tag:blogger.com,1999:blog-7029509024657754281Sat, 29 Nov 2025 18:59:51 +0000خودمانیداستانhttp://teragemeh.blogspot.com/noreply@blogger.com (Unknown)Blogger2125en-usnonoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7029509024657754281.post-7112312779147996556Wed, 15 Jan 2014 12:14:00 +00002014-01-15T15:44:43.049+03:30داستان<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"> الف: همیشه دوست داشتم پولدار بشم. <br /> ب: بشی یا بودی؟ <br /> الف: بودم که آرزو نمی‌کردم. <br /> ب: حالا که چی بشه؟ <br /> الف: مزخرف نگو. <br /> ب: فعلا بهتر آرزوی دیگه‌ای بکنی. <br /> الف: پس چرا اتوبوس نمیاد. پاهام یخ زدن. <br /> ب: ای کاش دستکشم همرام بود. <br /> الف: ابلهی. ابله! این هم شد آرزو. <br /> ب: از پولدار شدن که بهتره. <br /> الف: بس‌ه دیگه. پاشو پیاده بریم. <br /> ب: نمیشه. <br /> الف: چرا؟ <br /> ب: اون نمیخواد پیاده بریم. <br /> الف: نمیخواد اتوبوس هم بیاد؟ <br /> ب: میخواد زجر بکشیم. زجر. <br /> الف: میخواد، نمیخواد، میخواد، نمیخواد... <br /> ب: اون هم دست خودش نیست. <br /> الف: شاید. <br /> ب: اگه دست خودش بود مکث نمی‌کرد. <br /> الف: مکث نمی‌کرد. <br /> ب: مکث نمی‌کرد. <br /> الف: مکث نمی‌کرد. <br /> ب: مکث نمی‌کرد. <br /> الف: مکث نمی‌کرد. <br /> ب: از سکوت متنفرم. یخ زدی؟ <br /> الف: نه داشتم فکر می‌کردم. <br /> ب: پس نمرده بودی؟ <br /> الف: ابلهی. ابله. <br /> ب: خوشحالم. <br /> الف: چرا؟ <br /> ب: شاید اتوبوسی در کار نباشه. بیا حرف بزنیم...</div> http://teragemeh.blogspot.com/2014/01/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Unknown)0tag:blogger.com,1999:blog-7029509024657754281.post-5090475345304750041Wed, 15 Jan 2014 06:54:00 +00002014-01-15T16:21:06.406+03:30خودمانی<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"> نیمه شب از خواب بیدار می‌شوم،&nbsp; اتاق تاریک است و دریغ از کورسویی.<br /> اول به دنبال عینکم می‌گردم، باید پیدا بشه همینجا گذاشته بودم. گویا حرکات غیر ارادی‌‌ام در خواب، کار دستم داده است. <br /> روی بالش، پتو، خوشخواب، کتاب و کف زمین را با دست لمس می‌کنم. خبری نیست. نگرانی شکسته شدن شیشه‌اش هم کاملا خواب از سرم پرانده است.<br /> ماجرایی است، بدون چشم به دنبال چشم گشتن. <br /> در نهایت همسرم از خواب بیدار می‌شود، دستش را دراز و چراغ را روشن می‌کند. می‌پرسد:<br /> دنبال چی می‌گردی؟<br /> من: عینکم.<br /> همسرم: عینکت که رو چشته!<br /> جای بسی نگرانی است که همیشه فراموش می‌کنم،&nbsp; شرط اول برای دیدن، نور است نه چشم. </div> http://teragemeh.blogspot.com/2014/01/blog-post_15.htmlnoreply@blogger.com (Unknown)0