Orman, benim -eğer varsa- önceki yaşantımdaki vatanım.. Hala anatomik olarak o hayattan kalma izlerimle yaşıyorum ki bu izleri de severek taşıyorum. Orman, ben sensiz yaşayamam, sensiz olamam dediğim doğanın en güzel kısmı.. Orman, ülkemde har vurup harman yakılan, üç zilyonluk villalara beş para etmez hanımlar otursun diye gebeş adamlara peşkeş çekilen vatanımın zenginliği.. Orman, içinden alınan kurumuş bir parçayla bir milleti adam edebilecek, aynı zamanda içinden çıkma yontulmamış bir parça ile başbakan yapılabilecek güzel çözüm kaynağı. Orman, ateş yakmayın diye yalvarsanız bile ‘mangal yapmadan da gidilmez burdan’ dediğimiz huzur parçası.

YAKMAYIN ULAN YAKMAYIN!!

İllahi birşey yakılacaksa elimde hazır sobalık (ya da sopalık) Başbakan ve otuziki kısım tekmili birden hükumet var. Verelim onları yakın. Güzelim meşelere, kestanelere, gürgen palamutlara yazık değil mi?

..Derken 90 ve hatta 2000.. Hep aynı sahneler, oyunlar; bir tek oyuncular değişik.. Yoksa bizim yalnız ve güzel ülkemizin başına gelenler heeeeeeeeeep aynı..

Akıl almaz bir hızla değişen, etkisi ve yaygınlığı korkutucu şekilde gelişen bir tek, cehalet var..