தகிடுதத்தம்

சப்தமில்லாச் சென்னை!!

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Fri, 29 Oct 2021 08:50:00 +0000

நிச்சயம் ஒரு கனவுதான். தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கும் வாகனங்களின் அழைப்பொலிகள், சப்தமில்லாத ஒரு நகரத்தை உங்களால் கற்பனை செய்யக்கூட அனுமதிக்கப் போவதில்லை. சென்னை, ஹாரன் ஒலிகளால் சூழப்பட்ட ஒரு நகரம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. பல்வேறு விதமான ஒலிகளை எழுப்பியபடி நகரத்தின் இண்டு இடுக்களிலும் பறந்து கொண்டிருக்கிற இரு சக்கர வாகனங்களைத் தவிர்த்துவிட்டு இந்த நகரத்தை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள முடியாது. நான்கு சக்கர வாகனங்களும் விதிவிலக்கல்ல, தொடர்ந்து ஒரு குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் ஹாங் செய்தபடி செல்வதை, பெரும்பாலோர் வழக்கமாக வைத்திருக்கிறார்கள்.

இது எத்தகைய மனோநிலை, ஏன் இப்படிச் செய்கிறார்கள் என்று கேட்டபோது கிடைத்த பதில்களில் ஒன்று, மன உளைச்சல் தீருவதற்காக என்பதாக இருந்தது. இந்தியர்கள் தனது மன அழுத்தத்தை ஹாங் பண்ணுவதன் மூலம் குறைத்துக் கொள்கிறார்கள் என்பது உலகத்துக்கு ஒரு ஆச்சர்யமான செய்திதான். இந்தியச் சாலைகள் வாகங்களுக்காக மட்டுமல்ல அது பாதசாரிகளுக்கும், நடைபயிலுபவர்களுக்கும், விளையாடும் குழந்தைகளுக்குமானது, எனவே விபத்தைத் தவிர்க்க ஹாங்’ அவசியம் என்கிறது மற்றொரு தரப்பு.

ஹாரன் என்பது ஒரு அனுபவம் என்று இளைஞர்கள் சொல்லக்கூடும், அதற்குக் கட்டுப்பாடு என்பது அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாகவும் இருக்கக்கூடும், ஆனால் அது மற்றவர்களுக்கு ஏற்படுத்தும் மன உளைச்சல் மற்றும் உடல்நலத்தில் ஏற்படுத்தும் பாதிப்பு ஆகியவற்றை கருத்தில்கொண்டு காவல்துறை மற்றும் சமூக நலத்துறைகள் மக்களிடம் சரியான விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த முயற்சிக்கலாம்.

ஏர்ஹாரன் தடைசெய்யப்பட்ட ஒன்று, என்றபோதும், லாரிகள் மற்றும் நெடுந்தூரம் பிரயாணம் செய்யும் பேருந்துகள் போன்றவை விதம்விதமான ஹாங் ஒலியைப் பயன்படுத்துவதைத் தடைசெய்ய இயலவில்லை என்பதே உண்மை.

2018ல் எடுக்கப்பட்ட கள ஆய்வில் அதிக சப்தம் ஏற்படுத்துகிற நகரங்களில் முதலிடம் சென்னைக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. 55dB என்பது அனுமதிக்கப்பட்ட ஒலி அளவாக இருக்க, சென்னையின் பகல் நேர ஒலி அளவு 67.8 dB என்று ஆய்வு முடிவுகள் சொன்னது. டெல்லி 61.0 dB என்று இரண்டாமிடத்தில் இருக்கிறது. சட்டங்கள் இல்லாமலில்லை, சட்டம் 5(A)1/2000 அமைதிப்பகுதி என்றழைக்கப்படுகிற மருத்துவமனைகள், பள்ளிகள், ஆலயங்கள், நீதிமன்றம் போன்ற இடங்களில் ஹாங்’ செய்வதை பகலிலும், இரவிலும் குற்றம் என்கிறது. ஓட்டுனர்கள், தனக்கோ, பாதாசாரிக்கோ ஏதேனும் ஆபத்து வரும் என்கிற சூழ்நிலையில் மட்டுமே ஹாங்’ செய்யலாம் என்று மோட்டார் வாகனச் சட்டம் 23/2017 சொல்கிறது. ரூபாய் 1000த்திலிருந்து 5 வருட சிறை வரை நீள்கிறது தண்டனை.

இந்தியாவில் சண்டிகரில் ஹாங் செய்பவர்களுக்கான உடனடி அபராதம் ரூ.1000/- என்று வரையறை செய்யப்பட்டது, 2018ல். அதன் தற்போதைய நிலவரம் தெரியவில்லை.

நாக்பூரின் ஒரு அடுக்ககத்தின் 11வது மாடியில் ப்ராணாயாமா செய்துகொண்டிருந்த தற்போதைய போக்குவரத்து அமைச்சருக்கு, இந்த ஹாங்’ சப்த்தத்தால் அமைதி குலைய, இந்த சப்தங்களை இனிமையான வாத்தியங்களின் சப்தங்களாக மாற்றிவிட்டால் என்ன என்று தோன்ற அதை மீடியாக்களிடமே தெரிவித்திருக்கிறார். வாகன தயாரிப்பு நிறுவனங்களை சரியான ஹாரன் களைப் பொருத்துமாறு வேண்டுகோளும் விடுத்திருக்கிறார். கூடவே ஆம்புலன்ஸ் மற்றும் போலீஸ் வாகனங்களுக்கு ஆகாசவாணியின் தொடக்கத்தில் வரும் இசையைப் பயன்படுத்தினால் என்ன என்று ஒரு யோசனையையும் தெரிவித்திருக்கிறார், அதற்கான சட்டங்களை விரைவில் எதிர்பார்க்கலாம்.

மும்பையில் சிக்னலில் காத்திருக்கும்போது ஹாங் செய்தால் சிக்னல் சிவப்பிலிருந்து பச்சைக்கு மாறும் நேரம் அதிகரிக்குமாறு செய்திருக்கிறார்கள் காவல்துறையினர். கேரளத்தில் ஒலி அளப்பான் பயன்படுத்தப்பட்டு, அதன்படி அபராதம் விதிக்கப்படுகிறது. நோ ஹார்ன் ஸோன்’ என்று அறிவிக்கப்பட்ட, ஏர்ணாகுளம் எம்.ஜி.ரோட் இன்றுவரை அப்படி மாறவில்லை என்பது கூடுதல் செய்தி.

இந்திய மோட்டர்வாகனங்களின் அனுமதிக்கப்பட்ட ஒலி அளவு 98dB யிலிருந்து 112dB வரை இது கிடைமட்டமாக 7.5மீட்டர் தூரமும், 0.5 லிருந்து 1.5 மீட்டர்கள் வரை உயரத்திலும் கேட்கும் வகையிலாக வரையறுக்கப்பட்டது. அதை 100dB யாகக் குறைக்கும் முயற்சிகள் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. மல்டி டோன் ஹார்ன்’ என்றழைக்கப்படும் பலவித ஒலிகளை உள்ளடக்கிய ஹார்ன் கள் 140dB வரை ஆற்றல்கொண்டவை என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

உலக சுகாதர நிறுவனத்தின் தரவுகள், தெற்கு ஆசியாவில்தான் அதிகமும் கேட்கும்திறன் குறைபாடு இருப்பதாகச் சொல்கிறது.

இவையெல்லாம் அரசின் முயற்சிகள்தான், ஆனால் காவலர்களுக்கு ஹாங் ஒலி இரண்டாம்பட்சம்தான். சாலை விதிமீறல், தலைக்கவசம் அணியாமை (தற்போது முகக்கவசமும்) ஓட்டுனர் உரிமம், காப்பீட்டிற்கான பத்திரங்கள் என்று எவ்வளவோ. ஓட்டுநர்களாய்ப் புரிந்துகொண்டு சப்தமின்றிப் பயணிப்பதை ஒரு வழக்கமாக்கிக் கொண்டால் காதுக்கு நல்லது, நாட்டுக்கும் தான்.

சப்தமற்ற சென்னை எல்லோரும் ஒன்றிணைந்தால் மட்டுமே சாத்தியம்.

வேக்சினப்போடுங்க மக்கா, வேக்சினப்போடுங்க!!

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Wed, 27 Oct 2021 08:15:00 +0000

இந்தப்பாடல் சென்னையின் ஏழு மண்டலங்களில் உள்ள 92 வார்டுகளிலும் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. வசீகரமான அந்த மின்வாகங்னகள் வெவ்வேறு வண்ணங்களில் குப்பைக்கூடைகளை ஏந்தியபடி நகரை வலம் வருகின்றன, சீருடை அணிந்த அந்த வாகன ஓட்டிகள் நம்மிடமிருந்து குப்பைகளைச் சேகரித்து, அது அதற்கான கூடைகளில் சேகரிக்கிறார்கள், பின்னணியில் பாடல் ஒலித்தபடி இருக்கிறது,

ஓஹோ.. நம்ம ஊரு, செம ஜோரு,

சுத்திபாரு, சுத்தம் பாரு..

உர்பேசர் சுமீத் என்கிற ஸ்பெயின் தேசத்து திடக்கழிவு மேலாண்மை நிறுவனம், எட்டு வருட உடன்படிக்கையில் சென்னையின் திடக்கழிவுகளைக் கையாளும் பொறுப்பைக் கையிலெடுத்து ஒரு வருடம் முடிந்திருக்கிறது. அவர்களின் கார்பேஜ் ஆன் தம் என்று சொல்லப்படுவதுதான் மேலே உள்ள பாடல். குறிப்பிட்ட காலை நேரங்களில் குறிப்பிட்ட தெருக்களுக்கு பாடல் ஒலிக்க இவர்கள் வருகிறார்கள். ஒரு சில நிமிடங்களில் சேகரிக்கப்படுகிற கழிவுகள் ஒரு பொதுஇடத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கிற பெரிய குப்பைத் தொட்டிகளுக்கு மாற்றப் படுகின்றன. இப்படி மாற்றப்பட்ட குப்பைகள் இரவுகளில் பெரிய ட்ரக்குகளால் சேகரிக்கப்பட்டு குப்பைக்கிடங்குகளுக்கு கொண்டுசெல்லப் படுகின்றன.

சென்னையின் போகுவரத்து நெரிசலில் சிக்னலில் நமக்கு முன்னே காத்திருக்கும் குப்பை ட்ரக் வெளியேற்றுகிற துர்நாற்றத்திலிருந்து நாம் விடுதலை பெற்றிருக்கிறோம், ஆமாம் இப்போதெல்லாம் அந்தக் காட்சிகள் காணக்கிடைப்பதில்லை. காலையில் வீடுகளிலும், மதியம் தொழில்நிலையங்களிலும் சேகரிக்கப் படுகிற கழிவுகள் இரவுகளில் இடம் மாற்றப்பட்டு, அடுத்தநாள் காலையில் காலித் தொட்டிகள் குப்பைகளுக்காக தயாராக வைக்கப்படுகின்றன. காலை ஒன்பது மணிக்கு சிறிய தெருக்களில் ஏறக்குறைய போக்குவரத்தை ஸ்தம்பிக்கச்செய்து, குப்பைகள் பெரிய வாகனங்களில் மாற்றப்பட்டு, நெருக்கடி மிகுந்த வீதிகளில் பயணித்து குப்பைக்கிடங்கை அடையும் முறை சப்தமில்லாமல் மாற்றமடைந்திருக்கிறது.

இதுமட்டுமல்ல, சீருடையணிந்த மகளிர் அணி ஒன்று எல்லா தெருக்களையும் பெருக்கி சுத்தம் செய்கிறது. இப்போது பாட்டைக்கேளுங்கள்,

ஓஹோ.. நம்ம ஊரு, செம ஜோரு, சுத்தம் பாரு

இது நம சென்னைதான்யா,

ஓஹோ நம்ம ஊரு நல்ல பேரு சொல்லும் பாரு,

சிங்கார சென்னைதான்யா.

தூய்மையான வீதிண்ணா,

குப்பைவண்டினால தான்,

வண்டிக்குள்ள குப்பைய

பிரிச்சுப்போடுண்ணா,

சுத்தமான ஊருண்ணா

நம்ம சென்னை தாங்கண்ணா,

வீட்டைப்போல நாட்டை ஆக்க

ஒன்றாய் சேர்வோம் வா

ஓஹோ.. நம்ம ஊரு, செம ஜோரு, சுத்தம் பாரு

இது நம சென்னைதான்யா!!

இந்தப் பாட்டை எழுதி, இசையமைத்து பாடியிருக்கிற சச்சின் சுந்தர் மிகவும் பாராட்டுக்குரியவர், அவருடைய நேர்காணல் கீழே

ஆமா, இதுக்கும் வேக்சினுக்கும் என்ன சம்பந்தம், இந்த வண்டியில இப்போ இந்தப்பாட்டும் கூடுதலா ஒலிக்குது,

வேக்சின போடுங்க மக்கா, வேக்சினப் போடுங்க!!

வதந்திய தள்ளி விடு, வந்து வேக்சின் எடு !

பயத்தை நம்பி விடு, நம்பி வேக்சின் எடு !

அண்ணாத்த ஆடுறார்…

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Tue, 26 Oct 2021 10:26:00 +0000

திந்தாக்கு தகிட திந்தாக்கு தகிட என்று குதித்துக் கும்மாளம் போடுகிறார் அண்ணாத்த, நமக்கும் உள்ளே துள்ளுகிறது, அமைதியாய் அமர்ந்து பார்க்கிறோம். வயது ஒரு பொருட்டில்லை, சொல்லப்போனால் அது நமக்குக் கொஞ்சம் கவலையளிக்கிறது. உள்ளார எப்போதும் உல்லாலா உல்லாலா என்று அவர் தொடர்ந்து பாடி ஆடி நம்மை மகிழ்விக்கவேண்டும் என்று நாம் விரும்புகிறோம். அவருக்கும் அந்த ஆசை இருக்கிறது என்பதை அவர் அண்ணாத்த கடைசிநாள் படப்பிடிப்பின்போது சொல்லியிருக்கிறார். உடல்நலப் பிரச்சினைகள் எதுவுமில்லையென்றால் அவரது கதாநாயகிகள் பட்டியலில் இன்னும் இரண்டுமூன்றுபேர் இடம்பெறக்கூடும். எப்படி இது சாத்தியமாகிறது என்று கொஞ்சம் யோசித்தால், இது இன்று நேற்றல்ல 40 வருட உழைப்பினால் கிடைத்த அன்பு, அங்கீகாரம், காதல். இன்றைக்கு 70 வயதுடையவர்கள் ரசிக்கிறார்கள், அது சம வயது என்பதால் இருக்கலாம், குழந்தைகள் / இளம்பெண்கள் ரசிப்பதற்கு என்ன ஃபார்முலா வைத்திருக்கிறார் என்பதுதான் புரியாத புதிர். அவரோடு கதாநாயகியாக நடித்து தற்போது வில்லியாக நடித்திருக்கும் குஷ்பு’ தனது மகள் அவரின் தீவிர விசிறி என்று சொல்லியிருப்பது ஒரு உதாரணம். தாதாசாகிப் பால்கே’ அவார்டு வாங்கிய கையோடு மகள் ஐஸ்வர்யா உருவாக்கியுள்ள ஹூட்’ செயலியை வெளியிட்டிருக்கிறார். அடுத்த படத்திற்காக தேசிங்கு பெரியசாமி இவரது அழைப்பிற்காகக் காத்திருக்கிறார். இதே மேடையில் சிறந்த நடிகருக்கான தேசிய விருதை இவருடைய மருமகன் தனுஷ் பெற்றார் என்பது ஒரு ஆச்சர்ய ஒற்றுமை. அண்ணாத்த’ கொரோனா காரணமாக மிகவும் தாமதமாகவே வருகிறார். அதே தேதியில் தங்களது படங்களையும் வெளியிட விரும்பி தியேட்டர்கள் கிடைக்கவில்லை என்று பின்வாங்குகிறார்கள், விஷாலும், சிம்புவும். படத்தின் டீசர், விஸ்வாசத்தைக் காப்பி செய்வதாக சிவா’வை நோக்கி குற்றச்சாட்டுகள் குவிகின்றபோதிலும், ரசிகர்கள் கொஞ்சமும் யோசிக்கவில்லை, கொண்டாடித் தள்ளுகிறார்கள். முதல் காட்சி முடிந்து வெளியே வருகிற ரசிகனிடமிருக்கிறது, வெற்றி/தோல்விக்கான ரகசியம்.

ஃபுட்பால் ஃபீவர் - ஆட்டம் ஒன்று.

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Fri, 13 Jun 2014 04:26:00 +0000

பிரேஸிலின் மார்சலோவின்

கால்கள் தடுத்து நிறுத்தியிருக்க வேண்டிய பந்து அது, அவரின் கால்கள் கட்டுப்பாடு இழந்துவிட்டபடியால் குரோஷியாவிற்காக தனது முதல் கோலைப்போடும்படியாக நேர்ந்தது அவரின் துரதிருஷ்டம். உலகின் ஆகப்பெரிய விளையாட்டுத்திருவிழா அதை நடத்துகிற பிரேஸிலின் ஒரு வீரராலேயே தவறாகத் துவக்கி வைக்கப்பட்டது. ஆட்டம் துவங்கிய 11 வது நிமிடத்தில் நிகழ்ந்த இந்த தவறுக்காக பிரேஸிலின் நெய்மர் 29வது நிமிடத்தில் ஒரு கோலடித்து பிராயச்சித்தம் தேடிக்கொண்டார். ஆனால் அதற்குச் சற்றுமுன்புதான் அவருக்கு மஞ்சள் எச்சரிக்கை அட்டை தரப்பட்டிருந்தது.

ஆட்டத்தின் பெரும்பாலான நேரங்கள் பந்து பிரேஸிலின் வசமே இருந்தது. குரோஷியாவின் கவனம் முழுவதும் தடுப்பாட்டத்தில் இருந்தது. மிகச் சிறப்பான தடுப்பாட்டம் அது. பிரேஸிலின் படு ஆக்ரோஷமான ஆட்டதினூடே குரோஷ்யாவின் லாரன், நெய்மரின் தோள்களைப்பற்றி விளையாடவிடாமல் தடுத்ததன்மூலம் ஒரு பெனால்டிகிக் கிற்கு வழி ஏற்படுத்திக்கொடுக்க, கொஞ்சமும் தவறாமல் அதை கோலாக்கினார் நெய்மர். அதன்பிறகான குரோஷியாவின் ஆட்டம் கொஞ்சம் சூடுபிடித்தபோதிலும், ஓரிச்’சின் ஒரு கோல் முயற்சி – நிச்சயம் கோலாகியிருக்க வேண்டிய பந்து – தோற்றுப்போன பிறகு, அவர்களின் ஆட்டம் பலவீனமாகிப்போனது. ஆட்டத்தின் 90வது நிமிடத்தில் ஆஸ்கர் ஒரு கோலடித்து ஆட்டத்தை 3-1 என்ற கணக்கில் முடித்துவைத்தார். பிரேஸில் தனது கணக்கை இனிதே துவங்கியிருக்கிறது. போட்டியை நடத்திய நாடே வெல்வது என்கிற நிகழ்தகவிற்கு 20 சதவீதச் சாத்தியம் இருக்கிறது. காத்திருப்போம்.

• பல பெர்பாமன்சுகள, வெரைட்டியாக் குடுத்து வின்பண்ணி...

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Thu, 29 May 2014 09:21:00 +0000

· வடிவேலு என்கிற மகாநடிகனை அவ்வளவு சீக்கிரம் தமிழ் சினிமா நகைச்சுவை ரசிகர்கள் மறந்துவிடுவார்கள் என்று இரண்டு வருடத்திற்கு முன்பு யாராவது யோசித்திருப்பார்களா என்ன? 90’களின் ஆரம்பத்தில் போடாபோடா புண்ணாக்கு என்ற பாடலோடு தனது சினிமாக் கணக்கைத் துவங்கியவர் வைகைப்புயலாய் வடிவம் பெற்று 2011ன் அரசியல் அரங்கத்திற்குள் யாரும் அழைக்காமலேயே நுழைந்து சக்கரவியூகத்தை உடைத்து வெளிவரத்தெரியாது உள்ளே மாட்டிக்கொண்ட சோகம் நிகழ்ந்தே விட்டது.

தமிழ், தென்னிந்திய, இந்திய சினிமாக்களில் நகைச்சுவைக்கலைஞன் பலவீனனாகவே சித்தரிக்கப்படுபவன். கதாநாயகியின் தோழியான ஒரு புத்திசாலிப் பெண்ணுக்கு காதலனாக வரும் ஒரு அசடன், ரசிகர்களை கதையின் மையநீரோட்டத்திலிருந்து விலக்கி சிரிக்கவைப்பதற்காகவே படைக்கப்பட்ட ஒரு பாத்திரம்.

· அவ்வளவே!

டி.ஆர்.ராமச்சந்திரன் அதற்கு 100 சதவீதம் பொருந்துபவர். தங்கவேலுவும் தன்னுடைய பங்கிற்கு அசட்டுப்பணியாற்றினார். நாகேஷ் தன்னுடைய ஒவ்வொரு உடலசைவிலும் அதை வெளிப்படுத்தியபடி இருப்பார். நகைச்சுவைக்கலைஞனாக வந்து சமூக சீர்திருத்தக்கருத்துகளை மென்மையாக என்.எஸ்.கிருஷ்ணனும், நக்கலாக எம்.ஆர் ராதாவும் சொன்னார்கள். இந்த இரண்டையும் கலந்து விவேக் சொன்னார். வடிவேலுவின் நகைச்சுவை இதில் எல்லாவற்றிலும் கொஞ்சம் எடுத்துக்கொண்டு உடல்மொழி கலந்து, அசட்டுத்தனம் மிகுந்த மென்மையான வகையைச் சேர்ந்தது. கூப்பாடு போட்டுக்கத்தி சாதாரண வார்த்தைகளையே நகைச்சுவை என்று சிரிக்கக்கோரி நிற்கிற கவுண்டமணியின் பாணியிலிருந்து விலகி கூட்டணி இல்லாத ஒற்றைக்காமெடி என்கிற வகையில் வடிவேலுவின் வரவு, தமிழ் சினிமாவில் ரசிகர்களின் காது கிழிந்து தொங்கியபோது நிகழ்ந்தது. சிங்காரவேலனில் ஒரு பபூனாக வந்தவர் தேவர்மகனில் தன் கையை கமலுக்காகத்தந்து நகைச்சுவையாளனுக்கு நடிக்கவும் வரும் என்று நிரூபித்தார்.

· படிப்படியாய் உயரங்கள் தொட்டார். 2000 முதல் 2010 வரை சினிமாவின் நகைச்சுவை வடிவேலு மற்றும் விவேக் ஆகிய இருவரின் கைகளிலிருந்தது. இருவரும் இணைந்து கொஞ்சகாலம் பணியாற்றிய பிறகு அவரவர் வழியில் அவரவர் பயணம் தொடர்ந்தது. வடிவேலுவின் வெகுளித்தனம் வெகுவாக்க கவனிக்கப்பட்டதற்கு அவருடைய மீசையற்ற நீள்சதுர முகமும் மதுரையின் சொல்லாடல்களும் உதவியாக இருந்தது. வளராத மீசையை பென்சிலால் வரைந்துகொண்டு அத்தனை பேரிடமும் அடிவாங்குகிற தைரியம் அவருக்கிருந்தது. திரிஷாவைக்கல்யாணம் செய்து கொள்வதற்காக கூவத்தில் குதிக்கவும் அவர் தயாராக இருந்தார். வாழ்வில் நாம் தினசரி சந்திக்கும் அத்தனை கதாபாத்திரங்களிடமும் அடி

வாங்கியவர் ஒருவர் உண்டென்றால் அது வடிவேலு மட்டும்தான். அவர் கூட்டணியில் உள்ளவர்களின் வார்த்தைகளை அப்படியே நம்பிவிடும் வடிவேலு அதன் காரணமாகவே மூக்கு உடைபட்டுத் திரும்பி அதே கூட்டணியில் மீண்டும் இணைந்துகொள்வது அவர்மேல் நமக்கு பரிதாபத்தை ஏற்படுத்துமளவுக்கு யதார்த்தமானது.

· நம்மில் பலருக்கு வாய்க்கிற அன்றாட அனுபவங்களை அவர் எப்படி நகைச்சுவையாக்குகிறார் என்பதிலேயே அவரின் வெற்றி அடங்கியிருந்தது. தன்னிடம் தவறாகத் தரப்பட்ட மணியார்டர், புதிதாக டீக்கடை திறந்தவனிடம் ஓசி டீ கேட்டு பண்ணிய பந்தா, இளம்பெண்ணின் இடுப்பைக்கிள்ளிய பஞ்சாயத்து, குளிர்பானத்தைக் குப்பைத்தொட்டியில் போட்டுவிட்டு, பக்கத்தில் குடித்துக் கொண்டிருப்பவரோடு காட்டிய அழிச்சாட்டியம், கட்சி மேடையில் வீராப்பாய்ப்பேசிவிட்டு, எதிக்கட்சிக்குப் பயந்து அடுத்த நிமிடமே கட்சித்தாவல், நாய்சேகரின் காதல் என்று எல்லா சாத்தியங்களையும் நகைச்சுவையாக்கியவர்.

· தொலைபேசி உரையாடலை இவ்வளவு நகைச்சுவையோடு யாரும் இதுவரை வெளிப்படுத்தியதில்லை. சென்னையிலிருந்து மன்னார்குடிக்கு ஃபோனைப்போட்டு அரைமணிநேரம் பேசிய பிறகு 2 ரூபாயைக்கொடுத்து அசத்துவார். ரிசீவரை எடுத்துப்

பேச ஆரம்பித்ததிலிருந்து கடைசிவரை தான் சொல்லவந்ததைச் சொல்லமுடியாமலேயே, ஃபோனை வைத்துவிட்ட எதிராளியை நொந்துகொள்வார். எடுத்துக்கீழே வைக்கப்பட்டிருக்கிற ரிசீவரை எடுத்து ‘யார் பேசறது?’ என்று ஒரேஒரு கேள்வியைக்கேட்டதற்காக காது வழியே ரத்தம் சொட்ட வசவுகளை வாங்குவார். இதுபோன்ற நம் எல்லா அன்றாட அனுபவங்களும் அவர்வழி நகைச்சுவையாக மாறியது.

· இப்படி எல்லோர் வாழ்விலும் அவரவர்களின் அனுபவங்களையே நகைச்சுவையாக மாற்றி ஓடவிட்டுக்கொண்டிருந்த தருணத்தில்தான் அவருக்கும் விஜகாந்த்திற்குமான மோதல் வலுப்பட்டது. தமிழக அரசியலில் தனக்கென ஒரு வாக்குவங்கியை நிலைப்படுத்தியிருந்த நேரத்தில், அவருக்கு எதிரான இவருடைய கேலிப்பேச்சுகள் வெறும் சினிமா

நகைச்சுவையைப் போலவே மக்களால் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டதே சினிமாவிலிருந்து இவர் வெகுகாலம் விலகி இருக்கக் காரணமாகவும் அமைந்துவிட்ட்து. இரண்டரை ஆண்டுகால இடைவெளிக்கப்புறம் வெளிவந்த ’தெனாலிராமனி’ல் தன்னை ஒரு நகைச்சுவையாளனாகவும், கதாநாயகனாகவும் நிறுவ அவருக்கு மிகுந்த முயற்சி தேவைப்பட்டது. இதேபோன்ற ஒரு இரட்டைக் கதாபாத்திரத்தை 23ம் புலிகேசியாக அநாயாசமாகச் செய்த அதே வடிவேலு, இந்தமுறை தோல்வியைத் தழுவியதற்கு சினிமா நகைச்சுவை தன்னை நாளுக்குநாள் புதுப்பித்துக்கொண்டே வருகிறது என்பதே காரணம்.

இது மிகுந்த போட்டி நிறைந்திருக்கிற நேரம். தன்னை தற்போதைய சூழலுக்கு ஏற்றவாறு புதுப்பித்துக்கொள்ள வடிவேலுவிற்கு பயிற்சி தேவைப்படலாம். பலபாணியில், பல படங்களில் அவர் செய்திருந்த சின்னச்சின்ன காட்சிகளையே, தனித்தனிக்காமெடியாக்கி, அதற்கென பல நடிகர்களும் உருவாகிவிட்டார்கள். 'நான் சினிமாவில் காமெடி பார்ப்பதையே நிறுத்திவிட்டேன்’ என்று பேட்டி கொடுப்பதெல்லாம் இப்போது அவருக்கு உதவப்போவதில்லை. எல்லோருடைய காமெடிகளையும் பார்த்து அதைவிடப் புதிதாக ஏதாவது முயற்சித்தால்தான் இழந்த இடத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள இயலும். அவரே ஒரு திரைப்படத்தில் சொல்வதுபோல, “ பல பெர்பாமன்சுகள வெரைட்டியாக் கொடுத்து வின்பண்ணி வந்தவண்டா” என்பதை மீண்டுமொருமுறை நிரூபிக்க வடிவேலு கடுமையான தற்சோதனைக்கு தன்னை உட்படுத்தியாக வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறார்.

அதுவரை எண்டு கார்டு’ போடாமல் காலம் அவருக்காகக் காத்திருக்கவேண்டும்.

வாக்காளன் அப்பாவி அல்ல

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Mon, 19 May 2014 12:53:00 +0000

என்பதையே இந்த தேர்தல் முடிவுகள் அறிவிக்கின்றன. தேர்தலை திருவிழாவாகக் கொண்டாடிய இந்திய வாக்காளன் வகைதொகை இல்லாமல் யார் என்ன பேசினாலும் பெருங்கூட்டமாய்க் கூடி தனது கை தட்டல்களைப் பரிசாகத் தந்து உற்சாகப்படுத்திய வாக்காளன் ஓட்டளித்திருக்கிற விதம் அவன் உண்மையிலேயே யார் என்பதைத் தெளிவுபடுத்தி விட்டது. தொடர்ந்து தொங்கு பாராளுமன்றங்களையும், அதன் தொடர்ச்சியான பல நாடகங்களையும், பக்க விளைவான பொருளாதார நெருக்கடிகளையும் இந்தியாவுக்குத் தந்துகொண்டிருப்பதை ஒரு ஜனநாயகக் கடமையாகவே ஆற்றிவந்த இந்திய வாக்காளன் இந்தமுறை அந்த தர்ம’த்தை தன் உள்ளுணர்வையும் மீறி, மீறியிருக்கிறான். ஒரு தொங்கு பாராளுமன்றம் அமைவதைத் தவிர்த்ததன் மூலம் ஒரு ஆட்சியாளனை முழு சுதந்திரத்தோடு பணியாற்றுவதற்கு அனுமதியளித்திருக்கிறான். அவனுக்கு நன்றி.

இனி கேள்விகள் எழுகின்றன. மதசார்பின்மையை ஒரு வலுவான ஆயுதமாகப் பயன்படுத்திய எல்லாக் கட்சிகளும் தோற்றிருப்பது, வாக்காளன் மதசார்பற்றவனாய் இருப்பதை விரும்பவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறதா? அப்படியானால் எல்லா தரப்பு மக்களும் காவிக்கு வாக்களித்திருப்பது எதனால்? மதசார்பின்மை என்கிற போர்வைக்குள் மதம்பிடித்தலைகிற கட்சிகளைவிடவும், நான் மதச்சார்புடையவன் என்று அறிவித்துவிட்டு ஓட்டுக்கேட்கிறவனே நம்பிக்கையானவன் என்று மக்கள் தீர்மானித்துவிட்டார்களா? இல்லை கடந்த பத்தாண்டுகளில் நடந்த மதப் படுகொலைகளுக்கு ஆளும்கட்சியின் மெத்தனப்போக்கே காரணம் என்று தீர்மானித்து விட்டதனாலா? வாக்காளனின் கூர்மையான அவதானிப்பில் ஆளும் கட்சியும் அதன் பொம்மைப்பிரதமரும் இந்த நாட்டைக்குறித்துக் கொள்கிற கவலைகளை விடவும் மற்ற விஷயங்களில் செலுத்திவந்த கவனம் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது என்பதே இந்த தேர்தல் முடிவுகள் நமக்குச் சொல்லும் தீர்ப்பு. அனைத்து மதத்தினருக்கும், பல்வேறு நம்பிக்கையைக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கும் ஒரே தீர்வாக நமது புதிய பிரதமர் விளங்குவாரா? என்பதே இப்போது நம்முன் உள்ள ஆகப்பெரிய கேள்வி.

சில பதில்களுக்காக நாம் காத்திருக்கிறோம். இந்தியாவை மிகவும் அச்சுறுத்திக்கொண்டிருக்கிற உள்ளூர் தீவிரவாதம், மாவோயிஸ்டுகள். வாழும் நிலங்கள் அபகரிக்கப்பட்டதால், காடுகளின் கனிம வளம் விற்கப்பட்டுவிட்டு அதனால் சமவெளிக்கு விரட்டப்பட்ட பழங்குடியினரின் கோபம் தணிப்பது எவ்வாறு? சீனர்களின் பாகிஸ்தானியர்களின் எல்லைதாண்டிய ஊடுறுவலை எப்படிச் சமாளிப்பது? தமிழக மீனவர்கள் படுகொலை செய்யப்படுவதை எப்படித் தடுப்பது? மாநிலங்களிடையே நீர்ப்பங்கீடு அமைதியான முறையில் எப்படிச் செய்வது? நாட்டின் எல்லாப் பகுதிகளுக்கும் குடிநீர், மின்சாரம் வழங்க மேற்கொள்ள வேண்டிய தொலைநோக்கு நடவடிக்கைகள் என்னென்ன? நாட்டின் நிதிப்பற்றாக்குறையை எப்படிச் சீராக்குவது? இறக்குமதி- ஏற்றுமதி ஏற்றத்தாழவை நீக்க என்ன செய்யவேண்டும்? மக்களின் அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலையைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்க என்ன நடவடிக்கை தேவைப்படும்? சுற்றுலாவின் மூலம் வெளிநாட்டுப் பயணிகளைக் கவர இன்னும் என்னென்ன திட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்தலாம்? இன்னும் ஆயிரமாயிரம் பதில்களுக்கு பிரதமர் தன்னை தயார்படுத்திக்கொள்ளவேண்டிய அதே நேரம், மதசார்பற்ற ஒரு நாட்டில் எல்லாமதத்தினரும் பாதுக்காப்பாக வாழ வகைசெய்ய வேண்டியவரும் அவரே!

எதிர்பார்ப்புகள் அனைத்தையும் அவரால் நிறைவேற்ற இயலும் என்பது ஓட்டளித்தவர்களின் நம்பிக்கையாக இருக்கலாம். ஆனால் அதற்கு உத்தரவாதமிருக்கச் சாத்தியமில்லை. ஒரு எதற்கும் லாயக்கற்ற அரசை, செயல்படத்தயங்கிய ஒரு அரசை அகற்றியிருக்கிறார்கள் என்றால், செயல்பாடு முக்கியம் என்பதை சொல்லாமல் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அதுவும் நாட்டின் பல முக்கிய ஊழல்களில் சம்பந்தப்பட்டிருக்கிற அரசியல்வாதிகளின் மேலான கடுமையான நடவடிக்கையில், அச்சுறுத்தும் தீவிரவாதத்தை அடக்குவதில், நாட்டின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதில் மற்றும் விலைவாசியைக் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பதில்.

வாக்காளனுடைய மனபாரம் கொஞ்சம் குறைந்திருக்கிறது. கொஞ்சநாள் அவன் அமைதியாய் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். அவன் விரும்பிய மாற்றம் ஏற்படுவதற்கான அறிகுறிகள் தெரிய ஆரம்பிக்கும்வரை நம்பிக்கையோடு காத்திருப்பான்.ஒருவேளை அப்படி எதுவும் நடக்காமல்போனால், வழக்கம்போல அவன் வேலையைப்பார்த்துக்கொண்டு போவான். என்ன செய்வது அடுத்த ஐந்தாண்டுகளுக்குப்பிறகு மீண்டும் ஓட்டுச் சாவடிக்குள் நுழையும்நாள்வரை சாப்பாட்டிற்கு வழிசெய்ய வேண்டுமே?

ஒரு அப்பாவி வாக்காளனின் புலம்பல்கள்.

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Wed, 23 Apr 2014 09:40:00 +0000

வணக்கம்.

மீண்டுமொருமுறை நாம் வாக்குச்சாவடிகளுக்கு “வருகைபுரிய” இருக்கிறோம். காலச்சுழற்சியில் இந்தியாவின் – சுதந்திர இந்தியாவின் – 16வது தேர்தலில் நாம் வாக்களிக்க இருக்கிறோம். நம் கைகளில் ஐந்தாண்டுகளுக்குஒருமுறை மட்டுமே தரப்படுகிற அடுத்த ஐந்தாண்டுகளுக்கான வாழ்க்கை அனுமதிச்சீட்டு. நாம் சில விஷயங்களை நினைவுகொள்ளவேண்டிய தருணம் இது, ஆமாம் அது மிக அவசியமானதும்கூட.

ஒரு நாட்டின் மிக அடிப்படைத்தேவைகளான கல்வி, உணவு, மருத்துவம் போன்றவற்றில் சுதந்திரத்திற்கு பின்பான இந்த 67 வருடங்களில் நமது நிலை என்ன? ஏற்றுமதியிலும், உள்கட்டமைப்பு வசதிகளிலும் நாம் எந்த நிலையிலிருந்து எந்த நிலைக்கு வளர்ந்திருக்கிறோம் அல்லது தள்ளப்பட்டிருக்கிறோம்? பாதுகாப்பு மற்றும் சட்டம் ஒழுங்கில் நமது முன்னேற்றம் அல்லது பின்னடைவிற்கான உண்மையான காரணிகள் என்ன? நதிநீர் இணைப்பு இதுவரை சாத்தியமாகாததன் மர்மம் என்ன?

இதற்கெல்லாம் ஒரே பதில்தான். அது, நம்முடைய எதற்கும் அசராத ”சகிப்புத்தன்மை”.

நமது சகிப்புத்தன்மையின்மேல் கட்டமைக்கப்படுகிற அரசு, அதை தனக்குச் சாதகமாக்கிக் கொள்வதன் காரணமாகவே இந்தக் கேள்விகளுக்கு நமக்கு விடைதெரியாமலேயே, தெரிந்துகொள்ள முயலாமலேயே நாம் தொடர்ந்து “வாழ்கிறோம்”

நமது முதுகெலும்பில் நாம் எப்போது “ரப்பரைஸைடு” ரத்தமேற்றிக்கொண்டோம், ஏன் எது நடந்தாலும் – 3ஜி,4ஜி அல்லது 5ஜி- நமக்கு எதுவுமே சம்பந்தமில்லாதது போல நடந்துகொள்ளப் பழகிக்கொண்டோம். நாட்டில் பரவலாக நடந்துகொண்டிருக்கிற பாலியல் பலாத்காரங்கள் ஏன் நமக்கு வெறும் செய்தியாக மட்டும் தெரிகிறது. என்.ஜி.ஜி.ஓ க்களின் தன்னார்வத் தொண்டின் பின்னாலிருக்கிற பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் நுகர்வுக்கலாச்சாரப் பின்ணனி பற்றி நாம் ஏன் கண்டுகொள்வதே இல்லை. குற்றம் நிரூபிக்கப்படாமலேயே, அல்லது நீதிபதி குற்றமற்றவர் என்று அறிவித்த பின்னும் விடுதலை செய்யவோ அல்லது தூக்கிலிடவோ முடிவெடுக்க இயலாத அரசை நாம் ஏன் விமர்சிக்க மறுக்கிறோம். நமது இயற்கை வளங்களை சுரண்டிவிற்று வயிறுவளர்க்கிற நமது மாண்புமிகு மந்திரிகளை நாம் விலகிநின்று வேடிக்கை மட்டுமே பார்ப்பது எதனால்? அதெல்லாம் போகட்டும், திறந்திருக்கிற ஆழ்குழாய் கிணறுகளுக்கு 150 ரூபாய் விலையுள்ள ஒரு மூடியைப்போட்டு மூடாமல், மாதமொரு குழந்தையை பலிகொடுக்கிறோமே அது எதனால்?

நமது முதுகெலும்பு வளையும் தன்மை கொண்டதுதான், ஆனால் அது நமது முதல்வர் முன்பு வளைகிற அமைச்சர்களின் முதுகுகள் போல ஆகிவிடக்கூடாது.

சொல்லால் சொல்லை அறி” என்றார் கபீர்தாசர். “எவர்சொன்ன சொல்லானாலும் ஏன்? எதற்கு? எப்படி? என்று கேள்” என்று மந்தைகளாக வாழ்ந்த மனித சமுதாயத்தை தனது புத்திசாலித்தனமான உரைகளால் திசைதிருப்பி அடிமை வாழ்விற்கு முடிவுகட்டினார் சாக்ரடீஸ். இன்று நமக்கு தலைவர்களாக வரப்போகிறவர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்பவர்களின் உரைகளைக் கேளுங்கள். சேறும், சகதியும் வாரி எறியப்படுகிற வீதிகளில் நாம் வாக்குச் சீட்டுகளோடு பரிதாபமாக நின்றுகொண்டிருக்கிறோம். யாரை நம்புவது என்று தெரியவில்லை.

நீங்கள் யாரையாவது கண்ணைமூடிக்கொண்டு பின்பற்றுபவராக இருந்தால் விட்டுவிடலாம், அப்படி இல்லையென்றால் நீங்கள் நிச்சயம் பரிதாபமானவர்தான். அதுவும் நீங்கள் தினசரி அரசியல் நிகழ்வுகள் பற்றிஅறியாதவராக இருந்துவிட்டாலோ உங்கள் நிலை இன்னும் பரிதாபமானது. வாக்குறுதிகளை, இலவசங்களை, உறுதிமொழிகளை நாம் நம்பப்போவதில்லை, ஆனால் அதே சமயம் உள்ளூர் அரசியல்வாதிகளால் நாம் தேவையான அளவு குழப்பப்பட்டிருக்கிறோம். ஜாதி அல்லது மதம் நம்முடைய வாக்குகளைத் தீர்மானிக்கிறது. அதன் பெயரால் நாம் மூளைச்சலவை செய்யப்பட்டிருக்கிறோம். மதசார்பின்மையைப் பேசுகிற கட்சி தனது வேட்பாளர்களை அந்தந்தப் பகுதியில் வாக்குகள் அதிகமுள்ள சமுதாயத்திலிருந்தே அல்லது மதத்திலிருந்தே தனது பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது. மதவாதக்கட்சி என்று அறியப்படுகிற கட்சியும் இதற்கு விதிவிலக்கில்லை. இந்தத் தேர்தலே மதவாதத்திற்கும், மதச்சார்பின்மைக்கும் எதிரே நடக்கிற யுத்தம் என்பதாக சித்தரிக்கப்படுகிற இந்த குடுமிபிடிச்சண்டையில் நாம் மாறாமல் ஒரு குணத்தை விடாமல் பிடித்துத்தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறோம். அது “சகிப்புத்தன்மை”

பாராளுமன்றத்திற்கு நாம் சென்றமுறை அனுப்பிய 40 பேரில் பாராளுமன்றம் நடைபெற்ற நாட்கள் அத்தனைக்கும் ஆஜரானவ்ர் ஒரே ஒரு நபர்தான் என்பதை நீங்கள் நிச்சயம் அறிந்திருப்பீர்கள். நம்மை முன்னிலைப்படுத்தி, நமக்கான குரல்கொடுக்க நாம் அனுப்பிய நபர்களுக்கு, பாராளுமன்றத்தில் சென்று குரல்கொடுக்கக்கூட வேண்டாம், உண்மையிலேயே அங்கு என்ன நடக்கிறது என்பதைக்கூடச் சென்று பார்க்க நேரமில்லாமல் போவதை நாம் பொறுமையாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோமே, அதன் பெயர் என்ன? இதற்கெல்லாம் உச்சமாக எம்,பிக்களுக்கு என்று தொகுதிமேம்பாட்டுத் திட்டத்தின்கீழ் ஒதுக்கப்பட்டிருந்த சில கோடி ரூபாய்களைக்கூட அவர்கள் முழுமையாக பயன்படுத்திக்கொள்ளவில்லை என்பதை நீங்கள் எப்படி எடுத்துக்கொள்வீர்கள்?

இவையெல்லாம் தினமும் நீங்கள் பத்திரிகைகளில் வாசித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள்தான், இது ஒன்றும் புதிய தகவலாக இருக்கப்போவதில்லை, ஆனாலும் வாக்குச்சாவடியின்முன் நிற்கின்ற இந்த தருணத்தில் இவைகளையெல்லாம் நீங்கள் நினைவில் கொள்ளவேண்டும். நாம் தேர்ந்தெடுக்கப்போகிறவர் ஒரு சூப்பர்மேனாக நிச்சயமாக இருக்கமுடியாது ஆனால் அடிப்படை கடைமையுணர்ச்சி உள்ளவராக, நாட்டு முன்னேற்றம் குறித்து கவலைகொள்பவராக, மக்கள் முழு பாதுகாப்போடு வாழ்வதை உறுதி செய்யக்கூடியவராக, நாம் எளிதில் அணுகக்கூடியவராக, பாராளுமன்றம் என்கிற மாபெரும் சபையில், நாகரிகம் பேணுபவராக, நமக்கான உரிமைகளுக்காக ஒருமுறையேனும் குரல்கொடுப்பவராக, இருந்தால், இ..ரு…ந்…தா…ல் நமக்கும், நாட்டுக்கும் நல்லது. அதற்கு நீங்கள் உங்களாலான உதவியைச் செய்ய வேண்டும். தயங்காமல் வாக்களிக்க வேண்டும். நன்றி.

இப்படிக்கு

ஒரு அப்பாவி வாக்காளன்.

சண்டே ஸ்நாக்ஸ் 3

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Sun, 11 Nov 2012 02:32:00 +0000

பேச்சுவழக்கிலுள்ள வார்த்தைகளில் சில எல்லோரும் அதிகம் பயன்படுத்துபவையாக இருக்கும். ஒவ்வொரு ஏரியாவிலும் ஒருசில வார்த்தைகள் அதிகமாகப் புழங்கும். திருநெல்வேலியில் அண்ண’வும் மதுரையில் அண்ணே’வும் சென்னையில் அண்ணா’வும் போல ஒரே வார்த்தை வெவ்வேறு தொனி’களில் உச்சரிக்கப்படுவதுமுண்டு. ஆங்கிலவார்த்தைகள் அன்றாட வாழ்வின் பேச்சுபோக்கில் கலந்தபிறகு ஏரியாவேறுபாடின்றி ஒரே உச்சரிப்பில் எங்கும் புழங்கும் சமத்துவ வார்த்தைகளாக சிலவும் நிலவிவருகின்றன. அப்படி ஒரு வார்த்தை லூசு’. நீங்கள் பஸ்ஸிலோ ரயிலிலோ பிரயாணம் செய்யும்போது அல்லது காத்திருக்கும்போதோ இந்த வார்த்தையை யாராவது யாரிடமாவது சொல்லிக்கொண்டிருப்பதை கேட்டுக்கொண்டு தானிருப்பீர்கள். செல்ஃபோனில் பறிமாறப்படுகிற 25 வார்த்தைகளில் இது இரண்டுமுறை இடம்பெறும். பேசிக்கொள்பவர்கள் காதலர்களானால் இதன் எண்ணிக்கை 10ஐத்தாண்டும். லூசு என்பது தமிழ்வார்த்தையா என்று சொல்லுங்கண்ணே சொல்லுங்க’ இமான் அண்ணாச்சியிடம் சொல்லி யாரிடம் வேண்டுமானாலும் கேட்டுப்பாருங்கள் சத்தியம் செய்வார்கள் தமிழ்தானென்று. என் மகள் அவள் பள்ளியில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தை விவரித்தாள், ”அப்பா, ஸ்கூல்ல இல்லப்பா, அந்த லூசு சயின்ஸ் டீச்சரு, லூசுத்தனமா ஒரு ஹோம்வொர்க் குடுத்திச்சுப்பா. தெர்மோகோல்ல ஒரு ராக்கெட் லாஞ்ச்பேட் செய்யணுமா, அதில லூசா இல்லாம டைட்டா ராக்கெட்ட வேற ஃபிக்ஸ் பண்ணனுமாம். அஸ்ட்ரொநட்ஸ், ஸ்டேண்ட், அது இதுண்ணு எல்லாமே அதில இருக்கணுமா, அதயும் நாளைகே செஞ்சு எடுத்துட்டு வரணுமாம். அந்த லூசு சொல்லிட்டேபோகுது, அதுக்கு இந்த லூசுங்களும் சரிசரிண்ணு தலய ஆட்டுதுங்க”. எனக்கு கண்ணைக்கட்டிக்கொண்டு வந்தது, கண்களைமூடி சாய்ந்து அமர்ந்தேன். ‘அம்மா இந்த லூஸப் பாரேன் நான் சொல்லிடே இருக்கேன், அது பாட்டுக்கு தூங்குது....”
· யாரோடோ செல்ஃபோனில் பேசிக்கொண்டிருக்கிற அப்பா அப்போதுதான் கவனிப்பார், குட்டிமகள் கரடிபொம்மையோடு ஏதோ தனியாகப்பேசிக்கொண்டிருப்பாள். கரடியின் பின்னால்போய் அவ்ளுக்குத் தெரியாமல் அமர்ந்துகொள்வார். இப்போது அவள் க்ரீம்பிஸ்கட்டை எப்படிச் சாப்பிடுவது என்று பொம்மைக்கு விளக்கிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, அவள் கரடியைக் கை நீட்டச்சொல்லும்போது அப்பா கை நீட்டுவார். மகளுக்கு அப்பா ஒளிந்திருக்கிறார என்று தெரிந்தபிறகும் விளையாட்டு தொடரும். அப்புறம் பிஸ்கெட்டின் ஒருபகுதியை நக்கச்சொல்லும்போது அப்பா முகம் காட்டுவார், அப்போது மகள் அதுவரை தெரியாத்துபோல் ‘அட நீயா ஒளிஞ்சுக்கிட்டிருக்கே’ என்பதுபோல் சிரித்துக்கொண்டே கை ஆட்டுவாள். வாழ்வின் அற்புத தருணங்கள் அவை. குழந்தைகளின் உலகத்துக்குள் பயணித்துவிட நேர்கிர தருணங்களை நல்ல விளம்பரங்களே நமக்கு உருவாக்கித்தருகின்றன. ஒரியோவின் விளம்பரங்களில் அதுகொஞ்சம் அதிகமாகவே வெளிப்படும். அந்த வரிசையில் கண்ணைக்கட்டிக்கொண்டு ஒரியோ சாப்பிடும் இந்தக்குழந்தைள் ஒரியோவின் சமீபத்திய வரவு, தமிழில் இன்னும் வரவில்லை.
அது 1960 காலமாக இருக்கலாம்.

ரிமோட் கண்ட்ரோல்

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Tue, 06 Nov 2012 04:53:00 +0000

சேனல்சுப்ரமணி

காலையில கடவுள்வணக்கம் ரொம்ப முக்கியம்டா சுப்ரமணிண்ணு நம்ம தெக்குத்தெரு திண்ணவீட்டு ஆச்சி சொல்லுவாக, அஞ்சறைக்கெல்லாம் ‘மலர்போல மலர்கின்ற மனம்வேண்டும்தாயே’ ண்ணு ஆரம்பிச்சுருதான் விஜய்’யில, ஏழறவர பக்தித்திருவிழா, வீடுதேடிவருவான் விட்டலன், பாரதக்கதைகள்னு நல்ல ஆரம்பந்தான். கேக்கதுக்குச் சொகமாத்தான் இருக்கு, கதைக்குள்ள இத்தனகதயா?ண்ணு ஆச்சர்யப்பட்டான் சொக்கு. கேக்கதுக்கே நமக்கு இப்படியிருக்கே, அதெல்லாம் எழுதிவச்சுருக்காவளே, அவுகளுக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்’ணேன் நான். என்னசொல்லுதிய, அட கண்ணன், ராமன்லாம் இருக்காவ அல்லது இல்ல, ஆனா அதெயெல்லாம் ஒரு கதையா யோசிச்சு நம்ம பயலுவளுக்கு படிக்கதுக்கு கொடுக்கணும்னு தோணுச்சுபாத்தியளா, அதச் சொல்லணும்.

இந்தவாரம் பேர்கிரில்ஸு ஒரு பூச்சிய திண்ணாரு, நல்ல பெரிய பூச்சி, ஏகப்பட்ட காலுவளும், கொடுக்குமா இருந்திச்சி. கொடுக்கக்கடிச்சு துப்பிட்டு முகத்தச் சுளிச்சுகிட்டே சாப்ட்டு முடிச்சாரு. ‘இது பயங்கரமா நாருது’ண்ணு சொல்லிக்கிட்டெ திண்ண அவரோட மனசு அப்போ என்ன நெனைச்சிருக்கும்’ணு யோசன பண்ணேன். காடுகரைகள்ல, மக்கமனுஷங்க இல்லாத இடத்துல தனியா மாட்டிக்கிட்டா எப்படி தப்பிக்கணும்னு சொல்லித்தாராரு, திருநவேலியத்தாண்டாத(நான் என்னச் சொல்லுதேன்) நமக்கு இல்ல, பலநாடுகள்ல வாழற ராணுவவீரங்களுக்கு இந்தச்சேதி ரொம்ப உபயோகப்படும்னு சொல்லுதாங்க. அதுக்கு அவருகொடுக்குற வில ரொம்ப அதிகம்தான்ணு தோணும். ஆகாசத்துல இருந்து குதிக்கம்போது, பாராச்சூட்ட அறுத்துவிடறது, முதலைக நிறைஞ்சிருக்கிற ஏரில குதிக்கிறது, கொதிச்சுகிட்டிருக்க எரிமலமேல நடந்துபோறதுண்ணு எல்லாமே சாவோடமொகத்த கிட்டத்துல பாக்கறமாரித்தான். எனக்கு ஸ்டீவ் இர்வினோட ஞாபகம்வாறத தடுக்கமுடியல.
செஃப் ஜேக்கப்’ முந்தாநாள் ராத்திரி இறந்துபோனார். அவரோட சமையல் நிகழ்ச்சிகள பொம்பளைங்க மட்டுமில்லாம ஆம்பளைங்களும் ரசிச்சுப் பாத்ததுக்கு காரணம் அவரோட ஸ்டைல் மட்டுமில்ல அழகான நீரோடயான பேச்சுந்தான். நான் கடைசியாப் பாத்தப்போ கடற்கரையோரம் ஒரு பாறையில ஸ்டவ்’வ வச்சு ‘கணவாய் ஃபிஷ் கார்னெட்’ண்ணுசொல்லி ஒரு அயிட்டம் செஞ்சு காட்டிக்கிட்டிருந்தார். அங்க மட்டுமில்ல போட்’ல வச்சு, ரோட்டுல வச்சு, அருவிக்கரயில வச்சுண்ணு பல எடங்கள்ல அவரு வெரைட்டியா செஞ்சுகாமிக்கிற ஸ்டைலு இருக்கே, நமக்கு ரொம்ப புடிக்கும். தனிமனுஷனாவும் சமுதாயத்துல பசி’ய ஒழிக்கப்போராடணும்னு ஒரு கொள்க வச்சிருந்திருக்கார், என்ன பண்ணுதது, விதியப்புடிக்க முடியாது.

சன்னுல ஞாயித்துக்கெழம காலைல நம்ம சிரிப்பழகன் மதன்பாப்’ கொடுக்கற பல்சுவை நிகழ்ச்சி “பாட்டோட கத கேளு” நல்ல பொழுதுபோக்கு. முதல்ல ஒரு பாடகரோட பாட்டு, அப்புறம் கொஞ்சம் சிரிப்பு, கடைசியா பிரபலம் ஒருத்தரோட பேட்டின்ணு கலவயா கொடுக்காரு. அவரு சிரிக்கிறத கொறச்சுக்கிட்டார்னா நம்ம நல்லா சிரிக்கலாம். சமீபத்துல மனோ அப்புறம் பி.பி.ஸ்ரீனிவாஸ் ரெண்டுபேரோட பேட்டியும் நல்லா வந்திருந்திச்சி.

தொலைக்காட்சி தோன்றுன நாள்ளயிருந்து இண்ணேவரைக்கும் ஒரு நிகழ்ச்சி தொடர்ந்து நடக்குதுண்ணா அது பிஎச் அப்துல்ஹமீது நடத்துத பாட்டுக்குப்பாட்டுதான். அதே ஆர்வம் கொஞ்சங்கூடக்குறையாம தொடர்ந்து அவர் நடத்திகிட்டு வர்றதுக்காவேண்டியே கண்டிப்பா பாக்கணும். ஒருகாலத்துல சிலோன் ரேடியோவுல நடத்தும்போது இருந்த கண்டிப்பு இப்போஇல்ல, நெறைய விட்டுத்தான் புடிக்கிறாரு அனாலும் நம்ம ஆளுக அஞ்சு பாட்டத்தாண்ட மாட்டங்காக, என்ன பண்றது? நம்ம தமிழ்சினிமாப் பாடல்கள் அத்தனயயும் அதன் முழுவெவரத்தோடு தெரிஞ்சு வச்சிருக்கிற ஒரே ஆத்மா, அவர்தான். நாம அவர சரியா பயன்படுத்திக்கலயோ?

என்ன பாக்கிறிய எனக்குத்தெரிஞ்சத, ஏன் பாஷயில எழுதிருக்கேன். புடிச்சிருந்தா கீழ உள்ள பொட்டியில ஒரு ஓட்டப் போட்டுருங்க, புடிக்கலயா ஏதாவது திட்டணும்னாலும் கீழ தனியா ஒரு பொட்டி இருக்கு அதில திட்டலாம். அடுத்த செவ்வா வாறேன். வர்ட்டா!!

சண்டே ஸ்நாக்ஸ் 2

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Sat, 03 Nov 2012 19:24:00 +0000

· ஐடியா மேக்ஸ் த மான்’ என்பார்கள். மனிதனின் பல்வேறு கண்டுபிடிப்புகளும் புதிய ஐடியாக்களை செயல்படுத்திப் பார்த்ததன் விளைவுதான். அப்படித்தான் அவன் ரூபாய்நோட்டுகளை எண்ணுவதற்கும் ஒரு இயந்திரத்தைக் கண்டுபிடித்தான். வங்கிகளிலும் அதிகம் பணம்புழங்கும் அலுவலகங்களிலும் அதைப்பயன்படுத்தத் துவங்கினார்கள். என்றாலும் யாரும் அதை நம்புவதில்லை. எவ்வளவு கூட்டம் காத்திருந்தாலும் காசாளர்கள் ஒருமுறை கையால் எண்ணிவிட்டு பின்பு இயந்திரத்தில் போட்டு எண்ணி மீண்டும் ஒருமுறை கையால் எண்ணி அதன்பிறகே அந்தத்தொகை சரியாக இருக்கிறது என்று முடிவுக்கு வருவார்கள். சமீபத்தில் ஒருநாள் பணம் கட்டுவதற்காக் தொலைபேசி அலுவலகம் சென்றிருந்தேன். அங்கு இதுபோன்ற ஒரு இயந்திரமிருந்தது. பணம் வசூலிக்கிற பெண்மணி சற்றே வயதானவராக இருந்தார். எனக்கு முன்னால் நின்றிருந்தவர் பணத்தை அவரிடம் கொடுத்தார். இரண்டு 500 ரூபாய் நோட்டுகளும் கொஞ்சம் சில்லறைகளுமாக இருந்த அவற்றில் சில்லறை நோட்டுகளை தனியே வைத்துவிட்டு, இரண்டு 500 ரூபாய் நோட்டுகளையும் இரண்டு முறை(??) எண்ணியபிறகு அந்த பணமெண்ணும் இயந்திரத்தில் போட்டார். அது 2 என்று ஒளிர்ந்தது. காசாளர் திருப்தியடைந்து, ரசீது பிரிண்ட் செய்வதற்கான பொத்தானை அழுத்தி ரசீதை எடுத்துக் கொடுத்தார். அதன்பின் எனதுமுறை, ஆயிரத்துப் பதினோரு ரூபாய்களை சில்லறையாக பதினோரு ரூபாயும் ஒரு 1000 ரூபாய் நோட்டையும் கொடுத்தேன். காசாளர் 1000 ரூபாயை உயர்த்தி வெளிச்சத்திற்கு நேரே பிடித்து ஆராய்ந்தார். அதன் நான்குமுனைகளையும் நீவி விட்டார். என்னை ஒருமுறை பார்த்தார். நான ரசீதுக்காக கையை நீட்டினேன், அவ்ர் அமைதியாக அந்த ஒற்றை நோட்டை பணம் எண்ணும் இயந்திரத்தில் போட்டார், அது மறுபுறம் வந்து விழுந்தது, அதன் டிஜிட்டல்திரையில் 1 என ஒளிர்ந்தது.

· சினிமா என்பது எப்போதுமே பிரமிப்பானதாகவே எனக்கு தோன்றியதற்கு காரணமிருந்தது. சின்னவயதில் குற்றாலம் பகுதிகளில் எடுக்கப்பட்ட பல படத்தின் ஷூட்டிங்குகளை நேரில் பார்த்ததும் ஒரு காரணம். என்னோடு படித்த பல தோழர்களின் ஆதர்சமாக விளங்கிய ரஜினிகாந்த்தை திடீரென்று செங்கோட்டையில் ஒரு பெட்ரோல்பல்க் கில் (கழுகு பட ஒளிப்பதிவு) பார்த்துவிட நேர்ந்தது புல்லரிப்பை ஏற்படுத்தப் போதுமானதாக இருந்தது. ஆனால் என் மனம்கவர்ந்த ஆளுமையான கமலை என்னால் நேரில்பார்க்க முடியாமலேயே போய்க்கொண்டிருந்தது. ஒருமுறை புன்னகைமன்னன் ஒளிப்பதிவிற்காக வந்திருந்ததாக அறிந்து எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் ஸ்ரீவித்யாவும், ரேவதியும்தான் காணக்கிடைத்தார்கள். அதற்கு ஒரு சந்தர்ப்பம் நான் ஏர்ணாகுளத்தில் வேலை செய்துகொண்டிருக்கும்போது கிடைத்த்து. 10 வருட இடைவெளிக்குப்பிறகு கமல் ஐவிசசியின் ஒரு மலையாளப் பட்த்தில் நடிப்பதாகவும், அந்தப் படத்திற்கான ஒளிப்பதிவு பாரத் டூரிஸ்ட் ஹோம் என்கிற பெரிய ஹோட்டலில் நடப்பதாகவும் அறிந்தபிறகு போகாமலிருக்க முடியுமா, போனோம். பெரிய ஹோட்டல் என்றபோதிலும் எதுவும் கேள்விகேட்காமலேயே உள்ளே அனுமதித்தார்கள். மேலே அதன் மொட்டைமாடியில் படப்பிடிப்பு நடப்பதாக அறிந்து அங்கே சென்றால், அந்த இடம் ஒரு பார்ட்டிஹால் போல அலங்கரிக்கப் பட்டிருந்தது. நிறையப்பேர் அங்காங்கே நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர். கமல் சற்றுத்தொலைவில் யாருடனோ நின்றுகொண்டிருந்தார், பெரும் தயக்கத்துடன் அவரை நெருங்கி அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ள முயற்சிசெய்தோம், நிறையக்காற்று வெளியான பிறகு கொஞ்சம் வார்த்தைகளும் வர, ம்..ம் என்றபடியே நகர்ந்து போனார். படபடப்பு அடங்குவதற்கு முன்பே எல்லோருக்கும் ஒரு கோப்பையில் மதுபானம் (போல ஒரு பானம்) வழங்கப்பட்டது. தரையில் வட்டம்போட்டிருந்த இட்த்தில் குழுக்குழுவாக நிற்கச்சொன்னார்கள். விசில் ஊதப்பட்ட்து, தலைவர் பாடியாடத்தொடங்கினார். ‘அசுரேச தாளம், அதினாணு மேளம்’ என்று பாட்டு, கேமிரா எல்லாபக்கமும் சுழன்றது. அப்போதுதான் புரிந்தது கமல் பட்த்தில் நாங்களும் (குடிப்பதுபோல்) நடித்துக்கொண்டிருந்தோம் என்பது. நான் கமலுடனேயே நடித்தவனாக்கும். வ்ருதம்’ என்கிற அந்தப்படம் வெளிவந்தபோது முதல்காட்சியை சென்றுபார்த்து பாடலின் ஒரு ஃப்ரேமில்கூட எங்களைக் காணாமல் சோகத்தோடு வெளியேறியதற்கும் அந்தப்படம் படுதோல்வியடைந்ததற்கும் ஏதேனும் சம்மந்தமிருக்குமா என்ன? எதற்கும் ஒருமுறை ‘க்ளிக்’கிப் பார்த்துவிட்டு அப்புறமாய் சொல்லுங்கள்.

http://www.youtube.com/watch?v=PqkhI9MzMbI

· புயல் எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்ட புதன்கிழமையன்று, ஒரு எட்டு பார்த்துவிட்டு வருவோமே என்று மெரினா வரை போயிருந்தேன். கடல் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்த்து தூரத்திலிருந்தே தெரிந்தது. கடலோரம் ஒருசில தலைகளைத்தவிர, தள்ளுவண்டிக்கடை உரிமையாளர்கள் மட்டும் கடலை தூரத்திலிருந்தே வேடிக்கை பார்த்தவாறு ஆங்காங்கே பதுங்கியிருந்தனர். காற்று மணலைவாரியடித்துக் கொண்டிருந்தது. காற்றிற்கு முதுகைக்காட்டியவாறே பின்புறமாக நடந்து கடலை அடைய முயற்சித்தேன். மழைக்கோட்டு மறைத்திருந்ததுபோக கீழே தெரிந்த கால்களில் மணல்துகள்கள் துப்பாக்கிக் குண்டுகளைப்போலத் தாக்கிக்கொண்டிருந்தன. கடலை அடைந்தேன், இதுவரை கண்டிராத கடூரமான முகமுடையதாயிருந்தது கடல். பார்க்கச்சலிக்காதவை என்ற பட்டியலில் இடம்பெற்றிருந்த கடல், இன்று சகிக்கமுடியாத தோற்றம் கொண்டிருந்தது. பெரும் இரைச்சலுடன் ஆர்ப்பரித்துக்கொண்டிருந்த கடலில் பயமேயின்றி நான்கைந்து சிறுவர்கள் குதித்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். கேட்டபோது ‘பயமா?’ என்று ஹோ’வெனச் சிரித்தார்கள். புகைப்படமெடுத்துக்கொண்டு கிளம்பும்போது ஒருவன் அருகில்வந்து கேட்டான், ”அண்ணா சன்டீவில கண்டி போட்றப்போற, அப்பால அம்மா என்னப்போட்ரும், அது இந்த அலயவிட பேஜாரு” நான் சிரித்துக்கொண்டேன்.

அண்ணே, விஜயகாந்த் அண்ணே!

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Sun, 28 Oct 2012 17:50:00 +0000

ஊரெல்லாம் உங்க பேச்சாத்தாம்ணே கெடக்கு, பத்திரிகைக்காரவுங்கள போடா’ங்கறமாரி ஏதோ சொல்லிட்டீங்களாம். சொல்லத்தான் சொல்லுவீங்க, பின்னாடியே தொரத்திக்கிட்டே இருந்தா? ஒரு மனுஷனுக்கு தாங்கமுடியாத வேதனயான நேரத்துல, அடுத்து என்ன செய்யலாம்ணு முடிவெடுக்க முடியாத இக்கட்டான சூழ்நிலயில என்னயக்கேட்டாலும் இப்படித்தேன் கோவம் வரும். இந்தப் பத்திரிகைக்காரவுங்களுக்கு செய்தி சூடா வேணும்ணே, அவ்வளவுதான். டயானாவ வெரட்டிவெரட்டியே கொன்னவங்கதானண்ணே இவிய்ங்க. ஆனா பாருங்க பொது வாழ்க்கயில இதல்லாம் சாதாரணம்ணே, ஒங்களுக்குத் தெரியாததா என்ன, நம்ம கோவத்தக் காட்டுற எடம் இதாண்ணே, எத்தன மாசம், எத்தன சந்துபொந்தெல்லாம் நுழைஞ்சு, எவ்வளவு மக்கள சந்திச்சு, எப்படிக் கஷ்டப்பட்டு வாங்குன வெற்றிண்ணே இது.

10 சதவீதம் ஓட்டுண்ணா சும்மாவாண்ணே, எத்தன எத்தன அப்ளிகேஷன அலசி ஆராஞ்சு, எப்படியெல்லாம் சோதன செஞ்சு வேட்பாளர்கள தேர்ந்தெடுத்து, அவங்கள ஜெயிக்கவைக்கிறதுக்கு தொண்டதண்ணி வத்தக் கத்தி, அப்படிக் கெடச்ச வெற்றிண்ணே இது. அது மட்டுமில்லாம யார்கூட சேந்தா சட்டசபைக்குள்ள மரியாதையா நுழையற அளவுக்கு சீட்டு கிடைக்கும்னு பலப்பல கணக்குகளப்போட்டு, அதனால கிடைச்ச பல அவமானங்களயும் தாங்கிக்கிட்டு நிண்ணு கிடச்ச வெற்றி இல்லியாண்ணே. அத தூக்கிட்டு திடுதிப்புண்ணு வேற கட்சிலேபோய் சேரப்போறேண்ணா, எப்படியிருக்கும். ”ஏண்டா உசிரக்குடுத்து உழச்சு உன்ன செயிக்கவச்சா, நீ மசிரேபோச்சிண்ணு போவியோடா”,ண்ணு கேக்கத்தோணும்ணே, ஆனா அத அந்த எம்மெல்லேக்களப் பாத்துல்லாண்ணே நீங்க கேட்டுருக்கணும்?

ஒண்ணு சொல்லட்டுமாண்ணே, எம்ஜியாரு கட்சி தொடங்கி செயிச்சு அமச்ச ஆட்சிய கலச்ச ஒடனே பாதிக்குமேற்பட்ட முன்னாள் எம் எல் ஏக்கள் தாய்க்கழகத்துக்குத் தாவினாங்களே, ஒரு தடவ கட்சியவிட்டுப் பிரிஞ்சு எதிர்க்கட்சியில இணைஞ்ச 4 பெரும்தலைகள, என் தலையில இருந்து 4 முடி கழிஞ்சதுண்ணு அப்ப அந்தக் கட்சித்தலைவர் சொல்லலையாண்ணே. அவ்வளவு ஏன், போன ஆட்சியில மந்திரியா இருந்த ஒரு பிரபலம் அதுக்கு முந்தின ஆட்சியில இருந்து இடம் மாறினவர்தானேண்ணே. எம்புட்டுக் கூத்து நடந்திருக்கு நாம பாத்துக்கிட்டுதானே இருக்கோம், அதுக்காக அப்படிப் போனவங்க திரும்பிவந்தா நாம சேக்காமலா போயிருவோம், இல்ல அதுமாரி எதுவும் மத்த கட்சிகள்ல நடக்காமதான் இருந்திருக்கா.

எனக்கு ரெண்டு கேள்வி கேக்கணும்ணே, ஒண்ணு இவ்வளவுநாள் ஒங்ககூட இருந்தும் ஒங்க கஷ்டமெல்லாம் புரிஞ்சும் இப்ப இடம் மார்ராய்ங்கண்ணா, என்னண்ணே அர்த்தம். அவங்களுக்கு ஏதோ அதிருப்தி நம்ம எடத்துல, அப்டித்தானண்ணே, அது என்ன ஏதுண்ணு எப்பவாவது நீங்க விசாரிச்சிருக்கீங்களாண்ணே? நம்ம ஒண்ணும் அம்மா மாதிரி கட்சி நடத்தமுடியாதுண்ணே, நம்ம நம்மபயலுகள அரவணைச்சி அவங்க பிரச்சினைய தெரிஞ்சுகிட்டு, அத தீர்க்கமுடியலண்ணாலும், அவங்களுக்கு ஆதரவா பேசி, உங்கமேல நம்பிக்கய ஊட்டணும்ணே, அத எப்பவாவது செஞ்சீங்களாண்ணே? மக்களும்தான் நம்பி ஓட்டப்போட்டு உங்கள சட்டசபைக்கு அனுப்புனாங்களே அங்கபோய் அந்த அருமையான எதிர்கட்சித் தலைவர் பதவிய வச்சுக்கிட்டு ஆறுமாசம் மவுனமா அப்படி என்னண்ணே பண்ணிட்டிருந்தீங்க. ஒங்களுக்கு கோவம்எல்லாம் அப்பாவிங்க மேலதாண்ணே வருது. நாட்டுல நடக்கிற எந்த விஷயமும் உங்கள அவ்வளவா பாதிக்கறதா தெரியலண்ணே. அப்புறம் எப்படிண்ணே நம்ம ஆளுகளுக்கு உங்கமேல நம்பிக்க வரும்?

அது ஏண்ணே எப்பப்பாத்தாலும் அண்ணியையும், மச்சானயும் கூட்டிக்கிட்டே அலயுறீங்க, அதுக்கு நீங்க கவர்னரோ, வெளிநாட்டுட்டுத் தூதுவரோ இல்லண்ணே. நல்ல பழுத்த அரசியல்வாதிகளோட துணைதாண்ணே உங்களுக்கு இப்ப தேவை. ஒரு நல்லது பொல்லது எடுத்துச்சொல்ல,சமநிலையோட சிந்திக்கற, எதிர்கால வளர்ச்சிக்கான ஆக்கப்பூர்வமான செயல்கள செய்ய நமக்கு வேண்டியது அவங்கதாண்ணே. கைய விடுங்கண்ணே, ஏர்போர்ட்டுல நீங்க கைய ஆட்டிக்கிட்டு கத்திக்கிட்டே நடந்துவந்ததப் பாக்கும்போது நம்ம சோளக்கொல்லையில் காக்கா விரட்டுதமாரியே இருந்துதுண்ணே, அண்ணே கட்சியக் காப்பாத்துங்கண்ணே!

இப்படிக்கு,

உங்கள மலையா நம்பிக்கிட்டிருக்கும்

கூமாப்பட்டி வேலுக்குட்டி.

சண்டே ஸ்நாக்ஸ்

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Sun, 28 Oct 2012 04:38:00 +0000

வழக்கமாய் நான் அலுவலகம் செல்லும் வழியில் (வேளச்சேரி-ஜிஎஸ்டி ரோடு) ஒரு குறிப்பிட்ட திருப்பத்தில் தினமும் யாராவது ஒருவர் பைக்கில் பெட்ரோல் இல்லாமல் வண்டியைச் சாய்த்துப் படுக்கவைத்து பெட்ரோலைச் சேகரிக்க முயன்றுகொண்டிருப்பார். வாரத்தில் மூன்று நாட்களாவது காணக்கிடைக்கிற காட்சி இது. பெர்முடா முக்கோணத்தில் காணாமல்போகிற கப்பல்கள்மாதிரி இது என்னடா, இந்த இட்த்திற்கு ஏதேனும் சிறப்பிருக்கிறதா என்று என்னையே நான் வியந்து கேட்டுக்கொள்வதுண்டு. நேற்று காலை நான் அந்த இடத்தை நெருங்குவதற்கு சற்று முன் வண்டியிலிருந்து இஞ்சின் சப்தம் மெள்ளக் குறைய ஆரம்பித்தது. நான் பெட்ரோல் அளவு மீட்டரைப் பார்த்தேன் அதன் அளவுமுள் கொஞ்சமும் மேலெழும்பவில்லை. அப்போதுதான் ஞாபகம் வந்த்து நேற்று வண்டியை நிறுத்தும்போதே இன்று காலை எடுக்கும்போது பெட்ரோல் நிரப்பி எடுத்துவரவேண்டும் என்று முடிவு செய்திருந்தது. இதற்குள் வண்டி சரியாக அந்த திருப்பத்தில்போய் நின்றது. வேறு யாராவது நிற்கிறார்களா என்று பார்த்தேன், யாருமில்லை. இன்றைய கோட்டா நான்தான் என்று விதியைநொந்துகொண்டே வண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டே பெட்ரோல்பல்க்கை அடைந்து பெட்ரோல் நிரப்பிக்கொண்டு திரும்பினால், நான் நின்ற அதே இடத்தில் இப்போது ஒரு பல்சர்220 சாய்ந்துகிடந்த்து. சற்றுதள்ளி ஒருவர் செல்ஃபோனில் ’ நான் எம்மார்ட்டீயெஸ் பாலத்துக்குக்கீழ... என்று பேசத்துவங்கியிருந்தார். நான் சிரித்துக்கொண்டேன். இறைவன் மிகப்பெரியவன்.

காலையில் எழுந்தவுடனேயே முடிவு செய்துவிடுவேன், இண்ணைக்கு ஃபுல் எஃப்ஃபோர்ட்டோட வேல செய்யணும்,. அலுவலகம் போனால் நிலவும் சூழல் கொஞசம் பொருத்து ஆரம்பிக்கலாம், என்று சொல்லும். வெட்டியாய் ஒரு ஒரு அரைமணிநேரத்தை செலவு செய்த பிறகு, வேலை செய்யலாம் என்று தோன்றும்போது டீயக்குடிச்சுட்டு தொடங்கலாமே’ என்று ஒரு குரல் கேட்கும். டீயும் தொடரும் அரட்டையும் 11.30 வரை போகும். மனது சொல்லும் ஒரேயடியா லஞ்ச்’சுக்குப் பிறகு ஸ்பீடாச் செய்யணும். டைனிங்ஹாலில் நடப்புப்பிரச்சினை ஏதாவது ஓடிக்கொண்டிருந்தால் 4 மணிவரை வேலையில் மனசுகொள்ளாது, அப்புறம் மீண்டும் டீ, 6 மணிக்கு ஸ்நாகஸ்,டீ என்று 7 மணிவரை போகும். அப்புறம் உதவியாளரிடம் கேட்பேன், ‘பாலாஜி போயாச்சுல்ல, வின்செண்ட், மோகன், ஆரெஸ் மோகன்?’ என்று எல்லோரையும் விசாரித்துவிட்டு, நேற்றைப்போலவே இன்றும் ப்ரோக்ரஸ் ரிப்போர்ட்டை எழுத ஆரம்பிப்பேன். ’டுடேஸ் ஓவரால் மான் பவர்..’ உதவியாளரின் ‘சார் போகசொல்லோ லைட் ஆஃப் பண்ணிட்டு போ சார்’ என்ற குரல் காற்றில் கரையும். இரவு 10 மணிக்கு வீட்டுவாசலில் பைக்கை நிறுத்தும்போது கேட்கிறகுரல் கொஞ்சம் ‘கர்ணகடூர’ ரகம் ’அப்படி என்னதான் வேலபாக்குறாரோ உங்க அப்பா, அந்த ஹேண்ட்பேக் கிழிஞ்சுருக்கு, அத மாத்தித்தாங்கண்ணு தினசரி புலம்பறேன். ஆஃபீசக் கட்டிக்கெடந்தே அழறாரு, வீட்டுவேல ஒண்ணையும் கவனிக்கறதில்ல’ மனசுக்குள் சிரித்துக்கொண்டே வெளியே முகத்தை களைப்பாக மற்றிக்கொண்டு ‘ஒரு காஃபி கொடுறா செல்லம்’.

படைப்புகளில் ஆச்சர்யமானது எது என்று கேட்டால் நான் எறும்பு என்பேன். எங்கள் வீட்டைச்சுற்றி நான்கைந்துவகை எறும்புகள் அலைகின்றன. எல்லாமே உருவம் மற்றும் நிறங்களால் வெவ்வேறானவை. தொடர்ந்து எங்கெங்கோ அலைந்துகொண்டிருக்கும் அவைகள் நம் வழியில் குறுக்கிடாதவரை நமக்கு எந்தப்பிரச்சினையுமில்லை. அவை நம்மை அண்டிவாழ்பவை தவிர பெரிய தீங்குசெய்யாதவை எனவே அவைகள் தாராளமாக என்வீட்டில் நடமாட, நடனமாட நான் அனுமதித்துள்ளேன். சுறுசுறுப்பிற்குப் பெயர்போன எறும்புகள் கடைப்பிடிக்கும் ஒழுங்கு மிக ஆச்சர்யமானது என்பதே நான் கண்டுபிடித்த உண்மை. சர்க்கரை டப்பாவைத் திறந்துவைத்தால் என்ன ஆகும், முழுவதும் மொய்க்கும் எறும்புகள், அருகிலேயே ஒரு ஜிலேபியை வைத்துப் பாருங்கள், திரும்பியே பார்ப்பதில்லை. தேங்காய் மூடியை கொஞ்சநேரம் தனித்திருக்கவிட்டால் அந்த தேங்காயே கண்ணுக்குத் தெரியாதவாறு சூழ்ந்துகொள்ளும் எறும்புகள், சர்க்கரையைக் கண்டுகொள்வதில்லை. அதுபோலவே, தேங்காய் எண்ணெயை மொய்க்கும் எறும்புகளும். இது தவிர அரிசிச் சோற்றை மொய்ப்பவை, கீழே சிந்துகிற உணவுப்பண்டங்களை உண்பவை, இறந்துகிடக்கிற ஈசல் போன்றவற்றை இழுத்துச் செல்பவை எல்லாம் வேறுவேறு வகைகளாகவே இருக்கின்றன. இவை எல்லாவற்றையும்விட கம்பு இவற்றிற்கு மிக விருப்பமான ஒன்றாக இருப்பது அதிசயம். கம்பை எப்போது வாங்கிவந்தாலும் உடனே உபயோகப்படுத்திவிடுகிறோம். எங்கு ஒளித்துவைத்தாலும் ஆபத்துதான். ஆனால் இவை எதானாலுமே தொடப்படாத ஒன்று என்றால் அது நெய்’. கிராமத்தில் நாங்கள் பிள்ளையார் எறும்பு என்றழைத்த படுவேகமாக இயங்குகிற கறுப்பெரும்புகள் இங்கே சென்னையில் காணப்படவில்லை. அட எறும்புதானே என்று அலட்சியப்படுத்தாமல் கொஞ்சம் கவனியுங்கள், நிறைய தெரிந்துகொள்வீர்கள்.

காத்துக்கறுப்பு ரசிகர்மன்றத்தலைவர் ஆவேசம்.

      நடிகர் காத்துக்கறுப்பு தனது ஊரில் நடைபெறும் ஒரு விழாவில் கலந்துகொள்வதற்காக செல்லும்வழியில், அவருடைய தொகுதி வார்டுஉறுப்பினர்கள் அவரைச் சில கேள்விகள் கேட்கமுயற்சித்தனர். அப்போது ஏற்பட்ட குழப்பத்தில் வார்டு உறுப்பினர் ஒருவர் கீழே விழுந்தார். இந்த சம்பவம் பற்றி அவரது ரசிகர்மன்றத்தலைவரும் அவரது மச்சானுமான கூத்துப்பட்டியான் நமக்கு அனுப்பியுள்ள செய்தி பின்வருமாறு ”அண்ணன் காத்துக்கறுப்பு பக்ரீத்பிரியாணி சாப்பிடுவதற்காக குடும்பத்தோடு குப்பாம்பட்டி செல்லும்போது, இந்தக் கிரகம் புடிச்ச வார்டுமெம்பெர்கள் உள்ள புகுந்து ‘உங்க சட்டைல என்ன கிழிசல்?’ ‘பட்டாபட்டி எதும் புதுசா எடுத்திருக்கீங்களா?’ண்ணெல்லாம் கேள்விகேட்டதில் அண்ணன் கடும் மனஉளைச்சலுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார். இதுபோன்ற பொதுநிகழ்வுகளில் கலந்துகொள்ளச் செல்லும்போது, அதுவும் நல்ல பசியோடு செல்லும்போது இதுமாதிரியான கேள்விகளைத்தவிற்குமாறு, முடிந்த அளவு அவ்ரை அணுகுவதையே தவிர்க்குமாறு அன்புடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன். மீறிச்செய்யப்படும் முயற்சிகளில் ஏற்படும் சேதாரங்களுக்கு கம்பெனி பொறுப்பாகாது என்றும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்” .

கொலுவோடு கொண்டாடு

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Mon, 22 Oct 2012 04:32:00 +0000

கொலு என்றால் சின்னவயதில் கிராமத்தில் இரண்டே இரண்டு வீடுகளில் மட்டும் வைக்கப்பட்டிருக்கும் 9 படிகள்கொண்ட பிரம்மாண்டம்தான் ஞாபகம் வருகிறது. 9 நாட்களிலும் தவறாது நண்பர்கள் சகிதம் ஆஜராகிவிடுவேன். பெரியவர்கள் இரண்டு பக்திப்பாடலகளைப் பாடிமுடித்தபிறகு சிறுமியர்களின் நடனம் ஆரம்பமாகும். வெறுமே கைகொட்டியும் பின்பு கோலாட்டோடும் பாடப்படுகிற கதையோடு நகைச்சுவை கலந்த பாடல்கள் இப்போதும் ஊர்த்தெருக்களில் கற்றி அலையக்கூடும். இதில் பாடப்படுகிற பல பாடல்களை பள்ளிகளில் பாடி கேலி செய்து, சம்பத்தப்பட்ட சிறுமியிடம் திட்டு வாங்குவதும், பின்பு மாலையில் கொலுவைக்கும் வீட்டிலுள்ளவர்களிடம் சொல்லப்பட்டு மிரட்டவும் படுவோம். ‘கிண்டல் பண்ணீங்கண்ணா இனிமே இங்க வரக்கூடாது’. இழக்கவே முடியாத கொலுவிற்காக, எல்லோர் முன்பும் கிண்டல் செய்துவிட்டு தனிமையில் அவர்களிடம் மன்னிப்புக்கேட்ட கதைகள் ஒரு தனி அத்தியாயம். அந்த 9 நாட்களிலும் அவர்கள்தான் ஹீரோக்கள்,

மாலை 5 மணிக்கே கொலுவைத்திருக்கிற வீட்டின் வாசலில்கூடிவிடுவோம். வீட்டுமுற்றத்தில் ஏதாவது விளையாடுவதும் அவ்வப்போது எட்டிப்பார்ப்பதுமாக இருப்போம், அது வீட்டிலுள்ளவர்களை எரிச்சலூட்ட, விரட்டப்படுவதும் அவ்வப்போது நடக்கும். பெண்குழந்தைகளுக்கு எந்தக்கட்டுப்பாடும் இல்லை, நடன ஒத்திகை என்கிறபேரில் அவர்களுக்கு சிறப்பு அனுமதி வழங்கப்பட்டிருக்கும். இடையிடையே வெளியே விளையாடுவதாக பாவ்லா செய்துகொண்டிருக்கும் எங்களை வந்து கேவலமாக ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டுச் செல்வது அவர்களில் பலரின் தினப்படி வழக்கம். இருங்கடி,நவராத்திரி முடியட்டும்’ என்று மனதுக்குள்ளே கருவுவோம். ஒருவழியாக விளக்கேற்றியபிறகு நாங்கள் உள்ளே அனுமதிக்கப்படுவோம். கொலுவிலிருந்து 6 அடிக்கும் குறையாத தூரத்தில்தான் எங்கள் இருப்பிடம். நடனமாடுகிறோம் என்ற பேரில் பெண்கள் பெரும்பாலான இடத்தை ஆக்கிரமித்துக்கொள்வார்கள். நாங்கள் இருக்கும் இடத்திலிருந்து முழுக்கொலுவையும் பார்க்க இயலாது. அப்படி ஒரு கோணமே எங்களுக்கு வாய்க்கும்.

மேலே சரஸ்வதியிலிருந்து கீழே ஊர்வன, விலங்குகள் என்று ஒன்பது படிகளும் ஒருவித ஒழுங்கோடு அமைக்கப்பட்டிருக்கும். முன்னால் ஒரு தெப்பக்குளம் அமைத்து அதில் ஒரு மோட்டார்போட் ஒன்று சுற்றிவந்துகொண்டிருக்கும். அருமையான பூங்காவும் அதில் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் குழந்தைகளும் கண்ணைக்கவர்வார்கள். ரோடுகளில் நடைபாதை அமைக்கப்பட்டு மக்கள் அதில் ஒழுங்காக நடந்து செல்வார்கள். ரோட்டோரமாக ஒரு கிளி ஜோசியக்காரன் யாருக்கோ எதிர்காலப் பலன்களைச் சொல்லிக்கொண்டிருப்பான். தெருவிளக்குகள் ஒரே சீராக எரிந்துகொண்டிருக்கும். அருகிலேயே காட்டில் மரத்தில் ஒரு பாம்பு ஒளிந்துகொண்டிருக்கும். சிங்கம், நரி, கரடி, யானை என்று எல்லாம் ஒரு நதியில் நீர்குடித்துக்கொண்டிருக்கும். தண்ணீரிலும் பாம்புகள் நெளிந்துகொண்டிருக்கும். இவையெல்லமே ஒருபுறக் காட்சிகள்தான், எங்களால் காணவியலாத பல பொம்மைகள் அங்கே இருந்தன. ராதா கிருஷ்ணன் கோபிகைகளோடு கேளிக்கையில் ஈடுபட்டிருந்த வனம், பிட்டுக்கு மண் சுமந்த காட்சி, எண்ணெய்க்கடை செட்டியார், திருமணக்கோஷ்டி எல்லாம் எங்களுக்குத் தூரத்தில் இருந்தன. அவ்வப்போது புது பொம்மைகளும் சேர்க்கப்படும். யாராவது ஒரு புது பொம்மையைப் பார்த்துவிட்டால் அதை மற்றவர்களுக்குக் காட்ட முயல்கையில் ஏற்படும் சப்தம் அங்கே நிலவிவரும் அமைதியைக் குலைப்பதாக இருக்கும். சிறுமியரின் அழகழகான ஆடலும் பாடலும் ஒருபோதும் எங்களைக் கவராமல்போனதற்கு எங்களுக்கு எல்லா பொம்மைகளையும் பார்க்கமுடியாததே காரணம் இது அவர்களுக்குப் புரியாமல் அதிகம் சப்தம் எழுப்புபவன் என்று பட்டம் சூட்டப்பட்டு யாராவது ஒருவன் வெளியேற்றப்படுவான். பூஜை முடிந்ததும் தரப்படுகிற அருமையான சுண்டலையும், சர்க்கரைப்பொங்கல் இன்னபிற வகைகளை இழக்கத்தயாராக இல்லாதவர்கள் மீந்த நேரத்தை அமைதியாகக் கழிப்போம்.

6 வயதுமுதல் 15 வயதுவரை நீண்ட இந்த கொலு வைபவம், இடையே எங்களோடு கொலுபார்க்க வந்த ஒரு முஸ்லிம் நண்பனுக்கும், அதே காரணத்துக்காக வந்த மலையாள கிறிஸ்துவ மருத்துவர் ஒருவரின் மகளுக்கும் ஏற்பட்ட இனம்புரியாத கவர்ச்சியினால் திடீரெனத் தடைப்பட்டது ஒரு சோக சம்பவமே. ஆனால் கொலுவைவிடவும் சுவாரஸ்யமான பல விஷயங்கள் அந்த நண்பனால் எங்களுக்கு அறியத்தரப்பட்ட்து. சிந்தனா முறைகளில் சைத்தான் புகுந்த காலமென அதைக்கொள்ளலாம். கொலுவிற்கு வருவதற்கு நிரந்தரத் தடைவிதிக்கப்பட்டபிறகு கொஞ்சகாலம் அது மிகுந்த மன உளைச்சலைக் கொடுத்துவந்தது.

சென்னையில் இன்று கொலு எல்லோர்வீட்டிலும் காணப்படுகிறது, பெரும்பாலும் எல்லா அம்மன்கோவில்களிலும் பார்க்கிறேன். ஆடம்பரத்தின் அத்தனை அடையாளங்களோடும் காணப்படுகிற கொலு ஏனோ மனதைத் தொடுவதில்லை. கொலுபார்க்க வருபவர்களுக்கு கொடுக்கவென்றே சேலைகளும் ரவிக்கைத் துணிகளும் மஞ்சள் குங்குமம், சிறிய பாத்திரங்கள் என்று எல்லாம் வாங்கப்படுகிறது. கொலு வைப்பதற்கான செலவு மாதந்திர பட்ஜெட்டில் ஒரு பெரும்தொகையைக் கோரிநிற்கிறது. மாறாக ஒரு எளிமையான கொலுவை நேற்று நான் பார்க்கநேர்ந்தது. அது ஒரு மாரியம்மன் கொவில்,கோவிலே பத்துக்குப் பத்துதான் இருக்கும்., அழகாக 7 படிகளில் குட்டிக்குட்டியாய் பொம்மைகள், நடுவில் சரஸ்வதியென்று மனசைத்தொட்டது. ஒரு கும்பிடுபோட்டுவிட்டு சுண்டலையும் வாங்கிக்கொண்டு திரும்பும்போதுதான் கவனித்தேன், பெயர்ப்பலகையில் ’பெரியார் நகர்’ என்று போட்டிருந்தது.

சுவரோடு ஒட்டிய சென்னை

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Sat, 20 Oct 2012 19:31:00 +0000

சென்னையையும் சுவரொட்டியையும் நீங்கள் பிரித்துப்பார்க்க நினைத்தால் அது மிகச்சிரமமான காரியம்தான். சென்னைச் சுவர்களோடு பிரிக்கமுடியாத பந்தம் கொண்டிருப்பவை ஏசியன், நெரோலாக், பெர்ஜெர்களைவிடவும் இந்த சுவரொட்டிகள்தான். கொஞ்சநாட்களுக்கு முன்னதாக ஒரு சினிமா விளம்பரம் உங்களுக்கு 21 கோடி கிடைத்தால் என்ன செய்வீர்கள் என்று கேட்டுக் கடுப்படித்தது. இப்படிப் பொத்தாம் பொதுவாக ஒரு கவன ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தி அப்புறம் சப்’பென்று முடிப்பது ஒரு விளம்பர உத்தி. புள்ளிராஜாவுக்கு எய்ட்ஸ் வருமா, சண்டேண்ணா ரெண்டு என்று அவ்வப்போது பொதுப்பார்வையை தங்கள் பக்கம் திருப்பி பலனடைந்தவர்கள் ஏராளம். சமீபத்தில் தொலைகாட்சித் தொடர்களுக்கும் அதுமாதிரி ஒரு திடீர் திருப்ப’ விளம்பரங்களை சுவரொட்டிகள் மூலம் செய்து பரபரப்பை ஏற்படுத்தியதில் சரவணன் மீனாட்சிக்கு பெரும் பங்கு உண்டு. என் நண்பனின் 8 வயது மகள் சரவணன்மீனாட்சி திருமணம் ஒளிபரப்பான அன்று 11 மணிவரை விழித்திருந்து பார்த்துவிட்டு அயர்ச்சியாய் சொன்ன வார்த்தை “ நல்லவேளைப்பா கல்யாணம் நல்லபடியா முடிஞ்சது, இனிமே பிரச்சினை இல்ல” தமிழகத்தின் பெரும்பாலான மனிதர்கூடுமிடங்களிலெல்லாம் பரவலாக இந்தப் “பிரச்சினை” பற்றிப் பேசப்பட்டது. எல்லாம் விளம்பர மகிமை.

சுவரொட்டிகள் எல்லாம் விளம்பரங்கள் ஆகிவிடாது. ”கண்ணகலங்கவைக்கும் ஃபிகரு வேணாண்டா, எனக்கு கண்ணீர் அஞ்சலி போஸ்டர் ஒட்டும் நண்பன் போதுண்டா” என்று சொல்வதிலிருந்து போஸ்டர் ஒருவன் வாழ்வில் எவ்வளவு முக்கியம் என்பது புரிகிறது. சென்னையில் மிக முக்கியமானது கண்ணீர் அஞ்சலி’ சுவரொட்டிகள். பலபேரின் மரணம் அவர்களைத் தெரிந்தவர்களுக்கே சுவரோட்டிகளின் மூலமே சொல்லப்படுகிறது. இதில் 16 வருடங்களுக்குப் பிறகும் தொடரும் கண்ணீரஞ்சலிகள் நம்மை மலைக்க வைக்கும். இது ஒரு புறமென்றால் 92 வயதில் மறைந்த ஆயாவுக்கு எங்கள் ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள் என்று அவர்கள் குடும்பப் புகைப்படம் ஒன்றைப் பிரசுரித்து விளம்பரித்திருந்த தொங்குதிரையில் ஆயா புள்ளியாகத்தான் தெரிந்தார். அந்தக் குடும்ப உறுப்பினர்களிலும் கொஞ்சப் பேர் உயிருடன் இல்லை.

சினிமா சுவரொட்டிகளை அடுத்து அதிகம் தென்படுவது நிலவிற்பனை மற்றும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு விற்பனையாளர்களின் அறிவிப்புகள்தான். திருச்சியில் துவங்கி நெல்லூர் வரை நீளும் மனைப்பிரிவுகளை நீங்கள் கவர்ச்சியான இலவசங்கள் மற்றும் தள்ளுபடிகளுடன்பெற கால அவகாசத்துடன்கூடிய அழைப்பு சுவரொட்டிகளாக உங்களை அழைக்கும். இவற்றில் சில சென்னையின் பிரபல இசைக்குழுக்களின் கச்சேரிகளோடு உங்களை குதூகலப்படுத்தும். இவைகள் பெயரிலேயே உங்களை வசீகரிக்கும். அப்படி சமீபத்தில் ஒட்டப்பட்டிருந்த ஒரு மனைப்பிரிவின் பெயர் பத்மஸ்ரீ டாக்டர் கமல்ஹாசன் ஹைவேசிட்டி. சுவரோட்டிகளில் எட்டுக்கு நாலு இஞ்ச் அளவுள்ள மூலம் பவுத்திர விளம்பரங்களிலிருந்து பனிரெண்டுக்கு எட்டடி மெகாசைஸ் வரை ஒட்டுவதற்கு தோதான இடமாக மெட்ரோ ரயிலின் தூண்கள் விளங்குவது சென்னையின் சிறப்பு.

சுவரொட்டிகளிலேயே அதிர்ச்சியூட்டும் பவர்ஸ்டார் கொஞ்ச நாட்களாக செயல்படாததால் அந்த வேலையை நம்ம எஸ்ஜே சூர்யா செய்தார். இசை என்கிற அவருடைய அவரே எல்லாம் செய்கிற படத்துக்கு அவர் செய்திருந்த விளம்பரம் கொஞ்சம் அதிர்ச்சி ரகம்தான். படம்வெளிவந்து முடிவு தெரிந்தபின் அவரும் அதை அனுபவிக்கக்கூடும். நான் சொல்லவந்தது சமீபத்தில் நான் பார்க்க நேர்ந்த இரண்டு சுவரொட்டிகள். ஒன்று தமிழின் பட்டிமன்ற நடுவர், அவரின் அமெரிக்கப் பயணம் வெற்றிகரமாக முடிந்ததற்கான வரவேற்பு மற்றது கொத்தனார் தேவை என்பதற்கானது. கொத்தனார் என்றால் வீடுகட்டுவதற்காக இல்லை அப்படி நடிப்பதற்கு

கொத்தனார்கள்..ஸாரி, அப்படி நடிக்கத்தெரிந்தவர்கள் உடனே அணுகவும்.

கொஞ்சம் கவனமாய்த்தான் வாழவேண்டியிருக்கிறது, வாழ்க்கையை!

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Thu, 12 Jul 2012 07:20:00 +0000

அவரோடு பேசிக்கொண்டிருந்ததை இவர் பார்த்தபிறகு

அவ்வளவாய்ப் பேசுவதில்லை இவர் என்னோடு,

இதுவரை விலகியே இருந்த மற்றொருவர் இப்போது

என் நெருக்கமான நண்பர், மற்றவர் நெருங்கியது

தெரிந்ததும், அவர் கொஞ்சமாய் விலகிப்போனார்.

அவர் விலகியதை அறிந்து இவர் மீண்டும்

பேசத்துவங்கினார். பிறிதொருவர் இப்போது அவருக்கு

நண்பரானார், இவரும் மற்றவரும் பேசிக்கொள்ளத்

துவங்கிய நாளிலிருந்து, நான் இருவரோடும்

இப்பொது பேசுவதில்லை.

மனிதனை நோக்கிய மனுஷ்ய’னின் கேள்வி. நாம் ஏன் இப்படி இருக்கிறோம்?

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Wed, 11 Jul 2012 07:13:00 +0000

மனுஷ்யபுத்திரன், ஞானி மாதந்தோறும் நடத்திவருகிற கேணி இலக்கிய அமர்வில் வாசித்த “ நாம் ஏன் இப்படி இருக்கிறோம்” என்கிற கவிதையை நண்பர்.பத்ரி சேஷாத்ரியின் பதிவில் (http://www.badriseshadri.in/2012/07/blog-post.html) காணொளியாகக் காணநேர்ந்தபோது இனம்புரியாத ஒரு உணர்ச்சியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டேன். ஒரு நாளில் ஒரு மனிதனின் நித்தியப்படி கடமைகளாக நான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிற அத்தனை சம்பவங்களையுமே கேள்விகளாக்கி, ஏன் இப்படி என்று கேட்பதன்மூலம் நம்மை நோக்கிய ஒரு சுயவிமர்சனத்தின் தேவையை நமக்கு உணர்த்துகிறார்.

நாம் என்னவெல்லாம் செய்யக்கிடக்க, உண்மையிலேயே நாம் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறோம் என்று அறியவரும்போது, ஒரு திடுக்கிடலைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. ஒரே ஒருமுறை மட்டுமே கவிதையைக்கேட்டேன், அதன் கூடவே பயணித்தேன், அதன்பிறகு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் அமர்ந்திருக்கிறேன். கொஞ்சம் மிகைப்படுத்தப் பட்டதாகத் தோன்றலாம்.

பயண அவசரத்தில் பாதையின் குறுக்கே வந்துவிட்ட நாய்க்குட்டியை வண்டியேற்றிக் கொன்றுவிட்ட குற்றவுணர்ச்சி, அன்றைய நாளின் எல்லா வேலைகளையும் பாதித்து விடுகிறதுதானே. இங்கு நாய்க்குட்டியையல்ல ஒரு குழந்தையைக் கொன்றுவிடுகிறேன், ஆம் என்னுடைய நேரங்கள் என்னாலேயே சிதைக்கப்படும் அனுபவத்தை கவிதையில் கொடூரமாய் அனுபவிக்கிறேன்.

சும்மா சில கேள்விகள், அவ்வளவுதான். என் ஒரு

நாளில் செய்யும் அத்தனை சரியான என்று நான்

நினைத்துக்கொண்டிருக்கிற,அல்லது தவறான, கேவலமான

செயல்களும் கேள்விக்குட்படுகின்றன. இத்தனைக்கும் கவிஞனிடம்

பயங்கரமான ஆயுதங்கள் எதுவுமில்லை, மிரட்டல்தொனியுமில்லை.

தகவல் எதையும் கோரி நிற்கவோ, நான் இன்னார் கேட்கிறேன்

என்கிற சுயவிளம்பரத் தம்பட்டமோ இல்லை. கவிஞன் அவனையும்

உள்ளிட்ட ஒரு சமூகத்திற்கான கேள்விகளையே

கேட்கநினைக்கிறான். ஆனால்அது எனக்கான பிரத்யேக

கேள்விகளாகவே எனக்குப் படுகிறது.

எதிர்பார்ப்புகள் ஏதுமற்று ஒரு வழிப்போக்கனின் பாடலைப்

போல,பாடல் ஒலிக்கிறது. ஒவ்வொரு வரிகளிலும் அன்றைய

தினத்தின் ஏதாவதொறு கணத்தில் நான் நிகழ்த்தியிருக்க, அல்லது

என் மனது நிகழ்த்தியிருக்கச் சாத்தியமானதொரு செயலைக் குறித்த

கேள்வியொடுங்கியிருக்கிறது. என்னில் என்னையுமறியாமல்

நிகழ்ந்துவிடுகிற சில நல்லசெயல்கள் குறித்தும்கூட, நான்

பெருமிதம்கொள்ள அவன் அனுமதிப்பதில்லை.

அதையும் அவன் கேள்விக்குட்படுத்தி மர்மச்சிரிப்புடன்

தொடர்கிறான். இந்தக் கேள்விக்கான பதில்களைச் சேமிக்க எனக்கு

அவகாசம் தரப்படவில்லை, கவிஞனுக்கு அது அவசியமுமில்லை.

அவன் தொடர்ந்து கணைகளைவீசியபடி செல்கிறான். தெருவெங்கும்

அவனுடைய கேள்விகள் இறைந்துகிடக்க, நான் செய்வதறியாது

அமர்ந்திருக்கிறேன். யாருமறியாத என்னுடைய அந்தரங்கத்தில்

நுழைந்து என்னைக் கேலிச்சிரிப்பொன்றில் அடக்கி, ஒரு

யானையைப் போல் வெளியேறிச் செல்கிறான் அவன்.

தாங்கமுடியாத அவமானம் என்னை அடங்கி ஒடுங்கச்

செய்கிறது. கொடுங்காற்றில் பறந்துபோய்விட்ட ஆடைகளை

இழந்தவெட்கத்தில் நான் என் அந்தரங்கத்தைக் கைகளால்

மறைத்தவாறு, ஊர்ப் பொது முற்றத்தில் அமர்ந்திருக்கிறேன்

அம்மணமாக. இதைவிட வேறு கொடிய தண்டனையை எனக்கு

யாரும் தந்துவிட முடியாது.

மனுஷ்யபுத்திரன் குரலில் கவிதையைக் கேட்க,

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=JT6p12Zq-cI

சிக்மண்ட் ஃப்ராய்டும், செல்லுலாய்ட் அழகும்.

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Tue, 10 Jul 2012 11:45:00 +0000

நண்பன் ரஃபீக் அழைத்தது ஒரு தேவலோக விழாவை பைசா செலவில்லாமல் பார்க்க அனுமதிக்கும் அனுமதிச்சீட்டைத்தருவதற்காக. அந்த விழாவிற்கு ஃபிலிம்ஃபேர் விருது வழ்ங்கும் விழா என்று பெயர். கிடைத்த இரண்டு அனுமதிச் சீட்டில் மூன்று பேர் நுழைய எனக்குத்தெரிந்த அத்தனை வித்தைகளையும் பயன்படுத்தி ( அங்க ஒருத்தர் ஃபேமிலியோட நின்னு அழுதுக்கிட்டிருக்கார் பார்) உள்ளே போனபோது, சீட்டில் இருந்த பேரைப்படித்துவிட்டு ஒரு உதவியாள இளைஞன் ஆர் யூ வசண்ட்டபாலன்? என்றதற்கு ஒரு வினாடி புளகாங்கித்து, ஹி..ஹி.. ஐம் ஹிஸ் அசிஸ்டண்ட் என்று சமாளித்தேன்.

செல்லுலாய்ட் உலகம் பிரமிக்க வைக்கிறது. அதோ பாருங்க நமீதா, அட இங்க ப்ரியாமணிங்க, அய்யோ நம்ம முன் வரிசைல உக்கர்ந்திருக்கறது காவ்யாமாதவன், என்று ஏக ரகளை. விழாவை வேடிக்கை பார்க்க, பரிசு பெற, பரிசு தர என்றுவந்த மூன்றுவிதப் பெண்களும் சிலமணி நேரங்களை கண்ணாடிமுன் செலவு செய்து தங்கள் முகங்களையும் மற்ற அவயவங்களையும் தயார் செய்திருந்தது ஆண்களுக்கு கொஞ்சம் வெப்பமூட்டிக் கொண்டிருந்தது. அவர்களின் எப்போது அவிழ்ந்து விழுமோ என்று பயப்படுத்திக் கொண்டிருந்த ஆடை இதயத்துடிப்பின் கிராஃபை தாறுமாறாக வரைந்துகொண்டிருந்தது.

விழாவை பாடகர், இசையமைப்பாளர் கார்த்திக்கும், பாடகி சின்மயியும் தொகுக்க, பரிசை வழங்க வேறு வேறு கலைஞர்கள் மேடையேற ஆரவார அட்டகாசத்துக்குக் குறைவில்லை. -நயன்தாராவிடம் பிரபுதேவா எங்கே? விக்ரமைப் பேச விடாது தல ரசிகர்களின் கூச்சல்- என்று பயங்கர அலப்பரைகளுக்கு நடுவே, திடீரென்று தோன்றி அதே பாட்டுக்கு அதே நடனத்தை ஆடினார் தனுஷ். இடையில் எங்க ஏரியா உள்ளவராதே என்று எச்சரிக்கை வேறு.

எதிர்பார்த்த்துபோலவே ஆடுகளம் எல்லாப் பரிசுகளையும் வேண்டாமென்று சொல்லாமல் பெற்றுக்கொண்டது. அதைத் தொடர்ந்து வாகைசூடவா. வைரமுத்து போன்ற மூத்த கவிஞர்கள் மீண்டும் மீண்டும் வந்து விருதுகளைப் பெற்றுக்கொண்டு சிலவார்த்தைகள் பேசிவிட்டு, உடனே இடத்தைக் காலி செய்வதற்கு, பேசாமல் மற்றவர்களுக்கு வழிவிட்டு ஒதுங்கிப்போகலாம் என்று தோன்றுகிறது. இப்படி தேசிய விருதுக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரே காரணத்தினால் அந்தப் படங்களுக்கே எல்லாவிருதுகளையும் கொடுத்தால் மற்ற படங்களை தேர்வுக்குழுவினர் பார்க்க வேண்டிய அவசியமே இல்லையே. எனவே இனி வரும் விழாக்களில் தேசிய விருதுபெற்ற படங்களைத்தவிர மற்றவற்றையே கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டால் நல்லது என்று தோன்றுகிறது.

கேரள சிறந்த நடிகர் விருதுபெற்ற சலீம்குமார் சொன்னார் “அதாயது ஞங்கட நாட்டில ஓரொண்ணினும் ஒரு சீஸனுண்டு, இது மாங்ஙா சீஸன், இது சக்க சீஸன் என்னுள்ளதுபோலே இது அவார்ட் சீஸனா. எனிக்கு இதுவரே 24 கிட்டிட்டுண்டு. இது இருபத்தஞ்சாமத்ததா.” அங்கும் இதே கதைதான் போலிருக்கிறது. சின்னச்சின்ன காமெடிப் பாத்திரங்களில் நடித்துக் கொண்டிருந்தவருக்கு, முழுப்படத்திலும் ஒரு வயதான கதாநாயகத் தோற்றம், ஆதாமிண்டெமகன் அபு’ என்று படம், 25 விருதுகள். நம் ஊரில் வைரமுத்து என்றால் அங்கு ஒஎம்வி குரூப். ஒரு மாற்றாக மலையாள ஜாஸ்ஸிகிஃப்ட் கன்னடப்படத்திற்கு விருது வாங்கினார். அப்புறம் டூக்குடு என்று ஒரு படம். நம்ம ஊர் வெடி’ என்று சொல்லலாம்போல அத்தனை மசாலா, தெலுங்கின் சிறந்த படமாம். ஏகப்பட்ட விசில் கைதட்டல்களுக்கு நடுவே மகேஷ்பாபு விருது பெற்றார். நமக்கும் அவர்களுக்கும் சாப்பாட்டிலிருந்து சகலமும் வெவ்வேறு ரசனை.

நிகழ்ச்சியின் ஹைலைட்டுகளில் ஒன்று, கமல், தனது மகள் ஷ்ருதிக்கு சிறந்த புதுமுக நடிகைக்கான விருது வழங்கியது. மகளைக் கட்டியணைத்து முத்தமிட்டு உணர்ச்சிவயப்பட்ட கமலுக்கு, தொண்டை கட்டிக்கொண்டதால் பேச்சு வரவில்லை. (மகளை நினைத்தல்ல) வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது எஸ்.பி.முத்துராமனுக்கு வழ்ங்கியபோது அவர் இயக்கி கமல். ரஜினி நடித்த படங்களிலிருந்து பாடல்கள் ஒளிபரப்பினார்கள். ரஜினிக்கு சிட்டுக்கு செல்லச் சிட்டுக்கு மாதிரி தத்துவப்பாடல்களை ஒளிபரப்ப, கமலுக்கு நிலக்காயுது, நேத்து ராத்திரி போன்ற பாடல்கள். ரசிகர்கள் கொந்தளித்துக் கூக்குரலிட, கமல் ரொம்பவே நெளிந்தார்.

அதற்கப்புறமாய் ஸ்ருதியின் கலவையான கூடவே கவர்ச்சியான நடனமும். பின்னர் தமன்னா, பிரியாமணி, ரீமா, ரிச்சா கங்கோபாத்யாயா போன்றவர்களும் தங்கள் பங்குக்கு ரசிகர்களை 12 மணிவரை விழிப்புடன் வைத்திருக்க உதவினார்கள்.

இது தவிர வாழ்நாள் சாதனைப் பெண்மணி சீமா. அறிமுகமே அவளோட ராவுகள். இவருக்கு விருதுதரவந்த கமல் அவரை அணைத்துக் கொண்டே மேடையேறி அணைத்துக்கொண்டே இறங்கினார்.

2011ல் வெளிவந்த நூற்றி ஐம்பத்துச் சொச்சம் படங்களில் போராளி, மவுனகுரு, யுத்தம் செய், பயணம், அவன் இவன், போன்ற எதுவுமே எந்தத் தலைப்பிலும் பங்குபெறவில்லை என்பது கவனிக்கப்படவேண்டிய செய்தி. அட அதை விடுங்கள் கொஞ்சம் வெயில் கொஞ்சம் மழை, போடிநாயக்கனூர் கணேசன், திருமங்கலம் பேருந்து நிலையம், பரிமளா திரையரங்கம், மதி கெட்டான் சாலை, உயிரின் எடை 21 கிராம், பிள்ளையார்தெரு கடைசி வீடு போன்ற படங்களுக்கு அவற்றின் வித்தியாசமான தலைப்புகளுக்காகவாவது ஏதாவது சிறப்பு விருது கொடுத்திருக்கலாம். (எப்படியெல்லாம் யோசிச்சாங்களோ) யாரைக் குறை சொல்வது, மிகவும் எதிர்பார்க்கப்பட்ட பவர்ஸ்டாரின் லத்திகா வை இப்படி மறந்திட்டாங்களே! என்று புலம்பியபடியே வீடு வந்தோம்.

ஆமா சிக்மண்ட் ஃப்ராய்டுக்கும் இதற்கும் என்ன சம்பந்தம்?

ஃப்ராய்டுதான் கீழ்க்கண்ட தத்துவத்தை முதலில் சொன்னவர்.

”விலங்குகளில் உயிரியல் நடத்தை அகச்சுரப்பித் தொகுதியினாலும், நரம்புத் தொகுதியினாலும் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு உயிரினத்தின் நடத்தையின் சிக்கல் தன்மை அதன் நரம்புத் தொகுதியின் சிக்கல் தன்மையில் தங்கியுள்ளது. பொதுவாக, சிக்கலான நரம்புத் தொகுதிகளுடன் கூடிய உயிரினங்கள், புதிய எதிர் வினைகளைக் கற்றுக்கொண்டு தமது நடத்தைகளை அதற்கேற்றாற்போல் மாற்றிக்கொள்ளும் தகுதி கொண்டவையாக இருக்கின்றன.” (அவனே மனிதன்)

ஆனால் பின்பு கேள்விப்பட்ட ஒரு செய்தி இதில் அடங்காதது, அன்று இரவு நடந்த பார்ட்டியொன்றில் மனோஜ்மஞ்சுவுடன் நெருக்கமானார் தாப்ஸி என்பதற்காக அவருடைய் நண்பரும் சக நடிகருமான மஹத் தால் மனோஜ் தாக்கப்பட்டார் என்பதுதான் அந்தச் செய்தி. இப்போது மீண்டுமொருமுறை சிக்மண்ட் ஃப்ராய்ட்.

கடவுளின் கைகள்

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Fri, 06 Jul 2012 07:45:00 +0000

தருமமிகு சென்னையில் கத்திப்பாரா சந்திப்பில் விரைவுவண்டியில் வந்து இறங்கப்போகிற நண்பர் ஒருவருக்காகக் காத்திருக்க நேர்ந்தது. சாலையில் நெருக்கடி இல்லாத காலைப் பொழுது, இலேசான காற்றும், அப்பொதுதான் பரவத்தொடங்கியிருக்கும் வெளிச்சமும் மனதை எங்கோ இழுத்துச்சென்று கொண்டிருந்தது. மேகங்கள் மயிலைப்போலத் தோற்றங் கொண்டு பின் குயிலாக மாறிக்கொண்டிருந்தது. (டேய்..டேய்..டேய்..) சரி பாரதிதாசன் மன்னிக்கட்டும்.

ஒவ்வொரு பேருந்தும் வந்து நிற்கையில் ஓட்டமாக ஓடி பயணிகளை இறங்கவிடாமல் வழிமறித்து, பின்னாலேயேபோய் பேரம் படிந்தால் ஆட்டோவில் ஏற்றிக்கொண்டு பறப்பதும், மீதிப்பேர் அடுத்த பேருந்து வரும்வரை அரட்டையைத் தொடருவதுமாக ஜாலியாய் ஒரு ரகளை நடத்திக்கொண்டிருந்தார்கள் ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள். எவ்வளவு கெஞ்சியும் மறுத்து பிடிவாதமாக பஸ்ஸிலேயே போவேன் என்று காத்திருக்கும் கல்லுளிமங்கர்களின் உடல்மொழியை அபிநயித்து, கிண்டல் வேறு. எல்லாவற்றையும் பார்த்து சிரித்தவாறே காத்திருந்தபோது,

வேகமாய் வந்த ஒரு பேருந்து நடைமேடைக்கு மிக அருகில் உரசினாற்போல நின்றது, அவசரமாய் அதிலிருந்து தலையை வெளியே நீட்டிய நடத்துனர், “ ஏய் இங்க வாங்கப்பா” என்று ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள் சிலரை பேருந்துக்குள் அழைத்தார். உள்ளே ஏறிய சிலர் 50 வயது மதிக்கத்தக்க ஒருவரை தூக்கிக்கொண்டு கீழே இறங்கி அவரை நடைமேடை மீது படுக்கவைத்தார்கள். அவரோடு அவ்ர் மனைவியும் இறங்கினார். சில உடமைகள் வேறு. மிகவும் மகிழ்ச்சியாய் ஆரவாரம் செய்துகொண்டிருந்த அவர்கள் பொறுப்பாய் அவர் மனைவியிடம் என்ன நடந்தது ஏதேனும் உதவி தேவையா என்று கவலையோடு விசாரிக்கத்துவங்கினார்கள். அவ்ர் ஒரு புற்றுநோயாளி எனவும், கிண்டியில் உள்ள மருத்துவமனையில் சேர்ப்பதற்காக சென்னை வந்ததாகவும், வருகிற வழியிலேயே அவர் மயக்கமடைந்து விட்டதாகவும் அந்தப் பெண் சொன்னார்.

இப்போது கூட்டம் கொஞ்சம் குறைந்து கீழே படுத்திருந்தவரை என்னால் நன்றாகப் பார்க்க முடிந்தது. நடைமேடையில் படுத்திருந்தவர் மூச்சுவிடச் சிரமப்படுவதாகத் தோன்றியது, சற்று அருகில் சென்று பார்த்தபோது அவ்ர் தலைக்கும் முதுகிற்கும் இரண்டு பைகளை வைத்திருந்தார்கள் அதனால் தொண்டைப்பகுதி தாழ்ந்து போனதால் அவரால் இயல்பாக மூச்சுவிட முடியவில்லை என்பதைத் தெரிந்து கொண்டேன். இரண்டு ஒட்டுனர்களை அழைத்து அவரை தூக்கிப்பிடிக்கச் சொல்லிவிட்டு கீழே இருந்த பையை எடுத்துவிட்டு, இதுபோன்ற தருணங்களில் நோயாளியை கிடை மட்டமாகத் தரையில் படுக்க வைப்பதே நல்லது என்று சொல்லி, அவரைப் படுக்கவைத்தேன்.

இதற்கிடையில் அவர்களை வந்து மருத்துவமனைக்கு அழைத்துப்போவதாகச் சொன்ன உறவினர் காரோடு வழி தெரியாமல் எங்கோ சுற்றிக்கொண்டிருப்பதாக அறிந்தோம். சென்னையில் கத்திப்பாராவைச் சுற்றியுள்ள அத்தனை முக்கியமான கட்டிடங்கள், பாலங்கள், பெரிய் தங்கும் விடுதிகள், சினிமா தியேட்டர் (சென்னையில்ஜோதியைத்தெரியாதவர்கள் இருக்கிறார்களா என்ன?) என்று எல்லாம் சொல்லியும் மனிதருக்குப் புரியவில்லை, அவர் எங்கு இருக்கிறார் என்று எங்களுக்கும்.

கீழே படுத்திருந்தவரின் மூச்சு முன்புபோல் சீராக இல்லை, ஏதாவது முதல் உதவி அவ்சியம் என்று தோன்றியது. இனியும் தாமதித்தால் தவறாகிவிடும் என்று ஆம்புலன்ஸை அழைத்தோம், மூன்றாவது நிமிடத்தில் வந்தது. எல்லா ஓட்டுனர்களும் உதவ அவ்ர் ஆம்புலன்ஸில் ஏற்றப்பட்டார், கண்ணீர் மல்க அந்தப் பெண்மணி கையெடுத்துக் கும்பிட்டார். எல்லோரும் அடுத்த பேருந்திற்காக காத்திருக்க ஆரம்பித்தனர். ஒவ்வொரு பேருந்து வரும்போதும் ஓடிச்சென்று மறித்து, அது நிற்காமல் ஒடும்போது பின்னாலேயே ஓடி ஒவ்வொரு பயணியிடமும் கெஞ்சி சவாரிக்காக அலைந்தவர்கள், அந்தப் பெரியவர் வண்டியிலிருந்து இறக்கப்பட்டு பின்பு ஆம்புலன்சில் ஏற்றி அனுப்பப்படும் வரை எந்தப் பேருந்தின் பின்னாலும் ஓடவில்லை என்பது இதில் கவனிக்க வேண்டிய செய்தி.

இரக்கமற்றவர்கள் என்றறியப் படுகிற சென்னை ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள் இந்தச் சம்பவம் நிகழ்ந்த 20 நிமிடங்களில், படுத்திருந்த நோயாளிக்கு ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் விசிறியபடி இருந்தார்கள், ஒவ்வொருவரும் வழிதெரியாமல் அலைந்த உறவினருக்கு தொலைபேசியில் வழிசொல்லி விளங்க வைக்கப் பெரு முயற்சி செய்தார்கள், வரத்தாமதமான ஒவ்வொரு கணத்திலும் அவரைத்திட்டியபடி (....த்தா, தே......ப்பையா என்று, எல்லாம் உண்டு) பரபரப்போடு அலைந்து கொண்டிருந்தார்கள். சவாரிக்கு 100ரூபாய் என்று பேரம் பண்ணிக்கொண்டிருக்கிற ஒரு ஆட்டோக்காரரை, ஓவர்டேக் செய்து, நான் 80 ரூபாய்க்கு வாரேன் என்று சவாரிக்காக எதையும் செய்பவர்கள், பயணிகள் வந்து அழைத்தபோதும் வேறொரு ஓட்டுனரிடம் ‘ நீ இட்டும் போப்பா, நான் இவர பாத்துங்கறன்” என்று கவலை காட்டினார்கள்.

     மனிதனின் இயலாத நிலையில் உதவிக்காக நீள்கிற கைகள், கடவுளுடையவை என்பதில் சந்தேகமில்லை.

   அப்போதுதான் கவனித்தேன் இதுவரை இங்கு             நடப்பவற்றை எல்லாம் வேடிக்கை பார்த்தபடி நின்றிருந்த அந்த மனம்பிறழ்ந்த நபர்,பேருந்திலிருந்து இறங்கிய யாரோ ஒருவர் வீசியெறிந்திருந்த உணவுப்பொட்டலத்தைப் பிரித்து வேகவேகமாக சாப்பிட ஆரம்பித்திருந்தார்.

அறிவை அளக்கலாம் வாங்க.

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Mon, 02 Jul 2012 08:32:00 +0000

நுண்ணறிவு எண்(IQ) என்பது நம்முடைய அறிவின் அளவினைக் கண்டறிய என்று தரப்படுத்தப்பட்ட பல்வேறு சோதனைகளில் ஒன்றின் மூலம் பெறப்படும் எண். உலகின் நாலாபக்கங்களிலும் சீரியஸாக ஒரு போட்டி நடந்து வருகிறது, யார் நுண்ணறிவில் அதிக எண்ணைப்பெறுகிறார்கள் என்று. சின்ன வயதில் பலப்பம் திருடி தின்றதிலிருந்து நேற்றுப் பார்த்த எம்மா ஸ்டோனின் ஸ்பைடெர்மேன் முத்தம் வரையிலும் மறக்காமலிருந்தால் உங்கள் எண் 200 ஆக இருக்கலாம். மாறாக நீங்கள் உங்கள் ஆருயிர் நண்பன் குமாரை, கிட்டு என்று அழைத்தால் அல்சைமர்ஸ் உஙகள் முதுகுக்குப்பின்னால் காத்திருக்கிறது என்று அர்த்தம். நு.எண் ஒரு அஞ்சோ, பத்தோ இருக்கலாம்.

யூகியுடன் யூகியுங்களில் (ஜெயா டிவி) விஷாலினியை அறிமுகம் செய்தார் சேது. விஷாலினி கல்லூரிக்குச் சென்று வகுப்பெடுக்கிறாள், செமினார்களில் கலந்துகொண்டு கட்டுரை சமர்ப்பிக்கிறாள், சிக்கலான சில மனக்கணக்குகளை சேது போட்டபோது சரியான விடைகளை கொஞ்சமும் தாமதிக்காமல் சொன்னாள். MPC என்கிற மைக்ரோசாஃப்ட் ப்ரொஃபெஸனல் செர்டிஃபிகேட் பெற்றிருக்கிறாள். எல்லாப்பதில்களுக்கும் சேதுவின் புருவங்களை உயர்த்த வைத்தாள், நம்முடையதையும்தான். உன்னுடைய நுண்ணறிவு எண்ணை நம்புகிறேன் என்று பூங்கொத்து கொடுத்து சரணடைந்தார் சேது. அமெரிக்க சிஸ்கொ செர்டிஃபைடு நெட்வொர்க் அஸ்ஸோஸியேட் தேர்வில் (CCNA) 90% சதவிகிதம் பெற்று, அங்கு நடைபெற்ற அறிவுஜீவிகளின் கூட்ட்த்தில் உரையாற்றி கைதட்டலைப் பெற்ற விஷாலினி, திருநெல்வேலி, பாளையங்கோட்டையில் ஒரு எலக்ட்ரீஷியன் அப்பாவிற்கும், வீடுவடிவமைப்பாளர்(House maker??) அம்மாவிற்கும் பிறந்த தற்போது 12 வயதாகும் குழந்தை என்பதுதான் ஆச்சர்ய கூடுதல் தகவல். பிறந்த்திலிருந்தே பேச்சு சரியாக வரவில்லை அதற்கு பயிற்சியெல்லாம் கொடுத்தோம் என்று பெற்றோர் சொல்வதை சூடனை அணைத்து சத்தியம் செய்தாலும் யாரும் நம்ப மாட்டார்கள். நுண்ணறிவு எண் குறித்துப் பேசும்போது சராசரி மனிதனின் எண் 100 முதல் 110 வரை இருக்குமென்றும், ஐன்ஸ்டீனுக்கு 180, பில்கேட்ஸுக்கு 160, மடொனாவுக்கு 140 என்றும் உலகின் மிக அதிக எண் உடையவராக கின்னஸ் புத்தகத்தில் இடம் பிடித்திருப்பவர் சிங் யுங் யான் என்றார், அவரது எண் 210. அப்படியென்றால்

விஷாலினிக்கோ, அதிகமில்லை ஜெண்டில்மென் 225 தான்.

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Sat, 05 May 2012 07:14:00 +0000

வர்ணங்களாலாகிய ஜாதிப்பிரிவுகள் சமூகத்தின் பல்வேறு அடுக்குகளில் மக்களைப் பேணி வந்ததன் பின்னணியில் அவைகள் போட்டிருந்த விலங்குகள் நொறுக்கப்பட்டு ஜாதிகளாலாகிய சமூகம் கொஞ்சமாய் நசிந்து சமஉரிமை, சமசமூக நீதி என்று போரிட்டுப் பெற்றுக்கொண்டிருக்கும் காலமிது. சமூக அடுக்குகள் ஜாதிகள் தவிர வறுமை, வேலையின்மை, அரசியல், சூது, பெரும்பணம் இவற்றால் இன்னமும் மாறாமலிருக்கிறது என்பது மறுக்கமுடியாத உண்மை., அழித்தொழிக்கமுடியாத இந்த வேறுபாடுகள் தனிமனித உளவியல் சார்ந்த அம்சமேயாகும். கல்வியறிவு மறுக்கப்பட்ட ஒரு சமூகம், அடுத்த தலைமுறையையும் கற்க அனுப்பமுடியாத அவலம், எவ்வளவு உழைத்தாலும் வரும் காசு பிழைத்து வாழப்போதாது என்கிற நிலை. வட்டிக்குவிட்டு கொழுக்கும் செல்வந்தனால் அழிக்கப்படுகிற குடும்பங்கள் என்று ஒரு புறமும், அரசியலும் அதிகாரமும் இணைந்து கொடுக்கிற சமூக அந்தஸ்த்தும், பணமும்தருகிற போதை ததும்பும் திமிரான வாழ்வில் எதையுமே பணத்தால் சாதித்துவிடமுடியும் என்கிற கருத்துருவும் நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய முக்கியமான சமூக வேறுபாடுகள். ஒரு சராசரியாக மாதச்சம்பளத்தை கவனத்தில்கொண்டே நாட்களை நகர்த்தும் நம் கண்களில் இந்த்ச் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளால் ஏற்படுகிற பெரும் விழைவுகள் படுவதேயில்லை. ஒருவேளை அது பற்றி அறிய நேர்ந்தாலும் நமக்கு அது வெறும் பெட்டிச் செய்திதான். அப்படி ஒரு பெட்டிச் செய்திதான் பாலாஜிசக்திவேலால் படமாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் கண்வழியாக நாம் காண்கிற முதல் காட்சியில் அது ஒரு மருத்துவமனையின் தீவிர சிகிச்சைப்பிரிவு எனவும், அந்தப்பெண்ணிற்கு ஏதோ அடி பட்டிருக்கிறது எனவும் உணர்கிறோம். அதன்பிறகு இடைவேளைவரை அதற்குக் காரணமானவன் என சந்தேகிக்கப்படும் நபரும், காவல்துறை துணை ஆய்வாளரும் உரையாடுகிறார்கள் கதை நகர்கிறது. இடைவேளைக்கு சற்றுமுன் காயம்பட்ட பெண் வேலை செய்துவந்த வீட்டு உரிமையாளரின் மகள் இன்னொருநபரையும் விசாரிக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்கிறாள். கதை வேறோரு திசையில் பயணிக்கிறது. இப்போது குற்றவாளி யார் என்று அறிந்த நிலையில் அதிகார வர்க்கம் என்ன முடிவு எடுத்தது என்பது கதை. அன்பான வார்த்தைகளால் திருந்துகிற பாலியல் தொழிலாளி, வசனத்தை மனப்பாடம் செய்ய இயலாத நவீன நடிகன், அவனைக் கேலிசெய்து சிரிக்கும் கூத்துக் கலைஞனாக வரும் சிறுவன், மன வளர்ச்சி குன்றிய சிறுவன் என்று உதிரிப் பாத்திரங்களின் பங்கு அலாதியானது. தன்னைப்போலவே இரக்க குணம் கொண்ட வேலைக்காரப் பெண்ணின் மீது தள்ளுவண்டிக்கடைப்பையன் இயல்பாகவே கொள்கிற பிரியம், இது எதையும் யோசிக்காது கருமமே கண்ணாய் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் வேலைக்காரப் பெண், சூழ்ச்சி என்று அறியாது நேர்மையானவன் என்று நம்பி நண்பனோடு இயல்பாய் பழ்குகிற அடுக்குமாடி வீட்டுப்பெண், அசாத்திய பொறுமையோடு தனக்குச்சாதகமாய் காய் நகர்த்துகிற காவலதிகாரி என்று கச்சிதமான பாத்திரப் படைப்புகள். இயல்பாய் நகர்கிறது படம். இசையும், ஒளிப்பதிவும் தங்கள் பங்கை சிறப்பாகச் செய்திருக்கின்றன. மிரட்டிப்பணீய வைக்க இயல்கிற அதிகாரம் இங்கு அன்பாய் பேசிப் பணிய வைக்கிறது. ”எண்ணெய அவன் மூஞ்சில ஊத்தியிருக்கணும்டா” என்று சொல்வதன் மூலமும், “அவளக் குணப்படுத்த நெறய செலவாகும்டா, நீ மனசு வச்சா நடக்கும்” என்று அவனையே முடிவெடுக்கத்தூண்டுவதிலும் அதிகாரம் மிகச்சிறப்பான வெற்றி பெறுகிறது. அசைக்கவேமுடியாத அதிகார வர்க்கம் தோற்றுப்போவது என்கிற பேச்சுக்கே இடமில்லை. அது ஜெயிப்பதற்கு அடிமை வர்க்கம் தங்களுடைய உயிரைத்தரவேண்டும் என்கிற பொது விதி இங்கும் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

ஆனால் அதிகார வர்க்கம் தண்டிக்கப்படும்போதும் மேல் வர்க்கம் தப்பித்துக் கொள்கிறது, இடைத்தரகனே மாட்டிக்கொள்கிறான். இதுவும் சாத்தியமானதுதான். சரியானதும் கூட, எனெனில் மேல்வர்க்கத்தின் கைப்பாவையாக ஆட்சியிலிருப்பவர்கள் மாறும்போதுதான் நலிந்தவர்கள் மீதான வன்கொடுமை துவங்குகிறது. எனவே அவர்களை அழிப்பதுதான் சரியானதாக இருந்திருக்கும். எல்லாம் முடிந்து இறுதியாக தன்னை சந்திக்கவரும் காதலனிடம் தனது முகம் காட்டுகிறாள் நாயகி, எவ்வளவு குரூரமான சமுதாயத்தில் நாம் வாழ நிர்ப்பந்திக்கப் பட்டிருக்கிறோம், பாதுகாப்பற்ற ஒரு சமூக அமைப்பில் நலிந்தவர்களின் நிலை எதுவாக இருக்கும், கம்பிகளின் பின்னே வாழ்க்கையின் பெரும்பாலான காலத்தைக் கழிக்கும் பலரில் உண்மையிலேயே தண்டிக்கப்ப்ட வேண்டியவர்கள் எத்தனைபேர் என்று கேள்விகள் தொடர, கனத்த மவுனத்துடன் துக்கம் பொங்க வெளியேறுகிறோம். தமிழில் இன்னொரு சிறந்த படைப்பு.

வணக்கம் வாழவைக்கும் சென்னை - 1

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Sun, 12 Feb 2012 09:24:00 +0000

”அண்ணாந்து பார்க்கின்ற மாளிகை கட்டி அதன் அருகினில் ஓலைக்குடிசைகட்டி பொன்னான உலகென்று பெயருமிட்டால் இந்த பூமி சிரிக்கும் அந்த சாமி சிரிக்கும்”

அபார வளர்ச்சியில் மணிக்கொரு மாற்றங்களைச் சந்திக்கிறது சென்னை. உலகின் மிகச்சிறந்த உணவகங்கள் தங்கள் தயாரிப்புகளை தள்ளுபடி விலையில் தந்து தங்கள் இடத்தை நிரந்தரமாக்கிவிட்டார்கள். அமெரிக்க கோழியிறைச்சிக்காக நீங்கள் மால்களில் கால்கடுக்க நிற்பதற்கு பழகிக்கொண்டாக வேண்டும். வீட்டிலிருந்தபடியே உண்ணவிரும்பினாலும் கவலையில்லை சுடச்சுட வீட்டிற்குவரும் பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுகள். திரையரங்குகள் தங்கள் தோற்றத்தை நீங்கள் விரும்பும் புதிய வடிவத்திற்கு மாற்றிக்கொண்டுவிட்டன.ஒற்றை அரங்க முறை ஒழிந்துவிட்ட்து. தேர்ந்தெடுக்க வசதியாக வெவ்வேறு நேரங்களில் திரையிடப்படும் பல திரைப்படங்களை ஒரே கட்டிடத்தில் நீங்கள் கண்டு மகிழலாம். இருக்கைகளை முன்பதிவு செய்வதும் இணையம் வழி எளிதாக முடியும். இடைவேளையில் பொறித்த சோளத்திற்கும் குளிர்பானத்திற்கும் நீங்கள் நீண்ட வரிசையில் காத்திருந்து வாங்கி உண்ணலாம். பிரபலங்கள் எல்லோருக்கும், சொந்தமாக மால்கள் இருக்கின்றன. உங்கள் சேமிப்புகளை உறுஞ்சுவதற்கென்றே ப்ரத்யேகமாய் வடிவமைக்கப்பட்டவை அவை. உலகின் சிறந்த தயாரிப்புகள் அனைத்தையும் தள்ளுபடி விலையில் நீங்கள் வாங்கலாம். எல்லா துணிக்கடைகளும் வருடம் முழுவதுமே தள்ளுபடி விலையில் துணிகளை வழங்குகின்றன. காய்கறிகளுக்கும், பழங்களுக்கும்கூட இலவச இணைப்புகள் அறிவிக்கப்படுகின்றன. பில்டர்களும் ப்ரமோட்டர்களும் தமிழ்சமூகத்தை மிகமிகப் பாதுகாப்பான “அரண் சமூகமாக” ( Gated Community ) மாற்ற அல்லும் பகலும் அரும்பாடு பட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மிகச்சிறந்த உணவையும் உடன் வழங்கும் ஓய்வுபெற்றோருக்கான கட்டிடங்களும் தயார். 24 மணிநேர மருத்துவம், நடைபழக சற்றே சொரசொரப்பான நடைபாதை, ஓய்வெடுக்க அழகிய பூங்காக்கள் எல்லாம் கொண்ட அழகிய கட்டிடங்கள். பெற்றோரை அங்கு ஒப்படைத்துவிட்டு மகன்கள் பணத்தைத் தேடி ஓடிக்கொண்டே இருக்கலாம். சென்னையின் இதயப்பகுதியில் ஒரு சதுர அடி கட்டிடத்தின் விலை பதினோராயிரம் ரூபாய்கள். இதெற்கெல்லாம் நீங்கள் சம்பாதிக்க வேண்டாமா... கவலையே வேண்டாம் மிகச்சிறந்த கல்வியை வழங்க ஆயிரக்கணக்கான கல்வி நிலையங்கள் தங்கள் மாணவர்கள் எந்தெந்த நிறுவனங்களில் பணியாற்றுகிறார்கள் என்கிற பட்டியலோடு காத்திருக்கின்றன. இவ்வளவு சிறப்புகள்கொண்ட சென்னையை ஒரு முறை முழுவதுமாக அலசிப்பார்ப்பதற்கு முன்னால் இந்த வீடியோவை ஒரு முறை..ப்ளீஸ்.

http://www.youtube.com/watch?v=0qxPZ81C8VQ&noredirect=1

உன்னைப்போல்...ஒருவர்?

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Mon, 21 Mar 2011 05:33:00 +0000

ப்ளாக்குகளில்தான் எத்தனை விதம்? நகைச்சுவை, விமர்சனம், சினிமா, விளையாட்டு, கலாட்டா,கல்வி,அறிவியல் என்று இணையப் பதிவுலகம் மிக சுவாரஸ்யமாக இயங்கி வருகிறது. இதில் அதிகம் கவனம் கொள்வது மொக்கை’ எனப்படும் நகைச்சுவை கலாட்டாக்கள் செய்கிற தளங்களாகத்தான் இருக்கக்கூடும். சீரியஸான அரசியல் கட்டுரை, மனதைப் பிழியும் ஒரு சிறுகதை, இதமாய் ஒரு கவிதை என்று வாசித்துவிட்டு கொஞ்சம் ரிலாக்ஸாக நாம் தேடுவது இவைகளைத்தான். இந்த வகை ப்ளாக்குகளில் சீரியஸாகவும் இல்லாமல் காமெடியாகவும் இல்லாமல் கொஞ்சமாய், இல்லையில்லை கடுமையாய் மெனக்கெட்டு ஒரேமாதிரி தோற்றமுள்ள பிரபலங்களின் புகைப்படங்களை மட்டுமே ஒரு பதிவர் குழு- டோனி செபாஸ்டின், கார்த்திக் நாராயண், வினோத் ராமன் – உள்ளிட்ட 35 பேர் வெளியிடுகிறார்கள். மாதிரிக்கு சில..

ப்ரியங்கா, ரேச்சல் மடோ

கலைஞர், ஜெபா த ஹட்

லெவிஸ் ஹாமில்டன், லோ பெகா, பாரக் ஒபாமா

அட... பரவால்லயே என்றால், நீங்கள் கீழ்க்கண்ட முகவரிக்கு ரீடைரக்ட் செய்யப்படுகிறீர்கள்.. http://botharesame.blogspot.com/

சுனாமி ..

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Thu, 17 Mar 2011 05:26:00 +0000

உலகில் யார் எவ்வித துன்பம் அனுபவித்தாலும், அதில் தனக்கான ஆதாயம் எவ்வளவு என்று கணக்கிடுகிற மானிடமனதை என்னவென்று சொல்வது? துயரம் நிரம்பிய சுனாமி காட்சிகளைப் பார்த்து, மனம் வெதும்பி, இரங்கி, தம்மிடமுள்ள எதாவது ஒரு பொருளைக் கொடுத்து அவர்களின் துக்கத்தில் பங்குகொள்வதன்மூலம், ஒரு மன சமாதானம் அடையலாம் என்று நீங்கள் உதவிக்கரம் நீட்டினால், அதை பறித்துக்கொண்டுபோக 1000 கொடுங்கரங்கள் சுனாமி ரிலீஃப் ஃப்ண்ட்’ என்ற் பெயரில் காத்துக்கொண்டிருப்பதாக செய்திகள் வருகின்றன. நாம் உதவுகிற தளம் சரியானதுதானா என்று தெரிந்துகொள்ள ஒரு தளம். உங்கள் உதவிக்காக..

http://www.charitynavigator.org/index.cfm?bay=content.view&cpid=1221

எங்கேயோ பார்த்த மயக்கம்..

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Wed, 16 Mar 2011 11:45:00 +0000

பாப்பாகே தேஹெய்ன் படா நாமு கரேகா... என்று தன்னுடைய கணக்கைத்துவங்கினார் உதித் நாராயண். நேப்பாளின் மைந்தர், தொடர்ந்து எல்லா இந்திய மொழிகளிலும் பிச்சு உதறினார். (அந்தந்த மொழியையும்) வசீகரமான குரல் அனாயாசமாய் உச்ச ஸ்தாயியை தொட்டுத்திரும்பும் நெளிவு, கீழ்க்குரலிலும் கவர்ச்சியாகப் பாடக்கூடிய அசத்தும் ஆளுமை. காதலிக்கும் பெண்ணின் கைகள் தொட்டு நீட்டினால் என்று தமிழில் எஸ்பிபியுடன் சேர்ந்து அவர் தொடங்கிய கணக்கு இன்றுவரை நீள்கிறது. காதல்பிசாசே பாட்டில் ‘பருவாயில்லை’ என்ற தவறான உச்சரிப்பைக்கூட தமிழுலகம் ‘பரவாயில்லை’ என்று மன்னித்து ஏற்றுக்கொண்ட்து.

எப்போதும் ஜலதோஷம் பிடித்த மாதிரியான குரலில் ரசிகர்களை வசீகரிக்கிற வித்தை தெரிந்தவர். குலுவாலிலே என்ற இவரது இரண்டாவது பாடலில் ’நானென்ன கலைக்கிற ஆளா?’ என்று தமிழக மக்களைப்பார்த்து ரஜினிக்காக இவர் கேட்டார் அர்த்தம் புரியாமலேயே.. இவர் என்ன கேட்கிறார் என்பது மக்களுக்கு கொஞ்சம் லேட்டாக... ஆனாலும் புரிந்தது. ’ஏழையை தூக்கி எறியாதே, என்கிற இவரது அடுத்த பாடல் இலையை’ என்பதாக புரிந்து கொள்ளப்பட்டது இவருடைய தவறாக இருக்க முடியாது. ’சோனியா சோனியா’ மற்றும் ’கோயமுத்தூர் மாப்பிள்ளைக்கு’ பாடல்களில் கொஞ்சம் தெளிவான தமிழுக்கு இடம் பெயர்ந்தார். சோதனையாக வந்தது அய்யோ பத்திக்கிச்சு பாடல், ‘முள்ளை முள்ளால் எடுப்பதுபோல் தீயை தீயால் அணைப்போம் வா’ உண்மையிலேயே அவருக்கு தொண்டையில் சிக்கிய முள்தான். பிறகுதான் வந்தது பருவாயில்லை’ பாடல். காட்சியமைப்பும் இசைக்கோர்ப்பும் மிகச்சிறப்பான இடத்தை பாடல் அடைவதற்கு உதவின. பாடகர் பற்றிய எதிர் விமர்சனங்களெதுவுமின்றி வென்றது.

உச்சரிப்புத்தவறெதுவுமின்றி கொக்கரக்கொக்கரக்கோ’ மிக எளிதாக வசப்பட்ட்து. கண்ணுக்குள்ள கனவிருக்க நெஞ்சுக்குள்ள நெனப்பிருக்க யாருக்குள்ள யாரு இருக்கா தெரிஞ்சவங்க யாருமில்ல’ என்று பாடியதை நாம் குழப்பமின்றி புரிந்து கொள்ளமுடிந்தது. அடுத்து கொஞ்சம் வேகமான பாடல். ”நீ தமிழ் பேசயிலே, அய்யோ. நான் அதைக் கேட்கையிலே, அய்யோ” என்று அவரால் தைரியமாக கேட்க முடிந்தது ’அய்யோ அய்யோ’ பாடலில். கலகல எனவே பேசிடும் கண்கள் அய்யய்யோ.. சரியாகவே பாடினார். அடுத்து வந்த ஒரு வேகமான பாடல் ’என்னாத்த சொல்வேனுங்கோ’, குரலில் கொஞ்சல் எல்லாம் சேர்த்து நம்மை ஒரு மிரட்டு மிரட்டியிருப்பார். ’வாடியம்மா ஜக்கம்மா வந்து நில்லு பக்கம்மா’ என்று ஒரு மிரட்டல் அப்புறமாய் வந்தது.

தேன் தேன் தேன் என்று தேன் குரலில் ஒரு பாட்டு. முழுவதும் மூக்காலேயே பாட ஆரம்பித்தது இந்தப் பாடலுக்குப் பிறகுதான் என்று நினைக்கிறேன். அப்புறம் வா செல்லம் வா வா செல்லம் என்று ஒரு கொஞ்சல். வானவில்லில் துப்பட்டா வாங்கிவந்து வைக்கட்டா பவுர்ணமிக்கே பவுடர் போடட்டா என்று ஏக அலப்பறை. மிகச்சமீபமாய் வாம்மா துரையம்மா என்று கீழ்க்குரலில் ஒரு மெலடி தந்தார். கோடி ஆண்டுகள் தாண்டி வாழ்ந்திடும் செந்தமிழ் எங்கள் மொழியாகும்’ என்று தகராறாய் ஒரு தமிழ் பாட்டு.

இத்தனை பாட்டுகளிலும் சிறந்ததாய் எனக்குத் தோன்றுவது இரண்டு பாடல்கள், ஒன்று சஹானா சாரல் தூவுதோ, மற்றது எங்கேயோ பார்த்த மயக்கம். சஹானா வில் மிக நிதானமாய் காதலை வாசித்தவர், அதற்கு அப்புறம் வந்த எங்கேயோ பார்த்த மயக்கத்தில் குழைந்து கிறங்கி நம்மை எங்கேயொ இழுத்துச்செல்வார் பாருங்கள்.

http://www.youtube.com/watch?v=OqwhUub2va0&feature=related

தமிழில் ஏன் வேறு பாடகர்களா இல்லை இப்படி தமிழைக் குதறி கொலை செய்பவர்களையெல்லாம் அழைத்து வந்து பாட வைக்கத்தான் வேண்டுமா என்று தமிழ் பாடல் ரசிகர்களின் கோபக்குரல் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது உண்மைதான். ஆனால் வெற்றிப்பட அடையாளமாக இவரின் குரல் பல படங்களில் செண்டிமெண்ட்’ ஆக வைக்கப்பட்ட்து. தமிழில்தான் இவரை இப்படி விமர்சிக்க முடியும் ஹிந்தி யில் இவருடைய பாடல்களுக்கு ஒரு உதாரணம், தமிழில் ‘பூங்காற்றிலே’ என்ற உயிரே படப் பாடலை ஹிந்தியில் இவர் படியிருப்பார்.. ஏ அஜ் நபி து பி கபி’ என்று. கேட்டுப்பாருங்கள்.

http://www.youtube.com/watch?v=qXFmaHfOf6k

ஒரு படம், ஒரே ஒரு படம் நீங்க நல்லா நடிச்சிருப்பீங்க...

noreply@blogger.com (தகிடுதத்தம்) — Fri, 25 Feb 2011 12:00:00 +0000

வீட்டிற்கு யாராவது விருந்தினர் வந்தால் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவது யாராக இருக்கும்? அந்த வீட்டிலுள்ள வாண்டுகள், தவிர கொஞ்சம் வயதானவர்கள். நேரில் சென்று பார்க்கமுடியாத நிலையில் வீடு தேடி விருந்தினர் வந்ததனால் அவர்களுக்கும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கக்கூடும். ஒரு வீடே மகிழ்ச்சியடைகிறதென்றால் வந்திருப்பவர் எல்லா வயதினரையும் மகிழ்விக்கக்கூடியவராக இருக்க வேண்டும். அப்படி ஒருவர் அன்று அழைக்கப்பட்டிருந்தார். வீடே விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. மேஜை நாற்காலிகள் வாடகைக்கு வாங்கப்பட்டிருந்த்து. ரேடியோ ஒன்று தவணை முறையில். வீடு முழுவதும் புது வண்ணத்தில் குளித்திருந்தது. கோட் சூட் அணிந்து ஆண்கள் தயாராக, பெண்களுக்காக இரவல் வாங்கப்பட்ட நகைகள் காத்திருந்தன. விருந்தினர் குறித்த நேரத்தில் வந்தார், அவர் ஒரு நடிகை. பெயர் பாமா. வீடு டி.எஸ்.பாலையாவினுடையது, அழைத்துவந்தது மேஜர், முத்துராமன், நாகேஷ் சகோதரர்கள். முதலில் முத்துராமன் வீட்டிற்கும் பின்பு மேஜரின் வீட்டிற்கும் (வீடென்றால் வீடில்லை, அறை) போய்வரும் பாமா அடுத்ததாகப்போவது நாகேஷின் அறை. ஒரு நடிகை திடீரென்று உங்கள் வீட்டிற்கு வந்தால் ( என்னதான் முன்னறிவிப்பு செய்திருந்தாலும்) எப்படியெல்லாம் தடுமாறுவீர்கள் என்பதை நாகேஷ் நடித்து நீங்கள் பார்க்க வேண்டும்.

இது பெரிய விஷயமில்லை.. அந்த நடிகையிடம் அவரும் அவர் மனைவியும் கேட்கிற கேள்விகள்..தமிழ் சினிமாவில் சினிமா மற்றும் நடிகை குறித்த முதல் பகடியாக இருந்திருக்கக்கூடும் இது என்று தோன்றுகிறது. அவர் மனைவி, பாமாவிடம் கேட்பார்.. சோகக்காட்சிகளில் அழுதுகொண்டே ஒடிவந்து பொத்தென்று மெத்தையிலே விழுறீங்களே அது ஏன்? அதற்கு நாகேஷின் பதில்...தரையில விழுந்தா பல்லு பேந்திரும் அதான். அடுத்த கேள்வி விதவிதமா சிகையலங்காரம் பண்ணிக்கிறீங்களே அது எப்படி? அதற்கு பதிலளித்திருப்பார் பாருங்கள்.. இதெல்லாம்விட இடையிடையே ஒரு டயலாக் வரும்..” ஒரு படம் ஒரே ஒரு படம் நீங்க ரொம்ப நல்லா நடிச்சிருப்பீங்க..அது என்ன படம்? இண்டெர்வெல்ல எல்லோரும் வெளிய போய் சந்தோஷமா இருப்பாங்களே!!!” சான்ஸே இல்ல... நீங்களும் பாருங்க.

http://www.youtube.com/watch?v=uwaMnVc_cmg