ΤΕΜΑΧΗΔΟΝ

2018-04-18T08:32:00.001+03:00

Τι ωραίο
να κλαις
γι' αυτό που δεν
μπορείς να παραδεχτείς

Τι ωραίο να κλαις
γι' αυτά
που δεν μπόρεσες
να κλάψεις

ανάμεσα στα δέντρα (επανεμφάνιση)

2018-04-17T12:25:00.001+03:00

Ανάμεσα στα δέντρα
                              ψάχνω
χαμένα όνειρα
             χαμένες προσδοκίες
χορτάρια της λησμονιάς
φυλλωσιές της φαντασίας -
          Τα χρώματα των πουλιών
λοιδωρούν τη μικρότητά μου
Τι ζητώ εγώ ανάμεσα στα δέντρα;
Ψάχνω χαμένα όνειρα
Μα, κι αν τα βρω
           έχουν πια χαθεί
Ας απολαύσω τουλάχιστον τη βόλτα μου
Αρκετά αναζήτησα τις
φυλλωσιές που βρισκόταν μέσα μου

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

2016-12-07T13:49:00.000+02:00

Παιχνίδι για το μυαλό είν’ η μνήμη, παιδικό, που, όσο βαστούν ακόμη οι μπαταρίες του, ζουζουνίζει και τυμπανίζει την ύπαρξή του, σε κάτι στιγμές –ξόφαλτσες μπορεί- αλλά, με ένα αόρατο σπίρτο να τις συδαυλίζει. Μια φωτογραφία με κιτρινισμένα χαμόγελα, ένα μολύβι, που δεν γράφει πια η παγωμένη του μύτη, μισοφαγωμένο στο πάνω μέρος από στόμα που έχει χρόνια γλυκά να σου μιλήσει. Ένας παλιομοδίτικος χαρτοφύλακας, που φυλάει άχρηστα πια χαρτιά, λογαριασμούς, ασφάλειες κάποιας ζωής που δεν υπάρχει, κείμενα υπηρεσιακά, όλα με το γνωστό σου «ρ» και το «2» να φλερτάρει με το ζήτα, πολλαπλασιασμός για μια διπλή ζωή, που τελικά ήταν μισή. Διαίρεση ήταν τελικά, αλλά έμειναν γράμματα και αριθμοί να φουντώνουν τη μνήμη, να δίνουν ζωή σε εικοσιπεντάχρονες μπαταρίες.

Λίγα κεριά προσπαθούν να ζεστάνουν την παγωμένη μέρα, ένα μνήμα μουντό στο χρώμα τ’ ουρανού, που κρέμεται από πάνω έτοιμος να πέσει νεκρός κι αυτός σουβλισμένος από κακοπαθημένα νεκροταϊσμένα κυπαρίσσια μερικά γράμματα, λειψά, κλεμμένα από τα χρόνια και δυο ημερομηνίες, το μεσοδιάστημα της παρουσίας.

Η φωτογραφία σε τρομάζει. Κλείνεις τα μάτια, προσπαθείς να φαντασθείς χωρίς να την κοιτάς, άλλες στιγμές, καθημερινές και σημαδιακές δυσκολεύεσαι έρχονται στο νου: το σώμα, κινήσεις, χαμόγελα, φράσεις ειπωμένες, αλλά, το πρόσωπο, θαμπό με τις βασικές γραμμές χαμένες, σαν βιαστικό προσχέδιο, εξαφανισμένες σε μια μέρα, περασμένη λες αλλοτινή, παγωμένη μ’ έναν ήλιο εκτυφλωτικό, διογκωμένο, που σ’ έκανε να κλείνεις τα μάτια, να φυλακίζεις τα δάκρυα μέσα σου, πίσω σου και μπρος σου για εικοσιπέντε χρόνια, μια μέρα που οι χριστιανοί γιορτάζουν την Αγία Βαρβάρα και οι μουσουλμάνοι κάτι θα γιορτάζουν, δεν μπορεί με έναν τέτοιο ήλιο, τότε.

Τι αστείο τελικά παιχνίδι αυτή η μνήμη, κλόουν, που σε κάνει να νοσταλγείς τα παιδικά γέλια, μα το πρόσωπό του τραγικό, δεν ξεχνά να σου θυμίσει τη μέρα, για όσο αντέχουν ακόμη οι μπαταρίες σου.-

Τι ρι τι τιτ

2016-12-07T13:42:00.003+02:00

Περί μουσικής και άλλων δαιμονίων

Τι γίνεται αλήθεια με την μουσική; Άγραφη και μυστηριώδη, για τους μη επαΐοντες, τα ορνιθοσκαλίσματα, που κρέμονται σαν φρεσκοπλυμένα βρακιά στα σύρματα της παρτιτούρας.

Τη ζωγραφική μπορείς να την αποκαλύψεις με λέξεις, πλάθοντας εικόνες, περιγράφοντας υφή και χρώματα, δηλώνοντας αισθήματα τη γλυπτική το ίδιο, μαζί με κινήσεις και μιμήσεις του σώματος.

Όλες οι τέχνες γενικά έχουν σχέση και μπορούν να αποκαλυφθούν με λέξεις — εκτός από την μουσική, αλλά οι λέξεις βρήκαν τον τρόπο τους: το τραγούδι!

Ο στίχος είναι ο πολιορκητικός κριός των λέξεων κατά της ψηλομύτας μουσικής, μπαίνουν οι λέξεις ανάμεσα στις νότες και προδίδουν τους τόνους, την ένταση, τα ηχοχρώματα. Ο στιχουργός προδίδει τις προθέσεις, τα συναισθήματα, τις ιδέες και τα αδιέξοδα του συνθέτη, συμπληρώνοντας και τα δικά του σε ένα σύνολο, που μας αποκαλύπτεται και μας προσφέρεται με εργαλεία του το σώμα, τα χέρια, τα πόδια και το στόμα.

Η μουσική, τελικά, είναι η τέχνη του σώματος, που συμμετέχει με κόπο και αδιαμαρτύρητα στην έμπνευση της ψυχής.-

σκουπίδια

2016-02-15T08:56:00.000+02:00

Τριγυρνά ο χρόνος
και μαζεύει
τις στιγμές
που αφήνουμε

πονοκέφαλος

2016-02-11T10:00:00.000+02:00

                                                       Οι σκιές είναι ο εύκολος στόχος
                              των λέξεων.
                                                       Πέφτουν πάνω στα μηνίγγια σου
          ψάλλοντας ύμνους
                                                                              στην ανισορροπία.

αυτά μόνο

2016-01-19T08:57:00.000+02:00

Περνώντας η ζωή

έξω από την πόρτα σου

σκέφτηκε να χτυπήσει`

νοιώθοντας τη ζεστασιά

του βολέματός σου

πισωπάτησε.

Δεν τόλμησες ν' ανοίξεις

τ' άφησες πάνω της`

κι αυτή σου χάρισε

Χαμόγελα -

Μόνο αυτά!

Παρηχημένες οργές

2015-12-30T10:06:00.002+02:00

Ορδές οργές οργώνουν

με όργανα στριγκλιά

την ησυχία

των νοικοκυραίων

Τι θα φυτρώσει άραγε

από την οργισμένη γη;

Αργά οι οργές ξεφύτρωσαν

οι νοικοκυραίοι

ξεμανικώθηκαν

έτοιμοι για τη σοδειά

οι τσέπες των εμπόρων

θα γεμίζουν με τη δυστυχία

των οργισμένων

κι η οργή ...

περιμένει τα στριγκλιά όργανα

να την ξυπνήσουν

κοιμόμενη μέσα στην

προστασία της λάσπης

αστραφτερές και εξυπνούλικες φλούδες

2015-10-23T09:47:00.001+03:00

Θα σκαλίζω πια με την κουτάλα μου στο πάτο του καζανιού μου και ότι βγάλω. Όποιοι θέλουνε λάδια, αστραφτερά και επιπόλαια ροφήματα, να πάνε σε άλλου μάγερα καζάνι, υπάρχουν δα άφθονοι τέτοιοι, αστραφτερές και εξυπνούλικες φλούδες.

Θα τό έγραφα εγώ πολύ χειρότερα από τον Γιώργο Ιωάννου στην ΚΑΤΑΠΑΚΤΗ του.

Κεφάλας!

2015-10-13T12:09:00.000+03:00

Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις … κουραστικές και περαστικές από το «καθημερινό» μυαλό, παρ’ όλ’ αυτά όμως αφήνουν το στίγμα τους, πιάνουν το χώρο τους˙ οπότε κάθε βράδυ ο ύπνος θα έπρεπε να είναι αυτός που καθαρίζει την προσωρινή μνήμη, τις ημερήσιες σκέψεις, τις ανούσιες, τις πρακτικές˙ αντ’ αυτού ο ύπνος μας γεμίζει με νέες σκέψεις ελαφρότερες, ασύνδετες … ονειροπαρμένες.

«Ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι» δικαιολογούμαστε κάθε φορά που μια απροσεξία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μαλακία ολκής ή περιοπής (ανάλογα με την περίσταση). Κι όμως ισχύει απόλυτα. Ένα μυαλό, τόσα χρόνια, χωρίς ένα format, χωρίς ένα ξεσκαρτάρισμα, που να χωρέσει; Από το ξύπνημα βρίσκεσαι αντιμέτωπος με την καθημερινότητα, με το συμβιβασμό της επιβίωσης, με την αναγκαστική συναναστροφή με άτομα, κουβέντες και συζητήσεις ανιαρές, βαρετές, διαδικαστικές, και σε όλες θα πρέπει να ανταποκριθείς, να απαντήσεις να αποδείξεις ότι είσαι ζώον κοινωνικόν. Να αποφύγεις το χασμουρητό, τους μορφασμούς και τα σχόλια. Μαζεύει, μαζεύει το μυαλό, δεν έχει ένα μηχανισμό αξιολόγησης, μια βαλβίδα αποσυμπίεσης, όλα αχταρμάς σημαντικά και ελαφρά. Άντε μετά να γλυτώσεις το εγκεφαλικό. Δοκίμασα και το να μη δίνω σημασία˙ άδικος κόπος, χωρίς αποτέλεσμα.

Μικρός είχα την εντύπωση ότι όποιος έχει μεγάλο κεφάλι έχει και πολύ μυαλό, τελικά μάλλον μεγάλο αποθηκευτικό χώρο έχει. Δεν ξέρω που θα καταλήξει η σκέψη μου (αφού θα συνεχίσει και μετά την αρχική εναπόθεση στο χαρτί), αλλά θα με ανακούφιζε αν κάποιος με φώναζε …κεφάλα!! (ΣΥΡΙΖΑ δεν ήθελες; πάρτα τώρα)

ti egine re paidia?

2015-08-11T12:18:00.000+03:00

Κοιτώ τις αναρτήσεις λίγες μέρες μετά το αποτέλεσμα των εκλογών του Γενάρη.

Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΡΧΕΤΑΙ! …

Τι χαρά κάναμε. Τι αγαλλίαση. Το ψυχωτικό από τη Μεσσηνία, μαζί με την τσογλανοπαρέα του, που με τόσο μίσος, με τόσο μένος και ενδόμυχη χαρά εξαντλούσε τα απωθημένα του στις πλάτες μας (κάτι θα’λεγε ο Σίγκμουντ γι’ αυτό), πήγε στο διάολο.

Όντως η ελπίδα ήρθε στο λαό μας.

Είδα χαμόγελα, είδα προσμονή για καλύτερες μέρες.

Πολλά είδα και πολλά πρόσμενα, αλλά …

Αλέξη, τι κάνεις;

Η βρισιά που μού ’ρχεται στα χείλη μένει βουβή και αχτύπητη στο πληκτρολόγιο, για πόσο ακόμη δεν ξέρω … είναι που κοιτώ δεξιά-αριστερά, μπροστά (πίσω όχι, ξέρω τι θα δω) και ξαναντικρύζω κατήφεια, απογοήτευση, αδιέξοδο.

Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΕ; Η ΕΛΠΙΔΑ ΓΑΜΗΘΗΚΕ; (με ποιον;)

Ρε, άει στο διάολο πρωινιάτικα!

Ένας καυτός ήλιος για τα καλοκαίρια μας

2014-06-26T10:18:00.001+03:00

Καλοκαίριασε πια (ο όρος αναφέρεται αυστηρώς ημερολογιακά και αισίως μετεωρολογικά – καμιά σχέση με την ψυχολογική διάθεση των Ελλήνων).

Οι μύγες πάχυναν αρκετά και τα μεταλλαγμένα, ή καλύτερα τα γενετικώς τροποποιημένα καρπούζια, έκαναν την εμφάνισή τους στις γειτονιές, στοιβαγμένα στις καρότσες δικάμπινων αγροτικών των πρακτόρων αθιγγάνων της Monsanto.

Ξανθά καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων απασχολούν τον εγκεφαλικό φλοιό των αναμνήσεών μου. Τότε, που για κανέναν και τίποτα δεν αφήναμε το αλάνιασμα και το ολοήμερο παιχνίδι. Νοσταλγικά αναπολώ εκείνα τα χρόνια …

Με το κλείσιμο των σχολείων ένα συναίσθημα ελευθερίας, χαράς και προσμονής μας κατέκλυζε. Τίποτα δεν ήταν αδύνατο, τίποτα ακατόρθωτο, όλα σε μια λίστα για ζωή.

Επαναφέρω στη μνήμη μου αυτό το συναίσθημα, αυτή την αίσθηση ελευθερίας και με αυτή την «ψευδαίσθηση» γεμίζω τις σκέψεις μου με στιγμές ευτυχίας και χαλάρωσης, αλλά και προσμονής για τα …ωραία που θα’ρθουν.

Θυμάμαι˙ σκονισμένα και ηλιοκαμένα παιδικά πρόσωπα. Φίλοι!

Χαμένοι, ξεχασμένοι, θολές φωτογραφίες στα παιδικά λευκώματα – αφορμή για θύμησες. Λίγοι από αυτούς είναι κοντά, κάποιοι έφυγαν, ακόμη λιγότεροι οι σημερινοί φίλοι.

Κοινές παιδικές εμπειρίες, τα ίδια ζεστά καλοκαίρια στους ίδιους δρόμους, στις ίδιες αλάνες.

Άλλοι άνθρωποι, άλλες αναμνήσεις; Άλλη κατάταξη στον προσωπικό πίνακα αξιών; Άλλες προτεραιότητες; Το καθένα ξέχωρα και όλα μαζί..

Άλλωστε, τώρα πια, κανείς δεν ενδιαφέρεται για εκείνα τα ζεστά καλοκαίρια. Μεγάλοι πια, με υποχρεώσεις και προβλήματα λησμονούμε να κοιτάξουμε πίσω στις ατέλειωτες συζητήσεις, στις μουσικές και τα τραγούδια δίπλα στα πεύκα και το ρυάκι πλάι στο βυζαντινό εκκλησάκι …

Περασμένα ξεχασμένα; Πως θα μπορούσαμε;

Ίσως – τελικά – αυτό να χρειαζόμαστε:

Σταγόνες ιδρώτα στα σκονισμένα και ηλιοκαμένα παιδικά πρόσωπα.

Πρόσωπα με μεγάλα γυαλιστερά μάτια που κοιτάνε μπροστά με σιγουριά και αποφασιστικότητα, έτοιμα για την επόμενη σκανταλιά χωρίς ενδοιασμούς και φόβους για επικείμενα χτυπήματα, αγνοώντας και αδιαφορώντας για τις συνέπειες._

Κατινίστικοι πολιτικαντισμοί

2014-06-26T07:49:00.001+03:00

(ανοιχτή επιστολή προς δυσήκοους)

Το μαύρο-άσπρο ή ότι είμαστε ελέφαντες, προσπαθούν να κάνουν και να μας πείσουν οι κυβερνητικοί εταίροι –υπαλληλίσκοι της μερκελικής ευρωπαϊκής πολιτικής-, καθώς και τα ΜΜΕ/συνοδοιπόροι στην πολιτική διαπλοκή.

Και δε μιλάμε για κάποιο «βαρύ» φιλοσοφικό κείμενο, αλλά για απλή αριθμητική!

Ένα κι ένα κάνουν δύο, ή όχι;

Κύριοι (χάριν ευγενείας)

Χάσατε! Καταποντιστήκατε.

Οι εκλογές είναι μήνυμα, είναι καταδίκη πολιτικών επιλογών και πολιτικών προσώπων. Δεν υφίσταται και δεν εφαρμόζεται η προσφιλή σας «δημιουργική λογιστική» στα ποσοστά της κάλπης.

Χρησιμοποιήσατε τον φόβο. Αμνηστεύσατε τις τηλεοπτικές ντουντούκες σας από χρέη εκατοντάδων εκατομμυρίων, με αντάλλαγμα την εκφοβιστική προπαγάνδα.

Αποτύχατε! ή μάλλον Χάσατε! (αποφύγατε τη συντριβή).

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και δεν επιδέχονται άλλη ερμηνεία.

Η στοιχειώδης πολιτική ηθική επιβάλλει την προσφυγή στις εθνικές κάλπες, αλλά ποιος έχασε την ηθική για να τη βρείτε εσείς.

Συνηθίσαμε τα τερτίπια σας, τις κωλοτούμπες και τα ψέματά σας, πολιτικάντικες κατινίτσες …

Την επομένη των εκλογών, αντί να σκύψετε το κεφάλι και να αναρωτηθείτε για τα αίτια της ήττας σας, επιλέξατε να ασχοληθείτε με κολπάκια, που νομίζετε ότι θα σας κρατήσουν στις καρέκλες σας.

Ντροπιάζετε τη χώρα, ντροπιάζετε την πολιτική, ντροπιάζετε τον … «ανδρισμό» σας.

Περιμένω (και ελπίζω) ότι, ακόμη και την τελευταία στιγμή, θα αναλάβετε τις ευθύνες σας.

Θα σεβαστείτε το μήνυμα του ελληνικού λαού και θα φύγετε σαν άνδρες – με ψηλά το κεφάλι.

ΤΩΡΑ!

που ακόμη μπορείτε, γιατί μετά θα φύγετε κλοτσηδόν.

(δημοσιεύθηκε πριν τις 25/05 δλδ προεκλογικά, άσχετα αν το αναρτώ τώρα ...)

τα (δεξιο) Φιλαράκια

2013-10-02T13:26:00.000+03:00

Όσοι έτρεφαν ελπίδες για την εξάρθρωση της φασιστικής εγκληματικής οργάνωσης, ας μπουν στη σειρά, μαζί με αυτούς που περιμένουν την success story ανάπτυξη του Σαμαρά.

Αφού τέλειωσε η συμφωνία με την τρόικα, αφήνουν ελεύθερους τους φασίστες -και ας μη γελιόμαστε- ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΥΣ τους.

Μαζί πορευόντουσαν από παιδιά, τις ίδιες σημαίες κυμάτιζαν, μαζί γαλουχήθηκαν στα "εθνικά ιδεώδη" και κάποια στιγμή οι μεν ακολούθησαν τη λεωφόρου του νεοφιλελευθερισμού και οι δε το μονοπάτι του φασισμού, πάντα προς την ίδια κατεύθυνση.

Όλ' αυτά περιμένοντας τους μισθοφόρους των καναλιών το βράδυ (πριν τη τσόντα με το γαύρο). Έχω περιέργεια (που λέει ο λόγος) για το πως θα σχολιάσουν το φιάσκο, καθώς θα πέφτουν από τα σύννεφα...

ΥΓ. Νά' ξερα ποιος πούστης τους δίνει τα αλεξίπτωτα

Ο καπνισμένος Σεπτέμβρης της υπομονής μας

2013-09-25T14:48:00.001+03:00

Μεγαλώνοντας, εκτιμά κανείς τις χάρες και τις χαρές του Φθινοπώρου.

Πριν μερικά χρόνια, ήταν το μάζεμα από τις παραλίες και τις αλάνες, στα φρεσκοβαμμένα σχολεία και ο αγώνας της μάθησης για ένα καλύτερο μέλλον …(ας μη γελάσω).

Σήμερα, από το άλλο ηλικιακό μετερίζι πια, ανακουφίζει η επιστροφή στην καθημερινότητα, το μάντρωμα της έξαλλης πιτσιρικαρίας, το γήινο χρωμάτισμα της φύσης και –επιτέλους- λίγη δροσιά˙ και η μυρωδιά της βροχής στο καψαλισμένο χώμα… (ας μη γελάσω).

Παράλληλα, τα αλυσοπρίονα άρχισαν το κελάηδισμά τους στους γύρω λόφους, ανεξέλεγκτο αντάρτικο ενάντια στην ηλίθια πολιτική «ελέγχου των καυσίμων», όπως λένε - ή αιμοσταγή φορομπηχτικό κολπάκι, όπως το λέω εγώ, ενώ ο ουρανός μαυρισμένος, ασθμαίνει από το παράνομο (κατά τ’ άλλα) κάψιμο των καλαμιών, από τα επιδοτούμενα σταροκαλαμποχώραφα του ποτιστικού μας κάμπου … (ας μη γελάσω)

Α! παράλειψη θα ήταν η μη αναφορά της τσίκνας και των τουρκοσκυλοτσιφτετελίων από την ξακουστή εμποροπανήγυρη, των σκονισμένων κινέζικων και της καλοσιτεμένης χοληστερίνης … (ας μη γελάσω)

Ιδανική θα ήταν η εικόνα του Σεπτέμβρη μας, αν δεν τον πιάναν στο στόμα τους, οι γκρινιάρηδες- ανικανοποίητοι ονειροπόλοι του Φθινοπώρου.

Αρκετά πια, καθίστε αναπαυτικά στους καναπέδες σας (σαν καλοί Στουρναραίοι) και ετοιμασθείτε να υποδεχθείτε την ΑΝΑΠΤΥΞΗ!!! (sorry, αλλά, εδώ θα γελάσω)._

πως περνάει ο καιρός

2013-07-17T11:18:00.001+03:00

Οι μέρες τα χρόνια, οι ζωές, περνάν και φεύγουν - τόσο γρήγορα, σαν αεράκι (κοινότοπο, αλλά πάλι μποφοράκια δεν είναι η ζωή;)

Έτσι πέρασαν και οι μήνες, από την τελευταία φορά που ψυχαναλύθηκα, γράφοντας εδώ μέσα. Νόμιζα ότι ξαλαφρώνω "ξεσπώντας", αλλά τελικά το πρόβλημα είναι αλλού. Το πρόβλημα είναι η κατάσταση στην οποία μας έχουν φέρει. Αλλάξαμε! Βλέπουμε πια αλλιώς τα πράγματα, έχουμε πια άλλες σκοτούρες να μας βασανίζουν, άλλες προτεραιότητες και τελικά άλλους εχθρούς. Αυτούς πρέπει πρώτα να ξεφορτωθούμε από τις πλάτες μας για να προχωρήσουμε, για να ζήσουμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι ...

Δεν ξέρω πότε θα ξαναμπώ, πότε θα ξαναγκρινιάξω, αλλά μέχρι τότε:

ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΑΔΕΡΦΙΑ!!! (και καλό καλοκαίρι)

Γέρνω δεξιά!

2013-04-18T09:05:00.000+03:00

Τα μεγάλα μυαλά ασχολούνται με ιδέες
τα μεσαία με προβλήματα
και τα μικρά …με τους άλλους

(Ρήση γραμμένη στο Facebook)

Από τη στιγμή που το διάβασα, ασυναίσθητα, ανεβοκατεβαίνουν στο μυαλό μου slides με φωτογραφίες προσώπων και η λίστα της κατηγοριοποίησης μεγαλώνει.

Στην αρχή, από επιλογή πέρασαν γνωστοί, φίλοι, συνάδελφοι, και γενικά άτομα του περιβάλλοντός μου, άνθρωποι που συναντώ, συναναστρέφομαι και τους τρώω καθημερινά στη μάπα.

Ο πίνακάς μου ανισοσκελής μέχρι εκεί που δεν παίρνει.

Άρχισα να γέρνω στα δεξιά!

Μεγάλο φορτίο η βλακεία και η ηλιθιότητα. Αν δεν τους ξεφορτωθώ αμέσως από πάνω μου, θα μου μείνει κουσούρι.

Χωρίς να το επιδιώξω (μου στοιχίζει ψυχικώς) στη λίστα άρχισαν να προστίθενται και να κατηγοριοποιούνται –απνευστί- και οι πολιτικοί μας άρχοντες.

Ευκολάκι! Multiple choice για αδιάβαστους:

1. Παράγει Ιδέες,

2. Λύνει προβλήματα,

3. Τίποτε από τα δύο.

Τι το’ θελα; Από το αρχικά απλό στράβωμα, τώρα γονάτισα στα δεξιά (πάλι).

Βγαίνω για αέρα˙ άνθρωποι συνοφρυωμένοι, σκεφτικοί, και όλοι, μα όλοι, γέρνουν στα δεξιά …

Ευτυχώς, δεν ήμουν μόνο εγώ, είμαστε όλοι σε αυτή την πόλη, σε αυτή τη χώρα, σε αναζήτηση ενός Εθνικού Ορθοπεδικού.

Αυτό μάλλον θα βλέπουν οι φωστήρες των «έγκυρων» εταιριών δημοσκοπήσεων και βγάζουν τον πρωθυπουργό της δεξιάς συγκυβέρνησης πρώτο στα γκάλοπ.

Κάτι πρέπει να κάνουμε σύντομα, γιατί η δεξιά κλίση θα μας αφήσει κουσούρι.

Πρέπει να επανέλθουμε, να σιάξουμε˙ επιβάλλεται να αποτινάξουμε το βάρος των «μικρών μυαλών», το ζύγι της βλακείας και της ανικανότητας, να ισοσκελίσουμε τον πίνακα.-

ιστοριούλα: Για πρώτη φορά – και τελευταία

2013-04-16T13:55:00.001+03:00

Ξένος τόπος, δύσκολα χρόνια, σακατεμένη ζωή.

Είκοσι χρονών παλικαράκι ήταν, πλημμυρισμένο από έρωτα, διψασμένο για ελευθερία. Ήθελε να πάρει τον κόσμο στα χέρια του, να του δείξει τα όνειρά του.

Η μνήμη: ομιχλώδεις εικόνες και περιγράμματα από τις κορυφογραμμές του Γράμμου˙ και η Κ.

Σαράντα πέντε χρόνια πέρασαν από τότε –μια ζωή- αλλά η μυρωδιά του μπαρουτιού και της βενζίνης δε λέει να φύγει από τη μύτη του.

Τα πρόσωπα των συντρόφων του καθρεφτίζονταν στους αντικρινούς διαβάτες, άνοιγε τα χέρια, χαμογελούσε …

Πριν μια βδομάδα έλαβε την επιστολή της Ελληνικής κυβέρνησης: «… δύνασθε να επισκεφθείτε τη χώρα μας …»

Βαδίζει μέσ’ το μικρό χωλ του εργατικού διαμερίσματος από την ξύλινη εξώπορτα μέχρι τον απέναντι τοίχο. Εκεί, πάνω στον μουχλιασμένο σοβά, βρίσκεται κολλημένη μια παλιοκαιρισμένη αφίσα με μια ηλιόλουστη παραλία και ένα άγαλμα να καθρεφτίζεται στα γαλαζοπράσινα νερά. Πάνω αριστερά, με μεγάλα λευκά γράμματα, στον γαλάζιο φόντο τ’ ουρανού, η λέξη GREECE.

Από την εξώπορτα στην αφίσα και πάλι πίσω, ένα ολόκληρο απόγευμα, και κάθε φορά φέρνοντάς τον τα βήματα απέναντι στο GREECE, μουρμούριζε χειρονομώντας, σαν ηθοποιός που κάνει πρόβα τους διαλόγους του: «να επισκεφθείτε τη χώρα μας … δύνασθε … τη χώρα ΜΑΣ».

Αποκαμωμένο τον πήρε ο ύπνος τα ξημερώματα στη μέση της διαδρομής, στον καναπέ με το τριμμένο κάλυμμα, όπου αχνοφαίνονταν οι στάμπες με τα κόκκινα και κίτρινα τριαντάφυλλα.

Την ονειρεύτηκε. Η παγωνιά του βουνού άσπριζε και χλώμιαζε την εφηβική της επιδερμίδα, κοκκινίζοντας τα όμορφα χείλη της και κάνοντας τα μάτια της να γυαλίζουν.

Κάτι του έλεγε, δεν άκουγε. Ο αέρας, οι όλμοι, τ’ αερόπλανα, ένα βουητό θανάτου, μα οι δυο τους εκεί, ο ένας αντίκρυ στον άλλον.

Είχαν μέρες ν’ ακούσουν κελάηδισμα κι είχε αγριέψει η ψυχή τους.

Συνέχιζε να του μιλά, μα τι έλεγε δεν μπορούσε να καταλάβει. Με το δεξί της χέρι πάλευε να κρατήσει τα σγουρά μαύρα μαλλιά της, ενώ το αριστερό το ακουμπούσε προστατευτικά πάνω στην κοιλιά της.

Ξαφνικά όλα σταμάτησαν. Οι όλμοι, τ’ αερόπλανα, αιωρούνταν αναποφάσιστα στον αέρα. Κανένα βουητό δε στοίχειωνε πια το όνειρό του. Και τότε την άκουσε˙ την άκουσε να του λέει: «Πώς να έρθω μαζί σου με ένα παιδί στην κοιλιά;»

Πετάχτηκε από τον καναπέ, άναψε τσιγάρο και πλησίασε στο παράθυρο.

Η πόλη είχε ξυπνήσει από ώρα, χλωμή και κρύα, πάλευε να ζεσταθεί από τις λίγες ακτίνες του ήλιου, που κατάφερναν να ξετρυπώσουν ανάμεσα από τα σύννεφα. Ένα υγρό πέπλο ομίχλης είχε καθίσει πάνω από τον Δούναβη, ακολουθώντας το ποτάμι στην αιώνια πορεία του, ανάμεσα στις γενιές των ανθρώπων.

Ήπιε βιαστικά έναν καφέ και άρχισε να ετοιμάζει τα πράγματα του. Ταξίδευε το μεσημέρι. Στο κάτω μέρος της ξύλινης βαλίτσας τοποθέτησε προσεκτικά τη φωτογραφία με την Κ και μερικούς συντρόφους, από τα πρώτα χρόνια του πολέμου, τότε που ο εχθρός δε μιλούσε την ίδια γλώσσα.

Το τρένο σφύριξε αφήνοντας τον πολύβουο σταθμό πίσω του να χάνεται στο παρελθόν του˙ μπροστά του ήταν η πατρίδα!

Σε είκοσι ώρες θα έφτανε στη Σαλονίκη και από ‘κει θα έπαιρνε άλλο τρένο για τη Φλώρινα.

Άραγε θα πήρε το γράμμα μου; σκέφτηκε και ακούμπησε το κεφάλι του στο υγρό τζάμι, παρακολουθώντας το τοπίο να φεύγει πίσω του. Ένοιωθε τις δονήσεις και το τρίξιμο, που έκαναν οι ρόδες πάνω στις σιδερένιες ράγες, στο κεφάλι του, να του ανακατεύουν τις σκέψεις. Βάλθηκε να σχεδιάσει, να διαλέξει τα λόγια για τη συνάντηση που τόσα χρόνια περίμενε, αλλά γρήγορα παραιτήθηκε κι έκλεισε τα μάτια του.

Δεν κατάλαβε πως πέρασαν τόσο γρήγορα οι ώρες. Έφτασαν κιόλας στον Προμαχώνα. Πως περίμενε τη στιγμή που θα ξανάμπαινε στην πατρίδα.

Το τοπίο δεν άλλαξε, και δω οι δονήσεις μούδιαζαν το μυαλό του.

Θεσσαλονίκη! Ίδιος σταθμός, σαν αυτόν που άφησε πίσω του, μόνο που οι φθόγγοι στο βουητό των ανθρώπων του ήταν οικείοι.

Μάζευε διψασμένα κουβέντες, εκφράσεις, επιφωνήματα χαράς και αγάπης, μοίραζε συγνώμες στον καθένα που τον σκουντούσε βιαστικά και συνέχιζε τη βιαστική του περιπλάνηση.

Το τρένο για τη Φλώρινα ξεκίνησε και για πρώτη φορά αισθάνθηκε την καρδιά του να σφίγγει. Έγειρε το κεφάλι πίσω και προσπάθησε να χαλαρώσει παίρνοντας βαθιές αναπνοές˙ γέμισαν τα πνευμόνια του μυρωδιά από πλαστικό, λάδι και ανθρώπινο ιδρώτα.

Το τρένο πάλευε να σταματήσει δοκιμάζοντας τις ικανότητες ισορροπίας των βιαστικών επιβατών, που είχαν ήδη σηκωθεί από τις θέσεις τους και προχωρούσαν προς την πόρτα, με κάθε λογής αποσκευές στα χέρια, στους ώμους και μπροστά στα πόδια τους.

Αυτός δεν σηκώθηκε. Κόλλησε το πρόσωπο στο τζάμι προσπαθώντας να δει, να αναγνωρίσει, να ακούσει. Το μόνο που άκουγε ήταν τ’ αερόπλανα και το σύριγμα των οβίδων. Τροχιοδεικτικά περνούσαν ανάμεσα από ανθρώπους που έτρεχαν, αγκαλιάζονταν και γελούσαν.

Τον θάμπωσε το αντιφέγγισμα του ήλιου από το τζάμι της πόρτας, που άνοιξε από το απέναντι πέτρινο κτίριο.

Το βάδισμά της, τα χείλη της, τα μαύρα σγουρά μαλλιά, που κάθε τόσο τραβούσε προς τα πίσω, αφήνοντας το λευκό πρόσωπό της έκθετο στα βλέμματα των ανθρώπων και το άγγιγμα του ήλιου. Στα χέρια της κρατούσε λουλούδια, ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα.

Μα, σκέφτηκε, δεν μπορεί να είναι αυτή. Αυτή είναι νέα γυναίκα, ενώ η Κ είναι σχεδόν συνομήλική μου. Αποκλείεται˙ κι όμως είναι σα να τη βλέπω.

Πρόσεξε τη φωτογραφία που κρατούσε στα χέρια της και κοιτούσε κάθε τόσο. Δεν ξεκαθάρισε πρόσωπα, ήταν μακριά, αλλά την αναγνώρισε.

Σαράντα τόσα χρόνια είχε να κλάψει. Κάλυψε το πρόσωπο με τα χέρια του.

Ήταν η πρώτη φορά που την έβλεπε.

Τον επανέφερε το σφύριγμα του τρένου. Νέοι επιβάτες είχαν πια καθίσει γύρω του, γεμίζοντας ασφυκτικά κάθε διαθέσιμο χώρο με τα σώματα και τις αποσκευές τους. Τους άκουγε, καταλάβαινε τις καθημερινές κουβέντες τους˙ σταμάτησε πια το σύριγμα των οβίδων.

Σε λίγη ώρα έφταναν στη Σαλονίκη και μετά άλλο τρένο (του γυρισμού αυτή τη φορά) για την πατρίδα, για το σπίτι του, για τη δικιά του ζωή.-

CHAVEZ AMIGO, EL PUEBLO ESTA CONTIGO

2013-03-06T10:59:00.002+02:00

Όσοι νομίζουν ότι μαζί με τον Ούγκο Τσάβεζ πεθαίνει και το όραμα που αυτός ενσάρκωσε, το όραμα μιας δημοκρατικής και σοσιαλιστικής Λατινικής Αμερικής, το αίτημα ενός επαναστατημένου, καλύτερου κόσμου, είναι βαθιά γελασμένοι! Γιατί για κάθε έναν Τσάβες που φεύγει, θα γεννιούνται εκατό, όσο η άρρωστη κοινωνία που οι λίγοι παλεύουν να συντηρήσουν αντιπαρατίθεται τόσο βαθιά με τα όνειρα και τις ανάγκες των πολλών. Και όταν η επανάσταση θα νικήσει, κουφάλα νεκροθάφτη, στον τοίχο της θα έχει χώρο και για τον Τσάβες, και για τα συνθήματα του λαού που τον ψήφισε και τον κράτησε δημοκρατικά στην εξουσία: Chavez amigo, el pueblo esta contigo Τσάβες, φίλε, ο λαός είναι μαζί σου.

Μέχρι τότε, και μόνο στο άκουσμα του ονόματός του, κάποιοι θα συνεχίσουν να βλέπουν εφιάλτες. Είναι οι ίδιοι που εδώ στην Ελλάδα, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Βενεζουέλα, μας βομβαρδίζουν καθημερινά με συμβουλές και νουθεσίες, για το καλό μας. Είναι τα ίδια παράσιτα, οι ίδιες μύγες των ΜΜΕ και της διανόησης, της πολιτικής και της οικονομικής εξουσίας. Θα βγουν από σήμερα να μας πείσουν για τις ατέλειες του Τσάβες και του καθεστώτος, για τα λάθη του, θα βρουν εγκλήματα και παραλήψεις, και βέβαια θα μας εξηγήσουν ότι αυτοί από το καναπεδάκι τους θα τα έκαναν όλα σίγουρα πολύ καλύτερα. Θα πουν και θα γράψουν πολλά, μόνο που πλέον δεν μπορεί κανένας να τους πάρει στα σοβαρά! Γιατί ο Τσάβες που πεθαίνει είναι το καινούργιο, και αυτοί που μένουν πίσω και χασκογελούν είναι το τόσο τρομακτικά και ανήθικα παλιό. Στο ντοκιμαντέρ που ακολουθεί "The revolution will not be televised", παρατίθεται ένα συγκλονιστικό χρονικό της ανόδου του Τσάβες στην εξουσία, και της επιβίωσής του από το βρώμικο πραξικόπημα των βιομηχάνων και των Αμερικανών το 2002. Δείτε το! Το πρωτοείδα σε μία κατάληψη στην Ουαλία το 2005. Είχαμε μπουκάρει σε ένα κλειστό, εγκαταλειμμένο καφέ και το είχαμε μετατρέψει σε χώρο καλλιτεχνικών και πολιτικών δραστηριοτήτων... τρέχα γύρευε... Σε κάποια φάση διοργανώσαμε και μια βραδιά για τη Βενεζουέλα, με ομιλίες, προβολές, και μπόλικη μουσική. Στην προβολή του ντοκιμαντέρ, είχε γίνει ο χαμός από κόσμο, ο οποίος στο τέλος είχε ξεσπάσει σε ορμητικά χειροκροτήματα. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που συγκίνησε και συγκινεί ανθρώπους από όλο τον κόσμο στο άκουσμα των ονομάτων του Τσάβες, του Κάστρο, του Γκεβάρα, του Αλιέντε. Ξέρω όμως στα σίγουρα ότι το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, αντί να μένουμε σε ρομαντισμούς και νεκρολογίες, είναι να χαμπαριάσουμε το νόημα της πράξης τους και να προσπαθήσουμε να το ξανακάνουμε πράξη. Όχι στη Βενεζουέλα, ούτε σε κάποια άλλη χώρα μακρινή, παρά στο δικό μας δρόμο και στη δική μας γειτονιά, εδώ και τώρα, παντού και πάντα. Venceremos! ηρ.οικ.

για την ανάρτηση ευθύνεται -εκτός από εμένα τον δύστυχο- και ο αναρχογατούλης

επικαιρότατο

2013-03-06T10:35:00.001+02:00

καιρός φέρνει τα γράμματα, καιρός τα παραπούλια

2013-03-05T13:30:00.000+02:00

I' m so busy λένε οι κρυόκωλοι αγγλοσάξωνες και τα αμερικανάκια (οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, αλλά και αυτοί που αρέσκονται να μοιάζουν). Εγώ επιμένοντας να ελληνοφονώ την αγγλική-βγάζοντας έτσι και λεκτικά κελεπούρια- λέω: είμαι μπούζι ...

Και αυτός είναι ένας λόγος, που δεν περνώ ούτε για καφέ από το blog. Και αφού δε σταματώ εγώ για καφέ στο μαγαζί μου, τι να πουν και τα φιλαράκια;

Μπούζι όμως είμαι κυριολεκτικά ρε παιδιά. Μπούζι είμαστε όλοι περιμένοντας τις αναθυμιάσεις να μας πνίξουν.

Άντε να μπει η άνοιξη να ξεκαπνιστούμε λίγο ...

δυστυχώς ήταν αναμενόμενο

2013-01-16T10:34:00.002+02:00

Ο τζίρος πέφτει, τα βιβλία λιγοστεύουν

Τα νέα από τη βιβλιαγορά, καιρό τώρα, δεν είναι ευχάριστα. Το σφράγισμα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, χωρίς την παραμικρή απόπειρα αναδιοργάνωσής του, και οι νέες φορολογικές ρυθμίσεις, που πλήττουν σε μεγάλο βαθμό όσους παράγουν πνευματικό έργο, έρχονται σε μία περίοδο όπου εκδότες και βιβλιοπώλες δίνουν αγώνα επιβίωσης υπό συνθήκες πολύ σκληρού ανταγωνισμού. Ο τζίρος των πωλήσεων δεν έχει πάψει να πέφτει. Ο κύκλος εργασιών του «Παπασωτηρίου» το 2011, για παράδειγμα, ήταν ο μισός του '08, ενώ εκείνο της «Πρωτοπορίας», το ίδιο διάστημα, έπεσε από τα 7 εκατ. στα 4,7 εκατ. ευρώ. Ο όγκος της παραγωγής μικραίνει κι αυτός: μέσα στην ίδια τετραετία χάθηκαν από τη βιβλιοπαραγωγή σχεδόν 2.500 τίτλοι, με το παιδικό βιβλίο να δέχεται το μεγαλύτερο χτύπημα.

Το μόνο είδος που αντέχει είναι το ελληνικό μυθιστόρημα. Πώς εξανεμίστηκε η ευφορία της προηγούμενης δεκαετίας; "Δέκα χρόνια ερευνών στην αναγνωστική συμπεριφορά των Ελλήνων έχουν δείξει πως το κοινό του βιβλίου δεν αποτελείται από επιχειρηματίες ούτε από αγρότες ή ανειδίκευτους εργάτες. Αποτελείται κυρίως από δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους, από φοιτητές, νοικοκυρές και συνταξιούχους, από τα μεσαία στρώματα δηλαδή, που είδαν την αγοραστική τους δύναμη να συρρικνώνεται" θυμίζει ο Σωκράτης Καμπουρόπουλος, επικεφαλής του "Παρατηρητηρίου" του ΕΚΕΒΙ σ' όλο το διάστημα της λειτουργίας του. Το αγκάθι, εν τούτοις, πάει βαθύτερα: "Με το που άρχισαν να γίνονται μικρότερες εισπράξεις στα βιβλιοπωλεία, αναδείχτηκε το διαρθρωτικό, χρηματο-οικονομικό πρόβλημα των μεγάλων αλυσίδων, οι οποίες είχαν προχωρήσει σε ανοίγματα με την υποστήριξη δανείων, χωρίς αυτά να δικαιολογούνται από τη ζήτηση"...

Απληρωσιά

σήμερα πια, η απληρωσιά έχει καθιερωθεί. Δεν είναι μόνο κάποια μεγάλα αλλά και πολλά μικρά βιβλιοπωλεία που αθετούν τις συμφωνίες με τους προμηθευτές τους ή καταβάλλουν ψίχουλα σε σχέση μ' ό,τι οφείλουν, οδηγώντας έτσι σ' εκτροχιασμό όλη την αλυσίδα -από το συγγραφέα, το μεταφραστή και τον εκδότη, ως τον τυπογράφο και τον βιβλιοϋπάλληλο.

Ελάχιστοι εκδότες διατηρούν πλέον την πολυτέλεια να γεμίζουν τους πάγκους με τη μέθοδο της παρακαταθήκης. Έχοντας τσουρουφλιστεί από τα φέσια -αρχής γενομένης από εκείνα του "Ελευθερουδάκη"-, προτιμούν να τυπώνουν λιγότερους καινούργιους τίτλους σε χαμηλότερα τιράζ, και να πληρώνονται μπροστά τα αντίτυπα που τοποθετούν. Παράλληλα, επιχειρούν να ξεφορτωθούν ό,τι στοκ υπάρχει ακόμα στις αποθήκες τους -εξ ου και η μεγάλη προσφορά στα παζάρια, όπου βρίσκει κανείς παλαιότερες εκδόσεις σε πολύ χαμηλές τιμές.

Πωλήσεις -20%

Ο Θάνος Ψυχογιός, πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Βιβλίου που συγκεντρώνει τους ισχυρότερους παίχτες αυτού του κατακερματισμένου συνδικαλιστικά χώρου, υπολογίζει ότι οι συνολικές πωλήσεις του '12 σε σχέση με του '11 ήταν κατά μέσο όρο χαμηλότερες τουλάχιστον 20%. "Εκ των υστέρων κρίνοντας, όντως δημιουργήσαμε μια φούσκα" αναγνωρίζει. "Το αναγνωστικό κοινό δεν διευρύνθηκε. Ούτε βιβλιοθήκες αποκτήσαμε ούτε οργανώσαμε πολιτικές προώθησης της ανάγνωσης. Η ανάπτυξη χρειάζεται και πολιτιστικές υποδομές, διαφορετικά η κοινωνία δεν μπορεί να την απορροφήσει".

Ενδεχομένως η αλήθεια να είναι πιο πικρή. Το 1999, μόνο το 30% των ερωτηθέντων παραδεχόταν ότι δεν διαβάζει ούτε ένα βιβλίο το χρόνο. Το 2010, όσα μεγαθήρια κι αν στήθηκαν στο μεσοδιάστημα, όσα ρεκόρ πωλήσεων κι αν καταρρίφθηκαν από ιστορικά μυθιστορήματα και ρομάντζα, όπως φάνηκε από έρευνα της Metron Analysis, το αντίστοιχο ποσοστό σκαρφάλωσε στο 40%! Όπως το θέτει η Εύα Καραϊτίδη της "Εστίας", "η έκρηξη σε αριθμό βιβλιοπωλείων, εκδοτών και εκδιδόμενων βιβλίων, ήταν μέρος μιας ομαδικής, καταναλωτικής ψευδαίσθησης".

Ψηφιακές εκδόσεις

Εν τω μεταξύ, σ' Ευρώπη και Αμερική οι ψηφιακές εκδόσεις, φθηνότερες και χωρίς τα βάρη του χαρτιού και της αποθήκευσης, που έχουν οι έντυπες, γνωρίζουν αλματώδη ανάπτυξη. Εδώ είμαστε ακόμη στην αρχή. Οι ψηφιακοί τίτλοι μ' ελληνικό περιεχόμενο φτάνουν τους 4.000 αλλά το κοινό που θα τους αναζητήσει δεν έχει ακόμα δημιουργηθεί. Ο αγώνας στο εκδοτικό τοπίο δίνεται επί... χάρτου. Και κάθε μέρα που περνάει, απαιτείται όλο και μεγαλύτερη εγρήγορση.

Δύσβατος δρόμος για νέα ταλέντα

Με περίπου 200 νέους τίτλους το χρόνο και τζίρο σταθεροποιημένο γύρω στα 14 εκατ. ευρώ, ο "Ψυχογιός" συγκαταλέγεται στις δέκα παραγωγικότερες εκδοτικές επιχειρήσεις της χώρας, και μολονότι ο όρος "λογοτεχνία" έχει ξεχειλώσει αισθητά τα τελευταία χρόνια, το μερίδιό του στην ελληνική λογοτεχνία είναι από τα υψηλότερα. Μόνο πέρσι, έφτασαν στα γραφεία του πάνω από δύο χιλιάδες χειρόγραφα επίδοξων συγγραφέων, τα εξακόσια από τα οποία ήταν μυθιστορήματα για ενήλικους. "Ψάχνουμε νέα ταλέντα και προχωράμε με προσοχή" ισχυρίζεται ο εκδότης της Λένας Μαντά και της Χρυσηίδας -πρώην Χρύσας- Δημουλίδου: "Σε γενικό επίπεδο, όμως, όσο περιορίζεται η συνολική παραγωγή τόσο πιο δύσκολος θα είναι ο δρόμος για τους πρωτοεμφανιζόμενους".

Την ώρα που ο ίδιος επεκτείνεται προς την αγορά της Τουρκίας ενισχύοντας τον κατάλογό του με τρανταχτά ξένα ονόματα (Χαρούκι Μουρακάμι, Σαλμάν Ρούσντι, Τζόναθαν Φράνζεν), ο "Καστανιώτης", αντιμέτωπος για πρώτη φορά στην ιστορία του με ζημίες, μετακομίζει στο ιδιόκτητο νεοκλασικό 104 της Θεμιστοκλέους, κάνει σκόντο στην ποιότητα του χαρτιού, όπως και άλλοι συνάδελφοί του, και μετρά ποιοι από τους δημοφιλείς συγγραφείς του, παρά τις καθυστερήσεις στις καταβολές πνευματικών δικαιωμάτων, του μένουν πιστοί.

Χωρίς ρευστό

Από τους στενότερους συνεργάτες του Θανάση Καστανιώτη, ο Ανταίος Χρυσοστομίδης είχε την ατυχία να δει τις "Κεραίες της εποχής μου" να εξαντλούνται τη στιγμή ακριβώς που τονωνόταν το ενδιαφέρον γι' αυτήν τη σπαρταριστή πινακοθήκη συγγραφέων διεθνούς ακτινοβολίας που είναι το βιβλίο του. Δεν υπήρχε ρευστό για την εισαγωγή χαρτιού, δεν υπήρχε δυνατότητα έγκαιρης ανατύπωσης... Κάτι ανάλογο συνέβη το καλοκαίρι και με το μυθιστόρημα του Λεονάρδο Παδούρα "Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά", που απέσπασε το φετινό Athens Prize for Literature. "Σίγουρα αντιμετωπίζουμε δυσκολίες", λέει ο ίδιος, "κι όσο κι αν κάποιοι βιάζονται να μας εξαφανίσουν, το παλεύουμε". Ήδη, ωστόσο, ο Μίμης Ανδρουλάκης πήγε στον παραγωγικότατο όλων των εκδοτών και κερδοφόρο ακόμα "Πατάκη", ενώ η Ελενα Ακρίτα ξεκίνησε συνεργασία με την αναπτυσσόμενη "Διόπτρα".

Μικρότερη σε μέγεθος αλλά με κληρονομιά 120 χρόνων που αγκαλιάζει από τον Μυριβήλη και τον Καραγάτση, ως τον Θανάση Βαλτινό και τον Χιώτη ακτιβιστή Γιάννη Μακριδάκη, η "Εστία" δίνει τη δική της μάχη μέσα στην κρίση, με διαφορετικά στρατηγεία στην Ευριπίδου και τη Σόλωνος. Η Εύα Καραϊτίδη, επικεφαλής του εκδοτικού οίκου, δεν άλλαξε πλεύση: "Εξακολουθούμε να εκδίδουμε με δική μας δαπάνη ογκωδέστατα έργα, όπως π.χ τις επιστολές της βασίλισσας Αμαλίας ή τους "Τιμπό" του Ροζέ Μαρτέν ντι Γκαρ, που έλειπαν από την ελληνική αγορά και τα θεωρούμε σημαντικά. Δεν κάναμε ποτέ παρακαταθήκες και τεχνητή υπερφόρτωση στους πάγκους κι αυτό μακροπρόθεσμα μας ωφέλησε. Δυστυχώς, σήμερα, αναγκαζόμαστε να διακόψουμε τις σχέσεις μας με βιβλιοπωλεία που αδυνατούν να μας πληρώσουν, παρακολουθούμε με ψυχραιμία την κατάρρευση του υπάρχοντος συστήματος και αναζητούμε εναλλακτικές αγορές". Τραγική ειρωνεία: αδυναμίες πληρωμής αντιμετωπίζει και το "Βιβλιοπωλείο της Εστίας" που διευθύνει ο Γιάννης Καραϊτίδης, ορισμένοι, δε, από τους υπαλλήλους του οποίου έχουν προχωρήσει σε επίσχεση.

Ψυχραιμία συνιστά και η Γιώτα Κριτσέλη της μικροσκοπικής "Κίχλης" που ανέδειξε τον Γιώργο Μητά και τις "Ιστορίες του Χαλ" (βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου από το "Διαβάζω") και τώρα, ξεκινώντας από τον "Εξώστη", συστήνει το πρωτοποριακό έργο του Νίκου Καχτίτση στις νεότερες γενιές. Καινούργιος οίκος, μ' έναν και μοναδικό υπάλληλο, η "Κίχλη" στεγάζει από Μολιέρο, Ρίλκε, Λέον Πέρουτζ και Χένρι Τζέιμς μέχρι Αργύρη Χιόνη και Τίτο Πατρίκιο, κι αναμένει τα φιλολογικά απομνημονεύματα του Δημήτρη Δασκαλόπουλου, βιβλιογράφου του Ελύτη και του Σεφέρη. "Επενδύω πολύ στην επιμέλεια του κειμένου, στην αισθητική της έκδοσης, στο πληροφοριακό υλικό για τον συγγραφέα, και τρέφω την πεποίθηση ότι η τακτική μου βρίσκει ανταπόκριση" λέει η Γ. Κριτσέλη.

Μένει να φανεί για πόσο καιρό ακόμα θα συνυπάρχουν στο εκδοτικό τοπίο επιχειρήσεις τόσο διαφορετικού μεγέθους. Οι ενεργοί εκδότες, εκείνοι δηλαδή που εκδίδουν ένα τουλάχιστον βιβλίο το χρόνο, ξεπερνούν τους 900. Είναι τριπλάσιοι απ' όσους δραστηριοποιούνταν το μακρινό 1990. Οι συστηματικά παρόντες, πάντως, με παραγωγή που ξεπερνά τους 80 τίτλους ετησίως μόλις και ξεπερνούν τους 20. Και ο κύκλος εργασιών που εμφανίζουν οι παραπάνω στους ισολογισμούς τους εμφανίζεται μειωμένος από το 2009 κατά 8 εκατομμύρια ευρώ.

από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ευχές για ... ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

2012-12-24T10:25:00.001+02:00

Μεσσίες ή σωσίες;

2012-12-07T10:10:00.002+02:00

Για λόγους υγείας και ψυχικής ισορροπίας έμαθα να μην εκνευρίζομαι με τους ανεγκέφαλους κυβερνητικούς εκπροσώπους και τις ανοησίες που κατά καιρούς εκστομίζουν.

Χθες όμως κάτι δεν έκανα καλά και ξαφνικά ανέβασα πίεση.

Αιτία η ανακοίνωση του εκπροσώπου της συγκυβέρνησης για τους κουκουλοφόρους, σε απάντηση της ανακοίνωσης της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Γνωστές οι φασιστικές μέθοδοι τρομοκράτησης του κόσμου - δεν πέρασε δα και πολύς καιρός από τις εκλογές.

Αυτή τη φορά όμως η ανακοίνωση του κυβερνητικού εκπροσώπου ξεπέρασε κάθε ανεκτό όριο.

Μιλά για "συστράτευση παλαιοκομματικών συνδικαλιστικών ηγεσιών" ο εκπρόσωπος των κυβερνήσεων, που επί δεκαετίες προήγαγαν τους συνδικαλιστές σε βουλευτές και υπουργούς;

Θέλει γερές δόσεις φαντασίας και πολλά καντάρια θράσους για να θέσει τέτοιο ζήτημα ο εκπρόσωπος των κυβερνήσεων που εκ συστάσεως του ελληνικού κράτους μονοπωλούν την εξουσία.

Είναι αυτές οι κυβερνήσεις που μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση – μη ξεχνιόμαστε.

Τρέχα γύρευε τώρα να δεις από πού αντλούν το δικαίωμα να εμφανίζονται σαν μεσσίες, ξεπλυμένοι από τις αμαρτίες του παρελθόντος, και να μας εμπαίζουν…

από το pheme.gr

η ιστορία της ζωής μου (ευτυχώς συνεχίζεται...)

2012-12-06T22:48:00.001+02:00