The Ronin

روایت دوم

آقای رونین — Fri, 30 Apr 2010 20:54:25 +0000

این روایت دوم‌است.
بابل (۲۰۰۶) را ببینید. برای‌تان جالب خواهد بود وقتی می‌بینید چه با صداقت، آدم‌ها را شکل هم نمایش می‌دهد. آدم شرقی؛ آدم غربی؛ آدم توسعه یافته؛ آدم در حال توسعه؛ آدم فراری از توسعه. اما همه‌شان شبیه هم هستند. با همان احساسات، نیاز‌ها و ترس‌ها. حتی شهوت‌شان شبیه هم است.
این‌ها را هر کسی می‌توانست بگوید، اما تصویر تنهایی آدمی‌زاد، چه در شلوغی جمعیت ۱۳ میلیونی و چه وسط بیابان خشک خدا، کار هر کسی نبود! بابل اما عالی نشان‌مان داد که چقدر تنهاییم.

روایت دوم، روایت تنهایی بود. ببینید.

حکایت چهارم

آقای رونین — Wed, 24 Feb 2010 13:39:31 +0000

زن اگه زن باشه، یک‌بار دل می‌بنده. اگه دل بست، دیگه تکیه‌اش به حاجی و حاج خانوم و اخوی‌ها نیست. اگه اسم یک مرد اومد روش، نگاهش مدام دنبال اون مرده. پشتش به دست اون مرد گرمه. همه‌ی امیدش اون آقاست. خداش دوتا میشه اصلاً. مرد اگه مرد باشه، این‌طور وقت‌ها پشت زن رو خالی نمی‌کنه. جا نمی‌زنه. اگه مرد باشه!
این حکایت، حکایت مردانگی بود.

حکایت سوم

آقای رونین — Mon, 15 Feb 2010 22:35:46 +0000

داشت اتود می‌زد، استرس از قیافه‌اش پیدا بود. تماشاش می‌کردم. دستش که خورد به پاکن و انداختش روی زمین، می‌شد فوران خجالت توام با تردید رو دید توی چهره‌اش.
من چرا دارم این‌ها رو می‌نویسم؟ چرا توجه می‌کنم؟ برای این‌که از دل‌تنگی احمقانه‌ی خودم فرار کنم. از بلاتکلیفی.
این حکایت، حکایت بلا‌تکلیفی بود.

حکایت دوم

آقای رونین — Sun, 22 Nov 2009 22:51:17 +0000

خیانت در عالم رفاقت، سوزش‌اش از خیانت در وادی خاطر‌خواهی زیاد‌تر است. مادر‌به‌خطا را که بخواهند مردانه نسبت بدهند، می‌گویند پدر‌نامرد!

این حکایت، حکایتِ خیانت بود.

روایت اول

آقای رونین — Sun, 08 Nov 2009 11:10:56 +0000

روایت اول، روایت صداست.
سنفونی منتظمی که V اجرا می‌کند، با مقدمه‌ی ۱۸۶۰ شروع می‌شود، بالا و پایین می‌رود و دست آخر همان وقت که ساختمان پارلمان و بیگ‌بن منفجر می‌شوند به اوج می‌رسد. شاید هیچ چیز را بهتر از یک کمیک‌استریپ نشود این‌گونه در قالب قطعات خوب موسیقی شکل داد. گوش کنید و البته این‌جا شنیدن کافی نیست!

حکایت اول

آقای رونین — Fri, 30 Oct 2009 15:47:49 +0000

این روز‌ها افتاده‌ام به جان خاطرات بچگی، ببینم می‌شود کسی را پیدا کرد که در عالم کودکی خاطرش را می‌خواسته‌ام یا … نچ! نمی‌شود. اما اگر بود و می‌بود، حکایتِ اول چه حکایت غریبی می‌شد؛ حالا شده‌است حکایت غریبانه!