Mezzanine

Winton Tostello's Fourth Show//31.10.09

2009-11-02T20:02:00.003+02:00

Στο link σήμερα η εκπομπή και η tracklist σ'ένα .rar...

Kira Neris - Judy in June (A Frozen Second,2009)
Brain Auger's Oblivion Express - Dawn Of Another Day (A Better Land,1971)
MeShell NdegeOcello- Mass Transit (Devil's Halo,2009)
the Staple Singers - Respect Yourself (Respect Yourself,1972)
Alice Clark - It Takes too Long to Learn to Live Alone (Alice Clark,1972)
Mary Lou Williams - People in Trouble (Mary Lou's Mass,1969-72)
Voices of East Harlem - For What It's Worth (Right On Be Free,1972)

Esther Marrow - Things ain't Right (Newport News, Virginia,1969)
the Pointer Sisters - Yes We Can Can (Live At The Opera House,1974)
Archie Shepp - Rest Enough (Song to Mother) (The Cry Of My People,1972)
Christian Gaubert - Sweet And Fool Like A Child (Last Exit,1979)
Kid Creole & The Coconuts - Going Places (Zemix Version)
(The August Darnell Years 1976-1983,2009)
Escort - Love in Indigo
the Million Dollar Orchestra - Funky Funky Beat (Better Days,2008)

Ted Coleman Band - Due Consideration (Taking Care of Business,1980)
Unlimited Touch - I Hear Music in the Streets (s/t,1981)
Root Soul - Spirit Of Love (Root Soul,2009)
ShinSight Trio - I Love Good Music (Shallow Nights Blurry Moon,2006)
JVC Force - Strong Island (Doin' Damage,1987)
Poor Righteous Teachers - Style Dropped Lessons Taught (Holy Intellect,1990)

Nicolay and Kay - Tight Eyes (Time Line,2008)
Eric Lau - Confession Lounge (New Territories,2008)
Kissey Asplund - Beam Me Up (Plethora,2008)
Liquid Spirits - Music (Music,2008)
Build an Ark - Dawn (Dawn,2007)
Clifford Jordan - Cal Massey (Glass Bead Games,1974)
Woody Shaw - Rosewood (Rosewood,1977)

Listen to it!

girls - hellhole ratrace

2009-10-29T12:13:00.004+02:00

Μόλις βρω λίγο χρόνο και μαζέψω τις σκέψεις μου θα γράψω (πιστεύω) δυο λόγια για το καταπληκτικό Αlbum των Girls. Ως τότε, ιδού το κομμάτι που ακούω στο repeat απο χθες και το καταπληκτικό του βιντεο:

Winton Tostello's Third Show//24.10.09

2009-10-24T20:28:00.003+02:00

Από σήμερα η εκπομπή απέκτησε και το σποτάκι της. Πολλά ευχαριστώ στον Τέο, την Κριστιάνα και την Κλαίρη!

Shuggie Otis - Inspiration Information (Inspiration Information, 1974)
Gregory James Edition - Shaft (Prophets Of Soul, 1972)
Chocolateclay - Free(I'll Always Be) (Chocolateclay, 1977)
Prince - Crazy You (For You, 1978)
Wilbur Niles and Thrust - Parrott City (Thrust Too, 1980)
Little Beaver -1974 - I Can Dig It Baby (Party Down, 1974)

Shuggie Otis - Not Available (Inspiration Information,1974)

The Isley Brothers - Put A Little Love In Your Heart (Brother, Brother, Brother, 1972)

Eugene Blacknell - Space Funk (You Cant Take Life for Granted, 2007)
Johnny "Guitar" Watson - If I Had The Power (Listen, 1973)
Solomon Burke - Don't Give Up On Me (Don't Give Up On Me, 2001)
The Eddie Fisher Quintet - The Third Cup (The Third Cup, 1969)
Eddie Fisher - Cosmic Blues (Hot Lunch, 1977)
Black Magic - Miss Jessie (Where Love Is, 1970)

Drugs - I Wonder If (A Prescription for Mis America, 2004)
Huba - My Lair (Arriving, 2008)
Georgie Fame - the Ballad of Bonnie and Clyde (the Best of Georgie Fame- 1967-1971, 1991)
Mose Allison - Seventh Son (Greatest Hits, 1991)
Oscar Brown Jr. - Dat Dere (Sin & Soul...And Then Some, 1960)
Eddie Jefferson - Take The 'A' Train (Letter from Home, 1961)
Bobby Cole- Status Quo (A Point Of View)
Tony Bennett - Let's Begin (The Beat of my Heart, 1957)
Mark Murphy - Why And How (Midnight Mood, 1967)
Mel Torme - Lulu's Back In Town (Lulu's Back In Town, 1957)
Mabel Mercer - Use Your Imagination (Sings Cole Porter, 1957)

Brian Auger's Oblivion Express - Voices Of Other Times (Closer To It, 1973)
Lyman Woodard Organisation - Creative Musicians (Saturday Night Special, 1975)
Gilles Peterson Feat. Danay And Obsesion - Think Twice (Gilles Peterson presents Havana Cultura - New Cuba Sound, 2009)
the Freedom Sounds - What the World Needs Now
Mark Weinstein - Michelle (Cuban Roots)
Me'Shell NdegeOcello- white Girl (Devil's Halo, 2009)
M. Nahadr - Searching (EclecticIsM, 2009)

Κατεβάστε το εδώ

the slackers @ AN club

2009-10-23T10:50:00.002+02:00

Οι Slackers, σήμερα, στο ΑΝ.

Rude and Reckless.

Να είστε εκεί.

Είμαι ευτυχισμένος.

Saraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!!

joshua redman - freedom in the groove

2009-10-20T12:16:00.002+02:00

Είχα την τύχη να δω τον μεγάλο τενόρο (και ενίοτε σοπράνο) σαξοφωνίστα Joshua Redman πριν δυο χρόνια στην εμφάνισή του στο Παλλάς. Ήμουν στα πρόθυρα να αρρωστήσω και κατά τη διάρκεια της συναυλίας - πιθανώς λόγω και της ασύλληπτης έντασης (οχι σε σε ντεσιμπέλ) της μουσικής - ανέβασα 39 πυρετό, έτρεμα, και ουσιαστικά ήθελα να τελειώσει το live για να πέσω στο κρεββάτι μου σκεπασμένος με 10 παπλώματα. Το παράδοξο είναι οτι θεωρώ αυτη συναυλία απο τις καλύτερες στις οποίες έχω παρευρεθεί!

Ο Joshua Redman δεν είναι καθόλου τυχαίος. Γιος του avant-garde σαξοφωνίστα Dewey Redman, ο Joshua τελείωσε το Harvard με έπαινο και ήταν έτοιμος να συνεχίσει τις σπουδές του στα νομικά στο Yale, όταν κέρδισε τον διαγωνισμό Thelonious Monk το 1991. Κάπως έτσι αποφάσισε να ακολουθήσει επαγγελματική καριέρα στη μουσική. Καλώς ή κακώς, δεν ακολούθησε τον - παραδοσιακό στη jazz - δρόμο του sideman στα πρώτα του βήματα, αλλά δημιούργησε απο την αρχή το δικό του γκρουπ.

Το Freedom In the Groove κυκλοφόρησε το 1996, μετά απο μια σειρά άλμπουμ (κάποια με την συμμετοχή του Pat Metheny) παραδοσιακού jazz ήχου, με το swing να είναι η κινητήριος δύναμη πίσω απο τους μουσικούς. Σε αυτόν τον δίσκο όμως - όπως άλλωστε υποδηλώνει ο τίτλος του - ο Redman ξεφεύγει απο το σύνηθες ρυθμικό πλαίσιο της jazz και συχνά οι συνθέσεις του έχουν έντονη την επιρροή του r'n'b. Ο φανταστικός Brian Blade στα τύμπανα εγγυάται οτι το swing θα υπονοείται ακόμα και όταν το παίξιμο δεν είναι straight-ahead jazz και με τη βοήθεια του Christopher Thomas στο μπάσο συνθέτουν ένα πολύ στιβαρό rhythm section. Το παίξιμο του Redman είναι περισσότερο προσιτό απο το σύνηθες σύγχρονο jazz παίξιμο, ίσως γιατί είναι "παλιομοδίτης": μπορεί συχνά να ακούγεται η επιροή του Charlie Parker στις bop φράσεις του, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου παίζει με έναν ζεστό, οικείο, bluesy ήχο. Αντίστοιχη είναι και η συμμετοχή του κιθαρίστα Peter Bernstein - ζεστή, χαλαρή και bluesy, περισσότερο στα χνάρια του Kenny Burrel παρά του Pat Martino ή του George Benson. Το δε interplay μεταξύ των δύο (Redman και Bernstein), αλλά και του πιανίστα Peter Martin, είναι ένας απο τους λόγους που απολαμβάνω να ακούω τον δίσκο στα ακουστικά μου και να προσέχω την κάθε φράση και την κάθε "συνομιλία" τους, πως ο κάθε ένας ακούει το παίξιμο του άλλου και με τη σειρά του το εμπλουτίζει και το εξελίσσει.

Συνολικά, το Freedom in the Groove είναι ένας καταπληκτικός σύγχρονος jazz δίσκος, απο αυτούς που μπορούν να ακουστούν τόσο απο τους αφοσιωμένους στη jazz, όσο και απο αυτούς που ενίοτε θέλουν να απολαύσουν την ατμόσφαιρά της.

enjoy

Winton Tostello's 2nd Playlist (and file!) //17_10_09

2009-10-17T19:53:00.003+02:00

Και αυτή τη φορά είχαμε τεχνικές δυσκολίες - η σύνδεση, μας το έπαιζε δύσκολη για τη πρώτη ώρα της εκπομπής- που τις ξεπεράσαμε, μειώνοντας τη ποιότητα του ήχου.Όμως σήμερα έχουμε το link για όσους δεν μας ακούσαν live.To πρώτο ημίωρο έπαιξαν μερικές επιλογές από το τρέχον έτος, ενώ θα κατηφορίσουμε προς Νέα Ορλεάνη την επόμενη φορά...

2009 selections
Karl Densons' Tiny Universe - Expressions (Brother's the Keeper, 2009)
Kafka - Themes of the Delvechio (Kafka, 2009)
the Five Corners Quintet - Skinny Dipping (Hot Corner, 2008)
the Stance Brothers - Pick'n'Roll (comp. Jazz Heat Bongo Beat!,2009)
Misled Children and Odean Pope - Bananas Foster (The Misled Children Meet Odean Pope, 2008)
Nino Moschella - Continue to Call (Boom Shadow, 2009)

Jamie Lidell - Figured Me Out (Jim, 2008)
Chin Chin - You can't Hold Her (Chin Chin, 2008)
Aquarian Dream - It Ain't Whatcha Say (Fantasy, 1978)
Sylvia Striplin - Give me your Love (Give me your Love, 1980)
Cool Million - Going Out Tonight (Going Out Tonight, 2008)
Fleetwood Mac - Keep on Going (Mystery to Me, 1973)
Roman Andren - Let's Live Forever Love (Juanita & Beyond- Live Studio Sessions, 2008)

Κατεβάστε εδώ την εκπομπή 17/10/09

Τα λέμε ραδιοφωνικά - και ανεμπόδιστα - το επόμενο Σάββατο !

Winton Tostello's 1st Playlist//10_10_09

2009-10-12T18:39:00.004+02:00

Μετά από τεχνικά προβλήματα και αναποδιές, το περασμένο Σάββατο είχαμε την πρώτη εκπομπή στον poplie με ομαλή ροή! Στην πρώτη εκπομπή, δύο εβδομάδες πριν, υπήρχε σημαντικό πρόβλημα με το μικρόφωνο και η δεύτερη δεν μεταδόθηκε ποτέ την προγραμματισμένη ώρα...
Στο blog αυτό θα αναρτάται μετά από κάθε εκπομπή η λίστα των κομματιών που έπαιξαν καθώς και ένα link που, μέσω rapidshare μάλλον, θα διαθέτει το show για κατέβασμα. Αυτή την εβδομάδα το link δεν υπάρχει, λόγων των γνωστών αστάθμητων τεχνικών παραγόντων.
Ιδού λοιπόν η πρώτη μας playlist, χωρισμένη σε ημίωρα.

Chicago Soul Special
the Dells - There Is
Jerry Butler - Hey Western Union Man
Terry Callier - (I Just Can't Help Myself) I Don't Want Nobody Else
the Dells - I Say a Little Prayer
Tyrone Davis - Turn Back The Hands Of Time
Barbara Acklin - Seven Days of Night
Terry Callier - Ordinary Joe

Bill Withers - Railroad Man
Archie Bell & the Drells - giving up dancing
Milton Wright - My Ol' Lady
Skull Snaps - Didn't I Do it to You
Eddie Kendricks - Girl You Need A Change Of Mind
Sam Cooke - Cupid

Air - Man's Got Style
the Stylistics - You'll Never Get to Heaven
Frank Sinatra - Pennies from Heaven
Laura Nyro - Sexy Mama
Nancy Harrow - No One Knows Me
Blossom Dearie - Comment Allez Vous
Elsie Bianchi - the shadows of paris
Frank Cunimondo Trio intr. Lynn Marino - Feelin' Good
Faith Pillow - Winston
Penny Goodwin - Day Dreaming

Hot Club Sandwich - Sweet Sue
Funkadelic - Standing On The Verge Of Getting It On
Light Of The World - Visualise Yourself (And Your Mind)
Magnum - Evolution
Blackbyrds - Rock Creek Park
Ohio Players - Skintight

Καλή μας αρχή λοιπόν και τα λέμε On Air!

YΓ: Στην επόμενη εκπομπή θα παίξει ένα μικρό αφιέρωμα στη Funk της Νέας Ορλεάνης, όπως υποσχεθήκαμε...

radio days

2009-09-08T22:11:00.006+02:00

Ένα δημώδες ψέμα ετοιμάζεται εδώ και κάποιο καιρό να διαδωθεί στις διαδικτυακές συχνότητες από την σελίδα poplie.eu... Με πρωτοβουλία ενός αρχικού πυρήνα- εγώ γνωρίζω μόνον τον oksikemia (seagazing) που έθεσε τις ελκυστικές παράμέτρους του, το ψέμα αυτό άρχισε να διαρέει στους πρώτους κοινωνούντες και επίδοξους κοινωνούς του.Ένας από αυτούς κι εγώ, (ο winton tostello δηλαδή) ενώ αναμένεται και η εμπλοκή του green onion... Kάθε Σάββατο, στις 16:00-18:00 θα μοιράζομαι την δική μου ερμηνεία αυτού του περιβόητου ψέματος, ενώ για άμεση επικοινωνία υπάρχει ένας λογαριασμός στο twitter

(απ΄όσο έχω πιάσει ένα εξελιγμένο msn περίπου...)-θα επανέλθω επ'αυτού με σαφέστερες πληροφορίες.

Κατά τα άλλα, εν μέσω υποχρεώσεων, προσδοκιών και πλάνων που φέρνει κάθε Σεπτέμβρης, ξαναπιάνω και το task της τροφοδότησης με δίσκους που μου τραβούν την προσοχή...

Για σήμερα σας έχω την Patricia Barber, μια jazz τραγουδίστρια από το Σικάγο ενεργή δισκογραφικά ήδη από το 1991.

Κατ' άρχάς με τράβηξε η φωνή της. Είναι αυτό που λέμε άλτο, με σαφή blues-jazz καταγωγή και διατηρεί μια ένταση σταθερή, χωρίς να χάνει σε ποικιλία και χρωματισμό έκφρασης με μιαν εκφορά μισοψιθυριστή. Άσχετη παρένθεση εδώ, αλλά συνειδητοποιώ για άλλη μια φορά ότι σε ένα σημαντικό βαθμό η χροιά και το "μέταλλο" της φωνής του τραγουδιστή είναι μια αρετή που εύκολα μπορεί να καλυφθεί από αισθητικές επιλογές του. Βέβαια κάθε είδος, στυλ έχει και κάποιους κώδικες, που δεν αφήνουν τη φωνή έξω. Παρ'όλα αυτά η jazz, μέσα από τις δικές της συμβάσεις, αποτελεί ένα από τα ιδανικότερα είδη ανάδειξης της φωνής και της δίνει χώρο για αυτοσχεδιασμό μάλιστα, όπως και σε όλα τα όργανα.

Η Barber, λευκή γαρ, αλλά κυριώς αποδεχόμενη ότι δεν είναι μαύρη, έχει μια χροιά συγγενή περισσότερο της Diana Krall παρά αυτών της Μadeleine Peyroux ή της Melody Gardot.

Σε αντίθεση όμως με την Κrall, το υλικό (μουσική και στίχοι) είναι κατά συντριπτικό ποσοστό πρωτότυπο δικό της και, στον δίσκο που προτείνω τουλάχιστον, πιάνει μια σπάνια ισσοροπία μεταξύ του πειραματικού, avant garde και mainstream με διάσπαρτες ροκ νύξεις και με ένα άλλωτε σαφές και άλλωτε λανθάνον σοφιστικέ pop υπόβαθρο. Πολλές φορές - συγχωρέστε για την άγαρμπη γενικότητα, θεωρώ ότι υπάρχει ένας βαθμός αλήθειας και ίσως κάποιοι προσανατολιστούν- νομίζω ότι ακούω δίσκο της ECM, κυρίως λόγω του πιάνου ( που παίζει η ίδια η Barber) ενώ έρχεται και στο μυαλό η Jonie Mitchell, όχι τόσο για κάποια αισθητική αντιστοιχία, όσο για μια αναλογία στην σχέση τους με το έργο τους.

Ο εν λόγω δίσκος θεωρείται ο πληρέστερός της. Είναι το Μythologies του 2006 στη Blue Note και η θεματολογία είναι βασισμένη στις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου.Κάθε τραγούδι αφορά ένα χαρακτήρα και μας είναι όλοι οικείοι, μιας και ο Οβίδιος ήταν ένας "μετερμηνευτής" της αρχαιοελληνικής μυθολογίας και δραματικής ποιήσης. Όπως θα καταλάβατε το άκουσμα δεν είναι στρυφνό, αλλά πολυεπίπεδο και σχεδόν εγκεφαλικό, με κάθε κομμάτι να ακολουθεί συγκεκριμένο ύφος και διάθεση αναλόγως του χαρακτήρα που περιγράφει. Πέρα από το βασικό πυρήνα κιθάρα, κοντραμπάσο, τύμπανα, πιάνο η Βarber χρησιμοποιεί και άλλα μουσικά μέσα με μιαν αίσθηση οικονομίας που όμως καταφέρνει να γεννήσει μια ποικιλία, έναν ιδιαίτερο τόνο για το κάθε κομμάτι.
Οι στίχοι θέλουν χρόνο για μια ολοκληρωμένη άποψη, αλλά σίγουρα το ύφος είναι χαρακτηριστικό. Μιλώντας με το στόμα Μορφέα για παράδειγμα "....Wildly attractive and seductive as sin/The closer you come.../The more you want to be free.../When the gods get even/They think of me/While you're fast asleep in your bed as I flee/As...I give you a kiss/As I take my leave/I leave you with this.../That there's never enough to eat....".
Γίνεται έτσι φανερό και το συνεκτικό στοιχείο του δίσκου, που δεν είναι άλλο από το προσωπικό φίλτρο του καλλιτέχνη, την αντανάκλαση των διαχρονικών, παγκόσμιων μύθων στη πραγματικότητα της Barber.Το όλο εγχείρημα καταφέρνει από τα πρώτα ακούσματα να εμπλέξει τον ακροατή, μιας και διαπνέεται από μια αμεσότητα εκ του φυσικού.΄Ισως βέβαια να μίλησε και το ενδοσκοπικό κλίμα του δίσκου σε συνδυασμό με το επερχόμενο φθινόπωρο, αλλά δε συμβαίνει συχνά να ακούω προσεκτικά ένα δίσκο μόνο από την αρχή μέχρι το τέλος και να αισθάνομαι την πληρότητα του δημιουργήματος. Κι όταν αυτό συμβαίνει, είναι ώρα για ένα post στο mezzanine...!

http://www.sarajevo-x.com/forum/viewtopic.php?f=9&t=55334 .

Les SkartOi! - Ska Radio

2009-09-02T12:01:00.004+02:00

Κρατάω λοιπόν στα χέρια μου την πρώτη κυκλοφορία των Les SkartOi!, της οποίας οι ηχογραφήσεις έγιναν το καλοκαίρι του 2008, και τυπώθηκε πριν λίγους μήνες. Είναι δύσκολο να γράψω χωρίς να είμαι θετικά διακείμενος, μιας και τα παιδιά τα γνωρίζω χρόνια και τους έχω παρακολουθήσει live αναρίθμητες φορές. Τόσες φορές για την ακρίβεια, που όταν έβαλα να ακούσω το cd, τα τραγούδια μου ήταν ήδη τόσο γνώριμα που σφύριζα τους σκοπούς και τραγουδούσα τα λόγια!

Τι έχουμε εδώ λοιπόν; Την πρώτη (απ' όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω) εγχώρια κυκλοφορία αμιγούς ska και rocksteady. 14 κομμάτια που κινούνται στις τζαμαϊκανές μουσικές που η μπάντα (και ο γράφων!) αγαπάει πολύ, παιγμένες όπως ακριβώς τους αξίζει: με πλήρη μπάντα - 2 κιθάρες, τύμπανα, πλήκτρα, μπάσο και χορταστικό τμήμα πνευστών - σαξόφωνο, τρομπόνι και τρομπέτα. Εδω ο ακροατής δεν θα βρεί καθόλου το 3ο κύμα της ska (ska-punk δηλαδή) - η μπάντα αναγνωρίζει μέχρι το two-tone και κυρίως το πρώτο, αυθεντικό κύμα των 60s.

Είναι εντυπωσιακό πόσο καλογραμμένα και καλοπαιγμένα είναι τα κομμάτια. Το εναρκτήριο, ορχηστρικό 'Balkans Parade' κινείται σε traditional ρυθμούς αλλά με βαλκανικότατη μελωδία, το 'Be Myself' μοιάζει σαν μια απο τις διασκευές ska σε κομμάτια της Motown που ήταν συνηθισμένες στη Jamaica, ενω το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου είναι σαν να ξεπήδησε απο κάποια συλλογή της Trojan. Ξεχωρίζω εδώ το 'Melancholia', το 'Stupid Life' και το 'Zombie's Riot'. Το δε 'Ska Radio' είναι ένα καταπληκτικό 2-tone κομμάτι και το 'χιτάκι' του δίσκου! Προσωπικό αγαπημένο είναι το 'All of These' που ξεκινάει reggae και καταλήγει σε ένα απογειωτικό double time παίξιμο που το κάνει ska! Το πιο ενδιαφέρον είναι οτι σε αυτόν τον δίσκο θα βρείτε ελάχιστο ως καθόλου filler - το υλικό είναι δουλεμένο χρόνια και δοκιμασμένο στα πολλά live της μπάντας. Οι μουσικοί είναι ικανότατοι, η παραγωγή πολύ σωστή και το αποτέλεσμα θα ικανοποιήσει οποιονδήποτε έχει ενδιαφέρον για τέτοιους ήχους. Ok, δεν θα βρείτε τίποτα πρωτοποριακό εδώ, αλλά μιλάμε για μια απο τις καλύτερες μπάντες της χώρας που αξίζει προβολής!

Το 'Ska Radio' κυκλοφορεί απο την Blind Bastard Records και πληροφορίες για το που μπορεί να βρεθεί υπάρχουν εδώ.

the aggrolites @ AN Club

2009-08-27T13:25:00.004+02:00

Παρόλο που πιστεύω οτι όποιος ενδιαφερόταν ήταν εκεί - θα προσπαθήσω να γράψω δυο λόγια για τη χθεσινή συναυλία των Aggrolites στο AN Club. Να σημειώσω αρχικά οτι τη συναυλία την άνοιξαν οι Les SkartOi! με ένα καταπληκτικό rocksteady/ska set το οποίο δυστυχώς παρακολούθησαν σχετικά λίγοι, αφού ο περισσότερος κόσμος άργησε να μπει μέσα - σχεδόν πάντα αυτή είναι η μοίρα του να κάνεις support στο ΑΝ. Οι Les SkartOi! πρίν λίγο κυκλοφόρησαν την πρώτη τους δουλειά (σε cd αρχικά, αν και υπάρχει μια ελπίδα για βινύλιο σε δεύτερο χρόνο) και ευελπιστώ οτι σύντομα θα βρω λίγο χρόνο να γράψω γι' αυτή.

Στο κυρίως μενού τώρα: δηλώνω μεγάλος φαν των Aggrolites και περίμενα τη συναυλία πολύ καιρό. Όσοι φίλοι τους είχαν δει μιλούσαν με τα καλύτερα λόγια για την παρουσία τους επι σκηνής και άλλωστε ήμουν παραπάνω απο σίγουρος για το πόσο καλοί μουσικοί και πόσο δεμένοι είναι. Έτσι και έγινε - για περίπου 2 ώρες (αν δεν κάνω λάθος, γιατί το τελευταίο που σκεφτόμουν ήταν να κοιτάξω την ώρα) η πεντάδα απο το L.A. έπαιξε το είδος που αποκαλεί 'dirty reggae' - ένα πολύ ενεργητικό κράμα 60's reggae, ska και rocksteady. Το groove ήταν ανελέητο απο το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό, τα κομμάτια παιγμένα με ελάχιστες παύσεις (και χωρίς να υπάρχει κάπου τυπωμένο setlist - δείγμα του πόσο προβαρισμένη μπάντα είναι) και φυσικά η σκηνική παρουσία της μπάντας μετέδιδε μεγάλο μέρος της ενέργειάς τους στο κοινό. Ακούστηκαν τα περισσότερα γνωστά κομμάτια τους - με highlight ίσως το 'Countryman Fiddle'. Για το τέλος επιφύλασσαν ένα μικρό medley απο παλιά κομμάτια - μεταξύ άλλως ακούστηκαν το 'Skinhead Moonstomp', το 'Monkey Man' και το 'A Message to you, Rudy'. Και φυσικά, όπως περίμενε όλος ο κόσμος που άρχισε να το τραγουδάει προτού βγουν στη σκηνή για το encore - έκλεισαν με αυτή την καταπληκτική διασκευή στο 'Don't let me down' των Beatles που έκανε το ΑΝ να πηγαίνει πάνω-κάτω και όλους να τραγουδάνε.

Η καλύτερη συναυλία που είδα το 2009 και μια απο αυτές που δεν πρόκειται να ξεχάσω - ας ξανάρθουν σύντομα! Αν είχαν παίξει και κάποιο απο τα 'Keep moving on' ή 'Let's pack our bags' θα ήμουν ευτυχισμένος! Μοναδική περίπτωση να δούμε συναυλία αντίστοιχου επιπέδου είναι αν οι φήμες που κυκλοφορούσαν χθες για τους Slackers επαληθευτούν...

scared of chaka - masonic youth

2009-08-22T11:18:00.004+02:00

Είναι μερικές μπάντες που τις συναντάς πολύ συχνά μπροστά σου, αλλά για κάποιο λόγο (συνήθως επειδή εκείνη τη στιγμή είσαι απασχολημένος με τους υπόλοιπους 2134 δίσκους που έχεις μπροστά σου για να ακούσεις) η κίνηση του να δεις περι τίνος πρόκειται διαρκώς αναβάλλεται. Και τελικά όταν έρθει η στιγμή που πατάς το play αναρωτιέσαι πως επιβίωσες τόσο καιρό χωρίς τη μουσική τους. Πιο πρόσφατο παράδειγμα οι Scared of Chaka - που αν δεν μου φαινόταν τόσο αστείος ο τίτλος του δίσκου τους 'Masonic Youth', μπορεί αυτή τη στιγμή να μην γέμιζαν το δωμάτιό μου βαβούρα. Αυθεντικό rock'n'roll ηχογραφημένο το 1996, με τoν θόρυβο του garage και την ορμή του punk - πιο pop απ' τους New Bomb Turks αλλά στα ίδια χνάρια των ακατάληπτων φωνητικών και της ταχύτητας. Απο αυτό που επιβάλλεται να το ακούς απο βινύλιο σε δωμάτιο που η τεχνολογία έχει μείνει μερικές δεκαετίες πίσω.

Μιας και το βινύλιο είναι out of print όμως - τσιμπήστε το απο εδώ.

Trivial info: o κιθαρίστας/τραγουδιστής Dave Hernandez ήταν στην αρχική σύνθεση (και μετά απο ένα διάστημα απουσίας επανήλθε) των συμπαθέστατων Shins.

pinhead gunpowder - kick over the traces

2009-07-21T11:12:00.002+03:00

Επειδή καλοκαίρι χωρίς λίγο παλιομοδίτικο pop-punk δεν γίνεται, οι Pinhead Gunpowder κυκλοφόρησαν το 'Kick Over the Traces', το οποίο αποτελεί ένα best-of της 19-χρονης ιστορίας τους. Όταν λέω παλιομοδίτικο pop-punk, εννοώ όπως το έπαιζαν στην Αμερική κάπου εκεί στην αρχή της δεκαετίας του '90 μπάντες σαν τους Green Day (μέχρι το 'Dookie'). Τώρα, αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι μιας και σχηματίστικαν στο Berkeley της California την άνοιξη του '91 απο άτομα που ήταν ήδη ενεργά μέλη της σκηνής με άλλες μπάντες. Ο Aaron Cometbus (των Crimpshrine και του Cometbus fanzine), ο Jason White (των Chino Horde), o Mike Kirsch (των Fuel - αποχώρησε κάποια στιγμή το '94), ο Bill Schneider, α και ο Billie Joe Armstrong (ξέρετε-ποιών)!

Σε αντίθεση με τους Green Day, οι Pinhead Gunpowder ήταν πάντοτε σε ανεξάρτητες εταιρίες (Lookout!, Adeline, Recess) και δεν θυσίασαν ποτέ τον ήχο τους για χάρη mainstream ακροατηρίων. Αυτά είναι άλλωστε τα καλά των side-projects - ειδικά αν με την βασική σου μπάντα έχεις πουλήσει μερικά εκατομμύρια δίσκους. Το υλικό στο 'Kick Over the Traces' ακούγεται ακριβώς σαν τους παλιούς-καλούς Green Day, περιλαμβάνει 23 κομμάτια διάρκειας κάτω των 3' των κάθε ένα (πολλά κάτω απο 2') και προσωπικά το απολαμβάνω περισσότερο με κάθε άκουσμα. Γρήγορο μελωδικό pop-punk. Give it a spin!

enjoy

maxwell - BLACKsummers'night

2009-07-18T12:52:00.005+03:00

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Καταπληκτική neo-soul, όπως πρέπει να είναι. Ο Maxwell έγραψε 9 φανταστικά τραγούδια και βρήκε την ιδανική μπάντα για να τα ηχογραφήσει - απο τα ντραμς και τα μπάσα μέχρι τα πλήκτρα, τις κιθάρες και τα πνευστά όλα ακούγονται δεμένα, με πολύ προσεγμένες ενορχηστρώσεις και άπειρο groove. To BLACKsummers'night είναι ένας απο τους καλύτερους soul δίσκους του 2009 για τον οποίο σκέφτομαι τόση ώρα τι να γράψω και αποφάσισα οτι είναι καλύτερο να αφήσω τη μουσική να μιλήσει μόνη της (κλισέ, το ξέρω). Θα ακολουθήσουν άλλοι δύο δίσκοι που θα συμπληρώσουν την τριλογία - το ΒlackSUMMERS'night που απ' ότι φαίνεται θα είναι gospel και το Βlacksummers'NIGHT που θα έχει slow jams, όπως υποδηλώνουν υποθέτω τα κεφαλαία στο 'night'.

enjoy

melanie fiona mixtape

2009-07-15T20:49:00.005+03:00

Μια απο τις πιο ενδιαφέρουσες γυναικείες φωνές που άκουσα πρόσφατα. Η Melanie Fiona ετοιμάζει το ντεμπούτο της 'The Bridge' για τις 18 Αυγούστου. Για teaser δημιούργησε μαζί με τον ?uestlove (των Roots) το mixtape 'WQST Presents: Melanie Fiona Meets The Illadelphonics (A Live Remix Jam Session of The Bridge)', μια συλλογή απο remixes και διασκευές με backing band τους Illadelphonics. Οι περισσότεροι ίσως την ξέρετε απο το 'Give it to Me Right' που χρησιμοποιεί sample απο το 'Time of the Season' των Zombies. Προσωπικά το συγκεκριμένο κομμάτι με κουράζει μιας και το sample μου είναι υπερβολικά γνώριμο για να συνηθίσω άλλη μελωδία απο πάνω του. Ωστόσο το mixtape στο σύνολό του είναι πολύ δυνατό, περιλαμβάνει διασκευές στο 'Heartless' του Kanye (και το κάνει - τολμώ να πω - ωραίο!) και στο 'Cupid' του Sam Cooke. Τέλος, καταπληκτική είναι η soul-samba 'Ay Yo'. Περιμένω το άλμπουμ της με ανυπομονησία.

enjoy

michael franti & spearhead - stay human

2009-07-14T18:49:00.004+03:00

O πιο funky hip-hop δίσκος που έχω ακούσει εδω και πολύ καιρό. Αλλά funky όχι με την έννοια της χρήσης funk sample στο στυλ των De la Soul ή του Del tha Funkee Homosapien. Funky όπως το εννούσαν στα 70s, παλιομοδίτικο και βρώμικο, μόνο που η παραγωγή του beat δεν σε μπερδεύει για το πότε δημιουργήθηκε. Η δε φωνή του Michael Franti με τον όγκο και την βραχνάδα της θα μπορούσε άνετα να τραγουδάει Isaac Hayes ή Barry White (ok, τα παραλέω!). Στο 'Stay Human' δε, που ξεκινάει με ενα φωνητικό πολύ-πολύ όμοιο με αυτό των Jackson 5 στη γέφυρα του 'I Want you Back' η χορευτική soul έχει το βασικό groove και τα ο Franti ραπάρει μόνο ανα σημεία. Όμοια στο πολύ ιδιαίτερο 'Oh my God' που ξεκινάει με ακουστική κιθάρα και κρουστά και εξελίσσεται σιγά-σιγά σε ένα βαθύ groove με τους στίχους να περιγράφουν κοινωνικές ανισότητες και διαφθορά με τρόπο που δεν είναι να απορείς οτι συμπεριλήφθηκε στο soundtrack του Wire.

Πιάνοντας μόνο 2 κομμάτια δεν είμαι σίγουρος οτι αρκεί να περιγράψω το ύφος του δίσκου. Αν το συμμάζευα σε μια πρόταση θα υπέθετα οτι το 'Stay Human' (που κυκλοφόρησε το 2001) θα ήταν ο hip-hop δίσκος που θα έβγαινε την εποχή του blaxploitation - αν τα 2 είδη είχαν την ευτυχία να συμπέσουν χρονικά. Δεν ακούγεται και άσχημο, σωστά; Καλύτερα όμως να βγάλετε συμπέρασμα μόνοι σας. Εδώ.

nuyorican soul

2009-07-10T12:29:00.006+03:00

Nuyorican Soul είναι ο τίτλος που έδωσαν ο Kenny "Dope" Gonzalez και ο "Little" Louie Vega - γνωστότεροι ίσως ως Masters At Work (MAW) - στο project τους που θα εξερευνούσε μια άλλη πτυχή της χορευτικής μουσικής. Αντί για τα samples που χρησιμοποιούσαν στα house tracks τους, αυτή τη φορά τα όργανα είναι παιγμένα live και απο τι μουσικούς: George Benson, Tito Puente, Roy Ayers και Jocelin Brown είναι μερικά απο τα ονόματα που παρελαύνουν στον δίσκο που κυκλοφόρησαν το 1997.

Δηλώνω fan της house των MAW (πως γίνεται να μην είμαι άλλωστε) και διπλά fan της μουσικής των Nuyorican Soul. Οι τύποι κατόρθωσαν να φτιάξουν ένα δίσκο που οι λέξεις nu-jazz, soul, samba, ακόμα και jazz ταιριάζουν στην περιγραφή του και ακούγονται απόλυτα μοντέρνοι (έστω για το '97!) και οχι αναμάσημα των "παλιών καλών καιρών" (sic). Στα συν η καταπληκτική διασκευή στο 'Black Gold of the Sun' των Rotary Connection (της απίθανης Minnie Riperton). Οι επικριτές θα το χαρακτηρήσουν easy-listening και background music, εγω ως το απόλυτο soundtrack για κάθε καλοκαίρι - απο αυτά που είσαι σε beach bar με ενα (ή πολλά) mojito!

enjoy

RIP MJ

2009-06-26T11:31:00.001+03:00

2η διεθνής τζαζ συνάντηση κώστας κουβίδης

2009-06-23T14:39:00.005+03:00

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Δευτέρα 29 Ιουνίου
9μμ - Charis Ioannou Trio (Κύπρος)
10.30μμ - Jo Ann Pickens Quartet (Γαλλία)

Τρίτη 30 Ιουνίου
9μμ - The Sphere Project (Ελλάδα)
10.30μμ - The Rosenberg Trio (Ολλανδία)

Τετάρτη 1 Ιουλίου
9μμ - Ron Savage + Ron Mahdi (ΗΠΑ)
10.30μμ - Dorretta Carter + Band (Αυστρία- Ελλάδα)

Κάθε βράδυ ακλουθεί Jam hour στο κλειστό μπαρ του ‘Τεχνόπολις’

Πέμπτη 2 Ιουλίου
9μμ – 9.45μμ Paris Strother (ΗΠΑ), Jazz – piano concert (Βασιλική Αγίου
Μάρκου- ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟΣ)

Το σημειώνω φυσικά για την συμμετοχή των Rosenberg Trio. Κατά πάσα πιθανότητα την άλλη Τρίτη θα είμαι εκεί! Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ.

Ίασις

2009-06-21T12:41:00.004+03:00

Στο post του στο blog Bug in the City ο strgzr αναφέρει: "..πολυ απλα ενας απ'τους καλυτερους ελληνικους δισκους ολων των εποχων οπου δεξιοτεχνια, λυρισμος και φαντασια συνυπαρχουν με θαυμαστα αποτελεσματα...".

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Η επαφή μου με τους Ίασις άργησε να γίνει, μιας και ήμουν (και, γενικά, είμαι) επιφυλακτικός απέναντι στην world fusion, ειδικά όταν αυτή έχει να κάνει με ανατολίτικα στοιχεία. Μετά όμως απο εκθειαστικά σχόλια φίλων και δασκάλων - και καθώς τελευταία το αυτί μου έχει όρεξη για ανατολικές μελωδίες - άκουσα τον πρώτο δίσκο των Ίασις που κυκλοφόρησε το 1996. Βασικά μέλη του σχήματος είναι ο Κώστας Μπαλταζάνης (κιθάρα) και ο Πέτρος Κούρτης (κρουστά), με πολλές συμμετοχές απο καταπληκτικούς μουσικούς (αν κάποιος έχει τη λίστα με τα ονόματα θα χαιρόμουν πολύ να τη μοιραστεί μαζί μου). Ακούγοντας τον δίσκο, η πρώτη παρατήρηση που έκανα ήταν "ο Μπαλταζάνης ακούει πολύ Metheny", μιας και ο ήχος της κιθάρας αλλά και του γκρουπ γενικότερα με παρέπεμψε στο Pat Metheny Group, το world fusion όχημα του τεράστιου αυτού μουσικού (κατά κύριο λόγο, κιθαρίστα κατά δεύτερο). Αυτό μόνο θετική έννοια μπορεί να έχει - ο ήχος μιας άριστα δεμένης μπάντας με καταπληκτικές ενορχηστρώσεις, συνθέσεις και αυτοσχεδιασμούς, είναι στολίδι για την ελληνική δισκογραφία. Κάπου εδω να σημειώσω οτι στο δίσκο περιλαμβάνεται και μια πολύ όμορφη διασκευή στον 'Αύγουστο' του Νίκου Παπάζογλου.

Ψάχνοντας λίγο παραπάνω για τους Ίασις έπεσα σε αυτή τη σελίδα που περιέχει μια σύντομη βιογραφία.

Κάντε την χάρη στον εαυτό σας και ακούστε αυτόν τον δίσκο. Υπάρχει εδώ (απο το Bug).

motherlode!

2009-06-21T04:53:00.003+03:00

Τρελός δίσκος.Όπως και δήποτε.

synch 2009 - day two

2009-06-14T17:22:00.002+03:00

Σκόπευα να γράψω ενα πόστ αντίστοιχο με το χθεσινό, με τι μου άρεσε και τι όχι σε κάθε συγκρότημα που είδα χθές. Έλα όμως που δεν μου άρεσε σχεδόν τίποτα... Οπότε θα αναφέρω εν συντομία τι με χάλασε σε κάθε συγκρότημα:

The Matthew Herbert Big Band: Πολύ κακό για το τίποτα. Βαρετές ενορχηστρώσεις (τι την έχεις ολόκληρη τη big band και δεν την εκμεταλλεύεσαι...), πολύ style (yeah καλό σαν ιδέα το live sampling της big band αλλά η εφαρμογή ήταν βαρετή) αλλά καμία ουσία στη μουσική. Προτιμώ τη big band του Benny Goodman κι ας με πείτε οπισθοδρομικό!

Mulatu Astatke & The Heliocentrics: Αυτό που περίμενα να δω πάνω απο όλα στο φετινό Synch και αυτό που με ξενέρωσε λόγω του απαράδεκτου ήχου (εκεί που ήμουν εγώ τουλάχιστον). Πολλή βαβούρα, τα σόλο δεν ακούγονταν καλά και αυτό που έμενε ήταν ένα μπλεγμένο αέναο groove. Ωραίο μεν αλλά βαρέθηκα.

Squarepusher: Ήλπιζα να κάνει κάτι που θα μου αφήσει κάτι, είδα την καφρίλα-fusion για τους οπαδούς του Aphex Twin. Όχι.

Πέρασα και μια βόλτα απο το αμφιθέατρο στους Night On Earth. Δεν με συγκίνησε αυτό που είδα, αλλά θα ήταν άδικο να τους κρίνω χωρίς να παρακολουθήσω ολόκληρο το live.

Κρίμα, απο τη χθεσινή μέρα περίμενα πολύ περισσότερα.

synch 2009 - day one

2009-06-13T12:52:00.005+03:00

Εν συντομία, λίγα λόγια για ό,τι πρόλαβα να δω χθές, την πρώτη μέρα του Synch 2009:

Jazzanova. Άρχισαν ακριβώς στην ώρα τους (8:15) με αποτέλεσμα πολύς κόσμος να μην έχει προλάβει να μπεί. Επι σκηνής ήταν μια 9-μελής μπάντα με θανατηφόρο groove, που στα πιο χορευτικά κομμάτια της σε παρέσερνε μαζί της να τα σπάσεις. Τα υπόλοιπα ήταν easy-listening (εκτός ίσως του 'Little Bird' που χάνει χωρίς τη φωνή του Jose James, όσο συμπαθής κι αν είναι ο Paul Randolph). Highlights: 'Look what you 're doing to me', 'Let me show ya' και το θεϊκό 'Boom klicky boom klack'.

Ebony Bones. Πρόλαβα το τέλος του σετ της, αφού πήγα μόλις τέλειωσαν οι Jazzanova. Όλοι οι μουσικοί με στολές, tribal ρυθμοί και χορευτικά (!), punk αισθητική και κομμάτια που δεν ξέρω αν τα άκουγα τώρα θα μου άρεσαν αλλά εκείνη τη στιγμή με σκάλωσαν. Θα θελα να είχα δει περισσότερο πάντως.

Florence and the Machine. Περίμενα πολύ hype για το τίποτα. Ειδικά όταν είδα την λύρα στη σκηνή! Με διέψευσε, μιας και επι σκηνής είναι φανταστική - εμένα τουλάχιστον η παρουσία της με μαγνήτισε! Τα κομμάτια της είναι αρκετά καλά, για άλλη μια φορά δεν ξέρω όμως αν θα μου άρεσαν αν τα άκουγα σπίτι μου (το 'Rabbit Heart' μου αρέσει). Δείγμα του τι διαφορά μπορεί να κάνει η σκηνική παρουσία (και τα ωραία πόδια!), η φανταστική φωνή (που μου έφερε στο μυαλό την Kate Bush) - με λίγη (ή και όχι τόσο λίγη!) δόση απο αλκοόλ - σε ένα live. Στη συνέχεια η Florence εθεάθη μέσα στο κοινό να τα σπάει στο σετ των Friendly Fires.

Tortoise. Τους είχα δει στο Synch στο Λαύριο (το 2004 δεν ήταν;) και είχα μείνει άναυδος, θεωρώντας τους ό,τι καλύτερο είχα δει απο το λεγόμενο post-rock (είχα δει μαζεμένα Godspeed You! Black Emperor, Sigur Ros και Mogwai). Οπότε είχα μεγάλη όραξη να τους δω και χθές. Δεν ξέρω αν έχω αλλάξει εγω (σίγουρα), εκείνοι (πιθανώς) ή αν απλά δεν ήμουν σε mood για εγκεφαλική μουσική, πάντως δεν μπόρεσα να μπω στο trip τους και την έκανα μετά απο κανά μισάωρο για να δω τι λένε οι Friendly Fires.

Friendly Fires. Τους είχα στο μυαλό μου ως μπάντα της οποίας τα remix των κομματιών μου αρέσουν περισσότερο απο τα αυθεντικά. Τρανταχτά παραδείγματα το 'Paris' και το 'Jump in the pool' με τα remix απο Aeroplane και Thin White Duke αντίστοιχα. Καλώς ή κακώς επιβεβαίωσα οτι αν και εμφανέστατα σφιχτοδεμένη και δουλεμένη μπάντα, τα κομμάτια τους δεν λένε πολλά. Εν ολίγοις: βαρέθηκα. Το κοινό τους τα έσπαγε πάντως όπως και οι ίδιοι πάνω στη σκηνή.

...κάπου εκεί παρέδωσα πνεύμα, τριγύρισα λίγο ακόμα στην Τεχνόπολη αλλά κάτι η κούραση, κάτι η ζέστη δεν άντεξα να παρακολουθήσω κάτι άλλο. Συμπεράσματα: το Synch είναι το μόνο φεστιβάλ που είμαι ώς και περήφανος (υπερβολή!) για τα 65 ευρώ που έδωσα για το διήμερο, οι Έλληνες έχουμε πολλά να μάθουμε ακόμα περί σκηνικής παρουσίας, δεσίματος και ποπ μουσικής εν γένει, η Florence είναι θεά και το 'Rabbit Heart' τα σπάει. Η συνέχεια σήμερα, ανυπομονώ για Mulatu!

wise ghetto stories...

2009-06-10T12:42:00.004+03:00

It's been a while, αλλά έχω την εντύπωση αυτή αυτή η περίοδος είναι από τις πιο γεμάτες για τους περισσότερους από μας, είτε έχει να κάνει με εξεταστικές, είτε απλώς περισσότερη διάθεση για έξω, είτε τέλος με τυχόντα δημιουργικά ενδιαφέροντα.Και μιας και βλέπω τον ημιόροφό μας να έχει πιάσει τζαμαϊκανές συχνότητες, θα ποστάρω το εν λόγω αλμπουμάκι, του παντελώς άγνωστού μου Carlos Malcolm,πρόσφατη ανακάλυψη, που είναι αυτό που λέμε kingston - styled -funk.Oμολογώ ότι η εξοικείωσή μου με τις μουσικές του νησιού δεν είναι μεγάλη, μα έχω την εντύπωση ότι ο συγκεκριμένος δίσκος δεν αποτελεί τυπικό δείγμα, μιας και ουσιαστικά οι τοπικοί ήχοι είναι σε δεύτερο πλάνο. και κυρίως σε ρυθμικό επίπεδο. Εξ' ολοκλήρου ορχηστρικό, με μια τραχιά ποιότητα αλλά πλούσια και ευρηματική ενορχήστρωση και ένα υπέροχο πιάνο, με κολλητικές μπλουζοειδείς φράσεις (ειδικά στο Your Kiss Your Smile), φυσαρμόνικα και τα απαραίτητα κρουστάκια, ότι πρέπει για το καλοκαιράκι!!!!

Bonus: τσεκάρετε το τελευταίο του Dj Mitsu the Beats. Φρέσκια άποψη για το hiphop, τρελές συμμετοχές (jose james,κλπ - hey onion!!), τέλεια παραγωγή, εναλλαγές.Από τα καλύτερα φετεινά, ανετότατα!

@oksikemia: Με πρήζωσες με τα σχόλιά σου για ακουστική soul.Oι δύο πρώτοι δίσκοι του Bill Withers (Still Bill και Just As I Am), οι τέσσερεις πρώτοι του Τerry Callier (ειδικά ο πρώτος - the modern folk sound of είναι κιθάρα, μπάσα, φωνή) καθώς και το "Friends and Buddies" του Milton Wright (http://bentleyfunk.blogspot.com/2009/02/milton-wright-friends-and-buddies-1975.html) και το "Stonehenge" του Ritchie Havens( http://www.taringa.net/posts/musica/1225955/Richie-Havens---7-Discos.html)αξίζουν τον κόπο...Μετά πάμε σε γυναικίες φωνές ή πιο folk καταστάσεις...

Πού είναι τα link; Ψάξατε στα προφανή μέρη ;

the aggrolites - IV

2009-06-10T11:58:00.004+03:00

Θα μας τρελάνουν αυτοί οι τύποι... Πάλι έβγαλαν δισκάρα, πάλι μόνο Aggrolites θέλω να ακούω αυτές τις μέρες. Μα όταν ο δίσκος ξεκινάει με κομμάτι σαν το 'Firecracker' τι περιμένεις, σε πιάνει απ' τα μαλλιά και σε χώνει μέσα στην dirty reggae τους. Αυτός είναι ο ορισμός τους για τον συνδυασμό ενός απίστευτα σφιχτού rhythm section, μια κιθάρας, ενός hammond και μια φωνής. Άμα ακούγοντάς τους δεν θες να σηκωθείς απ' την καρέκλα σου είσαι χαμένη περίπτωση, είναι σίγουρο. Και αν οι τόνοι πέφτουν λίγο με το πιο αργό 'What a Complex', έρχεται το 'Wild Time' και βάζει τα πράγματα στη θέση τους - 'Yeay, yeah, yeah, we 're gonna have a wild time'. Μην περιμένετε φιλοσοφίες και βαθιά νοήματα, αυτά είναι για αυτούς που παίρνουν τους εαυτούς τους πολύ στα σοβαρά. Οι Aggrolites κάνουν απλώς αυτό που ξέρουν - παίζουν χορευτική μουσική με επιρροή απο τη Jamaica, τη funk και τη soul και το κάνουν καλά. Πολύ καλά. Πάντα έβγαζαν μεγάλους δίσκους, αυτή τη φορά και με το παραπάνω: 21 tracks έχει το cd (τιτλοφορείται 'IV' - ναι, είναι το τέταρτό τους!) και με τον καύσωνα που επικρατεί ακούγεται ολόκληρος και στο repeat. Δεν υπάρχει λόγος να ξεχωρίσω άλλα κομμάτια (αν και αξίζει μια γραμμή για το 'Keep Moving On' με το ύπουλο hammond), όποιος θέλει να το ακούσει έχει πειστεί ήδη!

Για να μην ξεχνιόμαστε, τον Αύγουστο θα είναι εδώ!

give it a spin

june 11

2009-06-10T11:42:00.002+03:00