρόνια που περνούν γρήγορα, λίγο το soundtrack, λίγο το βλέμμα του Noah που θυμίζει στενοχωρημένο κουτάβι, το βίντεο μου φέρνει μια μελαγχολία. Το αποτέλεσμα όμως παραμένει εντυπωσιακό, όπως και η υπομονή που χρειάστηκε για το όλο εγχείρημα.

Χαζεύοντας παρόμοια βίντεο βρήκα έναν τύπο που έχει κάνει το ίδιο πράγμα, αλλά για 8 χρόνια. Στο μεγαλύτερο μέρος του βίντεο θυμίζει κάτι παλιούς συμμαθητές που όλοι έχουμε, που δεν αλλάζουν καθόλου και παραμένουν εκνευριστικά ίδιοι όσα χρόνια και να περνάνε. Προς το τέλος του βίντεο όμως φαίνεται να περνάει μια ό,τι να 'ναι φάση. Πάντως έχω την εντύπωση ότι αφιέρωσε 8 χρόνια για τις φωτογραφίες, αλλά ούτε 8 δευτερόλεπτα για την επιλογή του soundtrack.

Το ίδιο concept το έχουμε και σε μωρό:

Bonus video: 6 μήνες time lapse επικής γενειάδας (ή αλλιώς, πως να μεταμορφωθείς σταδιακά σε geek, σε ψυχαναλυτή, σε ναυτικό, σε νεαρό Άη Βασίλη, και σε "Θανασάκη μην πηγαίνεις κοντά στον κύριο").

Διαβάστε επίσης:

Πώς να τυλίγεις τα ακουστικά σου σαν άνθρωπος

Nikos — Sat, 19 Nov 2011 11:52:24 +0000

Έχω μια τάση να κολλάω σε λεπτομέρειες, ειδικά όταν πρόκειται για θέματα οργάνωσης, και ειδικοτερότερα (πως;) όταν πρόκειται για καθημερινές μου συνήθειες. Ένα θέμα για παράδειγμα που αρκετούς δεν τους απασχολεί, είναι το "πως να τυλίγω τα ακουστικά μου πριν τα βάλω στην τσάντα". Μπορεί να φαίνεται περίεργο για κάποιους το να κάτσεις να ασχοληθείς με αυτό το θέμα, όμως εμένα μου φαίνεται ακόμα πιο περίεργο το να βγάζει κάποιος το mp3 player από την τσέπη μαζί με έναν μπόγο από καλώδια και να αφιερώνει κάθε φορά χρόνο για να τα ξεμπλέξει. Και επειδή χθες στο μετρό συνειδητοποίησα ότι πάνε χρόνια από την τελευταία φορά που χρειάστηκε να ξεμπλέξω τα ακουστικά μου, είπα να αφιερώσω ένα post. Άμα είσαι από αυτούς που κάνουν τα ακουστικά μια μπάλα και τα χώνουν στην τσέπη, αφιέρωσε λίγα λεπτά στο να κάνεις λίγο πιο πρακτική τη διαδικασία. Πρώτον, θα γλιτώσεις πολύ χρόνο και νεύρα από το να ξεμπερδεύεις καλώδια, και δεύτερον όσο λιγότερο ταλαιπωρείς τα ακουστικά σου, τόσο περισσότερο καιρό θα τα χρησιμοποιείς.

Πριν καιρό είχα πετύχει στο YouTube έναν τρόπο να τυλίγεις τα ακουστικά ώστε να ανοίγουν αμέσως με ένα τράβηγμα. Από τότε μαζεύω πάντα τα ακουστικά μου με αυτόν τον τρόπο, όχι επειδή περιλαμβάνει μεταλάδικη χειρονομία, αλλά επειδή τα ακουστικά δεν ξαναμπερδεύτηκαν ποτέ. Δεν είναι το ίδιο βίντεο που έχω βάλει με τον τύπο παρακάτω, αλλά κι αυτό είναι μια χαρά αν εξαιρέσεις μια περίεργη φωνή που κάνει σε κάποια φάση. Προφανώς ούτε αυτός μπορεί να κάτσει ενάμισι λεπτό σοβαρός.

Ένας ακόμα πρακτικός και έξυπνος τρόπος που συνάντησα σήμερα είναι ο παρακάτω, για τις περιπτώσεις που θες να τυλίξεις τα ακουστικά πάνω σε κάποια συσκευή (αν και δεν θα βολέψει όσους έχουν μικροσκοπικά mp3 players).

Και ακόμα καλύτερα, κυκλοφορούν πολλά gadgetάκια γι αυτόν τον σκοπό, όπως τα παρακάτω. Μπορείς να τα εντοπίσεις σε πολύ χαμηλές τιμές σε Εbay, Amazon κλπ. ψάχνοντας για "earphone wrap" ή παρόμοιους όρους αναζήτησης.

Βρες λοιπόν τον τρόπο που σε βολεύει, και δεν θα ξαναχρειαστεί να ξεμπερδέψεις τα ακουστικά σου. Αυτές οι μικρές λεπτομέρειες είναι που κάνουν τις καθημερινές μας συνήθειες λίγο καλύτερες και τη ζωή μας πιο οργανωμένη.

Διαβάστε επίσης:

Η ομιλία του David Blaine στο TEDMED

Nikos — Sat, 12 Nov 2011 10:25:38 +0000

Κατά καιρούς έχω φτιάξει ελληνικούς υπότιτλους για διάφορα βίντεο που κίνησαν το ενδιαφέρον μου και σκέφτηκα ότι αξίζει να διαδοθούν, με σκοπό να τα ανεβάσω σε κάποιο blog μου ή άλλο site και να γίνονται κατανοητά από όσους δεν τα πάνε καλά με τα ξενόγλωσσα, ή με όσους δεν μπαίνουν στον κόπο να δουν ένα βίντεο αν δεν έχει ελληνικούς υπότιτλους. Πριν λίγο καιρό σκέφτηκα ότι αφού έτσι κι αλλιώς μπαίνω στη διαδικασία να δημιουργήσω υπότιτλους, θα μπορούσα να το κάνω κάπου που να είναι ακόμα πιο χρήσιμο. Έτσι γράφτηκα στην ομάδα μεταφραστών του TED*, όπου μπορώ να επιλέξω ανάμεσα σε πολλές και ενδιαφέρουσες ομιλίες, να τις μεταφράσω και στη συνέχεια να τις μοιραστώ και στα blogs μου.

Το πρώτο βίντεο που επέλεξα είναι η ομιλία του Daivid Blaine, γνωστού ταχυδακτυλουργού, και περιγράφει την προσπάθειά του να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ κρατώντας την αναπνοή του κάτω από το νερό για 17 λεπτά (δηλαδή ένα λεπτό λιγότερο απ' όσο διαρκεί αυτό το βίντεο!). Το εντυπωσιακό σε αυτή την ομιλία δεν είναι η αποκάλυψη των παρασκηνίων ενός ταχυδακτυλουργικού κόλπου ή μιας παράστασης, αλλά η αποκάλυψη του ψυχικού κόσμου του David Blaine και του πάθους του για αυτό που κάνει, κάτι που τον οδήγησε να καταβάλει τόσο σκληρή προσπάθεια που λίγοι θα μπορούσαν να αντέξουν, να υπομείνει τον σωματικό πόνο και πολλές φορές να θέσει σε κίνδυνο την ίδια του τη ζωή. Ο David Blaine εξηγεί τι σημαίνει γι αυτόν "μαγεία", σε ένα πολύ ανθρώπινο επίπεδο.

*Για όσους δεν γνωρίζουν το TED, είναι μια μη κερδοσκοπική οργάνωση με θέμα "ιδέες που αξίζει να διαδοθούν", η οποία διοργανώνει ετήσια events με ομιλίες 18 λεπτών για τον κάθε ομιλητή πάνω σε θέματα κοινωνικά, τεχνολογικά, καλλιτεχνικά, επιστημονικά κλπ. Μέσω του προγράμματος TEDx δίνεται η δυνατότητα σε τρίτους να διοργανώσουν δωρεάν ομιλίες σε διάφορες πόλεις του κόσμου, μεταξύ των οποίων και η Αθήνα (tedxathens.com). Μέσω του Open Translation Project δίνεται η δυνατότητα σε εθελοντές παγκοσμίως να μεταφράσουν τις ομιλίες στη γλώσσα τους και να δημιουργήσουν υπότιτλους. Σήμερα οι εθελοντές μεταφραστές είναι πάνω από 7000, με τους 200 από αυτούς να είναι Έλληνες. Και φυσικά υπάρχει πάντα χώρος για περισσότερους αν έχεις όρεξη.

Διαβάστε επίσης:

Ένα site για να συνδυάζεις σωστά μουσική και κοκτέιλ

Nikos — Fri, 11 Nov 2011 20:05:16 +0000

Σου αρέσει η μουσική;... Ωραία. Σου αρέσει και το αλκοόλ;... Τέλεια. Γιατί λοιπόν δεν τα συνδυάζεις σωστά και πίνεις άλλα 'ντ' άλλων; Ορίστε ένα ωραίο site για να παίρνεις ιδέες. Το Drinkify έχει την εξής απλή λειτουργία: του γράφεις τι μουσική ακούς αυτή τη στιγμή, και σου λέει τι να γκλαγκανίσεις παράλληλα. "Billy Holiday του λες, "ένα μπουκάλι merlot" σου λέει". Εντάξει αυτό το περίμενες. "Tom Waits" του λες, "μπύρα Sierra Nevada" σου λέει (αν έπινες ουίσκι μη το φτύνεις, μας κάνει κι αυτό, άσε τι λέει το site). "Johnny Cash" του λες, "Jack Daniel's με μέλι σε ψηλό ποτήρι" σου λέει, "να τελειώσω πρώτα το merlot από το προηγούμενο κομμάτι" λες εσύ, μέχρι τότε έχει μπει το επόμενο κομμάτι και σου λέει "με τον Joe Cocker πάει τεκίλα με καφέ", "έχει τελειώσει ο καφές" φωνάζεις αγχωμένος, ξεκινάς να πίνεις την τεκίλα σκέτη, σε λίγο ξεκινάει ο Muddy Waters και το Drinkify σου λέει "Gin με γάλα και κρέμα", μέχρι να τελειώσεις ένα ποτήρι τζιν με Νουνού (αυτό είχαμε) το κομμάτι έχει τελειώσει, και ο Ray Charles που παίζει τώρα χρειάζεται κονιάκ Hennessy. Στις δύο γουλιές κονιάκ έχεις γίνει κώλος, και το πρωί που ξυπνάς αναρωτιέσαι πως κατέληξες γυμνός στην τουαλέτα, και πως βρέθηκε δίπλα σου αυτό το καλάθι με τα καλαμπόκια. Πηγαίνεις μέχρι τον υπολογιστή προσέχοντας να μην πατήσεις τα σπασμένα γυαλιά στο σαλόνι, σβήνεις τα χθεσινά status updates από Facebook και Twitter, και βλέπεις το Drinkify που έχει μείνει ανοιχτό από χθες: "Με την Britney Spears ταιριάζει βότκα με σόδα" γράφει. "Πως έφτασα εκεί" αναρωτιέσαι, και κάπως έτσι ανακαλύπτεις ότι το Drinkify είναι από 'δω και στο εξής ο καλύτερός σου φίλος στην μακρόχρονη πορεία σου προς τον αλκοολισμό.

Όπως καταλαβαίνεις το Drinkify δεν είναι κάτι περισσότερο από ένα παιχνίδι. Σίγουρα κάποιες προτάσεις του ταιριάζουν όντως πολύ μεταξύ τους, αλλά αυτό δεν είναι απόλυτο. Όπως γράφουν και οι ίδιοι οι κατασκευαστές:

Drinkify automatically generates the perfect* cocktail recipe to accompany any music.
* May not actually be perfect.

Μπες λοιπόν να πάρεις ιδέες, και όπως πάντα ντρινκ ρισπόνσιμπλι και μην οδηγείς ποτέ μεθυσμένος.

Drinkify.org