Πριν από λίγο καιρό ο Γιάννης Φαρσάρης με κάλεσε πολύ ευγενικά να γράψω κι εγώ κάτι για μία συλλογή από μικρές ιστορίες. Λίγες λέξεις και καλές μου ζητήθηκαν.

Παρέδωσα λίγες – το καλές είναι στην κρίση όσων το διαβάσουν.

Σίγουρα όμως ήταν προσωπικές και τρυφερές λέξεις, που τις άκουσα (αν όχι κάτω από το τραπέζι όπως λέει το σύντομο βιογραφικό μου) τότε στο σαλόνι του σπιτιού όπου κυκλοφορούν όνειρα και φαντάσματα από φίλους και συγγενείς.

Ένας τέτοιος φίλος της οικογένειας, μου έδωσε απλώχερα αυτή την άνοιξη ένα πρόσωπο με λακκάκια στα μάγουλα κι από κει ξεπήδησε η μικρή μου ιστορία, “Το πανέρι με τα άπλυτα”.

Είμαι για πάντα ευγνώμων στους ανθρώπους που μοιράζονται ιστορίες μαζί μου και μου επιτρέπουν να τις τεντώνω κατά αυτό τον τρόπο. Κι ελπίζω ότι δεν τις καταστρέφω, ότι απλά τις στραπατσάρω λίγο.

Το δήγμα γραφής – μια ντουζίνα και τρία διηγήματα μπορείτε να το κατεβάσετε σε ένα σωρό μορφές (ναι και σε ebook) εντελώς δωρεάν.

Ο άθλος οργάνωσης και αφοσίωσης είναι του Γιάννη Φαρσάρη που έχει ήδη γράψει το Johnnie Society και την 7η εσπερινή.

Στο δήγμα γραφής, θα βρείτε ιστορίες από:

• Άκης Βαΐου
• Σοφία Γκιούσου
• Σοφία Δευτερίγου
• Κατερίνα Θεριουδάκη
• Θοδωρής Κούτρης
• Ελένη Κοφτερού
• Στέφανος Λίβος
• Βασίλης Πουλημενάκος
• Μαρία Ρογδάκη
• Ελ Ρόι
• Ελένη Σεμερτζίδου
• Παναγιώτης Σιμιτσής
• Νικόλας Σμυρνάκης
• Γιάννης Φαρσάρης
• Μιχάλης Χαραλαμπάκης

Πολλές ευχαριστίες στο Γιάννη και στους 13 ακόμα που κάνουμε παρέα, έστω και ηλεκτρονικά.

Ελπίζω ότι οι μικρές ιστορίες μας θα σας πουν κάτι.

Υ.Γ. Πολλοί με ρωτάτε γιατί “δήγμα” και όχι “δείγμα”. Θα βρείτε την απάντηση στην εισαγωγή του βιβλίου. Καλή ανάγνωση.

Δεν ξέρω αν συμβαίνει αυτό σε άλλους ανθρώπους που γράφουν αλλά σε εμένα παρουσιάστηκε και θέλω να το μοιραστώ (όχι, δεν πέθανα, δεν εξαφανίστηκα, all will be revealed).

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από τότε που ξεκίνησα Τα Πρωινά Μετά. Το Νοέμβριο του 2009 έγραψα 50.000 λέξεις με τη βοήθεια και την ενθάρρυνση αμέτρητων ανθρώπων. Από τότε μέχρι σήμερα προσπαθώ να δουλέψω πάλι την ιστορία – γιατί μέσα σε 30 μέρες μπορεί να γράφεις 50.000 λέξεις αλλά σίγουρα δεν είναι κατάλληλες για δημοσίευση. Όχι, δεν προσπαθώ να δημιουργήσω ένα αριστούργημα (δεν έχω αυταπάτες). Το μόνο που προσπαθώ να κάνω είναι να φτιάξω το καλύτερο που μπορώ γιατί διαφορετικά προδίδω όλους τους ανθρώπους που με βοήθησαν.

Φυσικά έχω αντιμετωπίσει τις άπειρες δυσκολίες στο να τελειώσω. Η δουλειά μου, οι σπουδές μου, το ότι πού και πού πρέπει να βάζω και κανένα πλυντήριο, όλα συμβάλλουν στο να μην έχω αρκετό χρόνο. Φυσικά όλα αυτά είναι ψέμματα και δικαιολογίες. Το να τελειώσω με τις διορθώσεις πρέπει να είναι χαρά κι όχι καταναγκαστικό έργο.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο λοιπόν (αν είμαστε ειλικρινείς) είναι ότι οι χαρακτήρες τσαντίστηκαν, κατσικώθηκαν στο κεφάλι μου ως υπερήρωες και δεν μπορούσα να τους κάνω καλά. Κι αυτό είναι πρόβλημα. Με άλλα λόγια έπεσα στην παράκρουση να τους έχω αδυναμία και δε μπορούσα να τους πειράξω. (Παράνοια;) Δεν είμαι ψωνάρα. Να εξηγήσω προσπαθώ.

Αυτές τις μέρες όμως έγινε κάτι που μου άλλαξε τη διάθεση, τους πήρε τους χαρακτήρες και τους ξανάβαλε στη θέση τους (δηλαδή στο χαρτί) και τώρα μπορώ επιτέλους να τους κάνω με τα κρεμμυδάκια. Εκεί λοιπόν που απλά μάζευα τα άπλυτα από το πάτωμα (συμβαίνει κι αυτό) και σκεφτόμουν πού πρέπει να ταχτοποιήσω κάτι βιβλία που βόσκουν στο δωμάτιο με χτύπησε κατακούτελα.

Τί; Η επόμενη ιστορία. Η επόμενη νουβέλα, η επόμενη περιπέτεια. Με χτύπησε έτσι ξαφνικά, έχω το προσχέδιο στο μυαλό μου και ο ταλαίπωρος πρωταγωνιστής υψώθηκε στο κεφάλι μου ξανθωπός και ήσυχος. Είναι ο νέος άυλος εραστής μου.

Κι όπως με κάθε καινούρια ερωτική σχέση με έχει πιάσει η ανυπομονησία να τελειώσω με την παλιά με τρόπο έντιμο και να αρχίσω την καινούρια με όλο τον ενθουσιασμό της αρχής.

Μεγαλύτερα εντιμότητα από το να κάνω τις διορθώσεις επιτέλους ήρεμη κι έτοιμη υπάρχει;

Άρα, αναμείνατε νέα μου σύντομα.

Ρίξτε μια ματιά τον ηλεκτρονικό διαγωνισμό διηγήματος Λόγω Τέχνης από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία Artspot!

Γράψτε ένα διήγημα 1000 λέξεων με θεματικό άξονα την Τέχνη μέχρι 15 Σεπτεμβρίου 2010 – και υπάρχουν και δώρα!

Το θέμα
Ο θεματικός άξονας του διαγωνισμού αφορά την Τέχνη σε όλες τις εκφάνσεις.
Οι συμμετέχοντες θα πρέπει στην πλοκή του διηγήματος που θα συγγράψουν να συμπεριλάβουν τις ακόλουθες 7 λέξεις, που εκφράζουν αντίστοιχα τις βασικές μορφές τέχνης:

Πένα – Καμβάς – Μάσκα – Βιολί – Άγαλμα – Κάμερα – Τανγκό

Δείτε περισσότερες λεπτομέρειες εδώ!

Δεν έχω προλάβει καν να σκεφτώ αν θα συμμετάσχω αλλά μου φαίνεται εξαιρετικός ο διαγωνισμός και μακάρι να βρω χρόνο. Καλή επιτυχία σε όσους θα λάβουν μέρος εύχομαι.

Δεν ξέρω αν θυμάστε αλλά όταν ξεκινήσαμε μαζί αυτό το πείραμα για να γράψω Τα Πρωινά Μετά ήταν Οκτώβριος του 09. Είδες πώς περνάει ο καιρός;

Έχω τρεις χιλιάδες καλούς λόγους γιατί δεν έχω τελειώσει με τις διορθώσεις ακόμα (δουλειά, πανεπιστήμιο, μετακομίσεις κλπ κλπ) αλλά είναι άσχετοι τελικά. Το βασικό είναι άλλο.

Όταν παθαίνεις αμόκ να τελειώσεις μια νουβέλα σε ένα μήνα γίνεται τα πάντα σου, ο κόσμος σου. Ζεις και αναπνέεις Τα Πρωινά Μετά. Τους ξέρεις τους χαρακτήρες, τους βλέπεις, τους μυρίζεις, τους βλέπεις στον ύπνο σου. Στην καλύτερη των περιπτώσεων αυτό είναι ολίγον ανησυχητικό (εξ ου και πιστεύω ότι όλοι οι γραφιάδες έχουν μια ελαφριά ως βαριά ψυχασθένεια).

Να μη στα πολυλογώ ήταν α δ ύ ν α τ ο ν να καταπιαστώ με τις διορθώσεις σοβαρά όσο είχα την ιστορία τόσο φωτεινή στο κεφάλι μου. Τραβούσα εγώ από κει, πηγαίναν από την άλλη οι χαρακτήρες μου. “Βρε καθήστε καλά!”, τίποτα αυτοί.

Αποφάσισα ότι θα δώσω στον εαυτό μου το συγχωροχάρτι (κι όποιος με ξέρει γνωρίζει ότι αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο) μέχρι το καλοκαίρι. Και ορόσημο έβαλα το ταξίδι στην Κρήτη. Ήθελα να ξαναβρώ το ρυθμό του νησιού, αφού είχα γράψει Τα Πρωινά Μετά και να μπορέσω να κάνω τις διορθώσεις με καινούριες εικόνες. (Σουρεάλ εικόνα: Να πίνουμε καφέ στις Αρχάνες και να συζητάμε που πίνανε καφέ η Ελένη και τα παιδιά λες και επρόκειτο για φίλους και τους περιμέναμε).

Με την επιστροφή μου στο Λονδίνο και με τη γλύκα της Κρήτης ακόμα πάνω μου είναι η ώρα των σοβαρών διορθώσεων. Το πρόχειρο τυπώθηκε και είμαι με το στυλό ανά χείρας. Ε ρε τί έχει να γίνει!

Καμιά φορά με ρωτάνε γιατί Τα Πρωινά Μετά έχουν τόσες πολλές σκηνές στην Κρήτη – ή ίσως η πιο σωστή ερώτηση να είναι, γιατί όλα όσα πάνε την ιστορία μπροστά γίνονται στην Κρήτη.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που ένα νησί είναι ιδανικό μέρος για να εξελεχθεί μια ιστορία – θα σας τους πω άλλη φορά.

Σήμερα όμως ήθελα να σας πω τί μου συναίβει την προηγούμενη εβδομάδα που πήγα στα Ανώγεια.

Δεν ξέρω αν έχετε πάει στα Ανώγεια, αλλά αν σας δωθεί ποτέ η ευκαιρία μην παραλείψετε να πάτε. Κυρίως να περπατήσετε στους δρόμους, να φάτε εκεί (το φαγητό είναι ξακουστό) και να πιείτε καφέ στην πλατεία. Μπορεί να πετύχετε κι έναν από τους πιο ξακουστούς μαντιναδολόγους της Κρήτης – αλλά αυτό είναι ιστορία για μια άλλη φορά.

Εξαντλημένοι από τη διαδρομή κάτσαμε να φάμε στον Αητό - που μας τον σύστησε γυναίκα που δηλώνει “του κρέατος”. Πρόκειται για εγγυημένες προτάσεις όπως καταλαβαίνετε – αυτές που δεν είναι να εμπιστεύεσαι δηλώνουν “της σαλάτας”.

Να μη σας τα πολυλογώ, κάθησε μαζί μας κι ήπιε μια ρακή ένας άντρας 23 χρονών – που αν του έβγαζες το μουστάκι και ξεχνούσες ότι είχε παιδί θα τον έλεγες κοπέλι ούτε στα 18 του.

Ρώτησε από που είναι ο συνοδός μου και μετά ρώτησε από πού είναι η κοπελιά, αφού “δεν είναι από την Κρήτη.”

- Είδες; – είπα στο συνοδό μου εφόσον είχαμε σχετική συζήτηση πριν. Μόλις με βλέπουν με νομίζουν από την Κρήτη αλλά μόλις ανοίγω το στόμα μου καταλαβαίνουν ότι δεν είμαι από δω.

Και γελώντας ο Ανωγειανός είπε:

- Ε άμα είν’ έτσά να μη μι’λείς.

Γελάσαμε πάρα πολύ, αλλά κατεβαίνοντας τα γυμνά βουνά πάλι προς το Ηράκλειο αναμασούσα τη φράση σκεφτική.

Ο Ανωγειανός που ήπιε τη ρακή μαζί μας και γέλασαν τα νεαρά του μάτια χωρίς ούτε μία φορά να συναντήσουν τα δικά μου βρήκε αυθόρμητα και ευχάριστα την πιο απλή και σύντομη λύση. Δεν είχε “να μάθω” να μιλώ με Κρητική προφορά, δεν είχε “θα συνηθίσω”. Απλά και ξεκάθαρα. Είχε “να μη μι΄λείς” – με το Ανωγειανό το λάμδα να ρέει από τη γλώσσα σα ρυάκι.

Κάπως έτσι είναι κι η Κρήτη. Γελαστή, νέα, αρχαία, ξεκάθαρη, απότομη, ευχάριστη, βαθιά.

Και οι ιστορίες που θέλουν να είναι καλές, σε τέτοια μέρη πρέπει να πλέκονται.

Απόσπασμα από τις διορθώσεις.

“Η Ελένη τρέχει το χέρι της στο ξεφτισμένο δέρμα της πολυθρόνας, γύρω της μεθυσμένα σώματα λυκνίζονται στο μισοσκόταδο του μπαρ. Κι εκείνη πλήττει. Έχει γίνει τόσο τετριμμένη αυτή η λέξη που μόλις τη σκέφτεται θέλει να γυρίσει το διακόπτη και να βρει ένα τρόπο να διασκεδάσει. Μα πλήττει. Πάει καιρός που μπορεί και να αναζητούσε έτσι στα τυφλά τις αιτίες, τα κρυμμένα νοήματα πίσω από το βλέμμα που αναγνωρίζει στον καθρέφτη, αυτή την απώλεια υπομονής, τα σηκωμένα φρύδια, το ελαφρύ ειρωνικό μειδίαμα.

Αντί αυτού κουράζεται με την ίδια της την αναζήτηση και δεν αλλάζει καν στάση παρόλο που νιώθει την πλάτη της ιδρωμένη στο φτηνό υλικό – με τον ιδρώτα προηγούμενων θαμώνων να ποτίζει και τα δικά της ρούχα. Την πιάνει μια αναγούλα, μια κλειστοφοβία. Το παλιό τραύμα την ενοχλεί, το δέρμα της την τραβάει.

Κι έτσι απότομα, βγαίνει από το κλαμπ, σπρώχνοντας αγενέστατα από μπροστά της πιωμένους και απελπισμένους απρόσωπους ανθρώπους που βρίσκονται ανάμεσα σε εκείνη και την πόρτα. Κουνάει το κεφάλι της αρνητικά στον πορτιέρη, όχι δεν θέλει ταξί, και προχωράει αργά στην ψύχρα της Λονδρέζικης νύχτας. Στις εισόδους των κλειστών καταστημάτων αγόρια πίνουν μπύρες από το κουτάκι και καπνίζουν με θολό βλέμμα. Μπροστά της ένα κορίτσι περπατάει ξυπόλητο, ψηλά πέδιλα στο χέρι, πέλματα γκρι από το βρώμικο πεζοδρόμιο.

Είναι κάτι στιγμές – σπάνιες κι ακριβές – που στέκεσαι έξω από τον ίδιο σου τον εαυτό και τον παρατηρείς. Κι αν εκείνη τη στιγμή φυσήξει τέτοιος άνεμος γύρω σου, γίνεσαι φτερό και μπορεί να προσγειωθείς στο είδωλο ή στο όνειρο. Κι η Ελένη το θυμάται ακόμα. Ότι εγκατέλειψε το Λονδίνο κι επέστρεψε εκείνο το βράδυ, εκείνη τη στιγμή. Κι όλη η υπόλοιπη παραμονή ήταν μόνο για να μάθει το γιατί.”

To Smell Uploaded by <TOORAJ> on 18 Jan 09, 8.16PM GMT

Αυτό τον καιρό που κάνω τις διορθώσεις με απασχολεί πολύ το θέμα της μυρωδιάς ενός τόπου και πώς αυτή μεταφέρεται στο χαρτί.

Όπως όλοι οι επίδοξοι γραφιάδες έχω διαβάσει κι εγώ πολύ στη ζωή μου αλλά ποτέ και καμία περιγραφή δεν με ικανοποίησε πέρα από μία εξαίρεση που απλά επιβεβαιώνει τον κανόνα. Η “ανθρωπίλα“, λέξη του Καζαντζάκη(**) που όταν τη διαβάζεις νομίζεις ότι κλείνουν αυτόματα τα ρουθούνια σου και σε χτυπάει η μυρωδιά σαν τοίχος.

Άλλες περιγραφές μου κάνουν βαρετές, άλλες υπερβολικά πομπώδεις. Άλλες απλά δε με παρασέρνουν αρκετά. Στο εξαιρετικό ‘Αρωμα του Πάτρικ Ζίσκιντ(**) η μυρωδιά αυτή καθεαυτή πάντα ήταν υποδεέστερη για μένα, υπερίσχυε μονίμως η πυρετώδης ανάγκη του ήρωα.

Με απασχολεί τελευταία γιατί ξαναδιαβάζοντας το κείμενο διαπιστώνω ότι όντως περιγράφω μυρωδιές – ίσως λιγότερο συχνά από ότι πίστευα, πάντως είναι εκεί. Κι ενώ για τον Πειραιά έχω ακόμα τη μυρωδιά στη μύτη μου (σχεδόν την αγγίζω), για την Κρήτη μου έχει φύγει, πώς έγινε και την έχασα αυτή τη μυρωδιά; Έχω μια εντύπωση – ή μάλλον μια ελπίδα – ότι αν την ξαναβρώ τότε η περιγραφή μου θα είναι πιο ακριβής, πιο αληθινή και οι χαρακτήρες θα κινηθούν πιο εύκολα μέσα στην ιστορία τους (γιατί δεν είναι ιστορία μου τελικά. είναι δική τους).

Νομίζω πως τουλάχιστον για το δικό μου μικρό πείραμα εκεί εντοπίζω έναν μικρό δρόμο προς μία σχετική επιτυχία – τουλάχιστον προσωπική – με την περιγραφή της μυρωδιάς ενός τόπου στο χαρτί. Κάπου διάβασα ότι η όσφρηση είναι η πιο ισχυρή αίσθηση για ανάκληση μνήμης. Και μου έχει γίνει έμμονη ιδέα ότι αν θυμηθώ τη μυρωδιά της Κρήτης τότε η Ελένη, ο Κώστας, ο Γιάννης κι ο Ηλίας θα γίνουν λίγο πιο χειροπιαστοί.

Από την άλλη μάλλον ομφαλοσκοπώ αδίκως και εντόνως.

Αυτά, για να καταλάβεις κι εσύ ταλαιπωρημένε αναγνώστη τί τραβάω με τις διορθώσεις και σε τί μεταφυσικό επίπεδο έχουν φτάσει τα πράγματα.

————–
** Σημειώνω ότι κάθε φορά που αναφέρω τεχνίτες (με όλη την μεγαλειώδη σημασία της λέξης) όπως ο Καζαντζάκης κι ο Ζίσκιντ ντρέπομαι αρκούντως.

Crete map Uploaded by krhocevar_postcrossing on 22 Jul 09, 10.23PM GMT.

Μικρό διάλειμμα από τις διορθώσεις γιατί με έχετε μπλέξει.

Ρώτησα σήμερα στη σελίδα μας στο Facebook κάτι για τις αναχωρήσεις των πλοίων για Κρήτη και ξεκινήσαμε κουβέντα για το πόσο όμορφα είναι τα Χανιά ή αν είναι καλύτερο το Ρέθυμνο.

Στα Πρωινά Μετά τα παιδιά πάνε στο Ηράκλειο και η Κρήτη αναφέρεται τόσο συχνά που πρέπει να την μετράω ανάμεσα στους χαρακτήρες τελικά.

Αφού όμως την ξεκινήσαμε που την ξεκινήσαμε την κουβέντα και μιας και χρειάζομαι ένα διάλειμμα από τις διορθώσεις για να δούμε ποια πόλη έχει το μεγαλύτερο σουξέ. Πού ξέρεις, μπορεί η επόμενη νουβέλα να έιναι εκεί.

London Sky Uploaded by sofiagk on 17 Jun 07, 3.27PM GMT.

Ένα πείραμα τώρα που κάνω τις διορθώσεις – δεν ξέρω αν θα μπει τελικά στη νουβέλα.

Μπορείτε αν θέλετε να ακούσετε και την ηχογράφηση (κλικ στο play).

Το γράμμα της Ελένης

Η μουσική είναι το εξαιρετικό (podsafe) Pray for Rain της Alison Crowe

Σε είδα χθες το βράδυ στο Covent Garden.

Ή αν όχι εσένα μια μετενσάρκωση σου Λονδρέζικη, έναν Κυνηγό που με κοιτούσε από απέναντι στο μπαρ κι έψαχνε τρόπο να δει μέσα από το πουκάμισο μου.

Μαύρα μάτια. Σαν τα δικά σου. Βελούδινα. Σχεδόν της ερήμου.

Ο Γιάννης με περίμενε στο σπίτι. Δεν βγαίνω συχνά μόνη στο Λονδίνο. Με κουράζει η πόλη, με κουράζουν οι άνθρωποι τελευταία.

Και μέσα από αυτή την κούραση, κάπως σα θολούρα είναι, αναδύεσαι μέσα από την ομίχλη. Μελαχρινός. Θεός. Πάλι δεκάξι χρονών.

(…)

Δεν ξέρω αν το θυμάσαι. Ξαπλωμένοι στη μοκέτα. Pavlov’s Dog να παίζουν στο πικάπ του πατέρα σου. Κι εμείς κυρίαρχοι. Και μεθυσμένοι – ένα από εκείνα τα μεθύσια που μπορείς να τα κάνεις μόνο στην εφηβεία σου, όταν το σώμα ολόκληρο φλέγεται και θες να κάνει ένα έτσι να σπρώξεις το δέρμα σου μακριά και να πετάξεις. Σε βρήκα… τότε. Σ’ εκείνα τα μεθύσια. Σ’ εκείνα τα καλοκαίρια.

(…)

Θα σκεφτώ να το πετάξω αυτό το χαρτί. Κάτω κάτω στη σακούλα με τα σκουπίδια για να μη βρεθεί ποτέ. Ή να το πάρω μαζί μου και να το πετάξω στο γραφείο. Κανείς δε διαβάζει ελληνικά.

Πότε έγινες Μύθος και σε βρίσκω έτσι αναπάντεχα στα μπαρ του Λονδίνου.

Νομίζω ότι αραιώνω. Γίνομαι κάπως άυλη… άμορφη.

Ακόμα κι ότι σ’αγάπησα κάποτε αστείο μου φαίνεται.

Γαμώτο.

homework hangover (it's not so bad when you are writing about pandas) Uploaded by woodleywonderworks on 21 Jan 08, 5.08PM GMT

Ω, ναι πρέπει να κάνω διορθώσεις. Το γνωρίζω.

Όσοι παρακολουθείτε από την αρχή της προσπάθειας θα θυμάστε ότι κάπου στον Δεκέμβριο μετακόμισα σε καινούριο σπίτι. Περιμένατε υπομονετικά να ταχτοποιηθώ.

Εδώ που τα λέμε ταχτοποιήθηκα αλλά μόνο από μία άποψη (από αυτή που λέει ότι οι κάλτσες μου είναι όλες στο συρτάρι που πρέπει). Αυτό που δεν συναίβει ακόμα είναι η ψυχική ταχτοποίηση. Που χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο από ότι χρειάζονται οι κάλτσες εδώ που τα λέμε.

Για να κάτσω να γράψω ή να διορθώσω χρειάζεται ο χώρος να μυρίζει σπίτι. Να υπάρχουν σημειωματάκια κολλημένα γύρω από το γραφείο μου. Ρουτίνα. Μυρωδιά Σοφίας κι όχι μυρωδιά καινουργίλας.

Είμαι κοντά όμως, πολύ κοντά. Χτες έκανα και τον πρώτο μου λεκέ στο χαλί (έριξα καφέ) άρα είμαστε πολύ κοντά στη λύση.

Αν υπάρχει βιασύνη να σας ενημερώσω ότι δέχομαι δωροδοκίες σε σοκολάτα (ΙΟΝ γάλακτος παρακαλώ).

Ευχαριστώ.