No i zmieniłem kształt strzałek :)

Z chęcią poznam Wasze uwagi lub sugestie.

Z jednej strony — dla fotografii — jest to pozytywne zjawisko; powstaje więcej zdjęć, więc — statystycznie — powstaje też więcej dobrych zdjęć. Tak przynajmniej wygląda teoria. W praktyce wygląda to chyba inaczej i, niestety, znacznie gorzej. Ostatnia wizyta w Paryżu pozwoliła mi się o tym przekonać dość dobitnie.

Mam bowiem wrażenie, że większość turystów ogląda nieznaną sobie rzeczywistość na wyświetlaczach swoich aparatów. Nie krytykuję takiej postawy, nie twierdzę, że to źle; każdy z nas ma potrzebę zatrzymania wspomnienia, a powszechność urządzeń bardzo w tym pomaga. Dziwi mnie jedynie kolejność wykonywania poszczególnych czynności. Kiedyś, stojąc przed czymś ciekawym, najpierw się to oglądało, a potem ewentualnie robiło zdjęcie. Dziś — i przekonałem się o tym wielokrotnie — najpierw robi się zdjęcie, by potem — o ile starczy czasu — to coś ewentualnie zobaczyć.

Katedra Notre Dame na przykład, pełna była dzieciaków, każdy z cyfrówką na szyi (za moich czasów na wycieczki szkolne brało się aparaty jednorazowe lub wybłagane u rodziców kompakty fix-focus), które fotografowały wszystko dookoła, nie zastanawiając się nawet, gdzie są. Witraż, ołtarz, kolumna, obraz, znów witraż; wszystko w biegu, ignorując zarówno historię, świętość, jak i atmosferę miejsca. Słyszane tylko od czasu do czasu “this is so cool” przypominało, że to żywe istoty. Podobnie było pod Wieżą Eiffel’a, gdzie z pewnością było więcej aparatów niż ludzi, bo chociażby stojąca obok turystka ze wschodu fotografowała swoim Canonem i iPhone’m jednocześnie!

Koronny przykład takiej postawy spotkałem jednak w Luwrze, gdzie kobieta idąc, trzymała w dłoni włączoną kamerę, obiektywem skierowanym w bok, nagrywając wszystko, co mijała, nawet na to nie spoglądając. Rozmawiała z towarzyszami podróży, bo przecież dzieła sztuki obejrzy sobie przed telewizorem.

Ależ się nam poprzestawiały priorytety… Przykre.

Okno importu znane jest z wcześniejszych wersji beta i nie zauważyłem tam żadnych modyfikacji. Nowości pojawiają się dopiero później. Pierwszą i najważniejszą z nich jest długo oczekiwana możliwość korekcji dystorsji i perspektywy, bez potrzeby uruchamiania Photoshopa. Jak dla mnie, to spora dogodność; już nie będę miał w bibliotece tiff’ów, których nazwy kończą się na “_edit”, tylko dlatego, że przez chwilę były w Photoshopie. Teraz to wszystko można skorygować na poziomie samego RAW’a. Oprócz manualnych ustawień, można też skorzystać z profili, zgodnych z obiektywem, którym dane zdjęcie zostało wykonane. Wbrew mojej początkowej niechęci, to rozwiązanie radzi sobie nadspodziewanie dobrze, nawet z tak “trudnym” obiektywem jak canonowski 17-40L.

Drugą, z istotnych dla mnie nowości, jest działający (w wersji beta nie udało mi się go uruchomić) tethering, czyli możliwość połączenia aparatu z komputerem i wyświetlania właśnie zrobionych zdjęć na ekranie komputera. Rozwiązanie to świetnie sprawdza się w studio, pozwalając na znacznie łatwiejsze sprawdzenie ostrości fotografii. Wreszcie mogłem usunąć te paskudne canonowskie aplikacje, których stabilność (zwłaszcza pod Snow Leopardem) i powolność działania straszliwie mnie irytowały.

Nowy Lightroom to także nowy silnik wywoływania RAW’ów. Zmiana jest zauważalna, zwłaszcza na fotografiach, wykonanych w trudnych warunkach oświetleniowych przy wysokich czułościach. Z bardziej dogłębnym komentarzem wstrzymam się jednak do czasu pierwszych wydruków na papierze.

W czasie pracy nad pierwszymi reportażami, zauważam jednak, że nowy Lightroom — wbrew temu, co mógłby sugerować znacznik 64-bit przy uruchumianiu — działa wolniej niż wersja 2.7. W poprzedniej wersji, po imporcie wszystkich fotografii, generowałem ich pełne podglądy, by potem już nie widzieć komunikatów ‘Loading’ czy ‘Loading from previews’; wszystko odbywało się błyskawicznie. W nowej wersji natomiast, mimo wygenerowanych podglądów, nadal muszę czekać, zwłaszcza w trybie Develop. Znalazłem też drugi minus, którego jednak nie jestem w stanie ani wytłumaczyć ani — jak dotąd — wyeliminować. Podczas importu, od dawna mam ustawione, żeby Lightroom zmieniał nazwę pliku, dodając przed nazwę z aparatu jeszcze dokładną datę (to bardzo ułatwia potem sortowanie fotografii, gdy fotografowało się dwoma aparatami). Nowy Lightroom także to zmienia, dodając — nie wiedzieć czemu — dwie godziny do każdej wstawionej daty. Przykładowo zdjęcie, które zostało zrobione o 9:21 (i taki czas jest odczytany przez Lightroom) ma w nazwie 11:21. Strefy czasowe komputera i aparatu są, rzecz jasna, identyczne.

Lightroom 3.0 niesie ze sobą także możliwość instalacji wtyczek, w tym jedną — preinstalowaną — umożliwiającą eksport zdjęć bezpośrednio do serwisu flickr. Choć mam tam konto, to nigdy nie przekonałem się do tego na tyle, by korzystać z niego na bieżąco. Podejrzewam jednak, że dla stałych użytkowników to spore udogodnienie, z którego jak dotąd, mogli korzystać tylko użytkownicy Aperture.

Nie do końca jasna jest dla mnie wbudowana obsługa materiałów wideo. Wróciliśmy właśnie z urlopu i podłączyłem aparat żony, którym nagrywała głównie “filmiki”. Lightroom wykrył go bez problemu, rozpoznał zawartość, zaimportował wszystko i …to tyle. Jedyną bowiem operacją, jaką można wykonać na pliku wideo w Lightroom 3 jest jego odtworzenie …za pośrednictwem domyślnej aplikacji (czyt. nie Lightroom 3). Aperture idzie w tej materii o wiele dalej, pozwalając chociażby na pocięcie tych materiałów i szybki montaż za pomocą modułu Slideshow. Wygląda to tak, jakby Adobe chciało zarówno dogonić konkurencję, jak i spełnić oczekiwania rynku, ale wyszło im to bardzo średnio.

Pokazy slajdów, zgodnie z tym, co zapowiadały wersje beta, mogą teraz być wyeksportowane nie tylko do PDF’a, ale także jako pliki wideo. Wreszcie. Z tym, że znów Aperture wyprzedza Lightroom, oferując znacznie więcej opcji takiego eksportu. W LR mamy wpływ jedynie na czas wyświetlania fotografii i czas przejścia, bez możliwości wyboru rodzaju takiego przejścia, nie wspominając na przykład o efekcie Kena Burnsa.

Podsumowując, kupię upgrade na pewno, bo z części nowych rzeczy będę korzystał, a i efekty pracy nowego silnika wyglądają obiecująco. Mam tylko nadzieję, że gorsza niż w wersjach poprzednich wydajność, jest wynikiem niewielkiej ilości wolnego miejsca na dysku, jaka aktualnie mi pozostała; sprawdzę to, jak tylko nowy dysk do mnie dotrze. Tymczasem, wracam do korekcji dystorsji.

Sporo zmian; od dziś strona z naszymi fotografiami ślubnymi przyjęła formę blogową, dzięki czemu kolejne reportaże będą się na niej pojawiały na bieżąco. Niniejszym, zapraszamy:

Wybaczcie brak wersji HD, ale na vimeo zarejestrowałem się dopiero dziś.

Zwycięska okładka — jeśli wierzyć komentarzom na stronie przekroj.pl — niezbyt się spodobała, ale może to po prostu inni przegrani wyrażają swoją frustrację. Wygrał Jan Dziaczkowski, a jego praca poniżej:

Mnie natomiast bardzo cieszy wysoki poziom nadesłanych prac. Niektóre z nich są naprawdę świetne, a to z kolei jest bardzo mobilizujące.

Tym razem jednak, kolory i różnice ich temperatur, za sprawą dwóch różnych źródeł oświetlenia, sprawiły, że nie mogło ono nie być kolorowe. Po zgraniu tej fotografii do Lightroom, stwierdziłem, że dobrze wygląda jako tło ekranu, więc jako takie je umieszczam:

1920x1200px — 2.1MB