ซื้อมาในราคา 4,040.- ฮ่าฮ่า เป็นซอฟท์แวร์ที่แพงที่สุดในชีวิต ที่เคยควักกระเป๋าซื้อเลย

Windows 7 Home Premium

ไม่ได้ตั้งใจมุ่งมั่นจะไปซื้อซะทีเดียว แต่ เห็นมันลดราคา (ราคาจริงน่าจะอยุ่ราวห้าพันกว่า) แล้วก็ตั้งใจไว้ตั้งนานแล้วว่า ถ้าราคาโอเคก็จะซื้อ 7 มาซักกล่อง ก็เลย จัดไป ครับ

บรรยากาศในงาน

Windows 7 Cookie!

เหตุผล(ข้ออ้าง) ที่ซื้อก็มีมากมายครับ แต่หลักๆ

• ทำอาชีพทางด้านนี้ ก็มองมันเป็นการลงทุนซื้อเครื่องมือประกอบวิชาชีพแล้วกันครับ จริงๆก็ละเมิดเค้ามาเยอะแล้ว ได้รับประโยชน์มาเยอะแล้ว ก็อุดหนุนเค้าบ้าง
• ได้ยินและอ่านจาก รีวิวทั้งหลายมา ก็ค่อนข้างจะบอกเหมือนๆกันว่า 7 มันโอเคทีเดียว
• สบายใจ และ ได้ใช้แน่ๆอยุ่แล้ว
• คนที่เคยเขียนโปรแกรมมาก็น่าจะรู้ว่า เขียนโปรแกรมมันเหนื่อยเหมือนกันนะครับ
• คุ๊กกี้ในงาน อร่อย เย้ยยย

หลังจากโลเลๆ อยู่หน้างานพักใหญๆ ก็ไปคุยกับน้องคิด ที่เฝ้าบูทอยุ่ด้วย คุยๆ พบว่า ช่วงดึกวันก่อนหน้านั้นมี ช่วงเวลาลดพิเศษ เหลือ 2,700.- !!

ทำให้โลเลอีกครั้ง กะรอโปรโมชั่น แต่ไปๆมาๆ วันนั้นโปร กลายเป็นขายแพ็คคู่กับออฟฟิศแล้วมีของแถม ก็เลยสอยราคาลดปกติมาครับ

Windows 7 First Look

ตอนนี้ลง เสร็จแล้ว (หลังจากใช้ความพยายามอยุ่ 2 รอบ เนื่องด้วยเหตุผลบางอย่าง)  ทยอยลงโปรแกรมและอพยพอยู่ ใช้ๆไปเรียกว่าลื่นใช้ได้นะครับ และก็ใช้ได้อย่างสบายใจด้วยเพราะถูกลิขสิทธิ์เต็มตัว นานๆทีจะได้กด activate product key  แบบสุจริต ถูกต้องซักทีครับ

แม้เดือนนี้จะต้องรัดเข็มขัดหน่อยก็ตาม

ผมก็เป็น 1 ในนั้น ช่วงเริ่มต้น(10-11 ปี ที่แล้ว) ก็เริ่มต้นทำเว็บที่นี่เหมือนกัน ต้องขอบคุณ Geocities จริงๆครับ ที่ให้เราได้หัด ได้ลองทำเว็บแบบฟรีๆ

สุดท้าย แถมภาพ เว็บการ์ตูน xkcd ของวันนี้ ล้อเลียน ได้ฮามากกกกกกกกก เห็นแล้วคิดถึงวันเก่าๆ

ช่วงเริ่มทำงาน

ผมได้งานตั้งแต่ก่อนเรียนจบครับ ได้งานที่บริษัทซอฟท์แวร์แห่งหนึ่งแถวสีลม ในตำแหน่ง System Engineer พร้อมกับเพื่อนๆ อีก 5-6 คนที่เข้ามาพร้อมๆกัน

เริ่มงานตอนเดือนเมษา เรียกได้ว่าไม่ได้พักอะไรเท่าไหร่ เรียนจบปั๊ปก็ ทำงานต่อเลย และจนบัดนี้ก็ยังไม่ได้เที่ยวเท่าไหร่ (เสียดายยิ่งนัก)

สิ่งที่ผมคาดหวังจากการทำงานที่นี่ คืออยากเห็นว่า ที่เค้าพัฒนาซอฟต์แวร์ ที่ทำเป็นธุรกิจเนี่ย มันเป็นอย่างไร ทำกันแค่ไหน อยากจะได้สัมผัสจริงๆ ที่เค้าว่ากันว่า โปรแกรมเมอร์เหมือนอาชีพกรรมกรไอทีนั้น เป็นจริงรึเปล่า?(นี่คือคำถามลึกๆในหัวผม) ไม่ได้มองถึงการเติบโตเท่าไหร่ เพราะคิดจะเรียนต่ออยุ่แล้ว และทีนี่ก็ให้ผลตอบแทนดีมากด้วย

ช่วงเดือนแรก เท่าที่จำได้ ยังไม่ได้ทำอะไรเท่าไหร่ แต่พอจะได้รู้เรื่องโปรเจคที่จะต้องไปทำแล้ว ก็ได้แต่วางแผนกันคร่าวๆ

งานที่ผมต้องทำคือ พัฒนาระบบอันนึงให้ลูกค้า โดยลูกค้ามีระบบเดิมอยุ่แล้ว แต่ต้องการพัฒนาให้ดีขึ้น แต่จริงๆก็คือทำใหม่น่ะแหละ ระบบก็ไม่ได้ซับซ้อนครับ เป็น web app สำหรับ read/write datebase และ gen report แต่ด้วยความที่ ในทีมส่วนใหญ่เป็นเพื่อนๆกันที่เรียนจบด้วยกันมา เรียนเหมือนๆกัน และพี่ๆที่มีประสบการณ์ก็ไม่ใช่สาย technical เท่าไหร่ เพราะฉะนั้นเรื่องทาง technical ก็จะเป็นพวกเรากันเองนี่แหละ ที่ตัดสินใจกันเอง อันไหนที่คิดว่าดีก็ทำอันนั้น รวมทั้งกระบวนการออกแบบและพัฒนาระบบด้วย

อย่างที่บอกครับ ระบบไม่ได้ซับซ้อน แต่สิ่งที่ยากคือ เวลามันจำกัดมาก เมื่อเทียบกับขนาดของระบบ บวกกับ developer ที่ชั่วโมงบินน้อยอย่างพวกเรา การออกแบบบางอย่าง กระบวนการแบบมือสมัครเล่นบางอย่าง ก็ทำให้การพัฒนาระบบทำได้ช้าอยู่เหมือนกัน แต่งานต้องรีบ ก็เหนื่อยกันพอสมควร แต่โดยภาพรวมก็ผ่านไปได้ครับ ทุลักทุเลบ้างบางจังหวะ แต่ก็ผ่านไปได้

ชีวิตประจำวัน

ช่วงนั้นลักษณะการทำงานก็คือ แบ่งงานเป็นส่วนๆแล้วก็พัฒนากันไปครับ พี่หัวหน้าที่คุมก็ ทำ timeline มาเรียบร้อย (ซึ่งก็ทำตามไม่ได้ งานเลทมากมาย) ก็พยายามทำตาม timeline กันไป เขียนโปรแกรม งกๆไปเรื่อยๆ พยายามไล่ timeline ให้ทัน เจอปัญหาก็ช่วยกันแก้กันไป เริ่มงาน สิบโมง หกโมงก็เริ่มเก็บของ แล้วก็ เอาโนีตบุ๊กบริษัท กลับไปทำที่บ้านต่อตอนดึกๆ แล้วแต่งานใครเร่งแค่ไหน (แต่ส่วนใหญ่ก็เร่งทุกคน) ก็เหนื่อยครับ แต่ก็ต้องทำเพราะมันเร่ง

แต่ถึงแม้จะเร่งหรือเครียดบ้างๆ แต่บรรยากาศการทำงานก็ดีครับ เพราะก็เพื่อนๆที่เรียนด้วยกันมาทั้งนั้น พี่ๆก็ดี นี่ผมถือว่าเป้นโชคดีนะ ที่ไม่มีปัญหาเรื่องคน ในทีมที่ทำงาน และแม้จะเร่ง แต่ก้ยังมีไปพักตีแบดที่จุฬากับเพื่อนในบริษัทและที่อื่นบ้าง และก็พักผ่อนดูหนังเสาร์อาทิตย์ แต่ตอนกลางคืนเสาร์อาทิตย์ก็นั่งทำงานต่ออยุ่ดี แต่บางอาทิตย์ก็อู้ ขอพักผ่อน

ตัดสินใจเปลี่ยนงาน

ใช่ครับ ปัจจุบันผมไม่ได้ทำอยุ่ที่บริษัทแรกที่เล่าด้านบนนี้แล้ว ผมเริ่มคิดเรื่องเปลี่ยนงาน ตอนประมาณ เดือนที่ 4 ของการทำงาน ก่อนหน้านั้นก็มีเพื่อนที่ทำอยุ่อีกบริษัทมา แย๊บๆชวนแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้คิดจริงจัง จนเดือนที่ 4 ตอนนั้นงานก็ พีคพอสมควร และผมก็เริ่มคิดจริงจังในหัว แต่ไม่ได้บอกใครทั้งสิ้น แม้แต่พ่อแม่ คิดวนๆในหัว คิดหน้าคิดหลัง คิดเยอะมาก ว่าจะเอาไงกับชีวิตดี จนถึงวันนึงผมก็ตัดสินใจ ด้วย เหตุผล 3 ข้อ

• ผมไม่ชอบงานเขียนโปรแกรมที่ทำอยุ่ โปรแกรมสไตล์ read/write database และ gen report ผมรู้สึกมันน่าเบื่อมากสำหรับผม และก็ได้แต่เขียนตาม requirement ไป สร้างสรรค์อะไรไม่ได้เท่าไหร่ แม้แต่ UI หรือเทคโนโลยี ก็เลือกเองไม่ได้ เพราะ TOR เขียนไว้แล้วว่า ให้ใช้อะไร (แม้แต่ IDE !!) สิ่งเหล่านี้ทำให้ผมเบื่อมาก ที่ได้แต่เขียนโค้ด ตามสั่งไปเรื่อยๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก และพอเบื่อ ก็ทำให้ผมวอกแวกได้ง่ายมากๆ ปกติถ้าเขียนโปรแกรมแล้วอารมณ์ติดจริงๆ จะทำได้แบบลืมวันลืมเวลา แต่งานนี้เกิดแบบนั้นน้อยมาก เจอสิ่งเร้าภายนอกนิดหน่อย ก็จะวอกแวก นี่ทำให้ผมนอน ตึ 3-4 เป็นกิจวัตรไปเลย ไม่ดีต่อสุขภาพอีก
  อาจจะมองว่า อาจจะเป็นแค่โปรเจคนี้ที่ระบบมันเป็นแบบนี้ โปรเจคหน้าอาจจะสนุกก็ได้ แต่เท่าที่ผมดูและคาดเดา โปรเจคหน้าก็น่าจะสไตล์แบบนี้ ไม่ต่างมากนัก
• อยากเรียนรู้จาก คนเก่งๆ ตรงนี้ต้องขยายความหน่อยครับ เนื่องจากในทีมที่ทำด้วยกันส่วนใหญ่ ก็เพื่อนที่เรียนจบด้วยกันมาและพี่ๆหลายคนก็เรียนจบที่เดียวกัน ห่างกันปีเดียว เพราะฉะนั้น ความคิด วิธีการ และฝีมือ ผมรู้สึกว่า ใกล้เคียงกัน ไม่ต่างกันมากนัก การทำงานจึงเป็นพวกเราคิดกันเอง คิดว่าอะไรดีก็ทำ วิธีไหนดีก็ทำแบบน้ัน ทั้งๆที่ไม่แน่ใจและไม่รู้ด้วยซ้ำว่า สิ่งที่ทำมันดีจริงๆรึเปล่า ตรงนี้ผมอยากใช้คำว่า “มวยวัด” ซึ่งมันมีข้อดีนะครับ คือได้คิดและแก้ปัญหาด้วยตัวเองทั้งหมด คิดเองทำเอง เรียนรู้เองเต็มๆ แต่ข้อเสียก็คือมันจะปิดโลกพอสมควร มีที่ปรึกษาคือ google และมักจะยึดวิธีเดิมที่เคยใช้มา ที่คิดว่ามันดี ซึ่งถ้าเรียนรู้จากคนที่มีประสบการณ์ก็น่าจะได้เห็นหลายๆมุมมองมากกว่านี้  แต่สำหรับพี่ๆที่มีประสบการณ์ในบริษัท ก็ออกไปทางคุมโปรเจคซะมากกว่า ไม่ใช่ technical ซึ่งตรงนี้ผมก็ได้เห็นได้เรียนรู้วิธีดำเนินโปรเจค และบริหารโปรเจค หลายอย่างทีเดียว อันนี้ก็ดีครับ
  สรุปแล้ว ผมต้องการ mentor ครับ เพื่อจะพัฒนาตัวเองให้มากกว่านี้
• ผมได้เห็นสิ่งที่คาดหวังด้านบนแล้ว ได้เห็นการพัฒนาซอฟต์แวร์ ที่เค้าทำกันในระดับเป็นธุรกิจแล้วว่าประมาณไหน และได้เห็นอีกหลายอย่างๆ แม้อาจจะระยะสั้นๆ (บางคนอาจบอกว่า โปรเจคเดียว จะไปเห็นอะไร) แต่ด้วยเรื่องเวลา ถ้าไม่ตัดสินใจ อาจจะต้องติดพันโปรเจคหน้าอีกหลายเดือนต่อไปอีกและด้วยเหตุผลข้อแรก นั่นทำให้ผมรู้สึกว่า ต้องรีบตัดสินใจแล้ว และดำเนินการเลย

แน่นอนครับ ทำงานไม่ถึงปี จะเปลี่ยนงานแล้ว ต้องมีคนรอบข้างมองว่า เราเป็นคนไม่อดทนแน่ๆ ทำไมไม่อดทนต่อหน่อย แล้วงานที่ใหม่ รู้ได้ไงว่าจะเป็นงานที่ใช่ งานที่ชอบ อาจจะแย่กว่าเดิมก็ได้ เรื่องนี้เป็น 50% ของการคิดมากเรื่องเปลี่ยนงานเลยครับ คิดมาก วนไปวนมา คิดหน้าคิดหลัง จนแม้จะมีเหตุผล 3 ข้อด้านบนสนับสนุนแล้ว ก็ยังคิดเรื่องนี้อยู่ดี ช่วงนั้นจะเห้นผมตั้ง status หลายๆที่ เกี่ยวกับเรื่อง ชีวิต ฮ่าฮ่า มันคือเรื่องนี้แหละครับ

จนวันนึง คิดว่าต้องตัดสินใจแล้ว คิดจนคิดต่อไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว รวมทั้งตัวกระตุ้นอย่างประโยค

Life is either a great adventure or nothing – Helen Keller

และฉากกระโดดบันจี้จัมพ์ในหนัง กาลิเลโอ ผมจึงตัดสินใจเด็ดขาด เป็นคนไม่อดทน ใช่ แต่ไม่รู้จะอดทนไปทำไมและไม่มีเหตุผลจะต้องทนและผมก็มีทางเลือกอื่นที่อย่างน้อยมีโอกาสว่าจะดีกับชีวิตมากกว่า ก็เลยตัดสินใจติดต่อบริษัทใหม่ ผ่านทางเพื่อนในคืนนั้นเลย แล้วก็ดำเนินการแบบลับๆ ไม่ได้บอกใครที่บริษัท มีแต่เพื่อนที่ บริษัทใหม่นี้รู้เท่านั้น รวมทั้งบอกแค่ พ่อกับแม่ แค่นั้น อะไรจะต้องลับขนาดนั้นใช่มั้ย เพราะตอนนั้นงานกำลังพีคครับ และไม่อยากให้มีปัญหาในทีมเท่าไหร่

จนเป็นอันว่า ได้งานบริษัทแห่งใหม่เรียบร้อยแล้ว ก็เลยเริ่ม บอกคนในทีมบนโต๊ะอาหาร ตอนต้นเดือนที่ 5 (ส.ค.)เพื่อนๆในทีมตกใจกันนิดหน่อย แต่พี่หัวหน้าที่คุมบอกไม่แปลกใจนัก แค่งงว่า ทำไมบอกก่อนนานจัง  เพราะผมบอกก่อนว่าจะออกตั้ง เกือบ 2 เดือน ปกติ มีแต่ บอกแล้วพรุ่งนี้ออกเลย ไม่ก็ สิ้นเดือนออก

แล้วหลังจากนั้น ก็ทยอยๆ ค่อยๆ แพร่ข่าวออกไป จน ไปลาออกกับ พี่เจ้าของบริษัทในที่สุด ตื่นเต้นมาก ลาออกครั้งแรกในชีวิต

หลังจากคุยกับพี่เค้าซักพัก ตอนแรกเหมือนจะมีโน้มน้าวแต่พอรู้ว่าเซ็นสัญญาที่ใหม่แล้ว พี่เค้าก็ไม่ว่าอะไร ก็อวยพร และจากกันด้วยดีครับ

หลังจากนั้นก็ทำงาน อีก เดือนกว่าๆ จนจบเดือนที่ 6 (ก.ย.) พร้อมๆกับที่ โปรเจคก็เรียกว่า ปิด ได้พอดี ตามที่กะไว้

สิ่งที่ได้เรียนรู้

ในทาง technical ไม่ได้เรียนรุ้อะไรมากมายนัก แต่การทำงานได้เรียนรู้เยอะเหมือนกันครับ

• ได้ใช้ชีวิตคนทำงานหรือมนุษย์เงินเดือนจริงๆ เสาร์อาทิตย์เป็นอะไรที่มีค่ามาก และไม่มีวันหยุดเท่าไหร่ กลับบ้านดึกๆ ถ้าไม่ทำอะไรก็เกือบหมดเวลาแล้ว นี่ไม่นับว่า ต้องทำงานต่ออีก และก็มีเงินเดือนเป็นของตัวเอง ผมรุ้สึกว่าพอมีเงินเดือนแล้ว จะกินอะไรๆแพงขึ้น ใช้เงินเยอะขึ้น
• ได้เห็นการทำงานพัฒนาซอฟต์แวร์ ที่เค้าทำกันจริงๆ ขั้นตอนต่างๆ รูปแบบต่างๆ ได้เห็นอะไรหลายอย่างทีเดียว แม้จะระยะสั้นๆ
• ลูกค้าเป็นปัจจัยสำคัญมาก ที่จะทำให้เราทำงานได้ง่ายหรือยาก ขนาดไม่ได้ เจอลูกค้าตรงๆนะเนี่ย
• ผมจะพยายามไม่เป็นลูกค้าที่งี่เง่าเด็ดขาด
• ผมคิดว่า ถ้ามองง่ายๆ หลักๆบริษัทคอมพิวเตอร์มันมีอยู่สอง แบบคือ service กับ product แบบ service คือ รับทำตามสั่ง ทำ solution ให้ เป็น consult ให้ ซึ่งมักจะเป็นส่วนใหญ่ในไทย กับแบบ product คือ คิดทำสร้างสรรค์ product ของตัวเอง แล้วเอาไปขายให้กับคนที่ต้องการ  ส่วน support จะแทรกอยู่ทั้งสองแบบ และก็อยู่ตามฝ่ายไอทีของบริษัทต่างๆครับ  แต่บางบริษัทก็จะผสมทั้ง service และ product
• การเปลี่ยนงาน ไม่ใช่เรื่องดีครับ มี overhead หลายอย่างเหมือนกัน ปรับตัวกับสภาพแวดล้อมใหม่ เพื่อนใหม่ อีกหลายๆอย่าง
• การเปลี่ยนงาน จะรู้สึกตะหงิดๆเวลาอัพเดท profile ตัวเอง แล้วเห็นว่าตัวเองอยู่มาหลายบริษัท และอยู่ไม่ข้ามปี ด้วย ดูไม่ดีเท่าไหร่
• ได้เข้าใจตัวเองมากขึ้นในหลายๆด้าน

อนาคต

ตั้งแต่เรียนจบใหม่ๆแล้วจนบัดนี้ ก็ยังมีเรื่องที่ผมคิดอยู่เรื่อยๆ คือ เอาไงกับอนาคตของตัวเอง และจะเดินไปทางไหนดี มันไม่เหมือนสมัยเรียนที่วางแผนค่อนข้างง่าย เพราะมีแบบแผนระดับนึงว่า เรียนประถมจบก็ต่อมัฐยม แต่พอจบมหาลัย ชีวิตการทำงาน มันไม่ใช่แล้ว ตอนนี้ในหัวคิดว่า อยากจะเรียนต่อแน่ๆ แต่ก็ยังคิดไปไกลกว่านั้นอยู่ดีว่า เรียนต่อแล้วจะทำอะไรต่อ (คิดมากไปมั้ยเนี่ย) ความเห็นผม ผมคิดว่าอนาคตมันต้องวางแผนระดับนึงครับ วางกรอบไว้คร่าวๆ แล้วเดินไปทางนั้น ทำได้สำเร็จรึเปล่าหรือจะเบี่ยงออกนอกเส้นรึเปล่าก็ค่อยว่ากัน และอนาคตมันก็จะมีเรื่องให้คิดมากขึ้นเรื่อย ทั้งครอบครัว ภาระต่างๆ ต้องกินต้องใช้ มันต้องวางแผนกันหน่อยล่ะครับ

ณ ตอนนี้ ผมค่อนข้างเชื่อและโน้มไปทางปรัชญาการทำงานที่บอกว่า “ทำในสิ่งที่รักและชอบ แล้วเดี๋ยวทุกอย่างจะดีเอง” ครับ

ปล. ขอบคุณพี่ๆและเพื่อนๆ ที่บริษัทมากนะครับผม หวังว่าจะได้ร่วมงานกันใหม่ โอกาสหน้า

A Panorama in Memory

ถ่ายในวันเลี้ยงส่งไอเอที่ไปญี่ปุ่น 18.09.2552

ภาพถ่ายโดย ไอเอ

ขอให้โชคดี

ปีนี้เลยไม่พลาดแน่ และก็ผ่านรอบ Qualification ไปแบบเฉียดๆ ทำแล้วรุ้สึกว่าตัวเองล้างรา เขียนโปรแกรมแนว algorithm อย่างมาก

แถมด้วย ใช้ C# เป็นอาวุธ ประจำกาย ก็พบว่า วิทยายุทธลืมเลือนไปมาก จะ sort list ทีนึง ทำไงหว่า? จะหา stack ใช้ มันมีคลาสอะไรแล้วนะ?

อารเรย์สองมิติทำไง ก็ต้องถาม google ทำให้ ทุลักทุเล โค้ดน่าเกลียด จนไม่อาจเอามาเผยแพร่ได้

สำหรับ Round 1 นี้ เค้าแบ่ง เป็น 3 sub-round มี 1A , 1B และ 1C  เรียกว่าแข่งได้ 3 รอบ และเอา 1000 คนแรกของแต่ละรอบเข้ารอบต่อไปครับ

Round 1A

นอนหลับน้ำลายยืด อยู่บนเตียง เพราะลืมไปว่ามีแข่งครับ ปรากฏว่าวันนั้นตื่นมาบ่าย 2

Round 1B

พร้อมมาก นั่งรอตั้งแต่ก่อน 1 ชม. พอเริ่ม ก็เลือกทำข้อ 3 ที่คะแนนเยอะสุดก่อนเลย แล้วก็ ได้ทำแค่นั้นแหละ ติดอยู่นานและ ไม่อยากจะทิ้งครับ

เหมือนจะออกๆ แล้ว แต่สุดท้าย ก็กิน 0 ไป ไม่ได้ซักแต้ม

Round 1C

ลังเลว่า จะดูกันดั้ม ดีหรือ แข่งอีกดี แต่ก็คิดว่า ปีนึงมีหน เลยลงมือครับ กะว่าพวกเซียนผ่านเข้ารอบไปหมดแล้ว

ข้อที่ 1 All Your Base

ข้อนี้อ่านโจทย์แล้วเข้าใจครับ แต่ทำไม คิดในหัวกับ ตัวอย่าง Input , Ouput ที่ให้มาแล้ว ไม่เห็นถูกเลย!

โจทย์ผมเข้าใจว่า alien ส่งเลขจำนวนอีกกี่วินาทีที่จะบุกโลกมา ให้แปลงสัญลักษณ์ในตัวเลขของ alien แต่ละหลัก

ให้เป็น digit ซักอันใน base ใดๆ แล้ว จะมี base นึงที่ ได้เวลาวินาที น้อยสุด

ลองคิดมือ ดูแล้ว คำตอบไม่ตรง ผ่าน!! แล้วกัน

ข้อ 2 Center Of Mass

อ่านจบ คิดๆซักพัก นี่มันโจทย์แคล! ม.ปลายนี่นา หยิบกระดาษที่ รอบ 1B ไม่ได้เขียนอะไรเลยมา นั่งทดๆๆ เขียนๆ จนได้สูตรออกมาครับ

อย่างแรกคือ หาตำแหน่ง center of mass ก่อน ซึ่งก็ โจทย์มันบอกเทียบกับตัวเรา แต่เรา ยืน (0,0,0) อยุ่แล้ว และมวลของ fireflies เท่ากันหมด

เพราะฉะนั้น C(x,y,z) ก็จะเทียบกับตัวเราโดยอัตโนมัติ ก็คิดแยกแกนได้สูตรดังนี้

เสร็จแล้วก็ เอา dx,dy,dz มาหา distance รวม ก็กำลังสองถอดรูท(Euclidean Distance) ได้สูตร d ขึ้น กับ t มา

เค้าต้องการหาระยะทางที่สั้นที่สุดทีเกิดขึ้น ก็ใช้หาจุดต่ำสุดสูงสุดสัมพัทธ์ ก็ดิฟ d เทียบ t = 0

จะสังเกตว่า โจทย์บอกความเร็วคงที่ เหมือนบอกเพื่อให้ดิฟโดยไม่ต้องระวัง v กลายเป้น a ก็เลยได้สูตรมาประมาณนี้

ก็เขียนโค้ดได้เลยยย  มีจุดระวังนิดหน่อยเรื่องหายด้วย ศูนย์และเวลาติดลบ

namespace GoogleCodeJam2009
{
    public class CenterOfMass : ISolver
    {
        Double vx;
        Double vy;
        Double vz;
        Double x;
        Double y;
        Double z;
        Double t;
        Double d;
        int T, N;

        public void Solve(TextReader reader, TextWriter writer)
        {
            T = Int32.Parse(reader.ReadLine());
            for (int i = 0; i < T; i++)
            {
                String[] tmp;
                vx = 0.0;
                vy = 0.0;
                vz = 0.0;
                x = 0.0;
                y = 0.0;
                z = 0.0;
                t = 0.0;
                d = 0.0;
                N = Int32.Parse(reader.ReadLine());
                for (int j = 0; j < N; j++)
                {
                    tmp = reader.ReadLine().Split(' ');
                    x += Double.Parse(tmp[0]);
                    y += Double.Parse(tmp[1]);
                    z += Double.Parse(tmp[2]);
                    vx += Double.Parse(tmp[3]);
                    vy += Double.Parse(tmp[4]);
                    vz += Double.Parse(tmp[5]);
                }
                t = -1*((vx * x) + (vy * y) + (vz * z)) / ((vx * vx) + (vy * vy) + (vz * vz));
                if (t < 0 || t.Equals(Double.NaN))
                    t = 0;
                d = Math.Pow(x + (t * vx), 2) + Math.Pow(y + (t * vy), 2) + Math.Pow(z + (t * vz), 2);
                d = Math.Abs(Math.Sqrt(d) / N);
                writer.WriteLine("Case #" + (i + 1) + ": " + String.Format("{0:0.00000000} {1:0.00000000}", d, t));
            }
        }
    }
}

ก็ผ่านทั้งข้อเล็กและใหญ่แบบฟลุค มีความรุ้สึกตะหงิดๆ ว่าต้องกันเงื่อนไขไม่ครบทางคณิตศาสตร์ แต่ผ่านหมดก็ดี

ข้อ 3 Bribes the Prisoners

อ่านโจทย์แล้วนึกถึง Prison Break ยังไม่ได้ดูภาค 4 เลย เอ้ย ดูโจทย์มันกลิ่นอาย Dynamic Programming มาก ซึ่งผมอ่อนแอยิ่งนัก

ก็นั่งพยายามคิดวิธีฉลาดๆ แต่คิดไม่ออก สุดท้ายเลย recursive แ-ง่งเลย  ก็เขียน recursive วนเลือก แบ่งซ้ายขวา แตกลงไปเรื่อยๆ

แล้วจะได้ least bribes ย้อนกลับขึ้นมา แล้วก็เลือกที่ดีที่สุดแต่ละชั้น (มันคล้าย divide and conquer เปล่าหว่า) นั่นแหละ รันผ่าน

small-set มาได้ แต่ พอ large-set นี่ ค้างไปเลยครับ  สุดท้ายก็แก้ไม่ทัน ปล่อยหมดเวลาไป ตอนนั้น เหลืออีกประมาณ 15 นาที กับที่ 700 กว่า

เลยนั่งจ้องเวลาเลย ที่ 860 ตอนเหลือ 5 นาที ตื่นเต้นมากกตอนนั้น ดูเพื่อนเหมือนไอแก๊นจะเข้ารอบแล้วที่ 600 กว่า

ที่ 937 ตอน 30 วินาที อ๊าก…..

…..

ปุ๊ป! จบที่ 779 แวีบแรก เห็นแล้วงง แต่อ๋ออ ข้อใหญ่มันยังไม่บอกคะแนนจริงนี่หว่า อืม จบที่ 779 ครับ

ผ่านเข้าสู้รอบ 2 ต่อไปครับ แต่คงไม่รอดแล้วล่ะ ฮ่าฮ่า แต่ก็สนุกดี

มีเว็บรวมสถิติ แยกตามประเทศให้ด้วยครับ รวมทั้งเฉลยภาษาต่างๆ (มีคนแก้บางข้อด้วย SQL ด้วยนะ o_O!) ให้ด้วย ไปดูกันได้

เหตุที่เปลี่ยน เพราะธีมเก่านั้น มัน “แคบ” เกินไป ถูกบีบ ทำให้อ่านแล้วรุ้สึก บีบๆ

แถมตัวหนังสือเล็กด้วย ก็เลยอยากเปลี่ยน

นอกจากเปลี่ยน theme ใหม่แล้ว ยังแก้อะไรหลายๆอย่าง ด้านหลังด้วย รวมทั้งตัดอะไรหลายๆอย่างออกไป(ชั่งใจอยุ่นานมาก)

แต่ก็เพลินมากทีเดียว ระหว่างนั่งเลือก นั่งคลิก นั่งเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เอานุ่นเข้า เอานี่ออก เพลินมากจริงๆ

สุดท้ายก็ออกมา หน้าตาอย่างที่เห็น ยังมีตะหงิดๆอยุ่บางที่ แต่ไว้มีเวลาจริงๆ ค่อยแก้แล้วกันครับ คนอ่านก็ไม่ได้เยอะอยู่แล้วหนิ ฮ่าฮ่า

มีอะไรไม่ชอบ คอมเมนท์บอกได้นะครับ

เจ้าของ theme ลิงค์อยู่ด้านล่างครับ ขอบคุณไว้ ณ ที่นี้

คือ Dictionary Bookmarklet ครับผม โดยอาศัยบริการของเว็บ dict.longdo.com เป็นตัวแปล จริงๆก็ไม่มีอะไร ฮ่าฮ่า

ตอนนี้มีความสามารถ 2 อย่าง

1. กดปุ่มแล้วจะแปล ข้อความที่ select อยู่ครับ
2. กดปุ่มแล้วจะถามคำที่ต้องการค้น ถ้าไม่ได้ select ข้อความใดอยู่ครับ

แค่นี้แหละ ง่ายๆ

วิธีติดตั้ง

ลากลิงค์ Translate นี้ไปวางที่แถบบุ๊คมาร์คครับ

ปล. ผมทำเพื่อจะลองใช้ Google Chrome จริงๆจังๆเลยนะเนี่ย

หลังจากที่ อยากดูตั้งแต่เห็นตัวอย่างครั้งแรก

ไม่ต้องคอมเมนท์ถาม ผมไปดูคนเดียวครับ ไปเจอป้ายหน้าโรง

น้องเต้ยถามว่า “ใครมาดูหนังคนเดียวบ้าง ยกมือขึ้น?”? (0_0)/? ถึงกับโดน 55+

ต่อไปนี้ก็ spoil อย่างไปไม่ต้องสงสัยครับ

“Life is either a great adventure or nothing” – Hellen Keller

ผมคิดว่าประโยคนี้ เหมาะมากเลยครับ สำหรับหนังเรื่องนี้

ที่อาจไม่เหมือนใครเท่าไหร่ คือ ฉากที่ผมชอบที่สุด กลับเป็นฉากแรกของเรื่อง

คือ การกระโดดบันจี้จัมพ์ ดูแล้วขนลุกมาก และหลังจากดูจบ ผมรู้สึกว่า

ฉากนั้น มันคือเรื่องราวของหนังเรื่องนี้เลย

การมีเพื่อนรักที่จะอยู่ช่วยเหลือกัน และกระโดดออกไป ผจญภัยสู่โลกใหม่ๆ

ที่หลุดออกจากกรอบเดิมๆ มันดีมาก นึกถึงว่าเรากระโดดออกไป ในอากาศที่ไม่มีขอบเขตใดๆ

ดูแล้วผมขนลุกครับ

สิ่งที่ชอบต่อมา ไม่นับว่า ต่ายกับเต้ยน่ารักมาก แล้วล่ะก็ คือ

เนื้อเรื่องมันเล่าถือการผจญภัยจริงๆ เจออะไรหลายๆอย่าง มีเหตุการณ์ และตัวละครผ่าน

เข้ามา เรื่อยๆ (อารมณ์เหมือน Forest Gump) และมีจุดเด่นของแต่ละเรื่อง แต่ 2 ตัวละครหลัก

ยังคงเน้นอย่างหนักแน่น แต่เรื่องราวประกอบทั้งหลายก็ไม่เบาจนเกินไป?

แม้แต่ บทของ Pisit เอง ถ้าดูดีๆ เอาจริงๆ ผมว่าเค้าก็ไม่ได้มีบทมากกว่าตัวประกอบอื่นๆเท่าไหร่นัก

เพียงแต่ บท Pisit นั้น เป็นจุดเปลี่ยนอย่างนึงของชีวิต เด็กสาวทั้งสอง ซึ่ง บทนี้ผมชอบมาก มากกว่า ตัวละครหลักอีก ผมไม่คิดว่า จะมีคนอื่นแสดงได้

ดีกว่า เรย์ แมคโดนัลล์นะ? สายตาแบบนี้ ท่าทางแบบนี้ ยิ้มแบบนี้? มันเชื่อจริงๆ และที่ชอบมาก(ชอบมากหลายอย่างแล้วนะ) คือบทพูดของ Pisit

มันปรัชญามากทีเดียว และสอนอะไรหลายๆอย่าง เหมือนผ่านการขบคิดมานานแล้ว แสดงให้ว่า Pisit ผ่านโลกมาพอสมควรและก็อีกนั่นแหละ คิดว่าถ้าไม่ใช่

เรย์ แมคโดนัลล์ แสดง คำพูดคงไม่คมได้ขนาดนี้ ชอบจริงๆนะ

สุดท้าย ชีวิต เราควรจะมีการผจญภัยที่ยิ่งใหญ่สำหรับตัวเอง ซักครั้งสินะ

ภาพจาก Google Trends

นี่เป็นผล เฉพาะประเทศไทยนะครับ ? ดูภาพแล้วสงสัยมากว่า Nov-Oct 2008 เราเกิดอะไรขึ้นครับ ประเทศเราถึงเศร้า ได้ขนาดนั้น??

สนุกนี่ก็ คงที่ดี ความสุข เรามีขึ้นมาช่วงปีใหม่ (Jan 2009)

ดูถึงปัจจุบันแล้ว ความเศร้า เรากำลังจะพุ่งขึ้นอีกแล้วนะครับ….

เห็นรุ่นพี่แต่ละคนใส่ชุดครุยถ่ายรูปกัน จนตอนนี้ตัวเองได้ใส่ ก็รู้สึกแปลกๆ อยุ่เหมือนกัน

เมื่อวานเป็นวันซ้อมใหญ่งานรับปริญญาครับผม ของคณะวิศวกรรมศาสตร์? คนเยอะมากตามคาด

ผมเองไปแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัว โกนหนวดโกนเครา แบบสะอาดที่สุด ไปถึงเช้า ก็เลยได้ถ่ายรูปเล่นกับเพื่อนๆ

ตอนเช้านิดหน่อย แล้วก็เข้าหอประชุมไปซ้อมตามกำหนดการ

ออกจากหอประชุม ประมาณเที่ยง ร้อนมาก และก็ค่อยๆทยอยกันไปถ่ายรูปหมู่ครับ ก็ไม่มีอะไร ยืนแถวบนสุดเสียวดี

ถ่ายเสร็จก็ถูกต้อนไปถ่ายรูปเดี่ยว และลงทะเบียนนู่นนี่? บัณฑิตแปดร้อยคน ถูกต้อนเหมือนหมู ในสภาพอากาศร้อนอบอ้าว

เหนื่อยพอตัวเลยล่ะ ช่วงระหว่างนั้น ก้มีโทรศัพท์เข้ามาเรื่อยๆ น้องช่างภาพมาแล้ว เพื่อนที่จะมาถ่ายด้วยก็มาแล้ว

ผมเลยตัดสินใจ ลัดขั้นตอนบางอย่าง จน ออกจากบริเวณนั้นได้ในที่สุด สภาพเละๆนิดหน่อย

ก็ได้เจอ น้อง กุ๊ก ที่เป็นเพื่อนรุ่นน้องที่มาเป็นช่างภาพครับ หลังจากนั้น ก็เริ่มปฏิบัติการถ่ายรูป!!!

เจอเพื่อนมากมายเลยล่ะครับ ทั้งเพื่อนในรุ่นเดียวกันเอง เพื่อนสมัยเรียนม.ปลาย รุ่นน้อง รุ่นพี่ เจอหลายคน

หลายคนไม่ได้เจอกันนานมาก ตั้งแต่สมัยเรียนจบ 4 ปีเห็นจะได้ เสียดายได้คุยกันนิดเดียว

ก็เดินตระเวณ ถ่ายรูปไปเรื่อยๆ ด้วยอากาศร้อนๆแบบนี้ ก็เหนื่อยมากทีเดียว และก็มีคนโทรหาถี่มาก

ตอนเย็นๆ ญาติๆก็เริ่มมาครับ ก็ถ่ายรูปกันไป ช่วงนั้น เริ่มปวดหลัง และเคลื่อนไหวได้ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

ใครจะรู้ว่า แค่การเดินถ่ายรูป กับเพื่อนๆ มันจะเหนื่อยขนาดนี้? มีบางช่วงที่ร้างลาผู้คน ก็เลยแอบไปนั่งพักบนห้องชมรมแว๊บๆบ้าง

จนประมาณ 5 โมง ถ่ายรูปกับญาติๆกลุ่มสุดท้ายเสร็จ ก็เป็นอันหมดครับผม

ก็เลย แยกกับน้องช่างกล้อง แล้วขึ้นไปเปลี่ยนชุดกลับเป็นปกติครับผม

จากนั้น ก็ไปฉลองกันต่อกับญาติๆ ที่โรงเบียร์เยอะมันตะวันแดง? ชื่อเป็นโรงเบียร์ครับ ขายเบียร์ แต่ญาติผมๆ ทั้งโต๊ะ ไม่มีคนกินเบียร์เลย

หะหะ แต่จะบอกว่า อาหารอร่อยมากกก อร่อยจริง ขนาดเหนื่อยๆ กินอะไรไม่ค่อยไหว ยังอร่อยเลย กินและคุยไปเรื่อย

จนกว่าจะได้กลับบ้าน ก็ 4 ทุ่มครับผม แทบสลบ

แม้ตลอดทั้งวันจะเหนื่อยมากๆๆ แต่ก็มีความสุขครับ เป็นเรื่องดีๆ ที่เข้ามาในชีวิตเซ็งๆของผมช่วงนี้

ขอบคุนญาติๆ เพื่อนๆทุกๆคน รุ่นพี่ และ รุ่นน้องรวมทั้่งคนรู้จักนะครับบบบ ที่มาถ่ายรูปกับผมในงานเมื่อวานนนี้ มีความสุขมากที่ได้เจอ ขอโทษทีที่บัณฑิตคนนี้โทรมไปหน่อย เนื่องจากโหมงานหนัก ไม่รู้รูปจะออกมาเป็นยังไง หะห

ขอบคุณน้องกุ๊กช่างกล่องด้วยย ที่อุตส่าห์เดินตามถ่ายรูปให้ น่าจะเหนื่อยพอกัน

ขอบคุณทุกคนครับบบบบบบบ เดี๋ยวงานวันจริง ถ่ายอีกรอบ!!