تاک و نون

کورسویی در قعر چاه؟ گفتگو با آندری تارکوفسکی

2019-06-14T09:46:00.003+04:30

آخرین مصاحبه‏‏‎ی آندری تارکوفسکی، 28 آوریل 1986، در بستر بیماری، در آپارتمان‏ او در پاریس؛ مصاحبه توسط Thomas Jonhson برای مجله فرانسوی Nouvelles Clés انجام شده است.

این متن برگردانی ‏ست از: ?Une lueur au fond du puits

کورسویی در قعر چاه؟

- به‏‌نظر می‌‏رسد که نوع انسان شما را سرخورده کرده است. وقتی که فیلم‌‏های شما را می‌‏بینیم، تاحدی از تعلق خود به این نوع شرمنده می‌‏شویم. آیا هنوز کورسویی در قعر چاه وجود دارد؟
- تارکوفسکی: بحث کردن درباره‌‏ی خوش‌‏بینی و بدبینی احمقانه است. این‌‏ها مفاهیمی تهی از معنا هستند. افرادی که خود را غرق در خوش‌‏بینی می‏‌کنند به دلایل سیاسی یا ایدئولوژیک این کار را می‏‌کنند. آن‏ها نمی‏‌خواهند که آن‏چه می‏‌اندیشند را بر زبان آورند. همان‏‌گونه که یک ضرب‏‌المثل روسی می‏‌گوید: بدبین خوش‏‌بین مطلع شده است. موضع خوش‌‏بین از نظر ایدئولوژیک بدخواهانه است، موضعی نمایشی و فاقد هرگونه صداقت است. برعکس، امید ویژگی انسان است. این مزیت آدم است. او با امید زاده می‏‌شود. آدم در برابر واقعیت امید خود را از دست نمی‏‌دهد چراکه امید خردگریز است. امید برخلاف هر منطقی نزد انسان تقویت می‏‌شود. Tertullien می‏‌گفت و درست هم می‏‌گفت که: "باور می‏‌کنم چراکه باور کردن بی‏‌هوده است." امید تقویت می‏‌شود حتا در برابر فلاکت‏‌بارترین وقایع جامعه‌‏ی معاصر ما. به این دلیل ساده که وحشت، همان‏‌گونه که زیبایی، احساساتی را برمی‌‏انگیزد که نزد کسی که باور دارد باعث تقویت امید می‏‌گردند.

- چه رؤیاهایی بیش‌‏ترین تأثیر را بر زندگی شما گذاشته‌‏اند؟ آیا مکاشفه‏‌هایی هم داشته‌‏اید؟
- تارکوفسکی: من چیزهای زیادی درباره‌‏ی رؤیاهای‌‏ام می‌‏دانم. آن‏ها برای من از اهمیت زیادی برخوردارند. اما دوست ندارم که آن‏ها را بیان کنم. چیزی‏‌که می‌‏توانم به شما بگویم این است که رؤیاهای من دو دسته‏‌اند. رؤیاهای پیش‏گویانه‏‌ای هستند که از عالم‌‏برین، دنیای دیگر، دریافت می‏‌کنم. سپس رؤیاهای معمولی‌‏ا‌‌ی هستند که از مواجهه‏‌ی من با واقعیت سرچشمه می‏‌گیرند. رؤیاهای پیش‏گویانه در ابتدای خواب به‏‌سراغ‌‏ام می‏‌آیند. هنگامی‏‌که روان‏‌ام از جهان دشت‏‌ها رها می‌‏شود و به‌‏سوی قله‌‏ی کوه‌‏ها صعود می‏‌کند. همین‌‏که آدم از جهان دشت‏‌ها رها می‏‌شود، به آرامی شروع به بیدار شدن می‏‌کند. وقتی‏‌که بیدار شد روان او هنوز خالص است و تصویرها هم‏چنان سرشار از معنا. تصویرهایی که آدم از آن بالا می‌‏آورد ما را آزاد می‌‏کنند. اما مشکل این است که این تصویرها با تصویر دشت‏‌ها به‏‌زودی درهم می‌‏آمیزند و دوباره یافتن آن‏ها مشکل می‌‏شود. آن‏چه حتمی ‏ست این است که آن بالا زمان قابل بازیافت است. چیزی‏‌که به من ثابت می‏‌کند که زمان و فضا تنها در صورت مادی وجود دارند. زمان ابژکتیو نیست.

- چرا سولاریس‏‏ را دوست ندارید؟ برای این نیست که این فیلم تنها فیلم شما ست که دردناک نیست؟
- تارکوفسکی: من فکر می‏‌کنم که مفهوم آگاهی‏ که در فیلم عینیت یافته به‏‌خوبی بیان شده است. مشکل این است که ابزارهای شبه‌‏علمی بیش از حد در فیلم وجود دارند. ایستگاه‏‌های مدارگرد، تجهیزات، همه‌‏ی این‏ها مرا عمیقاً ناراحت می‌‏کنند. ابزارهای پیش‏رفته و تکنولوژیک برای من نماد اشتباه بشر اند. انسان مدرن بیش از حد درگیر اعتلای مادی خود و جنبه‌‏ی عمل‏گرایانه‌‏ی واقعیت است. به حیوان شکارچی‌‏ای می‌‏ماند که جز شکار چیزی نمی‌‏داند. علاقه‌‏ی انسان به جهان‏‌برین از میان رفته است. آدم اکنون درحال توسعه‌‏ی خود مثل یک کرم‏‌خاکی ‏ست: استوانه‌‏ای که زمین را می‏‌بلعد و در پشت خود تل‏‌های کوچکی برجا می‏‌گذارد. اگر روزی زمین به‏‌خاطر این‏‌که او همه‌‏چیز را خورده است از میان برود، نباید تعجب کرد. رفتن به فضا چه فایده‌‏ای خواهد داشت اگر برای دور کردن ما از مشکل اصلی‌‏مان باشد: هماهنگی روح و ماده؟

- شما جایگاه خود را نسبت به آن‏چه "مدرنیته" می‌‏نامند چگونه تعیین می‏‌کنید؟
- تارکوفسکی: مانند یک آدم... که یک پای‏‌اش روی عرشه‎‏ی یک کشتی و پای دیگر اش بر عرشه‏‎ی کشتی دوم است... یکی از کشتی‌‏ها مستقیم می‏‌رود، و دیگری به‌‏سمت راست می‏‌پیچد. کم‏‌کم می‌‏فهمم که درحال افتادن در آب هستم. انسانیت درحال‏‌حاضر در چنین وضعیتی ‏ست. من آینده‏ را بسیار تیره‏ احساس می‏‌کنم، اگر انسان متوجه نشود که در حال فریب خود است. اما می‌‏دانم که دیر یا زود خواهد فهمید. انسان نمی‌‏تواند مانند فرد کم‏‌خونی که بر اثر خراش‏‌هایی که قبل از خواب بر خود ایجاد کرده است و دارد خون‌‏‏اش را در خواب از دست می‏‌دهد، بمیرد. هنر باید در این‏‌جا حاضر باشد تا به آدم یادآوری کند که او موجودی روحانی ‏ست، که او بخشی از روحی بی‌‏نهایت بزرگ است، روحی که در آخر به آن باز خواهد گشت. اگر او به این مسائل علاقه‏ نشان دهد، اگر آن‏ها را نزد خود مطرح کند، از نظر معنوی هم‏‌اکنون هم نجات‌‏یافته است. پاسخ هیچ اهمیتی ندارد. می‌‏دانم که از آن لحظه به‌‏بعد نخواهد توانست که دیگر چون گذشته زندگی کند.

- هرچند ممکن است که عجیب به نظر برسد، کسانی‌‏که فیلم‏‌های شما را دوست دارند، فیلم‏‌های علمی‌‏تخیلی اسپیلبرگ، که چون شما مسحور کودکان است، را هم دوست دارند. آیا فیلم‌‏های او را دیده‌‏اید و درباره‏‌ی آن چه فکر می‏‌کنید؟
- تارکوفسکی: با طرح این پرسش نشان می‏‌دهید که دقتی نسبت به موضوع نداشته‌‏اید. اسپیلبرگ، تارکوفسکی... همه این‏ها برای شما مثل هم‏ اند. اشتباه! دو نوع سینماگر وجود دارد. آن‏هایی که به سینما چون هنر نگاه می‏‌کنند و پرسش‏‌های شخصی طرح می‏‌کنند، به‌‏مثابه‏‌ی درد به آن می‏‌نگرند، مانند یک بخشایش، یک تعهد.
و دیگرانی که به آن به‌‏عنوان راهی برای پول درآوردن می‌‏نگرند. این سینمای تجاری ‏ست: ئی.‏تی، برای مثال، داستانی‏ ست که برای لذت بیشترین مخاطب طراحی و ساخته شده است: اسپیلبرگ در آن‏ به هدف خود رسیده است و چه بهتر برای او. این هدفی ‏ست که من هیچ‌گاه به‌‏دنبال آن نبوده‌‏ام. برای من همه‌‏ی این‏ها بی‏‌اهمیت است. مثالی را ذکر می‏‌کنم: در مسکو، ده میلیون نفر زندگی می‏‌کنند، از جمله توریست‏‌ها، و تنها سه سالن کنسرت موسیقی کلاسیک وجود دارد: سالن چایکوفسکی، سالن بزرگ و کوچک کنسرواتوار. جایی بسیار محدود که با این‏‌حال همه‌ را راضی می‏‌کند. هیچ‌کس نمی‌‏گوید که موسیقی نقشی در زندگی در شوروی ندارد. در واقع، خود حضور این هنر بزرگ معنوی و الهی کافی ‏ست. برای من هنر توده‏‌ها پوچ است.
هنر به‌‏ویژه واجد روح آریستوکراتیک است. هنر موسیقایی نمی‌‏تواند جز آریستوکراتیک باشد، چراکه هنگام آفرینش آن، سطح معنوی توده‌‏ها را به بیان می‏‌آورد، سطحی که توده‏‌ی مردم ناخودآگاه به‌‏سوی آن گرایش دارند. اگر همه قادر به درک آن بودند، در آن‏‌صورت شاهکار هنری همان قدر معمولی می‌‏بود که گیاهی که در صحرا می‏‌روید. آن‏‌وقت تفاوت استعدادها که مولد حرکت است وجود نمی‏‌داشت.

- با این‌‏حال در شوروی شما بسیار مردمی هستید. برای دیدن فیلم‏‌های شما همه جلوی گیشه‌‏ها سر-و-دست می‏‌شکنند...
- تارکوفسکی: اول این‏که در شوروی من به‏‌عنوان کارگردانی که از کار منع شده است شهرت دارم، چیزی‏‌که مردم را تشویق می‏‌کند. دوم این‏که امیدوارم موضوعاتی که سعی در اجرای آن‏ها دارم از عمق جان برآیند، از جایی که آن‏ها را برای بسیاری دیگر جز خود ام هم بااهمیت گرداند. سوم این‏که فیلم‏‌های من بیان شخصی نیستند آن‏ها دعا هستند. وقتی‏‌که فیلم می‏‌سازم، مانند یک روز عید است. مثل این است که در برابر شمایل یک قدیس شمع یا دسته‌گلی بگذارم. درنهایت همیشه بیننده وقتی با صداقت با او سخن گفته می‌‏شود متوجه خواهد شد. من هیچ زبانی را برای آن‎‏که ساده‌‏تر، کودن‌‏تر یا هوشمندتر به‌‏نظر آیم، ابداع نکرده‌‏ام. عدم صداقت گفتگو را نابود خواهد کرد. زمان به‏‌نفع من کار کرده‏ است. وقتی‏‌که مردم فهمیدند من با بیانی طبیعی با آن‏ها سخن می‏‌گویم، وانمود نمی‏‌کنم، آن‏ها را ابله نمی‌‏پندارم و چیزی جز آن‏چه فکر می‌کنم نمی‌‏گویم، آن‌وقت بود که به کار من علاقه‏‌مند شدند.

- آیا شما هم مانند سلژنیتسین فکر می‏‌کنید که دنیای غرب ازدست‏‌رفته است و حقیقت تنها از شرق خواهد آمد؟
- تارکوفسکی: من از تمام این پیش‏گویی‏‌ها فاصله دارم. من ارتدکس هستم و به روسیه به‏‌عنوان سرزمین معنوی‌‏ام می‌‏نگرم. من هیچ‏‌گاه از آن‏جا صرف‏‌نظر نخواهم کرد، هرچند که دیگر نگذارند دوباره آن‏‌را ببینم. برخی می‌‏گویند که حقیقت از غرب خواهد آمد، برخی می‏‌گویند از شرق، اما خوش‌‏بختانه تاریخ سرشار از شگفتی‏ ست. در شوروی ما با یک بیداری معنوی و مذهبی مواجه هستیم. این نمی‌‏تواند چیز خوبی نباشد. اما یافتن راه سوم دور از دست‏رس است.

- پس از مرگ چه خواهد بود؟ آیا تاکنون احساس سفر در عالم‌‏بالا را داشته‌‏اید؟ مکاشفات شما چه بوده‏‌اند؟
- تارکوفسکی: من تنها به یک امر باور دارم؛ جان انسان بی‏‌مرگ و فناناپذیر است. در جهان دیگر می‌‏تواند هر چیزی رخ دهد، که این هیچ اهمیتی ندارد. آن‏چه مرگ می‏‌خوانند، مرگ نیست. یک تولد دوباره است. کرم ‏پروانه در پیله تحول پیدا می‏‌کند. من فکر می‏‌کنم که حیاتی پس از مرگ وجود دارد، و این است که دلهره‌‏آور است. خیلی ساده‏‌تر خواهد بود که خود را چون تلفنی بپنداریم که آن را قطع خواهند کرد. در این‌‏صورت می‌‏توانیم هرطور که می‌‏خواهیم زندگی کنیم. خدا دیگر هیچ‏‌گونه اهمیتی نخواهد داشت.

- چه زمانی متوجه شدید که تکلیفی برعهده‌‏ی انجام دارید و برای آن در مقابل انسانیت مدیون ‏اید؟
- تارکوفسکی: این تکلیفی در برابر خداوند است. انسانیت بعد از آن می‏‌آید. هنرمند ایده‏‌هایی که در میان مردم هستند را گرد می‏‌آورد و مرتب می‌‏کند. او صدای مردم است. باقی تنها کار و خدمت است. جایگاه زیبایی‌‏شناسانه و اخلاقی من در ارتباط با این تکلیف مشخص می‌‏شود.

- آخرین چیزی که دوست دارید پیش از ترک این زمین به انسان‏‌ها بگویید چه خواهد بود؟
- تارکوفسکی: اصل آن‏چه می‏‌خواهم بگویم در فیلم‏‌های‏‌ام هستند. برای من غیرممکن است که از جایگاهی (تریبون) بالا روم که هیچ‏‌کس برای‏‌ام نساخته است.

- در کتاب‌‏تان زمان مهرشده، می‏‌گویید: "غرب بی‌‏وقفه فریاد می‏‌کشد: بنگرید! این من هستم! بنگرید که چ‏گونه درد می‏‌کشم! چگونه دوست می‌‏دارم! خود ام! من! خود من...!" شما به‏‌عنوان یک هنرمند سرشناس چ‏گونه از پس مشکل من برآمدید؟
- تارکوفسکی: من هنوز این مشکل را حل نکرده‌‏ام. اما همیشه تأثیر و جذبه‏‌ی فرهنگ شرقی را در خودم احساس کرده‌‏ام. انسان شرقی دعوت شده است تا هستی خود را به هرآن‏چه که وجود دارد بخشایش کند. درحالی‏‌که در غرب، آن‏چه مهم است نشان دادن و اثبات خویش است. این به‌‏نظر من رقت‏‌انگیز، ساده‏‌انگارانه و حیوانی، و کمتر معنوی و انسانی‏ ست. در این رابطه من هرچه بیشتر شرقی هستم.

- چرا از ساختن زندگی Hoffmann صرف‌‏نظر کردید؟
- تارکوفسکی: من از ساختن این فیلم صرف‌‏نظر نکردم. آن‏را به‌‏بعد واگذار کردم. ساختن ایثار اساسی‌‏تر بود. زندگی Hoffmann یک فیلم رمانتیک بود. با این‏که رمانتیسم پدیده‏‌ای نوعاً غربی ‏ست. این یک بیماری ‏ست. آدم وقتی پیر می‌‏شود، جوانی‏ را آن‏‌گونه می‏‌بیند که رمانتیک‏‌ها دنیا را می‌‏بینند. دوره‏‌ی رمانتیک از نظر معنوی دوره‌‏ای غنی بوده است، اما رمانتیک‌‏ها نتوانستند از نیروی‏ خود آن‏‌چنان که بایسته بود استفاده کنند. انسان رمانتیک چیزها را آراسته می‏‌کند، کاری را می‏‌کند که من وقتی خودبسنده نیستم انجام می‏‌دهم: من خود ام را ابداع می‏‌کنم، جهان را دیگر نمی‏‌آفرینم، آن‏را ابداع می‏‌کنم.

- چرا در ابتدا کلمه بوده است، هم‏ان‏‌طور که عبارت پایانی ایثار هم یادآوری می‏‌کند؟
- تارکوفسکی: ما در برابر کلمه بسیار در اشتباه هستیم. کلمه تنها هنگامی از نیروی اسرارآمیز برخوردار است که صادق باشد. امروزه کلمه برای پنهان کردن اندیشه‏‌ها به‏‌کار می‏‌رود. در آفریقا قبیله‌‏ای را کشف کرده‌‏اند که نمی‌‏داند دروغ چیست. انسان سفید سعی کرده است برای او توضیح دهد اما آن‏ها متوجه نشده‌‏اند. سعی کن جنبه‌‏ی رازآمیز این جان‏‌ها را بفهمی، آن‏‌وقت خواهی فهمید چرا در ابتدا کلمه بوده است. وضعیت کلمه نمایان‏گر وضعیت معنوی جهان است. درحال‏‌حاضر گسست بین کلمه و آن‏چه به آن اشاره دارد بیشتر-و-بیشتر می‌‏شود. خیلی عجیب است. این یک معما ست!

- آیا در پایان جهان زندگی می‏‌کنیم یا در پایان یک جهان؟
- تارکوفسکی: یک جنگ هسته‌‏ای در این زمان؟ چنین چیزی حتا پیروزی شیطان هم نخواهد بود. مثل... مثل کودکی‏ خواهد بود که درحال کبریت‌‏بازی، خانه را به آتش می‏‌کشد. آدم دیگر نمی‌‏تواند حتا او را به‏‌جنون آتش‏‌افروزی متهم کند. از لحاظ معنوی انسان قادر به تحمل بمب‌‏ها نیست. او هنوز چندان پخته نیست. انسان باید هم‏چنان از تاریخ بیاموزد. و اگر آدم تنها یک چیز تاکنون از تاریخ آموخته باشد این است که او هرگز چیزی به ما نیاموخته است. این یک نتیجه‏‌گیری بی‌‏نهایت بدبینانه است. آدم بی‌‏وقفه اشتباهات‏ خود را تکرار می‏‌کند. این وحشت‏ناک است. بازهم یک معما! من فکر می‏‌کنم برای آن‏که تاریخ درنهایت به سطح بالاتری ارتقاء یابد باید فعالیت معنوی بسیار گسترده‏‌ای را سامان دهیم... مهم‌‏ترین مسأله آزادی اطلاعاتی ‏ست که آدم باید بدون کنترل دریافت کند. این تنها راه‏کار مثبت است. حقیقت کنترل‌نشده سرآغاز آزادی‏ ست.

* این متن برگردانی بود از: ?Une lueur au fond du puits

Nostalghia

پی‌‏نوشت: تمام پیوندها و تأکیدها از من است.

برگردان: 4 مهر 1388

Le sens de la droite de Dieu

2018-03-14T17:00:00.000+03:30

Le jour s'est ouvert par l'afflux des mystères ! La Terre a 12 mois et la nature 4 saisons, mais la vie humaine se passe seulement en une saison, celle de récolte, qui a trois mois ou moments : Le passé, le présent et l'avenir ; nous entrons dans ce monde déjà assez vieillis.

Et ce vieillissement se reflète dans la raison et la parole.

La vie est une saison en 3 actes qui vient après neuf mois d'attente ; ce 9 mois est le moment de sortir, ne pas de l’inexistence vers l'existence mais de l’inexistence de l'inexistence vers l'inexistence ! Le zéro représente une inexistence en puissance.

Après ce neuf mois nécessaire à notre formation, on entre dans l'ordre du dix ; en ce 10, nous sommes le zéro, et cette fois un zéro simple, devant une vraie existence qui est l'Un.

*Peut-être c'est mieux de remplacer l'inexistence avec le néant !

La nature est gouvernée par des cycles qui reviennent sans relâche ; la courbe en est la forme et tout y est forcément courbé, même la raison et la mentalité humaine ! Nous sommes tous recroquevillés dans le zéro.

Le temps est un phénomène humain et n'existe pas comme tel dans la nature ; l’éternel retour est neutre en rapport du temps qui a une généalogie en trois actes; l'homme par son mouvement dans le temps a déjà réussi à briser le règne de la courbe dans son corps et se mettre debout.

Parvenir à se dresser et mettre de la distance entre la tête et la terre a déjà tout son message en soi : on s'est détaché de l'ordre de la nature, c'était par une forte volonté indéfinissable et assez mystérieuse...

L'homme a cette vocation de pousser cette droiture dans sa raison : c'est la volonté de droiture qui est l'animateur caché de toute la vie humaine et pas toute sorte d'autres volontés que certains philosophes ont déjà exigées.

Ainsi, si on parvient à se mettre debout dans la raison, on pourrait sortir du disque du zéro qui est le règne de la nature et le néant humain et entrer dans l'ordre du 11 ; l'onze est deux uns qui sont côte à côte ou bien les deux pages d'un livre ouvert.

C'est le vrai sens de la droite de Dieu dans "Qui est à la droite de Dieu, étant allé au Ciel; [et] auquel sont assujettis les Anges, et les dominations, et les puissances" 1 Pierre 3:22 ; révélé pour la première fois dans toute l'histoire de la religion, témoignez-le !

2011-01-10T19:41:00.005+03:30

دیر، امّا عاقبت بیدار؛ زمستان.

2011-01-10T19:41:00.003+03:30

پیش از آنکه رؤیا (یا وحشت) بشریِ ما
اسطوره‎ها، فرضیه‎هایِ پیدایش و عشق را ببافد،
پیش از آنکه زمان از جوهرش روزها را سکه زند،
دریا، همواره هستی داشت،
دریا کیست؟ آن وجود عاصی کیست؟
عاصی و کهن که بنیان زمین را
می‎جود؟ او، اقیانوس است و اقیانوس‎هایِ بسیار است،
او ورطه و شکوه است، بخت و باد است
گویی هر نگاه به دریا، اولین نگاه است
هربار، با شگفتی صاف شده
از چیزهایِ عنصری
غروب‎هایِ زیبا، ماه، کپه‎یِ آتش
دریا کیست، و من کیستم؟ روز
پس از احتضارم، خواهد گفت.

شعرِ «دریا» برگرفته از خورخه لوئیس بورخس، هزارتوهای بورخس، ترجمه‎یِ احمد میرعلائی، کتاب زمان، 1381، ص.242.

چندی پیش که از مقابل کتاب‎فروشی زمان می‎گذشتم دیدم که بسته است و گویی که ماه‎ها باز نشده بود؛ لایه‏یِ ضخیمی از خاک رویِ کتاب‎هایِ پشت ویترین نشسته و پشت در-اش هم، طبق معمول اینجاها، پر از کاغذ و آت- آشغال شده بود؛ یاد پاز افتادم، یاد بورخس و تاریکخانه‏یِ ایدئولوژی و تنها با خود گفتم: حیف! و گذشتم.

از عشقی که به میهنش داشت، در میان سپاه مرد

2011-01-10T19:41:00.001+03:30

امروز تویِ یکی از این اداره‎ها سرِ-کار-ام با چندتا خانم بود؛ هرچند که سردواندند مرا امّا چند لحظه‎ پیش فکر می‎کردم که چه مهری در وجودشان بود؛ شاید هم حالا این اندیشه مرهمی برایِ تسکین سرخوردگی‎ام باشد؛ امّا نه، واقعن بود.

* عنوان خطی ست از داستانِ ایزودورو آسه‎ودو، از هزارتوهای بورخس.

از خوبی‏های وبلاگ نویسی

2009-09-24T13:55:00.002+03:30

از خوبی‏های وبلاگ نویسی این است که می‏توانی فکرها و جمله‏هایی که به‏طور ناگهانی در ذهن‏ات نقش می‏بندند و در حالت معمولی از کنار آن‏ها می‏گذری را در جایی ثبت کنی؛ باگذشت زمان وقتی سال‏ها بعد و یا حتا چند ماه و چند هفته بعد آن‏ها را می‏خوانی کمی از حسی که در زمان نوشتن متن داشته‏ای برای‏ات زنده می‏شود؛ می‏توانی با خواندن وقایع‏نگاری‏ها سیر اندیشه‏ات را مرور کنی؛ اما کسی که در ابتدا چنین هدف و منظوری دارد چرا از ابزار یادداشت شخصی و یا یک بلاگ خصوصی استفاده نمی‏کند؟ خوانده شدن توسط دیگری لذت‏بخش است، این‏که بتوانی دوستان نادیده‏ای برای خود گردآوری و افکار ات را در معرض نگاه آن‏ها قرار‏ دهی؛ از دیگر سو دانستن این‏که خوانده می‎‏شوی در پیرایش و آراستن آن‏چه می‏خواهی به قلم آوری نقش زیادی دارد، تویِ سال‏ها و ماه‏ها بعد هم شاید دیگری‏ای به‏شمار آیی نسبت به امروز روز ات.

سپاس

2009-09-22T20:45:00.002+03:30

سپاس از باران.