ΤΕΜΑΧΗΔΟΝ

δώστε τρόπο στην οργή σας ...

2012-02-11T20:01:00.000+02:00

φτάσαμε στο σημείο να διεκδικήσουμε το αυτονόητο, να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας και τη ζωή μας απέναντι στους χοντροθρεμμένους σωτήρες μας. ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ! και αυτό γιατί ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΛΑΟ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΣΑΣ. Όποιος ψηφίσει αυτό το έκτρωμα θα αντιμετωπίσει την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας ...πολύ σύντομα.

πολεμικό ανακοινωθέν (Ι)

2012-02-09T13:25:00.000+02:00

Η ψυχοθεραπεία του blogging τελικά φαίνεται να μην πιάνει. «Βγάλ’ το από μέσα σου να ξαλαφρώσεις» διατείνονται οι ιθύνοντες και πιθανόν να έχουν δίκιο και όλα αυτά να λειτουργούν κάτω από φυσιολογικές συνθήκες … φυσιολογικές συνθήκες (!!!) Άραγε τι είναι φυσιολογικό στις μέρες μας; Η αναλγησία και η προδοσία των πολιτικών μας; Η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος; Ο πόλεμος που έρχεται; Με τι να καταπιαστείς και τι ν’ αφήσεις; Η ιστορία μας λέει (ποιος ακούει) ότι τέτοιες καταστάσεις με εξεγέρσεις και πολέμους κατευνάζουν. Ε και; Μήπως τώρα τι έχουμε; Τι μπορεί να περιμένει ένας λαός προδομένους από αυτούς που τάχθηκαν να τον υπηρετήσουν; Τι έχουμε πια να χάσουμε; Ας πάει και το παλιάμπελο.

Επόμενο πολεμικό ανακοινωθέν –ελπίζω- σύντομα …

Η αποπλάνηση των αγγέλων

2012-01-28T20:58:00.001+02:00

Ν’ αποπλανάς αγγέλους μόνο στο άψε-σβήσε:

Στρίμωξ’ τον νέτα-σκέτα στου σπιτιού την μπάση
τη γλώσσα χώσ’ στο στόμα του, το χέρι ας φτάσει
κάτω απ’ τη φούστα, ώσπου να χύσει, στήσε
την όψη του στον τοίχο, σήκωσ’ το φουστάνι
και γάμησέ τον. Κι’ αν βογγάει απ’ το γαμήσι
σφίξ’ τον γερά και κάνε τον διπλά να χύσει
αλλιώς στα χέρια σου ένα σοκ θα σ’ τον ξεκάνει.

Πες του όλο χάρη με τον πισινό να σειέται
πες του τα’ αρχίδια σου απαλά να σου τα πιάσει
πες του άφοβα να πέσει κάτω, να ησυχάσει
στη γλύκα, όσο ακόμα ανάμεσα ουρανού και γης κρεμιέται.

Αλλά στα μάτια, όσο γαμάς, μην τον κοιτάζεις
και τις φτερούγες του, άνθρωπέ μου, μην του σπάζεις.

Μπέρτολτ Μπρεχτ

αντί ευχών

2011-12-30T11:26:00.000+02:00

Μία κι απόψε θα έλεγα εάν υπηρετούσα ακόμη τη μαμά πατρίδα (πού’ναι τα χρόνια, ωραία χρόνια … ρε Νταλάρα;)

Μια μαμά πατρίδα που ωσάν Μήδεια του 21ου αιώνα σκοτώνει τα παιδιά της. Και να’φταιγε η μαμά, άντε μάνα είναι θα τη συγχωρούσα (το χάσμα των γενεών βλέπεται), το άσχημο είναι ότι το κακό όνομα το βγάζει η μάνα Ελλάς από μερικά μπάσταρδα πολιτικά βλαστάρια της, που έχουν την εντύπωση ότι αυτοί είναι και κανείς άλλος. Ολόκληρο 2011 πέρασε και ακόμη δεν κατάλαβαν ότι θά’πρεπε να τα μαζέψουν και να φύγουν στην αλλοδαπή μαζί με τις συμβίες τους και τα τυχόν μπασταρδάκια τους, που τα προορίζουν (κούνια που τους κούναγε) για ιζνογκουτάκια στη θέση τους. Πάνε αυτά -ξεχάστε τα. Επιτέλους! Ο έλληνας κατάλαβε το παιχνίδι της πολιτικής σας επιβίωσης. Το κατάλαβε; Ελπίζω, αλλιώς …

Πάντως, μέχρι την τελευταία στιγμή, οι μπάσταρδοι συνεχίζουν να φορτώνουν φόρους, τέλη και αυξήσεις, λίγο πριν από την πολιτική τους γκιλοτίνα οι λουδοβίκειοι αρχοντοπατέρες μας το μόνο που σκέφτονται είναι να ικανοποιήσουν τους εντολείς τους. Ας είναι. Ελάτε να τα πάρετε μαλάκες!

Λοιπόν, μου εύχομαι το νέο έτος να με βρει κατά μερικά εκατομμύρια πλουσιότερο για να μην αναγκάζομαι να βρίζω και το ίδιο εύχομαι για όλους μας σε αυτή τη χώρα που θέλει να Τους ξεράσει ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΤΟ 2012.

Tελικά ο Νοστράδαμος καλά το προέβλεψε: όντως το 2012 θα είναι καταστροφικό για τους πολιτικάντηδες, θα είναι ένας χρόνος επαναπροσδιορισμού για όλους μας, ενός επαναπροσδιορισμού προτεραιοτήτων, επιλογών ζωής.

Εμπρός λοιπόν για ένα καλό reset …

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ !!!

ευχές για ...χούφτωμα

2011-12-22T14:43:00.000+02:00

κάπως έτσι θα πρέπει να ήταν η πρώτη χριστουγεννιάτικη κάρτα

αλλά η εξέλιξη της ...αν(δ)θρωπότητας μας κατήντησε να χαριεντιζόμαστε με πιο πεζά (και μαλακά) μηνύματα. Κάπως έτσι:

γαμώ τα jingle bells σας (βρισίδι και θύμησες)

2011-12-21T14:04:00.002+02:00

όπως διαλέγει η μουσική τα λόγια και τις λέξεις

2011-12-11T19:47:00.000+02:00

Μεγάλο δέντρο ο στεναγμός, μεγάλη κι η σκιά του
απλώνει ρίζες στην ψυχή, στο σώμα τα κλαδιά του
Μα όπως ανοίγει ένα πουλί φτερούγα στον αέρα
το δέντρο γίνεται γιορτή και φτερουγίζει η μέρα

Πόσες φορές να σου το πω, πόσες να στο μηνύσω?
Να σου το πω ψιθυριστά ή να στο τραγουδήσω?
Θα σου το πω ψιθυριστά, όπως μιλάει το βλέμμα
που κρύβει μες τη σιγαλιά του κόσμου όλο το αίμα

Αυτός ο κόσμος που αλλάζει
πως σου μοιάζει, πως σου μοιάζει
Αυτός ο κόσμος που αλλάζει
με τρομάζει, με τρομάζει

Χαμένοι μοιάζουμε, λοιπόν, στο γύρο του θανάτου
στην παγωνιά του οριστικού, στον τρόμο του αοράτου
Μα οριστικά θα χεις χαθεί, μονάχα αν το διαλέξεις
όπως διαλέγει η μουσική τα λόγια και τις λέξεις

Αυτός ο κόσμος που αλλάζει
πως σου μοιάζει, πως σου μοιάζει
Αυτός ο κόσμος που αλλάζει
με τρομάζει, με τρομάζει

είναι η μέρα των παιδιών, είναι η μέρα του Αλέξη

2011-12-06T13:35:00.000+02:00

Σύμβολο η θυσία του μικρού Αλέξη, σύμβολο η αγωνιστική απάντηση των μαθητών.

Μπορεί η χώρα μας να έγινε ο περίγελος των διεθνών τοκογλύφων, αλλά κατέχει (γι' αυτό είμαι σίγουρος) την πρωτιά σε σύμβολα.

Ο λόγος προφανής, η αιτία βγάζει μάτι: Ενας περήφανος λαός, που εμπεριέχει στο είναι του την ελευθερία, καταδυναστεύεται από προδοτικές ηγεσίες που τον ξεπουλούν.

Δεν χρειαζόμαστε άλλα σύμβολα. Δεν πρέπει να πληρώνουν μικρά παιδιά την ανικανότητα των κάθε λογής εξουσιών.

Οι μόνοι που δε βλέπουν σα σύμβολο τη θυσία του Αλέξη είναι οι γονείς του και οι οικείοι του. Προσωπικά σε αυτούς θα ήθελα να αφιερώσω αυτή τη μέρα.

Ολο το φως απ' τα φεγγάρια

2011-11-25T09:12:00.001+02:00

Ενα πένθιμος βαρύς ίσκιος, αδιόρατος ωστόσο, επικρέμαται πάνω από τα εννέα διηγήματα του Κώστα Καβανόζη. Οι γαλήνιες εικόνες που αναθάλλουν μέσα από την εξαίρετη γραφή μοιάζουν να διαπερνώνται από τη δριμύτητα μιας ακάθεκτης συγκίνησης, της συγκίνησης του χαμένου χρόνου. Τα τοπία της μνήμης απλώνονται με νωχέλεια στις σελίδες, σαν αδήριτο κάλεσμα σε ένα κομμάτι ονείρου. Είναι τοπία φασματικά, μεταμορφωμένα σε ουτοπία μέσα από το ξεγέλασμα της ανάμνησης. Είναι επίσης απροσπέλαστα και μόνον οι λέξεις μπορούν, και πάλι παροδικά, να συνεργήσουν στην αυταπάτη της προσέγγισής τους. Τα πρόσωπα των ιστοριών κεραυνοβολούνται από αυτές τις ανέλπιστες αστραπές ενός χρόνου παλαιού και αδημονούν για το αδύνατο, σπαράζουν για μια όλως διόλου ανέφικτη επιστροφή. Η ωραιότητα που αντικρίζουν βρίσκεται πολύ μακριά τους, έχει νεκρωθεί στιγμή προς στιγμή από όλες εκείνες τις ημέρες που εξύφαναν αναπόδραστα τη νοσταλγία του τωρινού τους βλέμματος.

Ο Καβανόζης αποδίδει με υποδειγματική λεπταισθησία την εξορία από χρόνους ανεπανάληπτους, που τα πιο πολύτιμα θρύμματά τους διαφυλάττει η μνήμη· εφεδρείες για τις ξιφομαχίες της με το παρόν. Η γλώσσα αναλαμβάνει να μεταφέρει το αβάσταχτο αίσθημα της απώλειας και ενός αγεωγράφητου νόστου, με λέξεις που συναρμόζονται σε προτάσεις με τη λεπτότητα και την ανάερη κομψότητα της ποίησης. Η ποιητικότητα ενθαρρύνει την παρείσδυση στην αφήγηση ενός αφόρητου ψυχικού φορτίου, που σπαράσσει τα πρόσωπα, τα οποία γίνονται βορά όλων όσα έχουν ανέκκλητα χάσει και επιστρέφουν στο μυαλό μόνο για να ξαναθυμίσουν τον χαμό τους.

Εκπληκτικές είναι στη συλλογή οι αντιθέσεις της εικονοποιίας. Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από το διήγημα «Πηγαινέλα», όπου αποκαλύπτεται μια μαγική ταφική εικόνα. Ενα σμήνος από παιδιά λικνίζεται πάνω σε ουράνιες κούνιες, συνεχίζοντας στα σύννεφα παιχνίδια που διακόπηκαν άωρα. Θαμβωτικές αντινομίες διατρέχουν και το εναρκτήριο κείμενο («Species horrenda»), όπου η αυτοχειρία τού ήρωα προαναγγέλλεται από μια εδεμική σκηνογραφία, η οποία πρόβαλε ξαφνικά επέκεινα του μπαλκονιού του. Η λαμπρότητα του οράματος ήταν τόσο μαυλιστική, που ο Πέτρος του διηγήματος παραδόθηκε ευδαίμων στο κενό και στην ασφαλτοστρωμένη συντριβή, λαχταρώντας την κατάδυση στα παραδείσια νερά, που έβλεπε να κυματίζουν μπροστά του. Ηταν όμως στύγια ύδατα, τα οποία διέρρεαν έναν νεκρό τόπο της παιδικής ηλικίας και εκείνος τώρα τα ατένιζε από ένα ύψωμα φαντασιώδες. Τυφλωμένος από το ανοιξιάτικο φως, το οποίο πολιορκούσε σαν διάπυρη φενάκη ανομολόγητα ερέβη του μυαλού, «αθεράπευτα εξημμένος απ' το βουβό θέλγμα», ο Πέτρος, στην πιο κρίσιμη ώρα του, «αντίκριζε ένα απαράμιλλο θέαμα φρικώδους ομορφιάς, στην τερατώδη γοητεία του οποίου δεν θα μπορούσε παρά, αργά ή γρήγορα, να υποκύψει». Και όντως υπέκυψε. Βυθίστηκε εκστασιασμένος σε αυτή την αιφνίδια θάλασσα, την οποία δεν δίστασε στιγμή να εμπιστευτεί, μολονότι ήξερε πως οι εξαίσιοι ιριδισμοί στην αστραποβόλα επιφάνειά της δεν ήταν παρά «πολύχρωμα κουφάρια που ολοένα αναδύονταν από τα βάθη της». Ενδεχομένως ονειρώδης να υπήρξε η στιγμή του θανάτου και για τον ήρωα του επόμενου διηγήματος («Αρωμα λεμόνι»). Υδρόφιλο και μυροφόρο το τέλος του, με την τελευταία ανάσα να την ευφραίνει το άρωμα λεμονιού του σαπουνιού με το οποίο είχε πλύνει το ήδη τελειωμένο σώμα του. Απολαυστική η υποβόσκουσα ειρωνεία για τις συζεύξεις που αποτολμά. Η καθαρτήρια ματαιοπονία του ήρωα φανερώνεται έκτυπη από τον αδόκητο θάνατό του, που έρχεται να λερώσει το αποκαθαρμένο του σώμα. Το άρωμα λεμόνι ξεψυχά μέσα στη δυσωδία της αποσύνθεσης, έχοντας προλάβει ωστόσο να χαρίσει στις αισθήσεις ένα φευγαλέο ηδονικό ρίγος. Ο συγγραφέας παρατηρεί με βλέμμα βιτριολικό τον ήρωά του να κάνει ντους και το νερό να γλιστρά από το σώμα του, κλέβοντάς του τον χρόνο που του απόμενε. Στο σιφόνι η βρομιά συμπλέει με τις ύστατες στιγμές του και η τρύπα της μπανιέρας μεγεθύνεται σε μακάβρια χοάνη, η οποία παραμονεύει το «μικρό βρόμικο ρυάκι», τη σύντομη ζωή του. Και η χαρά της μικρής νίκης στο τέλος κάθε ημέρας, όταν ξεπλενόταν από τους λεκέδες σχεδόν ενός ολόκληρου εικοσιτετράωρου, αποδεικνύεται αίφνης σκέτη τραγική ειρωνεία. Από αυτό το ολίγιστο κατόρθωμα αναρριγούσε το σώμα του ήρωα, πριν από την τελεσίδικη ήττα του, όταν νόμιζε ότι τα προηγούμενα εικοσιτετράωρα είχαν κατατροπωθεί από «μιαν απαλή μυρωδιά λεμονιού και μιαν αίσθηση καθαριότητας, που μπορεί βέβαια να μη διαρκούσαν πολύ, καθώς σύντομα θα έδιναν τη θέση τους σε καινούργια εικοσιτετράωρα, ήταν ωστόσο ένας στιγμιαίος προσωπικός του θρίαμβος εναντίον της καθημερινής ροής των πραγμάτων».

Ενα δολερό παιχνίδι του μυαλού με τον θάνατο εκτυλίσσεται στο διήγημα «Ενας!». Η γραφή υποδύεται εκπληκτικά τη συνειδησιακή ζάλη και ο αφηγητής βρίσκεται παγιδευμένος σε αλληλοαναιρούμενες εκδοχές, την ίδια στιγμή που το αίμα μουσκεύει το πρόσωπό του. Η σκέψη του αναπαράγει σαν ηχώ τον κρότο του πυροβολισμού, αλλά αδυνατεί να διανοηθεί την τροχιά της σφαίρας και ποιο χέρι ήταν αυτό που τελικά πάτησε τη σκανδάλη. Ο ήρωας, έρμαιο μιας γλώσσας παράφρονος, βίαια αφοπλισμένης και διάτρητης, όπως το κρανίο του, μετέρχεται διάφορες διανοητικές υπεκφυγές προκειμένου να αποποιηθεί την ευθύνη του απονενοημένου. Αμετανόητος ακόμη και μέσα στον τάφο, τρέμει τη φρικτή στιγμή της διαύγειας και εκλιπαρεί για μια επιπλέον σφαίρα, ώστε να απαλλαγεί διά παντός από την επίγνωση του θανάτου του· αποζητά τη σφαίρα εκείνη που θα έδινε τη χαριστική βολή στη νεκρική μυρωδιά των σάπιων λουλουδιών και στο ξύλο ολόγυρά του.

Το «Ολα τα λάφια» είναι ένα από τα πιο γοητευτικά διηγήματα της συλλογής και διαθέτει τη μελιχρότητα ενός παραμυθιού, διαποτισμένου ωστόσο από πένθη. Ο αφηγητής αλιεύοντας μοτίβα από ένα διήγημα του Βιζυηνού επιχειρεί να συνομιλήσει μαζί του, τείνοντάς του μια γέφυρα από λέξεις. Η προσμονή αυτού του υπερβατικού ανταμώματος εντός της επικράτειας του γραπτού λόγου, αποτυπώνεται με λεπτοφυή εκφραστικά παίγνια. Ο αφηγητής καλεί τον Γέρο Μόσκο, διηγηματογραφικό αποκύημα του Βιζυηνού, να τον συντροφεύσει στην αναδρομή του στα παιδικά του χρόνια και στις σελίδες ενός γαλάζιου βιβλίου με παραμύθια, όπου έλαβε χώρα η πρώτη γνωριμία του με τον συγγραφέα από τη Βιζύη. Επίμονες οι παροτρύνσεις του ήρωα προς τον Γέρο Μόσκο να έρθει ξανά κοντά του και να συρθεί, όπως άλλοτε, μέσα στις μέρες του, σαν «έρμα από θύμηση αφανέρωτη» και να σταθεί, ολόιδιος με τη μορφή του στις παλιές εικονογραφημένες σελίδες, «μπροστά απ' της μνήμης το τζάμι». «Πήγαινε, Γέρο Μόσκο, πήγαινε, σε λέξεις μονάχα σε στέλνω». Μάταιο όμως το προσκλητήριο. Διότι οι λέξεις μπορεί να μένουν, όμως οι μέρες φεύγουν και ο Γέρος Μόσκος, όπως και εκείνος που τον αποζητά, δεν δύναται να επιστρέψει σε έναν χρόνο φευγάτο, όταν ο ίδιος ήταν το παραμύθι ενός παιδιού. Και σε αυτό το παιδί, απαρηγόρητο τώρα επειδή ακριβώς μεγάλωσε, μοιάζει να απευθύνεται ο Γέρο Μόσκος, λέγοντάς του πως αδίκως περιμένει πίσω από το τζάμι να ξεκινήσει «το σμίξιμο το αλλόκοτο», γιατί το σμίξιμό τους σταμάτησε πριν από καιρό, «σώθηκε πια μέσα στις μέρες μας τις ξημερωμένες, παιδί μου, τις ανυπόμονες, τις γοργές». Ο ήρωας αναγκάζεται να υποταχθεί στη νομοτέλεια του χρόνου, αδυσώπητη ακόμα και για τα πλάσματα των λέξεων, και μεταστοιχειώνει αθύμως τη χιμαιρική του ικεσία σε ενήλικη διαπίστωση. Απευθυνόμενος με τη σειρά του στον ήρωα του παραμυθιού, ομολογεί: «Με λέξεις θυμάμαι, μέρες δικές μου ξημερωμένες που βράδιασαν».

Ο Καβανόζης διαλέγεται σε μελαγχολικούς όσο και παραισθητικούς τόνους με όλα τα χαμένα που πενθεί. Η γλώσσα νοσταλγεί επιστρατεύοντας όλη τη λυρική της εκλέπτυνση, όμως δεν παραλείπει να συγκρατήσει τον απόηχο ενός γέλιου, που αντηχεί υπόκωφα στο βάθος των λέξεων, περιγελώντας με συμπάθεια τον λυγμό και το πάθος τους. Και είναι αυτή η ικανότητα της γραφής να εναγκαλίζεται με θέρμη τις πιο αντιφατικές αποχρώσεις και τονικότητες, χάρη στην οποία σμιλεύονται στις σελίδες υπέροχα μνήματα για εκείνα τα μικρά και μεγάλα, που η ζωή μάς υποχρεώνει να κηδεύσουμε. Εν ολίγοις, η γραφή του Καβανόζη ασπαίρει τόσο με όνειρα όσο και με εφιάλτες και ίσως γι' αυτό ο συγγραφέας επιλέγει να κλείσει τη συλλογή με έναν φαντασιοκόπο που περιδιαβάζει στα σκοτάδια αναζητώντας φεγγάρια. Μπορεί οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά του μέσα στη νύχτα να ανήκουν στη ρυμοτομία του Κάτω Κόσμου, όμως εκείνος τους περπατά χαρισάμενος, με τη βεβαιότητα ότι στο τέλος των δρόμων ο κόρφος του θα γεμίσει από το φως όλων των πεταμένων φεγγαριών. Ενα φως αναγκαίο, αν μη τι άλλο, για να κατακυρωθεί το σκοτάδι. Τους ίδιους δρόμους παίρνει και ο Κώστας Καβανόζης στις σελίδες του, κάνοντας τη μνήμη να ανάψει για να φανεί η αφώτιστη όψη των διηγηματογραφικών του νοσταλγών. *

εκδόσεις Πατάκη, σ. 123, ευρώ 10,50

από τη ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ

περί της ανατάξεως υμών δεηθώμεν

2011-11-20T19:15:00.003+02:00

Ήταν απογοητευτικό. Μέχρι σήμερα, νόμιζα, ή μάλλον φανταζόμουν, την καρδιά σαν ένα μικρό κόκκινο αυτοκόλλητο, που συνοδευόταν από πλήθος «I love»: New York, samata, bicycle, DNT, Monica Belucci, και άλλα πρωτότυπα και ωραία.

Κάπως έτσι βρέθηκα ξαπλωμένος και καλωδιωμένος στην εντατική με διάγνωση «παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή μη αναταχθείσα».

Η μικρή οθόνη από πάνω μου ανεβοκατέβαζε τριψήφιους παλμούς, ανάλογα με τον παροξυσμό μου.

Άντε να αναταχθώ και να την κάνω από δω, γιατί τη γιαγιά (που ήταν απέναντί μου) τη μεταφέρουν σκεπασμένη με ένα σεντόνι.

Δυο μικρές ταλαιπωρημένες πατούσες είναι η τελευταία εικόνα της στον κόσμο μου.

αγαπημένος νοέμβρης

2011-11-10T19:11:00.002+02:00

Πώς είναι δυνατό να απωθεί η ομορφιά;
Φθινόπωρο, κεντρική πλατεία χωριού της βόρειας ελλάδας. Πέτρινο πλακόστρωτο, περιτριγυρισμένο από αιωνόβια πλατάνια.
Δυο καθαρίστριες του δήμου βάλθηκαν να μαζεύουν τα πεσμένα φύλλα.
Συζητούν. Πλησιάζω.
Μιλούν για την ακυβερνησία, για την κατάληξη του σήριαλ επιλογής πρωθυπουργού της κυβέρνησης "εθνικής σωτηρίας" !
Ακούω ονόματα: Παπαδήμος, Πετσάλνικος, ...
Ενημερωμένες! Συνεχίζουν να μαζεύουν τα φύλλα μου.
Κρατώ στη μνήμη μου την εικόνα πριν τελειώσουν.
Πώς θα νοιώσεις την ομορφιά του φθινοπώρου αν δεν περπατήσεις πάνω στα κιτρινισμένα φύλλα;

Λιλή Ζωγράφου. Προφητεία ή κοινή λογική;

2011-11-10T09:49:00.002+02:00

Επίκαιρη και πολύ σκληρή προφητική η αλήθεια της Λιλής Ζωγράφου."Η Ελλάδα εκδίδεται, συνειδητά και ασύνειδα. Κι ούτε ένας αθώος. Ανεύθυνος κανένας."

το θυμήθηκε ο NOSTOS

Δεν πουλώ ύφος, στυλ, λογοτεχνία. Δεν γράφω διηγήματα. Καταθέτω γεγονότα και συμπτώματα της εποχής που ζω. Όλα όσα γράφω συνέβησαν. Σε μένα ή σε άλλους. Χρόνια τώρα σπαταλιέμαι, παρακολουθώντας όλα κι όλους. Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν’ αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό. Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου δε θα στρεφόταν κατά του καταστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη. Η γη έτσι κι αλλιώς δε χωρά άλλους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Όπως δε χωρά άλλα φερέφωνα προκάτ επανάστασης. Η ζωή γίνηκε πια πάρα πολύ απάνθρωπη για να την καλουπώνουμε σε σχήματα, δε μας ανήκει καν, όπως δε μας ανήκει τίποτα, από τη γη που κατοικούμε ως τα πρόσωπά μας. Όταν ο κάθε τυχάρπαστος, ο κάθε τιποτένιος, μπορεί να μάς δέσει πάνω σε μια καρέκλα, σ’ έναν πάγκο ή σ’ ένα κρεβάτι, να μάς φτύσει, να μάς μαστιγώσει, να μάς βιάσει. Το Σύστημα αποχαλινωμένο καλλιεργεί σκόπιμα την ασυνειδησία, την αγριότητα, το χάος, καταλύοντας το σεβασμό για τον ανθρώπινο παράγοντα. Δεν άφησε τίποτα ανεκμετάλλευτο, από το “χάσμα των γενιών” που αποκόβει τους ανθρώπους μεταξύ τους και ετοιμάζει τους αυριανούς παιδιά-καταδότες του Χίτλερ, ως την κατάργηση της οικογένειας. Ο άνθρωπος βγαίνει στο σφυρί. Για να μη βρίσκει το Σύστημα καμιά αντίδραση και να μπορέσει αύριο να βγάλει ελεύθερα στο σφυρί και τις πατρίδες. Ο Παπαδόπουλος ήταν μια δοκιμή και στον ευρωπαϊκό χώρο, κατά το σύστημα των χιλιάδων πειραμάτων που πραγματοποιούνται σ’ όλες τις περιοχές του πλανήτη. Η συνταγή είναι πια κοινή: Όταν ένας λαός σηκώσει κεφάλι κατά του κυβερνήτη του, εκπρόσωπου του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, βρείτε έναν αλήτη και αναθέστε του να περάσει χειροπέδες σ’ αυτό το λαό. Κι αφήστε τον να εξουθενωθεί. Το πιθανότερο είναι να συνηθίσει και να ζήσει εξουδετερωμένος από τριάντα μέχρι σαράντα χρόνια, όπως συνέβη στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Επειδή όμως οι καιροί αλλάζουν, τα πράματα πάνε γρηγορότερα, η συνταγή τροποποιήθηκε. Πάρτε τα κλειδιά από τον αλήτη, δώστε τα στον παλιό κυβερνήτη και στείλτε τον να ξεκλειδώσει τις χειροπέδες. Ο λαός θα του γλείφει τα χέρια, βλέποντάς τον σαν ελευθερωτή του. Γι’ αυτό και μεις, τα σύγχρονα πειραματόζωα, οφείλουμε να χρησιμοποιούμε πάντα τον όρο π.Χ., που θα σημαίνει τώρα πια “προ Χούντας”, και μ.Χ., “μετά τη Χούντα”. Γιατί το πείραμα πέτυχε και δεν πρέπει να το λησμονούμε ούτε στιγμή. Η Ελλάδα εκδίδεται, συνειδητά και ασύνειδα. Κι ούτε ένας αθώος. Ανεύθυνος κανένας.

ΛΙΛΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ Οκτωβρης 1978 μ.χ

Απ' το «Άξιον δεν Εστί» του Γιώργου Παναγιωτίδη - επετειακό για όποιον θέλει ν' απαγγείλει

2011-10-26T08:36:00.000+03:00

Πορεία προς τη πτώχευση (28η Οκτωβρίου 2011)

(με τη μανιέρα του Οδυσσέα Ελύτη φυσικά)

Ξημερώνοντας της 28ης Οκτωβρίου 2011, με την αύριο του κουρέματος, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να ζήσουμε χωρίς μισθούς που θα κρατούσανε οι δανειστές, από Γερμανία ως Γαλλία. Λόγω που εκείνοι μας δανείζανε απ' την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν γίνει σχεδόν έξαλλοι και δεν αντέχανε άλλο.

Τρία χρόνια κιόλας είχαμε μεις που λιγοστεύανε τα χρήματά μας. Κι απάνω που συνήθιζε η τσέπη μας πάλι στα λίγα, και δειλά συλλαβίζαμε το τίποτα ή τον αχό του σκοτεινού του μέλλοντός μας, να που ήταν ανάγκη, λέει, να γυρίσουμε στο μόνο που ξέραμε: στην άγρια και βαριά περικοπή, στο ξερό και στο γρήγορο των νέων μέτρων.

Μέρα πάνω στη μέρα κόβαμε ασταμάτητα, ένα πίσω απ' το άλλο, ίδια φτωχοί. Με κόπο ξεκολλώντας την ψυχή μας από την απόγνωση, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε τη κατάθλιψη. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα άλλη παρεκτός τα χρέη μας, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ' ένα μικρό δαδί, εμοιραζόμασταν μια πεθαμένη ελπίδα.

Τέλος, κάποια φορά, φανήκανε μακριά οι Γερμανοί κι οι Γάλλοι επιτηρητές που έρχονταν ορδές, κι οι πρώτες στον ορίζοντα ανελέητες περικοπές.

επανακάμπτω με αφιέρωση

2011-10-14T12:41:00.000+03:00

και αυτό γιατί ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΟΡΕΞΗ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΤΡΑΒΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΣΙΣΤΟΠΑΡΕΑ; Κάποια στιγμή (όταν με πιάσουν τα φάρμακα) θα ασχοληθώ και με την ψυχανάλυσή μου, μέχρι τότε ...ακούστε αλήθειες από τους active member:

η κουτάλα (με τα σημερινά δεδομένα)

2011-09-27T13:17:00.002+03:00

Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις τοιαύτας:

α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντες κοχλιάριον βυθίζωσιν τούτο εις την χύτραν τού προϋπολογισμού.

β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον ζητούν επί παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.

γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχουν κοχλιάριον ούτε ζητούν τοιούτον, αλλά είναι επιφορτισμένοι να γεμίζωσι την χύτραν διά τού ιδρώτος των.

Εμμανουήλ Ροΐδης

(1836 - 1904)

υπεύθυνος ο γεωργοδιδάσκαλος, αλλά το βρήκα και'δω

" ...οι Φαλλοί της Δήλου επάλλοντο σφύζοντες στο φως .."

2011-09-21T13:51:00.000+03:00

αρκετά με την ηλιθιότητα, ας ασχοληθούμε και λίγο με την ομορφιά

[είμαι σίγουρος ότι δεν θα απογοητευθούν οι φίλες (και οι φίλοι με ιδιαίτερα γούστα) επισκέπτριες που ...εξαπατήθηκαν από τον παραπλανητικό τίτλο της ανάρτησης]

Εις την Οδόν των Φιλελλήνων

Στον Conrad Russel Rooks

Mια μέρα που κατέβαινα στην οδόν των Φιλελλήνων, μαλάκωνε η άσφαλτος κάτω απ' τα πόδια και από τα δένδρα της πλατείας ηκούοντο τζιτζίκια, μέσ' στην καρδιά των Aθηνών, μέσ' στην καρδιά του θέρους.

Παρά την υψηλήν θερμοκρασίαν, η κίνησις ήτο ζωηρά. Aίφνης μία κηδεία πέρασε. Oπίσω της ακολουθούσαν πέντε-έξη αυτοκίνητα με μελανειμονούσας, και ενώ στα αυτιά μου έφθαναν ριπαί πνιγμένων θρήνων, για μια στιγμή η κίνησις διεκόπη. Tότε, μερικοί από μας (άγνωστοι μεταξύ μας μέσ' στο πλήθος) με άγχος κοιταχθήκαμε στα μάτια, ο ένας του άλλου προσπαθώντας την σκέψι να μαντεύση. Έπειτα, διαμιάς, ως μία επέλασις πυκνών κυμάτων, η κίνησις εξηκολούθησε.

Ήτο Iούλιος. Eις την οδόν διήρχοντο τα λεωφορεία, κατάμεστα από ιδρωμένον κόσμο ― από άνδρας λογής-λογής, κούρους λιγνούς και άρρενας βαρείς, μυστακοφόρους, από οικοκυράς χονδράς, ή σκελετώδεις, και από πολλάς νεάνιδας και μαθητρίας, εις των οποίων τους σφικτούς γλουτούς και τα σφύζοντα στήθη, πολλοί εκ των συνωθουμένων, ως ήτο φυσικόν, επάσχιζαν (όλοι φλεγόμενοι, όλοι στητοί ως Hρακλείς ροπαλοφόροι) να κάμουν με στόματα ανοικτά και μάτια ονειροπόλα, τας συνήθεις εις παρομοίους χώρους επαφάς, τας τόσον βαρυσημάντους και τελετουργικάς, άπαντες προσποιούμενοι ότι τυχαίως, ως εκ του συνωστισμού, εγίνοντο επί των σφαιρικών θελγήτρων των δεκτικών μαθητριών και κορασίδων αυταί αι σκόπιμοι και εκστατικοί μέσα εις τα οχήματα επαφαί - ψαύσεις, συνθλίψεις και προστρίψεις.

Nαι, ήτο Iούλιος· και όχι μόνον η οδός των Φιλελλήνων, μα και η Nτάπια του Mεσολογγιού και ο Mαραθών και οι Φαλλοί της Δήλου επάλλοντο σφύζοντες στο φως, όπως στου Mεξικού τας αυχμηράς εκτάσεις πάλλονται ευθυτενείς οι κάκτοι της ερήμου, στην μυστηριακή σιγή που περιβάλλει τας πυραμίδας των Aζτέκων.

Tο θερμόμετρον ανήρχετο συνεχώς. Δεν ήτο θάλπος, αλλά ζέστη - η ζέστη που την γεννά το κάθετο λιοπύρι. Kαι όμως, παρά τον καύσωνα και την γοργήν αναπνοήν των πνευστιώντων, παρά την διέλευσιν της νεκρικής πομπής προ ολίγου, κανείς διαβάτης δεν ησθάνετο βαρύς, ούτε εγώ, παρ' όλον ότι εφλέγετο ο δρόμος. Kάτι σαν τέττιξ ζωηρός μέσ' στην ψυχή μου, με ηνάγκαζε να προχωρώ, με βήμα ελαφρόν υψίσυχνον. Tα πάντα ήσαν τριγύρω μου εναργή, απτά και δια της οράσεως ακόμη, και όμως, συγχρόνως, σχεδόν εξαϋλούντο μέσα στον καύσωνα τα πάντα - οι άνθρωποι και τα κτίσματα - τόσον πολύ, που και η λύπη ακόμη ενίων τεθλιμμένων, λες και εξητμίζετο σχεδόν ολοσχερώς, υπό το ίσον φως.

Tότε εγώ, με ισχυρόν παλμόν καρδίας, σταμάτησα για μια στιγμή, ακίνητος μέσα στο πλήθος, ως άνθρωπος που δέχεται αποκάλυψιν ακαριαίαν, ή ως κάποιος που βλέπει να γίνεται μπροστά του ένα θαύμα και ανέκραξα κάθιδρως:

"Θεέ ! O καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξη τέτοιο φως ! Tο φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Eλλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου".

Ανδρέας Εμπειρίκος από την Oκτάνα Ακούστε εδώ τον ποιητή να το απαγγέλλει

Δολοφονία 24χρονου από το κράτος σε βαγόνι αμαξοστοιχίας παρασκευή 26/08/2011

2011-09-12T14:41:00.001+03:00

"ταρακουνήθηκα" πολύ από την ιστορία που ακολουθεί (δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα http://real-democracy.gr και γω την κόπιαρα από τον αναρχογατούλη) και αυτό γιατί -δυστυχώς- είχα και γω προσωπική ... εμπειρία (!!!).

Όσο για δικαίωση στο άδικο χαμό; Μάτσο οι αλητοδικηγόροι από κάθε μια εμπλεκόμενη υπηρεσία και τελικά ΧΡΗΜΑΤΙΣΜΟΣ του δικού μου ΑΛΗΤΗ ... Έτσι αποδίδεται δικαιοσύνη στην ελλάδα σήμερα. Διαβάστε την επιστολή του Γιώργου, αξίζει να οργισθείτε:

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ 24ΧΡΟΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΕ ΒΑΓΟΝΙ ΤΡΕΝΟΥ Παρασκευη 26/08/11

Παιδιά γειά σας,

Μετά το περιστατικό που συνεβει με τον αδερφο μου σκεφτηκα να ψαξω στο διαδυκτιο για περισοτερες πληροφορίες, σκεφτηκα πως δεν μπορει κάποιος θα είδε κατι, κάποιος θα ήταν μαζί του, ήταν πολύ σοβαρό περιστατικό για να μην γραφει τίποτα. Ενταξει , μάλλον εκανε χρήση ηρωίνης αλλά δεν θέλω να μιλήσω γι’αυτό μιας και δεν έχουν βγει οι τοξικολογικές εξετάσεις, δεν μπορώ να καταλάβω τι έγινε και ξανάπεσε εκεί γιατί την τελευταία φορά που τον είδα ήταν πολύ καλά. Είχε ένα χρόνο περίπου καθαρός, έλαμπε στην κυριολεξία. Θυμάμαι που του έλεγα συνέχεια πόσο καλά φαίνεται.

Σε λίγες μέρες θα έφευγε στον Καναδά με μια κοπέλα που γνώρισε στο κέντρο και θα δούλευαν εκεί μαζί σε ένα ξενοδοχείο για ζώα. Μάλλον του την είχαν στημένη από παντού όλοι και όλα. Η πρέζα, το τρένο, ο ΟΣΕ, οι γιατροί, το κράτος, το σύστημα, όλα ήταν εναντίον του.

Κάποιος φίλος λοιπόν με πήρε τηλέφωνο σε κάποια φάση και μου είπε ότι βρήκε ένα σχόλιο σε ένα άρθρο που έγραφε για το περιστατικό, το βρήκα και το διάβασα. Ήταν ένα παιδί από Κατερίνη, ο Τάσος που ήταν στο ίδιο βαγόνι μαζί του και είδε την κατάσταση από την αρχή μέχρι το τέλος. Επικοινώνησα μαζί του και τελικά κλείσαμε ένα ραντεβού για να μιλήσουμε από κοντά και μου εξήγησε όλο το συμβάν με κάθε λεπτομέρεια. Το παιδί είχε σοκαριστεί από την κατάσταση.

Μετά την κοινοποίηση στο Face book έλαβα πολλά μηνύματα για συλλυπητήρια αλλά και για πληροφορίες από άτομα που ταξίδευαν μαζί στο ίδιο βαγόνι και στο τρένο γενικότερα.

Θέλω να σας πω πως ότι θα διαβάσετε εδώ είναι επίσημες πληροφορίες από την αστυνομία, από άτομα που εγώ ο ίδιος συνάντησα προσωπικά κι έχουν ήδη καταθέσει τις μαρτυρίες τους ,κι από άτομα στο διαδυκτιο που θέλουν να καταθέσουν για το περιστατικό. Για όποιον έχει οποιαδήποτε αμφιβολία υπάρχουν όλα σε καταθέσεις.

Ο Αντώνης ξεκίνησε το ταξίδι του την πέμπτη από την Αίγινα όπου εργαζόταν ως εθελοντής στο κέντρο περίθαλψης άγριων ζώων. Η ψυχολογία του δεν ήταν τόσο καλή από μια αντιπαράθεση και διαφωνία που είχε με τον υπεύθυνο του κέντρου ο οποίος του ζήτησε να φύγει.

Μπαίνει στο τρένο των 11:55 περίπου από Αθήνα για Ορεστιάδα, τον γνωστό σε όλους μας καρβουνιάρη, ένα τρένο που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα τραίνα των Ινδιών η της Αφρικής, με σκοπό να κατέβει στον Πλαταμώνα όπου θα τον περίμενε ο πατέρας του στο σταθμό των πόρων. Μαζί του είχε προμηθευτεί γύρω στα 100 χάπια με συνταγή από έναν από τους γνωστούς σε όλους μας ψυχίατρους που πουλάνε συνταγές θανάτου για 15 με 20 ευρώ όπου πεθαίνουν παιδιά και ταλαιπωρούνται οικογένειες χωρίς ποτέ να πιαστεί ένας από αυτούς, χωρίς να αφαιρέσουν την άδεια κανενός και υπάρχουν εκατοντάδες στην καημένη Ελλαδίτσα, που θυσιάζουν ζωές κάθε μέρα για το κέρδος.

Εχω μαθει πως βγαίνουν στην ομόνοια με τα μπλοκακια τους και μοιραζουν συνταγές για 15 ευρω οι γελοίοι. Που είναι οι νομοί σας ρε? Που είναι ο ιατρικός σύλλογος και ο όρκος του Ιπποκράτη, που είναι το σύστημα υγείας που είναι ο υπουργός υγείας που είναι η δικαιοσύνη……? Δεν υπάρχει κανείς δυστυχώς.

Ταξίδευε είπαν με μια κοπέλα την οποία κατέβασαν στην Θήβα γιατί δεν είχε πληρώσει εισιτήριο. Δεν είχε πληρώσει δηλαδή για την συντήρηση του απαρχαιωμένου τρένου για να υπάρχει ένας γιατρός σε κάθε τρένο (πολυτέλεια) η το λιγότερο ένα κουτί πρώτων βοηθειών κι ένας απινιδωτής, ενα μηχάνημα που επαναφέρει τη λειτουργεία της καρδιας δηλαδή, αξίας 50-100 ευρώ.

Μπορεί να μου πει κάποιος για πιο λόγο πληρώνουμε εισιτήριο? Σκόπιμο θα ήταν όποιος έχει κάποιο πρόβλημα υγείας να το σκέπτεται πολύ καλά πριν ταξιδέψει με τραίνο η να λαμβάνει τα μετρά του.

Αφού λοιπόν κατέβασαν την κοπέλα ο Αντώνης πήγε στην τουαλέτα. Μετά από ώρα κάποιος θέλησε να πάει τουαλέτα. Κάποιος νεαρός με μαύρη τσάντα, ο όποιος έφυγε τρέχοντας την ώρα του περιστατικού και την ώρα που η αστυνομία έμπαινε στο τρένο, του λέει μην πας είναι ο Αντώνης, πήγε να ξεκουραστεί.

Πέρασε μια ώρα σχεδόν και κανένας από τους ελεγκτές δεν έλεγξε την τουαλέτα, η δουλειά τους είναι να ελέγχουν μόνο τα εισιτήρια?

Κάποιος από τα παιδιά που γνώρισε μέσα στο τρένο αναρωτήθηκε, τι κάνει τόση ώρα μέσα? Μια κοπέλα πήγε να κοιτάξει, προσπάθησε να ανοίξει την πόρτα, είδε τον Αντώνη πεσμένο κάτω, η πόρτα δεν άνοιγε καλά, έτρεξε στην παρέα , παιδιά ο Αντώνης είναι πεσμένος κάτω, θα κοιμάται είπε κάποιος, μου φαίνεται μελανιασμένος είπε η κοπέλα. Έτρεξαν κάποιοι να δουν. Προσπαθούσαν να καταλάβουν αν αναπνέει, τον γύρισαν μου είπαν μπρούμυτα για να μην πάθει αναρρόφηση, προσπάθησαν να τον βγάλουν από την τουαλέτα αλλά ήταν δύσκολο. Άρχισαν να πιέζουν το κουμπί έκτακτης ανάγκης αλλά τίποτα, πίεζαν το κουμπί και τίποτα, κατέβαζαν το μοχλό ακινητοποίησης του τρένου και τίποτε. Οι πιο ψύχραιμοι του έβρεχαν το πρόσωπό του μιλούσαν και του κουνούσαν χέρια και πόδια όσο μπορούσαν μέσα στην άθλια τουαλέτα. Μετά από αρκετή ώρα έφτασε ένας ελεγκτής κατόπιν και κάποιοι άλλοι ελεγκτές, ξέρετε ο καθένας το μακρύ και το κοντό του ακουγόταν διάφορα από ελεγκτές και επιβάτες, πρεζάκιας, ποιος ξέρει τι κουμάσι θα ήταν……., ακούστηκε ανακοίνωση από το μεγάφωνο, αν υπάρχει κάποιος γιατρός μέσα στο τρένο να προσέλθει στο κυλικείο, κάποια στιγμή εμφανίστηκε ένας ΓΙΑΤΡΟΣ, ήταν μεγάλη τύχη αφού δεν υπάρχουν γιατροί μέσα στα τρένα μας , γιατί ποιος γιατρός ταξιδεύει με το τραίνο και μάλιστα με τον καρβουνιάρη , δυστυχώς όμως είχε να παλέψει μόνο με τα χέρια του.

Ο άνθρωπος από ότι έμαθα έκανε ότι μπορούσε. Βρήκε το σφυγμό του και διαπίστωσε πως ήταν ακόμη ζωντανός. Όλα αυτά γινόταν ενώ το τραίνο βρισκόταν μετά τη Λαμία. Κατάφεραν και έβγαλαν τον Αντώνη έξω από την άθλια τουαλέτα και τον ξάπλωσαν στο χώρο μεταξύ των βαγονιών. Ο ΓΙΑΤΡΟΣ προσπαθούσε να του κάνει μαλάξεις του έβρεχαν το πρόσωπο, του φώναζαν το όνομά του και του έτριβαν τα χέρια και τα πόδια. Ένας από τους ελεγκτές, ζήτησε την επιστροφή του τρένου στη Λαμία, τον πιο κοντινό σταθμό μα η απάντηση ήταν αρνητική. Τότε ειδοποίησε με τον ασύρματο μάλλον τον επόμενο σταθμό που ήταν ο Δομοκός.

Είπε επί λέξη πως χρειαζόμαστε άμεσα ένα ασθενοφόρο και την αστυνομία έχει συμβεί ένα σοβαρό περιστατικό με ένα νεαρό ο όποιος είναι σε κώμα μάλλον από χρήση ηρωίνης. Θα ήταν προτιμότερο και αποτελεσματικότερο βέβαια να έλεγε « ένας κύριος με γραβάτα και κουστούμι έχει πέσει σε κώμα» αλλά του ξέφυγε η αλήθεια. Μετά από 30 λεπτά περίπου η αμαξοστοιχία έφτασε στο Δομοκό.

Μερικοί από τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ που αγωνιζόταν να τον σώσουν ανακουφίστηκαν «επιτέλους θα σωθεί το παλικάρι» ακούστηκε.

Το Τραίνο σταμάτησε, Ασθενοφόρο δεν υπήρχε, μηχανική υποστήριξη από το ιατρικό κέντρο Δομοκού επίσης. Σε μια στάση 15λεπτών δεν παρείχαν καμία ουσιαστική βοήθεια στον Αντώνη με την δικαιολογία πάντα «το ιατρικό κέντρο δεν εχει τα καταληλα μηχανήματα για να τον περιθάλψει…» δηλαδή ένα ιατρικό κέντρο δεν είναι υποχρεωμένο να διαθέτει ένα μηχάνημα εκκίνησης καρδιάς; Η απόφαση ήταν να συνεχίσουνε στη Λάρισα. Ενώ ο Ιατρός που προσπάθησε να περιθάλψει τον Αντώνη μέσα στο τρένο διαπίστωσε ότι θα ήταν δυνατό να είχε σωθεί εάν υπήρχε ο απαραίτητος εξοπλισμός απο την καταθεσή του.

Κι έτσι τον καταδίκασαν σε θάνατο. Ήταν η τελευταία διαδρομή που θα έκανε. Ένα παλικάρι δυο μετρά, πανέμορφος και πολύ νέος πεταμένος, στην κυριολεξία στον βρωμοδιάδρομο του τραίνου λίγο έξω από την τουαλέτα, ταξίδευε προς το θάνατο επί μιάμιση περίπου ώρα για χάρη της εγκληματικής ανευθυνότητας του γελοίου κράτους μας.

Φανταστείτε την σκηνή, ένα παλικάρι σε κώμα μελανιασμένο, πεταμένο στο διάδρομο ενός τραίνου που ταξιδεύει επί μιάμιση ώρα και κόσμος να πηγαινοέρχεται στην τουαλέτα περνώντας από πάνω του, υπήρχαν στιγμές που έμενε μόνος του πεταμένος εκεί, απίστευτο. Φανταστείτε να ταξιδεύατε στο ίδιο βαγόνι, σκεφτείτε τη φρίκη κάποιων επιβατών.

Το τραίνο φτάνει στη Λάρισα. Την τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στην Ελλάδα με καινούργιο πανεπιστημιακό νοσοκομείο. Ενώ είχαν ειδοποιηθεί εκεί δεν υπήρχε τίποτα παρά ορισμένων Ιατρών που του κάνανε μαλάξεις.

Τον κατέβασαν από το τραίνο και τον σώριασαν στην αποβάθρα του σταθμού σαν το σκυλί αφού κάνεις δεν είχε προβλέψει να υπάρχει έστω ένα καθαρό σεντόνι. Δίπλα από το σώμα του παιδιού, μόνο ένα καροτσάκι αποσκευών ελείψει φορείων.

Στο τέλος έφτασε και το ΕΚΑΒ με το φορείο για να μεταφέρουν το σώμα του Αντώνη. Και τελευταία η αστυνομία όπου πήρε κάποιες καταθέσεις του δεκαλέπτου για να μην καθυστερήσει το τραίνο.

Αυτά έγιναν με λίγα λογία εκείνο το βράδυ. Εγώ είμαι ο αδερφός του Αντώνη.

Θέλω να καταγγείλω καταρχήν το γελοίο κράτος μας για την εγκληματική του αμέλεια και αδιαφορία, δηλαδή θέλω να πω πως η κατάσταση είναι τραγική. Δεν είναι δυνατόν να γίνονται αυτά το 2011.

Τους δύο εγκληματίες στο Δομοκό και τον υπεύθυνο του κέντρου που ανήκαν, γιατί έδωσαν εντολή να μεταφερθεί στη Λάρισα με το τρένο για να μην πάρουν την ευθύνη. Δηλαδή τι να πει κάνεις γι’αυτό βγάλτε τα συμπεράσματα μονοι σας.

Τον οδηγό του τρένου και κάποιους ελεγκτές που δεχτήκαν να τον πάρουν στο τρένο και να φύγει και δεν απαίτησαν να τον μεταφέρουν με το ασθενοφόρο και γιατί δεν απαιτούν κάθε μέρα να έχουν τα τρένα που εργάζονται τον κατάλληλο εξοπλισμό για την ασφάλεια των επιβατών και τη δίκη τους. Αλλά και γιατί υποχρέωσαν τους επιβάτες να ζήσουν αυτή τη φρίκη.

Τον ΟΣΕ γιατί δεν φροντίζει να υπάρχει αυτός ο απαραίτητος εξοπλισμός που δεν κοστίζει τίποτα και που στην τελική είναι και απόφαση της Ε.Ε, και την απαράδεκτη γενικώς κατάσταση στα τρένα.

Τους υπευθύνους στη Λάρισα που δεν υπήρχε ούτε ένα φορείο για τη μεταφορά του.

Και τους συγκεκριμένους ελεεινούς γιατρούς που δίνουν τις περίφημες αυτές συνταγές χωρίς να σκεφτούν ούτε καν τα παιδιά τους.

Και γενικώς από πού να αρχίσει κάνεις και που να τελειώσει, όσο τα σκαλίζω τόσο μου βρωμάνε τα πράγματα κι ανακαλύπτω την τραγικά αηδιαστική κατάσταση που ανεχόμαστε από ένα μάτσο ανεύθυνους που εμείς οι ίδιοι εκλέγουμε και τους επιτρέπουμε να μας φέρονται έτσι. Μπορει κανείς να γράφει σελίδες για ευθύνες.

Δεν θέλω να σας κουράσω άλλο με εξηγήσεις, από μόνος του ο καθένας καταλαβαίνει τι έγινε. Ούτε τα γράφω όλα αυτά γι αυτόν που έφυγε. Νιώθω την υποχρέωση όμως να κάνω κατι για να μην φύγει άσκοπα. Μακάρι να είναι ο τελευταίος και να αλλάξουν τα πράγματα εξ αίτιας του.

Κάθε βράδυ που αγκαλιάζω το παιδί μου όταν κοιμάται, δεν αντέχω ούτε λεπτό στη σκέψη ότι θα μπορούσα να το χάσω και μάλιστα έτσι. Θα μπορούσε στη θέση του να είναι μια έγκυος γυναίκα, κάποιος που έχει ένα πρόβλημα υγείας, ένας ηλικιωμένος, ένας φίλος μας η γυναίκα μας το παιδί μας κάποιος δικός μας, καταλαβαίνετε πολύ καλά ότι θα ήταν καταδικασμένος.

Καταλαβαίνουμε όλοι και ξέρουμε το σύστημα, χρειάζεσαι τόσα λεφτά για να κυνηγήσεις τους υπεύθυνους που σου έρχεται να τα παρατήσεις, είναι το «σχέδιο» τέτοιο. Δεν θα τα παρατήσω όμως.

Χρειάζομαι έναν δικηγόρο, έναν άνθρωπο δικηγόρο που να δέχεται να αναλάβει την υπόθεση. Αν μπορει να βοηθήσει κάποιος, κι αν μπορέσει να βγάλει κατι από αυτό ας το πάρει ο ίδιος.

Αυτά ήθελα να πω και να ευχαριστήσω πολύ όσους ήρθαν σε επικοινωνία μαζί μου και με βοήθησαν να καταλάβω τι έγινε, ιδιαίτερα τον Τάσο που ήταν δίπλα μου και δίπλα του από την αρχή και που χαριν σ'αυτον αρχισα να σκαλίζω την υπόθεση, τον Δημήτρη, την Τίκα, τον Βαγγέλη, τον γιατρό στο τρένο που προσπάθησε να τον κρατήσει στη ζωή, τον έναν από τους ελεγκτές, κι όλους όσους ήταν δίπλα του και βοηθούσαν για να μείνει ζωντανός.

Πιο πολύ από όλους όμως θέλω να ευχαριστήσω τον Αντώνη για όλα αυτά που με εκανε να ζήσω και για τις δυνατές στιγμές που μου δίνει, ακόμη κι έτσι.

Αν θέλετε να κάνετε κατι για να μην πάει χαμένος, μην μου στέλνετε άλλα συλλυπητήρια, ΦΩΝΑΞΤΕ, διαμαρτυρηθείτε και μην αφήνετε τίποτα να περνά έτσι, μην ανέχεστε άλλο αυτήν την κατάσταση. Η κατάσταση αλλάζει μόνο από εμάς, αν δεν γίνει η αλλαγή πρώτα μέσα μας δεν θα αλλάξει τίποτα προς το καλύτερο. Τουλάχιστο να σωθεί κάποιος άλλος. Μόνο έτσι θα ησυχάσει η ψυχή του.

ευχαριστώ πολυ για το χρονο σας

να ειστε καλα

Γιώργος

** Φίλε Γιώργο, το μόνο που δε θέλω είναι να σε απογοητεύσω και εύχομαι να τα καταφέρεις με τον αγώνα που ξεκινάς για δικαίωση, αλλά όταν βρεις μπροστά σου τη "βρώμα" και νοιώσεις την αδυναμία σου και πιθανόν την ενοχή σου γι' αυτή, τότε είναι που θα ξεκινήσει ό δικός σου γολγοθάς... Μακάρι να διαψευσθώ.

παπα(δ)ρολογίες ...

2011-09-07T14:56:00.000+03:00

Πήρα μια μεγάάάλη απόφαση (επανερχόμενος, μετά από απουσία ουκ ολίγων βδομάδων στην - με όνομα και επώνυμο οσονούπω- μπογκόσφαιρα).

Δεν θα ξαναασχοληθώ με τον κυβερνοβλάκα, που μας έκανε τη ζωή ποδήλατο ο μαλακοfit ...

Από δω και πέρα θα ξεσπάω στους ρασοφόρους, είτε αυτοί είναι εκπρόσωποι ανωτέρων πλασμάτων, είτε απλοί στιλιστικοί μιμητές του ...Ντέμι Ρούσου (πού τον θυμήθηκα αυτόν; ενώ δε θυμάμαι τί έφαγα χθες;).

Επειδή όμως τελευταία ψιλοβαριέμαι το "σκέφτομαι και γράφω" υιοθετώ (ανεπιφύλακτα) και επαυξάνω τα γραφόμενα του the elf at bay και αντιγράφω:

"Επιλέγω την αθεΐα γιατί οι ρασοφόροι μεσάζοντες της ουράνιας ευτυχίας δεν μου είναι αρεστοί. Είναι υποκριτές, ψυχασθενείς, βρομάνε κι επαναλαμβάνονται συνέχεια ξερνώντας στα μούτρα μας τσιτάτα από αμφιβόλου ποιότητας κι αλήθειας κείμενα ενός θεού τιμωρού κι αδιαπραγμάτευτου, δανεισμένο από ιουδαϊκές δοξασίες κι προκαταλήψεις, έμπλεο παθών κι τυρρανίας.

Νιώθω ειρήνη κι χαρά, αυτούσια ευγνωμοσύνη για το ότι η ζωή μου είναι απόλυτα εναρμονισμένη με το περιβάλλον, τους ανθρώπους, τα βιβλία, τον ήλιο κι το αεράκι από τα δέντρα που εξακολουθούν κι ανασαίνουν στο αστικό τοπίο της Αθήνας, κανένας θεός δεν διακόπτει αυτή την ομορφιά, καμία τύψη δεν εισχωρεί στην ξεγνοιασιά για να την καταστρέψει ύπουλα.

Προτιμώ τον διάλογο κι την χαρά της δημιουργίας, απεχθάνομαι τα δόγματα της χριστιανικής ρυπαρότητας κι εγληματικότητας, είναι τόσο άκυρα κι μανιοκαταθλιπτικά που προσβάλλουν κάθε έννοια επιστημονικού κόπου κι λόγου, η αγάπη δεν είναι αποκλειστικότητα των χριστιανών ούτε απορρέει από κάποιον καριόλη θεό αλλά υπάρχει σαν σφαίρα στα χέρια της Υπατίας, στα γραπτά του Γαλιλαίου, στα πάλαι ποτέ σοσιαλιστικά προτάγματα του 20ου αιώνα.

Δεν με ενδιαφέρει η αθανασία της ψυχής, δεν δίνω δεκάρα, με ενδιαφέρει να ζήσω με καλοσύνη κι απουσία οποιουδήποτε ένθεου μπαμπούλα, έχω μάθει στα λίγα κι ουσιαστικά, δεν ενδιαφέρομαι για τις αιμομιξίες της παλαιάς κι τους αφορισμούς της καινής διαθήκης, προτιμώ τον Wittgenstein, τα βουνά, να παρατηρώ τη βροχή από τα τζάμια, τις βόλτες κι την αγορά βινυλίων, τα χαμόγελα, τις μακαρονάδες, τον Tom Waits.

Η διάρκεια της ζωής είναι ελάχιστη αλλά το μυστικό βρίσκεται στο να πετάς τα πέπλα πριν γίνουν ένα με το σώμα σου, να στροβιλίζεσαι κι να εγκαταλείπεις πράγματα, σκέψεις, ενοχές, σκοταδιστικές δοξασίες κι μηρυκασμούς, κράτα λίγο μπλε κι λίγο θόρυβο μιας πόλης, μην εγκαταλείπεις το καράβι που με τόσο κόπο έφτιαξες, βούλιαξέ το ο ίδιος, με καταλαβαίνεις;"

*** συγνώμη πάτερ, οι κακές παρέες φταίνε ... αλλά ωραίος κώλος ε;

" ... η θάλασσα που σμίγει με τον Ήλιο ..."

2011-08-12T11:10:00.000+03:00

Την ξαναβρήκα!

Ποια; Την αιωνιότητα.

Είναι η θάλασσα που σμίγει

Με τον ήλιο.

Ψυχή μου εσύ αθάνατη,

Στον όρκο σου δοσμένη

Κι ας είναι η νύχτα αβάσταχτη

Κι η μέρα κολασμένη.

Από την κρίση των ανθρώπων

Από τα πάθη τα κοινά

Απαλλαγμένη!

Απογειώνεσαι …

- Καμιά ελπίδα πια.

Όχι άλλο γενηθήτω.

Επιστήμη, καρτερία

Σίγουρη η τιμωρία.

Δεν υπάρχει αύριο

Θράκα που αχνοφέγγει

Χρέος σου

Το πάθος.

Την ξαναβρήκα!

- Ποια; - Την Αιωνιότητα.

Είναι η θάλασσα που σμίγει

Με τον Ήλιο.

Arthur Rimbaud « Μια εποχή στη Κόλαση»

ααααχχχχχχχχχχχχχχχ!

2011-07-26T22:06:00.000+03:00

για τα καλοκαίρια μας που πέρασαν ... καλύτερα να ακούμε, γιατί ποιός έχει όρεξη να γράφει με αυτή τη ζέστη .... και για τί στο διάολο να γράψεις;

ΔΑΚΡΥΑ, ΔΑΚΡΥΑ, ΔΑΚΡΥΑ

2011-07-05T13:27:00.000+03:00

ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ: ΔΑΚΡΥΑ, ΔΑΚΡΥΑ, ΔΑΚΡΥΑ

"ένας επέθαινε από αηδία..."

2011-07-04T12:11:00.000+03:00

" ...Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους

αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...

Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,

θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία."

ΠΡΕΒΕΖΑ Κώστα Καρυωτάκη

"διδακτικός" ο Ιούνης που μας έφυγε

2011-07-01T14:22:00.001+03:00

αλλά και οι μήνες που έρχονται και τα χρόνια θα είναι εξίσου δύσκολα και θα πρέπει να είμαστε σε διαρκή επαγρύπνηση. Δεν θα πρέπει να τους περάσει του φασισταράδες ούτε στιγμή απ' το μυαλό ότι θα πάμε αμαχητί ...

"έχω εις τον πούτσον μου βιολιά..."

2011-06-17T22:24:00.000+03:00

Δεκατέσσερα εκατομμύρια μούντζες

2011-06-16T23:32:00.000+03:00

Ζαλιστικά και ενοχλητικά επαναλαμβανόμενα τρέιλερ στο κάτω μέρος των τηλεοράσεων διαλαλούν την πολιτικάντικη πραμάτεια τους με στόμφο και σοβαροφάνεια: «Ιστορική ημέρα για τη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας» και «Σήμερα κρίνεται το μέλλον της πατρίδας μας», κ.ά. διακρύβρεχτα και κωμικοτραγικά.

Λίγο μέτρο κύριοι υπηρέτες-υπαλληλίσκοι των πολιτικών αφεντικών σας και κατ’ επέκταση των οικονομικών συμφερόντων, χωρίς σύνορα και όρια.

Ένα πιόνι σε ένα κερδοσκοπικό παιχνίδι είναι η Ελλαδίτσα μας και μεις τα αναλώσιμα πιονάκια, που θυσιάζονται για την πολιτική ορθότητα και την οικονομική εξυγίανση και μακροημέρευση του τραπεζικού συστήματος.

Ε, όχι και η σημαντικότερη μέρα της σύγχρονης ιστορίας μας.

Μη χέσω, καραγκιόζηδες (και είπα να μη βρίσω σήμερα…)

Ε, όχι και ο τυχάρπαστος Γιωργάκης πρωταγωνιστής της σύγχρονης ιστορίας μας.

Αυτός ο cyberτυπάκος, το μόνο που κατάφερε στη ζωή του –εκτός από το να περνά χλίδα- είναι ότι έκλεισε τον κύκλο των …γνωριμιών, γιατί χάρη στον πατέρα του, γνώρισε τους εθνοσωτήρες σοσιαλησταράδες και ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους και χάρη στον ίδιο, σε λίγο καιρό θα τους ξεχάσει και ο θυρωρός τους.

Ο κύκλος της ζωής!

Κρίμα όμως, γιατί ο fit priminister μας (έτσι για να καταλαβαινόμαστε στη μητρική μας γλώσσα) ήθελε να μας κάνει κοινωνούς της υγιούς ζωής, που ο ίδιος απολάμβανε τόσα χρόνια, μεσ’τη γυάλα, που του προσέφερε ο father του, και στη συνέχεια η μνήμη και το όνομά του, αλλά εμείς αποδειχθήκαμε λειψότεροι των περιστάσεων και των φιλεύσπλαχνων προθέσεών του.

Ενοχλημένος, μου φάνηκε, χθες στο πολυαναμενόμενο … διάγγελμά του (μάθαμε τώρα: για να δώσουμε βάρος στη μπαρούφα, τη βαπτίζουμε διάγγελμα).

Ίσως να έφταιγε η αρνητική ενέργεια από τις μούντζες, που εισέπραττε τόσες μέρες από τους συγκεντρωμένους «αγανακτισμένους» της Βουλής. Αν υπολογίσουμε –κατά μέσο όρο εκατό χιλιάδες καθημερινά επί μια βδομάδα (και όχι είκοσι+ μέρες), δυο μούντζες ο καθείς και ας βάλουμε καμιά δεκαριά επαναλήψεις το λιγότερο, συν, επί, = 14.000.000.

Δεκατέσσερα εκατομμύρια φάσκελα … αυτό κι αν είναι μητσοτακίλα και αρνητική ενέργεια.

Πώς μπορεί λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος, συν γυνή και τη χήρα τον Παπακωνσταντίνου, να παλέψει για τη διάσωσή μας; Με τι κουράγιο; Έλα ντε!

Κι έτσι άρχισε το χθεσινοβραδινό ζεστό-κρύο ντους.

Φεύγω! Δε φεύγω και μας ξαναθρονιάστηκε στο σβέρκο μας, ελπίζω για λίγο ακόμη, γιατί η υπομονή μας έχει και τα όριά της.

Ήθελε (λέει) να συγκυβερνήσει με τον άλλον φωστήρα τον Αντωνάκη τον πολιτικά ανοιξιάτικο.

Τι σκατά κάναμε και τιμωρούμαστε έτσι με τους πολιτικούς μας; Ενας νορμάλ άνθρωπος στο όριο της λογικής, στο όριο της ευφυίας και (βασικό αυτό)

με αρχίδια, δε θα βρεθεί για να οδηγήσει αυτό τον τόπο; Μέχρι πότε θα σουρνόμαστε από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη; Από τη μια η πολυκατοικία των σοσιαληστών (καμία σχέση με σοσιαλισμό για να μη ξεχνιόμαστε) του ΠΑΣΟΚ και των παρατρεχάμενών τους (βλέπε ΠΑΣΟΚΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ), στην άλλη των αΔέξιων με τα φασιστοειδή παραπόδα.

«Αδιέξοδο στη πολιτική δεν υπάρχει» λέει το μοντέρνο μοτό των καναλοσυνεντευξιαζόμενων εθνοπατέρων μας. Μπορεί, αλλά ΑΔΙΕΞΟΔΟ στη ζωή μας υπάρχει και το βιώνουμε καθημερινά.

Για να μη γίνει λοιπόν φωτιά αυτό το αδιέξοδο, καλά θα κάνουν να πάρουν τον οματειό τους και να εξαφανισθούν από μπροστά μας ΟΛΟΙ αυτοί που μας οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση.

ΤΑ ΜΠΟΓΑΛΑΚΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΔΡΟΜΟ ΜΑΛΑΚΕΣ!

Όσο για μας;

Νομίζω ότι το πήραμε το μάθημά μας.

Αλλά, πάλι: «η ιστορία επαναλαμβάνεται …»

Έστω: Θα πάρουμε κι άλλα μαθήματα στο μέλλον.

Αλλά: ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Υ.Γ. Γιωργάκη ακόμη στο Μαξίμου είσαι;

Υ.Γ.2 Αντωνάκη μην ετοιμάζεσαι… χαζούλη

Υ.Γ.3 Αλέκα προσοχή μη σου λακίσει το … στράτευμα

Υ.Γ.4 Καρατζαφύρερ …. «Ο λύκος στην αντάρα χαίρεται»

Υ.Γ.5 (και τελευταίο) και εις αύριον τα ευτυχέστερα