သင့္လူ

မိစၧာ (17)

2012-05-30T06:00:00.000+06:30

မာရီဆာသည္ ေငါက္ကနဲ ထထိုင္ၿပီး က်ိန္းစပ္ ေနေသာ မ်က္လုံးမ်ားကို ပြတ္ေနသည္။ အခ်ိန္က နံနက္ ၁၁ နာရီ။ သူ ဖီးနစ္ သို႔ေရာက္တာ ဒုတိယေန႔။ မေန႔ညက ေလးနာရီသာ အိပ္ရသည္။ အခုလည္း သားဖြား မီးယပ္ စမ္းသပ္ခန္း တစ္ခု၏ ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ ဘယ္လို အိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္း မသိ။ တံခါးဖြင့္သံ ၾကားလိုက္သည္။ ဒပ္ခ်က္သည္ သတင္းစာ တစ္ေစာင္ကို ကိုင္ရင္း ဝင္လာသည္။ မ်က္ႏွာဖုံးတြင္- “အေမရိက၌ ဖုံးကြယ္ထားေသာ အီဘိုလာ အရင္း အျမစ္ ရွိသည္ဟု ဗ ရ

ေတးဆိုငွက္ ဒ႑ာရီ (006)

2012-05-29T15:00:00.000+06:30

အိပ္ခန္းတစ္ခန္းလံုး ေမွာင္မည္းေနတာပဲ။ ကူမီကိုနားမွာ လွဲေနရင္း ည ႏွစ္နာရီထိုးၿပီးတဲ့ထိ ကြ်န္ေတာ္ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ မ်က္ႏွာၾကက္ကို ေငးေနမိတယ္။ ဒီမိန္းမအေၾကာင္းငါ ဘယ္ေလာက္သိသလဲ လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးေနမိတယ္။ ကူမီကို ကေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာ၊ လက္ခ်မ္းသာနဲ႔ အိပ္ေမာက်ေနရွာတယ္။ တစ္သွ်ဴးအျပာေရာင္၊ ပန္းပြင့္ပံု အိမ္သာသံုး စကၠဴ၊ အမဲလႊာနဲ႔ အစိမ္းေရာင္ ငရုပ္ပြေတြဟာ ခုထက္ထိ ကြ်န္ေတာ့္အာရံုထဲက ထြက္မသြားၾကေသးဘူး။

မိစၧာ (16)

2012-05-29T11:10:00.000+06:30

ပထမဆုံး စၾကည့္သည့္ လူနာသည္ မက္ဒီကာ ေဆး႐ုံမွ အေထြေထြ ခြဲစိတ္ကု ဆရာဝန္ ျဖစ္၏။ ဘုံေဘ ၿမိဳ႕သား၊ မစၧိမ တိုင္းသား တစ္ဦး။ လူနာကို ၾကည့္လိုက္သည္ႏွင့္ သူ၏ ေၾကာက္စိတ္တို႔ ျပန္လည္ နိုးထ လာသည္။ ေနမေကာင္းျဖစ္တာ ၂၄ နာရီ သာ ၾကာေသးေသာ္လည္း လူနာသည္ ေသငယ္ေဇာျဖင့္ ေမ်ာနေၿပီ။ အဖ်ားႀကီးျခင္း၊ ေသြးေပါင္က်ျခင္း၊ ေနရာ အႏွံ့ ေသြးယိုျခင္း၊ ဒီလူ ေနာက္ ၂၄ နာရီ အတြင္း ေသေတာ့မည္။ အခ်ိန္မရွိ၊ နမူနာမ်ားကို ခပ္သြက္သြက္ ထုတ္ယူ၊

မိစၧာ (15)

2012-05-26T06:00:00.000+06:30

(၇) ဧၿပီလ (၁၇) ရက္ေန႔ ဖုန္းသံက နားမခံသာေအာင္ စူးလွ က်ယ္လွသည္။ မာရီဆာသည္ အိပ္မွုံ စုံမႊားျဖင့္ ဖုန္းေကာက္ကိုင္ လိုက္သည္။ ဗ ရ ဌ ဖုန္းေအာ္ပေရတာ က အခ်ိန္ မေတာ္ ဖုန္းေခၚ ရေသာေၾကာင့္ ေတာင္းပန္ ေနရွာသည္။ အရီဇိုနာ ျပည္နယ္။ ဖီးနစ္စ္ မွ ေခၚျခင္း ျဖစ္၏။ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ နံနက္ ေလးနာရီ။ ဒါဆို ဖီးနစ္စ္ မွာ နံနက္ ႏွစ္နာရီပဲ ရွိဦးမည္။ အီဘိုလာ လာျပန္ ၿပီလား။ “ဟုတ္ကဲ့၊ ေဒါက္တာ ဘလူမင္ေသာ္ပါ” တစ္ဖက္မွ ပုဂ

မိစၧာ (14)

2012-05-25T06:00:00.000+06:30

“ခဏေလး ေစာင့္ပါဦး ခင္ဗ်” ယူနီေဖာင္းဝတ္ လုံျခဳံေရးက ေတာင္ပိုင္း ေလသံ ျဖင့္ သူ႔ကို ေျပာ၏။ မာရီဆာသည္ ဒတ္ထရစ္ အဝင္ဂိတ္တြင္ ရပ္ေစာင့္ေနရ၏။ ေရႊသမင္ ဘယ္ကထြက္ မင္းႀကီး တာကထြက္၊ အေမရိကန္တြင္ အီဘိုလာ ဗိုင္းရပ္စ္ ကို ထိန္းသိမ္း ထားေသာ ေနရာ ႏွစ္ခုသာရွိသည္။ သူတို႔ ဗ ရ ဌ မွ မထြက္လၽွင္ ထိုအီဘိုလာ သည္ ဒီေနရာကသာ ထြက္ရမည္ ဆိုသည့္ သူ၏ သံသယ ေတြ ေျပေပ်ာက္ဖို႔ မာရီဆာသည္ ခြင့္ယူၿပီး ဤေနရာကို လာခဲ့သည္။ တစ္ကိုယ္ေတာ္ စြ

ေတးဆိုငွက္ ဒ႑ာရီ (005)

2012-05-24T08:27:00.000+06:30

(၂) လျပည့္ညႏွင့္ ေနၾကတ္ခ်ိန္ ေဇာင္းထဲမွ ေသလုဆဲဆဲ ျမင္းမ်ား ေနာက္ဆံုးမွာ လူတစ္ေယာက္က အျခားတစ္ေယာက္ကို အျပည့္အဝ နားလည္မႈရွိသြားတယ္ ဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္သလား ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ အခ်ိန္ေတြ၊ အင္အားေတြ အကုန္ခံၿပီး လူတစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ့ အေၾကာင္းကို နားလည္ဖို႔ ႀကိဳးစားႏိုင္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ သူ႔အေၾကာင္း အူမေခ်းခါးမက်န္ သိဖို႔ဆိုတာကေတာ့ အေတာ့္ကို ခက္လိမ့္မယ္ထင္တယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ တစ္သက္လံုး သိကြ်မ္း ခင္မင္

မိစၧာ (13)

2012-05-24T07:54:00.000+06:30

(၆) ဧၿပီလ (၁ဝ) ရက္ေန႔ မာရီဆာသည္ အခ်ိဳပြဲကို ခက္ရင္း အျပည့္ေကာ္ရင္း ပလုပ္ပေလာင္း စားလိုက္သည္။ ဒီေန႔ အတၱလန္တာ ကို ျပန္ေရာက္တာ ဒုတိယေျမာက္ည။ ရပ္ဖ္က သူ႔ကို အင္မတန္ အရသာ ေကာင္းသည့္ ျပင္သစ္ စားေသာက္ ဆိုင္ ကို ေခၚလာသည္။ ငါးပါတ္ခန္႔ အအိပ္ပ်က္၊ အစားပ်က္ အပင္ပန္းခံခဲ့ၿပီးေနာက္ ျပင္သစ္ အစား အေသာက္မ်ားမွာ သူ႔အဖို႔ ခံတြင္း ေတြ႕လွသည္။ ငါးပါတ္လုံးလုံး ယမကာ မမွီဝဲခဲ့ရသည့္ အတြက္ ဝိုင္နီ မွာ လည္ေခ်

မိစၧာ (12)

2012-05-20T06:00:00.000+06:30

မနက္ (၇) နာရီ တြင္ မွာထားသည့္ အတိုင္း ဟိုတယ္က သူ႔ကို ႏွိုး၏။ ေရခ်ိဳး၊ အဝတ္လဲ ၿပီးခ်ိန္တြင္ ဒပ္ခ်က္ ကို ေဒါေဖာင္းေနတာေတြ ေပ်ာက္သြား၏။ သူ႔ခမ်ာလည္း အင္မတန္ႀကီးသည့္ ဝန္ထုတ္ ဝန္ပိုးႀကီး ထမ္းထား ရ ရွာတာ၊ အီဘိုလာကပ္သည္ ထိန္းမနိုင္ သိမ္း မရ ျဖစ္လာလၽွင္ ပထမဆုံး လည္စင္းေပးရမည္က ဒပ္ခ်က္ သာ ျဖစ္၏။ ေဆး႐ုံ ေရာက္ေတာ့ မနက္ ငါးနာရီ တြင္ ဒပ္ခ်က္ ဟိုတယ္ ျပန္သြားၿပီ ဟု ဆိုသည္။ ဗရီလန္ ႏွင့္ လိန္းတို႔ ဘယ္ေရာက္ေနမွ

မိစၧာ (11)

2012-05-19T06:00:00.000+06:30

“မစၥစ္ ဇာဘရင္း စကီး လား ဟင္” အမ်ိဳးသမီးက လွည့္ၾကည့္ၿပီး ေခါင္းညိတ္ ျပသည္။ အသက္ ငါးဆယ္ခန္႔ မီးခိုးေရာင္ ဆံပင္မ်ားႏွင့္ အမ်ိဳးသမီး သည္ ငိုထားသျဖင့္ မ်က္လုံး မ်ား ေဖာင္းအစ္ နီရဲ ေန၏။ “အေႏွာက္အယွက္ ေပးမိတာ ေတာင္းပန္ ပါတယ္။ ကၽြန္မက ေဒါက္တာ ဘလူမင္ေသာ္ပါ။ ေမးစရာ ေလး နည္းနည္း ရွိလိုပါ” “ကားလ္ ဆုံးသြားၿပီလား ဟင္” “အို- မဟုတ္ပါဘူး” “ဒါေပမဲ့ သူ ဆုံးမွာပဲ မဟုတ္လား” ဒီစကား ဒီတင္ ျဖတ္မွ ျ

မိုက္ကယ္ ေက (09)

2012-05-18T12:00:00.000+06:30

သူ အေအးမိသြားသည္ ဆိုတာ ေသခ်ာလွသည္။ တစ္ကိုယ္လံုး ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနသည္။ ေခါင္းေတြ တဒိန္းဒိန္း ေဆာင့္ကိုက္ေနသည္။ လည္မ်ိဳက သံမိႈစိုက္ထားသလို တံေတြးမ်ိဳလိုက္တိုင္း စူးကနဲ နာသည္။ မိုက္ကယ္သည္ ေဝဒ နာ ဗလပြကို အပ္ခ်စရာမရွိေအာင္ တရစပ္ ခံစားရင္း ေရေလွာင္ကန္သို႔ သြား၏။ ရွိသမွ် ဖန္ကရားေတြထဲ ေရထည့္၏။ ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ မတ္တပ္ပင္ ဆက္မရပ္ႏိုင္ေတာ့သျဖင့္ ထိုင္ခ်လိုက္ရသည္။ ဖုံေတာထဲမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနရင္း ျဖဴလြ သန္႔ရွ

မိစၧာ (10)

2012-05-18T06:00:00.000+06:30

(၅) မတ္လ (၃) ရက္ေန႔ ေလယာဥ္ထြက္မွပဲ ဒီည ရပ္ဖ္ႏွင့္ ညစာစားဖို႔ ခ်ိန္းထားမိမွန္း မာရီဆာ သတိရေတာ့သည္။ ေနာက္မွ ဖုန္းဆက္ ေတာင္းပန္ ရမည္။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ အယ္လ္ေအ သြားတုန္းကလို ကူကယ္ရာမဲ့ အေျခအေန မ်ိဳး မဟုတ္။ သူ႔မွာ အေတြ႕အၾကဳံ အနည္းငယ္ ရွိလာခဲ့ၿပီ။ ဘာလုပ္ရမလဲ နည္းနည္း သိလာၿပီ။ သို႔ေသာ္ ရင္ဆိုင္ ရမည္က အီဘိုလာ၊ အယ္လ္ေအ မွာတုန္းက ဘယ္သူ႔မွ ဖြင့္မေျပာေပမဲ့ သူ႔ကို ေရာဂါ ကူးမွာ ေၾကာက္လွသည္။ ေန႔စဥ္ ေန

မိုက္ကယ္ ေက (08)

2012-05-17T12:00:00.000+06:30

ေနာက္တစ္နာရီခန္႔ၾကာေသာ္ မိုက္ကယ္သည္ ထိုေနရာမွာပင္ ငုတ္တုပ္ႀကီး အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္ကို ေတြ႔ၾကရသည့္ က ေလးတစ္သိုက္သည္ သူ႔ကို လွည့္ပါတ္ တို႔ထိ ရင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေဆာ့ကစားေနၾက၏။ တစ္ေယာက္က ဦးထုပ္ကို ခြ်တ္၏။ ေထာ္လန္ ပြင့္အန္ေနေသာ မိုက္ကယ့္ ႏႈတ္ခမ္းနီတ်ာတ်ာကို ၾကည့္ရင္း အူတက္မတက္ ရယ္ၾက၏။ မိုက္ကယ့္ လက္ထဲမွ ျပာေသတၱာေလးကို ဆြဲယူဖို႔ ႀကိဳးစားၾကေသာ္လည္း ေသတၱာႏွင့္ လက္ႏွစ္ဖက္ ဂေဟဆက္ ထားသလို ၿမဲၿမံလွသျဖင့္ မေအာင္ျ

ေတးဆိုငွက္ ဒ႑ာရီ (004)

2012-05-17T08:00:00.000+06:30

ျပန္ႏိုးလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္ထဲရယ္။ ခုနက ကြ်န္ေတာ့္ လက္ေကာက္ဝတ္ကို တစ္ခ်ိန္လံုးကိုင္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးမရွိေတာ့ဘူး။ သူ႔ဖန္ခြက္လည္း မေတြ႔ေတာ့ဘူး။ ေနေတာင္အေတာ္ေစာင္းသြားၿပီ။ နာရီၾကည့္လိုက္တယ္။ ေလးနာရီ ဆယ့္ငါး။ ထ ထိုင္လိုက္တယ္။ ေဘးဘီကို အိပ္မံႈ စံုမႊားနဲ႔ ၾကည့္မိတယ္။ တစ္ေလာကလံုး တိတ္ဆိတ္လို႔။ ေၾကာင္လည္းမရွိ၊ ေကာင္မေလးလဲ မရွိ။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ဆက္ထိုင္ေနမိေသးတယ္။ ဘယ္သူမွ မေတြ႔ဘူး။

ေတးဆိုငွက္ ဒ႑ာရီ (003)

2012-05-16T15:00:00.000+06:30

ေနာက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိမ္လြတ္နဲ႔ ဖင္ခ်င္းေပါက္ၿခံထဲမွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ရပ္ေနတာကို ေတြ႔ လိုက္ရတယ္။ ေသးေသးသြယ္သြယ္ေလး၊ ဆံပင္ကို ျမင္းၿမီးလို ေနာက္မွာ စုခ်ည္ထားတယ္။ ေနကာမ်က္မွန္ အမည္း ႀကီးနဲ႔၊ ေကာ္လာမပါတဲ့ တီရွပ္ မိုးျပာေရာင္နဲ႔၊ လက္ေမာင္းေတြကေတာ့ ေနေလာင္ထားသလို ခပ္ညိဳ ညိဳပဲ။ ေဘာင္း ဘီတိုေလးဝတ္ထားၿပီး လက္တစ္ဖက္က ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ႏႈိက္ထားေသးတယ္။ ေနာက္လက္တစ္ဖက္ကေတာ့ ဝါး လံုးတိုင္တစ္တိုင္ကို

မိုက္ကယ္ ေက (07)

2012-05-16T09:03:00.000+06:30

မနက္က်ေတာ့ ပိတ္ထားသည့္ ဆိုင္တံခါး ပြင့္လာသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေကာင္တာမွာ မေန႔က အဖြား ႀကီးကို မေတြ႔ရပဲ အရပ္ရွည္ရွည္ လူႀကီးတစ္ေယာက္ ထိုင္ေနသည္။ မိုက္ကယ္က ပဲဗူးသံုးဗူး၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေဆာ့စ္ တစ္ဗူး၊ ႏို႔မႈန္႔အိတ္တစ္အိတ္ႏွင့္ မီးျခစ္တစ္လံုး ဝယ္လိုက္သည္။ လမ္းေဘးတစ္ေနရာမွာ သူ အျမန္မီးဖို၏။ ပဲဗူးကို ေႏႊး ၏။ ႏို႔မႈန္႔ထုတ္ကို ေဖာက္ကာ တပ်တ္ပ်တ္ လွ်က္၏။ ခဏေနေတာ့ ပဲဗူးကို ေဖာက္ကာ သူ အငမ္းမရစား၏။ စား

ေတးဆိုငွက္ ဒ႑ာရီ (002)

2012-05-15T07:00:00.000+06:30

ဧၿပီလဆန္းမွာ တစ္သက္လံုးလုပ္လာတဲ့ ဥပေဒေရးရာ အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္ အလုပ္ကေန ကြ်န္ေတာ္ထြက္လိုက္တယ္။ ဘာေၾကာင့္ ညာေၾကာင့္ ရယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ဖူး၊ ဒီအတိုင္း မလုပ္ခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ ထြက္ပစ္လိုက္တာ။ တကယ္က လစာလည္းေကာင္း၊ ရံုးက အေပါင္းအသင္းေတြကလည္း အေတာ္ ေပါင္းလို႔ သင္းလို႔ ေကာင္းတာ။ ကြ်န္ေတာ္ အားကိုးရမွန္းသိတဲ့ အထက္ လူႀကီးကေတာ့ မထြက္ေစခ်င္ဘူးေလ၊ လစာတိုးေပးပါမယ္လို႔ေတာင္ သူေျပာ ခဲ့ေသးတာ။ ဒါေပမဲ့ ဘာျဖစ္လို႔မွန္း မသိဘူး၊

ေတးဆိုငွက္ ဒ႑ာရီ (001)

2012-05-14T14:47:00.000+06:30

ဟာရူကီ မူရာကာမိ ေတးဆိုငွက္ ဒ႑ာရီ သင့္လူ-ျမန္မာျပန္သည္ စာအုပ္ တစ္။ ခိုးခံလိုက္ရသည့္ မက္ပိုင္းမုန္႔မ်ား ၁၉၈၄ ခုႏွစ္ ဇြန္၊ ဇူလိုင္ (၁) အဂၤါေန႔လည္ ေတးဆိုငွက္ငယ္ လက္ေခ်ာင္းေျခာက္ေခ်ာင္းႏွင့္ သားျမတ္ေလးလံုး တယ္လီဖုန္းသံျမည္လာတဲ့အခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ္က မီးဖိုခန္းထဲမွာေလ။ စပါဂတ္တီ ေခါက္ဆြဲကို ျပဳတ္ရင္း ေရဒီယိုက လာေနတဲ့ ေရာ့စ္စနီရဲ့ ခိုးခံလိုက္ရတဲ့ မက္ပိုင္းမုန္႔မ်ား ေတးသြားကို ေလခြ်န္လို႔ေပါ့။

မိုက္ကယ္ ေက (06)

2012-05-14T14:30:00.000+06:30

ေရဒီယို သီခ်င္းသံ သဲ့သဲ့ကို ၾကားရဆဲ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကားတန္းက ေနာက္မွာ အေတာ္ေဝးေဝး က်န္ခဲ့ၿပီ။ ဒီေနရာ မွာ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကလြဲလွ်င္ မည္သူမွ မရွိ။ မိုက္ကယ္သည္ ခရီးေဆာင္အိတ္ကို ဖြင့္ျပလိုက္သည္။ စစ္သားက သူ႔ ကို ေနာက္ဆုတ္ခိုင္းၿပီး အိတ္ကို သြန္ခ်လိုက္သည္။ လမ္းမေပၚမွာ ပစၥည္းေတြ ပြစာႀကဲသြား၏။ အျပာေရာင္ ေျခညွပ္ဖိနပ္ မ်ား၊ အျဖဴေရာင္ ပလတ္စတစ္ ပန္းေျခာက္မ်ား၊ ယားနာေပ်ာက္လိမ္းေဆး ပန္းေရာင္တစ္ပုလင္း၊ ေဆးလံုးမ်

မိုက္ကယ္ ေက (05)

2012-05-12T10:21:00.000+06:30

"ရွင့္အေမ မေန႔ညက ဆံုးသြားပါၿပီ" တဲ့။ ဆရာဝန္မတစ္ေယာက္က သူ႔ကို ေျပာ၏။ "ကြ်န္မတို႔လည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ရွင့္အေမက ေရာဂါ ကြ်မ္းေနၿပီ။ အားလည္း အရမ္းနည္း ေနတယ္၊ ဆံုးဆံုးခ်င္း ရွင့္ကို ဆက္သြယ္ခ်င္ေပမဲ့ ရွင္ဘယ္မွာေနမွန္း ဘယ္သူမွ မသိဘူးေလ" မိုက္ကယ္သည္ နီးရာ ကုလားထိုင္တစ္လံုးေပၚ ပံုက်သြား၏။ သူ႔ၾကည့္ရတာ စိတ္ႏွင့္ကိုယ္ ကပ္ဟန္မတူ။ "ရွင္ ဖုန္းဆက္ခ်င္ေသးလား" ဆရာဝန္မက သူ႔ကို ေမး၏။

မိုက္ကယ္ ေက (04)

2012-05-11T14:32:00.000+06:30

ပန္းေရာင္ဂါဝန္ေလးေတြ ဆင္တူဝတ္ထားၾကသည့္ ကေလးမေလးသံုးေယာက္က ပလတ္စတစ္စ အမည္းႀကီးကာ ထားသည့္ တြန္းလွည္းေလွာင္အိမ္တြင္းမွ အန္နာေကကို ေခ်ာင္းၾကည့္ကာ စကားေတြေျပာလာၾကသည္။ အမယ္- အႀကီးဆံုး ေကာင္မေလးက အဖြားႀကီး လက္ကိုပင္ ကိုင္ထားလိုက္ေသးသည္။ စတယ္လန္ေဘာ့ခ်္လမ္းခြဲကို ေရာက္ ေတာ့ သူတို႔ ခြဲခြာၾကရသည္။ အဖြားႀကီး အန္နာေကက ပိုက္ဆံအိတ္ကိုဖြင့္ကာ ကေလးေတြကို မုန္႔ဖိုးေပးေန၏။ ကေလးမေလးေတြ ထံမွ ရသည့္ သတင္းအရေတာ့ တနဂၤေႏ

မိုက္ကယ္ ေက (03)

2012-05-10T11:42:00.000+06:30

ခုေတာ့လည္း သူတို႔၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အားလံုးသည္ ၿမိဳ ႔ေတာ္မွ ထြက္ခြာခြင့္ ပါမစ္ေပၚတြင္သာ စုၿပံဳက်ေရာက္ေနသလို ရွိေတာ့၏။ သို႔ေသာ္ ျပႆနာတစ္ခုကရွိေန၏။ ပါမစ္ကို စာတိုက္ကပို႔မည္ဟု ေျပာထားခဲ့သည္ မဟုတ္လား။ သူတို႔ ေနသည့္ တိုက္ခန္းတြဲပိုင္ရွင္ ဘားမန္းမိသားစု စာတိုက္ပံုးက အေပၚထပ္မွာ။ အၿမဲေသာ့ခတ္ထားသည္။ ခုေတာ့ သူေ႒း ဘားမန္းတို႔ မိသားစုလည္း မရွိၾကေတာ့။ အဓိကရုဏ္းျဖစ္သည့္ေန႔ကတည္းက ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ ဘယ္ကို ေျပာင္းေရ

မိုက္ကယ္ ေက (02)

2012-05-08T23:00:00.000+06:30

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွစ၍ မိုက္ကယ္တစ္ေယာက္ အလုပ္မဆင္းပါေလေတာ့။ အေမ့ပိုက္ဆံေတြကို အထုတ္ေတြခြဲၿပီး ေျခအိတ္ေတြ ထဲထည့္၏။ ဘူတာရံုကို သူသြား၏။ လက္မွတ္ရံုသို႔ ေရာက္၏။ အေရာင္းစာေရးထံမွ သူသိခဲ့ရသ ေလာက္ ေဖာက္သည္ခ်ရလွ်င္ ပရင့္စ္အဲလ္ဗတ္သို႔သြားမည့္ ရထားလက္မွတ္ႏွစ္ေစာင္ကို ခုခ်က္ျခင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေရာင္းေပးလိုက္လို႔ ရေၾကာင္း (ဒါေတာင္ ပရင့္စ္အဲလ္ဗတ္လား၊ ပရင့္စ္အဲလ္ဖရက္လား ေသခ်ာေအာင္ သူေမးေန ေသးသည္) သို႔ေသာ္ လက္မွ

မိုက္ကယ္ ေက (01)

2012-05-08T10:22:00.000+06:30

တစ္ မိုက္ကယ္ေက တစ္ေယာက္ သူ႔မိခင္၏ ဝမ္းၾကာတိုက္အတြင္းမွ ေလာကေျမမဟီသို႔ ခ်ဥ္းနင္း ဝင္ေရာက္ ႏိုင္ေစေရး အကူအညီေပးေနေသာ သားဖြားဆရာမအေနျဖင့္ ေမြးေမြးခ်င္း သတိျပဳလိုက္မိသည္က ႏႈတ္ခမ္းကြဲ ကေလးပင္ျဖစ္၏။ ႏႈတ္ခမ္းသည္ ပက္က်ိတစ္ေကာင္၏ ေျခေထာက္ကဲ့သို႔ တြန္႔လိမ္ကာ ဘယ္ဖက္ႏွာေခါင္းထဲသို႔ တိုးဝင္ေန၏။ ဆရာမ သည္ သူ႔မိခင္ကို မျပႏိုင္ေသးပဲ ေမြးကင္းစ မိုက္ကယ္ေက ကေလးကိုပါးစပ္ၿဖဲၾကည့္၏။ ေတာ္ပါေသးရဲ့။ အာေခါင္ ေတာ့ မကြဲ၊

ဒကၡိဏစြန္း၊ ေတာင္ကြ်န္းမဟာ အေနာက္ျခမ္းက ေငြငန္းေပ်ာ္ရာ ျမစ္ျပင္ျပာ (07)

2012-04-12T11:56:00.000+06:30

(၇) တေက်ာ့ျပန္ ေဘာဂေဗဒ ေသာတုဇန သင္တန္းစၿပီ။ ေလးစားအပ္ပါေသာ ဘာမသိ ညာမသိ လူႀကီးမင္း လူေသးမင္း အေပါင္းတို႔ရွင့္၊ အခမ္းအနားစတင္ေတာ့မွာ ျဖစ္သည့္ အတြက္ ကြ်ဲေရာင္းၿပီး ေနရာယူေပးၾကပါရန္ ေလးစား၍ ငါးျပန္ၿပီး ေျခာက္ေလ်ာ္ကာ ေၾကျငာအပ္ပါသည္ရွင့္၊ အဟင့္၊ အဟင့္၊ ဒါေတြ ဘာမွ မပါပဲ ဘလိုင္းႀကီး ေျခာက္ကပ္ကပ္စခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ လူငါးဆယ္ဆန္႔ စာသင္ခန္းမ ဟု ထိပ္စီး ထိုးထားသည့္ အခန္းေလးထဲ ဝင္သြားေတာ့

ဒကၡိဏစြန္း၊ ေတာင္ကြ်န္းမဟာ အေနာက္ျခမ္းက ေငြငန္းေပ်ာ္ရာ ျမစ္ျပင္ျပာ (06)

2012-04-02T13:33:00.000+06:30

(၆) အဲလိဇဘက္ ေဂ်ာ္လီ ပန္းကေလးမ်ား ပြင့္ေတာ့မည္၊ ဖူးတံဝင့္လို႔ခ်ီ၊ ေနျခည္မွာ ေရႊရည္ေလာင္း၊ ငါတို႔ စာသင္ေက်ာင္း ဆိုလား- ကေလးေတြကို ေက်ာင္းတက္ခ်င္ေအာင္ ေျမွာက္ေပးေသာ ကဗ်ာကေလးတစ္ပုဒ္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ၾကားခဲ့ရဖူးသည္။ ခု ေနျခည္မွာ ေရႊရည္ေလာင္း မေလာင္း မေသခ်ာေသာ၊ တစ္ခါဖူးမွ မေရာက္ဖူးသည့္ ကာတင္ တကၠသိုလ္ ဆိုသည့္ ေက်ာင္းေတာ္မဟာ ႀကီး ကို သြားရ ေတာ့မည္။ ေၾသာ္- ဇကာတင္၊ အဲ-မွားလို႔၊ ဇကာ မဟုတ္။ ကာတင္၊