تارنما

نسيم حضور رهبرم

Wed, 20 Oct 2010 16:19:00 GMT

از چند روز پيش از آمدن رهبر معظم انقلاب بود که به راحتي مي توانستم «انتظار» و «اشتياق» را در چشمان مردم قم ببينم. اگرچه قرار بود اين سفر يک هفته زودتر به عنوان سفري حوزوي انجام شود، و همين باعث شده بود تا مردم کمي سر در گم باشند و انتظاري همراه با ابهام داشته باشند، ولي بالاخره با معلوم شدن زمان سفر استاني رهبر انقلاب، نشانه هاي اشتياق مردم براي هرچه زودتر رسيدن موعد «زيارت» آشکار شد.

هر چه به زمان ورود «آقا» نزديک تر مي شديم، اين «انتظار»، پرشور تر مي شد. هرچند محرّک هايي چون جايگاه هاي بسيج و برخي جايگاه هاي مردمي در اين زمينه بي تأثير نبود، ولي بالاخره «قم»، قم بودن خود را نشان داد. از پوسترهايي که مردم به اتومبيل ها و موتور سيکلت هاي خود چسبانده بودند، تا آويزي ها و بنر هايي که مؤسسات و سازمانهاي دولتي و مردم نصب کرده بودند، تا آن مغازه اي که کليه اجناس خود را به مناسبت ورود رهبري با 5 درصد تخفيف عرضه مي کرد، همه و همه نشان از يک حقيقت داشت. همه مي گفتند که مردم قم منتظرند «رهبرشان را ببينند.»

با اين که چند بار ديگر توفيق ديدار رهبر را داشته ام، اما اين اشتياق احساس عجيبي را به من منتقل مي کرد. هنوز نمي توانم جوانب اين احساس عجيب و زيبا را توصيف کنم!
گاه از خود مي پرسيدم اگر قرار باشد روزي امام زمان (عجّل الله تعالي فرجه الشريف) ظهور کند، مردم چگونه خواهند بود؟ احساس مي کردم اين بار، تفاوتي با دفعات گذشته دارد.

به پسرم قول داده بودم که او را جايي ببرم که بتواند «آقا» را از نزديک ببيند. هر چند ازدحام روز استقبال، آزار دهنده بود و برخي تجربه هاي گذشته کافي بود تا از اين ازدحام فرار کنم. به هر حال، با خانواده قرار گذاشتيم که بجاي رفتن به مسير استقبال، به محلّ سخنراني آقا برويم تا بتوانيم به راحتي ايشان را، هرچند ديرتر از ديگران، زيارت کنيم.
جالب اين جا بود که تقدير ديگري براي ما رقم خورد و باعث شد بعد از ديداري که چند سال پيش با آقا داشتم، اين ديدار براي من و پسرم بسيار دلچسب باشد.

کساني که به خيابان باجک (19 دي) وارد مي شدند به راحتي مي توانستد ازدحام و فشار جمعيت را در هنگام ورود رهبر متوجه شوند. با اين حال، به کنار داربست هايي که وسط خيابان کشيده بودند رفتيم. ساعتي منتظر شديم. فشار جمعيت حتي پيراهن مرا پاره کرد. ولي توانستيم آقا را از فاصله‌ي يک متري ببينيم و چشمانمان به جمالشان منوّر شود. اين بهترين سوغاتي بود که رهبر براي «ما» آورده بود.

به هرحال، به اشتياق شنيدن سخنانش به دنبال کاروان اتومبيل ها، درگير با سيل جمعيت به راه افتاديم و نم نمک به ميدان «آستانه مقدّسه» رسيديم. باورم نمي شد که بتوانيم وارد ميدان آستانه شويم. خيلي راحت در جايي قرار گرفتيم که هم آقا را مي ديديم و هم صدايش را مي شنيديم.

فردا قرار است «رهبر» با حوزويان ديدار عمومي داشته باشند. هر چند با استقبال و قرعه کشي هاي انجام شده، و بي اطلاعي از لزوم «ثبت نام اينترنتي»، ديگر اميدي به يافتن «کارت ملاقات» نداشتم، اما دلم روشن بود که به گونه اي اين ديدار هم انجام مي شود. تا ديروز، فقط وعده هايي براي دريافت کار از برخي دوستان نزديکم دريافت کرده بودم. اما امروز، دو عدد کارت به دستم رسيد. يکي را براي خود و ديگري را براي «همسرم» گذاشته ام. اميدوارم تقديرمان به گونه اي شود که بتوانيم رهبر را باز ملاقات کنيم.

در پايان: معتقدم، ملاقات، تنها مقدمه اي است براي «شبيه شدن» و «به کمال رسيدن» و «خوشبختي»!
-------------

پس نويس: اوج حقارت، كينه، حسد و سوزش كساني را كه دارد جانشان از اين ديدار و استقبال در مي آيد، مي توان در فضاي وبلاگهاي آن وري! ديد. اين دو سه سطر را در جواب گزافه گويي هاي آنها اضافه مي كنم: براي ديدار رهبرم، نه تنها حاضرم پيراهنم پاره شود و در فشار جمعيت و و زير گرماي سوزان آفتاب قم قرار بگيرم، كه حاضرم جان خود و خانواده ام را هم فدا كنم. اين اعتقاد همه‏ي اعضاي خانواده‏ي من است.

مشکل اساسي استان سيستان و بلوچستان

Sat, 17 Jul 2010 00:09:00 GMT

فارغ از سياست “کشتار” که ايالات متحده در منطقه بشدّت دنبال مي کند، مشکل اصلي استان سيستان و بلوچستان را “نا امني” نمي دانم. مشکل اساسي اين استان “فقر فرهنگ” است. چيزي که هم در قشر شيعه و هم قشر سنّي اين استان آشکارا به چشم مي خورد.
به اميد روزي که يک رييس جمهور با دغدغه هاي جدّي فرهنگي در اين مملکت اسلامي سر کار بيايد.

تونل ناکام و احساس مسؤوليت برخي ...!

Mon, 31 May 2010 18:48:00 GMT

چند سال پيش بود. بله، دقيقا چند سال پيش بود. البته يادم نيست چند سال پيش! از بس طولاني شد. ولي به هر حال شروع شد. اگر چه هنوز تمام نشده است.

ظاهرا اين نوشته هم مي خواهد تحت تأثير ابهامات طرحي قرار بگيرد که در قم شروع شد، ادامه يافت، عمده ي هزينه اش براي ساخت ساختماني تجاري صرف شد و مابقي به زور و براي خفه کردن اعتراضهاي شايديِ مردم، به ساختن راه اختصاص يافت. دقيقا يادم هست که گفتند قرار است طرح اتصال خيابان عمار ياسر قم به خيابان معلّم راه بيفتد. سريع خانه هاي بافت فرسوده ي قم را که مردم واگذار کرده بودند، تخريب کردند. طرح را «عمار ياسر» ناميدند تا ادامه اي باشد بر سلسله خيابان هاي 45متري عمار ياسر، 55متري عمار ياسر و 75متري عمار ياسر.

ظاهرا مناسبت سال پيامبر اعظم همه چيز را به هم ريخت. البته همه چيز را درباره ي اسم اين طرح. نام طرح شد: طرح پيامبر اعظم. و البته با يک تفاوت بزرگ. يک تابلوي روزشمار در کنار طرح در تقاطع خيابان انقلاب(چهارمردان) و 45متري عمار ياسر نصب شد. به گمانم يکي دو بار زمانش تمام شد و دوباره تمديد شد. و البته در نهايت هم جمع شد و صدايي در نيامد. و البته تظاهرات و تحصني هم صورت نگرفت، البته!

گذشت و گذشت تا به مناسبت عيد غدير که فقط قرار بود طرح افتتاح شود، تأکيد مي کنم، فقط افتتاح شود و نه تکميل، نام آن هم تغيير کرد و شد طرح «الغدير». اين ميان يک تغيير بزرگ هم در پروژه ي عمار ياسر يا همان پيامبر اعظم يا شما بگو الغدير اتفاق افتاد. به طرح، تونلي چند صد متري هم افزوده شد. نمي دانم. شايد هم به تناسب و تحت تأثير شاهکار بزرگ تونل غدير تهران اين تغيير اتفاق افتاد.

به هر حال گذشت و گذشت. شوراي شهر با شهرداري، شهرداري با مديران پروژه و بخصوص پيمانکار اصفهاني، و پيمانکار با مقامات استاني و گاه کشوري درگير بودند و طبق شنيده ها جريمه اي هم از رييس جمهور محترم و پرکار کشورمان، جناب آقاي احمدي نژاد دريافت کردند. ولي طرح همچنان ناتمام بود که بود. البته نيمه راه هايي براي اين که جريان ترافيک مرکزي شهر سکته نکند، باز شده بود. طرح چند باري هم آنژيو کرده بود البته!

تا اين که از قضاي روزگار، دور دهم انتخابات رياست جمهوري شروع شد و به برکت اغتشاشات بعد از آن، کسي يادي از طرح ناقص الخلقه ي ما نکرد که نکرد. و البته از آن جهت که بايد ولايت مداري را در جايي نشان داد، بعد از تظاهرات نهم دي سراسر کشور، اين طرح هم براي بار سوم تغيير نام داد و نام چهارمش شد «نهم دي». البته فقط نام تونل عوض شد! «تونل نهم دي».

دعواها همچنان ادامه يافت تا اين که مردم مظلوم و مستضعف حامي دين و مرجعيت و انقلاب قم، شاهد يک تابلوي عجيب و باورنکردني شدند. تابلويي که شوراي محترم شهر نصب کرده بود و به مردم براي چندمين بار قول داده بود که پروژه در حال تکميل است. آري. واقعا در حال تکميل است. زمان آن هم مشخص است. تا پايان سال 1388. باور نکردني است. حد اقل براي آنهايي که در سال 1388 يک بار به شهر قم سفر کرده باشند و گوشه چشمي به اين طرح انداخته باشند.
سرنوشت همان شد که شوراي شهر خواسته بود. گويا بغير از مديريت مي توان با بخشنامه و تابلو هم تکميل پروژه ها را جلو انداخت!

آنچه افتتاح شده بود، دالاني بود نيمه کاره، بدون روشنايي کافي، بدون زيرساخت مناسب، و بدون هيچگونه دستگاه تهويه! ياد مُدبَق(1) هاي قديم را زنده مي کرد ـ و البته هنوز زنده مي کند ـ که وقتي واردش مي شدي رشته هايي از دود را که در زير نور آفتاب مي رقصيدند، نمايش مي داد. و البته اينجا دودها از اگزوز اتومبيل ها بود نه تنور!

بگذريم که طرح هنوز که هنوز است، تکميل نشده و فقط و فقط افتتاح! شده است. آنچه براي من در اينجا اهميت دارد، کج فهمي ديني-انقلابي برخي مردم متدين قم است. بگذاريد دوباره قصه بگويم. دقيقا چند روز پيش بود که نزديک ساعت 7 صبح با عجله مي خواستم خودم را به محلّ مباحثه برسانم تا مجبور نشوم به هم مباحثه ام جريمه بدهم! وارد طرح ناکام(ل) افتتاح شده شدم که اکنون دوباره با دخالت برخي مراجع عظام «الغدير» ناميده شده بود. با تعجب ديدم که روي تابلوي ورودي تونل، کاغذي بزرگ چسبانده اند که روي نام «الغدير» را پوشانده و نوشته است «9 دي» دقيقا به همين صورت. با کلمه ي «تونل» که قبل از آن قرار داشت مي شد: « تونل 9 دي». معلوم بود کار دولتي ها نيست! لابد کسي احساس مسؤوليت کرده که چرا حماسه ي نهم دي فراموش شد؟! چرا؟ بايد با جان و دل آنرا زنده نگه داشت. و زنده نگه داشتن آن به بازگردان يکي از نام هاي سابق اين طرح است. آنچه اصلا اهميت ندارد، تمام شدن طرح است که هيچ ربطي به اسلام و انقلاب و حتي احساس مسؤوليت هاي کذايي ندارد! فعلي الاسلام السلام!

---------------
1. مُدبَق، همان مَطبَخ است که در برخي لهجه هاي محلّي تغيير وضعيت داده است. به اتاقي گويند که در آن تنور و ساز و کار پخت نان در خانه هاي قديم طراحي شده بود.

به بهانه نطق احمدي نژاد در کنفرانس بازنگري NPT

Tue, 04 May 2010 04:14:00 GMT

آقاي احمدي نژاد!
کسي که به نا امني در جهان کمک مي کند و نيروهايش را براي کشتن مردان و زنان و کودکان بي گناه در عراق و افغانستان و پاکستان تقويت مي کند، «رييس جمهور محترم»1 نيست.
کسي که عامل با واسطه يا بي واسطه ي قتل هزاران جان محترم است، شرعا «خونش هدر» است.
والسلام.

----------------------
1. آقاي احمدي نژاد در قسمتي از نطق ديروزش در سازمان ملل، اوباما را «رييس جمهور محترم امريکا» خطاب کرد. +

تربيت

Fri, 30 Apr 2010 15:39:00 GMT

استادي مي گفت: کودکان شما آن گونه تربيت نمي شوند که "شما مي خواهيد"؛ آن ها، آن گونه تربيت مي شوند که "شما هستيد".
و باز مي گفت: شما به کودکان تان آموزش نمي دهيد. شما و کودکان تان با هم آموزش مي بينيد.
خدايا! مرا در تربيت فرزندانم بزرگ نما!

دردسر مشغله

Fri, 30 Apr 2010 00:38:00 GMT

آن گاه که اينترنت نداري، هزار ايده ي ناب در ذهنت جوانه مي زند و آن ها را خوب پرورش مي دهي تا در شرايط مطلوب در وبلاگت بکاري. و آن گاه که دريچه ي اينترنت باز مي شود، طوفان فراموشي بذري بجاي نمي گذارد.
اين است دردسر مشغله!

حماسه حضور قم

Fri, 12 Feb 2010 18:25:00 GMT

هر چشم
بينايي مي توانست عظمت اقيانوس حضور ملّت را در روز بيست و دوم بهمن امسال
به خوبي مشاهده کند. ولي ثبت لحظاتي هر چند ناقص و هر چند مختصر از حماسه
حضور مردم قم براي کمک به بينشي بهتر شايسته مي نمايد. بخصوص براي کساني
که شايد در هياهوي رسانه هاي استکباري هنوز نتوانسته اند واقعيت ملّت
ايران را بيابند. اميدوارم مفيد افتد!

------------

پ.ن: به دليل کمبود وقت و کمبود امکانات، نتوانستم همه تصاويري را که تهيه
کردم در اينجا نمايش دهم. همچنين از شما به دليل کيفت پايين تصاوير عذر
قصور مي طلبم.

قديمي ترين پيام امام به ما

Fri, 05 Feb 2010 10:50:00 GMT

اگرچه مشغله کاري و درسي مدتهاست از وبلاگنويسي دورم کرده است، اما انقلاب اسلامي و دهه فجر، آن قدر عظمت دارد که بتوان سطوري هر چند تکراري و هر چند کوتاه، جهت بزرگداشت اين ايام نگاشت.
خودم نديده ام؛ اما از باخبران شنيده ام:
قديمي ترين دستنوشته اي که از حضرت امام خميني ره ـ بنيانگذار جمهوري اسلامي ـ به دستمان رسيده، اين آيه شريفه است:
(قل إنّما أعظکم بواحدة أن تقوموا لله مثني و فرادي)
«بگو به شما فقط يک موعظه مي کنم؛ اين که براي خدا تک تک، و دوتا دوتا قيام کنيد.»
آيه اي که منشأ قيام امام شد و به آن عزيز، قدرت تحمّل سختي هاي فراوان را داد تا با خون دل خوردن، اين انقلاب را به سر انجام برساند.

و اينک:
اين بنيان گرانقدر به دست من و شما سپرده شده است تا ما چه کاره باشيم و ما چقدر به اين آيه قرآني عمل کنيم. آيا من و شما، از قائمين هستيم يا «مع القاعدين»؟!

خورشيد

Sun, 27 Dec 2009 10:15:00 GMT

روزي كه در جام شفق مل كرد خورشيد

بر خشك چوب نيزه‌ها گل كرد خورشيد

شيد و شفق را چون صدف در آب ديدم

خورشيد را بر نيزه گوئي خواب ديدم

خورشيد را بر نيزه؟ آري اينچنين است

خورشيد را بر نيزه ديدن سهمگين است

بر صخره از سيب زنخ بر مي‌توان ديد

خورشيد را بر نيزه كمتر مي‌توان ديد

در جام من مي پيش تر كن ساقي امشب

با من مدارا بيشتر كن ساقي امشب

ادامه مطلب...

آزارم مي دهد، دوست من!

Thu, 05 Nov 2009 09:28:00 GMT

آزارم مي دهد، اين که هم تو اذيت شوي و هم من. تعارف هاي به ظاهر دوستانه، ولي خراب کارانه ات آزارم مي دهد. وقتي تو عجله داري، من هم؛ وقتي تو درس داري، من هم؛ وقتي هر دو ديرمان شده است، چرا با اصرار مي خواهي که پيشت بمانم؟ چرا کاري که قرار بود نيم ساعته تمام شود، بايد يک و نيم ساعت به طول بينجامد؟ مگر وارد شدن به يک سايت و يک ثبت نام ساده چقدر کار مي برد؟ حالا اگر ناهار و ميوه و چاشني با کلّي بحث سياسي و غير سياسي ديگر را به زماني ديگر واگذار کنيم، روزمان شب نمي شود؟
دوست من! دوستي به اين است که ملاحظه ي راحتي همديگر را بکنيم. نه تکه و پاره کردن دوستي در زير مشت هاي تعارف!
دوستت دارم. همين!