The Blog of StoryTeller

noreply@blogger.com (Iakovos) — Wed, 21 Aug 2019 21:34:00 +0000

The Man In The Iron Mask Chapter 2: Together Again

noreply@blogger.com (Iakovos) — Tue, 15 May 2012 17:39:00 +0000

The next clay l got up early and rode hard to r Pari s. I was
looking forward to meeting my old fri ends, bu t the th ought of
seeing Paris and its starving people again did not make me happy.
l'vlany people th e re knew me by sight. Othe rs recognised my
uniform or knew me by reputation. At one time, the people of
Paris thought of me as one of them. ow I saw nothing but hatred
in their eyes. 1 was the King's man, and those in my uniform used
their swords and muskets to keep the people hungr y and silent.
I entered Paris through one of th e areas whe re the re was less
hunge r. It made no difference. Even th ere, stones and rotten
cabbages were thrown at me. Usually th ey were accompa nied by
the words, "Shame on King Louis! Shame on the Musketeers!"
Our meeting place was in the cellar of a food store owned by
a cousin of Aramis'. It was possible to e nter thro ugh a kind of
door in the pavement. As I went clown the steps in to the darkness
unde rground, I could hear the voices of my old friends and my
heart warmed.
I had seen Aramis recentl y. As a bishop of some impor tance,
he was often at court, but I had not seen the others for some time.
Athos seldom came to Paris. Since his son was killed in the war ,
he had lost all his old love of life. All he lived for now was his clogs
and the sound of silence on his farm. Porthos, I heard , had tried
marriage, but had found it difficult. He was still not ready fo r the
quiet life in the co untry.

ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ...

noreply@blogger.com (Iakovos) — Sat, 24 Sep 2011 10:16:00 +0000

(για τα εύθραυστα όρια
μεταξύ παραμυθιού και πραγματικότητας)
Ήταν μια φορά ... «μια φορά»
που από το πολύ που τη διηγήθηκαν
ακούστηκε τόσες φορές ...
που έγινε πραγματικότητα.

ΕΜΠΟΔΙΑ

noreply@blogger.com (Iakovos) — Sat, 24 Sep 2011 10:12:00 +0000

Περπατώ σ' ένα μονοπάτι.
Αφηνω τα πόδια μου να με οδηγησουν.
Η ματιά μου στέκεται στα δέντρα, στα πουλιά, στις
πέτρες.
Στον ορίζοντα διαγράφεται το περίγραμμα μιας πόλης.
Οξύνω τη ματιά μου για να την ξεχωρίσω καλuτε-
ρ α.
Αισθάνομαι ότι η πόλη με έλκει .
Χωρίς να ξέρω πώς, συνειδητοποιώ ότι σε ~υτην την
πόλη μπορώ να βρω όλα όσα επιθυμώ .
Όλους μου τους στόχους, τους σκοπούς, τα μελλοντικά
μου επιτεύγματα.
Οι φιλοδοξίες και τα όνειρά μου βρίσκονται σε αυτήν
την πόλη .
Αυτό που θέλω να καταφέρω, αυτό που χρειάζομαι,
αυτό που θα ήθελα να γίνω πιο πολύ, αυτό που επιδιώκω,
αυτό που προσπαθώ, αυτό για το οποίο δουλεύω, αυτό
που πάντα φιλοδοξούσα, αυτό που θα ήταν η μεγαλύτε ρη
από τις επιτυχίες μου.
Φαντάζομαι ότι όλα αυτά βρίσκονται σε αυτήν την
πόλη.
Χωρίς δισταγμό, αρχίζω να πηγαίνω προς τα 'κει.
Λίγο μετά, αφού έχω ήδη αρχίσει να βαδίζω, το μο-
νοπάτι γίνεται ανηφορικό.
Κουράζομαι λίγο, αλλά δεν πειράζει .
Συνεχίζω.
Διακρίνω μια μαύρη σκιά παρακάτω, στο δρόμο.
Πλησιάζω και βλέπω ότι μια τεράστια τάφρος εμπο-
δίζει το πέρασμά μου.
Φοβάμαι. .. Διστάζω .
Μ' ενοχλεί που ο στόχος μου δεν μπορεί να επιτευ-
χθεί εύκολα.
Όπως και να 'χει, αποφασίζω να πηδήξω την τάφρο.
Κάνω πίσω, παίρνω φόρα και πηδιίJ ...
Καταφέρνω να την περάσω.
Ξαναρχίζω το δρόμο μου και συνεχίζω να περπατώ.
Λίγα μέτρα πιο κάτω εμφανίζεται άλλη τάφρος.
Ξαναπαίρνω φόρα και την περνάω κι αυτήν.
Τρ έ χω προς την πόλη: ο δρόμος φαίνεται καθαρός.
Με ξαφνιάζει μια άβυσσος που ανοίγεται στο δρόμο
μου.
Σταματώ.
Ε ίναι αδύνατον να πηδήξω από πάνω .
Βλέπω πως δίπλα υπάρχουν ξύλα, καρφιά και εργαλεία
.
Συν ε ιδητοποιώ ότι βρίσκονται εκεί για την κατα -
σκευή μιας γέφυρας.
Ποτέ δεν ήμουν επιδέξιος στα χέρια ...
. .. σκέφτομαι να παραιτηθώ .
Κοιτώ το στόχο που επιθυμώ ... και aντιστέ κομαι .
Αρχίζω την κατασκευή της γέφυρας.
Περνούν ιίJρες, μέρες, μήνες .
Η γέφυρα είναι έτοιμη.
Συγκινημένος , τη διασχίζω
Και φτάνοντας στην άλλη μεριά ... ανακαλύπτω το
τείχος.
Ένα γιγαντιαίο τείχος , κρύο και υγρό, περικυκλών ε ι
την πόλη των ονείρων μου ...
Αισθάνομαι aπελπισμένος ...
Ψάχνω τρόπο να το αποφύγω.
Δεν υπάρχει.
Πρέπει να σκαρφαλώσω.
Η πόλη είναι τόσο κοντά ...
Δε θα αφήσω το τείχος να μου φράξει το πέρασμα .
Σκέφτομαι να αναρριχηθώ .
Ξεκουράζομαι μερικά λεπτά και παίρνω αέρα ...
Ξαφνικά βλέπω,
σε μια άκρη του δρόμου,
ένα παιδί να με κοιτά σαν να με γνώριζε.
Μου χαμογελά με συνενοχή .
Μου θυμίζει τον εαυτό μου ... όταν ήμουν παιδί.
Ίσως γι' αυτό τολμώ να εκφράσω φωναχτά το παράπονό
μου .
«Γιατί τόσα εμπόδια ανάμεσα σ' εμένα και στο σκοπό
μου;»
Το παιδί σηκώνει τους ώμους και μου απαντά.
«Και γιατί ρωτάς εμένα;
Τα εμπόδια δεν υπήρχαν μέχρι να έρθεις ...
Τα εμπόδια τα έφερες εσύ.»

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥΣ

noreply@blogger.com (Iakovos) — Fri, 23 Sep 2011 12:58:00 +0000

Σε σvναντώ ...

Σε ακούω ...

Σου μιλάω ...
Σε αγκαλιάζω ...
Σε φιλάω ...
Σε έχω ...
Σε σφίγγω ...
Σε αιχμαλωτίζω ...
Σε απορροφώ ...
Σε πνίγω ...
Σε αγαπώ;

ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ

noreply@blogger.com (Iakovos) — Fri, 23 Sep 2011 12:55:00 +0000

ΒΑΔΙΖΩ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΟΥ.
Το δρόμο μου, που έχει μία μόνο λωρίδα κυκλοφορίας
τη δική μου.
Στ' αριστερά μου, ένας αιώνιος τοίχος χωρίζει το
δρόμο μου απ' το δρόμο κάποιου που βαδίζει δίπλα μου,
απ' την άλλη πλευρά του τοίχου.
Πού και πού, σ' αυτόν τον τοίχο βρίσκω μια τρύπα,
ένα παράθυρο, μια σχισμή ... Και μπορώ να κοιτάξω το
δρόμο του γείτονα ή της γ ε ιτόνισσάς μου.
Μια μέρα, καθώς περπατώ, μου φαίνεται ότι βλέπω
στην άλλη άκρη του τοίχου μια μορφή που κινείται στο
δικό μου ρυθμό, προς την ίδια κατεύθυνση.
Κοιτάζω αυτή τη μορφή: είναι μια γυναίκα. Είναι
όμορφη.
Με βλέπει και αυτή. Με κοιτάζει.
Την ξανακοιτάζω.
Της χαμογελώ ... Μου χαμογελά.
Παίρνει πάλι να βαδίζει το δρόμο της, κι εγώ επιταχύνω
το βήμα μου γιατί aνυπομονώ για την επόμενη
ευκαιρία να ξανασυναντηθώ με αυτήν την γυναίκα.
Στο επόμενο παράθυρο κοντοστέκομαι μισό λεπτό.
Όταν εκείνη φτάνει, κοιταζόμαστε μέσα από το
άνοιγμα.
Της δείχνω με νοήματα πόσο πολύ μου αρέσει.
Μου απαντά με νοήματα . Δεν ξέρω αν σημαίνουν
ό,τι και τα δικά μου, αλλά διαισθάνομαι ότι καταλαβαί -
νει τι θέλω να της πω. '
Νιώθω ότι θα μπορούσα να σταθώ αρκετή ώρα να
την κοιτάζω και να την αφήνω να με κοιτάζει, αλλά ξέρω
πως ο δρόμος μου συνεχίζεται. ..
Λέω στον εαυτό μου ότι ίσως, παρακάτω, να υπάρχει
μια πόρτα. Και ίσως να μπορώ να την διαβώ για να συναντηθώ
μαζί της.
τίποτα δεν δίνει περισσότερη σιγουριά από την επιθυμία,
κι έτσι επιταχύνω για να βρω την πόρτα που φαντάζομαι.
Αρχίζω να τρέχω με τη ματιά μου καρφωμένη στον
τοίχο.
Λίγο πιο κάτω, η πόρτα εμφανίζεται.
Είναι εκεί, στην άλλη πλευρά, η πολυπόθητη πια και
αγαπημένη μου σύντροφος. Περιμένοντας ... Περιμένοντάς
με ...
Κάνω μια χειρονομία. Αυτή μου επιστρέφει ένα φιλί
με τον αέρα.
Μου κάνει ένα νόημα σαν να με καλεί . Μου αρκεί.
Επιταχύνω προς την πόρτα για να βρεθώ μαζί της στη
δική της πλευρά του τοίχου.
Η πόρτα είναι πολύ στενή . Περνάω ένα χέρι, περνάω
έναν ώμο, ρουφάω λίγο το στομάχι , στρίβω λιγάκι
το σώμα μου, σχεδόν καταφέρνω να περάσω το κεφάλι
μ ου ... Αλλά το δεξί μου αφτί μένει σφηνωμένο .
Σπρώχνω .
Δεν υπάρχει τρόπος . Δεν περνάει.
Και δεν μπορώ να βοηθήσω με το χέρι μου, γιατί δεν
περνάει ούτε δαχτυλάκι εκεί μέσα .
Δεν υπάρχει αρκετός χώρος για να περάσω μαζί με
το αφτί μου, κι έτσι παίρνω μια απόφαση ... (γιατί η αγαπημένη
μου είναι εκεί και με περιμένει ... γιατί ε ίναι η γυναίκα
που πάντα ονειρευόμουν και με καλεί ... )
Βγάζω ένα σουγιά από την τσέπη μου και, με μια
γρήγορη κίνηση βρίσκω το κουράγιο να κόψω το αφτί
μου για να περάσω απ' την πόρτα.
Και το καταφέρνω : το κεφάλι μου περνάει .
Αλλά, μετά το κεφάλι μου, βλέπω πως και ο ώμος
μου μένει παγιδευμένος.
Η πόρτα δεν έχει το σχήμα του σώματός μου.
Βάζω δύναμη, αλλά δεν υπάρχει λύση . ΊΌ χέρι και το
σώμα μου έχουν περάσει , αλλά ο άλλος μου ώμος και το
άλλο μου χέρι δεν περνούν ...
Και δεν με νοιάζει τίποτα, οπότε ...
Κάνω πίσω , και χωρίς να σκεφτώ τις συνέπειες παίρνω
φόρα και ορμώ να περάσω την πόρτα.
Από το χτύπημα, ο ώμος μου εξαρθρώνεται και το
χέρι μου μένει κρεμασμένο και άψυχο. Αλλά τώρα, ευτυχώς,
σε μια θέση που μου επιτρέπει να περάσω την
πόρτα ...
Είμαι πια σχεδόν στην άλλη πλευρά .
Μόλις είμαι έτοιμος να ολοκληρώσω το πέρασμά
μου από τη σχισμή, συνειδητοποιώ ότι το δεξί μου πόδι
έχει μείνει κολλημένο στην άλλη πλευρά.
Όσο και να προσπαθώ, δεν καταφέρνω να περάσω.
Δεν υπάρχει τρόπος. Η πόρτα είναι υπερβολικά στενή
γ ια να περάσει ολόκληρο το σώμα μου.
Υπερβολικά στενή: δεν χωρούν και τα δύο μου πόδια
...
Δε διστάζω. Είμαι πια σχεδόν δίπλα στην αγαπημένη
μου.
Δεν μπορώ να κάνω πίσω ... Έτσι, aρπάζω τον μπαλτά
και σφίγγοντας τα δόντια δίνω ένα χτύπημα και κόβω
και το πόδι.
Ματωμένος, κουτσός, στηριγμένος στον μπαλτά και με
το ένα χέρι εξαρθρωμένο, μ' ένα αφτί κι ένα πόδι λιγότερο,
συναντιέμαι με την αγαπημένη μου.
«Να 'μαι. Επιτέλους, πέρασα. Με κοίταξες, σε κοίταξα,
σε ερωτεύτηκα. Πλι1ρωσα όλα τα τιμή ματα για σένα.
Όλα επιτρέπονται στον έρωτα και στον πόλεμο. Δεν
έχουν σημασία οι θυσίες. Άξιζε το κόπο, αν έγιναν για να
συναντηθώ μαζί σου, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε
μαζί. .. Μαζί, για πάντα ... »
Αυτή με κοιτάζει και της ξεφεύγει έναc; μορφασμός.
«Έτσι, όχι. .. Έτσι, δεν θέλω ... Εμένα μου άρεσες όταν
ήσουν ολόκληρος.»

The Man In The Iron Mask Chapter 1: Hunger in Paris

noreply@blogger.com (Iakovos) — Tue, 20 Sep 2011 12:12:00 +0000

My name is D'Artagnan. I was once Captain of the King's Guard for the present King, Louis XIV, and before that, for his father, Louis XIII. You may have heard of my three friends, Athos, Aramis and Porthos. We were all Musketeers, which means we were trained to use a musket, a kind of gun. But our favourite weapon was always the sword. To win a fight with a sword, you have to use your brain, and at the same time, move quickly and cleverly on your feet. In the old clays, when we were young, some people said that a whole army could not beat us. It was my job to serve kings, not judge them, but there are times in every man's life when he has to make an important decision, a decision that will not only change his life but the history o(the world. I am going to tell you the story of how I came to make such a decision. My story begins in the early summer of 1667. Louis XIV was on the throne of France, with his wife, the Queen Marie Therese, at his side. His mother, Anna of Austria also lived with him at court, and in a way l felt responsible for the safety of them all, although my first duty was to the King. France was at war with Spain over the Spanish Netherlands. War is a hungry master. It needs money to make cannons and guns and to buy food for its armies. So, all the money and food that should have been used to feed the poor of France was going to the war. I had been to Paris to see how bad the situation was. \Nhat I saw there made me sick. People were dying of hunger. Children were lying in the streets, too weak to cry, too weak even to hold out their hand for a piece ofbreacl or an apple. They were just waiting to die. Those who still had strength were breaking into shops and stealing whatever they could. It was the job of my Musketeers to protect the shopkeepers, but many of my men felt bad about fighting the poor. Their job was also getting more and more cliflicult, as the people became hungrier and hungrier. The Palace at Versailles is not far from Paris, but it is a long way fi-om the suffering of the people. As I walked into the gardens, :tnd clown the steps past the fountains, I saw the King. Or, should I say, I saw the King's party, some twenty or thirty men and women, beautiftdly dressed, wearing their fine wigs, which were long, curled and well-powdered. At the Palace it was just another d:tll is thrown some distance from the players. Then, each player 1 h rows a metal ball to try to get as close to the wooden ball as possible. The player who gets his ball closest to the wooden one IV IIlS. l.ouis slowly lifi:ed his arm and threw his last ball into the :tir. i\s the ball hit the ground, the King shouted, "llave I won?" l L was clear to everybody that he hadn't, but no one said a word. i\ young courtier went up to the group of balls and stood wil h his back to the King. He bent clown, as if to see more clearly ll'ho had won, and without being seen, pushed the King's ball ll'ilh his root so that it was now closest to the wooden ball. "You have won again , Your M~e sty! " shouted the young courtier. After a ll, a courtie r 'sjob is to make the King happy. Louis raised his arms and smiled and everybody sho uted 'Bravo !' "ls th e re no man here who can beat me?" Lo uis loved to win and th e n to say how much bette r he was th an everybod y else. "No, Your Mc:uesty, you a re unbeatable," said the young courtie r. ~I "As you men are no matc h for me, I sha ll have to find a lad y who ca n beat me ." Louis went up to a young lad y, shyly watching the game. 1 He r name was Louise de la Valliere. She had only been at court fo r a few wee ks. · I had noticed her the first clay she came. She had seemed in need of a fri end. So, I took th e opportunity th e n to go up to her and say, "Are yo u happy here, Mad emo iselle?" She had looked a t me , surpri sed that the Capta in of the Kin g's Guard should speak to he r. "lmiss my f~unil y," she had said . "But 1 will get used to it, I suppose." " l exp ect you will ," I had said, with unde rsta ndin g. After that incid e nt, l made time to spea k to he r, but l was not the only one to notice he r . T he King had no ti ced he r too. And now, he took Louise by the hand and led he r to the bowling gree n . l could see the Queen , Marie Therese, tr ying to hide her anger. Louis handed Lo uise a ba ll. She looked at it uncomfortabl y. I She did not find it easy be ing the King's new favo urite. " l have never played be fore, Your M~e st y." "With those hands and th at bea uty, you have already won Ill )' hea rt, even if you do not win at battles." Lo uise threw the ball car e less ly into the air and by pure h 1ck it landed closest to the wood e n ba ll. A look of anger passed hrie fl y over Loui s' lace, but th e n he smiled. "1 think you do not. tell the truth , my clear Louise. You have s11rc ly played be fo re." Lo uise looked worri ed. " No, no , Your Majesty. It was beginn e r 's lu ck." "Neve r mind. How abo ut some music and food? Lo uise, vo11 will come with me." I .o uis put hi s arm around he r and led her towa rds the p:1vilion , whe re the musicians we re waitin g. "Your Maj es ty!" l call ed o ut. I .ou is tu rn ecl . "1\h, D'Ar tagnan. Will you join us?" "Your Mc:ues ty, we must ta lk ." "T a lk, ta lk . Can't you see l have better things to do? You k11111V Mad emo iselle de La Valliere, I think ?" I wondered if the King knew that I liked her too . "Yes, Your Mc:uesty. We have me t." "( ;ood . Come th e n, and eat with us before you go abou t 1111 11 d11 t.ies." "\"our rvJajesty, we must talk. T he situation in Paris is serious." " I don' t. want to hear about Pa ri s. Do n't the peo ple ofParis k11111V we' re fi g h tin g a war? Fr e nchmen a re d ying to ma ke 1,.1 :111 n · great and these lazy dogs complain about not hav ing l'11011gh to cat!" At that moment 1 saw Fouque t, the King's Minister of Finance, whose job it was to d ecide how to spend the King's taxes. He was with Colbe rt, hi s Chi ef Adviser. Fouque t and Colbert hated each othe r, but they tried not to show it. Fouquel was afi·aid ofColbe rt's honesty and the f~tct that Colbert kn ew that Fouquet was usin g a lot of' the 1\.ing's mo ney to build himse lf a palace. "Ah , Fouque t," said Louis seeing the two statesmen coming towards us. "What is this b usiness about fighting in Pari s?" "Yes, Your Majesty. We know abo ut it. 1t is quite serio us." "We ll , wha t do you p lan lo do about i t~" "T he re a re three thin gs we Gtn do for the poor. O ne, send less f(Jod to our armies in the Netherlands. Two, g i\'e th em f(JOd from the sto res. Or three. we can simply shoot them." "The army must be feel. And I do not want to shoot our people- unless it is absolutely necessary. So, open the storerooms." "T he [()()cl th e re may not be very good , Your iVIOd goes straight to the arm y." "Give it to the poor an yway. If th ey' re rea lly hungry, they'll ea t it! " "Yes, Yom Majesty." " Now, gentleme n . Let us have some music wi th our mea l." 1 fo llowed th e King to the pavilion , whe re tabl es stood loaded with food f'rom a ll over the world, rich meals and exotic fi ·ui ts. 1 co uldn't help thinking o f' the people d ying of hunger in Paris. When the music e nded , I watch ed Louis leave the pavilion with Louise. And so, it was with a heavy heart that I went to my room that ni g ht. 1 had served France for nearly thirty years; but I h

Η ΑΡΚΟΥΔΑ

noreply@blogger.com (Iakovos) — Mon, 12 Sep 2011 11:47:00 +0000

Αυτή είναι η ιστορία ενός ράφτη, ενός τσάρου και της
αρκούδας του.
Μια μέρα, ο τσάρος ανακάλυψε ότι ένα από τα κουμπιά
της αγαπημένης του ζακέτας είχε κοπεί.
Ο τσάρος ήταν ιδιότροπος, αυταρχικός και σκληρός
(όπως όλοι όσοι μπλέκονται για πολύ καιρό με την
εξουσία). Έτσι, οργισμένος εξαιτίας της απουσίας του
κουμπιού, έστειλε να βρουν τον ράφτη και διέταξε να
aποκεφαλιστεί την επόμενη μέρα από τον μπαλτά του
δήμιου.
Κανείς δεν aντιμιλούσε στον αυτοκράτορα ολόκληρης
της Ρωσίας, έτσι ο φρουρός πήγε μέχρι το σπίτι του
ράφτη και, τραβwντας τον μέσα από τα χέρια της οικογένειάς
του, τον πήγε στο μπουντρούμι του παλατιού
για να περιμένει εκεί τον θάνατό του .
Το ηλιοβασίλεμα, όταν ο δεσμοφύλακας οδήγησε το
ράφτη στο τελευταίο του δείπνο , αυτός τίναξε το κεφάλι
και μουρμούρισε: «Καημένε τσάρε » .
Ο φρουρός δεν μπόρεσε να κρατιΊσε ι τα γέλια του.
« Καημένε τσάρε; Καημένος είσαι εσύ. Το κεφάλι
σου θα βρίσκεται αρκετά μακριά από το σώμα σου , αύ ριο
κιόλας. »
« Εσύ δεν καταλαβαίνεις » είπε ο ράφτης. «Τι είναι
πιο σημαντικό απ' όλα για τον τσάρο μας; »
« Πιο σημαντικό απ ' όλα; » απάντησε ο φρουρός.
« Δεν ξέρω. Ο λαός του.»
«Μην είσαι χαζός. Λέω κάτι πραγματικά σημαντικό
γι' αυτόν. »
« Η γυναίκα του ;»
« Πιο σημαντικό! »
«Τα διαμάντια! » προσπάθησε να μαντέψει ο δεσμο φύλακας
.
«Τι είναι αυτό που ενδιαφέρει τον τσάρο πιο πολύ
απ ' όλα στον κόσμο; »
«Το βρήκα! Η αρκούδα του! »
«Αυτό . Η αρκούδα του. »
« Και; »
« Αύριο, όταν ο δήμιος θα έχει τελειώσει μαζί μου, ο
τσάρος θα έχε ι χάσει τη μοναδική ευκαιρία που είχε να
κάνει την αρκούδα του να μιλήσει. »
« Εσύ είσαι εκπαιδευτής για αρκ ο ύδες; »
«Ένα παλιό οικογενειακό μυστικό ... » είπε ο ράφτης.
«Καημένε τσάρε ... »
Θ έλοντας να κερδίσει την εύνοια του τσάρου, ο φτωχός
φρουρός έτρεξε να διηγηθεί στον άρχοντα την ανακάλυψή
του.
Ο ράφτης μπο ρούσε να μάθ ε ι στις αρκούδες να μιλάνε!
Ο τσάρος ξετρ ελάθηκε. Έ στειλε να βρουν αμέσως
τον ράφτη και , όταν τον είχε μπροστά του, τον διέταξε:
« Μάθε στην αρκούδα μου τη γλώσσα μας! »
Ο ράφτης έσκυψε το κεφάλι.
« Θα ήθελα πολύ να σας ευχαριστήσω, μεγαλειότατε,
αλλά το να μάθ ε ις σε μια αρκούδα να μιλάει είναι μια εργασία
επίπονη και απαιτεί χρόνο ... Δυστυχώς , ο χρόνος
είν αι αυτό που μου λ ε ίπει περισσότε ρο .»
« Πόσο χρόνο θα πάρει η εκπαίδευση; » ρώτησε ο
τσάρος.
« Εξαρτάται από την ευφυtα της αρκούδας ... »
« Η αρκούδα ε ίναι πολύ ευφυής! » διέκοψε ο τσάρος.
«Στην πραγματικό τητα, ε ίναι η πιο ευφυής αρκούδα της
Ρωσίας. »
« Ωραία. Αν η αρκούδα είναι ευφυής... κι έχε ι όρεξη
για μάθηση ... εγώ νομίζω ... ότι τα μαθιματα θα διαρκέσουν
... θα διαρκέσουν ... όχι λιγότερο από ... δύο χρόνια! »
Ο τσάρος έμεινε σκεφτικός για μια στιγμή .
« Ωραία . Η ποινή σου θα αν ανβληθεί για δύο χρόνια,
όσο θα εκπαιδεύεις την αρκούδα . Αύριο αρχίζεις! » διέταξε.
«Μεγαλειότατε» είπε ο ράφτης , « αν εσύ με στείλεις
στο δήμιο για να μουπάρει το κεφάλι , αύριο θα είμαι
νεκρός και η οικογένειά μου θα επινοήσει τρόπους για
να επιβιώσει. Α λλά , αν μου μετατρέψεις την ποινι , δεν
θα έχω πια χρόνο για να αφιερώσω σ την αρκούδα σου ...
Θα πρ έπε ι να δουλεύω σαν ράφτης για να συντηρώ την
ο ικογέ νειά μου ... »
« Αυ τό δεν είναι πρόβλημα » είπε ο τσάρος. «Α πό σήμερα
και για δύο χρόνια, εσύ και η ο ικ ογένε ιά σου θα
βρίσκεστε υπό τη βασιλική προστασία. Θα σας παρέχεται
ενδυ μασία , δ ιατροφή και εκπαίδευση από τα λεφτά
του τσάρου, και κανείς δεν θα σας αρνηθεί τίποτα απ'
όσα χρειάζεστε ή επιθυμείτε. Αλλά ... αν σε δύο χρόνια
η αρκούδα δε μιλάει ... θα μετανιώσεις την ώρα και τη
στιγμή που σκέφτηκες αυτήν την πρόταση. Θα εύχεσαι
να σε είχε σκοτώσει ο δήμιος ... Καταλαβαίνε ις , έτσ ι ;»
« Μάλιστα , μεγαλειότατε.»
« Ωραία. Φρουρο ί! » φώναξε ο τσάρος. « Να οδηγηθεί
ο ράφτης στο σπίτι του με την άμαξα της Αυλής. Δώστε
του δύο σακούλες χρυσάφι , φαγητό και δώρα για τα παιδιά του.
Τώρα! Έξω!»
Ο ράφτης, υποκλινόμενος και περπατώντας προς
τα πίσω , άρχισε να αποσύρεται μουρμουρίζοντας ευχαριστίες.
«Μ ην ξεχνάς ράφτη» του ε ίπ ε ο τσάρος σημαδεύο ντάς
τον με το δάχτυλο. « Αν σε δύο χρόνια η αρκούδα
δεν μιλάει ... »
Ενώ όλοι στο σπίτι έκλαιγαν για το χαμό του πατέρα
της οικογένειας, ο ράφτης εμφανίστηκε στο σπίτι με
την άμαξα του τσάρου χαμογελαστός , ευτυχισμένος και
φέρνον τας δώρα σε όλους.
Η γυναίκα του ράφτη δεν πίστευε στα μάτια της
Ο άντρας της , ο οποίο ς λίγες ώρες πριν είχε οδηγηθεί
στο δημιο, επέστρεφε τώρα πανηγυρίζοντας , νικητής και
πλούσιος ...
Όταν έμειναν μόνοι, της διηγήθηκε τα γεγονότα.
«Είσαι τρελός! » φώναξε η γυναίκα. «Να μάθεις την
αρκούδα του τσάρου να μιλάει! Εσύ, που ούτε καν έχεις
δει αρκούδα από κοντά . Είσαι τρελός. Να μάθεις μια αρκούδα
να μιλάει. .. Τρελός, είσαι τρελός ... »
«Ηρέμη σε, γυναίκα , ηρέμησε. Κοίτα, θα μου έκοβαν
το κεφάλι αύριο την αυγή, και τώρα έχω δύο χρόνια . Σε
δύο χρόνια μπορεί να συμβούν τόσα πράγματα ...
»Σε δύο χρόνια » συνέχισε ο ράφτης, « μπορεί να πεθάνει
ο τσάρος ... μπορεί να πεθάνω εγώ ... αλλά το πιο
σημαντικό ... μπορεί να μιλάει η αρκούδα! »

ΑΠΛΗΣΤΙΑ

noreply@blogger.com (Iakovos) — Mon, 12 Sep 2011 11:33:00 +0000

ΣΚΑΒΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ανεβάσω ένα φράχτη που θα χώριζε
το οικόπεδό μου από των γειτόνων μου, βρήκα θαμμένο
στον κήπο ένα παλιό μπαούλο γεμάτο χρυσά νομίσματα.
Εμένα δεν μου κίνησε το ενδιαφέρον ο πλούτος, αλλά
το παράδοξο του ευρήματος.
Ποτέ δεν υπήρξα φιλοχρήματος, ούτε και νοιάζομαι
πολύ για τα ακριβά πράγματα ...
Αφού ξέθαψα το μπαούλο, έβγαλα τα νομίσματα και
τα γυάλισα. Ήταν τόσο βρόμικα και σκουριασμένα - τα
καημένα!
Καθώς τα τακτοποιούσα σε στοίβες πάνω στο τραπέζι
μου, άρχισα να τα μετράω ...
Μαζευόταν μια αληθινή περιουσία.
Μόνο αφού πέρασε καιρός άρχισα να φαντάζομαι
όλα τα πράγματα που θα μπορούσα να αγοράσω με
αυτά ...
Σκεφτόμουν πόσο χαρούμενος θα ήταν ένας άπληστος
που θα έπεφτε πάνω σε έναν σημαντικής αξίας θησαυρό
...
Ευτυχwς ...
Ευτυχwς δεν ήμουν τέτοια περίπτωση ...
Σήμερα ήρθε ένας κύριος να διεκδικήσει τα νομίσματα.
Ήταν ο γείτονάς μου.
Προσπαθούσε να με πείσει, ο άθλιος, πως τα νομί σματα
τα είχε θάψει ο παππούς του και πως γι' αυτό του
ανήκαν.

Εκνευρίστηκα τόσο ...
... που τον σκο' τωσα.I
Αν δεν τον είχα δει να ζητάει τόσο απελπισμένα
να τα αποκτήσει θα του τα είχα δwσει γιατί,
αν υπάρχει κάτι που δεν με ενδιαφέρει,
είναι τα πράγματα που αποκτwνται με λεφτά ...
Αλλά, -το δίχως άλλο-,
δεν αντέχω τους άπληστους ανθρwπους ...

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

noreply@blogger.com (Iakovos) — Sun, 11 Sep 2011 12:41:00 +0000

ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗΝΕΣ ΖΟΥΣΕ τρομοκρατημένος από φρι κτές
σκέψεις καταστροφής που τον βασάνιζαν ... κυρίως
τη νύχτα. Έπεφτε για ύπνο τρέμοντας ότι δεν θα έβλεπε
το ξημέρωμα της επόμενης μέρας και δεν κατάφερνε να
κο ιμηθεί πριν βγει ο ήλιος - μερικές φορές , μόλις μία
ώρα προτού σηκωθεί για να πάει στη δουλειά. Όταν έμαθε
ότι ο Φωτισμ έ νος θα περνούσε τη νύχτα λίγο έξω απ'
το χωριό , συνειδητοποίησε ότι του δινόταν μια ευκαιρία
μο ναδική, μιας και δεν ήταν καθόλου σύνηθ ε ς να περ ν
ούν ταξιδιώτες - ούτε καν κοντά απ ' το χωρίο-, χαμένο
καθώς ήταν ανάμεσα στα βουνά της Καλδέα.
Η σπουδαία φήμη προηγήθηκ ε το υ μυστηριώδους
επισκέπτη και , αν και κανείς δεν τον είχε δει , όλοι έλεγαν
ότι ο δάσ καλος είχε τις απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις.
Γι' αυτό, εκείνο το ίδιο χάραμα , χωρίς καν είς απ'
το σπίτι του να τον πάρειείδηση , πήγε να τον δει στη
σκηνή την οποία - όπως του είχαν πει- είχε στήσε ιδίπλα
στο ποτάμι.
Όταν έφτασε, ο ήλιος μόλις που άρχιζε να ξεπροβάλλει
από τον ορίζοντα
Βρήκε τον Φωτισμένο σε στιγμή διαλο γισμού .
Περίμενε με σεβασμό λίγα λεπτά μέχρι ο δάσκαλος
να αντιληφθεί την παρουσία του ...
Εκείνος , σαν να τον περίμενε, στράφη κεπρος το μέρος
του και με μια γαλήνια έκφραση τον κοίταξ ε σιωπηλά
στα μάτια .
« Δάσκαλε , βοήθησέ με» είπε ο άντρας. « Φρικτές
σκ έψεις στοιχειώνουν τις νύχτ ε ς μου και δεν έχω γαλήνη ούτε
κουράγιο για να ξεκουραστώ και ν α aπολαύσω
τη ζωή μου. Λένε πως εσύ τα γιατρεύεις όλα. Βοήθησέ με
να ξεφύγω από αυτήν την αγωνία ... »
Ο δάσκαλο ς του χαμογέλασε και το υ απάντησε:
« Θα σου πω μια ιστορία »:
"Ενας πλούσιος άντρας έστειλε τον υπηρέτη του στην αγορά
για τρόφιμα. Δεν είχε περασει όμως πολλή ώρα αφότου
έφτασε, και διασταυρώθηκε με το θάνατο, ο οποίος τον κοίταξε
έντονα στα μάτια.
Ο υπηρέτης χλόμιασε από το φόβο του κι έφυγε τρέχοντας,
αφήνοντας πίσω του τα ψώνια και το μουλάρι. Λαχα νιασμένος,
έφτασε στο σπίτι του αφέντη του.
« Αφέντη, αφέντη! Σε παρακαλώ, χρειάζομαι ένα άλογο
και λίγα λεφτά για να φύγω τώρα αμέσως από την πόλη ... Αν
φύγω αμέσως, ίσως φτάσω στην Ταμούρ πριν το ηλιοβασίλεμα
... Σε παρακαλώ, αφέντη, σε παρακαλώ! »
Ο κύριος τον ρώτησε το λόγο αυτής της τόσο επείγου σας
παράκλησης, και ο υπηρέτης τού διηγήθηκε κομπιάζοντας
τη συνάντησή του με το θάνατο.
Ο κύρι ο <; του σπιτιού συλλογίστηκε για λίγη ώρα, έβγαλε ένα σακούλι με νομίσματα, του το έδωσε και του είπε:
« Εντάξει, ας είναι. Φύγε. Πάρε το μαύρο άλογο, το πιο
γρήγορο που έχω.»
« Ευχαριστώ, αφέντη» είπε ο υπηρέτης. Και, αφού του
φίλησε τα χέρια, έτρεξε στο στάβλο, έζεψε το άλογο κι έφυγε
γρήγορα προς την πόλη Ταμούρ.
Οταν ο υπηρέτης είχε πια χαθεί απ ' τα μάτια του, ο πά μπλουτο<;
άντρας περπάτησε προς την αγορά ψάχνοντας το
θάνατο.
«Γιατί τρόμαξες τον υπηρέτη μου; » τον ρώτησε όταν
τον είδε.
« Εγώ τον τρόμαξα;» ρώτησε ο θάνατος.
«Ναι» είπε ο πλούσιος άντρας. «Μου είπε ότι σήμερα
δ ιασταυρώθηκε μαζί σου κι ότι τον κοίταξες απειλητικά.»
« Εγώ δεν τον κοίταξα απειλητικά » είπε ο θάνατος . «Τον
κοίταξα έκπληκτος. Δεν περίμενα να τον δω εδώ αυτό το
απόγευμα, γιατί υποτίθεται ότι πρέπει να τον πάρω από την
Τ αμούρ απόψε τη νύχτα.»
« Καταλαβαίνεις; » ρώτησε ο Φωτισμένος.
« Φυσικά και καταλαβαίνω, δάσκαλε . Το να προσπαθείς
να ξεφύγεις από τα κακά είναι σαν να πηγαίνεις να
τα ψάξεις . Αποφεύγοντας το θάνατο πηγαίν εις να τον
βρεις. »
«Έτσι είναι.»
« Πρέπει να σε ευχαριστήσω, δάσκαλε ... » είπε ο
άντρας. « Αισθάνομαι ότι από απόψε κιόλας θα κοιμάμαι
πολύ ήσυχος έχοντας στο νου μου αυτήν την ιστορία,
και θα σηκώνομαι ήρεμος κάθε πρωί. .. »
«Από απόψε κι έπειτα ... » διέκοψε ο ηλικιωμένος,
«δεν θα υπάρξουν άλλα πρωινά.»
«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο άντρας.
«Τότε, δεν κατάλαβες την ιστορία.»
Ο άντρας, έκπληκτος, κοίταξε τον Φωτισμέvο ...
... και είδε πως η έκφραση του προσώπου του .. .
δεν ήταν πια η ίδια .. .

ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ

noreply@blogger.com (Iakovos) — Sat, 10 Sep 2011 20:20:00 +0000

Σηκώνομαι το πρωί.
Βγαίνω από το σπίτι μου.
Υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Δεν την βλέπω
και πέφτω μέσα .
Την επόμενη μέρα
βγαίνω απ ' το σπίτι μου ,
ξεχνάω ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο,
και ξαναπέφτω μέσα.
Την τρίτη μέρα
βγαίνω απ' το σπίτι μου π ροσπαθώντας να θυμηθώ
ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο .
Ωστόσο,
δεν το θυμάμαι
και πέφτω μέσα.
Την τέταρτη μέρα
βγαίνω απ ' το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ
την τρύπα στο πεζοδρόμιο .
Τη θυμάμαι και,
παρόλα αυτά,
δεν τη βλέπω και πέφτω μέσα.
Την πέμπτη μέρα
βγαίνω απ' το σπίτι μου.
Θυμάμαι ότι πρέπει να έχω στο νου μου
την τρύπα στο πεζοδρόμιο
και περπατάω κοιτάζοντας κάτω.
Την βλέπω και,
παρόλο που την βλέπω,
πέφτω μέσα.
Την έκτη μέρα
βγαίνω απ' το σπίτι μου.
Θυμάμαι την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Πηγαίνω ψάχνοντάς την με τα μάτια μου.
Την βλέπω,
προσπαθώ να πηδήξω από πάνω,
αλλά πέφτω μέσα .
Ίην έβδομη μέρα
βγαίνω απ' το σπίτι μου.
Βλέπω την τρύπα .
Παίρνω φόρα,
πηδάω,
φτάνω με την άκρη των ποδιών μου
ώς την άλλη μεριά,
αλλά όχι αρκετά μακριά, και πέφτω μέσα .
Την όγδοη μέρα,
βγαίνω απ' το σπίτι μου,
βλέπω την τρύπα,
παίρνω φόρα,
πηδάω,
φτάνω στην άλλη άκρη!
Αισθάνομαι τόσο υπερήφανος που τα κατάφερα
που χοροπηδάω από τη χαρά μου ...
Και, έτσι όπως χοροπηδάω,
ξαναπέφτω μέσα .
Την ένατη μέρα,
βγαίνω απ' το σπίτι μου,
βλέπω την τρύπα,
παίρνω φόρα,
πηδάω
και συνεχίζω τον δρόμο μου.
Τη δέκατη μέρα,
σήμερα μόλις,
συνειδητοποιώ
ότι είναι πιο βολικό
να περπατάω ...
στο απέναντι πεζοδρόμιο

(... ή η τέχνη να εξισώνεις προς τα κάτω)

noreply@blogger.com (Iakovos) — Sat, 10 Sep 2011 19:59:00 +0000

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΠΟΔΗΣ ήταν έναc; άντρας που εργαζόταν
ως ξυλοκόπος.
Μια μέρα, ο Γιάνν η ς αγόρασε ένα ηλεκτρ ι κό πριόν ι
πιστεύοντας ότι θα τον διευκόλυνε πολύ στη δουλειά.
Η ιδέα του θα ήταν πολύ επιτυχημένη, αν είχε προνοιiσει
να μάθει πρώτα να χειρίζεται το πριόνι - αλλά
δεν το έκανε .
Ένα πρωί, ενώ δούλευε στο δάσος, το ουρλιαχτό
ενός λύκου έκανε τον ξυλοκόπο να χάσει . την συγκέντρωσή
του ... Το ηλεκτρικό πριόνι τού γλίστρησε από τα
χέρ ια , και ο Γιάννης τραυματίστηκε σοβαρά στα δυο του
πόδια.
Τίποτα δεν μπόρεσαν να κάνουν οι γιατροί γ ια να
τα σώσουν, κι έτσ ι ο Γιάννης Κουτσοπόδηc; -σαν θύμα
τηc; προφητικής μοίρας που έφερε τ' όνομά του-, έμεινε
ακρωτηριασμένος πάνω σε μια αναπηρική πολυθρ όνα
για το υπόλοιπο της ζωής του .
Ο Γιάννης έπεσι: σε κατάθλιψη για πολλούς μιiνες
εξαιτίας του ατυχήματο ς. Μετά από ένα χρόνο , φάνηκ ε
ότι λίγο λίγο άρχιζε να καλυτερεύει.
Ωστό σο, κάτι συνωμότησε ενάντια στην ψυχική του
ανάρρωση και , ξαφνικά , ξανάπεσε στη βαθιά και aπύθμενη
κατάθλιψη.
Οι γιατροί τον έστ ε ιλαν στον ψυχίατρο .
Ο Γιάννης Κουτσοπόδης, αφού αντιστάθηκ ε λίγο ,
πήγε να επισκευθεί έναν ειδικό.
Ο ψυχίατρος ήταν ευχάριστος και ήρεμος. Ο Γιάννης
ένιωσε αμέσως εμπιστοσύνη και τόυ διηγήθηκε εν
συντομία τα γεγον ότα που τον είχαν οδηγήσει σε αυτήν
την ψυχολογική κατάσταση.
Ο ψυχίατρος του ε ίπ ε πως καταλάβαινε την κατάθλιψή
του. Η απώλεια των ποδιών ήταν, πράγματι, μια
αιτία που δικαιολογούσε την αγωνία του.
« Δ εν ε ίναι αυτό , γιατρέ » είπε ο Γιάννης . « Η κατά θλιψή
μου δ ε ν έχει να κάνει με την απώλεια των πο διών
μου. Δ εν είναι η αναπηρία π ου με εν ο χλεί πιο πολύ . Αυτό
που με πονά ε ι περισσό τερο είναι η αλλαγή στη σχέση
μου με τους φίλους μου.»
Ο ψυχίατρος άνοιξε τα μάτια κι έμειν ενα τον κοιτάζει
περιμένοντας εξηγήσε ις.
«Πριν το ατύχημ α, οιφίλοι μου έρχονταν κάθε Παρασκευή να μεβρουν για να πάμε γιαχορό . Μιαδυο φορές τη βδομά δα μα ζευό μασταν για να βουτήξου με στο
ποτάμι και να παραβγούμε στο κολύμπι. Μέχρι λίγες
μέρες πριν από την εγχείρησή μου, πηγαίναμε τις Κυριακές
για τρέξιμο δίπλα στη θάλασσα . Ωστόσο, φαίνεται
πως εξαιτίας αυτού του ατυχήματος , όχι μόνο έχασα τα πόδια μου, αλλά και οι φίλοι μου έχασαν την όρεξή τους
να μοιράζονται πράγματα μαζί μου. Κανένας τους δ ε ν με
έχει ξανακαλέσει από τότε, πουθενά.
Ο ψυχίατρος τον κοίταξε και χαμογέλασε .
Του ήταν δύσκολο να πιστέψει ότι ο Γιάννης Κουτσοπόδης
δεν καταλάβαινε πόσο παράλογος ήταν ο
σ υλλογισμός του ...
Ωστόσο , ο ψυχίατρος αποφάσισε να του μιλήσε ι
ανοιχτά για την περίπτωσή του . Αυτός ήξερε καλύτερα
απ ' όλους ότι το μυαλό κρύβει ειδικούς μηχανισμούς που
μπο ρεί να καταστήσουν κάπο ιον άνθρωπο εντελώς ανίκανο
να αντιληφθεί τα προφανή και αυτονόητα.
Ο ψυχίατρος εξήγησε στον Γιάννη Κουτσοπόδη ότι
οι φίλοι του δεν τον απέφευγαν επ ε ιδή δεν τον αγαπούσαν
ή επειδή τον απέρριπταν. Αν και ήταν οδυνηρό , το
ατύχημα ε ίχε αλλάξε ι την πραγματικότητα. Είτε του
άρ ε σε είτε ό χι , δεν ήταν πια οιδανικός σύντροφος για
όσα μοιράζονταν πριν.
«Μα , γιατρέ» τον διέκοψε ο Γιάννης Κουτσοπό δης,
«εγώ ξέρω ότι μπορώ να κολυμπή σω, να τρέξω, ακόμα
και να χορέψω. Ε υτυχώς , έχω μάθει να χειρίζομαι άριστα
την αναπηρική μου καρέκλα και τίποτ 'απ ' αυτά δεν μου
είναι εμπόδιο. »
Ο γιατρός το νηρέμησε και συνέχισε να του εξηγεί.
Οπωσδήποτε, δεν είχε τίποτα εναντίον στο να συνεχίσει
να κάνει τα ίδια πράγματα · αντιθέτως, ήταν πολύ σημαντικό
να μην τα παρατήσει . Απλώς, ήταν δύσκολο να
συνεχίσει να προσπαθεί να τα μοιρα στεί με τους παλιούς
του φίλους.
Ο ψυχίατρος εξήγησε στον Γιάννη ότι, στην πραγματικότητα,
μπορούσε να κολυμπήσει , αλλά θα έπρεπε
να συναγωνιστεί αυτούς που είχαν την ίδια δυσκολία με
τον ίδιο ... Ότι μπορούσε να πάει για χορό, αλλά σε κάποια
λέσχη με άλλους που επίσης δεν θα είχαν πόδια ...
Μπορούσε να προπονείται δίπλα στη θάλασσα, αλλά θα
έπρεπε να μάθει να το κάνει με άλλους ανάπηρους.
Ο Γιάννης έπρεπε να καταλάβει ότι οι φίλοι του δεν
θα ήταν πια μαζί του όπως πριν, γιατί τώρα οι συνθήκες
μεταξύ τους ήταν πολύ διαφορετικές ... Δεν ήταν πια
όμοιοι.
Για να μπορέσει να κάνει αυτά που επιθυμούσε -και
άλλα περισσότερα- , θα ήταν καλύτερα να συνηθίσει να
τα κάνει με τους ομοίους του. Θα έπρεπε, λοιπόν, να αφιερωθεί
στο να δημιουργήσει νέες σχέσεις με ανθρώπους
σαν κι αυτόν.
Ο Γιάννης αισθάνθηκε σαν να τραβήχτηκε ένα πέπλο
μέσα στο μυαλό του, κι αυτή η αίσθηση τον γαλήνεψε.
«Είναι δύσκολο να σαc; εξηγήσω πόσο ευγνώμων
σας είμαι για τη βοήθειά σας γιατρέ » είπε ο Γιάννης.
« Με έφεραν εδώ οι φίλοι σαc; σχεδόν με το ζόρι, αλλά
τώρα βλέπω πως είχαν δίκιο. Κατάλαβα το μήνυμά σας
και σας βεβαιώνω πως θα ακολουθήσω τις συμβουλές
σας, γιατρέ. Ευχαριστώ πολύ, η επίσκεψή μου εδώ ηταν
πραγματικά πολύ χρήσιμη.
« Νέες σχέσεις με ανθρώπους σαν κι εμένα » επαναλάμβανε
ο Γιάννης για να μην το ξεχάσει. Και τότε, ο Γιάννηc; Κουτσοπόδηc; βγιiκε από το ιατρείο
και γύρισε σπίτι του ...
Έβαλε μπροc; το ηλεκτρικό του πριόνι ...
Σχεδίαζε να κόψει τα πόδια όλων των φίλων του, κι
έτσι να « δημιουργήσει » κάποιους σαν κι αυτόν.

ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΘΕΛΕΙΣ

noreply@blogger.com (Iakovos) — Sat, 10 Sep 2011 16:45:00 +0000

ΚΙΑΝΕΙΝ' ΑΛΉΘΕΙΑ πως πια δε μ' αγαπάς
σου το ζητάω,
σε παρακαλώ,
μη μου το πειc;!
Χρειάζομαι σήμερα
κι ακόμα
να ταξιδεύω
αθώος στα ψέματά σου ...
Θα κοιμηθώ χαμογελώντας
και πολύ ηρεμοcς Θα ξυπνήσω
πολύ νωρίς το πρωί.
Και θα βουτηξω ξανά στα βαθιά
σ' το υπόσχομαι ...
Αλλά αυτή τη φορά ,
χωρίς κουράγιο για διαμαρτυρία ή αντίσταση ,
θα βυθιστώ με τη θέλησή μου και χωρίς επιφυλάξεις
στη βαθιά απεραντοσύνη της εγκατάλειψης σου ...

Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ

noreply@blogger.com (Iakovos) — Fri, 09 Sep 2011 12:23:00 +0000

Μια φορά κι έναν καιρό, σ' ένα βασίλειο μακρινό και
απομονωμένο, ήταν ένας βασιλιάς που του άρεσε πολύ
η δuναμη της εξουσίας. Όμως, δεν μποροuσε να ικανοποιήσει
το πάθος του για εξουσία απλώς και μόνο κατέ χοντάς
την. Είχε και την ανάγκη να τον θαυμάζουν όλοι
για τη δUναμή του. Έτσι, -όπως η μητριά της Χιονάτης
που δεν της έφτανε μόνο να βλέπει την ομορφιά της
χρειαζόταν κι αυτός να κοιτάζεται σ' έναν καθρέφτη
που να του λέει πόσο δυνατός ήταν. Δεν είχε μαγικοuς
καθρέφτες, αλλά ένα σωρό αυλικοuς και υπηρέτες τους
οποίους ρωτοuσε αν ήταν αυτός ο πιο δυνατός άνδρας
του βασιλείου .
Απαράλλαχτα, όλοι του απαντοuσαν:
« Μεγαλειότατε, είσαι πολu δυνατός, αλλά ξέρεις ότι
ο μάγοις έχει μια δύναμη που κανένας άλλος δεν κατέχει.
Αυτός, γνωρίζει το μέλλον».
Εκείνη την εποχή, αλχημιστές, φιλοσόφους, στοχαστές,
ιερείς και αποκρυφιστές τους αποκαλούσαν, γενικεύοντας,
«μάγους » .
Ο βασιλιάς ζήλευε πολύ το μάγο του βασιλείου, ο
οποίος όχι μόνο είχε τη φήμη ανθρώπου καλού και γενναιόδωρου,
αλλά και αγαπητού στο λαό που τον θαύμαζε
και γιόρταζε που υπήρχε αυτόι:; ο άνθρωπος και ζούσε
εκεί.
Δεν έλεγαν τα ίδια και για τον βασιλιά.
Ίσωι:; επειδή είχε ανάγκη να αποδεικνύει συνεχώς
ότι αυτόι:; κυβερνούσε, ο βασιλιάς δεν ήταν ούτε δίκαιοι:;
ούτε αμερόληπτοι:;, και ακόμα λιγότερο καλός και ευγενικός.
Μια μέρα, κουρασμένοι:; να ακούει τον κόσμο να του
λέει πόσο δυνατός και αγαπητός ήταν ο μάγοι:;, ή υποκινούμενοι:;
από αυτό το κράμα ζήλειαι:; και φόβου που
προκαλεί ο φθόνος, ο βασιλιάς κατέστρωσε ένα σχέδιο:
θα οργάνωνε μια μεγάλη γιορτή στην οποία θα προσκαλούσε
το μάγο. Μετά το δείπνο, θα ζητούσε την προσοχή
όλων. Θα καλούσε το μάγο στο κέντρο της αίθουσας
και, μπροστά στους aυλικούς, θα τον ρωτούσε αν ήταν
αλήθεια ότι ήξερε να διαβάζει το μέλλον. Ο καλεσμένος
θα είχε δύο δυνατότητες: ή να πει όχι, διαψεύδοντας έτσι
το θαυμασμό των υπολοίπων, η να πει ναι, επιβεβαιώνοντας
την αιτία τηις φημης του. Τότε, θα του ζητούσε να
πε ι πο ια ημερομηνία επρόκειτο να πεθάνει ο μάγος του
βασιλείου. Αυτός θα έδινε μια απάντηση , μια οποιαδήιποτε
μέρα- δεν είχε σημασία ποια. Ο βασιλιάς σχεδίαζε
να τραβήξει το σπαθί του και να τον σκοτώσει την ίδια
εκείνη στιγμή. Έτσι, θα κατάφερνε δύο πράγματα με ένα
μονο χτύπημα: το πρώτο, να απαλλαγεί από τον εχθρό
του για πάντα , το δεύτερο, να αποδείξει ότι ο μάγοις δεν
·ειχε μπορέσει να δει το μέλλον, μιας και θα είχε κάνει
λάθος στην πρόβλεψή του. Σε μία μόνο νύχτα θα τελείων
αν ο μάγος και ο μύθος των δυνάμεών του ...
Ο ι προετοιμασίες ξεκίνησαν αμέσως, και πολύ γρήγορα
έφτασε η μέρα της γιορτής.
Μετά από ένα μεγάλο δείπνο, ο βασιλιάς έφερε τον
μάγο στο κέντρο και του μίλησε:
« Είναι αλήθεια ότι μπορείς να διαβάζεις το μέλλον;»
« Λίγο, είπε ο μάγος. »
« Και μπορείς να διαβάσεις και το δικό σου μέλλον; »
« Λίγο, είπε ο μάγοι:;. »
«Τότε, θέλω να μου δώσεις μια απόδειξη» συνέχισε
ο βασιλιάς. «Ποια μέρα θα πεθάνεις; Ποια είναι η ημερομηνία
του θανάτου σου; » Ο μάγος χαμογέλασε, τον
κοίταξε στα μάτια και δεν απάντησε.
«Τι έγινε μάγε ;» είπε ο βασιλιάς χαμογελώντας . «Δεν
το ξέρεις; Δεν είναι αλήθεια ότι μπορείς να διαβάζεις το
μέλλον; »
«Δεν είναι αυτό ... » απάντησε ο μάγος, «αλλά αυτό
που ξέρω δεν τολμώ να σου το πω. »
«Τι σημαίνει δεν τολμάς; » είπε ο βασιλιάς. «Είμαι

ανώτερός σου και σε διατάζω να μου το πεις. Πρέπει να
καταλάβεις ότι είναι πολύ σημαντικό για το βασίλειο να
ξέρουμε πότε θα χάσουμε τις πιο εξέχουσες προσωπικότητές
μας. Απάντησέ μου λοιπόν. Πότε θα πεθάνει ο μάγος
του βασιλείου;»
Μετά από μια γεμάτη ένταση σιωπή, ο μάγος τον
κοίταξε και είπε:
«Δεν μπορώ να σου πω ακριβώς την ημερομηνία,
αλλά ξέρω ότι ο μάγος θα πεθάνει ακριβώς μία μέρα πριν
το βασιλιά . »
Για λίγες στιγμές, ο χρόνος πάγωσε. 'Ενας ψίθυρος
απλώθηκε ανάμεσα στους καλεσμένους.
Ο βασιλιάς πάντα έλεγε ότι δεν πίστευε ούτε σε μάγους
ούτε σε προφητείες, αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν
τόλμησε να σκοτώσει το μάγο. Αργά, ο άρχοντας κατέβασε
τα χέρια κι έμεινε σιωπηλός.
Οι σκέψεις στριμώχνονταν στο κεφάλι του. Συνειδητοποίησε
ότι είχε κάνει λάθος. Το μίσος του είχε γίνει
ο χειρότερος σύμβουλος.
«Μεγαλειότατε, χλόμιασες. Τι σου συμβαίνει; ρώτησε
ο καλεσμένος.»
«Αισθάνομαι άσχημα» απάντησε ο μονάρχης. «Θα
πάω στο δωμάτιό μου. Σε ευχαριστώ που ήρθες ... »
Και με μια αόριστη χειρονομία, στράφηκε σιωπηλός
και κατευθύνθηκε προς τα διαμερίσματά του.
Σκέφτηκε πως ο μάγος ήταν έξυπνος. Είχε δώσει
την μοναδική απάντηση που μπορούσε να αποτρέψει το
θάνατό του.
Άραγε, να είχε μαντέψει το θάνατό του;

Η πρόβλεψη δεν μπορούσε να είναι αληθινή. Αλλά,
κι αν ήταν; Ένιωθε μπερδεμένος και ζαλισμένος ...Ο
βασιλιάς επέστρεψε και είπε με βροντερή φωνή:
« Μάγε, είσαι διάσημος στο βασίλειο για τη σοφία
σου . Σε παρακαλώ να περάσεις αυτή τη νύχτα στο παλατι
, γιατί πρέπει να σε συμβουλευτώ το πρωί πριν πάρω
κάποιες βασιλικές αποφάσεις.»
« Μεγαλειότατε! Θα είναι μεγάλη μου τιμή ... » είπε ο
κα λεσμένος υποκλινόμενος.
Ο βασιλιάς διέταξε τους προσωπικούς του φρουρούς να
σ υνοδεύσουν το μάγο μέχρι τα δωμάτια των καλεσμένων
του παλατιού και να επιτηρούν την πόρτα του σιγουρεύοντας
ότι δεν θα του συνέβαινε τίποτα .
Εκείνη τη νύχτα ο βασιλιάς δεν μπόρεσε να aποκοιμηθεί.
Ήταν πολύ aνήσυχος, σκεφτόταν τι θα συνέβαιν
ε αν του μάγου του 'χε κάτσει άσχημα το φαγητό, τΊ αν
πάθαινε κάποιο ατύχημα κατά τη διάρκεια της νύχτας, ή
αν, απλώς, είχε έρθει η ώρα του.
Πολύ νωρίς το πρωί, ο βασιλιάς χτύπησε την πόρτα
του καλεσμένου του.
Ποτέ στη ζωή του δεν του 'χε περάσει η σκέψη να
συμβουλευτεί κάποιον πριν πάρει τις αποφάσεις του,
αλλά αυτή τη φορά, αμέσως μόλις ο μάγος τον δέχτηκε,
έκανε μια ερώτηση, καθώς χρειαζόταν μια δικαιολογία.
Και ο μάγος, που ήταν σοφός , του έδωσε μια απάντηση
σωστή, δημιουργική και δίκαιη.
Ο βασιλιάς, σχεδόν χωρίς να ακούσει την απάντηση,
επαίνεσε τον φιλοξενούμενό του για την ευφυΤα του
και του ζήτησε να κάτσει μια μέρα παραπάνω, υποτίθεται
για να τον « συμβουλευτεί » για κάποιο άλλο ζήτημα ...
(Προφανώς, ο βασιλιάς ήθελε μόνο να είναι σίγουρος ότι
δεν θα του συνέβαινε τίποτα.)
Ο μάγος, ο οποίος απολάμβανε την ελευθερία που
μόνο οι φωτισμένοι κατακτούν, δέχτηκε.
Από τότε και κάθε μέρα, το πρωί ri το βράδυ, ο βασιλιάς
πήγαινε μέχρι τα δωμάτια του μάγου για να τον
συμβουλευτεί και να τον δεσμεύσει για μια νέα συμβουλή
την επόμενη μέρα.
Δεν πέρασε πολύς καιρός μέχρι ο βασιλιάς να αντιληφθεί
ότι οι προτροπές του καινούργιου του συμβούλου
ήταν πάντα σωστές, και κατέληξε, σχεδόν χωρίς να
το καταλάβει, να τις υπολογίζει σε κάθε μια από τις απο φάσεις
του.
Πέρασαν οι μήνες, και μετά τα χρόνια.
Και, όπως πάντα, κοντά σε αυτόν που ξέρει, μαθαίνει
κι αυτός που δεν ξέρει.
Έτσι κι έγινε. Σιγά σιγά, ο βασιλιάς γινόταν όλο και
πιο δίκαιος .
Δεν ήταν πια ούτε δεσποτικός ούτε αυταρχικός. Δεν
είχε πια την ανάγκη να αισθάνεται δυνατός, και μάλλον
γι' αυτό δεν είχε και την ανάγκη να επιδεικνύει τη δύναμή
του.
Άρχισε να καταλαβαίνει ότι και η ταπεινοφροσύνη
μπορούσε να έχει πλεονεκτήματα.
Άρχισε να κυβερνά με περισσότερη σοφία και γενναιοδωρία.

Ετσι έγινε , κι ο λαός του άρχισε να τον αγαπά όπως
δεν των είχε αγαπήσει ποτέ πριν.
Ο βασιλιάς δεν πήγαινε πια να δει τον μάγο για να ρωτισει
για την υγεία του , μα για να μάθει, να μοιραστεί
μια απόφασ η , ή απλώς για να κουβεντιάσει.
Ο βασιλιάς και ο μάγος κατέληξαν να γίνουν επιστήθιοι φίλοι .
Μ έ χρ ι που, μια μέρα, πάνω από τέσσερα χρόνια μετά
από εκείνο το δείπν ο, χωρίς να υπάρξει κανέ να κίνητρο ,
ο βασιλιάς θυμήθηκε.
Θυμήθηκε πως αυτός ο άνθρωπος , που τώρα θεωρούσε
τον καλύτερό του φίλο, είχε υπάρξει μισητός
εχθρός του .
Θυμήθηκε το σχέδιο που είχε οργανώσει για να τον
σκοτώσει .
Και συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει
να κρατάει αυτό το μυστικό χωρίς να αισθάνεται υποκριτής.
Ο βασιλιάς μάζεψε το κουράγιο του και πήγε μέχρι
το δωμάτιο του μάγου. Χτύπησε την πόρτα και , μόλις
μπ ήκ ε , είπε:
« Αδελφέ μου , έχω κάτι να σου πω που μου βαραίνει
το στήθος .»
« Μίλα » είπε ο μάγος, « αλάφρωσε την καρδιά σου.»
«Τη νύχτα που σε κάλεσα σε δείπνο και σε ρώτησα
για το θάνατό σου , δεν ήθελα να μάθω τίποτα για το
μ έλλον σου. Σχεδίαζα να σε σκοτώσω ό,τι κι αν μου απαντούσες.
Ήθελα ο απρόσμενος θανατός σου να απομυθοποιούσε
τη φήμη σου ως μαντη. Σε μισούσα γιατί όλοι
σε αγαπούσαν ... Ντρέπομαι τόσο ... »
Ο βασιλιό.ς εισέπνευσε βαθιό. και συνέχισε :
« Εκείνη τη νύχτα δεν τόλμησα να σε σκοτώσω , και
τώρα που είμαστε φίλοι -παραπανω από φίλοι· αδελφοί
με τρομοκρατεί η σκέψη όλων όσα θα είχα χασει
αν το είχα κανει. Σημερα αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να
συνεχίσω να σου κρύβω την ντροπή μου. Είχα αναγκη
να σου τα πω όλα αυτό. για να με συγχωρήσεις ή να με
απορρίψεις, αλλό. χωρίς απατες. »
Ο μαγος τον κοίταξε και του είπε :
«Άργησες πολύ μέχρι να μπορέσεις να μου το πεις.
Αλλα, όπως και να 'χει, χαίρομαι που το έκανες. .. Αυτό
θα μου επιτρέψει να σου πω ότι το ήξερα ήδη. Όταν μου
έκανες εκείνη την ερώτηση και χαίδεψες με το χέρι σου
τη λαβή του σπαθιού σου, ήταν τόσο ξεκαθαρη η πρόθεσή
σου, που δεν χρειαζόταν να είμαι μαντης για να καταλαβω τι σκεφτόσουν να κανεις. »
Ο μαγος χαμογέλασε και ακούμπησε το χέρι του
στον ώμο του βασιλια .
« Σαν δίκαιη ανταμοιβη για την ειλικρίνεια σου,
οφείλω να σου πω ότι κι εγώ σου είπα ψέματα. Σου ομολογώ
ότι επινόησα αυτήν την παραλογη ιστορία για τον
θανατό μου πριν απ' τον δικό σου, για να σου δώσω ένα
μαθημα. Ένα μαθημα που δεν είχες μπορέσει να μαθεις
μέχρι σήμερα . "Ισως να είναι το πιο σημαντικό απ ' ό σα
σου έχω διδαξει.

»Πορευόμαστε στη ζωή απορρίπτοντας με βδελυγμία
χαρακτηριστικά των άλλων, ή ακόμα και δικά μας, που
Ο ε ωρούμε ευτελή, απειλητικά ή άχρηστα ... Όμως, αν
καθόμασταν λίγο να το σκεφτούμε, θα καταλαβαίναμ
ε πόσο δύσκολο θα μας ηταν να ζήσουμε χωρίς αυτά
που πολλές φορές περιφρονούμε.
» Ο θάνατός σου, αγαπημένε μου φίλε, θα έρθει ακριβώς
τ ην ημέρα του θανάτου σου, κι οuτε ένα λεπτό νωρίτε ρα.
Ε ίναι σημαντικό να ξέρεις ότι εγώ είμαι γ έ ρος, και η δική
μ ο υ μέρα μάλλον πλησιάζει. Δεν υπάρχει κανένας λόγος
να σκέφτεσαι ότι η δική σου αποχώρηση θα πρέπει να
ε ίναι δεμένη με τη δικιΊ μου. Είναι οι ζωές μας που συνδέθηκαν,
όχι οι θάνατοί μας. »
Ο βασιλιό.ς και ο μάγος αγκαλιάστηκαν και γιόρτασαν
πίνοντας στην εμπιστοσύνη που τους ενέπνεε εκείνη η
σ χέση που είχαν χτ ίσει μαζί.
Ο μύθος λέει πως,
ανεξηγητα,
την ίδια εκείνη νύχτα ,
ο μάγος. ..
πέθαν ε στο ν ύπνο του .
Ο βασιλιάς έμαθε την κακη είδηση την επόμενη μ έ ρα
κ αι αισθό.νθηκε εγκαταλ ε λειμμέν ο ς. Δ ε ν αγωνιούσε σ τη
τη σκέψη του δικού του θανό.του , καθώς είχε μάθει από

το μάγο να ζει απελευθερωμένος από την ιδέα της παραμονής
του σε τούτον εδώ τον κόσμο.
Ήταν θλιμμένος για το θάνατο του φίλου του. Εξαι τίας
ποιας παράξενης σύμπτωσης είχε μπορέσει ο βασιλιάς
να μιλήσει στο μάγο γι' αυτό το θέμα, ακριβώς τη
νύχτα του θανάτου του;
Είναι πιθανό, με τρόπο ανεξήγητο, ο μάγος να είχε
επηρεάσει τιc; καταστάσεις ώστε ο βασιλιάς να μπορ έσε ι
να του εξομολογηθεί το μυστικό του και να απελευθερωθεί
από το φόβο του να πεθάνει την επόμενη μέρα.
Ήταν μια τελευταία πράξη αγάπης για να τον λυτρώσει
από τουc; αλλοτινούς του φόβους ...
Λένε πωc; ο βασιλιάς σηκώθηκε κι έσκαψε με τα ίδια
του τα χέρια έναν τάφο για τον φίλο του στον κήπο,
κάτω απ ' το παράθυρό του.
Έθαψε εκεί το σώμα του, και την υπόλοιπη μέρα την
πέρασε δίπλα στο βουναλάκι με το χώμα, να κλαίει όπωc;
κλαίμε μόνο τους πολύ αγαπημένους μαc; που χάθηκαν.
Και, μόλις έπεσε η νύχτα, ο βασιλιάς επέστρεψε στο
δωμάτιό του.
Λέει ο μύθος πωc; την ίδια εκείνη νύχτα, είκοσι τέσσερις
ώρεc; μετά το θάνατο του μάγου, ο βασιλιάς πέθανε στο
κρεβάτι του ενώ κοιμόταν .. .
Ίσως ήταν σύμπτωση .. .
Ίσως ηταν ο πόνος ...
Ίσως για να επιβεβαιώσει την τελευταία διδαχή του
δασκάλου του.

Ο ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ

noreply@blogger.com (Iakovos) — Fri, 09 Sep 2011 07:51:00 +0000

Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου τον οποίο εγώ θα χαρακτήριζα ερευνητή ... Ερευνητής είναι κάποιος που ψάχνει· όχι απαραιτήτως κάποιος που βρίσκει. Οuτε είναι κάποιος που ξέρει στα σίγουρα τι είναι αυτό που ψάχνει. Είναι, απλώς, κάποιος για τον οποίο η ζωή αποτελεί μια αναζήτηση. Μια μέρα, ο ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματά του, που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε. Μετά από δύο μέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει
στο χωριό, του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά
από το μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη
πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά
λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης
φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο.
Μια μπρούντζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να
μπει .
Ξαφνικά, αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε
στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σ' εκείνο
το μέρος .
Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει
αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες
ανάκατα ανάμεσα στα δέντρα.
Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα,
σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού
παραδείσου.
Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή, κι ίσως γι'
αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια απ'
τις πέτρες:
Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες,
δύο εβδομάδες και 3 μέρες.
Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν
ήταν απλώς μια πέτρα: ήταν μια ταφόπλακα.
Λυπήθηκε όταν σκέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής
ηλικίας ιiταν θαμμένο σ' εκείνο το μέρος.
Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωπος συνειδητοποίησε ότι
και η διπλανή πέτρα είχε μια επιγραφή. Πλησίασε
vo τ η διαβάσει. Έλεγε:
I ί αμίp Καλίμπ: έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 εβδομάδες.
Ο ε ρευνητής αισθάνθηκε φοβεριi συγκίνηση .
Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο, και
κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος.
Μία μία, άρχισε να διαβάζει τις πλάκες.
Όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον
α κριβή χρόνο ζωής του νεκρού.
Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση
ότι ο άνθρωπος που είχε ζιiσει τον πιο πολύ καιρό,
μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια ...
Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε κι άρχισε
να κλαίει.
Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί
τον πλησίασε.
Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός, και μετά
τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή .
«Όχι, για κανέναν συγγενή » είπε ο ερευνητής. «Τι
συμβαίνει σ' αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός
ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα
σ' αυτό το μέρος; Ποια είναι η τρομερή κατάρα που
βαραίνει αυτούς τους ανθρώπους και τους έχει υποχρεώσει
να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά;»
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε:
« Μπορείτε να ηρεμήσετε. Δεν υπάρχει τέτοια κατάρα.
Αυτό που συμβαiνει εiναι ότι εδιίJ έχουμε ένα παλιό
έθιμο. Θα σας εξηγήσω ...
»Όταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του
χρόνια, οι γονείς του του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως
αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι
παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα,
κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι,
ανοiγει το τετράδιο και σημειώνει:
Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε.
Στ' αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση.
>>Εστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε.
Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της
γνωριμiας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή ; »
»Και μετά, η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια
ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού ... Πόσο κράτη σε;
Μόνο το ενάμισι λεπτό του φιλιού; Δύο μέρες; Μια
εβδομάδα;
»Και η εγκυμοσύνη, και η γέννηση του πρώτου παιδιού;
»Και ο γάμος των φίλων;
»Και το ταξίδι που πάντα ήθελε;
»Και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζε ι από
μια μακρινή χώρα;
»Πόσο κράτησε στ' αλήθεια η απόλαυση αυτιίJν των
αισθήσεων;
»Ώρες; Μέρες;
Ετσι, συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο
κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε ... Κάθε λεπτό .
»Όταν κάποιος πεθαίνει,
έχουμε τη συνήθεια
να ανοίγουμε το τετράδιό του
και να αθροiζουμε το χρόνο της απόλαυσης
για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του.
Γιατί αυτός είναι για εμάς
ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος
ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ.»

noreply@blogger.com (Iakovos) — Tue, 06 Sep 2011 21:17:00 +0000

Facebook Marketing

Private room

noreply@blogger.com (Iakovos) — Mon, 05 Sep 2011 21:36:00 +0000

Site Entrance

You must have a password to enter this site!

Journey to the center of the Earth Chapter 10: Back home

noreply@blogger.com (Iakovos) — Sun, 04 Sep 2011 16:12:00 +0000

The volcano threw us into the sea. Hans saved us again
with his amazing strength. But where were we? It looked
like the surface of the earth. There were smal.l boats in the
water and olive and fruit trees on the land. Behind us was
the huge volcano. We saw a little boy. We tried to go near
_ him, but he was afraid of us. "¥ter all our underground
adventures, we looked horrible. The professor spoke to
him in German, French and English, but he did not
understand . Finally, the boy spoke in Italian.
"What did he say?"
"He said we're in Stromboli, Italy."
"You mean we went in one volcano in Iceland and
came out of another in Italy?"
"Yes, and that one there is Mount Etna."
And that was how our journey ended. The professot·
was not happy that he didn't get to the centre of the earth,
but when we got back to Germany, he felt better. Martha
told everyone in Hamburg about our journey, and when
we arrived , th ere was a big celebration for us. Everyone in
Hamburg was at the train station when we arrived , but
the only person 1 looked for was my Grauben. And 1 saw
her, like a white light, moving past the others, until I
could hold her.
"Oh, Axel, I'm so glad yo u're back. I thought of you
every day and sometimes l was afraid, but somehow I
knew you were all right."
"vVeli , I never felt that I was safe, but I did want to
come back to yo u, every minute of every day."
There was a stage set up in the station , and the
j ournalists who were there asked the professor to talk
about our journey. Uncle Otto was tired, but he agreed.
"My nephew, Axel, and I are now back from an
incred ible journey."
We saw things that scientists still do not know about.
T here is life in the heart of this planet. T here is water and
beaches and trees. Arne Saknussemm, a famo us scientist
Frome the sixteenth century ,was the first to travel under the earth.
We are the second. I do not if others will try this dangerous adventure
in the future. If they do. they nead someone like our guide Hans with
them, or im afraid they will not survuve
For a moment i thought i sow a smile on Hans' face as the peaople clapped
and cheered. But ,as ,usual ,the quiet Iclander didn;t say a word.

Journey to the center of the Earth Chapter 9 : The last tunnel

noreply@blogger.com (Iakovos) — Sun, 04 Sep 2011 16:06:00 +0000

Hans bro ugh t the boat to th e end of the beach whe re
the cave was. 'Ne ti ed it to a rock in the water and took our
bags to the cave.
"Are we going to use the boat again?"
"l don't know. Maybe, if we come back th is way. But,
who kn ows whe re thi s new tunnel will take us."
' 'Ve n eeded the boat sooner than we though t. vVe
walked about twelve feet inside the cave, then vve saw a
hu ge rock blocking the tun nel. We co uldn't unde rstand
it.
"How co uld Arne Saknussemm get aro und th is rock?"
T he professor though t for a moment, and the n he looked
at the rock.
"Maybe it fe ll a fter h is journey, in the last two hundred
years, probably a fter an ear thquake or a terrible stor m."
"I wi sh there was a nother earthquake to move th at
rock from the en trance of the cave ."
"A.,xel, th at's it! vVe can use the gun powder to move
this rock again ."
"Do you think it will work ?"
"There's o nl y o ne way to find o ut."
We sti ll h ad some extra gun powd er with us for the
guns. Hans made a hole in the rock with his ickax n
we put th e gun powc er in side. We used the rope to ligh t
it,but we made it very long to give us time to move back
and hide.
The three of us got into the boat and moved fifty feet
out to sea. We had no idea how big the explosion was
going to be. \Naiting for it made us very nervous.
"Maybe it won't work."
"Axe]! Don't say those thi-ngs."
We waited. Suddenly, the rocks on the beach opened
ike two curtains. The earth shook and e~1 in g fell into
a huge hol e. Wetell backin the boat, and the b nal
expiosion made the sea rise in a huge wave whi ch pushed
us back to the beach. We were in the air, on top of the
water, and the hole was below us. It looked big enough to
take in all the world!
"We're going clown into the hole!"
"That's what we want!"
"Not this way!"
We sho uted because the noise of fal ling rocks was all
around us and we couldn't hear each other. T he boat
moved like a train through the tunne l, then we crashed
into a new river of fresh water. T he boat went under and
came back up so fast that there was very li ttle water in it.
I don't know how we stayed in it. We held onto the sides
of the boat with all of our strength.
"Professor, where are we?"
"J don't know, but the water is taking us somewhere.
We have no choice but to fo llow it."
"It's getti ng hot!"
T he temperature was high. T he walls had the reel
colour of lava.
"Are we under another volcano?"
When I finished my sentence, we heard a loud roar
from behind us. Water and air pushed us forward faster.
The walls began to shake and rocks began to fall.
"Professor!"
Then it was clear. Vve were inside a volcano and it was
going to explode. I could see the blue sky through the
round hole at the top of the volcano. There was one more
terrible roar and we were flying up into the air!

Journey to the center of the Earth Chapter 8 : A lost world

noreply@blogger.com (Iakovos) — Sun, 04 Sep 2011 16:05:00 +0000

V.,Te were on the north side of the sea again, but not on
the same beach as before. For this reason, we began to
look around to see what we could find. The professor
didn't want us to stay there for long. He wanted to sail on
the sea again .
"Professor, it's too dangerous! You saw what happened."
"I don't care, Axel. I did not come all th is way to turn back
now. \1Ve've got to see what's on the other side of that sea."
T his beach was longer than the other one. Its rocks
had more holes in them, and I thought this was because
of earthquakes. There were many more bones and old
she.lls on this beach.
"Look at all of this, Axel! We can read the whole history
of the world from these bones."
There were skeletons of animals that are not living
today. It was very exciting to see them out in the open and
not in a museum.
"Axel, look! A human head!"
There, with all the other bones, was the head of a man.
How did it get here? Did it faH clown one of those holes
like we did? Was that going to happen to us? The
professor was excited .
"If other scientists could see me now! This could be the
oldest skeleton ever found!"
We walked further clown and the beach changed. Now,
there were large trees and small plants around us. The
further we went, the more life we found. Suddenly, I saw
something move behind the trees. My uncle and I hid. It
was a family of mammoths from thousands of years ago.
"Axel, can you believe it? There is another world
under our earth!"
"But are there also people here?"
"Yes, look!"
I couldn't believe it. Walking behind the mammoths
was a giant man. He was over twelve feet tall with long
hair and a beard . l-Ie had a piece of animal skin around
his waist.
"Should we try to talk to him?"
"No, he looks dangerous. Hans is not with us, and we
don't have our guns. Let's go back to the boat."
We ran away quietly, so the prehistoric man did not see
us. When we stopped running, we were back at the beach.
I saw an old knife on a rock.
"Let's clean this and keep it. It could be useful."
"Axel, don't you understand what this is?"
"Yes, it's a knife."
"But it's made of metal. It is only two or three hundred
years old."
"Do you mean .. . "
"Yes, Arne Saknussemm!"
The professor saw a cave nearby. He ran to it.
"Axe!, it's him!"
On the rock, next to the eentrence of this cave there were two letters in old iclandic A.S
he pro fessor loo ked ver y excited.
"This must be the entrance we are looking for."

Journey to the center of the Earth Chapter 7 : A Terible Storm

noreply@blogger.com (Iakovos) — Sun, 04 Sep 2011 16:02:00 +0000

Now, our journey felt even more dangerous. The
professor was fri ghtened, but nothing could stop him
from going to the ce ntre of the earth. Hans continued to
sail the boat, but we did not see land. We travelled for
hours, but we did not hear or see anyth.in g. T he n, there
was a sound like fas t running wa ter . '"'e couldn't see it,
but we could hear it.
It got louder. T hen we saw it.
"Look, it's water shooting up into the air!"
"And it's coming from the body of a huge sea
creature."
'"'e tri ed to turn the boat, but th e waves pulled us near
the creature. For a moment, I thought that this was the
end of our j ourn ey. T he water went up 500 feet high into
th e air. An animal that could do this, could kill us easil y.
T hen, we saw th at the long black body we tho ught was an
~a nim al , was an island It was like a small volcano shooting
up water instead of lava "Thats where all this water is coming from."
"Axel, check the temperature of the water here."
I took a thermometer out of my in side j acket pocket and
I put it in the water for a few seconds.
"163 degrees Fahrenh eit."
"' Ve're close to the centre."
"We can't go on, uncle. It's too hot."
" vVe must."
T he electric light coming from the rocks over our
heads began to make explosions.The clouds were now
near the water. Small lines oflight th at looked like snakes
exploded all around us. The waves were bigger now and
pushed us away. I was very scared .
"What's happeni ng?"
T he explosions were too loud for us to hear each other.
"It's an electrical storm, Hans!"
Hans tried to keep the boat from sinkin g. The wind
pushed us th rough the water like a race car. Suddenly, a
large ball of white electric light fell on the boat. None of
us could move. It held our feet with its electric p ower. '"'e
shouted to each oth er, bu t none of us could hear
anythin g. T he boat moved by itself, and there was
nothing we could do. Suddenl y, the ball of electr icity
exploded .
We all fell down and a huge wave threw us in to the
water
Hans had the professor in one arm and me in the
oth er. I don't know how he did it, but he got us to land
safel y. I began to think th at all th e energy he saved by not
talking, made him the strongest man on ear th.
T he storm stopped and we saw the boat, still on the
water , a hundred feet away.
Hans swam out to save our food and equi pment. T he
professor and I tried to un derstand where we were.
"I think that sea is 800 miles wide."
"T hat means we went under Europe. T he Mediterranean
sea .is now over our heads!"
"Let's wait for Hans to bring back the compass."
When Hans brought back the compass, the professor
and I could not believe what we saw. It said we were north
and not south. That meant the wind took us back to the
place where we started.

Journey to the center of the Earth Chapter 6 : An underground water world

noreply@blogger.com (Iakovos) — Sun, 04 Sep 2011 15:59:00 +0000

When I opened my eyes, I heard the sound of the sea.
The sun was high in the sky. But this was not possible! We
were under the ground! My uncle stood over me.
"He's OK, Hans."
I saw Hans smile. My head hurt. I touched it and I felt
a bandage on it. I tried to speak, but it was difficult.
"Where are we?"
"Don't speak, Axel. You had a terrible fall. We heard
you screaming. We were in a tunnel next to yours.
Luckily, the two channels came out here, on this beach."
My uncle sat down next to me and spoke with more
excitement in his voice.
"Axel, we found an underground sea. There are trees
here and the bones of animals that lived thousands of
years ago. When you get better, we are sailing across this
sea. Oh Axel, you can't imagine how happy I am!"
I could not move much for two days. I heard Hans
building a boat for us to sail in, but I could not
understand how there was light. The professor explained
this to me.
"It is a mystery, like so many things, but it is something
like electricity coming from the heat of these rocks. ~e
are inside something like a giant cave. The top of it is a
few miles high. There are even clouds because of the
water."
I looked up and saw the clouds. I could not see the top
of this cave, but it was difficult to believe that all of this was
under the earth.
When I felt strong again, I took a walk along the beach.
There were shells there from a time before man walked
on the earth. I saw the bones of something which looked
like a huge elephant. I thought, 'Can things live under
the earth? Are there any animals alive down here?'
The boat was ready and we were ready to sail. \,Ye left
the beach and a strong wind pushed us quickly out to sea.
After a few hours on this strange sea, 1-Ians tied the
pickaxe to a rope and threw it into the water. The
professor wanted to know how deep the sea was. It never
touched the bottom. When Hans pulled it back into the
boat, its metal head looked different. There were large
marks on it.
"What's that?"
Hans looked at it closely.
"Teeth."
Teeth? Could something so big live in these waters?
;,The professor looked at his comga~
'We are travelling south. If I am right, we left Iceland
when we went under the volcano. We travelled under the
Atlantic Ocean and now we are under Scotland."
'That's fantastic!"
"But we're still not going down. I want to go further
down!"
Suddenly, there were huge waves rocking the boat.
"What's happening?"
Hans pointed to something dark about a mile away
from us. It came closer and I thought I saw a giant
dolphin. I was wrong. It was an alligator. It came closer
and I saw that I was wrong again. It was something with
the body of a dolphin and the head of an alligator. It was
over one hundred feet long. Then, I saw a huge snake
with a shell on its back like a turtle's.
\1Ve took the guns in our hands, but the animals did not
care about us. They fought each other. It was a horrible
fight.
We heard the snake hissing and the dolphin screaming.
They both dove under the water. Everything was quiet.
Then, the snake's head came out of the water. It hissed
one more time before it died in the water. But where was
the monster dolphin?

Journey to the center of the Earth Chapter 5 : Lost in the tunnels

noreply@blogger.com (Iakovos) — Sun, 04 Sep 2011 15:57:00 +0000

We put our rope through holes in the rocks on the
sides of the walls, th en climbed down. 1-lans went first,
then my uncle, then me. Every two hundred feet, we
found a flat rock to stop on . We pulled the rope down
from above us, tied it to a new rock, then started agai n.
We did this for almost ten ho urs. We travelled 2,000 feet
down .
Finally, Hans said something.
"Stop!"
It was only one word, but it was nice to finally hear his
VOICe .
"What happened?"
"\,Ve're at the bottom."
T he professor and 1 looked at hi m.
"Of what?"
"I don't know."
T here was a turn in the hole. There was an open area
like a cave at the bottom of the hole, whi ch co ntinued to
the ri ght. Our bags were there. After ten hours of
climbing clown , we were very tired . \1\fe decided to spend
the night there.
In the morning, we continued our j ourney clown .
T he hole now opened and looked more like a tunnel.
\'Ve did not need to climb because we could walk down
this tu nnel. vVe used our torch es, so we could see the rock
on the walls clearly. It looked like glass of different
colours. Some of it was red, some was brown, and some
was yellow. My uncle savv me looking at it.
"That's from the lava."
"It's beautiful."
"So, you're starting to enjoy olll-j ourney. There's more
to see. Come along."
\tVe walked for two more days and we fou nd other
tunnels. There were tunnels everywhere, but we did not
know which was the right one. Unluckil y, our water
fin ished .
"Now, what are we going to do?"
"We're going to find a spring. T here are many, but we
have to go down further."
I co uld not move. I was very tired and th irsty and
thinking of Grauben.
"Uncle, I can't go on."
"Axe!, please. We are going to find water."
"'"'ater!"
It was Hans' voice.
"What d id you say?"
"Water!"
There was a loud sound behind the v.rall next to us. It
sounded like the water of a river. Hans took a pickaxe and
made a hole in the wall. ' t\later came out onto the floor
around us.
"I told yo u, Axe!. Water! Owl It's hot. Don't touch it.
It needs air. We're too far underground."
The water was cold enough to drink after a few
minutes and we all fe lt strong again . We continued our
journey but I made a serious mistake. I was very excited
about finding the water and I went first. I walked too far
in front of the others and I got lost. I tried to go back, but
I could not find them .
I shouted their names.
"Uncle! Hans!"
I could only hear my own voice in the tunnel. 1 was
afraid. I ran. Then I fell. I fell through the air clown a
long tunnel. Then I hit my head and everything went
black around me.

Journey to the center of the Earth Chapter 4 : Inside the volcano

noreply@blogger.com (Iakovos) — Sun, 04 Sep 2011 15:56:00 +0000

The mouth of the volcano was one mile wide. We tied
a rope around each other and began to climb down. Hans
went first. The inside of the volcano looked like the inside
of an ice-cream cone. Its opening became smaller as we
went down because of the rocks left there after explosions.
The bottom of the volcano was 2,000 feet down. When
we got there, I looked up and saw the opening at the top.
It was a perfect circle of clear blue sky.
There were three holes in the Oo.or of the volcano.
Each of them was about a hundre ~l feet: wid e. The
explosion of rocks and hot lava once came through these
holes and then out through the top. Now, th ey looked like
dark caves. I looked at the holes and th en turned to my
uncle.
"Which one do we take?"
"I don't know. Arne Saknussemm said the sun touches
one of them at the end of June. Today is June 25th. It is too
late to see the sun today. \Ve must wait until tomorrow."
"What if it's cloudy tomorrow?"
"Then, we will wait again. But we only have five more
clays. In July, the sun is too low. It cannot reach the
bottom of the volcano."
"Then, we can go home?"
"Axel, don't say such things! Tomorrow will be sunny,
and we are going to the centre of the earth."
The next day it was cloudy. The professor could not
believe it.
"Four clays. We only have four days. Please, please,
sun, come out, con1e out!"
The professor looked up at the sky with his arms open.
The only thing he wanted now was to see the sun shine. I
thought of Grauben and the danger waiting for my uncle
and myself inside those holes. I hoped for rain.
Hans built a small house from the large rocks he found
on the floor of the volcano. He never said much, but he
always thought of something u~eful to do. I checked the
rock of the volcano walls to see how old they were. Drops
of water from the ice and the snow outside ran down the
wall, and the sound they made inside was like music.
Suddenly, the professor called out my name.
"Axel! Axe!, come here."
I ran to him curious to see what was there.
"What is it?"
"Look at this!"
There were two words on the wall of the volcano in the
old Icelandic language.
"What does it say?"
"Arne Saknussemm. He was here. We're in the right
place."
The next day, the sun came out, and at l: 13 in the
afternoon, it touched the hole in the centre of the floor.
''That's it. That's the hole to the centre of the earth.
Let's go."
Hans brought our bags, but there was one problem.
We could not carry all of them and climb down the hole
at the same time.
"\Vhat must we do now?"
The professor took off his glasses and cleaned th em while
be tried to think of a solution .
"Well, we'll throw ever ything we don't need down the
hole and we'll find it when we get to the bottom ."
Hans threw the bags down the hole in front of us. vVe
li stened, but we never heard them hit the bottom.

Journey to the center of the Earth Chapter 3 : Iceland

noreply@blogger.com (Iakovos) — Sun, 04 Sep 2011 15:55:00 +0000

It was very early in the morning when the boat got to
Iceland. We could see the round body of the Sneffells
Yokul volcano going up into the sky through the clouds.
It had snow near the top, and it looked like an angry
monster waiting for someone to try and climb it.
The boat stopped at Reykjavik. It was a small town with
small bri ck houses. Mr Fridriksson, a professor from the
university there, met us at the boat. He looked very
friendl y and smiled when he saw us.
"You must be professor Lidenbrock."
"And you must be professor Fridriksson. This JS my
assistant, Axe I."
We shook hands.
"You got my letter, then."
"Oh, yes, professor, and everything is ready for you.
Please, come with me."
My uncle did not tell anyone the real reason for our
journey. H e wanted the two of us to be the only ones to
travel to the centre of the earth. But we needed someone
to go along with us as we didn't know the area, and the ice
and snow around the volcano was too dangerous. So, Mr
Fridriksson found us a guide. His name was Hans and he
looked perfect for the job. He was tall and very strong. He
had small blue eyes and long red hair.He almost never
smiled or spoke.
Mr Fridriksson introduced us.
"Professor Lidenbrock, this is Hans. Hans, professor
Lidenbrock and his assistant, Axel."
Hans moved his head just a little to say hello.
"Hans is a very quiet man, like most Icelanders, but he
is the strongest and best climber in Reykjavik."
My uncle smiled at Mr Fridriksson's words.
"He's just perfect, Mr Fridriksson."
Mr Fridriksson let us stay at his house until we were
ready to leave. We needed many things for our
adventure. We took four horses to travel to the mountain.
The professor and I each rode one, but Hans walked. The
other two horses carried our bags.
We took a lot of things with us: rope to r climbing, tools,
lights, guns, medicine and enough food for six months.
The only problem was we could only carry enough water
for one week. The professor beli eved th ere was water
under the volcano, but what if there wasn't?
We left Reykjavik on the 15th of June, early in the
morning. We travelled along the sea and it was a
wonderful journey. The land had a dark colour from the
explosions of the volcano, and the beautiful blue sea next
to it made it look fantastic. The journey to Sneffels took us
six days, and each day we stopped in a different village for
the night. The villages were small and very pretty, built at
the foot of the volcano, next to the sea. The villagers were
very nice, but, like Hans, they did not talk much.
When we got closer to the top of Sneffels, I thought of
something.
"Uncle, what happens if the volcano explodes again?"
"No, that's impossible . . This volcano had its last
explosion in 1229. I checked the ground. It's impossible."
"But. .. "
"Axel, I am a scientist. This is a fact. There is nothing
n1ore to say."
It was now eleven o'clock at night and we were at the
top.We stopped and found a small place inside the
opening of the volcano where we could sleep. That night,
I had a dream. I saw that I was alone inside the volcano.
I was lost and very scared. Suddenly, the volcano
exploded and l was shot out of its· top like a rock!