The Yellow Bottle

The Bane

2026-09-29T03:21:14.170+05:00

these days

I want to be

the bane

of all the desires

of a single man.

a single man.

his every desire

concentrated on me.

me—

as concentration.

as catastrophe.

another passion: no.

another love: no.

another orgasm

away from me—

no.

I want him

unable to find it.

anywhere.

his only source

of ecstasy.

I want to be

his only source

of ecstasy.

my skin.

my sweet sweat.

the sweet sweat

that he can only get

to induce

in me.

I want him addicted

to my skin—

attached to me

for his pleasure.

attached.

the terrible word.

attached.

I want him

to give to me

whenever he desires.

desire

without manners.

without heaven.

without the lie

that hunger

must become beautiful

before it becomes true.

I want him

to burn my every follicle

with his seed.

every follicle.

make me his forever

with force

and sex

that by no nature

is divine.

no nature.

no divine.

only this.

devour

every inch of me

like he has never

got this pleasure before,

like he will never

get this pleasure again.

although—

in reality—

he will get it again.

and again.

this is important:

again.

because I do not want

the final pleasure.

I want recurrence.

the mouth returning.

the body returning.

the desire returning

to the same address.

me.

I want him

to try to make me

smell like him.

I want his smell

on me.

and every time

it dissipates—

every time

the air steals it,

the water steals it,

the ordinary world

makes me merely myself again—

I want him

to try again.

again.

make me smell like him.

again.

as if possession

could evaporate.

as if possession

were perfume.

as if the body

kept forgetting

and he could not bear

its forgetting.

I want to be seen by him

like the existence

of a goddess

he never thought

would be true.

not divine.

understand this:

goddess—

yes.

divine—

no.

something worse.

something with skin.

something sweating.

something he can touch

and therefore

cannot worship correctly.

I want him

to look at me

like this is

the greatest pleasure

he can achieve

in his life.

this.

not salvation.

not virtue.

not eternity.

this.

when he is inside me.

inside me—

and suddenly

all his desires

have lost their plural.

passion

has lost its elsewhere.

love

has lost its exit.

pleasure

has forgotten

every other language.

desires crystallized into

the shape of me.

me—

the goddess he can touch

a single man.

a single desire.

concentrated.

me.

and when my skin

no longer smells like him—

again.

when desire

pretends it has finished—

again.

when the body

becomes ordinary—

again.

until he cannot tell

whether he desires me

or whether desire itself

has taken my shape.

ONE TWO THREE

2026-09-27T02:53:04.574+05:00

how many times will you break your heart?

ONE
TWO
THREE

the first was my friend. 1

i kissed him.
i thought the hugs meant
there was more.

he froze.
i tried again.
he did not move.

we had sex.
he never touched me.

i have no better way
to write that.

afterwards he took the red bucket
to the hostel bathroom.

to shower my smell off his body.

i remember him carrying it.
i cannot remember what i did
with my hands.

we never talked about it.
he never said he loved me.

the SECOND lover quit me. 2

i took love for granted.
thought he would stay.
thought he would become
a constant—

something i could stop checking
was still there.

i stopped checking.

he said he might not be able
to satisfy me.

i had not imagined
being left
in those words.

even now,
some part of me thinks:

i could have asked for less.

then there was the artist. 3

we fell in love under the stars.
he painted it.

i’m sure i have it somewhere.
in the cloud,
in a backup,
under a filename
i cannot remember.

he chose his boyfriend.

i was the outsider.
i guess he knew that.

somewhere, there is still a painting
of what i thought
we were doing.

i have kept it
longer than we lasted.

FOUR 4
young. curious.
he loved me.
he hurt me too.
terribly.
for a long time.
manipulated me.
threatened me.

i hurt him too.
we knew where to press.
pressed.
kept pressing.
a word.
the one we knew
would do it.

sometimes
there was nothing
to defend.
we stabbed anyway.

he loved me, though.
i kept putting that sentence
after everything.

the FIFTH was the foreigner. 5

dear,
honey,
my love—

never my name.

i answered to all of them.

he thinks he loves me.
he loves having
an easier boyfriend.

one who does not make a fist.
one who is gentle.
one who never raises his voice
like the voices
he used to hear.

there are things i want to say
at their actual volume.

i keep trying to say them
without sounding
as angry as i am.

as argumentative as i am.

honey.

i turn around.

SIX 6

the student.

a stupidity.
obviously,
on my side.

a good lay
and then all this
from me.

he didn’t love me.
he hadn’t even thought of it.

he was comfortable
sleeping with me.

i was already missing him
while he was still there.

but i have an imagination.

i learned i can imagine love too—
with emotions,
with real events,

yes,
with flesh.

fake memories
made out of things
that actually happened.

nothing to cross out.
his body was there.

everything hurts the same.

cracks the same heart.
fills the same brain.

i say the first
as though he has moved out
to make room for the second.

the bucket.
the painting.
the names that weren’t my name.

nothing has moved out.

sometimes i cannot tell
which one i am crying for.

oh, how i wear my heart on my sleeve
and every other organ around it—

dripping blood
on the porcelain tiles
everywhere i go.

each time i think
there cannot be this much of me
left to hurt.

and each time
there is.

i am tired of being able
to survive it.

must be nice
to have a real heart.

must be nice
to read people like a book
without having to imagine
so much.

i go back over what they said.
what they did.

i am still looking
for something
i might have missed.

and the pleasure—

leave the pleasure in.

i remember wanting their bodies.
i remember being glad
i had a body.

there were moments
i did not need to imagine.

i cannot remember the pleasure
without remembering
who gave it to me.

sometimes i miss them
so badly
i stop caring
which parts were love.

god,
i yearn for it
again
and again.

i have been held.
i have gone on starving.

i have made myself easier,
asked for less,
lain beside someone
trying not to move
when i wanted to be held closer.

there is so much i never asked for.

i still want all of it.

even now, writing this,
i want to be interrupted
by someone who loves me.
i want to leave this unfinished.
the door open.
my name
in somebody’s mouth.

the pain engulfs me.
insulates me.
i go numb
everywhere
but the hunger.

i read somewhere
that when the heart stops,
the brain stays awake
for seven minutes,
playing your life back—
a little film
of everything
you have been.

i don’t know if it’s true.
i keep wondering
what they leave in.

the red bucket.
his hand around the handle.
perhaps this time
i will see
what i did with mine.

the stars,
before they were a painting.
before i needed
somewhere to save them.

honey.

i would turn around again.
even knowing.
even with so little time
to hear my name.

and the pleasure.
leave the pleasure in.
please.
there were moments
i wanted nothing
to end.

his body beside me.
mine, moving closer
in the small ways
i hoped he would notice.

seven minutes.

will i spend them
watching their mouths,
trying to hear something
i could not hear
the first time?

will i still think
i could have asked for less?

i want there to be more
by then.
someone i do not have to
pause the memory
to be sure of.

but i know myself.
show me the room
and i will look
for who is in it.
show me his hands
and i will wait
for them.

i have gone over this
for years.
what am i going to do
with seven minutes
except look again?

the faces change.
the rooms change.
sometimes i am laughing.
sometimes a hand
is already on me
and i want it
closer.

i remember this.

how i could be
in so many different beds
thinking
the same thing.

perhaps now
i can ask.
perhaps i can say
how much.

i watch myself
open my mouth.

god.

let it be love
this time.

ONE

Lately, I've been thinking less about sex and more about intimacy.

2026-09-25T00:14:47.646+05:00

Lately, I've been thinking less about sex and more about intimacy.

Not the kind that's loud or performative.

The quiet kind.

The kind where someone reaches for your hand without thinking.

Where conversations wander until three in the morning because neither of you wants the night to end.

Where silence isn't awkward.

Where you can sit in the same room doing completely different things and still feel together.

Maybe this is just what happens as you get older.

Or maybe you simply realise that being touched and being known are two very different things.

Sometimes I don't miss sex.

Sometimes I miss being held.

I miss someone brushing my hair away from my face.

I miss falling asleep before the movie ends because I know someone will still be there when I wake up.

I miss hugs that aren't saying hello or goodbye.

I miss people who ask if I've eaten and actually wait for the answer.

I miss someone saying, "Text me when you get home," and meaning it.

I miss grocery shopping with someone. Arguing over what snacks to buy.

Cooking too much food because two people always overestimate how hungry they are.

I miss sharing comfortable silence instead of feeling like every quiet moment has to be filled.

Maybe what I miss is tenderness.

I think a lot of us quietly lose our communities as we get older.

We move away. We get busy.

Careers happen.

Death happens. Life happens.

One day you look around and realize the people who knew every version of you now live in different cities, different countries, different time zones. Catching up becomes something you keep meaning to do.

The loneliness isn't dramatic.

It is not sad.

It's eating dinner alone.

It's having good news and not knowing who to text first.

It's being sick and realizing no one knows.

It's hearing a song that would've made someone laugh and having nowhere to send it.

It's seeing something beautiful and instinctively turning to say,

"Look at that,"

before remembering you're by yourself.

Maybe that's why I've started craving softness more than excitement.

Not grand romance.

Not perfect love.

Just warmth.

Someone who stays after the credits roll.

Someone who notices when I'm unusually quiet.

Someone who remembers how I take my tea without asking.

Someone who reaches for my hand in a crowded room, not because they're afraid of losing me, but because holding it has become second nature.

Maybe intimacy isn't found in the biggest moments.

Maybe it's found in someone peeling fruit for you because they know you hate doing it.

In making you coffee before you've opened your eyes.

In stealing the blankets and apologizing with sleepy cuddles.

In forehead kisses.

In inside jokes that no one else would understand.

In the ordinary rituals that slowly become another way of saying,

"I'm glad you're here."

Maybe the greatest luxury isn't being desired.

Maybe it's feeling safe enough to be ordinary with someone.

To be tired.

To be quiet.

To be sick.

To be boring.

To be fully yourself without wondering if that's still enough.

I don't know.

I just know I've been missing people more than I've been missing sex.

Thoughts of ending everything

2026-09-25T00:05:18.976+05:00

Thoughts of ending everything

Is like feeding a stray cat.

It comes trembling.

Sharp ribs under the thin coat

Eyes full of cracked hope.

Ready to be yours

Wanting to be helped.

Once you fed,

give shelter

It never leaves.

It goes back to the garden,

roam in the neighborhood

But it always

Always comes back.

Whenever it is time

to feed him (you)

Every time at breakfast,

then lunch

Then again, dinner.

You talk with it

As you live lonely.

It knows your sighs

Better than your laughs.

You endure the scratches

Washes the blood

Cover the bruises of its bite.

You still pet

Trying to understand

With all the tenderness

You can summon.

(You barely can)

Thoughts of ending everything

Is like feeding a stray cat

It purrs and lies close to you at night.

Taking your warmth.

Pretending to be with you.

Even if it's asleep

You move

It wakes up.

It sends this gnarly cry.

You freeze.

You lie still.

You stay.

Obedient.

In the morning,

You wake up

Slowly,

Moving like a mother

Around her sleeping baby

You shift the blankets

With the softest hands

You hold your breath

Don't say a word.

As if that will help you.

You curse the stray, -

The one you never

wanted to keep.

The one you never

wanted to follow you home.

You make your coffee.

Like a ritual to survive.

Every motion is familiar.

Redundant.

Reassuring.

You look at the steam.

Like a ghost, you once knew

Then you turn back

To get the cup.

It is there

Watching

Looking right into your eye

Back arched, Tail raised,

Fur fluffed, ear pointing back.

You tiptoe around the thought.

Around the memory.

As if there is shattered

glass on the floor.

You move inch by inch.

You move, finally

You take a bath.

You book a cab.

You work.

You send emails.

Like a well written

‘nothing really happens’

series.

You float in the flow,

as if the stray

Is not watching you anymore.

Thoughts of ending everything

Is like feeding a stray cat.

You open the doors

It stretches in front of you

As if it's happy to see you

It enters the house

Tail high

As if it owns the house.

(Maybe it does)

It rubs against your legs

As if it misses you

As if it belongs

And you almost believe it.

Now it knows you.

Now the stray knows your house.

The one who was never invited

knows your backyard.

What you buried and

What you have forgotten,

forgiven.

Left to time.

Left to decay.

The one who was never invited

knows your cupboards,

drawers, and the wooden almirah.

It knows the pill box

and why you take them.

It stares each time you take it.

And still-

Every time you pet

It's bites and scratches.

Claws, scratches, bites.

Blood, bruises, pain.

New wounds that bloomed

Over the old.

New bruises

over the old.

Barely Vanished,

Still ache.

The wall is still.

The room barely moves.

Under the Red Sheets

2026-09-24T23:30:53.060+05:00

Beneath the red sheets,

sleep draws my knees toward my body

until my belly touches my thighs—

its cooler skin meeting their warmth

along the fold of me,

a close, unlit seam

he finds without waking me.

He eases his fingers between them,

following the line of their touching.

Where my belly had felt my thighs,

it feels his palm now;

their warmth gathers

against the back of his hand.

There, tucked into that meeting,

each finger makes its small rise and bend.

The rough grain of his palm

catches lightly against my belly

before his hand grows still—

held where my body

had been touching only itself.

This is how we know each other

with our eyes closed:

his fingers finding the curve

I have forgotten to be careful with,

my belly knowing his hand

by the places it is not quite smooth.

I leave my stomach where sleep leaves it.

My breath goes all the way in,

all the way out,

moving my skin against his palm

without waking either of us

enough to speak.

The coolness beneath his fingers

slowly becomes their warmth.

He does not need me to keep still

to keep his hand there.

Above us, the red sheets

rise over my hip and fall over his,

their creases left untended.

I sleep with my mouth a little open,

his hand between my belly and my thighs,

familiar with the small movements

of a body no longer arranging itself—

and nothing in me

draws back when I breathe.

We will stop talking in the future.

2023-04-29T22:36:00.002+05:00

We will stop talking slowly in the future.

I might still be smoking the same old brand of cigarettes

we used to smoke.

Or even keep the dresses

you left home after a quick visit.

But.

Slowly, in the future, we will stop talking.

I might still listen to the same Playlist we created.

Even keep the movies we love to watch over and over again.

I swear I will keep the books

we kept exchanging, and sure,

I will go through the highlighted neon green letters.

Over and over again.

I will go through the old hard disk full of our selfies.

The one on a rainy day in the cable cars over that dam and gardens,

The one at the railway station when

I was saying you a brief good bye.

The one where you looking at the stars,

I can barely see you but you still there,

looking at the stars and gazing at me often.

But.

Eventually, in the future, we will stop talking.

I might call you occasionally over a long-distance phone call.

And I am sure I will ask about your mother's arthritis.

I will always keep in mind about your niece,

and we might exchange words like how fast time is going

and how fast he is growing.

We might tell we still love each other

over some messaging app.

But.

By and by, in the future, we will stop talking.

I might love how we love each other at the good times,

and I might hate how we love each other at the miserable times.

I might even remember your birthday

or try to look up the websites to deliver some flowers to the distant land where you will be living.

Then I remember you saying you don't like flowers

and cancel everything.

Why you don't like flowers?

That would have been so easy, I might think.

But

As the day turns dark. And do the same over and over again.

In the future.

Ever so slowly,

We might stop talking to each other.

Love ends as it begins, as it should be;

as it will be.

Ever so slowly.

We will stop talking in the future.

The Black Sheep By Bert Hellinger

2023-01-29T13:07:00.007+05:00

The so-called black sheep of the family are, in fact, hunters born of paths of liberation into the family tree.

The members of a tree who do not conform to the norms or traditions of the family system, those who since childhood have constantly sought to revolutionise beliefs, going against the paths marked by family traditions, those criticised, judged and even rejected, these are usually called to free the tree of repetitive stories that frustrate entire generations.

The black sheep, those who do not adapt, those who cry rebelliously, play a basic role within each family system, they repair, pick up and create new and unfold branches in the family tree.

Thanks to these members, our trees renew their roots. Its rebellion is fertile soil, its madness is water that nourishes, its stubbornness is new air, its passion is fire that re-ignites the light of the heart of the ancestors.

Uncountable repressed desires, unfulfilled dreams, the frustrated talents of our ancestors are manifested in the rebelliousness of these black sheep seeking fulfilment. The genealogical tree, by inertia will want to continue to maintain the castrating and toxic course of its trunk, which makes the task of our sheep a difficult and conflicting work.

However, who would bring new flowers to our tree if it were not for them? Who would create new branches? Without them, the unfulfilled dreams of those who support the tree generations ago would die buried beneath their own roots.

Let no one cause you to doubt, take care of your rarity as the most precious flower of your tree.

You are the dream of all your ancestors.

The last fight

2022-11-22T22:57:00.002+05:00

അവസാനമായി വീണ്ടും ഉളുപ്പില്ലാതെ ഞങ്ങൾ വഴക്കിട്ടു പിരിഞ്ഞു. തീർപ്പ് പറയാതെ, ഉപചാരം പറഞ്ഞൊഴിയാതെ, തിരിഞ്ഞു നോട്ടവും, കണ്ണ് നിറയ്ക്കും വരെ ബസിൽ നിന്ന് നോക്കി നിക്കാതെയുമുള്ള യാത്ര അയപ്പ്. അഞ്ചു വർഷത്തെ പ്രണയം. വഴക്കിട്ടും, പരിഭവിച്ചും, തമ്മിൽ കാണാനുള്ള നീളൻ യാത്രകൾ നിരന്തരം ചെയ്തും ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത പ്രണയം. ഇത്രയധികം ഞാൻ ഒരു കാമുകന് വേണ്ടി യാത്ര ചെയ്തിട്ടില്ല. അവനും അങ്ങനെ തന്നെയാണെന്ന് വേണം പറയാൻ. അപരിചിതമായ പല ബസ്സ് റൂട്ടുകളും ഒരു പക്ഷെ പഠിച്ചെടുത്തു.

കോഴിക്കോട് നിന്ന് പാലക്കാട് ബസ്സ് കേറി അര്യമ്പാവ് ഇറങ്ങി കരിമ്പുഴ വഴി ശ്രീകൃഷ്ണപുരം. ബാപ്പുജി പാർക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ള അടുത്ത സ്റ്റോപ്പ്. അവിടെയാണ് ഇറങ്ങേണ്ടത്.

അങ്കമാലി റയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ ഇറങ്ങി നേരെ മുന്നിലുള്ള പ്രൈവറ്റ് ബസ് സ്റ്റാൻ്റിൽ നിന്ന് കൊരട്ടി ബസ്സ് കേറി ചിറങ്ങര എത്തും മുൻപേ ഇറങ്ങണം. അപ്പോളോ ആശപത്രി കഴിഞ്ഞാൽ അടുത്ത സ്റ്റോപ്പ്. ആശുപത്രി വലുതാണ്. ('You won't miss it.')

മൈസൂരിൽ ഇറങ്ങി ഒരു uber വിളിച്ചാൽ മതി. കമ്പനിയുടെ ഫസ്റ്റ് ഗേറ്റിൽ നിറുത്തി തരും.

തമ്പുരാൻ മുക്കിൽ ഇറങ്ങി കമ്പനിക്ക് അടുത്തുള്ള വഴിയിലൂടെ ഉള്ളോട്ട് ഒന്ന് നടന്നാൽ മതി. ഒരു വീടിൻ്റെ മുകളിൽ അണ് ഞാൻ താമസം.

ഈ അഞ്ചു വർഷത്തിനിടെ എത്രയെത്ര വഴി പറയലുകൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട് നമ്മൾ തമ്മിൽ! അന്നു നമ്മൾ ഉപചാരങ്ങൾ ഒന്നും പറയാതെ പിരിഞ്ഞപ്പോ ഞാൻ കരുതി നമ്മൾ ഇനി കാണുകില്ലെന്ന്. ഒരു വഴക്കിൻ്റെ ഒടുവിൽ പിരിഞ്ഞു തീരുമെന്ന്. അന്നു വൈകീട്ട് തന്നെ മിനക്കെട്ട് നീ ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലെത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു. ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിൽ വരുമ്പോഴൊക്കെ പോവാറുള്ള ബീർ പാർലറിൽ വച്ച് നീ വീണ്ടും പരിഭവം പറഞ്ഞു. ഞാനും സുഹൃത്ത് ധവനും നീയും കൂടിയിരുന്നു രസിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് നീ പതിയെ എന്നോട് പറയുന്നത്:

"നിൻ്റെ പഴയ കാമുകനെ കുറിച്ചൊക്കെ പറയുമ്പോഴും... എന്നെ കുറിച്ച് നിൻ്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ പറയുമ്പോഴും ....നല്ല വെത്യാസമുണ്ട്"

എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ ഞാൻ കുറച്ചു നേരം നിന്നെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ബീർ പർലറിൻ്റ തിളങ്ങുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ നിൻ്റെ മുഖം ഞാൻ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ ഒന്ന് നോക്കി.

"അല്ല ഞാൻ പറഞ്ഞു എന്നേ ഉള്ളൂ" നീ പരിഭവം മറച്ചു പറഞ്ഞു വച്ചു.

നീ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്നോട് തന്നെ എനിക്കൊരു സംശയം അണ് തോന്നിയത്. നേരാണ്. നമ്മൾ വഴക്കിടുമ്പോഴൊക്കെയും ഞാൻ പലതും അവരോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മുന്നിലിരിക്കുന്ന കുപ്പികളുടെ എണ്ണം കൂടുന്നത് പോലെ ചിന്തകൾ കൂടുന്നില്ല. മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ ബീർ ചില്ലുഗ്ലാസിൽ ഇരുന്ന് കുമിളയിട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു സിപ്പ് എടുത്ത് ഞാൻ ആലോചിച്ചു. എൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വേണ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യരിൽ ഒരാളാണ് ഈ ചോദിക്കുന്നത്. Come out ചെയ്തപ്പോഴും, വീട്ടിലും നാട്ടിലും ഓടി നടന്ന് പ്രസംഗിച്ചു നടന്നപ്പോഴും കൂടെ നടന്നവൻ.

"ടാ, നീ ആയിരുന്നില്ലേ എൻ്റെ കൂടെ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നത്. Come out ചെയ്തപ്പോഴും..."

മുഴുവനായി പറയാൻ സമ്മതിക്കാതെ നീ ഇടയ്ക്ക് കയറി പറഞ്ഞു.

" ചെക്കാ, ഞാൻ പറഞ്ഞെന്നെ ഉള്ളൂ.

തോന്നി. പറഞ്ഞു.

അതിനെ കുറിച്ച് നീ ഇനി ആലോചിക്കേണ്ട"

കുപ്പി എട്ടൊമ്പത് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഫോർട്ട് കൊച്ചി ബീച്ചിൽ പോവണമെന്നായി നിനക്ക്. കൂട്ടുപിടിക്കാൻ എൻ്റെ ധവനും.

"ഫോർട്ട് കൊച്ചി രാത്രിയിൽ അത്ര നല്ല സ്ഥലമല്ല" എൻ്റെ ഉള്ളിലെ പേടി മറച്ച് ഞാൻ വെറുതെ പറഞ്ഞു വച്ചു ഒരു വയസ്സൻ്റെ ദീർഘവീക്ഷണം നടിച്ചു ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടു. നാക്ക് നല്ലപോലെ കൊഴയുന്നുണ്ട്.

"ഫോർട്ട് കൊച്ചി രാവിലെ ഉള്ള പോലെ തന്നെയാണ് രാത്രിയും. ഇപ്പൊ ഇറങ്ങിയില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ അവസാന ബോട്ടിന് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോവും"

നിൻ്റെ തിരിച്ചുപോവുമെന്ന ഭീഷണിയിൽ ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

കൂടെ നടന്നു.

വർഷങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിനിടയിൽ ഒരു നൂറു തവണ ഞാൻ നിന്നോട് വഴക്കിട്ടിറ്റുണ്ടാവും. പക്ഷേ, ഇന്ന് ഞാൻ ഒന്നും പറയുന്നില്ല. രണ്ട് മൂന്നു ദിവസം. അതിനപ്പുറം വിചാരിച്ചാൽ പോലും എത്താൻ ആവാത്ത ദൂരങ്ങളിൽ നീ പോവുകയാണ്. അതോർത്ത് ഇത്തവണ നിൻ്റെ ഭ്രാന്തന് ഞാൻ കൂട്ട്വരാമെന്ന് വച്ചു.

കഴിഞ്ഞ കൊറോണ കാലത്തിലാണ് നമ്മൾ വഴി പിരിയുന്നത്. എന്നാലും അഞ്ചു കൊല്ലം പ്രണയിച്ച മനുഷ്യനെ എങ്ങനെയാണ് ചുരുങ്ങിയ കാലം കൊണ്ട് മറക്കാൻ കഴിയുക! ബ്രേക്ക് അപ്പ് ആയിട്ട് രണ്ട് കൊല്ലമായിട്ടും നമ്മൾ ഇപ്പോഴും സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്, ഉമ്മ വയ്ക്കുന്നുണ്ട്. അല്ലെങ്കിലും പ്രണയിച്ച ആളുകളെ ഒക്കെ മറക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ, അത് എത്ര കാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും, പഴയ സ്ലൈഡ് പ്രൊജക്റ്റിൻ്റെ സ്ലൈഡ് വീഴുന്ന പോലെ നമ്മൾ ഇരുവരും മറന്നുപോയ സ്ഥാനങ്ങളിൽ വന്ന് വീഴും. പഴയപോലെ മിണ്ടുകയും ഉമ്മവയ്ക്കുകയും ചെയ്യും. അടുത്ത തവണ നീ വരുമ്പോൾ വീണ്ടും നമ്മൾ ഒരുമിക്കും. ഒരു ചെറിയ നേരത്തേക്ക് എങ്കിലും പഴയ പ്രണയം അഭിനയിക്കും.

നീ എൻ്റെ കൈപിടിച്ച് വലിച്ചു കൊണ്ടു പോവുകയാണ്. കുടിച്ച ബീർ മൊത്തം തലയിൽ ഉള്ളതുകൊണ്ട് നേരെ ചൊവ്വേ നടക്കാൻ ഞാൻ ഒരുാപാട് ബുദ്ധിമുട്ടി. പുറത്ത് അതൊന്നും കാട്ടാതെ നിൻ്റെ കൂടെ ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലെ കല്ല് പതിച്ച നടവഴികളിൽ രാത്രി ഞാൻ നടന്നു.

ഒരു ഫോൺ വിളി അകലെ മാത്രമായിരുന്നു എപ്പോഴും നീ. റിസർച്ച് ലാബിലെ മനസ്സു മടുക്കളിൽ പല സായാഹ്നങ്ങളും ഞാൻ നിന്നെ വിളിച്ചു കരയാറുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ കരഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ ഒക്കെയും നീ പിറ്റേന്ന് തന്നെ തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് വണ്ടി കേറാറുമുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടു മനുഷ്യർക്ക് അടുക്കാവുന്നതിൻ്റെ പരമാവധി നമ്മൾ അടുത്തു. അത്രയ്ക്ക് അടുത്ത മനുഷ്യര് ഇനി കാണൽ ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു പിരിയമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു സങ്കടം ഉണ്ടാവും.

ഒരു പക്ഷെ നമ്മൾ ഇരുവരും കാണില്ലായിരിക്കും. ഒരുമിക്കില്ലായിരിക്കും.

നീ നാട്ടിൽ തന്നെ നിന്നാൽ തന്നെയും ഒരു പക്ഷെ നമ്മൾ ഇരുവരും വേറെ വഴികളിൽ നടന്നു പോയേനെ. പക്ഷേ നീ പോവുന്നതിലൂടെ ഒന്നായേക്കാമെന്ന സാധ്യത അണ് ഇല്ലാതാവുന്നത്. പ്രണയത്തിൻ്റെ സാധ്യത എടുത്തു മാറ്റപ്പെടുകയാണ്, അരക്ഷിതമാകയാണ്. സ്വാർത്ഥമെങ്കിലും അതിൻ്റെ മുന്നിലാണ് ഞാൻ നിസ്സഹായൻ ആവുന്നത്.

പോവുന്നതിനു മുൻപേ ഒരുപാട് നേരം കൂടെ ഇരിക്കണമെന്ന് ഞാൻ അല്പം ആഗ്രഹിച്ചു പോയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് നീ നടന്ന വഴിയേ ഞാൻ നടന്നു. ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലെ ചീന വലകൾ രാത്രിയിലാണ് സജീവം. റോഡിൻ്റെ ഒരു ഓരം ചേർന്ന് നിൻ്റെ കൂടെ നടന്ന് നടന്ന് പോവുകയാണ്. ബീച്ചിലെ പഴയപാലത്തിൽ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് ഇരുന്നു. നീ എന്നോടും ഞാൻ നിന്നോടും ഒന്നും പറയാതെ ഉമ്മകൾ കൈമാറി. അടിച്ചു കയറ്റിയ ബീറിൻ്റെ ധൈര്യത്തിൽ നമ്മൾ വീണ്ടും ഉമ്മവച്ചു. നിൻ്റെ ചുണ്ടുകൾക്ക് ബീരിൻ്റെയും സിഗരറ്റിൻ്റെയും രുചി.

നമ്മളെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു സുഹൃത്ത് അകലങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. ബീച്ചിൻ്റെ മറുവശത്തെ ഷിപ്പ് യാർഡ്ൻ്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം തിരകളിൽ തിളങ്ങി നടന്നു. നിന്നെ ഒരിക്കൽ കൂടി ചുണ്ടിൽ ഉമ്മ വച്ചു ഞാൻ നിൻ്റെ തോളിൽ ചരിഞ്ഞു. കൂടെയുള്ള സുഹൃത്തിന് എന്ത് കരുതുമെന്നു വിചാരിച്ചു ഞങ്ങൾ പാലത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് അവനുമായി വീണ്ടും കുറേ നേരം സംസാരിച്ചു, ബോട്ട് ജെട്ടിക്ക് അടുത്തുള്ള ഞങ്ങളുടെ ഹോട്ടൽ മുറിയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.

ബീയറിൻ്റെ ശക്തിയിൽ നീ നേരത്തെ ഉറങ്ങി പോയിരുന്നു. ഞാൻ ഉറക്കമില്ലാതെ നിന്നെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ഒടുവിലായി നമ്മൾ ഒരു കിടക്കയുടെ ഇരുവശവും ചേർന്ന് കിടക്കുകയാണ്. വിരിപ്പിൻ്റെ മടക്കുകൾക്കിടയിൽ നീ തലയണയുടെ അടിയിൽ മുഖം വച്ചു കിടക്കുകയാണ്. ഒരു പ്രണയത്തിൻ്റെ അധ്യായം എന്നെന്നേക്കുമായി അടച്ചിടുന്ന പോലെ. നീ അലക്ഷ്യമായി വിരികൾക്ക് ഇടയിൽ തുറന്ന് വച്ച കയ്യുള്ളത്തിൽ ഞാൻ ഉമ്മ വച്ചു. ഞരക്കത്തോടെ നീ എന്നെ ചേർത്തു പിടിച്ചു.

എൻ്റെ കണ്ണുകൾ ഭാരം വച്ചു തുടങ്ങി. ഞാൻ മനസിലോർത്തു "നിന്നിലേക്ക് ഉള്ളതായിരുന്നു എനിക്ക് ഇന്നോളം തെറ്റിയ വഴികളോക്കെയും". ആ ചിന്തയുടെ അവസാന വേരുകളിൽ ഞാൻ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി.

****

ഒരു ഗ്രൈന്ഡർ ഡേറ്റ്

2021-07-17T23:42:00.003+05:00

ഇന്നലെ ഞാൻ ഒരാളെ ഗ്രൈന്ഡറിൽ

പരിചയപ്പെട്ടു. ഞാൻ കാണുന്ന സിനിമകൾ ഒക്കെയും അയാൾ കണ്ടതാണെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് അയാളെ ഇഷ്ട്ടമായതാണ്.

പുസ്തകങ്ങൾ പലതും വായിക്കാറുണ്ടെന്നും. മാധവിക്കുട്ടിയെ ഇപ്പോഴും മലയാളികൾക്ക് മനസ്സിലായിട്ടില്ലെന്നും. അതുകൊണ്ടാണ് അവരെക്കുറിച്ചു സിനിമകൾ എടുത്തതെന്നും പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാൻ മൂളികേട്ടു.

അംഗീകരിച്ചു.

ജെ.കെ റൗളിങിന്റെത് ട്രാൻസ് എക്സ്ക്ലൂസീവ് ഫെമിനിസം ആണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ അത് ഗൂഗിൾ ചെയ്തു നോക്കി. എനിക്കറിയാത്തത് അയാൾക്കറിയുമല്ലോ എന്നാലോചിച്ചു. അയാളുടെ ബുദ്ധിയുടെ എല്ലാ മാനങ്ങളോടും എനിക്ക് അടങ്ങാനാവാത്ത അസൂയ തോന്നി.

മങ്ങി പോവാത്ത മൂർച്ചയുള്ള അയാളുടെ മലയാള വാക്കുകളിൽ പലതും ഞാൻ കേട്ടിട്ടില്ല. ഇംഗ്ലീഷിലെ അയാളുടെ വാക്കുകൾ അതിലും കട്ടിയുള്ളതായിരുന്നു. അയാൾ അതൊക്കെയും എന്റെ അടുത്തിരുന്നു പറയണമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

സിൽവിയ പ്ലാത്തിന്റെ വരികൾ സെക്സിന് ശേഷം വായിച്ചു കേൾപ്പിക്കാമെന്ന് പലപ്പോഴുമായി അയാൾ സത്യം ചെയ്തു. വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി ഞാൻ പല തവണ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടും വരാൻ ഒക്കില്ലെന്ന മുടന്തുന്യായത്തിന്റെ ഒടുവിൽ ഞാൻ അയാളെ നേരിട്ടു വിളിച്ചു.

കാണാനുള്ള കൊതികൊണ്ടും, അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഇംഗ്ലീഷ് ലവലേശം കയറിവരാതെ സംസാരിക്കാനുള്ള അയാളുടെ കഴിവ് നേരിട്ടൊന്ന് കാണാനും കൂടി ഞാൻ അയാളെ സിറ്റിയിലേക്ക് വരുത്തിച്ചു.

ബസ് ഇറങ്ങി എന്നെയും കൂട്ടി അയാൾ എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ വണ്ടി ഓടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. തുരുതുരാ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മനുഷ്യന് ഇതെന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ഞാൻ ആലോചിച്ചു.

കാറിൻ്റെ പിൻ സീറ്റിലെ സോഫിയ വാർഡിന്റെ "ലൗ ആൻഡ് അദർ തോട്ട് എക്സ്പിരിമെന്റ്" എന്ന പുസ്തകം ആണ് അയാളെകൊണ്ടു സംസാരിപ്പിച്ചത്. കാഫ്കയുടെ മെറ്റമോർഫോസിസ് പോലെതന്നെയാണ് ഈ പുസ്തകമെന്നു ആണയിട്ടു അയാൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

നേരും നുണയും അതിൻ്റെ പുളഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അതിർ വരമ്പുകളും, പുസ്തകത്തിലെ റേച്ചലിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു ഇരച്ചു കയറിയ കോളനി വിട്ടിറങ്ങിയ ഉറുമ്പിനെക്കുറിച്ചും അയാൾ വാതോരാതെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആ അനുഭവം പങ്കിടാൻ കഴിയാതെ വരുന്ന രേച്ചലിൻ്റെ ശാസ്ത്രജ്ഞയായ ഭാര്യയുടെ കുറവ് അവർ ശാസ്ത്രം പഠിച്ചതാണെന്നും അയാൾ വാദിച്ചു ജയിച്ചു. രേച്ചലിൻ്റെ മസ്തിഷ്കത്തിൽ വളരുന്ന ഉറുമ്പിന് അവളുടെ തന്നെ സ്വഭാവമാണെന്നും, അവളും ഉറുമ്പും ഒന്നുതന്നെയാണെന്നും, ജീർണത ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഉറുമ്പ് രേച്ചലിൻ്റെ ഒപ്പം അവളായി തന്നെ മാറുകയാണെന്നും പറഞ്ഞു തീർത്തപ്പോൾ എനിക്കയാളുടെ മസ്തിഷ്കം പുറത്തെടുത്തു തിന്നണമെന്നാണ് തോന്നിയത്. അതിൻ്റെ അനേകായിരം സംഭവ്യത ഞാൻ കണക്കുകൂട്ടി.

കാർ നിറുത്തിയ വഴി എനിക്ക് പരിചയമില്ലെങ്കിലും അവിടെ നിറുത്തിയത്തിൻ്റെ ഉദ്ദേശ്യം എനിക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ എത്രയെത്രെ യാത്രകൾ ഞാൻ പോയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഇയാളും മറ്റൊരു ഗ്രൈന്റഡർ ഡേറ്റ് പോലെ തന്നെ ഒരു ഇരുട്ടിൻ്റെ മറവിലെ സുഖത്തിനായിട്ടാണ് എന്നെ വിളിച്ചതെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ എനിക്ക് ഓക്കാനിക്കാൻ വന്നു. ഒരു മുറിയെങ്കിലും എടുക്കാമായിരുന്നു. പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ എൻ്റെ മുറി തന്നെ ഒന്നു അടിച്ചുവാരി വൃത്തിയാക്കിയേനെ.

അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ അയാൾ എന്നെ ഉമ്മവയ്ക്കാൻ വേണ്ടി അടുത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു കൂടെ കൈകൾ തുടയുടെ ഇടുക്കുകളിൽ ചൂടുപിടിച്ചു നിറുത്തി. ഞാൻ ഉമ്മ വച്ചു. അയാളുടെ പ്രായപൂർത്തിയായ കുറ്റി രോമങ്ങൾ ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു. കാറിന്റെ പിൻ സീറ്റിലേക്ക് കേറിച്ചെന്ന് ഞാനും ആയാളും ചെയ്തു തീർക്കാൻ കഴിയുന്ന ഓരോന്നും ചെയ്തു തീർത്തു.

ഇത്രയധികം വായിച്ചിട്ടും രതി മാത്രമാണ് എനിക്ക് വേണ്ടതെന്ന് പറയാൻ പറ്റാത്ത അയാളുടെ നട്ടെല്ല് അവിടെ തന്നെയില്ല എന്നു ഞാൻ തപ്പി ഉറപ്പുവരുത്തിയിരുന്നു. ഹാർഡ് ബൈൻഡ് പുസ്തകൾ ഒന്നിനുമുകളിൽ ഒന്നായി അടുക്കിവച്ചത് പോലെ, അയാളുടെ, സാധാരണയിൽ കവിഞ്ഞു പുറത്തേക്ക് മുഴച്ചു നിൽക്കുന്ന കശേരുക്കൾ, ഓരോന്നും ഞാൻ എണ്ണി തീരുന്നതിന് മുൻപ് എല്ലാം അവസാനിച്ചിരുന്നു.

തിരിച്ചെന്നെ ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ ആക്കിയ ശേഷം. നിന്നെ കണ്ടതിൽ സന്തോഷം ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് യാത്ര പറഞ്ഞു പോയി. വീട്ടിലേക്കുള്ള തിരക്കുകുറഞ്ഞ ബസ്സിൻ്റെ ഏകാന്തതയുടെ ആളോഹരി എനിക്കായി വീട്ടിൽ കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ ഞാൻ ഗ്രൈന്ഡർ തുറന്നു.

"Can host. Alone" എന്ന് പ്രൊഫൈൽ തിരുത്തിയെഴുതി ഞാൻ വരുന്ന സന്ദേശങ്ങക്കൊക്കെയും മറുപടി അയച്ചു.

എൻ്റെ സ്റ്റോപ്പിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ ഒരാൾ എന്നെ വിളിച്ചു വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി ചോദിച്ചു. ഞാൻ എല്ലാം പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. എന്താണ് ഇഷ്ട്ടമെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ. എന്തായാലും കുഴപ്പമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ ഫോൺ വെച്ചു. ഞാൻ കിടക്കുന്ന കിടക്കയുടെ മറു ഭാഗം ചൂടുപിപ്പിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ല. സിൽവിയ പ്ലാത്തിന്റെ വരികളെക്കാളും അതാണ് എനിക്ക് വേണ്ടതെന്ന് ഞാൻ അയാളോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. ഇന്നൊരു രാത്രിയെങ്കിലും അത് സംഭവിക്കുമെന്ന് ആലോചിച്ചുകൊണ്ടു ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.

Things that i want my mothers to know (Happy mother's day to you)

2021-05-11T13:57:00.004+05:00

നിൻ്റെ മരിപ്പിൻ്റെ അന്ന്

2021-04-18T21:57:00.001+05:00

നിൻ്റെ മരിപ്പിന്റെ അന്നാവും ഞാൻ ആദ്യമായി നിൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്.

നീ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെയുള്ള വീടിൻ്റെ മുന്നിലൊരു ടാർപോളിൻ വിരിച്ചു കാണും.

കയറി വരുമ്പോൾ തന്നെ ആളുകൾ എന്നെ നോക്കി നിൽക്കും. ആരെന്ന് ഒരുപാട് നോട്ടങ്ങൾ ചുറ്റും വീഴും.

ഉത്തരങ്ങൾ ഒന്നും പറയാതെ നിന്നെ കിടത്തിയ ഇടനാഴികയിൽ ഞാൻ കയറിച്ചെല്ലും.

എന്നെ കാണുമ്പോൾ ഒരിക്കൽ കൂടി ശക്തിയെടുത്തു പെണ്ണുങ്ങൾ ഉറക്കെ കരയും.

നീ മരിക്കുമ്പോൾ അവശേഷിക്കുന്ന ഒടുവിലത്തെ സാക്ഷി ഞാൻ മാത്രമാവുമെന്ന് ഞാനോർക്കും.

കരച്ചിലിൻ്റെ കൂടെ ഞാനും ചേരും.

എത്ര തന്നെ ഞാൻ നിലവിളിച്ചു കരഞ്ഞാലും ഇത്ര കരയുന്നത് എന്തിനെന്ന് ആളുകൾ കുശുകുശുക്കും.

സുഹൃത്ത് ആയിരുന്നു, സീനിയർ ആയിരുന്നു, കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ആളായിരുന്നു എന്നൊക്കെ പലരും അവകാശപ്പെടും.

ഞാൻ ഇയാളെ പ്രണയിച്ചിരുന്നെന്നു ഉറക്കെ പറയുമ്പോൾ നിരത്താൻ തെളിവുകൾ ഒന്നുമില്ലാതെ ഞാൻ പരിഭ്രാന്തിപ്പെടും.

എൻ്റെ മകൻ അത്രക്കാരൻ അല്ലെന്ന് നിൻ്റെ അമ്മയും, വീട് മാറിയതാണെന്നു അച്ഛനും തുറന്നു വാദിക്കും.

ഇത്തരക്കാരെ കൊണ്ടു നടക്കാൻ ആവാത്ത അവസ്ഥയാണെന്ന് മരണാനന്തര ചടങ്ങുകൾ നോക്കുന്ന കാരണവർ ഇറക്കെ അഭിപ്രായപ്പെടും.

ഇറങ്ങി ഒന്നു പോയിത്തരുമോയെന്ന് അനിയത്തിയും, മരണവീടാണെന്നു ഓർക്കണമെന്ന് നാട്ടുകാരും താക്കീത് തരും.

ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ ഒരു മരണവീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാവുന്ന പോലെ തോന്നും. ദൂരെ നിന്ന് മാത്രം ശവം അടക്കുന്നത് ഞാൻ നോക്കി നിക്കും. കൂടെ ചേർന്ന് കരയാൻ ആളുകളെ നോക്കുന്നിടത്ത് മുഖം കോട്ടി ചിരിച്ചു കാണിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടം മാത്രം കാണും.

അവശേഷിക്കുന്ന തെളിവും അടക്കി തിരിച്ചു വരുന്ന നിൻ്റെ ബന്ധുക്കൾ ഒരു വരി അപ്പുറത്ത് കൂടെ നടന്നു പോവും. പ്രണയത്തിൻ്റെ അവസാന സാക്ഷിയായി ഞാൻ അവിടെ നിൽക്കും. കരയാൻ അവകാശമുള്ളവർ മാത്രം അപ്പോഴും കരയുന്നുണ്ടാവും.

അതുകൊണ്ടു നിൻ്റെ മരിപ്പിൻ്റെ അന്ന് ഞാൻ അവധിയെടുത്തു വീട്ടിൽ അടച്ചിരിക്കും. ഓർമകളൊക്കെയും അവശേഷിച്ച കേസ് ഡയറി പോലെ ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കുന്നുണ്ടാവും.

കരയാൻ അവകാശമുള്ളവർ മാത്രം അപ്പോഴും കരയുന്നുണ്ടാവണം

പഴയ സംഭാഷണങ്ങൾ

2020-06-14T22:37:00.001+05:00

"എനിക്ക് തോനുന്നു

നാം ഒന്നായിരുന്ന ജന്മങ്ങലുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് .
നിർവചനാതീതമായ ഈ ബന്ധത്തിന്

ആ പഴയ ജന്മങ്ങളുടെ ഓർമകളുണ്ട്.

വാസവദത്തയുടെയും ബുദ്ധസന്യയാസിയുടെയും വേഷങ്ങളാടിയിട്ടുണ്ടായിരിക്കണം
അവയിലെല്ലാം വിശുദ്ധ

പ്രണയത്തിന്റെ വേദന

ദത്തയുടെ ജീവനെടുത്തിരിക്കണം.

പാതിവെന്ത ശരീരത്തിൽ

അവസാനിക്കാത്ത

പ്രണയത്തിൻ്റെ ചിതൽ ക്കനലുകൾ കാലം സൂക്ഷിച്ചിരിക്കണം. ആ സ്മരണകളിൽ

എനിക്ക് എപ്പോഴും കാലിടറും."

കൊറോണ ഡയറീസ്

2020-06-13T19:52:00.000+05:00

Life starts where your comfort zone ends - ജീവിതം തുടങ്ങുന്നത് നമ്മുടെ ആശ്വാസ വലയങ്ങൾക്ക് അപ്പുറത്താണ്. അതൊന്ന് മാത്രമാണ് തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് തിരിച്ചപ്പോൾ എനിക്കൊരു വിശ്വാസമായി തോന്നിയിരുന്നത്. എന്റെ ആശ്വാസ വലയങ്ങൾ ഒക്കെയും കോഴിക്കോട്ടുള്ള സുഹൃത്തുക്കൾ ആണെന്ന് ഓർക്കണം. ഓരോരുത്തരും ഓരോ മൂലയിലേക്ക് നീങ്ങി പോവുമെന്ന് എനിക്കും അറിയായിരുന്നു. കേരളത്തിന്റെ ഇങ്ങേ അറ്റത്തേക്ക് ഞാൻ തിരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, ഇതൊരു പുതിയ തുടക്കമാകട്ടെ. ഞാൻ എടുത്തുപിടിക്കാൻ ഇഷ്ട്ടപ്പെടാത്ത എന്റെ മാനസിക അസ്വാസ്ഥ്യം ഒന്നിലധികം തവണ എന്നെ പിന്തുടർന്നപ്പോഴും, അവിടെ ഉണ്ടായുരുന്ന, വിരലിൽ എണ്ണാവുന്ന ചിലർ, കൂടെ നടന്നും, കൂട്ടിനിരുന്നും, കടപ്പുറത്ത് നടന്ന് നടന്ന് സമയം തീർത്തും, ഛായ കുടിച്ച് സൊറ പറഞ്ഞും കൂടെയുണ്ടെന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ചേർത്തു നിർത്തിയവർ.

കോളേജിലെ ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞു നേരെ വീട്ടിലേക്ക് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്ന പതിവായിരുന്നു എനിക്കുണ്ടായിരുന്നത്. അതൊക്കെ മാറ്റി മറച്ചുകൊണ്ടു ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യര് എന്നെ കൂടെ കൂട്ടി നിറുത്തി. പിന്നീട് കോളേജ് കഴിഞ്ഞു നേരെ എസ്.എം സ്ട്രീറ്റിൽ ലൈബ്രറിക്ക് മുന്നിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ബീച്ചിൽ, അതുമല്ലെങ്കിൽ ആർട്ട് ഗാലറി. പല സായാഹ്നങ്ങളും ആർട്ട് ഗ്യാലറിയിൽ നിന്ന് ബീച്ചിലെ പുലിമൂട്ടിൽ എത്തിക്കുന്നതായിരുന്നു. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇത്ര അധികം ബീച്ചിൽ പോയത് കഴിഞ്ഞ രണ്ടു മൂന്നു വർഷത്തിലാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്. എല്ലാം ഇട്ടേച്ചു തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് തിരിക്കുന്നതിന്റെ പ്രായോഗികത ഞാൻ തിരിച്ചും മറിച്ചും ആലോചിച്ചു. (ഇപ്പോഴും ആലോചിക്കുന്നുമുണ്ട്). റീസേർച്ച് ചെയ്യാൻ നല്ല സ്ഥാപനമല്ലേ? ഏത് കാലവും കോഴിക്കോട് തന്നെ നിൽക്കാൻ പറ്റുമോ? എന്നൊക്കെ ചോദ്യങ്ങൾ ഞാൻ തന്നെ ചോദിച്ചു വിഷമിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഇന്നീ മഴ പെയ്ത് തീരുമ്പോഴേക്കും ഒരു പക്ഷെ ഞാൻ തിരിച്ചു പോവാൻ വരെ തീരുമാനിച്ചെന്നു വരും. കരിയർ മാത്രം നോക്കി ജീവിക്കുന്ന ഒരു കരിയറിസ്റ്റ് മനുഷ്യനായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു പക്ഷെ ഇതൊരു സമസ്യ ആയി തോന്നില്ല. 1939ലെ ഗ്രെയ്റ്റ് ഡിപ്രെഷന് ശേഷം അമേരിക്കൻ സമ്പത് വ്യവസ്ഥ കരകയറി വരുന്ന സമയത്തു മറ്റോ ആണ് career, goals എന്ന പദങ്ങൾ കൂട്ടി ഉപയോഗിച്ച് തുടങ്ങിയത് എന്ന് തോനുന്നു. (Yes, i did research about it)

അതെല്ലാം പോട്ടെ!

പെട്ടിയും പെട്ടകവും എടുത്ത് ഒരു ചെറിയ വാടക വീട് ശരിയാക്കി ഞാൻ തിരുവന്തപുരത്തു തന്നെ താമസമാക്കി. രണ്ടു മുറിയും, ഒരു ചെറിയ വരാന്തയും ഒരു ഹാളും, ഒരു ചെറിയ അടുക്കളയും ചേർത്തു ചേർത്തു വച്ച ഒരു വീട്. വീടെനിക്ക് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ഇഷ്ടമായി. ഞാനും എന്റെ പാർട്ണറും കൂടി വീട് കാണാൻ വന്നത് ഒരു വൈകുന്നേരം ആയിരുന്നു. അന്നു തന്നെ ആ വീട് മതിയെന്ന് ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു ഞങ്ങൾ. വീട്ടിൽ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ അടുക്കള സെറ്റ് അപ്പ് ആക്കണം എന്നായിരുന്നു എനിക്ക്. വീട്ടിൽ ആദ്യം വേണ്ടത് അടുക്കളയും കക്കൂസും ആണെന്നാണ് എന്റെ ഒരു വിശ്വാസം. അടുക്കള സാധനങ്ങൾ ഒക്കെയും വാങ്ങി. മുളകും, മഞ്ഞളും, കുരുമുളകും, ചയപ്പൊടിയും വീട്ടിൽ നിന്ന് തന്നെ പാർസൽ ചെയ്തിരുന്നു. ഒരു ഇൻഡക്ഷൻ ടോപ്പ് പോത്തീസിൽ നിന്ന് വാങ്ങി, അല്ലറ ചിലറ പാത്രങ്ങൾ പാളയത്തു നിന്നും. തൽക്കാലം വേണ്ട സമഗ്രഹികൾ ഒക്കെയും ആയപ്പോൾ അടുക്കള ഏറെ കുറേ ഒന്ന് മോടി വച്ചപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ആദ്യത്തെ പോലെ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഒരു അടുക്കളയല്ല, കറിപ്പൊടികൾ ഹാപ്പി ജാമിന്റെ ചെറിയ ചില്ലുപാത്രത്തിൽ നിറച്ച് അടുക്കളയുടെ മതിലിനോട് ചേർത്ത് വരി വരിയായി വച്ച, ഒന്ന് രണ്ടു പത്രങ്ങൾ ഒക്കെയുള്ള ഒരു ചെറിയ അടുക്കള. ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തത് അല്ലെങ്കിലും അടുക്കളയിലെ നിലവിലെ സ്ഥിതി എനിക്ക് എന്തോ ആശ്വാസം ഉണ്ടാക്കുന്നത് ആയിരുന്നു. ബിരുദവും, ബിരുദാനന്തര ബിരുദവും ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നാണ് ചെയ്തത്. ആദ്യമായിട്ടാണ് ഒരു വീട് ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് വാടകയ്ക്ക് എടുക്കുന്നത്. അതാലോചിച്ചു ഞാൻ എന്നെ കുറിച്ചു തന്നെ അഭിമാനിച്ചു (സ്റ്റൈപ്പെന്റ് കിട്ടിയാൽ തിരിച്ചടയ്ക്കാം എന്ന ഉറപ്പിൽ അച്ഛൻ തന്നെയാണ് വാടക കൊടുക്കുന്നതെങ്കിലും). തിരുവനന്തപുരത്തു താമസിക്കാൻ വരുന്നതിന്റെ ഒരാഴ്ച്ച മുന്നേ തന്നെ ഞാൻ ഇവിടെ വന്നു പോയിരുന്നു. ഒഴിവു ദിവസങ്ങളിൽ ഒരു ജോലി ഇല്ലെങ്കിൽ മാസം കടക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന അറിവുള്ളതുകൊണ്ടു നേരത്തെ തന്നെ ജോലി അന്വേഷിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഓൺലൈനും, ഫോണിൽ വിളിച്ചും ഒരു കാര്യവും ഇല്ലന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ഒടുവിൽ എന്റെ CV യുടെ ഒരു പത്തു പതിനഞ്ചു ഫോട്ടോസ്റ്റാറ്റ് എടുത്തു കോവിൽ സ്ട്രീറ്റിലെ എല്ലാ psc/net കോച്ചിങ് സെന്ററുകളിലും നേരിട്ട് കയറി ഇറങ്ങി കൊടുത്തു. അടുത്ത ദിവസം തന്നെ ഒരു psc കോച്ചിങ് സെന്ററിലെ മാഷ് എന്നെ വിളിക്കുകയും ചെയ്തു! ഫുഡ് സേഫ്റ്റി ഓഫീസർക്ക് പഠിക്കുന്ന കുട്ടികൾ ഫുഡ് മൈക്രോബയോളജി എടുക്കാൻ.

എല്ലാം നല്ലതിന് എന്ന് വിചാരിച്ചു ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് കൊറോണ ലോക്ക്ഡൗൻ വരുന്നത്. ഒരു ചെറിയ വീട് വാടകയ്ക്ക് എടുത്തത് കൊണ്ടും, സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോയാൽ നല്ല അസ്സൽ ഭ്രാന്ത് വരുമെന്ന് അറിയാവുന്നതുകൊണ്ടും ഞാൻ തിരുവനന്തപുരത്തു തന്നെ നിൽക്കാമെന്ന് കരുതി. ലോക്ക്ഡൗൻ ആയത് കൊണ്ട് പാർട്ണറെ ഞാൻ അവന്റെ പി.ജി യിൽ നിന്നും വിളിച്ചുവരുത്തി കൂടെ താമസിച്ചു. ലോക്ക്ഡൗണിന്റെ ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ കാര്യമായ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് വല്ലാത്ത ദിവസങ്ങളായിരുന്നു. ഡിപ്രെഷന്റെ മെഡിക്കേഷൻ തീർന്നതോട് കൂടി എന്റെ അവസ്ഥ വല്ലാതെ വഷളാവാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്ത് പറഞ്ഞാലും ചെയ്താലും ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആദ്യമൊന്നും ഞാൻ അതു കാര്യമാക്കിയില്ല. പതിയെ പതിയെ ഉറക്കത്തിന്റെ ലക്ഷണം പോലും ഇല്ലാത്ത രാത്രികൾ ഉണ്ടാവാൻ തുടങ്ങി.

'മാഡം സെക്രെട്ടറി' എന്ന അമേരിക്കൻ സീരീസിന് അഞ്ചു സീസണുകൾ ഉണ്ട്. ഓരോ സീസണിലും ശരാശരി 20 എപ്പിസോഡുകൾ ഉണ്ടാവും. ഓരോ എപ്പിസോഡും ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂർ എങ്കിലും ഉണ്ടാവും. ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളിൽ 'മാഡം സെക്രട്ടറിയുടെ' എപ്പിസോഡുകൾ കണ്ടു തീർക്കൽ മാത്രമായിരുന്നു ജോലി. (കയ്യിലുള്ള) അവസാനത്തെയും, അഞ്ചാമത്തെയും സീസണിലെ ഇരുപതാമത്തെ എപ്പിസോഡും കണ്ടു തീർത്ത രാത്രി ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നുണ്ട്. രാവിലെ ആറു മണിവരെ ഞാൻ സീരീസ് കണ്ടിരുന്നു. തീർന്നപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ഇല്ലായ്മ. ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്തത് കൊണ്ടു ഞാൻ രണ്ടകങ്ങളും, അടുക്കളയും, തളവും, വരാന്തയും അടിച്ചുവാരി തുടച്ചു. പിന്നെ അടുക്കളയിലെ സ്ലാബ് വീണ്ടും വീണ്ടും തുടച്ചു. പിന്നെയും സമയം കളയാൻ ഞാൻ ഉമ്മറത്തെ ഗ്രില്ലിന്റെ ഓരോ അഴികളും തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി. ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരാൾ മാത്രം ഉറക്കമിളച്ച് കുത്തിയിരിക്കുന്നത് അത്ര നല്ല കാര്യമല്ല. 24 മണിക്കുറിന്റെ ദൈർഗ്യം അറിയണമെങ്കിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും ഒറ്റയ്ക്ക് ഉറക്കം കളയണം. പിറ്റേന്ന് രാത്രി ഞാൻ പുതിയൊരു സീരീസ് കാണാൻ ആരംഭിച്ചിരുന്നു അന്നും ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ലെന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ പോലും ഞാൻ തീർന്നു പോയ ഗുളികയെ കുറിച്ചു ഓർത്തതേയില്ല. ഇതൊക്കെ സാധാരണമാണെന്ന മട്ടിൽ വീണ്ടും മൊബൈലിൽ മിഴിയുറപ്പിച്ചു ഞാൻ ചുറ്റുവട്ടത്തെ കഴിവുന്നതും തള്ളിമാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. തീർച്ചയായും അതെന്റെ പാർട്ണറിനെ കൂടി ബാധിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ഗുഡ് ഡോക്ടർ ആയിരുന്നു രണ്ടാമതായി കാണാനിരുന്ന സീരീസ്. ഓരോ എപ്പിസോഡും ഒരു മണിക്കൂറെങ്കിലും ഉണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയിട്ടാണ് ഇത്തവണ ഞാൻ കാണാൻ തുടങ്ങുന്നത്. ഗുഡ് ഡോക്ടറിൽ ഫ്രെഡി ഹൈമോർ അവതരിപ്പിക്കുന്ന Dr. ഷോൺ മർഫി ഓട്ടിസമുള്ള ഒരു കഥാപാത്രമാണ്. വേർബൽ & ഇമോഷണൽ കമ്മ്യൂണിക്കേഷനിലും, സോഷ്യൽ ക്യൂസ് മനസ്സിലാക്കുന്നതിലും ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു മാസ്റ്റർ മൈൻഡ് ആയ ഡോക്ടറാണ് ഷോൺ മർഫി. പല എപ്പിസോഡും മെഡിക്കൽ വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയവർക്ക് ബ്ലൻഡർ ആണെന്ന് തോന്നുന്ന വിധത്തിലുള്ളതാണ്‌. അതിലൊരു എപ്പിസോഡിൽ Dr. ഷോണിന് ഒരു ഓട്ടിസ്റ്റിക് patient-നെ കിട്ടുന്നു. ഓട്ടിസ്റ്റിക് ആയ Dr. ഷോൺ തങ്ങളുടെ മകനെ ചികില്സിക്കരുതെന്ന് അച്ഛനമ്മമാർ ഹോസ്പിറ്റൽ അധികാരികളോട് പറയുന്നു. എന്നാൽ ഒരു രംഗത്തിൽ ഓട്ടിസ്റ്റിക്ക് ആയ ആ patient Dr. ഷോൺ മർഫിയുടെ മുഖത്തു നോക്കി നിങ്ങൾ തന്നെ എന്നെ ചികിത്സിക്കണമെന്ന് പറയുന്ന രംഗമുണ്ട്. വികാരനിർഭരമായ ആ രംഗം ഞാൻ കാണുന്നത് അടുക്കളയിലെ സ്ലാബിൾ ഇരുന്നുകൊണ്ടായിരുന്നു. അടക്കാനാവാത്ത സങ്കടമാണ് എനിക്ക് അനുഭപ്പെട്ടത്. അടക്കാൻ ആവാത്ത സങ്കടം എന്ന് പറയുമ്പോൾ മനസ്സിലാവുമോ എന്നറിയില്ല. സുപരിചിതമായ ഈ വാക്കിന്റെ സംക്ഷിപ്ത രൂപം പറഞ്ഞു തരാൻ കൂടി കഴിയുകയില്ല. ഞാൻ ഈ രംഗം കണ്ടു കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. രംഗം തീർന്നപ്പോൾ ഞാൻ മൊബൈൽ ഓഫ് ചെയ്തു. കരച്ചിൽ ഇപ്പോഴും തുടരുകയാണ്. നിറുത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ഒക്കെ വിഫലമാക്കി കൊണ്ടു ഞാൻ കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. കുറെ ഏറെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നാൽ തൊണ്ടവരുളുന്നതായും ദാഹിക്കുന്നതായും തോന്നും, കണ്ണുകൾ പുകയുകയും, മൂക്കൊലിപ്പ് ശക്തമാവുകയും ചെയ്യും. വായിൽ നിന്നുവരുന്ന വാക്കുകൾ ഒക്കെയും മുറിഞ്ഞ ആഗ്രങ്ങളുള്ളതും വ്യക്തമല്ലാത്തതുമാവും. ആരെങ്കിലും അടുത്തേക്ക് വന്നായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നും. ഞാൻ ആ അവസ്ഥയിൽ നിന്നൊന്നു മാറാൻ ഒരു സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ചു. അയാൾ ഹലോ പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും എനിക്ക് താങ്ങാൻ ആവാത്ത പോലെ ആയി. സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാൻ ഫോൺ കട്ടുചെയ്തു. പിന്നെയും കൊറേയേറെ കരഞ്ഞു. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് എനിക്ക് പുറത്തുവരാൻ പോലും സാധിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ അടുക്കള സ്ലാബിൽ നിന്നിറങ്ങി നിലത്തേക്ക് ഇരുന്നു. കൈകൾ കൊണ്ടി മുഖം ശക്തമായി അമർത്തി പിടിച്ചു, ശ്വാസം എടുക്കുന്നത് നിർത്തിപിടിച്ചു നിന്നു. വീണ്ടും പഴയപടി ഞാൻ കരയാൻ ആരംഭിച്ചു. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ഞാൻ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മുട്ടിന് ശക്തിയില്ലെന്ന് തോന്നി. ഒന്നമർത്തിച്ചവുട്ടിയാൽ മടങ്ങി പോവുമെന്ന് തോന്നിയതുകൊണ്ടു ഞാൻ മെല്ലെ നടന്നാണ് കിടക്കവരെ എത്തിയത്. ഞാൻ നടന്നതിൽ ഏറ്റവും ദൂരം കിടപ്പുമുറിയിലേക്കുള്ളതാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. കിടക്കയിൽ ഏതാനം മിനുട്ടുകൾ കിടന്നപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ഉറങ്ങിപ്പോയി.

കണ്ണുനീര് ഒലുപ്പിച്ചു നടന്നാൽ കവിളിലൊക്കെയും ഒരു ഒട്ടലാണ്. ഒരു ജലദോഷം വന്നു മാറിയ പോലെയാണ് മൂക്കൊക്കെ ഒന്നു തുറന്നു വരും, ശ്വാസം എടുക്കുമ്പോൾ മൂക്കിലൂടെ കുളിര് കേറും. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ലൈറ്റുകൾ അപാരമായ പ്രകാശം. ഹാളിന്റെ ട്യൂബ് വെളിച്ചം വാതിൽ പഴുതിലൂടെ വരുന്നത് എനിക്ക് ഒന്ന് നോക്കാൻ മാത്രമാണ് കഴിഞ്ഞത്. ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചുപിടിച്ചു വീണ്ടും കിടന്നു. അന്ന് പിന്നെ ഉറക്കമേ വന്നില്ല. ഞാൻ രാത്രി എഴുന്നേറ്റ് മറ്റൊരു സീരീസ് കാണാൻ തുടങ്ങി. ആ രാത്രിയിൽ ഏറെ വൈകി ഞാൻ അറിയാതെ ഉറങ്ങിപോവുകയും ചെയ്തു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മുതൽ നല്ലൊരു വേദന. കൈപ്പലയ്ക്ക് മുകളിൽ നിന്നും തുടങ്ങും പിന്നെ കഴുത്തിലൂടെ തലയോട്ടിക്ക് ഉള്ളിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കും. 'കിടന്ന ഭാഗം മാറിയതാവും, തച്ചൊഴച്ചു കിടന്നിട്ടാവും' അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ഒരു വട്ടം പറഞ്ഞു നോക്കി. വേദന രണ്ടു ദിവസത്തോളം നിന്നും. പിന്നെ പതിയെ അത് മറ്റൊരു ഭാഗത്തേക്ക് ആയി മാറി. എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ 'വേദന' ചെറിയ വാക്കാണ്, വേദനയുടെ ഗാമ്പീര്യം ഒന്നും താങ്ങാൻ കഴിവില്ലാത്ത, കഴിവുകേട്ട ഒരു വാക്കാണ് വേദന. വേദന എന്ന് പറയുമ്പോൾ തന്നെ അതൊരു ചെറിയ സാധനം ആയിട്ടാണ് തോന്നുന്നത്. വേദനകൊണ്ട് തിരിയാനോ മറയാനോ കഴിയാതെ ഞാൻ കിടപ്പറയിൽ തന്നെ കഴിഞ്ഞു.

കിടക്ക വാങ്ങിക്കാഞ്ഞത് കൊണ്ടു വരിഞ്ഞ ഒരു മടക്കു കട്ടിലിൽ ആണ് കിടത്തം. കിടക്കയില്ലെന്ന പരാതി കേട്ടിട്ടാണെന്നു തോനുന്നു കഴിഞ്ഞ തവണ വീട്ടിൽ പോയപ്പോൾ അമ്മ വീട്ടിലുള്ള പഴയ ഒരു വിരിയും, അച്ഛന്റെ പഴയ മുണ്ടും, പിന്നെ പഴയ ഒരു സാരിയും ഒക്കെ കൂട്ടി ചേർത്തു ഒരു കട്ടിയുള്ള വിരിപ്പ് ഉണ്ടാക്കി തന്നിരുന്നു. ആ കട്ടി വിരിപ്പ് മടക്കു കട്ടിലിൽ വിരിച്ചായി പിന്നെയുള്ള കിടത്തം. വലിയ വെത്യാസം ഇല്ലെങ്കിലും വരിഞ്ഞ പ്ളാസ്റ്റിക് ശീലകളുടെ കൂർത്ത അഗ്രം ഇപ്പോൾ കുത്തി വേദനിപ്പിക്കുന്നില്ല. കട്ടിൽ ഞാൻ കിടപ്പുമുറിയിലെ ജനവാതിലിന് അടുപ്പിച്ചാണ് ഇട്ടിരിക്കുന്നത്. ചില രാത്രികളിൽ എനിക്ക് ഉറക്കം വരാതാവുമ്പോൾ ഞാൻ കാൽക്കലേക്ക് തലവച്ചു തിരിഞ്ഞു കിടക്കും. അങ്ങനെ കിടന്നാൽ ആകാശം മുഴുവനും കാണാം. പലപ്പോഴും ഈ വിക്രസ്സുകൾ ഒക്കെ ചെയ്യുമ്പോൾ ഇതേ കിടക്കയിൽ പാർട്ണർ കൂടി ഉണ്ടാവും. നല്ല ഉറക്കത്തിൽ ആയതുകൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ മുറുമുറുത്തു കൊണ്ടു അവൻ തിരിഞ്ഞു കിടക്കും.

ഇത്രയും കൂടി ആയപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. മരുന്നു കഴിച്ചിട്ടില്ല! 'നീ ഇന്നെന്താ മരുന്നു കഴിക്കാൻ മറന്നുപോയോ?' കളിയിൽ എത്രത്തവണയാണ് ഞാൻ തന്നെ പലരോടും ചോദിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഇപ്പോൾ ആ ചോദ്യം കുറച്ചു കാര്യമായ ശബ്ദത്തിൽ ഞാൻ തന്നെ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നു. എനിക്ക് ചിരിവന്നു. കട്ടിലിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് രാത്രിയെ നോക്കിയിരുന്നു ഞാൻ ചിരിച്ചു. സമയമില്ലെന്നു പറയുന്നവനെ ഒരു ദിവസം ഇങ്ങനെ ഉറക്കാതെ കട്ടിലിൽ കെട്ടിയിടണം. നെറ്റിൽ വെള്ളത്തുള്ളികൾനിരന്തരമായി വീഴ്ത്തി ഭ്രാന്തു പിടിപ്പിക്കുന്ന ചോദ്യ മുറകളെ കുറിച്ചു ഞാൻ പണ്ട് എവിടെയോ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെ ഒരു ദിവസം ഒന്നു കിടന്നാൽ 24 മാണിക്കൂറിലെ എണ്പത്തി ആറായിരത്തി നാന്നൂറ് സെക്കന്റുകൾ ഓരോ മണിക്കൂറാണെന്നു തോന്നിപ്പോകും. തലയിലെ ചിന്തകൾ കത്തിപ്പടരുന്നതും, ഒന്നും ചെയ്യാനാവാത്ത നിഷ്കളങ്കനായ ഒരു കാട്ടുമൃഗത്തെ പോലെ ചിന്തകളെ നോക്കി കാണുന്നതും, അവിടേക്ക് കത്തിക്കയറല്ലേ എന്നാർത്തു വിളിക്കുമ്പോഴും അങ്ങോട്ടു തന്നെ ചിന്തിച്ചു കൂട്ടുന്ന മസ്തിഷ്ക്കമാണ് നമുക്കുള്ളതെന്ന് ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ട് നമ്മൾ അറിയും. എങ്ങനെയോ ആ രാത്രിയും ഞാൻ കഴിച്ചുകൂട്ടി. പിറ്റേന്ന് തന്നെ ഞാൻ മെന്റൽ ഹെല്പ് ലൈനിൽ വിളിച്ചു കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. വിളിച്ച നമ്പർ കോഴിക്കോട് ജില്ലയുടെ മെന്റൽ ഹെല്പ് ലൈൻ ആണെന്നും, ഞാൻ തിരുവനന്തപുരത്തു ആയതുകൊണ്ട് അവിടുത്തെ ഒരു നമ്പർ അവർ പറഞ്ഞും തന്നു. തീരുവന്തപുരത്തെ കണ്ട്രോൾ റൂമിൽ വിളിച്ചപ്പോൾ ഒരു വനിതയാണ് ഫോണിൽ സംസാരിച്ചത്. ഞാൻ എന്റെ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെയും പറഞ്ഞു. മരുന്നുകളുടെ കുറിപ്പുകൾ കൈവശം ഇല്ലെന്നും അതില്ലാതെ മരുന്നുകൾ തരാറില്ലെന്നും പറഞ്ഞു. അവർ റിസീവർ താഴെ വച്ചു ചുറ്റുമുള്ള ആളുകളുമായി ഒന്നു കൂടിയാലോചിച്ചു. 'ഒരു ഡിപ്രെഷൻ കേസ് ആണ്. മരുന്നു വാങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല എന്ന്. ഇനി മരുന്നു വാങ്ങി വല്ല ആത്മഹത്യയോ മറ്റോ ചെയ്താൽ കോഴപ്പം അല്ലെ?' ആ സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം ഞാൻ വ്യക്തമായി കേട്ടു. മറ്റുള്ളവരുടെ ശബ്ദം പശ്ചാത്തലത്തിൽ ലയിച്ചു പോയിരുന്നു. അവർ റിസീവറിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു ' ഞാൻ കൊറേ മാസങ്ങളായി ഈ മരുന്നു തുടരുന്നു. ആത്മഹത്യ ഒന്നും ചെയ്യാൻ തൽക്കാലം പ്ലാൻ ഒന്നുമില്ല'

അവർ തുടർന്നു, ' നിങ്ങൾ അതു പറഞ്ഞാലും ഞങ്ങൾ കരുതണ്ടേ? മെഡിക്കൽ ഷോപ്പിൽ പോയിരുന്നുവോ?

'ഉവ്വ്'

'അവരെന്ത് പറഞ്ഞു?'

'പ്രെസ്ക്രിപ്ഷൻ ഇല്ലാതെ പറ്റില്ല എന്നു പറഞ്ഞു'

'നിങ്ങൾ എത്ര നാളത്തെക്കുള്ള മരുന്നാണ് ചോദിച്ചത്?'

'ഒരു മാസത്തേക്ക്'

'ഒരു മൂന്നു ദിവസത്തേക്ക് ചോദിച്ചു നോക്കു. തരാതിരിക്കില്ല'

അവിടെ സംസാരിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ലെന്ന് വ്യക്തമായപ്പോൾ ഞാൻ ഉപചാരം പറഞ്ഞു ഫോണ് കട്ട് ചയ്തു. അടുത്തത് ഞാൻ എന്റെ സുഹൃത്തു സുഹ്റയെയും, പ്രജിത്ത് ഏട്ടനെയും ആണ് വിളിച്ചത്. അവരോട് രണ്ടു പേരോടും അറിയാവുന്ന വല്ല സൈക്യാട്രിസ്റ്റിന്റെ നമ്പർ ചോദിച്ചു. ഒടുവിൽ ഒരു നമ്പർ കിട്ടി. ഊളമ്പാറയുള്ള ഒരു ഡോക്ടറിന്റെ. ഡോക്ടറെ ഞാൻ വാട്സാപ്പിൽ സംസാരിക്കുകയും ഒരു ഓണ്ലൈൻ കുറിപ്പടി തരുകയും ചെയ്തു.

മരുന്നുകൾ ഉള്ളിൽ ചെന്ന് ഒരാഴ്ചക്കകം മാറ്റങ്ങൾ കണ്ടുതുടങ്ങുമെന്നാണ് വെപ്പ്. എന്നാലും ആ കുറിപ്പടി കിട്ടിയപ്പോൾ തന്നെ എനിക്കൊരു സമാധാനമായി. അന്നു ഉച്ചയ്ക്ക് തന്നെ മരുന്നുകൾ വാങ്ങി തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ മഴ പെയ്തു കുതിർന്ന റോഡിൽ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന സൂര്യനെ നോക്കി കൊണ്ട് നടന്നു. പ്രകാശത്തിലേക്ക് നോക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടു തോന്നിയെങ്കിലും കയ്യിലെ മരുന്നു നൽകുന്ന ആത്മാവിശ്വത്തിൽ ഞാൻ നടന്നു. അടുക്കളയിലെ കറിപ്പൊടി നിറച്ച ഹാപ്പി ജാമിന്റെ ചെറിയ കുപ്പികൾ മതിലിനോട് ഒരിക്കൽ കൂടി ഞാൻ ചേർത്തു വച്ചു. സ്പൂണുകൾ ഓരോന്നും വലിപ്പക്രമത്തിൽ ഞാൻ പാത്രത്തിന്റെ സ്റ്റാൻഡിൽ തൂക്കിയിട്ടു. അടുക്കളയിലെ സ്ളാബ് ഒന്നുകൂടി വൃത്തിയാക്കി, നിലം അടിച്ചുവാരി. അടുക്കളയിൽ നിന്നു ഇറങ്ങുമ്പോൾ ലൈറ്റ് അണയ്ക്കാൻ ആയി ഞാൻ തിരിഞ്ഞു ദിവസങ്ങൾക്ക് മുന്നേ കരഞ്ഞ സ്ഥലത്തെ ഞാൻ ഗൃഹാതുരത്വത്തോടെ ഒന്നു നോക്കി. ലൈറ് ഓഫ് ചെതു.

അടുക്കളയിൽ ഇരുട്ടിൽ കുപ്പി പത്രങ്ങൾ ഓരോന്നും തമ്മിൽ തൊട്ടുരുമ്മിയിരുന്നു.

(കുറിപ്പ്: കൊറോണ ലോക്ക്ഡൗൻ കാലത്ത് അനുഭപ്പെട്ട മാനസിക സ്നഘർഷങ്ങൾ ആണ് നേരത്തെ എഴുതിയിരിക്കുന്നത്.പോസ്റ്റ് കണ്ടിട്ട് ഒരുപാട് മനുഷ്യർ വിളിക്കുകയും, മെസ്സേജ് അയക്കുകയും ചെയ്തു. വളരെ നന്ദി.
പലരും തങ്ങൾക്കും ഇതേ അനുഭങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു സംസാരിക്കാനും വന്നു. മാനസിക അസ്വാസ്ഥ്യം യോഗ, മെഡിറ്റേഷൻ എന്നിവ മാത്രം ചെയ്തത് കൊണ്ടോ, സ്വന്തമായി ഒരു ജീവിതം ഉള്ളത് കൊണ്ടോ, ഇഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യനെ വിവാഹം കഴിച്ചത് കൊണ്ടോ മാറുകയില്ല. നല്ല കാലം വരുമ്പോൾ മാനസിക അസ്വാസ്ഥ്യം മറുകയില്ല. മസ്തിഷ്കത്തിലെ ന്യൂറോ ട്രാൻസ്മിറ്ററുകളിൽ വരുന്ന വ്യതിയാനങ്ങൾ ആണെന്നാണ് ഇപ്പോൾ ഉള്ള നിഗമനം. ആ വ്യത്യാസങ്ങൾ ജനിതകമായോ അല്ലാതെയോ, മറ്റു ശാരീരിക അസ്വാസ്ഥ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ, മറ്റു മാനസിക അസ്വാസ്ഥ്യം ഉണ്ടെക്കിൽ ഒക്കെയും വരുണ്ടതാണ്. കൊറോണ വന്നാൽ യോഗ ചെയ്തിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ!! അതു പോലെ തന്നെയാണ് ഡിപ്രെഷനും. ഡിപ്രെഷൻ എന്നത് വളരെ അധികം തെറ്റുധാരണ ഉണ്ടാക്കുന്ന വാക്കാണ്. നിങ്ങക് വളരെ ചെറിയ ഒരു നേരത്തേക്ക് അനുഭവിക്കുന്ന ദുഃഖം ഡിപ്രെഷൻ ആവണമെന്നില്ല. പക്ഷെ ഡിപ്രെഷൻ അനുബന്ധിച്ചു ശരീക അസ്വാസ്ഥ്യം, ഉറക്കക്കുറവ്, ലിബിഡോയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വ്യതിയാനം, ബിഹേവിയോറൽ ആയ മാറ്റങ്ങൾ, കോഗ്നിറ്റീവ് പ്രശനങ്ങൾ എന്നിവ ഒക്കെ ഉണ്ടാവും. അവ ഉണ്ടെങ്കിൽ അടുത്തുള്ള മാനസിക ആരോഗ്യ കേന്ദ്രത്തിലോ അല്ലെങ്കിൽ മാനസിക ആരോഗ്യ വിധക്തനെ നേരിട്ടോ കാണുക. നിങ്ങളുടെ വീട്ടുകാർക്ക് മാനസിക ആരോഗ്യത്തിൽ വിശ്വാസമോ, അതിന് എടുക്കുന്ന മരുന്നിന് അഡിക്റ്റ് ആവുമെന്നോ ഒക്കെ ധാരണ ഉണ്ടാവും. അവയൊക്കെ തെറ്റാണ്. ഡോക്ടറുടെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ അക്ഷരം പ്രതി അനുസരിച്ചാൽ ഏതൊരു രോഗത്തെ പോലെയും ഇല്ലാതാക്കാൻ പറ്റാവുന്ന ഒരു രോഗമാണ് മാനസിക രോഗം. പലപ്പോഴും നമ്മൾ അറിയാതെ ഒരുപാട് പേർ ഈ അനുഭവത്തിലൂടെ കടന്നു പോയിട്ടുണ്ടാവണം. പ്രത്യേകിച്ചു സ്ത്രീകൾ. സ്ത്രീകളുടെ മാനസിക ആരോഗ്യം പലരും ചർച്ച ചെയ്യാറില്ല.)

ക്യുഎർ നിരീശ്വരവാദി

2020-01-22T22:35:00.000+05:00

ക്യുഎർ അസ്തിത്വം മുറുകെ പിടിക്കുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് നിരീശ്വരവാദി ആയതെന്ന് എനിക്കിപ്പോൾ തോന്നാറുണ്ട്. LGBTQI+ ആയിട്ടുള്ള ദൈവങ്ങൾ ഉണ്ടോ എന്നൊക്കെ ചിക്കിപ്പെറുക്കി എടുത്തോണ്ട് വന്ന് സ്വന്തം അസ്തിത്വം വിശ്വാസത്തിന് നിരക്കുന്നതാണെന്ന്

വരുത്തിയെടുക്കാൻ കൊറേ കാലം പാടുപെട്ട ഒരു 'എക്‌സ്' വിശ്വസിയായിരുന്നു ഞാൻ. ശ്രീകൃഷ്ണനെ പ്രണയിക്കുകയും ആ മിത്തുകളിൽ എന്നെ തന്നെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു, കൃഷ്ണനുമായുള്ള പ്രണയ രംഗങ്ങൾ നിരന്തരം സ്വപ്നം കാണുകയും, ആ സ്വപ്നങ്ങളുടെ അർത്ഥങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്ത പാവം 'ബാലാമണിയായിരുന്നു' ഒരു കാലത്ത് ഞാൻ.(ഛർദിൽ). അഗ്നിയും, സോമനും, ഇല മഹാരാജവും, അർദ്ധ നാരീശ്വരനും, പുട്ടും കടലയും ഒക്കെയായി കൊറേ വായിച്ചെടുത്തു. അങ്ങനെയുള്ള മിത്തുകളൊക്കെ തീർത്തും വായിക്കാത്ത മതമൗലികവാദികളെ നേരിട്ടപ്പോൾ മനസ്സിലായി, ഇതിനേക്കാൾ ഒക്കെയും എളുപ്പം, എന്റെ അസ്തിത്വം വിലയ്ക്കെടുക്കാത്ത മതങ്ങളെയും മനുഷ്യരെയും തള്ളിക്കളയുന്നതാണെന്ന്. ശാസ്ത്രത്തിൽ കുറച്ചുകൂടെ വിവരം വച്ചപ്പോൾ പിന്നെ പൂർണമായും തള്ളിക്കളയാനായി: ഒരു പൂർണ നിരീശ്വരവാദിയായി.

LGBTQI+ മനുഷ്യരോടുള്ള മതങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാട് മാറുന്നതിലൂടെ ആസകലമായ ഒരു സമൂഹം ഉണ്ടാവുമെന്ന് ഒരു ചുക്ക് വിശ്വാസവുമില്ല. മതമില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ധര്‍മ്മാധര്‍മ്മവിവേചനം ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് വാദിക്കുന്നപോലെ, മതം അഗീകരിച്ചാൽ അസ്തിത്വം ഒന്നുകൂടെ ഉറപ്പിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയുമെന്നുള്ള പഴയ സമൂഹ ഉടമ്പടി തള്ളികളയേണ്ടതുണ്ട്. വിശ്വാസത്തെ മുൻനിർത്തിയുള്ള സോഷ്യൽ ഇൻക്ലൂഷൻ ഒരു വസ്തുതയാണ്. അതിനെ കൂട്ടു പിടിച്ചു മതങ്ങൾ ഒക്കെയും LGBTQI+ മനുഷ്യരെ സ്വീകരിക്കുന്നുണ്ടെന്നു പറയുന്നതൊക്കെ ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിൽ എത്രയ്ക്ക് വിലപ്പോവുമെന്നു കണ്ടറിയാം!

അസിം പ്രേംജി ഫൗണ്ടേഷനും ലോക് നീതിയും സംയുക്തമായി നടത്തിയ 'Politics and Society Between Elections - 2019' എന്ന സർവേ പ്രകാരം same sex ബന്ധങ്ങളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ എതിർക്കുന്ന നാല് ഇന്ത്യൻ സംസ്ഥാങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് കേരളം. കേരള സമൂഹത്തിലെ 58% വരുന്ന ആളുകളാവട്ടെ LGBTQI+ സമൂഹത്തെ സ്വീകരിക്കാൻ കൂടി തയ്യാറല്ല. ഈ അവസ്ഥാ വിശേഷങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ വ്യക്തിപരമായ സ്വീകാര്യതയ്ക്കും മനസ്സമാധാനത്തിനും വേണ്ടി നമ്മൾ വാദിച്ചു ഉണ്ടാക്കുന്ന മതപരമായ സ്വീകാര്യതയ്ക്ക് സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. എന്ന് മാത്രമല്ല മതങ്ങളാണ് അത്തരം സ്വീകാര്യതയ്ക്ക് വിലങ്ങുതടികൾ ആവുന്നതെന്ന് തോന്നാറുമുണ്ട്. ഒരു പരിധിവരെ internalised homophobia ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാനും, തന്റെ സ്വത്വം തിരിച്ചറിയാൻ വൈകുന്നതിനും, സ്വത്വം മറച്ചുവയ്ക്കുന്നതിനും പിന്നിലുള്ള കാരണം മതങ്ങൾ തന്നെയാണ്.

ഇനി മതം അത് പറയുന്നില്ല ചില മതവിശ്വാസികൾ മാത്രമാണ് പറയുന്നത് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു വരുന്ന ഒരു കൂട്ടം ആളുകൾ ഉണ്ട്. Post conventional religious resoning (അഥവാ മതപരമായ തീരുമാനങ്ങൾ മത-അധികാര സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് പകരം സ്വയം കണ്ടെത്തലും സ്വീകരിക്കലും) ചെയുന്ന അത്തരം വിശ്വാസികളോട് പറയാനുള്ളത് മതം എന്നത് ഒരു ഇൻസ്റ്റിട്യൂഷനലൈസ്ഡ് ഏജന്റ് ആണ്. അത് പിന്തുടരുന്ന ആളുകളുടെ സ്വഭാവമാണ് മതത്തിന് ഉണ്ടാവുക. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മതം സാമൂഹിക ചുറ്റുപറ്റുകൾക്ക് അനുസൃതമായി മാറികൊണ്ടേയിരിക്കും. Post conventional religious reasoning, അത് ഏത് സമൂഹ ഏജൻസിയിൽ നിന്ന് വന്നാലും, ഒരു കാലത്തും സഹിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഇന്ത്യൻ മതങ്ങൾക്ക് ഈ അടുത്ത കാലത്തൊന്നും മാറ്റത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ കഴിയുകയുമില്ല. ശബരിമല മുതൽ പള്ളി പ്രശ്നം വരെ കാണിച്ചു തരുന്നത് അതാണെന്ന് എടുത്തു പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. ശവസമസ്കാരം എന്ന മാനവിക അവകാശത്തെ പോലും എതിർത്തു പറയുന്നത് ഭാവിയിൽ കാണാനിരിക്കുന്നുമുണ്ട്. അതുകൊണ്ടു post conventional religious reasoning ചെയുന്ന വിശ്വാസികളോട് അതൊരു സ്വകാര്യ പ്രവർത്തിയാക്കി കൊണ്ട് നടക്കണമെന്ന് അപേക്ഷിക്കുന്നു.

മതവിശ്വാസികളായ LGBTQI+ വ്യക്തികളെ കൗണ്സിലിംഗിന് വിധേയമാകുമ്പോൾ post conventional religious resoning ഒരു പരിധിവരെ നല്ലതാണെന്ന് കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. കടിച്ച പമ്പിനെകൊണ്ടു വിഷം ഇറക്കുന്ന പരിപാടിയാണ് അതെന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ അറിയാം. മതങ്ങളെയും അതിന്റെ ആശയങ്ങളെയും ആത്മീയത, ബ്രഹ്‌മജ്ഞാനം, ജാതി രാഷ്ട്രീയം, വിദ്യാർത്ഥി ജാതി രാഷ്ട്രീയം എന്നൊക്കെയുള്ള വെളുത്ത പാക്കറ്റിൽ ആക്കി വിൽകുന്നവരെക്കൂടി ഇതിൽ ചേർക്കുന്നുണ്ട്. അതിലെ പാക്കറ്റ് ഒഴിച്ചാൽ ഉള്ളതൊക്കെ പഴയ സാധങ്ങൾ തന്നെയാണ്. ആർക്കും കേറി ഏറ്റെടുക്കാവുന്ന, തഴയാവുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിനെ എന്തിനും ഏതിനും, തെറ്റിനും ശരിക്കും കൂടെ ചേർക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഓർമിപ്പിക്കട്ടെ! ഉറച്ച നിലപാടുകൾ ഉള്ളവർ പലരും ഉണ്ടെന്ന് എഴുതിയിടട്ടെ!

മതങ്ങൾ കല്പിച്ചു തന്ന കുറ്റബോധം ഓരോ ലൈംഗീക വേഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷവും, ഓരോ മാസ്റ്റർബേഷനു (മുഷ്ടി മൈഥുനം) ശേഷവും അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യ സമൂഹത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് മതത്തിന്റെ LGBTQI+ സ്വീകാര്യതയെ കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്ന അത്ര മണ്ടത്തരം വേറെയുണ്ടോ?

LGBTQI+ വിഷയവും, എന്റെ ഗേ അസ്തിത്വവും സ്വീകാര്യമാണെന്നു പറഞ്ഞു വരുന്ന മതവിശ്വസികളോട് ഒന്നേ എനിക്ക് പറയാനുള്ളൂ: ആ certificate എനിക്ക് വേണ്ട. മതങ്ങളെ മൊത്തത്തിൽ discredit ചെയ്ത സ്ഥിതിക്ക് അത് കിട്ടിയിട്ടും വല്യ പ്രയോജനമില്ല.

പി.എസ്: പണ്ടൊരു പറച്ചിലുണ്ട് തിന്നാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ ബ്രമ്മൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടാലും എഴുന്നേൽക്കരുതെന്ന്. അത്രയേ ഉള്ളൂ. നമ്മടെ സൗകര്യത്തിന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടാൽ മതി.

ഇല്ലേൽ പോട്ടെ!

അല്ല പിന്നെ.

എനിക്ക് നേവിയിൽ ചേരണം

2020-01-22T22:29:00.001+05:00

യാത്ര തിരിക്കാൻ നേരത്താണ് നഖം വെട്ടണമെന്ന് ആലോചിക്കുന്നത്. നെയിൽ കട്ടർ എടുത്ത് ഞാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. മൂന്ന് വീടുകൾ നിൽക്കുന്ന ഒരു പുരയിടമാണ് എൻ്റെത്. മൂന്നിലൊന്ന് എൻ്റെ (അച്ഛൻ്റെ ) വീട്, തൊട്ട് അടുത്ത് തന്നെ ഒരു കല്ലെടുത്തു മെല്ലെ എറിഞ്ഞാൽ കൊള്ളുന്ന ദൂരത്ത് അച്ഛൻ്റെ തറവാട്, നേരെ മുന്നിലൊരു ചെറിയ വീടുണ്ട്. പണ്ടത്തെ കളപ്പുര

തട്ടി മിനുക്കി എടുത്തതാണ്. തറവാടും കളപ്പുരയും വാടകയ്ക്ക് കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. അവിടെ ഇപ്പോൾ ഒരു ലേഡീസ് ഹോസ്റ്റൽ ആണ്. എനിക്കൊരു ഉപകാരവും ഇല്ലാത്ത ഒന്ന്. വല്ല ജയന്റ്സ് ഹോസ്റ്റൽ ആയിരുന്നേൽ ഒരു നേരം പോക്ക് എങ്കിലും ആയേനെ!

Photo by Khadija Yousaf on Unsplash

ഞാൻ നെയിൽ കട്ടർ കൊണ്ട് നന്നായി നഖം വെട്ടിക്കൊണ്ടിരുകുന്നു. ഒറ്റ അടിക്ക് ഒരു നഖം വെട്ടിയാൽ ഒരു ഭംഗിയും ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് പണ്ടൊരു യൂ ട്യൂബ് വീഡിയോ ഓർത്ത് കൊണ്ട് പതിയെ പതിയെ കട്ടർ പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു നഖം ചെറിയ ചെറിയ ഒരുപാട് കഷ്ണങ്ങൾ ആക്കി വേണം മുറിക്കാൻ. ഒറ്റയടിക്ക് ഒരു വലിയ ചന്ദ്രക്കല പോലെ മുറിച്ചു കളഞ്ഞാൽ നഖത്തിന് ഒരു ഷേപ്പും ഉണ്ടാവില്ല! അങ്ങനെ സൗകര്യപൂർവം നഖം മുറിച്ചു സാധാരണയിൽ കൂടുതൽ ചുളിവുകൾ വീണ എൻ്റെ കൈകൾ ഞാൻ മിനുക്കി കൊണ്ടിരുന്നു.

നേരെ മുന്നിലെ കളപ്പുര വീട്ടിൽ രണ്ട് പിസറ് ചെക്കന്മാരുണ്ടു. ഒരുത്തൻ നല്ല ചെറുതും ഒരുത്തൻ നാലാം ക്ലാസ്സിലും പഠിക്കുന്നുണ്ട്. നാലാം ക്ലാസ്സുകാരനാണ് എൻ്റെ മുന്നിലേക്ക് നടന്ന് വരുന്നത്. ചെറിയ കുട്ടികളെ തീരെ ഇഷ്ടമല്ലാത്ത ഞാൻ ഒരു ശ്രദ്ധയും കൊടുത്തില്ല. നഖത്തിന്റ സൗന്തര്യവത്കരണത്തിൽ കൊറേ കൂടി ഞാൻ ശ്രദ്ധകൊടുത്തു. നാലാം ക്ലാസുകാരൻ എൻ്റെ മുന്നിലെ അര വലിപ്പമുള്ള മതിലിനപ്പുറം നിന്നുകൊണ്ട് ഞാൻ നഖം വെട്ടുന്നത് സാകൂതം നിരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

എന്നിട്ടവൻ ചോദിച്ചു " ഏട്ടൻ നഖം വെട്ടാണോ?"

അല്ല ഞാൻ കുളിക്കാണ്! നിനക്ക് കണ്ണ് കണ്ടൂടെ പീറ ചെക്കാ! ഇതാണ് എനിക്കീ ഈ കുട്ടികളെ ഇഷ്ട്ടം അല്ലാത്തത്. അവരോട് സംസാരിക്കുന്നത് തന്നെ ഒരു സമയ നഷ്ട്ടമാണ്. അവർക്ക് അറിയുന്നത് ഒക്കെയും നമുക്ക് അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ ആവുമ്പോൾ അലോസരപ്പെടുത്തുന്ന ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഒക്കെയും ഉത്തരം പറയേണ്ടിവരും; പണ്ടൊരിക്കൽ ഒരു അമേരിക്കൻ ഇന്ത്യക്കാരിയുടെ സ്റ്റാൻഡ് ആപ്പ് കോമഡി ഞാൻ ആലോചിച്ചു.

ഇതൊന്നും അവനോട് പറയാതെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഉം, അതെലോ"

അവൻ വീണ്ടും ഞാൻ നഖം വെട്ടുന്നത് നോക്കി ഇരിക്കുന്നു. ഞാൻ കൈകൾ രണ്ടും നല്ല വൃത്തിക്ക് വെട്ടിയശേഷം കാലെടുത്തു മതിലിൻ്റെ പൊക്കത്ത് വച്ചു. എന്നിട്ട് കാൽ നഖം വെട്ടാൻ തുടങ്ങി.

"ചേട്ടൻ ഡാൻസ് പഠിക്കാൻ പോവാണോ?"

അതിങ്ങോട്ട് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് പ്രത്യേകിച്ചു ഭാവ പകർച്ച ഒന്നുമുണ്ടായില്ല. ഇതൊരു സ്ഥിരം ചോദ്യമാണ് ഡാൻസ് കളിക്കാറുണ്ടോ? ഡാൻസ് പഠിച്ചിട്ടുണ്ടോ? യൂ ട്യൂബിൽ ഡാൻസ് കളിക്കുന്ന ആ മുടിയുള്ള ആൾ നിങ്ങളല്ലേ? ഭരതനാട്യം അറിയില്ലേ! അങ്ങനെ അങ്ങനെ എന്തെല്ലാം ചോദ്യങ്ങൾ. ഇതൊക്കെ അതിൻ്റെ ഒരു സ്‌പോർട്‌സ് മാൻ സ്പിരിട്ടിൽ എടുക്കാൻ തുടങ്ങിയ ഞാൻ പറഞ്ഞു:

"ഡാൻസോ! ഞാനോ!" ആവുന്ന പുച്ഛവും അത്ഭുതവും പറയുന്ന കൂടെ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്.

"അപ്പൊ ചേട്ടൻ ഡാൻസ് പഠിക്കുന്നില്ലേ!!!!"

"ഇല്ലല്ലോ"

"പിന്നെ എന്താ ഇങ്ങള് ചെയ്യുന്നത്"

"ഞാൻ ഗസ്റ്റ് ലെക്ചറർ ആണ്"

"എന്ന് വച്ചാല്?"

"എന്ന് വച്ചാൽ കോളേജിൽ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു"

"ഏട്ടൻ, ചെറുപ്പത്തിൽ അതായിനോ ആഗ്രഹം?"

ഓഹ് ചെറുപ്പത്തിൽ എന്തെല്ലാം ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ലോക്കോ പൈലറ്റ്, പൈലറ്റ്, ക്യാബിൻ ക്രൂ, അദ്ധ്യാപകൻ, വയലിനിസ്റ്റ് അങ്ങനെ അങ്ങനെ എന്തൊക്ക ആഗ്രഹങ്ങൾ.

ഒന്നും നടന്നില്ല.

അല്ല, ഒന്ന് നടന്നു.

അധ്യാപകൻ ആയി. ബി.എഡ് എടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ ഓർമിച്ചു.

ആ ഒരു ഓർമയിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു: "അതേ, എനിക്ക് അധ്യാപകൻ അവനായിരുന്നു ഇഷ്ട്ടം"

"എനിക്ക് നേവിയിൽ ചേരണം"

നാലാം ക്ലാസ്സിലാണ് പഠിക്കുന്നത്. നേവിയിൽ ചേരണം പോലും. ചേര്..ചേര്.. മനസ്സിൽ അവനെ കൊറേ പുച്ഛിച്ചു എന്നിട്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു

"എന്തിനാണ് നേവിയിൽ തന്നെ ചേരുന്നത്?"

"ഈ നേവി എന്ന് പറഞ്ഞാൽ കടലിൽ പോവുന്ന ആർമി ആണ്. പിന്നെ കപ്പലുകൾ ഒക്കെ വെടി വെയ്ക്കാം"

"അങ്ങനെ ഇഷ്ട്ടം പോലെ വെടി വെയ്ക്കാൻ ഒന്നും പറ്റില്ല"

"ഇഷ്ട്ടം പോലെ അല്ല. അവര് എങ്ങോട്ട് വരുമ്പോൾ വെടി വയ്ക്കണം"

"ആര് വരുമ്പോൾ"

"പാകിസ്ഥാൻകാര്. ഓലൊക്കെ ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ നോക്കും അപ്പോൾ വെടി വയ്ക്കണം" ദേശസ്നേഹം ചുറ്റും പരക്കുന്ന (വളിഞ്ഞ) മണം

എൻ്റെ ഈശ്വരാ! 1947 മുന്നേ വരെ ഒരുമിച്ചു ജീവിച്ചതാണ് നമ്മൾ. ഭരണകൂടം എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും, മത മൗലികവാദികൾ എന്തൊക്കെ ചിലച്ചാലും നമ്മൾ ഒരുമിച്ചു ജീവിച്ചത് തന്നെയല്ലേ? അവരെയാണോ ഈ വെടി വച്ചു കൊല്ലുന്നത്. ചരിത്രം ഒക്കെ പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ ഞാൻ വെമ്പൽ കൊള്ളി. പിന്നെ വിചാരിച്ചു വേണ്ടാന്ന്. അവൻ്റെ ചൈൽഡ് സ്ട്രോക്കിൽ തന്നെ ഒന്ന് സംസാരിച്ചു നോക്കാം.

"ആരെങ്കിലും ഒരാളെ വെറുതെ വെടിവച്ചു കൊല്ലുമോ?"

"ഓര് ഇങ്ങോട്ട് വന്ന് രാജ്യം ഭരിക്കാൻ ആണ്! അതോണ്ടാണ് വെടിവയ്ക്കുന്നത്"

"വെടി വച്ചാൽ ആളുകളൊക്കെ മരിക്കില്ലേ?"

"ഇല്ലല്ലോ, നമ്മൾ നേവി അല്ലെ ബോട്ട് വെടിവെച്ചു പോയാൽ മതി. ബോട്ട് മുങ്ങുമ്പോൾ അവര് നീന്തി പൊയ്ക്കോളും"

"എടാ, ഷിപ്പ് ഒക്കെ വെടിവെച്ചാൽ ചെലപ്പോ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു എന്നൊക്കെ വരും"

"ഞാൻ അതിന് ആ ഷിപ്പ് അല്ല ഇങ്ങനെ ഇങ്ങനെ പോവുന്ന ഷിപ്പാണ്" കൈകൊണ്ട് തുഴയുന്ന പോലെ ആംഗ്യം കാണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

"തുഴയുന്ന ബോട്ടിലാണോ നേവി കടലിൽ പോവുന്നത്?" ഞാൻ ഒരു കട്ട-പുച്ഛം മതിലിൻ്റെ പുറത്ത് വച്ചു തുടർന്നു:

"നിനക്ക് അപ്പോൾ ആർമിയിൽ ചേരണ്ടേ? എയർ ഫോഴ്സ് ആയാലോ? അതാവുമ്പോൾ പ്ലെയിൻ ഒക്കെ പറത്താ"

"എയർ ഫോഴ്സ് ഒക്കെ ഭയങ്കര ബുദ്ധിമുട്ടാണ്" ഒരു ഉദ്യോഗാർത്ഥിയുടെ വിഷമത്തോടെയാണ് ആശാൻ, "അതിന് നല്ല കണ്ണ് വേണം"

"കണ്ണോ!!"

"ആ എൻ്റെ ടീച്ചർ പറഞ്ഞു. പ്ലെയിൻ പറത്താൻ നല്ല കണ്ണ് വേണം എന്ന്" പിന്നെ കണ്ണല്ലേ വേണ്ടത്...കണ്ണ്...എനിക്ക് ചിരി വന്നു. അവൻ തുടർന്നു

"ഓരെ ഒരു ബന്ധു 20 കൊല്ലമായി ആർമിയിൽ പോവാൻ നോക്കുന്നു. എന്നിട്ട് അവസാനം കിട്ടി. എന്നിട്ട് അവര് എന്തോ എഴുതാൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ഓല് പേന പിടിച്ചത് എങ്ങനെയോ ആണ്. പേന പിടിക്കാൻ അറിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു ഓലെ ഒഴിവാക്കി. പെന്ന് പിടിക്കാൻ അറിയാത്ത ആള് എങ്ങനെയാ തോക്ക് പിടിക്ക" അതേ അതേ പേന പിടിക്കാൻ അറിയാത്ത ആളുകൾ തോക്ക് പിടിക്കേണ്ട എന്ന് തന്നെയാണ് എൻ്റെയും അഭിപ്രായം.

"നമ്മൾ ഇന്ത്യക്കാർ ഒന്നും ചെയ്യാതെ പാകിസ്ഥാൻ കാര് വെറുതെ വന്ന് എങ്ങനെ ആക്രമിക്കാൻ ആണ്" ഞാൻ ഇടയ്ക്ക് കയറി പറഞ്ഞു

"ആയിന് നമ്മൾ ഒന്നും ചെയ്യണ്ടല്ലോ. ഓർക്ക് ഇവിടെ വന്ന് ഭരിക്കാൻ ആണെന്ന്. എന്നിട്ട് ഇവിടെ ഒക്കെ ബോംബ് ഇടും"

"നമ്മൾ എന്തേലും ചെയ്യാതെ അവര് വന്ന് ഇവിടെ ആക്രമിക്കാൻ ഒന്നും പോണില്ല, ചെക്കാ. നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്ന പോലെ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ഒന്നും കഴിയില്ല"

"അതെന്താ"

"യുദ്ധത്തിന് നല്ല ചെലവാണ്. അപ്പോൾ പിന്നെ വേറെ കാര്യങ്ങൾക്ക് ഒന്നും ഇവിടെ പണം ഉണ്ടാവില്ല. സ്കൂളുകൾ നടത്താൻ, ഭക്ഷണം വിതരണം ചെയ്യാൻ ഒക്കെ പണം വേണ്ടേ?"

"അതിന് ഉണ്ടയ്ക്കൊന്നും(തോക്കിലെ തിര) വലിയ വിലയൊന്നും ഇല്ല" പണ്ട് വെടിയുണ്ടകൾ കച്ചവടം നടത്തിയ പരിചയം അവൻ്റെ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു.

"ഒരു വെടിയുണ്ട മാത്രമല്ലല്ലോ. പീരങ്കി വേണം, വലിയ പോർ വിമാനങ്ങൾ വേണം"

"പോർ വിമാനം എന്താ.."

"ജെറ്റ് ഒക്കെ കണ്ടിട്ടില്ലേ..ഒരാൾ പറത്തുന്നത്?" ഹോളിവുഡ് സിനിമാ പ്രാവീണ്യം ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഞാൻ തട്ടി വിട്ടു.

"ആ..." എന്തോ ഓർത്ത പോലെ അവൻ പറഞ്ഞു "അതിൽ ഒരാൾ മാത്രമേ ഉള്ളൂ?"

"ഒന്നോ രണ്ടോ ആളുകൾ മാത്രം. അതിൻ്റെ ഒക്കെ കാശ് കൊടുത്തു പിന്നെ ഇന്ത്യക്ക് കാശ് ഉണ്ടാവില്ല"

ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് ഒരു സാരോപദേശം കൊടുത്തു ആ കുട്ടിയുടെ ഭാവി മൊത്തം സംരക്ഷിച്ച ഒരു ആശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ അവസാനമായി ഒന്ന് കൂടി ചേർത്തുപറഞ്ഞു

"യുദ്ധം എളുപ്പം ഉണ്ടാക്കാം സമാധാനം ആണ് ഉണ്ടാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട്"

അവനെന്തോ മനസ്സിലായ മട്ടിൽ താലയാട്ടി. ഞാൻ യാത്ര പോവാനുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു വീടിൻ്റെ ഉള്ളിലേക്കും യുദ്ധങ്ങൾക്ക് കാശുവേണമെന്നും കാശ് ഇല്ലെങ്കിൽ യുദ്ധവുമില്ലെന്ന പുതിയ ആശയം കേട്ട നിശബ്ദതയുമായി അവൻ പറമ്പിലേക്കും പോയി. ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലെ മതിലുകൾ അവശേഷിച്ചു.

മൂത്തോൻ എന്ന മലയാളസിനിമയിലെ ഒരു ലക്ഷണമൊത്ത LGBTQI സിനിമ

2019-11-10T20:49:00.003+05:00

വിദ്യാർഥികളുടെ ഇന്റർണൽ മാർക്ക് സമർപ്പിക്കേണ്ട ദിവസമായതുകൊണ്ടു അന്ന് വളരെ തിരക്കിലായിരുന്നു. ക്ലാസ്സും, മാർക്ക് സബ്മിഷൻ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഉച്ചയ്ക്ക് രണ്ട് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് സിനിമയ്ക്ക് പോവാമെന്ന് പറഞ്ഞു സുഹൃത്തിൻ്റെ വിളിവരുന്നത്. ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരോട്ടോ വിളിച്ചു നേരെ എസ്. എം. സ്ട്രീറ്റിലുള്ള രാധയിലേക്ക് വച്ചുപിടിച്ചു. 'മൂത്തോൻ' വരുന്നുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞതുമുതൽ അതൊന്ന് കാണണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വവർഗ്ഗപ്രേമം അതിലൊരാശയം ആണെന്ന് നേരത്തെ അറിഞ്ഞതാണ്. അന്നുമുതൽ എന്തായിരിക്കും സംവിധായകയ്ക്ക് പറയാനുണ്ടാവുക എന്നാലോച്ചിരുന്നു. അങ്ങനെയൊക്കെ ഒരാൾ ആലോചിക്കുമോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ പറയാനുള്ളത് ചാന്ത്പൊട്ട്, മൈ ലൈഫ് പാർട്ണർ, മുംബൈ പോലീസ് പോലെയുള്ള സിനിമകളുടെ വലിയ നിരകളാണ്.

ഒരു സിനിമാ മേഖലയ്ക്ക് പാർശ്വവത്കരിച്ച ഒരു സമൂഹത്തിനോട് ചെയ്യാനാവുന്ന എല്ലാം ചാന്ത്പൊട്ടിലൂടെയും മുബൈ പൊലീസിലൂടെയും മലയാള സിനിമ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നീടുള്ള കഥാപാത്രങ്ങൾ ഒക്കെയും സ്ത്രൈണവത്കരിച്ച സൈഡ് കിക്കുകളോ, ഹെട്രോസെക്ഷ്വൽ ഭൂരിപക്ഷത്തിന് ചിരിച്ചു മറയാനുള്ള ഫില്ലെർ റോളുകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നവ ആയോ ചുരുങ്ങി. ക്യുഎർ വർണരാജികളെ ഒക്കെയും, എന്തിന് അതിൻ്റെ പ്രണയമത്രയും രതി ക്രീഡയെന്ന ചെറുവാക്കിൽ ഒതുകുന്ന ഹെട്രോസെക്ഷ്വൽ സംവിധായകരുടെ അറിവില്ലായ്മ സിനിമകളിലൂടെ സമൂഹത്തിലെത്തിയിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഒരു വിദ്യാർത്ഥി പ്രൈവറ്റ് ചാറ്റിൽ 'ഗേ പ്രണയത്തിൽ സെക്സ് മാത്രം അല്ലെ പ്രാധാന്യം?' എന്നെന്നോട് ചോദിച്ചിരുന്നു. അധ്യാപകൻ എന്നെനിക്കുള്ള പരിധിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് എൻ്റെ പ്രണയമെല്ലാം ഹെട്രോസെക്ഷ്വൽ പ്രണയങ്ങൾ പോലെയാണെന്ന് വാദിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. ഗേ അവകാശങ്ങൾ എന്നാൽ ഹെട്രോസെക്ഷ്വൽ അവകാശങ്ങളുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തി, ഇല്ലാത്തവ നേടിയെടുക്കേണ്ട ഒന്നല്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ളപ്പോഴും സമൂഹത്തോട് നിരന്തരം കലാഹിക്കുമ്പോൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ മലയാളത്തിലെ മുഖ്യധാരാ സിനിനയിൽ റഫറൻസുകൾ ഇല്ലല്ലോ എന്നാലോചിച്ചു വിഷമിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അമീർ-അക്‌ബർ അതിനൊരു പരിഹാരം ഉണ്ടാക്കിയെന്ന് വേണം പറയാൻ. സിനിമകാണും വരെ സിനിമയുടെ ഒരു ചെറിയ സീനിൽ ഒതുങ്ങുന്ന ഒരു ചെറു കഥയായിരിക്കും അമീർ-അക്‌ബർ പ്രണയമെന്നാണ് കരുതിയിരുന്നത്. എന്നാൽ സിനിമയുടെ ഒരു സുപ്രധാന സ്ഥാനം അവരുടെ പ്രണയ കഥയ്ക്കുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ സംവിധായകയെ ആലോചിച്ചു തീയേറ്ററിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് ഞാൻ നന്ദി പറഞ്ഞു.

പ്രണയ രംഗങ്ങൾ ചിത്രീകരിക്കുമ്പോൾ സംവിധായക കൈക്കൊള്ളുന്ന സൂക്ഷമത ശ്രദ്ധേയയമാണ്. ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ ലൈംഗീകവത്കരിച്ച ഗേ പ്രണയമാണ് കൈകര്യം ചെയ്യുന്നതെന്ന് പൂർണയബോധ്യം ഉള്ളത് പോലെ സംവിധായക നടത്തിയ ഇടപെടലുകൾ ഗേ പ്രണയത്തിൻ്റെ എല്ലാ മാധുര്യത്തെയും തുറന്ന് കാണിക്കുന്നുണ്ട്. അമീറിൻ്റെയും അക്ബറിൻ്റെയും കഥയിൽ മറ്റുകഥാപാത്രങ്ങൾ ഒക്കെയും തന്നെ പാർശ്വവത്കരിച്ച ഒരു ജനതയെയെങ്കിലും ഭംഗിയായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുണ്ട്. മുല്ലയെ കൊണ്ടുചെന്നാക്കുന്ന ലത്തീഫ് (സുജിത് ശങ്കർ) എന്ന കഥാപാത്രം (ജൻഡർ ഡിസ്‌ഫോറിയ ആണോ എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നില്ലെങ്കിലും), ഡാൻസ് ബാർ നടത്തുന്ന അവിടെ തന്നെ ഡാൻസ് കളിക്കുന്ന കുടുംബിനിയായ അമ്മയുമെല്ലാം (മെലിസ്സ) അത്തരം സിംബോളിക് കഥാപാത്രങ്ങളാണ്. പലപ്പോഴും അത്തരം ഉൾപ്പെടുത്തലുകൾ സിനിമകളിൽ മുഴച്ചു നിൽക്കുകയാണ് പതിവ്. എന്നാൽ 'മൂത്തോനിൽ', മുഴപ്പുകൾ ഒന്നുമില്ലാതെ കഥയുടെ ഒഴുക്കിൽപ്പെടുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളായി മാറുന്നുണ്ട്. സെക്ഷ്വൽ മൈനൊരിറ്റി ഉൾപ്പെടുന്ന സിനിമകൾ ഒക്കെയും ഡോകുമെൻ്റെറി വേഷം ഇട്ട സിനിമകൾ ആകുന്ന പതിവും സിനിമ തെറ്റിക്കുന്നുണ്ട്. കഥാപാത്രത്തെ കുറിച്ചുള്ള അവതരണം എന്ന നിലയിൽ മറ്റു കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സംഭാഷങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തുന്ന സ്ഥിരം പരിപാടികൾ ഒന്നുമില്ല. കഥയിൽ അമറിൻ്റെ അക്‌ബറിൻ്റെയും പ്രണയം പ്രണയമായിതന്നെയാണ് കാണിക്കുന്നത്. ആ പ്രണയ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചു പ്രതിഭാധിക്കുന്ന തരത്തിൽ ഹെട്രോസെക്ഷ്വൽ മജോറിറ്റി പറയേണ്ടിയിരുന്ന സംഭാഷങ്ങൾ ബോധപൂർവം ഒഴിവാക്കുന്നതായി തന്നെ കാണാം. അതായത് പ്രണയത്തെ അങ്ങനെ തന്നെ പറഞ്ഞു വയ്ക്കുന്നു, ആ പ്രണയത്തിൻ്റെ നിർവചനങ്ങൾ സിനിമയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നില്ല. അക്ബറുമായുള്ള അമീറിൻ്റെ ബന്ധമറിയുന്ന അമീറിൻ്റെ അമ്മ അക്ബറിനെ തനിക്കാവും വിധം തല്ലുന്ന സമയത്തുപോലും അത്തരമൊരു സംഭാഷണം ഒഴിവാക്കുന്നതിൻ്റെ പിന്നിലുള്ള ചേതോവികാരം അതുതന്നെയാണെന്ന് ഊഹിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

പ്രണയത്തിലായ ശേഷം തൻ്റെ ശരീരത്തിൽ അക്ബർ ഏൽപ്പിക്കുന്ന മുറിവുകൾക്ക് വേദനയുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന ഭാഗവും ശ്രദ്ധയാകർഷിക്കുന്നുണ്ട്. അതുവരെ വിശ്വാസത്തിൻ്റെ പേരിൽ താൻ സ്വയമേൽകുന്ന മുറിവുകൾ അയാൾക്ക് വേദന ഉളവാക്കുന്നവ അല്ലായിരുന്നു. പിന്നീട് അമീറുമായി പ്രണയത്തിലാവുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അയാളുടെ മുറിവുകൾ വേദനിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത്. അക്ബറിൻ്റെ ചേട്ടൻ അതിനെ ഒരു 'കർമഫലമെന്നോണം' കാണുകയാണ്. പിന്നീട് അമീറിൻ്റെ മരണത്തെ തുടർന്ന് അമീറിൻ്റെ മുബൈ നഗരത്തിലേക്ക് അക്ബർ ചേക്കേറുന്നു. മുല്ല അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്ന അവളുടെ മൂത്തോൻ താനാണെന്ന് അറിയുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന വേദനയും മാറ്റവും ഒരേ പാറ്റേർണിൽ പറയുന്നുണ്ട് സംവിധായക. പ്രണയം മുറിവുകൾക്ക് വേദനനൽകുന്നു എന്നല്ല മറിച്ചു പ്രണയവും സ്നേഹവും വേദനയെയും സന്തോഷത്തെയും വേർതിരിച്ചറിയാൻ മനുഷ്യനെ പ്രാപ്തനാക്കുന്നു എന്നാണ് കാണിക്കുന്നത്.തൻ്റെ സെക്ഷ്വൽ ഐഡന്റിറ്റിയിൽ ദുഃഖിക്കുന്ന പോലീസുകാരൻ്റെ കഥയെക്കാൾ കേൾക്കാൻ ഇമ്പം പ്രണയത്തിൻ്റെ തീവ്രത മാത്രം പറയാനുള്ള കഥയ്ക്കാണ്.

നീല കടലിലെ ദ്വീപ് സമൂഹത്തിൽ നടക്കുന്ന സിനിമയ്ക്ക് മലയാളത്തിലുള്ളലുള്ള ഡൈലോഗുകൾ വേണ്ടെന്നും, ജെസെറി തന്നെമതിയെന്ന് തീരുമാനിച്ചതും നല്ലൊരു തീരുമാനമായി. ലക്ഷദ്വീപിൽ നടക്കുന്ന കഥകൾ മലയാള സിനിമയിൽ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെകിലും അത് ദ്വീപിൽ എത്തുന്ന മലയാളിയുടെ കഥയോ, ദ്വീപിൽ നിന്ന് വൻകരയിലെത്തുന്ന മനുഷ്യൻ്റെ കഥയോ ആയിരുന്നു. അവയിലൊക്കെ മലയാള സംഭാഷങ്ങൾ മാത്രം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ദ്വീപിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ജെസെറി പറയുന്ന മലയാള സിനിമ മറ്റൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല. ദ്വീപിൻ്റെ സംകാരികതയും അവിടെ തങ്ങി നിൽക്കുന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട സമൂഹത്തിൻ്റെ വ്യസനതകളും ആദ്യ ഭാഗങ്ങളിൽ സിനിമയിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട്.

ഗേ പ്രണയത്തിൻ്റെ തീവ്രതകൾ കുറച്ചെങ്കിലും വരച്ചുകാണിക്കാൻ ധൈര്യപൂർവം തയ്യാറായ സംവിധായകയെകുറിച്ചു എത്ര പറഞ്ഞാലും മതിയാകില്ല. സിനിമയിൽ വേഷം ഇട്ട റോഷനെയും, നിവിൻപോളിയെയും എത്ര പ്രശംസിച്ചാലും മതിയാവില്ല. ഗേ ആയി ഒരു ഹോമോഫോബിക് സമൂഹത്തിൽ അഭിനയിക്കുക അത്ര എളുപ്പമല്ല. താര പരിവേഷമുള്ള നായകന്മാർക്ക് പ്രത്യേകിച്ചും. അതെല്ലാം കാറ്റിൽ പറത്തി ഇതൊക്കെ മലയാള സിനിമയിലും പറ്റും എന്ന് ഇന്നേവരെയുള്ള സിനിമാ നടന്മാർക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തതിലും നന്ദി. അക്ബറിൻ്റെ മുന്നിൽ ചുരുളൻ മുടിയുമായി ഷാർട്ടിടാതെ വാതിൽ ചാരി മന്ദഹസിച്ചു നിൽക്കുന്ന അമീറും, അമീറിനെ കാണാൻ പോവുമ്പോൾ സുറുമ എഴുതി കണ്ണാടി നോക്കി ചിരിക്കുന്ന അക്ബറും മനസ്സിലിടം പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അതോടൊപ്പം തന്നെ സ്പെഷ്യലി ഏബ്ള്ഡ് ആയ അമീറിൻ്റെ പ്രണയത്തെ സൂക്ഷമതയോടെ പറഞ്ഞുവയ്ക്കാൻ സംവിധായ ശ്രമിക്കുന്നുമുണ്ട്. തൻ്റെ ഇഷ്ട്ടം ആഗ്യഭാഷയിലൂടെ അക്ബറിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അമീറിനെ ഒരിക്കലും മറക്കാൻ സാധിക്കില്ല. സ്പെഷ്യലി ഏബ്ള്ഡായ ക്യുഎർ കഥകൾ ലോകത്തു തന്നെ വിരളമാണെന്ന് ഓർക്കണം. അപ്പോഴാണ് ഒരു സംവിധായക അതിനെ എളുപ്പത്തിൽ തൻ്റെ സിനിമയിൽ പറഞ്ഞിടുന്നത്. അവിടെ അങ്ങനെയൊന്ന് വേണമെന്നില്ലായിരുന്നു എന്നാൽ അതവിടെ ചേർത്തതുകൊണ്ട് സിനിമ മറ്റൊരു മൈനോരിറ്റിയെക്കൂടി ഉൾപ്പെടുത്തുകയാണ്. അവിടെയാണ് ഗീതു മോഹന്ദാസിൻ്റെയും അനുരാഗ് കശ്യപിൻ്റെയും സ്ക്രീൻ പ്ലേ വിജയം കാണുന്നത്. അമീർ-അക്‌ബർ മലയാള സിനിമാ ചരിത്രത്തിൽ ഒരു സുപ്രധാന ഭാഗം തന്നെയാണ്. അതിലുപരി മലയാള സിനിമയിലെ ഒരു റെഫെർന്സ് ആയും, ഒരളവ് കോലായും സിനിമ നിലനിൽക്കും. മൂത്തോൻ അങ്ങനെ ഒരു ലക്ഷണമൊത്ത LGBTQI മലയാള സിനിമയാകുകയാണ്.

നീല കടലിൽ അമീറും അക്‌ബറും കുളിക്കാൻ ഇറങ്ങുന്ന സീനിൽ രാധടീയേറ്ററിൽ നിന്ന് ഒരു കുടുംബം ഇറങ്ങി പോവുകയുണ്ടായി. അത്രകണ്ട് ചൊടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് പ്രണയം എന്നാലോചിച്ചു ഞാൻ ഉറക്കെ ഉറക്കെ തീയേറ്ററിൽ ഇരുന്നു ചിരിച്ചു. കൂടെ വന്ന ചങ്ങാതി വായപൊത്തിപ്പിടിച്ചു ചെയറിൻ്റെ അരികിലേക്ക് എൻ്റെ തല താഴ്ത്തും വരെ ഞാൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അങ്ങനെ ചിരിക്കാൻ മാത്രം ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു സിനിമയ്ക്ക്. നോക്ക് ഇതെൻ്റെ പ്രണയമാണെന്ന് സംശയിക്കാതെ പറയാൻ കഴിയുന്ന സിനിമയാണിത്. അത്കണ്ട് കൊടുത്ത പൈസ വേണ്ടെന്ന് വച്ച് ഇറങ്ങുന്ന ആളുകളോട് ചിരിച്ചു ചിരിച്ചു ഉറക്കെ പറയാനുള്ളത് 'അത്രയ്ക്ക് ചെറുതാണോ നിങ്ങളുടെ ചിന്തകളൊക്കെയും - and just allow me to laugh at you. This role reversal is really satisfying my trauma that you gifted me.'

പി. എസ് : ലക്ഷദ്വീപിൽ നിന്നുള്ള ഒരാളെയാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി ഉമ്മവെച്ചതെന്ന് കൂടെ പറയട്ടെ. അവൻ്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒന്ന് രണ്ടു വർഷങ്ങളിൽ കേട്ട ജെസെറി എവിടെയെങ്കിലും ഉപയോഗപ്പെട്ടല്ലോ 🐵

ഒരുനൂറ്‌ ദിവസങ്ങളിൽ ഒന്ന്

2019-05-09T04:51:00.001+05:00

Photo by yoav hornung on Unsplash

തിങ്കളാഴ്ച കോച്ചിങ് ക്ലാസ്സിലായിരുന്നു ഡ്യൂട്ടി. എം. സി. സി സ്റ്റാൻഡിൽ ബസ് ഇറങ്ങി വേഗത്തിൽ സെന്ററിലേക്ക് നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും മനസ്സിലൊരായിരം ശബ്ദങ്ങൾ ആയിരുന്നു. അമ്മയോട് കലഹിച്ചു ഇറങ്ങിയതാണ് വീട്ടിൽ നിന്നും. ഗേ ആണെന്ന് വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞതിന് ശേഷം അത്ര നല്ല രീതിയിലല്ല ഓരോ ദിവസവം കടന്നുപോവുന്നത്. ഒരു കണക്കിന് അവരോട് ഈ കാര്യം പറയണമെന്ന് തന്നെ എനിക്കില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ ഒരു ദിവസം അമ്മ തന്നെ ഇങ്ങോട്ട് ചോദിക്കുകയായിരുന്നു. ഗേ എന്നാൽ വൃത്തികെട്ട ഒരു ജീവിത ശൈലി ആണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒട്ടനവധി ശരാശരി ഇന്ത്യൻ അച്ഛനമ്മമാർ തന്നെയാണ് എന്റെയും. ഒരിക്കലും അതിലൊരു മാറ്റം ഉണ്ടാവുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. അതറിയാവുന്നത് കൊണ്ടു തന്നെയാണ് അവരെ അറിയിക്കേണ്ട എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചത്. എന്നാലും അമ്മ നേരിട്ട് ചോദിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ നിഷേധിച്ചില്ല. എന്തിന് നിഷേധിക്കണം? ഇതെന്റെ അസ്ഥിസ്ത്വമാണ്. മറച്ചു വയ്ക്കാനോ നാണിച്ചു ഇരിക്കാനോ ഇനി വയ്യെന്ന അവസ്ഥയിലാണ് ഞാൻ തുറന്ന് പറയുന്നത്.

രാവിലത്തെ വെയിൽ എന്റെ മുഖത്ത് അടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഞാൻ മൊബൈൽ എടുത്തു ഇയർഫോണിൽ പാട്ടു കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി ഒരുമിച്ചിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു അച്ഛൻ ചോദിച്ചത്:

"നിന്റെ ആ സുഹൃത്ത് ഇല്ലേ? മലാപ്പറമ്പ് വീട് ഉള്ള.... എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ മകൻ?"

"അതേ, അവൻ?"

"അവന്റെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചു. ഡിസംബർ മറ്റോ ആണ് നിശ്ചയം"

"ഉം.." ഞാനൊന്ന് അമർത്തി മൂളി. അടുത്തിരിക്കുന്ന അമ്മയ്ക്ക് അതത്ര രസിച്ചില്ല. അച്ഛൻ തുടർന്നു

"നിനക്ക് അങ്ങനെ വിചാരം ഒന്നുമില്ലേ"

"എന്ത് വിചാരം"

"കല്യാണം കഴിക്കാൻ"

"ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ ഞാൻ ഗേ ആണെന്ന്. ഇനി എന്നാണ് നിങ്ങൾ അതൊന്ന് മനസ്സിലാക്കുക"

"ഗേയോ അതെന്താ സാധനം"

"സ്വവർഗ്ഗഅനുരാഗം" അമ്മയാണ് പരിഹാസപൂർവ്വം അത്‌ വിവർത്തനം ചെയ്തത്.

"അതേ ഞാൻ ഗേ ആണ്. സ്വവർഗ്ഗപ്രേമി!" അച്ഛൻ അത് കേട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ ചപ്പാത്തി കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അമ്മ തുടർന്നു:

"നിനക്ക് നാണം ഇല്ലേ ഇമ്മാതിരി വൃത്തികേട് ഒക്കെ ചെയ്യാൻ?"

"ഞാൻ വൃത്തികേട് ഒന്നും ചെയ്തില്ല"

"പിന്നെ എന്താ ഇതിന് പറയുന്ന പേര്. ഇത് മഹാ വൃത്തികെട്ട പരിപാടി ആണ്. ഈ നാട്ടിൽ ഒന്നും കേൾക്കാത്ത സംഭവം."

"എന്നിട്ടല്ലേ സുപ്രീംകോടതി അങ്ങനെ വിധിച്ചത്"

"അവര് അങ്ങനെ ഒക്കെ പറയും. ഇത് നിന്റെ പ്രശനം ആണ്. നീ ഇതു തന്നെയേ ചെയ്യുകയുള്ളൂ എന്ന് നിശ്ചയിച്ചു ഇറങ്ങിയിരിക്കുക്കയാണ്‌. നിനക്ക് മാറാൻ യാതൊരു വിചാരവും ഇല്ല"

"അങ്ങനെ മാറാൻ പറ്റുമ്പോൾ മാറാവുന്ന ഒന്നല്ല ഇത്"

"അതൊക്കെ നിന്റെ തോന്നൽ ആണ്. നീ എന്താ കരുതിയിരുന്നത് ഒരു ആണിനെ കെട്ടി ജീവിക്കാം എന്നോ? ആളുകളൊക്കെ നിന്നെ പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കില്ലേ?"

"ചിരിക്കുന്നവർ ഒക്കെ ചിരിക്കട്ടെ."

"ഇതൊന്നും ഇവിടെ നടക്കില്ല"

"വേണ്ട ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അനുവാദം ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല"

ഞാൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു എഴുന്നേറ്റു. പാത്രം കഴുകാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.

"ആ ചെക്കനെക്കൂടി നീ വൃത്തികേടാക്കും. നിനക്കൊന്നും നാണം ഇല്ലേ" അമ്മ അടുക്കളയിലേക്ക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

"ആ ചെക്കൻ" എന്ന എന്റെ കാമുകൻ ഇനി വഷളാവാൻ ഇല്ലെന്ന് ഓർത്തു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ വായകഴുകി തുപ്പി. ഇതൊന്നും എന്നെ ബാധിക്കുന്നേയില്ല എന്നത് എത്രയോ നല്ലത് ആണെന്ന് ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് കയറി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് പായുമ്പോൾ ഇതൊന്നും ഞാൻ ഓർത്തിരുന്നെയില്ല.

ചെവിയിലേക്ക് ഇയർഫോൺ കുറച്ചു കൂടെ തിരുകി കേറ്റി ഞാൻ ആനിഹാൾ റോഡിലേക്ക് കയറി. വേഗത്തിലൊരു ഓട്ടോ എന്റെ അടുത്തു കൂടെ കയറി പോയി. ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ 'എങ്ങോട്ട് നോക്കിയാണ് നടക്കുന്നത് കയ്യുയർത്തി' എന്തോ പറഞ്ഞു. റീത്ത ഓറയുടെ I will never let you down ഉറക്കെ ചെവിയിൽ പാടിയത് കൊണ്ട് അയാൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത് ഒന്നും ഞാൻ കേട്ടില്ല. ഒന്നു പരിസരം ഒക്കെ നോക്കി ആരും കണ്ടില്ലെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തി ഞാൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു.

Sex determination - ആണ് ഇന്നത്തെ വിഷയം. പ്രൈമറി സെക്സ് ഡിറ്റർമിനേഷൻ, സെക്കൻഡറി സെക്സ് ഡിറ്റർമിനേഷൻ, ജീനുകൾ, ഹോർമോണുകൾ, dax gene ഡ്യൂപ്ലിക്കേഷൻ, intersex അങ്ങനെ അങ്ങനെ. മനുഷ്യനിലെയും, പഴ ഈച്ചയിലേയും ജീനുകൾ അതിലെ വ്യതിയാനങ്ങൾ. രാവിലെ എല്ലാം നോക്കി ചയകുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ അമ്മ അടുത്തു വന്നിരുന്നു.

"ഇന്നലെ പറഞ്ഞത് ഒക്കെ ഓർമയുണ്ടോ? നീ നല്ലപോലെ നടക്കാൻ അല്ലെ ഞങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്"

"ഉം.." എഴുതിയുണ്ടാക്കിയ നോട്ടുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ ഞാൻ മൂളി.

"നീ അങ്ങനെ ഇനി നടക്കരുത് എന്ന് തീരുമാനം എടുത്താൽ മതി. എല്ലാം ശരി ആവും. നീ ഇതൊരു ശീലം ആക്കുന്നതാണ് എല്ലാത്തിനും പ്രശനം"

"അമ്മേ...സമയം ഇല്ല. ഞാൻ ഗേ ആണ്. അമ്മ വേണമെങ്കിൽ അംഗീകരിക്ക് ഇല്ലെങ്കിൽ പ്രശനം ഇല്ല. ഞാൻ ചീത്ത ആണെന്ന് കരുതിയാലും മതി" പുട്ടിന്റ ഒരു കഷണം വായിലിട്ട് ഞാൻ പാത്രം കഴുകാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി.

"എടാ നീ ഞാൻ പറയു..."

"സമയമില്ല... ഞാൻ പോണ്" ചെരുപ്പിട്ട് ബാഗ് പിടിച്ചു ഞാൻ ബസ്റ്റോപ്പിലേക്ക് ഒരൊറ്റ ഓട്ടമായിരുന്നു. നേരിട്ടുള്ള ബസിൽ കയറിയപ്പോഴാണ് സമാധാനമായത്.

ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു സമയം 9:20 ആയി. കോച്ചിങ് സെന്ററിയിലേക്കുള്ള നടത്തത്തിന് ഞാൻ വേഗം കൂട്ടി. സെന്ററിന്റെ സ്റ്റെപ്പ് കയറി ഞാൻ ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ നിന്ന് മൈക്ക് എടുത്തു നേരെ ക്ലാസ്സിൽ കയറി.

"ഇന്ന് നമ്മൾ discuss ചെയ്യാൻ പോവുന്ന ടോപിക് sex determination ആണ്" ഞാൻ ബോർഡിൽ sex determination എന്ന് വലുതാക്കി എഴുതി. ഈ വിഷയം എടുക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും മനസ്സിലൊരു ഇടിപ്പാണ്. വിഷയം sex determination ആയത് കൊണ്ടല്ല ചില ചോദ്യങ്ങളെ ഭയന്നിട്ടാണ്. സ്വതേ സ്ത്രൈണതയുള്ള അങ്കവിക്ഷേപങ്ങൾ ആണ് എന്റേത്. ക്ലാസ് എടുക്കുമ്പോഴും അങ്ങനെ ഒക്കെ തന്നെ. ഓരോ ബാച്ച് വിദ്യാർത്ഥികൾ വരുമ്പോഴും ഒരു ഭയം ആണ്. ഹൈസ്കൂൾ കാലത്തെ കളിയാക്കലുകളുടെയും ചിരികളുടെയും ഒക്കെ തിരുശേഷിപ്പുകൾ അവിടെ ഇവിടെ ആയി പൊങ്ങി വരും. സ്ത്രൈണത ഒരു പുരുഷനിൽ കണ്ടാൽ താങ്ങാൻ ആവാത്ത സമൂഹത്തിൽ ഞാൻ കയറി sex determination എടുക്കുമ്പോൾ പല ചോദ്യങ്ങളും ഉറപ്പാണ്. അതുകൊണ്ട് ചിലപ്പോൾ ഞാൻ വളരെ conscious ആവും. കൈകൾ അനക്കുന്നത് വരെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങും.

കഴിഞ്ഞ പല ബാച്ചുകളിലും അങ്ങനെ ഉള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. പലതും വിദ്യാർഥികളുടെ കളങ്കമറ്റ ചോദ്യങ്ങൾ തന്നെയാവും. അവയ്ക്ക് ഉത്തരം പറയുമ്പോൾ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടുന്നത് ഞാൻ അറിയും. പെട്ടന്ന് ഞാൻ ഹൈസ്കൂളിലെ വരാന്തയെ ഓർമിക്കും. അവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്ന പോലെ ഇരുമ്പഴികളിലൂടെ ഉച്ചവെയിൽ ഊരി വരാന്തയിൽ അഴികളുടെ നിഴലുകൾ ഉണ്ടാക്കും. ആരെയും കാണാതെ, നോക്കാതെ ഞാൻ നേരെ ക്ലാസ് മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കും. ആറുമൊന്നും പറയരുതെന്ന് മനസ്സിൽ പ്രാർത്ഥിക്കും. ഒരു ചെറിയ ചിരിയെങ്കിലും ദൂരെനിന്ന് കേട്ടാൽ അത് എന്നെ ചൂണ്ടിയാണെന്ന് വിചാരിക്കും. ക്ലസ്സിലെ കുട്ടിയിൽ നിന്ന് ടീച്ചറിലേക്ക് ഒരു സെക്കൻഡിൽ ഞാൻ യാത്ര ചെയ്ത് വരും. പിന്നെ ശ്വാസം വലിച്ചു പിടിച്ചു ഞാൻ ഉത്തരം പറയും. പലപ്പോഴും വിദ്യാർഥികൾ ഇതൊന്നും അറിയാറില്ല എന്ന് മാത്രം. ഇന്നും സ്ഥിരം ചോദ്യങ്ങൾ ഒക്കെ മല്ലിട്ട് ഞാൻ ക്ലാസ് എടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

പെട്ടന്ന് ചങ്കിടിപ്പ് കൂടികൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ ഒന്ന് നിർത്തി വീണ്ടും സസ്തനികളിലെ ലിംഗനിർവചനത്തെ കുറിച്ചു വാചാലനായി.

വീണ്ടും ചങ്കിടിപ്പ് കൂടുകയാണ്.

മൂക്കിന്റെ അറ്റത്തുള്ള എവിടെയോ ഒരു നീറ്റൽ.

അതെനിക്ക് പരിചയമുള്ള ഒരു വികാരമാണ്.

കരച്ചിൽ.

കണ്ണുകൾ എന്തെന്നില്ലാത്ത നിറയാൻ പോവുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. വിദ്യാർത്ഥികളോട് പഴയ ചോദ്യങ്ങൾ solve ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞു ഞാൻ മൈക്ക് വച്ചു ക്ലാസിന്റെ പുറത്തേക്ക് ഓടി. കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒലിച്ചു വീണ് കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഓഫീസിന്റെ പിന്നിലെ ബാത്റൂമിലേക്ക് ഞാൻ ഓടിക്കയറി വാതിൽ അടച്ചു.

എന്തിനാണ് ഞാൻ കരയുന്നത്? എനിക്കറിയില്ല. നിർത്താൻ ഒരു നൂറു വട്ടം ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ പറയുന്നുണ്ട്. മസ്തിഷ്കത്തിൽ കരയരുത് എന്നൊരു ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നുണ്ട് കണ്ണുകൾ അത് ചെവികൊള്ളുന്നില്ല. എന്തുകൊണ്ടാണ് നിറുത്താൻ കഴിയാത്തത്? എന്തിനാണ് കണ്ണുനീര് ഇങ്ങനെ ഒഴുകുന്നത്?ഒട്ടും വിഷമം ഇല്ലാതെ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയാണ് കരയുന്നത്? എനിക്കറിയില്ല. ബാത്റൂമിലെ സ്വതേയുള്ള വിങ്ങൽ അസഹ്യമായി തോന്നി. ഞാൻ ടാപ്പ് തുറന്ന് മുഖം രണ്ട് മൂന്ന് തവണ കഴുകി. മുകത്തുള്ള തണുത്ത വെള്ളത്തിന് ഇടയിലൂടെ ചൂടുറവ പോലെ ഒഴുകുന്ന കണ്ണീർ എനിക്കപ്പോഴും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ കൂടി ഞാൻ മുഖം കഴുകി.

കഴിഞ്ഞ മാസം അലസമായി വായിച്ചു വിട്ട minority stress theory മനസ്സിലൂടെ കടന്ന് പോയി. ഇനി ഇത് stress ആണോ? പിന്നെ ഓർക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് ഒക്കെയും അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ മാത്രം ആണ്. അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ എന്നെ ബാധിക്കുന്നില്ലെന്ന് പറയുമ്പോഴും അതെന്റെ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് ഉഴുതുമറയുകയായിരുന്നൊ? അമ്മയുടെ ഓരോ വാക്കും എന്റെ മുന്നിലെ ടൈലുകളിൽ എഴുതിയിട്ടുള്ള പോലെ. ഒരിക്കൽ കൂടി മുഖം കഴുകി ഞാൻ കർച്ചീഫ് കോണ്ട് മുഖം അമർത്തി തുടച്ചു. കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും നീറുന്ന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ബാത്റൂമിന്റെ കുറ്റി തുർന്ന് ഞാൻ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ഓഫീസിലെ ചേച്ചി ചോദിച്ചു "എന്തു പറ്റി അരുൺ"

"ഏയ് ചോക്കിന്റെ അലർജി ആണെന്ന് തോനുന്നു" ഞാൻ സൗകര്യപൂർവ്വം ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞു വീണ്ടും ക്ലാസ് മുറിയിലേക്ക് കയറി. മൂക്കിന്റെ അറ്റത്തു അപ്പോഴും ഒരു നീറ്റൽ, കണ്ണിൽ വീണ്ടും ഇരമ്പം. ഞാൻ നനഞ്ഞ കർച്ചീഫ് കൊണ്ട് വീണ്ടുമൊന്ന് അമർത്തി തുടച്ചു. മൈക്ക് എടുത്തു "നിങ്ങൾ ആ ചോദ്യങ്ങൾ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞോ? " ഒന്നും നടക്കാത്ത പോലെ ഞാൻ വീണ്ടും ക്ലാസ് മുറിലേക്ക് ഇഴുകി ചേർന്നു.

അന്ന് വൈകീട്ട് വീട്ടിലേക്കുള്ള ബസിന്റെ വിൻഡോ സീറ്റിൽ ഇരുന്ന് ഞാൻ പാട്ടു കേൾക്കുമ്പോഴും എന്തിനാണ് ഞാൻ കരഞ്ഞതെന് എനിക്കറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നെ തന്നെ ഒരു സൈക്കോ അനാലിസിസിന് വിധേയമാക്കണമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ബസ്സിന്റെ കമ്പി അഴികളിൽ തല ചാരി ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

"There’s a million ways to go

Don’t be embarrassed if you lose control

On the rooftop, now you know

Your body’s frozen and you lost your soul"

ഇയർഫോണിൽ റീത്ത ഓറ തകർത്തു പാടുകയുമാണ്

(പിൻകുറിപ്പ്: കല്യാണം/ ഗേ സംബന്ധമായ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ഇത്തരം സംഭാഷണങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്. അല്ലാതെ പ്രാക്കും ശാപവാക്കും മാത്രം പറയുന്ന മനുഷ്യരായി അച്ഛനമ്മമാരെ ചിത്രീകരിക്കാനുള്ള അവകാശമോ സഹചര്യമോ എനിക്കില്ല. പല sexual minority-യിൽ പെട്ട വ്യക്തികളുടെ കുടുംബ സഹചര്യത്തെക്കാൾ ഏറെ മെച്ചപ്പെട്ടതാണ് എന്റേതെന്ന് ഓർമിപ്പിക്കട്ടെ.)

പഴയ സംഭാഷണങ്ങൾ, പുതിയ മനുഷ്യർ

2019-04-30T18:39:00.000+05:00

നാലുകൊല്ലത്തെ അസ്ഥിക്ക് പിടിച്ച പ്രണയം ഒരു കൊല്ലത്തെ പോസ്റ്റ് ബ്രേക്ക്അപ്പ് ട്രോമ (അല്ലെങ്കിൽ ഡ്രാമ). പിന്നെയും നാലഞ്ചു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞു. വീണ്ടും പലരെയും പ്രേമിച്ചു. ഇത്രയൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഇന്നലെ രാത്രി കോഴിക്കോട് വരുന്നുണ്ടെന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ രാത്രി വൈകിയും ബസ് സ്റ്റാന്റിൽ കാത്തിരിക്കാൻ എന്തിനാണ് ഞാൻ തയ്യാറായത്?

പഴയകാമുകനെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ ഓർമകളിലേക്ക് ഊളിയിട്ട് ഇറങ്ങുന്നു. പഴയ കഥകളും, സായാഹ്നങ്ങളും, സിഗരറ്റും, ചയകുടിയും ഒക്കെ ആലോചിച്ചു കൂട്ടികൊണ്ടിരിക്കും. കാരണങ്ങളില്ലാതെ ഒരേ ഒരാളെ മാത്രമേ പ്രണയിച്ചിട്ടുള്ളൂ അയാളെത്തന്നെയാണ് ഇപ്പോൾ കാത്തിരിക്കുന്നതും. നാലുവർഷത്തെ ഗംഭീര പ്രണയത്തിനൊടുവിൽ ഈർക്കിൽ ഓടിച്ചിട്ട് പോയ മനുഷ്യനെ ഞാൻ ഇടയ്ക്കൊക്കെ കാണാറുണ്ട്.

പിരിഞ്ഞ ശേഷവും അയാളുടെ പിന്നാലെ നാണമില്ലാതെ നടന്നിട്ടുണ്ട്. അയാൾക്ക് കാണാൻ താത്പര്യമില്ലാഞ്ഞിട്ടും പത്തു പതിനേഴ് കിലോമീറ്റർ എന്നും സഞ്ചകരിച്ചു കാണാൻ പോവറുണ്ടായിരുന്നു. പ്രണയത്തിന്റെ വിത്ഡ്രോവൽ സിൻഡ്രോം തെളിയിക്കുന്ന കണക്കെ, അർത്ഥമില്ലാതെ ഞാൻ അയാളെ കാണാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. പ്രണയം തുടങ്ങുന്നതുപോലെ തന്നെ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ഞാൻ മാസങ്ങളെടുത്തു. അപ്പോഴൊക്കെ ഒരു തീർത്ഥാടനം പോലെ അയാളെ കാണാൻ ഞാൻ യാത്ര പോയ്‌ക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ആലോചനകൾ വിങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ksrtc സ്റ്റാൻഡിൽ ഞാൻ അയാൾക്ക് വേണ്ടി വീണ്ടും കാത്തിരിക്കുകയാണ്. വരുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയുമ്പോൾ തന്നെ എന്തിനാണ് വീണ്ടും കാണണമെന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നത്. ഒരു ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷവും അയാൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പിന് യാതൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടായിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. പണ്ടുള്ള അതേ വികാരത്തോടെ അയാളെ കാണുവാൻ വേണ്ടി ഇതാ ഇപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുന്നു. പണ്ട് ഒരു ബസ് സ്റ്റോപ്പിന്റെ അരികിൽ സിഗരറ്റുമായിട്ടാണെങ്കിൽ ഇന്ന് ഈ ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ ഷേർട്ടിനുള്ളിൽ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന വിയർപ്പ് വഴികളെ പിന്തുടർന്നുകൊണ്ടാണെന്ന് മാത്രം. ആലോചനയ്ക്ക് അറുതി വരുത്തി മൊബൈൽ റിങ്‌ചെയ്തു, അയാളായിരിക്കും. അതേ, അവൻ തന്നെയാണ്.

"എടാ, ഞാൻ കോഴിക്കോട് എത്തി. പുതിയ സ്റാന്റിലാണ്. പ്രൈവറ്റ് ബസിനാണ് വന്നത്"

"ശരി, നീ ഫോക്കസ് മാളിൽ കയറി നിക്ക് ഞാൻ അങ്ങോട്ട്‌ വരാം"

Ksrtc സ്റ്റാന്റിൽ നിന്ന് നടക്കാവുന്ന ദൂരമേ ഫോക്കസ് മാളിനുള്ളൂ. എന്നാലും ഓട്ടോ പിടിച്ചു ഞാൻ അവിടെയെത്തി. റോഡ് ക്രോസ്സ് ചെയ്യുമ്പോൾ വീണ്ടും മൊബൈൽ റിങ്‌ചെയ്തു.

"ഞാൻ പിറകിലുണ്ട് നീ നേരെ നടക്ക്"
പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു കൈകൾ ഉയർത്തി ഞാൻ ഫോണിലൂടെ പറഞ്ഞു
"ശാരി, ഞാൻ നടക്കുകയാണ്"

റോഡ് മുറിച്ചു കടക്കുന്ന അവനെയും നോക്കി മറ്റെയറ്റത് ഞാൻ നിൽക്കുകയാണ്. പഴയ പോലെതന്നെയാണ്. താടി വന്നിട്ടുണ്ട്, കുറച്ചു കറുത്തുപോയി, വയസ്സ് മാറിയത് മുഖത്ത് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.

അടുത്ത് വന്ന ഉടനെ ഞാൻ കൈകൾ കോർത്തു. (അതിൽ അത്ര പ്രത്യേകത ഒന്നുമില്ല. കൈകൾ കോർത്തുപിടിക്കുന്ന ഇന്ത്യയിലെ ആണുങ്ങൾ ബിബിസി ക്ക് ഒരു ആർട്ടിക്കിൾ ടോപിക് ആണ്.)

ഫോക്കസിന്റെ പടികൾ കയറുമ്പോൾ അവൻ പഴയപോലെ സൂത്രത്തിൽ കൈകൾ വിടുവിച്ചു.

"ആളുകളൊക്കെ കാണുമെന്ന്.."
"Seriously..ഇത്ര വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അത് മാറിയിട്ടില്ലേ"
"എന്ത് മറിയില്ലേ എന്നാണ് നീ പറയുന്നത്. ഞാൻ അന്നും ഇന്നും ഒരുപോലെയാണ്"
"അതേ അതാണ് ചോദിച്ചത്, മാറിയില്ലേ എന്ന്?"

ഞങ്ങൾ ശീതീകരിച്ച മാളിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നു. നേരെ ഡിസി ബുക്സിലേക്ക് പോയി. അതല്ലെങ്കിലും ഒരു ചടങ്ങാണ് നേരെ ഡിസി, അവിടെ പുസ്‌തകങ്ങൾ നോക്കിക്കൊണ്ടു സ്വൽപ്പം സംസാരിക്കും പിന്നെ വീണ്ടും പുറത്തേക്ക്, ഒരു ചായ കുടിക്കാൻ. ഡിസിയിൽ പുതിയ പുസ്തകങ്ങൾ നോക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു:

"വോട്ട് ചെയ്യാൻ വന്നതാണോ?"

"അത് മാത്രമല്ല, ഞാൻ അച്ഛന്റെ നാട്ടിൽ പോയി പിന്നെ വീട്ടിലേക്ക് കൊറേ ആയല്ലോ വന്നിട്ട്."

" ആർക്കാണ് വോട്ട് ചെയ്തത്?"

"നീ അത് ചോദിക്കും എന്നറിയാം"

" നീ പറ. ആർക്കാണ്? ബി.ജെ.പിക്ക് ആയിരിക്കും അല്ലെ?"

"അതെ, പ്രതിഷേധ വോട്ട്. വിശ്വാസത്തെ വ്രണപ്പെടുത്തിയതിന്"

"എന്നാൽ നോട്ട അമർത്തിയാൽ പോരെ എന്തിനാണ് ബി.ജെ.പിക്ക് വോട്ട് ചെയ്തത്"

"മറ്റുള്ളവർക്ക് വോട്ട് ചെയ്തിട്ട് എന്താണ് കാര്യം"

"മറ്റുള്ളവർ എന്ന് ഉദ്ദേശിച്ചത് ഇടത് UDF പക്ഷത്തെ അല്ലെ? അതിൽ ഇടതിന് നീ വോട്ട് ചെയ്യില്ല അതെനിക്കറിയാം എങ്കിൽ ആ രാഹുലിനെങ്കിലും ഒന്നു ചെയ്തൂടെ? ഇത് എന്തൊരു മണ്ടത്തരമാണ്"

അവൻ ചിരിച്ചു. ഞാൻ തുടർന്നു

"ഞാൻ ചോദിക്കട്ടെ പണ്ടത്തെ ഇടത് ചായ്‌വോക്കെ ഇവിടെ പോയി? അതൊക്കെ ചുമ്മാ അങ്ങിനെ പറയുന്നതായിരുന്നോ?"

"ഒരോ കാര്യങ്ങൾ വരുമ്പോഴല്ലേ നമ്മൾ ആശയങ്ങളെ ഭാരമളക്കുക"

ഡിസിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു:

"എന്തിനാണ് ഇത്തരം റാഡിക്കൽ ആശയങ്ങളെ കൊണ്ട് നടക്കുന്നത്. മാറാൻ നോക്കുകയാണോ? ഭൂരിപക്ഷത്തെ വിലയിലെടുക്കാതെ, യാഥാർഥ്യത്തെ കാണാതെ മാറണമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ, പഴയതൊക്കെ തെറ്റാണ് എന്നൊക്കെ തോന്നിയപ്പോൾ ആണോ ഈ മാറ്റം"

"നീ എന്താ പറയുന്നത്, അങ്ങനെ വിചാരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള മാറ്റമാണോ മനുഷ്യനുള്ളത്?"

"Exactly വിചാരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒന്നല്ല. ഒരു സബ് കോൺഷ്യസ് ലെവലിൽ ഉള്ള മാറ്റം. നിനക്ക് എന്നോട് ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രണയം തെറ്റാണെന്ന് നീ ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കുന്നില്ലേ? അത് മാറ്റാൻ അല്ലെ നീ ഈ ആശയങ്ങളെ കൂട്ടു പിടിച്ചത്. ഒരു മാറ്റത്തിന് കാരണമാക്കിയത്. ഒരുതരം ഒളിച്ചോട്ടം."

"അങ്ങനെ ഒന്നുമല്ല, നിനക്ക് അതൊക്കെ തോന്നുന്നതാണ്. അന്ന് നടന്നതിൽ നിന്നൊക്കെ ഞാൻ എത്രയോ മാറിയിരിക്കുന്നു"

"നിനക്ക് internalised homophobia ഉണ്ടെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. തെറ്റാണ് ചെയ്തതെന്ന് ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുകയും അതിനെ മറികടക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം ഓരോ റാഡിക്കൽ ആശയങ്ങളെ കൂട്ടു പിടിക്കുകയുമാണ് നീ ചെയ്യുന്നത്"

" നീ എപ്പോഴും നിഷേ...."

ഞാൻ ഇടയ്ക്ക് കയറി "എന്തിനാണ് നമ്മൾ വഴക്കിടുന്നത്. വളരെ കുറച്ചു നേരത്തേക്കെ നമ്മൾ കാണുന്നുള്ളൂ വഴക്കിടേണ്ട"

"ശരി. ഞാൻ അല്ലെങ്കിലും ഒന്നും പറയുന്നില്ല"

ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു മാളിന്റെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

സ്റ്റെപ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു "നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചാലോ? നീ കഴിച്ചിട്ടാണോ വന്നത്?"

"ഇല്ല ഞാൻ കഴിച്ചില്ല. വേണമെന്നില്ല. ട്രെയിൻ കയറിയാൽ പിന്നെ നല്ല ഉറക്കമാണ്. ഒന്നുമറിയില്ല."

"എന്നാലും, അവിടെ വരെ പോവേണ്ടതല്ലേ"

"എന്നാൽ ലൈറ്റ് ആയിട്ട് എന്തേലും"

"മസാല ദോശ ആയാലോ. നമുക്ക് ശരവണഭവനിൽ പോവാം"

"ആയിക്കോട്ടെ"

ഞങ്ങൾ റോഡരികിലൂടെ നടന്നു. അവനെക്കാൾ എനിക്ക് ഉയരം കൂടിയപോലെ ഒരു തോന്നൽ. പഴയ നടത്തം തന്നെയാണ്. അല്ലെങ്കിലും നടത്തം ഒക്കെ ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒന്നല്ലേ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ. ഞങ്ങൾ ശരവണഭവനിൽ കയറി അവനൊരു ഒരു മസാല ദോശയും എനിക്കൊരു നെയ്‌റോസ്റ്റും ഓർഡർ ചെയ്തു. ഇലക്ഷൻ കഴിഞ്ഞു ഒരു കൂട്ടം വനിതാ പൊലീസുകാർ ഹോട്ടലിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസത്തെ മുഴുവൻ ക്ഷീണവും മുകത്തുള്ള കൊറേ പൊലീസുകാർ. ഞങ്ങൾ കൈകഴുകി ഇരുന്നു.

കഴിക്കുന്നതിനിടെ ഞാൻ പഴയ ഒരു കാര്യം ഓർത്തു. ഏകദേശം ഒരു കൊല്ലം മുൻപേ നടന്നതാണ്. ഞാൻ PhD ഇന്റർവ്യൂ-യിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അവൻ പഠിക്കുന്ന ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിൽ പോയിരുന്നു. അവനോട് പറയാതെ അവിടെ എത്തിയിട്ടും ഞാൻ വന്ന വിവരം അവനറിഞ്ഞു. എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു എന്ന ചോദ്യത്തിന് "നിന്റെ കളികൾ ഒക്കെ കണ്ടാൽ തന്നെ നിന്നെ വേർതിരിച്ചറിയാം" എന്നായിരുന്നു ഉത്തരം. ഒട്ടും സെൻസിറ്റീവ് അല്ലാത്ത ഒരാളെ പോലെ നിന്റെ "മറ്റേ" സുഹൃത്തുക്കൾ ഒക്കെ സുഖമല്ലേ എന്നൊരു കുശാലന്വേഷണവും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. അതോർത്ത് ഞാൻ പറഞ്ഞു: "നിനക്ക് ഏറെ സെൻസിറ്റീവിറ്റി നഷ്ടമായിട്ടുണ്ട്. ഒരു പക്ഷെ നിന്റെ ചിന്തകളുടെ ഒരു സൈഡ് എഫക്ട് ആവും അത്"

"അങ്ങനെ ഒരു പരാതി ഞാനും കേട്ടു. ചിലപ്പോൾ സയൻസ് പഠിക്കുന്നത് കൊണ്ടാവാം"

"ശരിയാണ്, ശാസ്ത്ര വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് സഹതാപവും അനുതപവും ഒക്കെ കുറവാണെന്നുള്ള ആർട്ടികളുകൾ ഞാൻ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഞാനും ശാസ്ത്രം തന്നെയാണ് പഠിച്ചത്. എനിക്കങ്ങനെ ഒരു കുറവുള്ളതായി പരാതി ഒന്നും കേട്ടിട്ടില്ല"

"ആവോ, ചിലപ്പോൾ ബിയോളജി പഠിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഇല്ലെങ്കിലോ? പ്രകൃതിയെ കുറിച്ചൊക്കെ പഠിക്കുന്ന വിഷയം അല്ലെ?"

"പ്രകൃതിയെ കുറിച്ചു പഠിക്കുന്നവർക്ക് അത് തീരെ ഉണ്ടാവില്ല എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. കാരണം പ്രകൃതിയിൽ എല്ലാം കിരാതമാണ്, പ്രാകൃതമാണ്. ഞാൻ പഠിച്ചത് ആണെങ്കിൽ ബയോകെമിസ്ട്രി ആണ്. എല്ലാം രസപ്രവർത്തനം ആണെന്ന് പറയുന്ന വിഷയം. പ്രണയം വരെ"

"ഉം..അതും ശരിയാണ്"

എന്തെല്ലാമോ പറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ കൈകഴുകി ഇറങ്ങുമ്പോൾ സമയം 9 മണിയായിരുന്നു.

"എപ്പോഴാണ് ട്രെയിൻ"

"സമയം ഉണ്ട്. 9:45 നാണ്. നമുക്ക് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് നടന്നാലോ?"

"ശരി. ഓട്ടോ വിളിക്കണമെങ്കിൽ വിളിക്കാം അല്ലെങ്കിൽ നടക്കാം. സമയം ഉണ്ടാവുമോ?"

"അതൊക്കെ ധാരാളം ഉണ്ട്. നമുക്ക് നടക്കാം"

ഞങ്ങൾ റോഡ് മുറിച്ചു കടന്ന് സ്റ്റേഡിയം ജംക്ഷണിലേക്ക് നടന്നു.
"നീ ഇതുവരെ ആ പെങ്കുട്ടിയുടെ പേരു പറഞ്ഞില്ല"

"ഒരു പേരിലെന്തിരിക്കുന്നു." അവൻ കൈ കൊണ്ട് ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന പോലെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു പറഞ്ഞു

ഞാൻ തുടർന്നു " നീ നിന്റെ ഈ ബുദ്ധിമോശം ഒക്കെ അവളുടെ അടുത്തും പറയറുണ്ടോ"

അവൻ ചിരിച്ചു. "ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ആ സ്റ്റേജ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ ലാബിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ സംസാരിക്കും"

"അത്രയേ ഉള്ളു?"

"ഉം..."

പൂന്താനം ജംക്ഷണിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞു പാളയത്തിലൂടെ നടക്കുകയാണ് ഞങ്ങൾ. ഈ റോഡിലൂടെ ഒരുപാട് നടന്നിട്ടുണ്ട് അവന്റെയൊപ്പം. ഇപ്പോൾ നടക്കുമ്പോൾ പഴയപോലെയല്ല. മറ്റൊരാളുടെ കൂടെ നടക്കുന്നതുപോലെ. Don't meet your heroes എന്നൊരു പറച്ചിൽ ഉണ്ട്. നമ്മൾ ആരാധിക്കുന്ന (പ്രണയിക്കുന്ന) ഒരു വ്യക്തിയെ നേരിൽ കാണുമ്പോൾ നമ്മൾ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത രൂപത്തിന്റെ ഏഴ് അയലത്തു പോലും അയാളുലുണ്ടാവില്ല എന്നതാണ് അതിനർത്ഥം. അത് മാറ്റി don't meet your ex-lover എന്നാക്കിയാലും തെറ്റില്ല. കഴിഞ്ഞ തവണ കണ്ടപ്പോൾ ആർത്തവം എന്നത് ഒരു ചീത്ത കാര്യമാണെന്നും അത് തുറന്ന് പറയേണ്ടെന്നും പറഞ്ഞ മനുഷ്യനാണ് കൂടെ നടക്കുന്നത്. മൂത്രം ഒഴിക്കുന്നപോലെ എന്തോ 'മ്ലേച്ഛ' മാണ് അതെന്നുമൊക്കെ പറയുന്ന ആരോ ഒരാളുടെ കൂടെ, പേരില്ലാത്ത ഒരു കാമുകിയുള്ള, സ്വാവർഗപ്രണയം തെറ്റാണെന്ന് പറയുന്ന എന്നാൽ നാലുവർഷം എന്നെ പ്രണയിച്ച ഒരാൾ. എങ്ങനെയാണ് മനുഷർ ഇത്ര മാറിപോവുന്നത്.

ലിങ്ക് റോഡിലേക്ക് ക്രോസ്സ് ചെയ്തപ്പോൾ അവനെന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാൻ ആലോചനയിൽ നിന്നൊന്ന് വഴുക്കിയത്.

"നീ എന്താണ് ഒന്നും പറയാത്തത്. കോളേജ് ഒക്കെ എങ്ങനെ പോവുന്നു?"

"കുഴപ്പമില്ല. കുട്ടികൾ ഒക്കെ മാറിയിട്ടുണ്ട്"

"എന്താ അങ്ങനെ തോന്നാൻ"

"പണ്ടൊക്കെ നമ്മൾക്ക് ഒരു റഫൻസ് തരും അത് google search ചെയ്തു കണ്ടുപിടിക്കും, അങ്ങനെ ഒക്കെയല്ലേ? ഇപ്പോൾ സെർച്ച് ചെയ്ത ലിങ്ക് whatsapp-ഇൽ അയച്ചുതരാനാണ് പറയുക"

"അതൊരു സത്യമാണ്"

അവനോടു ഒന്നിലെങ്കിലും യോചിച്ചു പോയതിൽ ഞാൻ ആശ്വസിച്ചു. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ട്രെയിൻ വരാനുള്ള നേരമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ പ്ലാറ്ഫോമിൽ കയറിയിരുന്നു. അവൻ പെട്ടന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞു

"നിനക്ക് കൂടുതൽ വിവരമുള്ള സുഹൃത്തുക്കൾ ഉണ്ടാവട്ടെ. അവരോട് സംസാരിച്ചു നീ പല തെറ്റിദ്ധാരണകളും മാറ്റിയെടുക്കണം"

തെളിമയുള്ള ഇത്തിരി വിവരമുണ്ട് അതുവച്ചു ഞാൻ ജീവിച്ചോളാം എന്നൊക്കെ പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു പിന്നെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഉപചാരം പറഞ്ഞു ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഞാനോർത്തു പോയി ഇന്നാണ് ഇങ്ങനെയുള്ള സങ്കി, ഷോവിനിസ്റ്റ് പാട്രിയർക്കിയൽ ആന്റി ഫെമിനിസ്റ്റ് ആയ ഒരാൾ പ്രണയിക്കാൻ വരുന്നതെങ്കിൽ ഞാൻ കണ്ടം നോക്കി ഓടാൻ പറഞ്ഞേനെ. ചിലപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ് പ്രണയം. നമ്മൾ മുഴുവനായി എതിർത്ത മനുഷ്യനെ പ്രണയിച്ചു തീരുമ്പോഴാവും എന്തൊരു മണ്ടത്തരമാണ് ചെയ്തതെന്ന് ആലോചിക്കുക. അതുവരെ പ്രണയത്തിന്റെ ഹോർമോണുകൾ നമ്മെ അന്തരാക്കുന്നുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. ആദ്യ പ്രണങ്ങളുടെ റൊമാന്റിസിസേഷൻ മിത്തുമാത്രമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു വീണ്ടും വന്ന വഴി ബസ് സ്റ്റാന്റിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ചുറ്റിലുമുള്ള സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റുകൾ കൂടുതൽ പ്രകാശിക്കുന്നു (ഈ പ്രകാശത്തിനു എന്ത് പ്രകാശം). അഞ്ചു വർഷം വേണ്ടിവന്നു ഈ തിരിച്ചറിവിനെന്നു ഓർക്കുമ്പോൾ നാണം തോന്നിപോവുകയാണ്.

ഒച്ചവെയ്ക്കാത്ത നഗര വീഥികൾ മുറിച്ചുകടന്നു യന്ത്രത്തെ പോലെ നടന്നു കിതച്ചു സ്റ്റാന്റിന്റെ വീർപ്പിൽ ഇഴുകുമ്പോൾ ഞാൻ ഇപ്പോഴുള്ള കാമുകനെ മനസ്സിലോർത്തു. നിന്നെ കണ്ടില്ലായിരുനെങ്കിൽ ഞാൻ ഇപ്പോഴും പ്രണയത്തിന്റെ റൊമാന്റിക് സങ്കൽപ്പങ്ങൾക്ക് ചുക്കാൻ പിടിച്ചു നടന്നേനെയെന്നു. ഇന്ന് ഫോണിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഒരു വിഷയം കൂടി കിട്ടിയെന്ന് ഓർത്തുകൊണ്ടു വീട്ടിലേക്ക് പോവാനുള്ള ബസിന്റെ ബോർഡ് അന്വേഷിച്ചു ഞാൻ നടന്നു.

ക്രുദ്ധയായ ഇന്ത്യൻ ദേവതകൾ

2019-03-06T13:58:00.000+05:00

ഏറെ വൈകിയാണ് ഈ സിനിമ കാണുന്നതെന്നറിയാം എന്നാലും കണ്ടതിനു ശേഷം അതിനെക്കുറിച്ച് എഴുതാതെ ഉറങ്ങാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിലായിപ്പോയി. കെട്ടുകഥകൾ ഒന്നുമില്ലാത്ത ധാർമികപരമായി ശരി അല്ലാത്ത ഒരു സിനിമയുണ് angry indian goddess . വ്യക്തമായി പറയുന്ന, കാഴ്ചക്കാരൻ്റെ ചെകിട്ടത്തടിക്കുന്ന ഒരു കഥയുണ്ട് ആ സിനിമയ്ക്ക്. നഗരത്തിലെ എലീറ്റ് ക്ലാസ്സിൽ നിന്നു വരുന്ന കുറച്ചു യുവതികൾ അവരുടെ കൂടെ വാലെന്നോണം ഒരു ലോവർ ഇൻകം വീട്ടുവേലക്കാരി . എല്ലാവരും നേരിടുന്ന ഒരേ ഒരു പ്രശ്നം മാത്രമേ ഉള്ളൂ: പുരുഷമേധാവിത്വവും അതിൻ്റെ അമ്ലവർഷത്തിൽ ദ്രവിക്കുന്ന സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യം മുതൽ അവളുടെ സത്ത വരെ.

ഫാഷൻ ഫോട്ടോഗ്രാഫർ ഫ്രിദ, ബോളിവുഡ് ഗായികയാവാൻ പ്രയാസപ്പെടുന്ന മാട് എന്ന മധുരിത, ഒരു ട്രോഫി ഭാര്യ ആയ പാമി എന്ന പമീല, ബിസ്സിനെസ്സ്കാരിയായ സു അഥവാ സുരഞ്ജന, സാമൂഹിക പ്രവർത്തകയായ നർഗീസ്, ബോളിവുഡ് സിനിമയിൽ നടിയായി അഭിനയിച്ചു വരുന്ന ജോവാന എന്ന ജോ, വീട്ടു വേലക്കാരിയായ ലക്ഷ്മി, ഇത്രയും കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ സിനിമയ്ക്ക് അധികം സമയം ഒന്നും വേണ്ട എന്നത് നല്ലവോളം അറിയുന്ന ആളാണ് പാൻ നളിൻ. സിനിമയുടെ ആദ്യഭാഗം മുതൽ തന്നെ സ്ത്രീ കേന്ദ്രികൃതമായ പ്രശ്ങ്ങളെ മറയില്ലാതെ പുറത്തുവിടുകയാണ് സംവിധായകൻ ചെയ്യുന്നത്. സാമൂഹിക കർത്തവ്യം നിശ്ചയിക്കുന്നത് പുരുഷനാകയാൽ എല്ലാ കാലത്തും സ്ത്രീക്ക് പുരുഷന് താഴെയാണ് സ്ഥാനം. കോർപ്പറേറ്റ് പുറംപൂച്ചായി വന്ന ലിംഗസമത്വത്തിൻ്റെ ഭാഗമായി കഴിവുള്ള ഒട്ടനവധി യുവതികൾ മുന്നേറ്റം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എന്നാലും അതിൻ്റെ പിന്നിലുള്ള പുരുഷമേധാവിത്വ മനോഭാവം അത്തരം യുവതികളെ കണ്ട്രോൾ ഫ്രീക്കുകൾ ആയും കീഴടക്കി ഭരിക്കുന്ന സ്വഭാവമുള്ളവരായും ചിത്രീകരിക്കുന്നു. വിശ്രമവേളകളിൽ അത്തരം സ്ത്രീകളെ ലൈംഗീകമായി ആക്ഷേപം നടത്തി ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്ന പുരുഷ കേസരികൾ നമുക്ക് ചുറ്റും ഒരുപാടുണ്ടല്ലോ. സ്ത്രീയുടെ 'പൂറും', 'മുലയും' (അതേ വാക്കുകൾ തന്നെ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ തന്നെയാണ് ശക്തി) പുരുഷന് കയ്യേറാനുള്ള നിലങ്ങളാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഭൂരിപക്ഷം ആളുകളും ആ അവയവങ്ങളുടെ പേരുകൾ വിളിച്ചു ആക്ഷേപിക്കുന്നു. അത്തരം ആക്ഷേപം പുരുഷ മേധാവിത്വ വ്യവസ്ഥികൾമറികടക്കുന്ന ഏതൊരാൾക്കും കേൾക്കേണ്ടി വരും ആണായാലും പെണ്ണായാലും അത്തരം സീമകൾ മറികടക്കുന്ന ആർക്കുചുറ്റും സംസാരിക്കേണ്ടതിൻ്റെയും നടക്കുന്നതിൻ്റെയും ധരിക്കുന്നതിൻ്റെയും ചട്ടക്കൂടുകൾ ഉണ്ടാക്കും. അവ അനുസരിക്കാത്തവരെ സമൂഹമോ സാമൂഹിക ധർമ്മംകയ്യാളുന്ന ഒരു സംവിധാനമോ വിലകല്പിക്കുകയില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല അത്തരം മനുഷ്യരെ പുറം തള്ളുകയും, സാമൂഹിക സേവങ്ങളിൽ നിന്ന് വർജിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. സമൂഹം ഒരു അധികാര നിയുക്ത സ്ഥാപനമാണ്. അതിൻ്റെ നിയമങ്ങൾ അനുസരിക്കുന്നവർക്കേ അതിൻ്റെ സേവനങ്ങൾ ലഭിക്കുകയുള്ളു അല്ലാത്തവരെ പുറംതള്ളുകയോ ശിക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതാണ് സമൂഹം. ശിക്ഷിക്കാൻ അതിനു ലീഗൽ സ്ഥാപനങ്ങൾ വേണമെന്നില്ല, കാരണം അത്തരം ലംഘനങ്ങൾക്ക് പിഴ അടയ്‌ക്കേണ്ടത് ബന്ധങ്ങളുടെയും, ചൂഷങ്ങളുടെയും ഘഡുക്കളായി ആയിരിക്കും.

സ്ത്രയുടെ യോനിയിലാണ് അവളുടെ മാനമിരിക്കുന്നതെന്ന് പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് സമൂഹം. ഓരോ പീഡന കേസുകൾ കവർ ചെയ്യുമ്പോഴും മനം നഷ്ടപെട്ട ഒരു വ്യക്തിയായാണ് മാധ്യമങ്ങൾ സ്ത്രീയെ ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. അത് തന്നെയാണ് ഭൂരിപാകം സ്ത്രീകൾ വിശ്വസിക്കുന്നതും. പുരുഷലിംഗം ഒരായുധമായും. സെക്സ് ഒരു ശിക്ഷാ മുറയായും പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്ത സമൂഹത്തെ തന്നെയാണ് പ്രതികൂട്ടിൽ ഇരുത്തേണ്ടത്. ഒരു ശരീര ഭാഗത്തിലൂടെ മാത്രം എന്തിനെയും നോക്കിക്കാണുന്നത് അങ്ങേയറ്റം തരംതാഴ്ന്നതാണ്. ചിത്രത്തിലെ മൊത്തമായി വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോൾ നമുക്കെത്തി ചേരാവുന്ന സ്വാഭാവിക നിഗമനകൾക്ക് ഉപരി അതൊരു ലിബറേഷൻ സ്ട്രഗിൾ തന്നെയാണ് എന്നു പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. വിദേശരാജ്യങ്ങളിൽ സ്ത്രീയെപ്പോലെ പുരുഷനും ലൈംഗീക ആരോപണങ്ങളിൽ മാനനഷ്ടം നേരിടാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിൽ അതിൻ്റെ വിപരീതമായി സ്ത്രീയെ മാത്രമാണ് കുറ്റക്കാരിയാക്കുന്നത്. പുരുഷകേന്ദ്രീകൃതമായാ സമൂഹത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും ആദ്യത്തെ ലക്ഷണമാണത്. തുടർന്നുള്ള നിയമപോരാട്ടങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും നഷ്ടമനുഭവിക്കുന്നതും സ്ത്രീപക്ഷത്തുള്ളവർ തന്നെ. അതോടൊപ്പം തന്നെ അത്തരം നിയമ പോരാട്ടങ്ങളിലെ കാലതാമസവും എടുത്തുപറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള സമൂഹത്തിൽ സിനിമയിലെ ഈ യുവതികൾ തങ്ങളുടെ സുഹൃത്തിനെ പീഡിപ്പിച്ച വ്യക്തിയെ വെടിവച്ചു കൊല്ലുകയാണ്. തുടർന്ന് അറിയാതെയോ അറിഞ്ഞോ സമൂഹം അവരെ രക്ഷിക്കുകയാണ്. സമൂഹം ആ കുറ്റം ഏറ്റെടുക്കുകയാണ്. അത്തരം ഒരു സാമൂഹിക നിലപാട് ബാർബറിക് ആണ്. മാത്രമല്ല ഒരു ഇരു തലമൂർച്ഛയുള്ള വാളുപോലെയാണ് താനും. എങ്കിൽ കൂടിയും സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അതൊരു ന്യായീകരണം ആണെങ്കിലും; അത്തരം നിലപാടുകൾ ഒരു പ്രതീക്ഷതന്നെയാണ് എന്ന് പറയാതെ വയ്യ. എങ്കിലും ഇത്തരം സാമൂഹിക നീക്കങ്ങൾ തീർത്തും സാമൂഹിക മാനങ്ങൾക്ക് എതിരാണ് എന്നതിൽ സംശയമില്ല. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതെന്നാൽ, അത്തരം സാമൂഹിക നിലപാടുകൾ ഉടലെടുക്കുന്നത് പീഢനത്തോട് കൂടി ഒരു യുവതിതന്നെ ഇല്ലാതാകുന്നു എന്ന ചിന്തയിൽ നിന്നാണ്. പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് പറയുന്നത് അപമാനകരമാണെന്നും അതിൽ നിന്ന് യാതൊരു മോചനവും ഇരയ്ക്ക് ഇല്ലെന്നുമുള്ള തെറ്റായ ചിന്തയിലാണ് ഇത്തരം നിലപടുകളുടെ ആരംഭം. അത്തരം നിലപാടുകളിൽ അധിഷ്ഠിതമായ നീക്കങ്ങൾകൊണ്ട് സ്ത്രീക്കോ സ്ത്രീവിമോചനത്തിനോ കാര്യമായ നേട്ടങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെയില്ല.

താൻ തന്നെക്കാൾ പ്രായം കുറഞ്ഞ യുവാവുമായി രതിയിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോഴാണ് പാമ്പ് കടിച്ചതെന്ന് പറയാൻ മടിച്ചു മരിച്ച പത്മരാജൻ്റെ കഥാനായികയെ ഓർമയില്ലേ. രതിയെക്കുറിച്ചു പറയരുതെന്ന് അതിനെ ഒളുപ്പിച്ചു വയ്ക്കണമെന്നും നമ്മൾ വരും തലമുറയോട് പറയുമ്പോൾ നമ്മൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന പരോക്ഷമായ ക്ഷതമാണ് പിന്നീട് പീഡിപ്പിക്ക മിക്ക ഇരകളെയും വായ്മൂടിക്കെട്ടുന്നത്. പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിൽ താരതമ്യേന ഇങ്ങനെയുള്ള പ്രവണത കുറവാണെന്ന് പറയുമ്പോഴും, തൊഴിൽ ഇടങ്ങളിലുള്ള ആൺ മേല്കോയ്മയിൽ പലപ്പോഴും അവിടുത്തെ സ്ത്രീ സമൂഹം നിശബ്ദമാകുന്നത് കാണാം. ജീവനേക്കാൾ വലുത് അഭിമാനമാണെന്ന് പറയുന്ന സിനിമാ കഥാപാത്രങ്ങളോട് അതുകൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് പുച്ഛമാണ്. അഭിമാനം ഒരു സാമൂഹിക സൃഷ്ടിയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിവില്ലാത്ത യുവജനതയാണ് ഇന്ന് വളർന്നു വരുന്നത്. അത്തരം സാമൂഹിക സൃഷ്ടിയേക്കാൾ വലുത് ജീവൻ തന്നെയാണെന്നും, തൻ്റെ ശരീരത്തിൽ സാമൂഹ്യ കുടുംബ വ്യവസ്ഥികൾക്ക് യാതൊരു അവകാശവും ഇല്ലെന്നും തിരിച്ചറിയുകയാണ് വേണ്ടത്. അതിലേക്കുള്ള കടന്നുകയറ്റങ്ങൾ പല്ലും നഖവും ഉപയോഗിച്ച് ചെറുക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. ക്രുദ്ധയായ ഇന്ത്യൻ ദേവതയെപോലെ അതിനെ ചെറുത്തുതോൽപ്പിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. പുറത്തു പറയുകയും വിശദമായി വിശകലനം ചെയ്യുകയും ചെയുന്ന ഒരു വിഷയമായി രതിയും അതിനുള്ള അനുമതിയും മാറുകയാണ് വേണ്ടത്.

ഫേസ്ബുക്കിലെ ഗേ ഫേക്ക് അക്കൗണ്ടുകളുടെ മനഃശാസ്ത്രം

2018-09-01T01:01:00.000+05:00

സുഹൃത്തുക്കളെ, ഫേസ്ബുക്കിൽ come out ചെയ്യുന്നതിന് മുൻപ് ഏതൊരു ശരാശരി സ്വവർഗ്ഗ അനുരാഗിയെ പോലെ എനിയ്ക്കും ഒരു ഫേക്ക് ഫേസ്ബുക് അക്കൗണ്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു. സാറാ ജോസഫിന്‍റെ ആതി എന്ന നോവലിലെ ദിനകരനെ ഓര്‍ത്തുകൊണ്ട്‌ അതിയിലെ ദിനകരനായി കൊറേ കാലം ഫേസ്ബുക്കിന്‍റെ വ്യാജ ലോകത്ത് ഞാനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആശ്ച്ചര്യമുള്ള കാര്യമേന്തെന്നാല്‍, come out ചെയ്ത ശേഷം ആതിയിലെ ദിനകരന്‍ ആവേണ്ട ആവശ്യമേ വന്നിട്ടില്ല എന്നതാണ്. ഇടയ്ക്ക് പോസ്റ്റുകള്‍ share ചെയ്യാന്‍ കയറുന്നതല്ലാതെ ആ വ്യാജ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല. നമ്മള്‍ നമ്മളായി തന്നെ ജീവിക്കുമ്പോൾ മറയത്തിരിക്കേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ! അന്ന് വോളില്‍ കുറിച്ച ഒരു ചെറിയ പോസ്റ്റ്‌ ഇന്ന് എവിടെ പങ്കുവയ്ക്കുകയാണ്. ഇന്നും ഒട്ടനവധി വ്യാജ പ്രൊഫൈലുകളില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരായിരം മനുഷ്യരെ കളിയാക്കിയോ ഉപദേശിച്ചോ ആണ് എഴുത്ത്.കുറച്ചു കാലം മുന്‍പേ എഴുതിയതിന്‍റെ ബാലാരിഷ്ടത കാണാം. ക്ഷമിക്കുമല്ലോ.

(ഇതേ മനോഭാവം തന്നെയാണ് അവരോടെന്നു വിചാരിച്ചാലും തെറ്റില്ല. ഒരിക്കല്‍ എന്‍റെ സുഹൃത്ത്‌ അഭിജിത്ത് പറഞ്ഞ വാചകം ഞാന്‍ എപ്പോഴും ഓര്‍ക്കും "It's 2018 baby, you can find a solution for literarily any prolems.")

ഫേസ്ബുക്കിൽ Gay ഫേക്ക് അക്കൗണ്ട് എന്തിന് ഉണ്ടാക്കി എന്ന താത്വിക അവലോകണമാണ് ചെയ്യുന്നത്. പലതരത്തിലും വിധത്തിലുമുള്ള പ്രൊഫൈലുകളുണ്ടെങ്കിലും എളുപ്പത്തിൽ രതിയിൽ ഏർപ്പെടുക എന്ന ചിന്താധാര പൊതുവിലായി സജീവമാണെന്നു വേണം പറയാൻ. അങ്ങനെയെങ്കിലും വിരളം ചില പ്രൊഫൈലുകൾ വാസ്ഥവികയിൽ അതിഷ്ഠിതമായോ, എതിര്‍ലിംഗ സംഭോഗതത്‌പര (heterosexual-ന്‍റെ മലയാളമാണ് എങ്ങനിണ്ട്!!) സ്വപ്നങ്ങളുടെ ബാക്കിപത്രങ്ങൾ തേടിയോ നടക്കുന്ന ആളുകളുടേതാണ്. ചിലരാകട്ടെ തന്‍റെ സ്വവര്‍ഗ്ഗപ്രേമി സ്വത്വത്തെ ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തേക്ക്‌ ചുരുക്കി മുഷ്ട്ടി മൈഥുനത്തിൽ (masturbation) മാത്രമൊതുക്കി അഭിനയിച്ചു നടക്കുന്നു. ചിലരൊക്കെ ലിബറൽ മനോഭാവം നടിച്ചു പലതും എഴുതിവിടുന്നു. മറ്റ് ചിലർ അതിന്‍റെ ചുവടുപിടിക്കുന്നു. സൗഹൃദം മാത്രമാണ് വേണ്ടതെന്നും കൂടുതലൊന്നും ആവശ്യമില്ലെന്നും പറഞ്ഞു ആദ്യ ചാറ്റിങ്ങിൽ തന്നെ നഗ്നഫോട്ടോയോ, ലിംഗത്തിന്‍റെ വാലുപ്പമോ ചോദിച്ചറിയുന്ന ജിഗ്ന്യാസുക്കളായ പാവം ആളുകളാണ് ചിലർ. ചില പ്രൊഫൈലുകളാകട്ടെ നിറം, വണ്ണം, തടി, സ്ത്രൈണത, ലിംഗത്തിന്‍റെ വലിപ്പം, തടി, നിറം എന്നിങ്ങനെ വേണ്ട എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അന്വേഷിച്ചു പ്രണയമാണെന്നു പറയുന്നു. വേറൊരു വിധം ആളുകൾ ആദ്യ മെസ്സേജ് തന്നെ ‘I love you മുത്തേ’ എന്നായിരിക്കും.

സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഈ സൈബർ ജലകത്തിൽ ഒരു നല്ല മനസ്സ് തേടിയൊന്നുമല്ല നമ്മൾ ഫേക്ക് ID കൾ തുടങ്ങിയത്. ആരും എപ്പോഴും ശാന്ത സുന്ദര നന്മമരങ്ങൾ അല്ലതാനും. റിയൽ ID കളിൽ കിട്ടാത്ത ലൈംഗീക സ്വത്വത്തിന്‍റെ തുറന്നുവിടലുകളിലാണ് ഫേക്ക് ID കൾ ഉണ്ടാക്കുന്നത്. വിവാഹിതരും, കുട്ടികളുമുള്ള ആളുകളൊക്കെ ഇവിടെ വന്ന് ഫേക്ക് ID കൾ തുടങ്ങുന്നതിന്‍റെ പിന്നിലെ മനഃശാസ്ത്രം അതുതന്നെയാണ്. എന്നാൽ ഇവിടെ വരുന്നവർക്ക് ഒരു തീരുമാനം എപ്പോഴുമെടുക്കാം തന്‍റെ ലൈംഗീകതയെ സൈബർ ലോകത്തുമാത്രം തുറന്ന് വിടണോ അതോ അതിനെ എന്നെന്നേക്കുമായി സ്വയതന്ത്രമാക്കി ഒരു സ്വവർഗപ്രേമി/ബൈസെക്ഷ്വൽ എന്ന സ്വത്വം സ്വീകരിച്ചു മുന്നോട്ട് പോവാണോ എന്ന തീരുമാനം. അതാകട്ടെ ഒട്ടും എളുപ്പമല്ലാത്തതും, തികച്ചും വ്യക്തിപരവുമാണ്.

നമ്മുക്ക് ഒരു കഥപറഞ്ഞാലോ!!.

ഒരു നഗരപ്രാന്തത്തിൽ രണ്ടു തട്ടുള്ള ഫ്ലാറ്റിൽ രണ്ടു പേർ താമസിച്ചിരുന്നു. മുകളിലെ നിലയിലുള്ള മനുഷ്യൻ മാന്യനും എല്ലാവരും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവനും, സദ്ഗുണ സമ്പന്നനുമായിരുന്നു. അയൽപ്പക്കത്തിലെ ഏത് കുട്ടിയോടും ചോദിച്ചാലും അയാളെക്കുറിച്ചു നല്ലതല്ലാതൊന്നും പറയാനുണ്ടാവില്ല. താഴെ നിലയിലുള്ള മനുഷ്യനാവട്ടെ മദ്യപാനിയും, തലതെറിച്ചവനുമായിരുന്നു, പല ആളുകളെ വീട്ടിലേക്കു വിളിച്ചുവരുത്തി കുടിക്കലും, രതിയിലേർപ്പെട്ടു ഉന്മാദിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വഷളൻ. അയാൾ വന്ന് കേറുമ്പോൾ തന്നെ ജനവാതിൽ തുറന്നിട്ട് അയൽക്കാരെ തെറിവിളിക്കും! നല്ലപുളിച്ച തെറി. നാട്ടുകാർക്ക് അയാളെക്കുറിച്ചു ഒരു നല്ലവാക്കുപോലും പറയാനില്ല. മുകളിലത്തെ മനുഷ്യൻ താഴത്തെ മനുഷ്യനെ അവഗണിക്കയാണ് ചെയ്യാറ്. എന്ത് തന്നെ സംഭവിച്ചാലും അയാൾ ഒന്നും പറയാൻ പോകാറില്ല.
ഒരിക്കൽ ഒട്ടും സഹിക്കവയ്യാതെ മേലെയുള്ള നല്ല മനുഷ്യൻ താഴെയുള്ള ചീത്ത മനുഷ്യനെ മുറിക്കുള്ളിൽ പൂട്ടിയിട്ടു. എന്നും ഭക്ഷണവും മദ്യവും അയാൾ ജനവാതിൽ വഴി ചീത്ത മനുഷ്യന് കൊടുത്തു. നാട്ടുകാരൊക്കെ നല്ല മനുഷ്യന്‍റെ ഈ ചെയ്തിയെ വാനോളം പുകഴ്ത്തി. ഒരു ദിവസം പതിവായി ചീത്ത മനുഷ്യന് ഭക്ഷണവും മദ്യവും കൊടുക്കാറുള്ള ജനവാതിലടയ്ക്കാൻ നല്ല മനുഷ്യൻ മറന്നുപോയി. അന്ന് രാത്രി ചീത്ത മനുഷ്യൻ മുറിക്ക് പുറത്തു ചാടി! അയാൾ അടുക്കളയിലുള്ള വെട്ടുകത്തിയുമായി മുകളിലേക്ക് ഓടിക്കേറി. ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന നല്ല മനുഷ്യനെ തലങ്ങും വിലങ്ങും കുത്തി.

നല്ല മനുഷ്യന്‍റെ അലർച്ച കേട്ട് നാട്ടുകാരൊക്കെ ഓടിക്കൂടി. അവരുടെ നടുവിലൂടെ ചോരയിൽക്കുളിച്ച ചീത്ത മനുഷ്യൻ വെട്ടുകത്തിയുമായി വന്നു. അവരിൽ ഓരോരുത്തരെയും വെട്ടാനായി ഓങ്ങി. അയാൾ തന്‍റെ വസ്ത്രമത്രയും ഊരിയെറിഞ്ഞു ഉദ്ധീപിച്ച ലിംഗവുമായി പല ആണുങ്ങളുടെയടുത്തേക്കും ചാടി, പലരെയും ഉപദ്രവിച്ചു. ഒടുവിൽ നാട്ടുകാരൊക്കെ ചേർന്ന് അയാളെ ഭ്രാന്താശുപത്രിയിലാക്കി. ആശുപത്രിയിലെ ചികിത്സയിൽ അയാൾക്ക് മാറ്റങ്ങൾ കണ്ടുതുടങ്ങി.എന്നാലും അയാളെ എന്നന്നേക്കുമായി ഭ്രാന്താശുപത്രിയിൽ തന്നെ ഇടാമെന്ന് നാട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിൽ ആശുപത്രി സൂപ്രണ്ട് തീരുമാനിച്ചു. കുത്തേറ്റ നല്ല മനുഷ്യനവട്ടെ കുത്തിന്‍റെ ആഘാതത്തിൽ ചലനശേഷിയും വികാരശേഷിയും നഷ്ടപ്പെട്ടു ജീവിത കാലം മുഴുവൻ ഒരു ശവതുല്യമായ ജീവിതം ജീവിച്ചു.

കഥയിതാണ്.

കഥയിലെ രണ്ടുനിലയുള്ള വീട് നിങ്ങളാണ്. അതിനെ നല്ല മനുഷ്യൻ നിങ്ങളുടെ ബോധമാനസ്സാണ്, ചീത്ത മനുഷ്യൻ നിങ്ങളുടെ ഉപബോധമനസ്സും. ബോധമാനസ്സു സാമൂഹനിയമങ്ങൾക്ക് (socio constructive laws) അനുസരിച്ചുജീവിക്കുന്നു. ഉപബോധമനസ്സാവട്ടെ നിങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സത്വത്തെ മുഴുവൻ കാണിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്യ ചിന്ത മാത്രമുള്ളതും. നിങ്ങൾ ഉപഭോധമാനസ്സിനെ പൂട്ടിയിട്ട് തന്‍റെ സ്വത്വത്തെ മറച്ചു ജീവിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവരാണെന്നു കരുതുന്നു. ഉപബോധത്തെ എത്ര മറച്ചാലും അത് നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന എല്ലാമറിയുന്ന നിങ്ങളുടെ ഇടപെടലുകൾക്ക് ചെല്ലാനാവാത്ത നിങ്ങളുടെ മനസ്സാണ്. അതിനെ അടിച്ചമർത്തുമ്പോൾ ആലോചിക്കുക ഒരിക്കൽ നിങ്ങളെ തന്നെ അത് ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കും, വധിക്കും. അവസാനം നിങ്ങൾ ജീവിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും, ഭ്രാന്ത് വരണമെന്ന് നിർബന്ധമൊന്നുമില്ല. എന്നാലതൊരു ജീവിതമാവില്ല. എന്നും മാനസികമായി നീറിയും പുകഞ്ഞും, മുറി ജീവിതത്തിന്‍റെ എല്ലാ വിഷമതകളും അനുഭവിച്ചു കഥയിലെ നല്ല മനുഷ്യനെപ്പോലെ ജീവിക്കാതെ നിങ്ങൾ ജീവിക്കും. മനുഷ്യന്‍റെ ഒരു വിഭാഗം മാനസിക രോഗങ്ങൾക്ക് കാരണം ഉപഭോധമാനസ്സിനെ അവഗണിക്കുന്നതാണ്. താൻ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതും, ജീവിക്കുന്നതുമായ സാഹചര്യങ്ങൾ തുലോം വെത്യാസം പുലർത്തുന്നവ തന്നെയായിരിക്കും. എന്നാൽ അതിലെ അന്തരം അടിസ്ഥാന അവശ്യങ്ങളായ രതി, പ്രേമം, പ്രണയം, ഫീൽ ഓഫ് പ്രൊട്ടക്ഷൻ ആൻഡ് സെക്യൂരിറ്റി, തുടങ്ങിയവയെ ഹനിക്കുമ്പോൾ ബോധ ഉപബോധ മനസ്സുകളുടെ അന്തരം വർധിക്കുന്നു, അവിടെ മനസ്സിന് നേരെപ്പോവാനാവാത്ത അവസ്ഥവരുന്നു.
നിശ്വാസമെടുത്തു, ഉറങ്ങി, ജോലിക്ക് പോയി, ഭക്ഷണം കഴിച്ചു ജീവിക്കുന്ന വെജിറ്റേറ്റിവ് ജീവിതങ്ങളാവാൻ നിങ്ങൾക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ ഇന്ന് തന്നെ നിങ്ങളുടെ ലൈംഗീക സ്വത്വത്തെ അടച്ചിടുക. അല്ലയെങ്കിൽ സ്വയം തിരിച്ചകുറിയുക. ഒന്നുകൂടി പറയട്ടെ, നിങ്ങൾ ഏകനല്ല. ഇന്ത്യയുടേത് പോലുള്ള വലിയ സമൂഹത്തിൽ നാലിൽ ഒരാൾ ഭിന്നലൈംഗീകതയുള്ളവരായിരിക്കും എന്ന് വേൾഡ് ട്രേഡ് ഓർഗനൈസേഷൻ (WTO) വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇന്ത്യൻ സർക്കാരിന്‍റെ കണക്കിൽ ഇന്ത്യയുടെ 2% ആളുകൾ ഭിന്നലൈംഗീകതയുള്ളവരാണ്.* ഇന്ത്യയിലെ സിഖ് സമൂഹം 2% ത്തിൽ താഴെയാണെന്നും, ക്രിസ്തീയ സമൂഹം 2.5% ആണെന്നും പറയുമ്പോഴാണ് മേൽപ്പറഞ്ഞ 2% ത്തിന്‍റെ വ്യാപ്തി മനസ്സിലാവൂ. അതുകൊണ്ടു തന്നെ നിങ്ങൾ ഏകനല്ല സ്വയം തിരിച്ചറിയാൻ നിങ്ങൾക്കാകുമെങ്കിൽ അത് ചെയ്യുക. മുന്നോട്ട് വരുക! കൂടെ നിൽക്കാനുണ്ടാളുകൾ!

( ഏറെ സ്നേഹം ഏറെ പ്രണയം )

*ആദ്യം ഭിന്നലൈംഗികതയുള്ളവർ miniscule minority യാണെന്നാണ് പരമോന്നത നീതിപീഠം 2013 ൽ പറഞ്ഞത് തുടർന്ന് അത്തരം നിലപാടുകളിൽ മാറ്റുകയും തുടർന്ന് 2017ൽ Right to privacy എന്നത് മൗലിക അവകാശമായികണ്ട് Article 21 ൽ (Life and liberty of Citizens) ഉൾപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു.

ഭീരുവാണ് നിന്‍റെ കാമുകൻ

2018-08-15T12:41:00.000+05:00

Photo by Christiana Rivers on Unsplash

ചോരകട്ടകൾ കൊണ്ട്
വിടുവിക്കാനാവാത്ത വിധം
നിന്‍റെ ഹൃദയത്തിനോട്
എന്റേത് ചേർന്നിരിക്കുന്നത്
മനസ്സിലാവുന്നില്ലേ

പിരിക്കാനാവാത്ത വിധം
കൈകൾ പെട്ടു
പിണർന്നു നിൽക്കുന്നത്
അനുഭവിക്കാൻ
കഴിയുന്നില്ലേ

നമ്മെ പേർത്ത്
നിർമിച്ചു ഒരു ദേശത്തിന്‍റെ
രണ്ടറ്റങ്ങളിൽ ഇട്ട
നിന്‍റെ ദൈവം
എത്ര ബുദ്ധിശൂന്യനാണ്

പ്രണയം ശൂന്യതയിലും
തിളങ്ങുമെന്നാണ് ഞാനറിഞ്ഞത്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ
എന്‍റെ ഹൃദയം
ഇവിടെ പ്രകാശിക്കുന്നത്
അങ്ങേ ദിക്കിലിരുന്ന്
നിനക്ക് കാണാനാകും.

നിന്‍റെ വാക്കുകൾ
കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ
അതിനിടയിൽ
പ്രണയ-ദീപ്തിക്ക് ചുറ്റും
മിന്നാമിന്നി കണക്കെ
പാറി നടക്കുകയാണ്
എന്‍റെ ഹൃദയം.

ഹൃദയത്തിലേക്ക് രക്തമെത്തിക്കുന്ന
അയോർട്ട, വ്യാസം
മതിയാവാതെ
പിടയ്ക്കുകയാണ്.

എന്നിട്ടും കാത്തിരിക്കുന്നു
എന്ന ഒറ്റവാക്കിൽ ഒതുക്കി
സ്നേഹത്തിന്‍റെ വിവരണങ്ങൾ
നൽകാതെ വഴിമാറി നടക്കുന്ന
ഒരു ഭീരുവാണ്
നിന്‍റെ കാമുകൻ

(പേരില്ലാത്തത്)

2018-08-14T12:27:00.000+05:00

Photo by Irina Kostenich on Unsplash

ദൂരെ ദൂരെ നിന്നൊരു
കെട്ടിപ്പിടുത്തം
ദൂരെ ദൂരെ നിന്നൊരു
ഉമ്മവയ്ക്കൽ

ചൂടാറിയാത്ത കെട്ടിപ്പിടിത്തം
നനവറിയാത്ത ഉമ്മകൾ

ഇടയ്ക്ക് പ്രണയം ദൂരങ്ങളിൽ എവിടെയോ
വിറങ്ങലിച്ചു ചിറകറ്റ് വീണ്
താഴെ അതൊരു ഒറ്റമുല്ല വള്ളിയായി

ചൂടാറിയാത്ത കെട്ടിപ്പിടിത്തങ്ങൾ ഇല്ലാതെ
നനവറിയാത്ത ഉമ്മകൾ ഇല്ലാതെ
പ്രണയമില്ലെന്നു ധരിച്ചു രണ്ടുപേരും മിണ്ടാതെ യിരുന്നു

പ്രണയമപ്പോഴും പൂത്തിരുന്നു
വല്ലിക്കൊടിനുള്ളിലിരുന്നു

നാട്ടുകാർ അപ്പോഴും പറഞ്ഞു
'എന്തൊരു മണമാണ് ഈ
ഒറ്റമുല്ലയ്ക്ക്
പ്രേമത്തിന്‍റെ മണംപോലെ!'

വഴിയോരത്തെ മുല്ല തൈകൾ ഒക്കെയും
അങ്ങനെ ഉണ്ടായതത്രെ!

മറന്നുപോയ പ്രണങ്ങളുടെ
ജീർണിച്ച വിത്തുകൾ
പെയ്യാറുണ്ട് പലപ്പോഴും ഇവിടെ.

നനുത്ത പുലർവേളകളിൽ
അവയൊക്കെയും
നാമ്പെടുത്തു വെയിൽ കായും.

പുതിയ ചില്ലകളിൽ പ്രണയം
മണക്കുള്ള ഒറ്റ മുല്ലകൾ
വിരിയും.

മറന്ന പ്രണയത്തിന്‍റെ
മുല്ലകൾ പറിച്ചു കൊണ്ടുപോവാൻ
വീണ്ടും വീണ്ടും
ഓരോരുത്തർ വരും.

പൂവെല്ലാം പെറുക്കിയാലും
മണം അപ്പോഴും
വള്ളിക്കാടിനുള്ളിൽ
നിറഞ്ഞു നിൽക്കും.

ആരെയും ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു
വശം കെടുത്താൻ പാകത്തിൽ
രാത്രിയിൽ അവ
വീണ്ടും പൂക്കും.

മറന്ന പ്രണയത്തിന്‍റെ
വെളുത്ത പൂക്കൾ ശവകുടീരങ്ങളിൽ
പോകുന്ന നിത്യകല്യാണികളെ പോലെ തന്നെ
എല്ലാ ദിവസം പൂക്കാറുണ്ട്.

പലരും സംശയം തോന്നി മെരട്
മാന്തി നോക്കിയിട്ടുണ്ട്.
ഒരിക്കൽ
അതിന്‍റെ വേരിൽ നിന്ന്
രണ്ട് വിരലുകൾ കിട്ടിയത്രേ!

മറ്റൊരിക്കൽ എഴുതി
മുഴുവിക്കാത്ത കവിതയും,
ചുമന്നിരിക്കുന്ന ഒരു പേനയും!

ഗന്ധർവനെ പ്രണയിച്ച തടാകം

2018-08-13T12:21:00.002+05:00

Photo by Marc-Olivier Jodoin on Unsplash

പച്ചവളകാടിന്‍റെ ഒത്തനടുക്ക് തെളിഞ്ഞു തെളിഞ്ഞു ആകാശം കണ്ടു മടുത്ത ഒരു ജലാശയമുണ്ടായിരുന്നു. കലർപ്പില്ലാത്ത അടിത്തട്ട് കാണിച്ചു മനുഷ്യരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു തടാകം. ഒരു പൂർണചന്ദ്രനുധിച്ച രാത്രിയിൽ ഒരു ഗന്ധർവൻ കരയിലേക്കിറങ്ങി വന്നു.

ശരീരം ഒരു വെള്ളാരം കല്ലുപോലെ തിളങ്ങി.
ഗന്ധർവൻ കരയുടെ അടുത്തിരുന്നു.
തടാകത്തിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
തടാകം തിരിച്ചും.

ഗന്ധർവൻ കരയിലിരുന്നു പാട്ടുകൾ ഓരോന്നായി പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. തടാകം ഓരോ തവണയും പുളകം കൊണ്ടു. ഓരോ തവണയും ഇളകി മറിഞ്ഞു.

ഒരിക്കലെങ്കിലും ഗന്ധർവനെ ഒന്ന് തൊടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ. പച്ചവള കാടുകൾ തടാകത്തിന്‍റെ ആലോചനകൾ അറിഞ്ഞു ഒരു നൂറ് ഇലകൾ കൊഴിച്ചു കൊടുത്തു. ചതുപ്പിലെ ചളികുത്തി തടാകം ഇലകളുമായി ചേർത്തു. അടിത്തട്ടിലെ മണ്ണ് ജലവുമായി ചേർന്നുകുഴഞ്ഞു. തെളിഞ്ഞ നീര് കലങ്ങി. അതിലൊരു പുരുഷ ശരീരം തെളിഞ്ഞു. കാറ്റ് വള്ളികളിൽ ഊതി ഉണ്ടാക്കിയ മുടികളായിരുന്നു അവന്.

നിലാവ് വീണ തൊലിപ്പുറത്ത് കലങ്ങിയ വെള്ളമൊഴിഞ്ഞു. ജലനിരപ്പിന്‍റെ തൊട്ടു താഴെ തടാകത്തിന്‍റെ ഹൃദയം മടിച്ചു. മിടിപ്പിന്‍റെ തോത് കുറഞ്ഞു. ആ മിടിപ്പ് പിന്നെ ഭിംബത്തിന്‍റെതായി. അവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അവനു തടാകത്തിന്‍റെ കണ്ണുകളായിരുന്നു. ആഴമില്ലാത്ത തെളിഞ്ഞ കണ്ണുകൾ.
കരപ്പരപ്പിന്‍റെ അടുത്തേക്ക് അവൻ നടന്നു. ഗന്ധർവനെ പിന്നിൽ നിന്നൊന്ന് തൊട്ടു. പച്ചവളക്കാട് അടിമുടി ഇളകി. ഗന്ധർവൻ തിരിഞ്ഞൊന്ന് നോക്കിയപ്പോഴേക്കും അവൻ ചുണ്ടുകളിൽ ഉമ്മവച്ചു. ഉമ്മകൾ വച്ചൊരുവിനാഴിക കഴിഞ്ഞിട്ടും അവർ പരസ്പ്പരം ചേർന്ന് തന്നെയിരുന്നു. കാട്ടുകൊഴികൾ എല്ലാം കണ്ടു തലകൾ ആട്ടി തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

കയ്യും മെയ്യും ഒരുപോലെ അലിഞ്ഞു.
കണ്ണും ചുണ്ടും ഒരുപോലെ അലിഞ്ഞു.
പച്ചവള കാടിന്‍റെ നടുക്ക് രണ്ട് അദ്ഭുത ജീവികൾ രമിച്ചു .
ചിരിച്ചു.

സൂര്യനുദിക്കാൻ ഒരു 8 നാഴിക ബാക്കിയുള്ളപ്പോൾ പച്ചവളക്കാടുകൾ വീണ്ടും ഇളകി. ഇത്തവണയും അവരുമ്മ വച്ചു.
ഗന്ധർവൻ ക്ഷീണിച്ച കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ഉറങ്ങി.

കണ്ണുകൾ തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോഴേക്കും തടാകം തെളിഞ്ഞിരുന്നു. പച്ചിലകൾ തിരിച്ചു പച്ചവള കാട്ടിലേക്ക് പറന്ന് കേറിയിരുന്നു. കാറ്റൂതി ഉണ്ടാക്കിയ മുടികൾ വള്ളിപടർപ്പിലേക്കു തിരികെപ്പോയിരുന്നു.
രാത്രികണ്ട തടാക കണ്ണുള്ളവനെ ഗന്ധർവൻ ഒരുപാട് തിരഞ്ഞു. തിരികെ തടാകത്തിന്‍റെ അരിക്കലെത്തിയപ്പോൾ ജലപ്പരപ്പിന് അടിയിൽ മിടിക്കുന്ന ഹൃദയത്തെ കണ്ടു. തെളിഞ്ഞ തടാകത്തിന്‍റെ അഴമില്ലാത്ത ആഴങ്ങളിൽ രണ്ടു കണ്ണുകൾ കണ്ടു!

ദൂരം

2018-08-13T12:15:00.000+05:00

Photo by Honey Fangs on Unsplash

മൊബൈലിന്‍റെ ഒരറ്റത്ത്
നിന്ന് മറ്റേ അറ്റത്തേക്ക്
കണ്ണടച്ച് തുറക്കുന്നതിനുളളിൽ
എത്താനായിരുന്നെങ്കിൽ

മരണ ജനനങ്ങൾക്ക്
മനസ്സിലാവാത്ത ദുഃഖം
നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ രണ്ടിലും
ഒരോ മുത്തം കെടുത്തേനെ

ഇലയോടും പൂവിനോടും
ഒരുപോലെ സംസാരിക്കുന്ന
ഹൃദയമുള്ള നിന്നെ തോളോട്
തോൾ ചേർത്ത് ആശ്വസിപ്പിച്ചേനെ

ഒറ്റയ്ക്കായെന്ന് അവന്
തോന്നുന്ന ഓരോ രാത്രിയിലും
അവന്‍റെ നെഞ്ചിടിപെണ്ണി
കൂടെക്കിടന്നേനെ

ജനാല വഴി വരുന്ന
തണുത്ത കാറ്റിനോട് പോലും
ഇങ്ങോട്ട് വരരുതെന്ന് പറഞ്ഞ്
ഞാൻ കലഹിച്ചേനെ

രാത്രിയിൽ ഉറക്കമെഴുന്നേറ്റ്
ഞെട്ടിത്തിരിയുമ്പോൾ
കൂടെയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ്
മുടിയിൽ കൈയ്യോടിച്ചേനെ

എന്തിനെന്നില്ലാതെ ഇടയ്ക്ക്
കരയുന്ന വേദനകളെ എളുപ്പം
തൊട്ടറിയുന്ന നിന്നെ തോളിലണച്ച്
ഞാനും കൂടെ കരഞ്ഞേനെ

നമുക്കിടയിലെ ദൂരം
ഒരു ഇമവെട്ടകലെ
ആയിരുന്നെങ്കിൽ
ഹൃദയത്തിന്‍റെ ഒരറ്റത്ത്
നിന്നെ ഉമ്മവച്ച്, തഴുകി,
ഉറക്കി ശബ്ദമില്ലാതെ മുറി-
വിട്ടിറങ്ങി ഞാനും ഉറങ്ങുകയാണ്

ഒരു സ്വവർഗ്ഗ പ്രേമിയുടെ ഭാര്യ അല്ലെങ്കിൽ എന്‍റെ സഹപാഠി

2018-08-11T23:56:00.004+05:00

ഏകദേശം ഒരു വർഷം മുമ്പേയാണ് ഒരു അറിയാത്ത മൊബൈൽ നമ്പറിൽ നിന്നും ഒരു വിളിവരുന്നത്. ട്രൂ കോളറിൽ വെസ്റ്റ് ബംഗാൾ എന്നാണ് കാണിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്. അറിയാത്ത മൊബൈൽ നമ്പറിൽ നിന്നുമുള്ള കോളുകൾ സാധാരണ എടുക്കാറില്ലെങ്കിലും അത് എന്ത്കൊണ്ടോ എടുത്തു. മറുവശത്ത് 'ഹലോ അരുൺ ഇത് ഞാനാണ് (പേര് പറയില്ല). കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ 5 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വിളിക്കുന്ന സഹപാഠിയുടെ ശബ്ദം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മൈസൂരിൽ എന്‍റെകൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന അധികമൊന്നും സംസാരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കുട്ടിയാണ് വിളിക്കുന്നത്. ശബ്ദത്തിന്‍റെ പ്രത്യേകത കൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് തന്നെ എനിക്കവളെ പിടികിട്ടി.

Photo by Giulia Bertelli on Unsplash

                 അവൾ എന്തിനാണ് ഇപ്പോൾ എന്നെ വിളിക്കുന്നത്? കല്യാണം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു കാണുമല്ലോ? എന്‍റെ നമ്പർ എവിടുന്ന് കിട്ടി!! അങ്ങനെ പല ചോദ്യങ്ങളും മനസ്സിൽ മിന്നിമായുന്നതിനിടയിൽ അവൾ വീണ്ടും കേറി ഇടപെട്ടു. 'അരുണിന് സുഖമല്ലേ? ഇപ്പോഴെന്തു ചെയ്യുന്നു'? ലാഘവത്തോടെ അതൊക്കെ പറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞു, ഉപചാരം പറഞ്ഞു ഞാൻ ചോദിച്ചു 'എന്തിനാണ് വിളിച്ചത്?'.

                 അപ്പുറത്തെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും കടുത്ത നിശ്ശബ്ദത. 'ഞാൻ ഡിവോർസ് എടുക്കാൻ ഉള്ള പ്ലാനിങിലാണ്' അതെന്തിന് 5 വർഷ കഴിഞ്ഞു എന്നോട് പറയുന്നു! കല്യാണം പോലും ഞാൻ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല! പിന്നെ എന്തിനാണ് ഡിവോർസിന്‍റെ കാര്യം എന്നോട് പറയുന്നത്!! ഞാൻ ഒരു എത്തും പിടിയും ഇല്ലാതെ ആകെ കുഴഞ്ഞു. തിരിച്ചു ഞാൻ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല പകരം 'ശരി' എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു. അതിന് ശേഷം അവൾ പറഞ്ഞത് പ്രശ്നത്തെ കുറിച്ചൊരു ഏകദേശ ധാരണ ഉണ്ടാക്കി. 'അരുൺ, എന്‍റെ ഭർത്താവ് താങ്കളെ പോലെയാണ്'

                 പിന്നെയുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ കഥയുടെ ഏകദേശ ഗതി എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ബിരുദം കഴിഞ്ഞു ഉടനെ തന്നെ അവൾ വിവാഹം കഴിച്ചു. നല്ലവനും, ശമ്പളക്കാരനും ആയ ബാങ്ക് ജീവനക്കാരൻ, നല്ല കുടുംബാംഗങ്ങൾ. ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതം. ആകെ ഒരു പ്രശനം മാത്രം. ഭർത്താവ് അവളുമായി സെക്സ് ചെയ്യുന്നത് മാസത്തിൽ ഒരു തവണ മാത്രം. അതും ഒരു ചടങ്ങ് പോലെ അഞ്ചോ പത്തോ മിനിറ്റുകൾ നീണ്ടു നിൽക്കുന്നത്. ഇതിൽ എന്തോ പന്തികേടുണ്ടെന്നു അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.

                 പിന്നീട് ഒരിക്കൽ ഭർത്താവിന് അയാളുടെ കാമുകൻ എഴുതിയ പ്രണയ ലേഖനങ്ങൾ അവൾക്ക് കിട്ടുകയുണ്ടായി. എഴുത്തിലെ മേൽവിലാസം തിരഞ്ഞു കണ്ടുപിടിച്ചു അവൾ അവളുടെ ഭർത്താവിന്‍റെ കാമുകനെ കാണാൻ പോയി. ഒരേ മേൽവിലാസത്തിൽ നാലും അഞ്ചും വീടുകൾ (അല്ലെങ്കിൽ അതിലും കൂടുതലുള്ള) കൊൽക്കത്തയിലെ തെരുവുകളിൽ ഒരു മേൽവിലാസം കണ്ടുപിടിക്കുക ഒരു ഭാഗീരത പ്രായത്നമാണ്. രണ്ടു തവണ പോയെങ്കിലും കണ്ടുപിടിക്കാനായില്ല. ഒടുവിൽ അതേ തെരുവിലെ തന്‍റെ സുഹൃത്തിന്‍റെ സഹായത്തോടെ ഭർത്താവിന്‍റെ കാമുകനെ അവൾ കണ്ടുപിടിച്ചു.

Photo by Toa Heftiba on Unsplash

         ഒരു കോഫി ടേബിളിന്‍റെ ഇരുവശത്തും ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവർ ആയാളെക്കുറിച്ചു വാചലരായി. കാമുകന് അയാൾ വിവാഹിതനാണെന്ന് അറിയാമത്രെ! എന്നിട്ടും പ്രണയിക്കുകയാണെന്നു പറഞ്ഞു നിർത്തി അയാൾ കാപ്പി ഊതി കുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

                 ഭർത്താവിന്‍റെ കാമുകനിൽ നിന്നും അയാൾ ഇന്നോളം നടത്തിയ ഓഫീസിൽ ട്രിപ്പുകൾ ഒന്നും കൊൽക്കത്തയിലെ ഈ തെരുവ് വിട്ടു പുറത്തേക്ക് പോയിട്ടില്ലെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. കഴിഞ്ഞ മാസത്തെ ദാർജിലിംഗും, അതിന് മുന്നെയുള്ള പുനെ കൊൺഫറൻസുമെല്ലാം ഈ തെരുവിൽ തന്നെയാണ് നടന്നതെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. മുന്നിലിരിക്കുന്ന കാമുകന്‍റെ മുഖത്ത് ചൂടുള്ള കാപ്പി ഒഴിച്ച് ഇറങ്ങിപോവാൻ അവളോങ്ങിയതാണ്. പിന്നെ വേണ്ടാന്ന് വച്ചു പിൻവാങ്ങി.
ഇഷ്ടപ്പെട്ട സിനിമാ നടനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കളെ പോലെ അവർ അയാളെ കുറിച്ചു കുറച്ചധികനേരം സംസാരിച്ചു. ഒടുവിൽ അയാളോട് യാത്ര പറഞ്ഞു ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു 'നിങ്ങളുടേത് മാത്രമായിരിക്കും. പങ്കിടാൻ ഇത് ടീ കേക്ക് അല്ലല്ലോ'. അയാളുടെ അത്ഭുതാവഹമായ മിഴികൾ കഫേയുടെ പടികൾക്ക് താഴെനിന്ന് കണ്ടു നിന്ന് അവൾ ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു.

                 വീട്ടിൽ എത്തി ആദ്യം ചെയ്തത് അവൾ ഭർത്താവിന്‍റെ ക്രോസ്സ് വിസ്താരമായിരുന്നു. 'നിങ്ങൾ ഗേ അല്ലെ' എന്ന ഒറ്റചോദ്യം അയാളുടെ കൈകളെ ചലിപ്പിച്ചു. മുഖത്തെ ചൂട് പല്ല്കടിച്ചു ഇല്ലാതാക്കി അവൾ അവളും അയാളുടെ കാമുകനും ഉള്ള സെൽഫി കാണിച്ചു കൊടുത്തു. പിന്നെ കുറെ കത്തുകളും. അതോടെ കരച്ചിലും കാലുപിടിക്കലും തുടങ്ങി അയാൾ. പിറ്റേന്ന് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ച അവൾ ഒരു ഡിവോർസ് നോട്ടീസ് അയക്കാൻ മറന്നില്ല. എന്നാൽ ഡിവോർസ് നോട്ടീസ് കിട്ടിയപ്പോൾ അയാളുടെ നിറം മാറി. അതിലെ ക്ലോസുകളിൽ ഒന്ന് sexual satisfaction ഇല്ലെന്നുള്ളതായത് കൊണ്ടും, അയാളുടെ വീട്ടിൽ കഥയെല്ലാം അറിഞ്ഞത് കൊണ്ടും നഖശിഖാന്തം അയാൾ ആ നോട്ടീസിനെ എതിർത്തു. അവൾക്കെതിരെ കഥകൾ കെട്ടിച്ചമച്ചും, വ്യഭിചരിക്കുകയാണ് പണിയെന്നുമെല്ലാം അയാൾ പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിച്ചു. ആണിനെ മാത്രം കേൾക്കുന്ന സമൂഹത്തിന് അതൊക്കെ മതിയായൊരുന്നു.
ഇത്രയും കേട്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു 'ഞാൻ എന്ത് സഹായമാണ് ചെയ്യേണ്ടത് പറഞ്ഞോളൂ'

                 അവൾ തുടർന്നു. 'ഞാൻ സ്വവർഗ്ഗ അനുരാഗത്തെ കുറിച്ചു ഏറെ വായിച്ചു. അതൊരു രോഗമല്ലെന്നും പ്രകൃതി ദത്തമാണെന്നും മനനസ്സിലായി'. ഒന്നും നിർത്തിയിട്ടു, 'എന്നാലും അരുൺ, അത് ചികിത്സച്ചു മാറ്റാൻ കഴിയുമോ? അറിയില്ലെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ അറിയാം. എന്നാലും. you know how society treats divorced ladies'

                 എന്ത് പറയണമെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. ചികിത്സിച്ചു മാറ്റാൻ ഇത് രോഗമല്ല. ഡിവോർസ് ചെയ്യുന്നത് തന്നെയാവും ശരി. പക്ഷെ നിനക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട മൂന്ന് വർഷം അത് എങ്ങനെ തിരിച്ചെടുക്കുമെന്നാണ് നീ ആലോചിക്കേണ്ടത്. ബിരുദാനന്തര ബിരുദത്തിന് ചേരാനും ഞാൻ ഉപദേശിച്ചു. അവളുടെ കുടുംബം മൊത്തം അവളുടെ കൂടെയുണ്ടെന്ന് കേട്ടപ്പോഴാണ് എനിക്ക് സമാധാനം ആയത്. അതുപോലുമില്ലാത്ത ആളുകളുടെ കഥകൾ ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അവൾ ഫോൺ വയ്ക്കുന്നതിന് മുൻപേ എന്നോട് ചോദിച്ചു: 'എന്തിനാണ് "നിങ്ങൾ" ഗേ ആളുകൾ പെണ്ണിനെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നത്? അതുകൊണ്ട് എന്‍റെയടക്കം എത്ര ജീവിതങ്ങളാണ് ദുഷ്കരമാകുന്നത്.'

                 തിരിച്ചു പറയാൻ സോഷ്യൽ പ്രഷറും, സോഷ്യൽ എസ്ക്ലൂഷനും ഒക്കെയുള്ള തിയറി നാവിൽ വരെ വന്നപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു:
'അരുൺ ഇങ്ങനെ കല്യാണം കഴിക്കുമോ?'
അതിന്‍റെ ഉത്തരം ഇരുപതാമത്തെ വയസ്സുമുതൽ എനിക്കറിയാം.
'ഇല്ല, ഒരിക്കലുമില്ല'
അവൾ തുടർന്നു: 'very good അരുൺ. ഒരു കണക്കിന് നിനക്ക് അത് പറയാൻ കഴിയുന്നു എന്നതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട് അതുപോലെ തന്നെ അത്ഭുതവും.'
ഇത്രയും പറഞ്ഞു ഉപചാരം പറഞ്ഞു അവൾ ഫോൺ വച്ചു.

                 പിന്നീട് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ബിരുതന്തര ബിരുദത്തിന് അവിടെയുള്ള ഒരു കോളേജിൽ ചെർന്നുവെന്നു അവൾ വിളിച്ചറിയിച്ചു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു:

                 'പോയ മൂന്ന് വർഷങ്ങൾ എനിക്ക് തിരിച്ചോടി പിടിക്കാനുണ്ട്. അരുൺ, പറഞ്ഞ പോലെ ഇവിടെ സുഹൃത്തുക്കൾ ഒക്കെ ആയപ്പോൾ നല്ല സന്തോഷം തോന്നുന്നുണ്ട്.' ഒന്ന് നിറുത്തിയിട്ടു,' സത്യത്തിൽ അയാളൊരു ഭീരുവായിരുന്നു, ഞാനാണ് അയാളെക്കാൾ ധീര. വേണ്ടത് വേണം എന്നും വേണ്ടാത്തത് വേണ്ട എന്നും പറയാൻ പോലും കഴിയാത്ത മനുഷ്യരെ നമ്മൾ എന്തിനാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്? അങ്ങനെ ഒരു ജനതയെയെകൊണ്ടു എന്താണ് പ്രയോചനം?'
ചുരുങ്ങിയ നാളുകൊണ്ടുള്ള അവളുടെ ചിന്താ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ വ്യതിയാനം മനസ്സിലാക്കി ശരിയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ മറ്റു വിഷയങ്ങളെ കുറിച്ചു അവളോട് സംസാരിച്ചു ഫോൺ വച്ചു. അവളുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ഒക്കെയും അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നാണ് എന്നുള്ളത് കൊണ്ടുതന്നെ അതിന് മൂർച്ചയുള്ള ആഗ്രങ്ങളുണ്ടെന്നു എനിക്ക് തോന്നിപ്പോയി. തൊട്ടാൽ പോലും മുറിയുന്ന ഗ്ലാസ്സ് കഷണങ്ങൾ പോലെ അവയെനിക്ക് മുറിവുകൾ സമ്മാനിക്കുന്ന പോലെ.