خب…تا اینجا که چرت گفتم…   دوست هم ندارم که بیشتر از این چرت بگویم تا همین یک  ارزن آبرو و اعتبارم مخدوش نشود…  شاید یک روز بالاخره یابوی هار درونم آرام بگیرد و دو دقیقه مهلتم بدهد تا  کمی اینجا درست بنویسم…  (ادبیات این پست شباهت حیرت آوری با ادبیات وصیت‌نامه‌ها دارد)…  اگر دوست داشتید، اینجا می‌توانید پیدایم کنید… اگر البته اساسا کسی دنبالم می‌گردد… پس تا آن روز مراقب خودتان باشید…

کل فراز و نشیب زندگی یک ماه گذشته همین بوده… یک فقره قتل و یک دوره حمالی… چیزی پیش آمد در جریان‌تان می‌گذارم

بگذریم… من به این نتیجه مهم رسیده‌ام که من آدم‌ها را خیلی دوست ندارم… به طور بسیار شدیدی با “هولدن” در کتاب ناتور دشت همذات پنداری می‌کنم (این کتاب رو که ایشاله خوندین؟) …یعنی یک جورهایی باید تمرین دوست‌داشتن آدم‌ها را بکنم… برای همین دیروز رفتم رستوران یکی از رفیق‌هایم که تازگی راه افتاده،  تا فی‌سبیل‌اله برای منویش، از غذاها عکس بگیرم… یک جورهایی تهذیب نفس… تقیه… رشادت…ایثار… سعی کردم به هیچ چیزی هم حتی توی دلم گیر ندهم که چرا فلانی اینطوری است و این‌ها… موفق بودم الا یک آقای آذری که آنجا بود (از همین‌جا به تمام آذری‌های غیور سلام عرض می‌کنم و به شما اطمینان می‌دهم که من جز آن فارسهای بی‌تربیت نیستم که …) قیافه و لهجه این آدم، من را یاد گروهبان میدان تیرمان می‌انداخت که قبلا نوشته بودم (خدایی اون رو هم نخوندین؟ پس شما اوقات فراغتتون رو چه می‌کنین؟)… مجبورم دوباره بگم… همان روز میدان تیر که ساعت شش صبح  با مینی‌بوس، مثل یک سری گوسفند مسلح،  وسط میدان تیر ِ “تلو” ردیف‌مان کردند و گفتند صبر کنید گروهبان بیاید…  بعد هم دیدیم که یک ماشین هیوندای سرخابی از آن دور مثل ارابه شیطان گلوله کرده و با سرعت دویست تا آمد آنجا… بعد هم گروهبان از پشت ماشین بیرون پرید و بلندگو را از دست افسر قاپید و سخنان گهربارش را خطاب به ما گوسفندان این‌طور شروع کرد: “کره‌خرا… اینجا حرف، حرف منه… هر کی گه اضافی بخوره، با سیبل جاشو عوض میکنم و میدم باقی آبکش‌اش کنن… هدف اصلی سلامت شماس…  نفر داشتیم اینجا حرف منو گوش نداده، رفته زیر مینی[بوس]… “

حالا یادتان آمد؟ همان… خلاصه این آقای توی رستوران هم کپی برابر اصل گروهبان بود…  به صورت فزاینده‌ای “منم منم” می‌کرد و امکان نداشت ما از چیزی حرف بزنیم و او فضل و فضولاتش را روی صورت ما قی نکند… چرا بعضی آدم‌ها اینطورند؟ احساس می‌کنند که اگر دو ثانیه سکوت کنند، طول عمرشان کاهش پیدا می‌کند؟ می‌گفتم باطری قلمی، می‌گفت”باطری میخوای به من بگو… من یه رفیق دارم که کل باطری آمریکای شمالی رو تامین می‌کنه…” آخه پدرآمرزیده… یک چیزی بگو که بگنجد… یا گفتم که یک دوستی دارم که دنبال کار خوب می‌گردد… بعد گفت ” اشکال نداره… رئیس بانک جهانی، با من اینطوره (در حالیه که انگشت‌های اشاره دو دستش را در هم قلاب کرده بود)… بگو بیاد”… بعد هم من به گروهبان گفتم که اما این خانم محترم توی صنعت مواد غذایی تخصص دارد…” اها… می‌خوای یه شعبه مکدونالد براش بگیرم، نصف قیمت؟” چرا؟ واقعا چرا؟ چرا بعضی‌ها مثل همان طوفان جمعه، آدم را به فلان می‌دهند و نمی‌گذارند آدم به عکاسی و تهذیب نفس‌اش برسد؟ ها؟

از این هم بگذریم… بر اساس این که زکات علم، نشر آن است، می‌توان این نتیجه را گرفت که زکات لذت هم نشر آن است… فلذا شما هم این وبلاگ را بخوانید… به شخصه نگارش این آدم را دوست دارم و مهم‌تر از آن فکرهایش را… شاید شما هم لذت بردید.

دیدید؟  پیدا کردن جمله اول سخت است… در هر حال همان چیزهایی که بالا گفتم را به عنوان شروع پست قبول کنید… بعد از سال‌ها رفتیم باغ‌وحش… مثل همه باغ‌وحش‌ها، یک محل بوگندو بود، با یک تعداد قفس غم‌بار که داخل هر کدام از آن‌ها یکی دوتا حیوان دپرس به آدم زل می‌زنند و قطعا  آرزو  می‌کردند که کاش به جای تایتانیک، کشتی نوح به آیس‌برگ خورده بود و غرق می‌شد، تا این روز را نمی‌دیدند… در عوض بچه‌ها (و بعضا بزرگتر‌ها) با دیدن گورخر و فیل و کرگدن، آن‌چنان ذوقی می‌کردند که انگاری  بعد از سال‌ها نیمه گم‌شده‌شان را پیدا کرده‌اند… من از بچگی از باغ‌وحش بدم می‌آمده…. پارک ارم یک باغ‌وحشی داشت (دارد؟) که بوی گندش تا قزوین هم می‌رسید… یک شیر زردنبو داشتند که هم‌سن نادرشاه افشار بود… از  بس که لاغر بود، انگاری لوله یک  جارو برقی صنعتی را توی کو.ن‌اش کرده‌اند و با  تمام قدرت روشن‌اش کرده‌اند و همه چیز را مکش کرده (گرفتید منظورم را؟)… حق هم داشتند… آن‌موقع جنگ بود و گوشت به آدم‌ها هم نمی‌رسید… چه برسد به این شاه‌شیر… خلاصه این‌طوری… یک بار هم که یک خرس  توی پارک ملت،  دست یک بچه‌ای را گرفته بود و از فرق سر تا  کف پایش را خورده بود و دو تا آروغ تحویل والدین‌اش داده بود… بعدترها هم شنیده بودم که یک مسئول ذی‌ربط، دلیل حادثه را اشتباه محاسباتی در فاصله میله‌های قفس اعلام کرده بود… اینطوری که خرس از لای آن‌ها نمی‌توانسته بیرون بیاید ولی فراموش کرده‌اند که بچه آدمیزاد از لای آن‌ها می‌توان رد بشود… راست و دروغش گردن روزنامه‌های وقت….

ببخشید… من فقط  خواستم بگویم دیروز  رفتیم باغ‌وحش… نمی‌دانم چرا یکهو اینقدر ماجرا خشن شد و رسیدیم به موضوع بچه‌خوری… بگذریم… بیایید از چیزهای خوب حرف بزنیم… این آخر هفته علاوه بر باغ‌وحش، یک مهمانی هم دعوت بودیم و جای شما خالی، خیلی خوش گذشت و نور بود، صدا بود، عشق بود و اینها… بهترین قسمت ماجرا این بود که آن‌جا یک تلویزیون بود که داشت برنامه جام‌جم ،شاید هم شبکه دو یا سه را نشان می‌داد… هر چه بود یکی از شبکه‌های داخلی بود…  بعد از پنج سال… مثل همان آدم‌هایی که توی باغ‌وحش با دیدن کرگدن ذوق می‌کردند، من هم با دیدن خانم مجری بال‌بال می‌زدم…یک برنامه‌ای بود که آشپزی یاد می‌داد، خیاطی یاد می‌داد، یک آقای دکتر اورولوژیست مهمان‌شان بود، خواننده داشتند… اصلا شهر فرنگ بود… خیلی باحال بود… تنها اشکال این بود که صاحب‌خانه راضی نمی‌شد که صدای تلویزیون را زیاد کند…  این شد که من تمام برنامه را به‌صورت صامت نگاه کردم…  مجری  برنامه با این‌که یک زن درشت اندام بود  و کمی  کمتر از یک قبضه، ریش فرخورده  داشت و با مانتوی خردلی برق برقی‌اش ، درست به هیئت ابرهه درآمده بود، اما من  خیلی دوست‌اش داشتم… یک حرف‌هایی می‌زد که البته من نمی‌شنیدم ولی حتما خوب بوده‌اند…  بعد یک خانمی را آوردند با مانتوی سفید (مثل پرستارها) و دستکش جراحی… فکر کردم آمده روش پیوند کلیه را یاد بدهد و برود…  اما بعد دیدم که آمده کیک قیسی درست کند… آشپز بود…  مانتویش دست‌کم  سه سایز برایش بزرگ بود و راحت دو تا کفن جادار را می‌شد از کنارش درآورد… اما خوبی لباس گشاد این است که قدرت تخیل آدم را زیاد می‌کند… که ببیند آن تو چه خبر است؟ بزرگند؟ کوچکند؟ توی دست جای می‌گیرند؟ نمی‌گیرند؟  کلا تفریح خوبی است…

بعد هم یک دکتر  اورولوژیست را آوردند… خیلی نفهمیدم از چی صحبت می‌کرد…  لااقل اگر دکتر مغز و اعصاب می‌آوردند، شاید جهت مثال و تنویر، دست به  سرش می‌کشید یا عکس مغز را نشان می‌داد… ولی دکتر اورولوژیست به کجایش دست بکشد یا عکس چی را نشان بدهد… خلاصه خیلی مفید نبود…

 دست آخر هم یک آقای خواننده‌ای آمد و ایستاد روبروی ابرهه و شروع به خواندن کرد… لابد خوب می‌خواند…  لابد می‌خواند “گل می‌روید ز باغ، گل می‌روید”… مجری هم انگاری که در محضر فیثاغورث نشسته باشد و هندسه یاد بگیرد، هیچ عکس‌العملی به غمزه‌های خواننده نشان نمی‌داد… اما من هنوز دوستش دارم (مجری را می‌گویم)…

 مخلص کلام اینکه  دو ساعت تمام آنجا نشستم و تماشا کردم… طعم  گس عشق دوباره آمد زیر زبانم… اگر  خانم مجری نزدیک‌مان بود، شاید به جای باغ وحش ، دستش را  میگرفتم و می‌رفتیم یک باشگاهی چیزی، دمبل می‌زدیم… روز تولدش برایش افترشیو کادو می‌فرستادم… کاش…

این بود آخر هفته ما…  نور بود…  صدا بود…  مجری بود… کرگدن بود… جای شما جدا خالی بود…

دیروز رفتیم پیک‌نیک… چه اسم مسخره‌ای دارد این پیک‌نیک… آدم را یاد گاز پیک‌نیکی و قابلمه آش نخود می‌اندازد… سه پایه دوربین، دستم را زخمی کرد… بس که این سه‌پایه مثل گراز خشن و وحشی است… شبیه دوشکا است… همین اسلحه خفنی که یک تیر آن، یک قبیله آدم را دود ِ هوا می‌کند… یک بار  توی حیاط‌مان گذاشته بودم‌اش روی دوشم تا بروم عکاسی… تا همسایه‌مان من را دید، مثل سگ فرار کرد… فکر کرد که الان شلیک می‌کنم و کو.نش پاره می‌شود… اما من شلیک نکردم… خودم هم باورم شده که سه‌پایه‌ام شلیک می‌کند… به هرحال… انگشت درازم (همان که موقع رانندگی خیلی از خودش شور و حال عجیبی نشان می‌دهد) لای سه‌پایه ماند و یک حفره در آن ایجاد شد و خون فواره می‌زد بیرون (نه با این هیجان البته)… الان هم سرش را باندپیچی کرده‌ام و شبیه این مردان ترکمن شده که کلاه پشمالو سرشان می‌گذارند (شرط می‌بندم این وسط یک ترکمنی پیدا می‌شود و  این جمله آخر را می‌کند پیراهن عثمان که ای داد و بیداد، چه نشسته‌اید که عزت و عصمت‌مان پودر شد… بس که ما غیرت داریم)…

بگذریم… خلاصه اینکه داشتم این عکس را می‌گرفتم  که انگشتم پکید… هر کس نداند، فکر می‌کند عجب جای مصفایی است اینجا… برش اریبی از خود ِ بهشت… اما خب… خدا را شکر که دوربین، فریم دارد… فریم‌بندی در عکاسی یعنی نشان دادن قسمتی از حقایق… به عبارتی حذف برخی دیگر از حقایق… مثلا اگر من آدم منصفی بودم و کمی وایدتر عکسم را می‌گرفتم، احتمالا شما کنار این آبشار و دریاچه فیروزه‌ای، یک اتوبان شلخته و یک پل فکسنی و دو کرور ماشین دریده هم می‌دیدید که می‌توانستند صراحتا به احساسات و عواطف بیننده پی‌پی کنند… پس زنده باد فریم‌بندی و زنده باد کراپ کردن… فکر نکنید که کار نادرستی کرده‌ام… همه ما در زندگی روزمره‌مان، اتفاقات ساده را حین بازگوکردن کراپ می‌کنیم… هر قسمتی که دوست داریم را داخل فریم حرف‌هایمان جا می‌دهیم و قسمت‌هایی که به صلاح نیست را زیر سبیلی رد می‌کنیم… کراپ کردن یکی از مهارت‌های هر انسان چهار سال به بالا، به حساب می‌آید… به‌خدا…

من چقدر سعی دارم اینجا اصول بدیهی را بازگو و اثبات کنم… اصلا اثبات اصول بدیهی از همه چیز سخت‌تر است… شما اگر رشته تحصیلی‌تان ریاضی محض باشد (نگران نباشید، من هم نیستم) این را خوب می‌دانید که اثبات “یک بعلاوه یک می‌شود دو”، به مراتب از اثبات یک انتگرال شصت‌گانه سه بعدی با سه متغیر هم می‌تواند ملال‌انگیزتر و بغرنج‌تر باشد… چون برای اثبات آن اولی هیچ پیش‌فرضی وجود ندارد و شما باید از خود  آدم و حوا و سیب شروع به اثبات کنید تا نهایتا برسید به اینکه باباجان یک با یک می‌شود دو… بعد هم که اثبات کردید، می‌فهمید که قبل از اثبات، چند صد میلیون آدم، از نتیجه این اثبات مطلع بوده و در زندگی روزمره‌شان آن را استفاده می‌کنند… این یعنی عبث‌آلودگی یک تلاش… درست مثل همین وبلاگ‌نویسی من که بیشتر یک تلاش مذبوحانه جهت هیچی است… شاید فقط بدرد تقویت عضلات انگشتان بخورد که دارند توی سر کیبرد می‌زنند…

حالم از این پست‌ها به هم خورد… کلی کلمه انگلیسی قاتی خودش دارد… اصلا تقصیر این زبان فارسی است… کلمه کم دارد… تا می‌خواهم دو خط چیزی بنویسم، مجبور می‌شوم شش تا کلمه بیگانه (بیگانه و پدرسگ) هم بپرانم… تقصیر من است؟ به جای کراپ و کیبرد و انتگرال و فریم و دوشکا و پیک‌نیک و استلاکتیت و استلاکمیت و هلیم و ماشین و وبلاگ چه بنویسم که هم من بفهمم و هم شما؟ زبان مادرمرده‌ای است این فارسی… عین یک اسکلت است که کت و شلوار انگلیسی مرینوس تن آن کرده‌ایم… اصلا چطور ممکن است  وقتی که ما هنوز برای انتگرال معادل مقبولی نداریم، قله‌های مرتفع دنیا را فتح کنیم؟ زر مفت می‌زنیم؟ من هم همین فکر را می‌کنم… پس بزن قدش… 

این‌ها مهم نیست… مهم این است که مجاهدت دیروز من باعث شد تا چهار گیگابایت از هشت گیگا بایت این  ”سه‌فشرده‌ساز” را پر کنم… در این تفحص هم، صرفا کمیت مد نظر بوده و کیفیت را  ندیده گرفتم… همین شده که طیف وسیعی از آهنگ‌ها و خواننده‌ها را داشته باشم… از آتشی که نیستان را به فنا داد تا لیلای احمق که در را باز نمی‌کند و سوسن بی‌شعور که اجازه خواستگاری به بروبچه‌ها نمی‌دهد…

اما این وسط یک آهنگ‌هایی هست که درست مثل ماشه یک تفنگ عمل می‌کنند و با همان دلنگ‌دلنگ اول‌شان، آدم را شلیک می‌کنند به قدیم‌ها…  می‌توانند آدم را بیست سال جابجا کنند… این آهنگ‌ها ، دم‌مسیحا دارند و کارشان زنده کردن خاطرات است… مثل یک بیل مکانیکی می‌افتند به جان خاک ترک خورده خاطرات و آنها را زیر و رو می‌کنند و هر چه مرده است را زنده می‌کنند… خوب و بد…  بعد همین می‌شود که وسط  قدم زدن، بیل مکانیکی دیو.ث یکهو دلش می‌خواهد بزند به صحرای کربلا…  کلی خاطره مرده را مثل روز اول ، صحیح و سالم می‌گذارد جلوی چشم آدم… تو هم فقط می‌توانی آرام سرت را بین دو دستت بگذاری و شاهد پرت شدن‌ات به قدیم‌ها باشی…  یک جایی از دل آدم فشرده می‌شود… یک جورهایی دلت دکمه “پلی‌بک” می‌خواهد… فکر می‌کنی که هست… ولی نیست…

نمی‌دانم این خاصیت من است یا خاصیت شرقی‌ها یا  همه آدم‌ها که ناخواسته، یادآوری خاطرات‌شان آغشته به یک تم غم‌انگیز می‌شود… انگاری که کانال زنده‌سازی خاطرات، مجهز به یک فیل.تر غم‌ساز است و حتی خاطرات شاد و مفرح هم، ماهیتی ملال‌آور به خودشان می‌گیرند… مثلا به طرف می‌گوئی که یادته  ده سال پیش،عروسی فلانی چه خوشی گذشت؟ بعد قیافه طرف را نگاه کنید… اول سرش کمی کج می‌شود، چشم‌هایش از فوکوس خارج می‌شود، عضله‌های صورتش شل می‌شود و یک لبخند ماستکی روی صورتش جاخوش می‌کند…  این یعنی اوج اندوه در بازسازی یک پدیده مشمول زمان شده‌ی شاد…

شاید هم این موضوع، مربوط به شالوده “غم‌پرور” ما شرقی داشته باشد…  احتمالا همه ما قبول داریم که لذتی که در غم هست، در شادی عمرا نیست… نه… بگذارید جمله‌ام را اصلاح کنم… لذتی که ما از غم می‌بریم، از شادی عمرا نمی‌توانیم ببریم…  یک کسی هست (احتمالا سیمین دانشور) که یک جایی (احتمالا سووشون ) می‌گوید: باریتعالی موقع سرشتن خاک انسان، بر سر او گریست و از آنجا بود که گل انسان به اندوه اشک آغشته شد و  غم پاره‌ای از وجود انسان گشت یا چیزی شبیه این (تمنا می‌کنم این جمله را مربوط به علی شریعتی و کتاب کویر او نکنید… به غیر از علی،  آدم‌های دیگر هم حرف‌های خوب  و مشابه می‌زنند)… یا مثلا اینکه می‌گویند که پایان هر خنده زیاد، یک گریه است… بار اول این را کجا شنیدم؟ دانشجو بودم… نصف‌شب با پوریا و سه چهار نفر دیگر، وسط خیابان ولیعصر افتادیم دنبال یک موش… به عنوان یک دانشجوی شهرستانی، تفریح بهتری پیدا نمی‌کردیم… موش را بدبخت کردیم… آنقدر در این کش‌و‌قوس، خندیدیم که فک‌مان جر خورد و شلوارمان را خیس کردیم… بعد هم برگشتیم خوابگاه… ساعت سه صبح  تلفن زدند که پدر پوریا فوت کرده… بعد همه گریه‌مان گرفت… بعد هم یک خری همان مثال بالا را زد و مثل پزشکی قانونی، عامل فوت را خنده‌های زیاد چند ساعت پیش  اعلام کرد… شاید هم دلیل غم‌اندود شدن، آکواریوم مسمومی باشد که در آن رشد و نمو پیدا کرده‌ام…

زدم جاده خاکی… خلاصه آهنگ گوش می‌دهم و خاطره زنده می‌کنم… آدم‌های دور، یکی یکی می‌آیند جلوی چشم‌ام…  من هم  سرم را کج می‌کنم، چشم‌هایم از فوکوس خارج می‌شود و یک لبخند ماستکی بهشان می‌زنم … انگاری که می‌گویند “خاطره هر جا که میری به یاد من باش”…

بعد نوشت) چون من و شما خیلی رفیقیم پس بگذارید یک چیزی که ته دلم است را بگویم… من از دو سه تا عبارت کلاسیک زیاد خوشم نمی‌آید… مثلا “ایرانی جماعت”… مثلا “ملت باحالی داریم”(به مفهوم منفی)… خیلی توی سر خودمان نزنیم… هر قومی یک خوبی‌هایی دارد و یک بدی‌هایی…  اگر شما هم چند سالی لای یک قوم بیگانه زندگی، می‌فهمید که آنها هم جنبه‌های چندش‌اوری در زندگی‌شان دارند… پس خیلی مته به خشخاش خودمان نگذاریم… ما هم یک ملت معمولی هستیم مثل باقی ملت‌ها… نه خیلی خارج ضوابط  و عجیب و غریب هستیم و نه خیلی باهوش که اگر از ناسا حذف شویم، کل پروژه‌های فضایی کنسل بشود… کاملا معمولی.

هفته پیش دو تا درخت بریدم… بله… من علاوه بر وبلاگ‌نویسی، درخت بریدن هم بلدم… یک اره برقی به این درازا (و بلکم درازتر) قرض کرده بودم… زور و صدا و تکانش،درست به اندازه یک موتور سی‌جی۱۲۵ بود… موقع کار کردن با آن، احساس می‌کردم که یک سی‌جی را بغل کرده‌ام…  روشن که می‌شد، دوتائی‌مان (من و اره) غرق در دود و خاک و صدا  و توهم جنون می‌شدیم… توهم جنون  در بریدن ِ هر چه که سرپاست… مثل توهم جنون یوسفِ ختنه‌چی و دول بچه معصوم… اصلا تا حالا درخت بریده‌اید؟ خاصیت درخت این است که تا آخرین ثانیه قبل از سقوطش، سرپا می‌ماند و سوت می‌زند و انگار نه انگار… بعد یکهو غافل‌گیر می‌کنند و می‌افتد… شاید اینطوری می‌کند تا یکهو بیافتد سر آدم و انتقام بگیرد… اما ما آدم‌ها بی‌شرف‌تر از این حرف‌ها هستیم…  کلی محاسبه می‌کنیم که چطوری به ریشه بزنیم که خواهر و مادر درخت یکی بشود بی آنکه خون از دماغ کسی بیاید… بعد هم درخت می‌افتد… با صدا هم می‌افتد… راست گفته‌اند که صدای رویش هزار درخت را نمی‌شود فهمید ولی صدای افتادن یکی‌شان را چرا (کی گفته بود این را؟)…

چقدر nonsense حرف می‌زنم… معادل فارسی آن را پیدا نکردم که حق مطلب را ادا کند… ترجمه‌اش می‌شود چرت و پرت؟ بی‌ربط؟ بی منطق؟ مهم نیست… مهم این است که من دارم nonsense حرف می‌زنم… نه… این هم مهم نیست… همه آدم‌ها یک وقت‌هایی دلشان گرفته یا سنگین است یا روانشان به صورت مقطعی پریشان است… این گرفتگی و سنگینی و پریشانی باید تخلیه شود…  یکی تار و تنبور خلاصش می‌کند، یکی دود و بنگ و یکی نوشتن… پس حرجی بر آدم دل گرفته و دل سنگین و روان‌پریش نیست… اگر خسته شدید، شما بروید بخوابید… من هنوز می‌خواهم حرف بزنم…

اسم حسابدارمان لیندا است…چند سال پیش، یکهو تب کرده است و تارهای صوتی‌اش آسیب دیده است… حالا مجبور است نجواکنان حرف بزند… انگاری می‌خواهد یک راز مگو را بازگو کند… نسبت جغرافیایی اتاق من به اتاق لیندا مثل نسبت مراغه است به زاهدان… یا نیاوران به نازی‌آباد… از هم دوریم و هفته‌ای یکی دوبار همدیگر را بیشتر نمی‌بینیم… آن‌هم توی آشپرخانه (آشپزخانه جایی می‌شود نزدیک کرمان  یا مثلا میدان انقلاب)… امروز هم آنجا دیدم‌اش… گفت ماجرای ورزشگاه مصر را شنیده‌ای که ۷۴ نفر مرده‌اند… بعد گفت توحش همه جا هست… اینجا هست… مصر هست.. ایران هم هست… مصری‌ها بعد از فوتبال رم می‌کنند، افغانی‌ها سر زنان‌شان جفتک می‌اندازند، ایرانی‌ها سر تعصب و غیرتشان و آمریکایی‌ها سر نفت… آدم اساسا متوحش و لگدپران از کمپانی مادر و پدرش تولید می‌شود و لزومی هم به اصلاح آن نیست… مثل اینکه خر را از جفتک منع کنیم و سگ را از گزیدن… این نظر لیندا بود و نه من… ولی من لیندا را دوست دارم… پس راست می‌گوید…

راستی می‌دانستید که من یک آدم بهمنی هستم؟ منظور این نیم‌خط جمله چیزی نبود الا اینکه خودتان خیلی محترمانه بیائید و تبریک‌تان را بگوئید… ما که هیچ راز نگفته‌ای بین‌مان باقی نمانده و شما حتی شماره تنبان من را هم می‌دانید (گو اینکه من مال شما را نمی‌دانم و بد نیست کنار تبریک‌تان، شماره‌تان را هم ذکر کنید)… خواستم بگویم امسال می‌خواهم برای تولدم، یک حالی به خودم بدهم… هنوز دقیق نمی‌دانم چه حالی… اما حال خوبی… آدم باید هر از چندگاهی  خودش را تحویل بگیرد و به خودش احترام بگذارد… اصلا شرط محترم ماندن پیش غیر، احترام به خود است… نه؟

در تائید پاراگراف قبل یک مثال هم دارم… همین یک ماه پیش به خودم احترام نگذاشتم و  عکاس یک مجلس عروسی شدم (خودم می‌دانم که یک بار این موضوع را ذکر کرده‌ام)… اما خیلی عذاب کشیدم… شده‌ام مصداق “در زندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره روح را آهسته و در انزوا می‌خورد و می‌تراشد”(سلام صادق)… درد داشت… من اساسا آدم درون‌گرائی هستم… در جمع تا حدی معذبم… مخصوصا جمعی که همه به یک دلیل مشترک و شاد، دور هم باشند و من مشمول آن دلیل نشوم… درست مثل عکاس یک مجلس عروسی که خوشبختی یا بدبختی عروس و داماد به تخ.مش هم نباشد… خلاصه سخت گذشت… مخصوصا وقت‌هایی که هفت هشت تا زن پاتیل جلوی دوربین ژستهای محیرالعقول بگیرند… چرا بعضی زن‌ها زیر بغل‌شان را درست نمی‌تراشند در حالی که لباس‌شان آستین هم ندارد؟ فوتوشاپ حرمت دارد و نباید نقش ژیلت را بازی کند….

هنوز اینجا پنجشنبه است… هوا متعادل… من –به عنوان بخشی از کلونی متوحش‌ها- یک سال بزرگ‌تر شدم و یک شمع بیشتر به ماتحت کیکم فرو رفته… بریدن دو درخت و تخصص در پاکسازی زیر بغل زنان شرقی با موهای زائد به قطر سه میلیمتر و بیشتر، توسط فوتوشاپ هم به رزومه‌ام افزوده شده (فکر کنم کسی تااین‌جای پستم بیدار  نمانده است تا از او خداحافظی کنم)… شب بخیر…

***

رسیدیم ایران و کوهی از آدم به استقبال‌مان آمد و ما را بردند خانه… شب را خانه پدری خوابیدیم… صبح  دور میز صبحانه نشستیم… بچه‌هایم به قصد تخریب خانه، شیطانی می‌کردند و به هیج صراطی مستقیم نمی‌شدند  و روی  اعصاب پدرم رژه می‌رفتند… همان وسط با احتیاط از پدرم پرسیدم که نظرش با بستن لوله‌های انتقال فلان چیست؟ پدرم هم گویا فکر کرده که اگر این دو تا بچه بیشتر بشوند، احتمالا بار بعد با تانک از روی خانه عبور می‌کنند… فلذا پدرم استقبال شدیدی با تعطیل کردن خط تولیدم کرد… بعد هم همان وسط  صبحانه به زور و ضرب از روی سفره بلندم کرد تا من را ببرد بیمارستان و کار را یکسره کند… هر چقدر هم التماسش کردم که لااقل بگذارد چائی را تا ته بخورم، موافقت نکرد…

***

بیمارستان شلوغ است… از در و دیوار پلاکارد آویزان کرده‌اند در مدح بستن لوله‌‌های انتقال فلان… زندگی بهتر، بچه کمتر… زندگی بهتر، اصلا بدون ِ‌بچه… کریستف کلمب: اگر من  لوله‌هایم را نمی‌بستم، آمریکا را کشف نمی‌کردم… ادیسون: موفقیتم در کشف برق را مرهون پدر و مادرم هستم و صد البته دکتر لوله‌بندم… کاملا قانع شدم که بستن لوله‌ها کار خردمندانه‌ای است… نوبت‌مان شد… رفتیم  داخل اتاق… دکتر پشتش به سمت ما بود و فقط از آن پشت، نوک سبیل‌هایش را می‌دیدم که مثل آنتن خاور زده بود بیرون… همانطوری سوال کرد: اسمت؟ … مازیار فلانی.. دکتر هم گفت ساعت شش عصر بیا مطبم فلان جا تا ببندم‌شان… بعد هم حاضر نشد هیچ سوال دیگری  را جواب بدهد… البته ما هم با توجه به ابعاد شدید سبیلش، سوال زیادی نپرسیدیم…

***

راس ساعت شش، فیس تو فیس منشی دکتر بودیم… حدود ده نفر آدم ِ دول به دست جلوی‌مان بودند… یک  کاغذ بزرگ هم روی دیوار بود به این مضمون: بستن لوله، ده دقیقه، بدون درد و خونریزی توسط دکتر فلانی، فوق‌تخصص لوله و اینها… این کاغذ کلی قوت قلب می‌داد… هر کس که داخل می‌رفت، بعد از ده  دقیقه می‌آمد بیرون… بدون مشاهده درد در چهره آنها… نوبت من شد… رضایت‌نامه و وصیت‌نامه را پر کردم و رفتم توی اتاق… یک اتاق بزرگ که انگاری همین ده دقیقه قبل چهل تا گاو را در آنجا ذبح کرده باشند و روده‌هاشان را بیرون کشیده‌اند…  بس که همه جا خون و کثافت بود… بعد هم دکتر آمد… ماسک زده بود ولی سبیل‌هایش‌ مثل همان آنتن خاور که رویشان چادر بکشند، ماسک را به میرون هل می‌داد… بعد هم گفت که بخواب… خلع لباسم کرد و یک پارچه سبز رویم کشید که وسط آن به قاعده یک در ِ قابلمه باز بود و قرار بود که “ماجرا” از آنجا بیرون باشد… اعتراف می‌کنم که ترسیده بودم و دائم سعی می‌کردم تا آن نوشته بیرون را در ذهنم مرور کنم: ده دقیقه، بدون درد و خون‌ریزی… بعد هم نفهمیدم چطور شد که دکتر کله طرف را با کش بست و چنان با زور آن را به بالا کشید و به یقه‌ام گره داد که انگاری مسابقه طناب کشی بود… همانجا بود که مفهوم پاپیون کردن را فهمیدم… چون واقعا آن دو توپ مورد نظر، دقیقا کنار سیبک گلویم بودند…  تحت همان  فشار گفتم که آقای دکتر من می‌ترسم (منظورم این بود که غلط کردم)… دکتر هم گفت عیب ندارم، رستم هم که اینجا بیاید می‌ترسد (منظورش این بود که ری.دی دیگه)… بعد هم یک جوک لوس گفت و خودش مثل دیو شروع به خندیدن کرد و وسط همان خندیدن یک آمپول بی‌حسی را درست مثل دارت کوبید وسط توپ سمت راست… بعد هم دنیا سیاه شد، دکتر سیاه شد، سبیل دکتر سیاه‌تر شد… من هم کل مچ دستم را تا ته توی حلقم کردم… بعدهم دکتر پرسید درد داره؟… من بنفش شده بودم… دو دقیقه بعد هم شروع کرد قیچی کردن پوسته‌ توپ‌ها و دو تا لوله را کشید بیرون و گذاشت لای قیچی… بعد هم گفت امتحان می‌کنیم (انگاری که میکروفون دستش است) و با قیچی کمی زور به خطوط انتقال آورد… دوباره از درد بنفش شدم… دکتر هم گفت: اوپس… هنوز بی‌حس نشده و خندید…خلاصه اینکه بعد از چهل پنج دقیقه کارش را تمام کرد… من آدمی مرده بودم…

***

نصف شب با درد بیدار شدم… درد در حد تیم ملی… در حد درد زایمان… در حد جدائی روح از بدن ( ونه نادر از سیمین)… بعد هر رفتم دستشوئی… همه چیز به رنگ بادمجان شده بود… توپ‌ها به اندازه گلابی…فردایش به دکتر زنگ زدیم… سبیل خاوری گفت که خوب میشه… تحمل کن درد رو که به شب جمعه‌اش می‌ارزه… سه روز با درد و فحش گذشت… ولی بهتر نشد… رفتیم یک دکتر دیگر… تا که پکیج‌مان را دید، گفت که عفونت کرده… سبیل خاوری به علاوه خطوط انتقال فلان، هفت هشت ده تا خط انتقال چیزهای دیگر را هم قطع کرده… مثل همین پیمانکارهای آب که حین حفاری، لوله گاز و تلفن و برق  را هم شرحه شرحه می‌کنند… بعد هم آنتی‌بیوتیک و ده روز استراحت مطلق و اینها…

***

مسافرت زهرمارمان شد… کل مهمانی‌های خاندان مالیده شد و ماجرا را به هر کس (از ده ساله تا ۱۰۰ ساله) که می‌گفتیم، خیلی نرم بهمان می‌گفت: ای بابا، چرا به من یه ندایی ندادی؟…انگاری همه در کارلوله بستن بودند… از ایران برگشتیم… رفتیم یک دکتر دیگر که چک‌مان کند… دکتر هم گفت که این روشی که سبیل خاوری شما را مقطوع‌النسل کرده، مربوط به دوره “مائو” بوده که چینی‌ها را شکنجه‌وار، ابتر می‌کرده‌اند… من هم جهت آبروداری گفتم رفته‌ام کلمبیا و عمل کرده‌ام تا خدای‌نکرده نکته منفی وارد پرونده میهن‌مان نشود…

***

خلاصه… از چند روز پیش که رفیق‌مان ماجرا را اینطوری از پشت اس.کایپ تعریف کرده، من توان نگاه کردن به هیچ گلابی یا بادمجانی را ندارم… آدم سبیل کلفت هم که می‌بینم، دردم می‌آید… اصولا با دست بردن در کار خدا هم مشکل پیدا کرده‌ام… از مائو هم حالم به هم می‌خورد… شما هم نکنید این کار را… اگر هم می‌خواهید بکنید، لااقل دکتر بی‌سبیل پیدا کنید…

]]> http://talkandtea.net/archives/667/feed 85 http://talkandtea.net/archives/667