புல்லாணிப்பக்கங்கள்

ஸித்தாந்த த்ரய ஸங்க்ரஹம் 10

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Wed, 15 Apr 2026 04:45:00 +0000

ஜீவாத்மாக்களும் இவ்வகைப்பட்டன. இரண்டாவது ⁵பரிணாமி, நித்யம் ; ப்ரக்ருதி, காலம் முதலியவைகள் இதைச் சேர்ந்தன.

ப்ரக்ருதியாவது ஆகாசம், வாயு, தேஜஸ், ஜலம், ப்ருதிவீ முதலிய விகாரங்களை அடைந்துகொண்டு இவைகளுக்கெல்லாம் மூலகாரணமான வஸ்து. உலகில் காணப்படும் எல்லாப் பதார்த்தங்களும் இதன் விகாரங்களே யாகும். ப்ரக்ருதி-ஸ்வரூபம் எப்போதும் அநுவர்த்திக்கும்; அதன் விகாரங்கள் அவ்வப்போது உண்டாய் சிலகாலமிருந்து பிறகு கழியும். அவைகளைக் கொண்டு காரியங்கள் நடக்கிறபடியால் அவைகளெல்லாம் ஸத்யம். ஆனால் ஸ்வப்னத்தில் ஒரு மனிதன் பொன் வெள்ளி முதலியவைகளைக் காண்பதாகவும், அவைகளைக்கொண்டு காப்பு, கடுக்கன் முதலி யவை செய்து தரிப்பதாகவும் காண்கிறான். இப்படி ஸ்வப்னத்தில் காணப்பட்ட வெள்ளி முதலானவைகளைக் கொண்டு நகை செய்வது தரிப்பது முதலிய காரியங்கள் நடக்கிறபடியால் அவை ஸத்யமாகத் தடையென்ன என்றால், ஸ்வப்நகாலத்தில் அவைகளால் சில கார்யங்கள் நடந்ததாகக் கண்டாலும், தூங்கி எழுந்ததும், தன் கையிலும் காதிலும் பூண்டு கொண்டதாகக் கனவு கண்ட காப்பு கடுக்கன் முதலியவைகள் காணப்படுவதில்லை. ஸ்வப்நம் கண்டேன், ஒன்றுமில்லை என்று அந்த வஸ்துக்களுக்கு இல்லாமை காண்கிறபடியால் ஸ்வப்நத்தில் கண்ட வஸ்துக்களும் அதனால் உண்டானதாகக் கண்ட காரியங்களும் பொய்யாகின்றன. *ஜாக்ரத்தசையிலும் நடுப்பகலில் கானல் நீரைக்கண்டு, பின்பு கிட்டப்போய்ப் பார்த்தால், இது ஜலமன்று நாம் ப்ரமித்தோம் என்று புத்தி உண்டாகிறபடியால் இது மித்யை. உண்மையான நதீ ஜலத்தில் **ஜாக்ரத்தசையில் நாம் ஸ்நாநபானம் செய்வதாலும், செய்தது பொய்யென்று பின்னால் தோன்றாதபடியாலும், ப்ரத்யக்ஷத்தால் காணப்படுகிற சராசர ரூபமான ப்ரபஞ்சம் ஒன்றுமில்லை என்கிற ஞானம் உண்டாகாமையாலும் இவை உண்மையாக உள்ளவை. இங்கு இது அறியத்தக்கது-சில இடங்களில் இல்லாத வஸ்துக்கள் தோன்றுகின்றன. சில இடங்களில் இருக்கிற வஸ்துத்தான் தோன்றுகிறது. ஆகையால் ஒரு வஸ்து தோன்றுகிறது என்கிற இவ்வளவு மாத்திரத்தைக் கொண்டு வஸ்து உண்மையாகவே உள்ளது என்று நிச்சயிக்கக் கூடாது. கண்டபின் கிட்டப் போய்ப்பார்த்து, வஸ்து அங்கே இல்லாமற்போனால், 'வஸ்து இல்லை, இருப்பதாக நாம் ப்ரமித்தோம்' என்று ஞானமுண்டானால் முன் பிறந்த ஞானம் ப்ரமமென்றும், கண்டது மாத்ரமேயொழிய இங்கே ஒன்றுமில்லை என்று ஞானமுண்டாகாதபோது முன்புண்டான ஞானம் யதார்த்த(यथार्थः)மென்றும் நிச்சயித்து, இவைகளைக் கொண்டு வஸ்து உண்டு இல்லை என்று நிச்சயிக்கவேண்டும்.

ஸ்வப்னத்தில் கண்ட வஸ்து தூங்கி எழுந்த பின் கண்டதொழிய ஒன்றுமில்லை யென்றும், பாலைவனத்தில் தோன்றியது ஜலம் இல்லை என்று உறுதியாகத் தெரிகிறபடி யாலும், முதலிலுண்டான ஞானம் ப்ரமமாய், அதில் தோன்றிய வஸ்துவும் அஸத்யமாகிறது. ப்ரத்யக்ஷத்தில் காண்கிற ப்ரபஞ்சத்திலுள்ள வஸ்துக்களில் இவை ஒன்றுமில்லை என்கிற புத்தியுண்டாகக் காணாமையால் இந்த ப்ரத்யக்ஷம் யதார்த்தமாகி அதில் காணும் வஸ்துக்களும் ஸத்யமாக இருக்கின்றன. இது ஸத்யம், இது மித்யை, என்று அறிவதற்கு இது வழி.

சராசரரூபமான உலகம் ப்ரத்யக்ஷத்தால் அஸத்யம் என்று ஏற்படாவிட்டாலும், ச்ருதியில் 'ப்ரபஞ்சமொன்றும் ஸத்யமன்று என்று சொல்லப் படுகிறபடியால், இந்த ப்ரபஞ்சம் அஸத்யம் என்று ஒப்புக்கொள்ள வேண்டாவோ என்றால் ஸர்வஸம்மதமான ச்ருதிகளில் அப்படிச் சொல்லியிருப்பதாகக் காண வில்லை. மேலும் ப்ரத்யக்ஷ விருத்தமான விஷயத்தை ச்ருதி சொல்லவும் மாட்டாது. மேல்பார்வையில் சில ச்ருதிகளுக்கு அப்படி அர்த்தம் தோன்றினாலும், ப்ரத்யக்ஷத்திற்கு விரோதமில்லாமல் அவைகளுக்கு அர்த்தம் சொல்ல முடியுமாயிருக்க, ப்ரத்யக்ஷத்திற்கு விரோதமாக அர்த்தம் செய்வது உசிதமன்று.

**जाग्रदशा –– விழித்துக் கொண்டிருக்கும் காலம்.

ஸித்தாந்த த்ரய சங்க்ரஹம் 9 -- ஜகத் சத்யத்வ நிரூபணம்

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Mon, 16 Mar 2026 13:25:00 +0000

जगत्सत्यत्व निरूपणम्

ஜகத் ஸத்யத்வ நிரூபணம்

ப்ருதிவீ, ஜலம், தேஜஸ் ,வாயு, ஆகாசம் என்கிற ஐந்து பூதங்களும்,அவைகளின் கலப்பினால் உண்டான சராசரரூபமான இந்த ப்ரபஞ்சமும் ஸத்யமாயுள்ளது. ¹கானல் நீர்போல் அஸத்யமன்று. கானல்நீரில் ஸ்நாநம் பானம் முதலியவை செய்யமுடியாது. அவ்வாறில்லாமல் நதியிலுள்ள ஜலம் ஸ்நாநம் முதலியவைகளுக்கு உபயோகப்படுகிறபடியால், கானல் நீரைப்போல இதுவும் பொய்யாயிருக்க முடியாது. பொய்யாயிருந்தால் அதைக்கொண்டு கார்யம் நடவாது. ஆகையால் ஆற்றின் ஜலம் ஸத்யமானது. அது ஸத்யமானால், ²ப்ரவாஹத்திற்கு முன்னும் பின்னும் ஜலம் காணவேண்டுமே, அவ்விதம் இல்லாததை எப்படி உண்மையானது என்று சொல்லலாம் என்னில், முன்னும் பின்னும் காணாததால் ப்ரவாஹம் அநித்யமென்று கிடைக்குமேயொழிய அஸத்யமென்று கிடைக்காது. அஸத்யமாவது- ஒரு கார்யத்திற்கும் உதவாதது. அநித்யமாவது- கார்யத்திற்கு உபயோகப்பட யோக்யதையோடு சிலகாலமிருந்து அழிந்துபோவது. இதற்கு த்ருஷ்டாந்தம்-மண்ணை ஜலத்தைச் சேர்த்துப் பிசைந்தால் அது உருண்டையாகிறது. பிறகு குயவனால் பானையாகச் செய்யப்படுகிறது. அப்போது ஜலம் கொண்டுவருவது முதலிய கார்யங்களுக்கு உபயோகப் படுகிறது.. கல், தடி முதலானவைகளால் அந்தப் பானையை அடித்தால், அது பானை என்னும் ³ஆகாரத்தை விட்டு ஓடாகிறது. அந்த ஓட்டை உடைத்தால் பொடியாய் மண்ணாகிறது. ஆகையால் மண் என்னும் வஸ்து நித்யமாயுள்ளது. இடையிடையே வரும் ஆகாரங்கள் அநித்யம். முதலிலுள்ள வஸ்து எப்பொழுதும் உள்ளதுதான். ஆனால் நதிஜலமும் முன்னும் பின்னும் இருக்கவேண்டாவோவென்றால் - அதில் சிறிதுபாகம் மணலில் மறைந்தும், சிறிது ஸூர்ய கிரணங்களில் கலந்தும் போகிறபடியால் காணப்படுவதில்லை. வஸ்து உள்ளதுதான். ஆனால் ப்ரவாஹ மாயுள்ள ஆகாரம் அப்போது இல்லாதபடியால் ⁴கார்யகாரியாவதில்லை. இதனால் அது அஸத்யமாக மாட்டாது, அநித்யமாகும். நித்யமாவது எப்போதும் அநுவர்த்திக்கும் வஸ்து. ப்ரவாஹாகாரம் எப்போதும் அநுவர்த்தித்து வராமையால் அநித்யமாய் முடிகிறது. இப்படியே, மண்பொன் முதலியவைகளுக்கு அப்போதைக்கப்போது வரும் பானை, காப்பு முதலிய ஆகாரங்களிலும் கண்டு கொள்வது. அநித்யமாயிருப்பது தான் அஸத்யமாகை என்றால், இப்படிப்பட்ட அஸத்யமாகை விருத்தமன்று. இந்த அஸத்யமாகையும் ப்ரவாஹாகாரத்திற்கே தவிர எப்போதும் அநுவர்த்திக்கும் ஜலத்திற்கு இல்லை.

ஸத்யமாவது- எப்போதும் அநுவர்த்திக்கும் வஸ்து. இது இரண்டு விதம்-ஒன்று ஸ்வரூபத்தில் மாறுபாடில்லாமல் அநுவர்த்திக்கும்; மற்றொன்று ஸ்வரூபத்தின் மாறுபாட்டோடு அனுவர்த்திக்கும். முதலில்சொல்லியது அபரிணாமி, நித்யம். பரப்ரஹ்மமும் ஜீவாத்மாக்களும் இவ்வகைப்பட்டன. இரண்டாவது ⁵பரிணாமி, நித்யம் ; ப்ரக்ருதி, காலம் முதலியவைகள் இதைச் சேர்ந்தன.

_________________________________________________

1கானல் -- பாலைவனத்தில் மத்யானத்தில் ஸூர்யகிரணங்கள் பரவுவதால் காணப்படும் ஜலம் போன்ற பொய்த்தோற்றம்; 2 ப்ரவாஹம் -- வெள்ளம். 3 ஆகாரம் -- आकारः உருவம் 4.कार्यकारि –– குளிப்பது , குடிப்பது முதலிய கார்யங்களுக்கு உபயோகமாயிருப்பது. 5. परिणामि -- மாறுதல் அல்லது விஹாரத்தை உடையது. அது இல்லாதது அபரிணாமி.

ஸித்தாந்த த்ரய ஸங்க்ரஹம் 8

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Sat, 21 Feb 2026 13:13:00 +0000

॥ विशिष्टाद्वैत सिद्धान्तप्रकरणम् ॥
விசிஷ்டாத்வைத ஸித்தாந்த
ப்ரகரணம்.

இனி விசிஷ்டாத்வைத ஸித்தாந்தத்தை நிரூபிக்கிறோம்.

இதற்கு ப்ரவர்த்தகர்
ஸ்ரீ பகவத் ராமாநுஜன்.

श्रीमल्लक्ष्मणयोगिनस्तु भुवनं सत्यं तदीशः श्रियः-
कान्तो ब्रह्म स एव सोऽखिलतनुः भिन्नास्ततश्चेतनाः ।
सत्या संसृतिरीशनिग्रहकृता- मुक्तिस्तु भक्त्यादिना
तत्प्राप्तिः परमे पदे तदनुभूत्यारव्येति संचक्षते ||
ஸ்ரீமல் லக்ஷ்மண-யோகிநஸ்து புவநம் ஸத்யம் ததீச : ஸ்ரீய:
காந்தோ ப்ரஹ்ம ஸ ஏவ ஸோகில் -தந பிந்நாஸ்-தத: சேதநா ;।
ஸத்யா ஸம்ஸ்ருதி-ரீச-நிக்ரஹ-க்ருதா முக்திஸ்து பக்த்யாதிநா
தத்-ப்ராப்தி: பரமே பதே ததநு பூத்யாக்யேதி ஸஞ்சக்ஷதே!

இது இந்த ஸித்தாந்தத்திற்கு ஸங்க்ரஹ சலோகம். இதனர்த்தம்:-

ஸ்ரீ பகவத் ராமாநுஜரோ பின்வருமாறு ஸாதித்தருளுகிறார்:-'புவநம் ஸத்யம்'—ப்ரபஞ்சம் வாஸ்தவமாயுள்ளது. முத்துச்சிப்பியில் தோன்றும் வெள்ளியைப்போல் பொய்யன்று. அது ப்ராந்தியினால் காணப்படுவதே யொழிய ஒரு காரியத்துக்கும் உபயோகப்படுகிறதன்று. கடையில் காணப்படும் வெள்ளி பாத்திரம் முதலியவைகளாக செய்யப்பட்டு, அந்தப் பாத்திரங்கள் ஜலம் முதலியவை கொண்டுவர உபயோகப்படுகிறது. ஆகையால் இது பொய்யன்று. மேலும் ஈச்வரன் ப்ரக்ருதி என்கிற வஸ்துவைக்கொண்டு இந்த ப்ரபஞ்சத்தை தன் ஸங்கல்ப மாத்திரத்தாலே ஸ்ருஷ்டிக்கிறான் என்று ச்ருதி சொல்லுகிறபடியால், ஸ்ருஷ்டிக்கப்பட்டதாகச் சொல்லப்படும் இந்த ப்ரபஞ்சம் பொய்யாகமாட்டாது. பொய்யான வஸ்துவுக்கு ஸ்ருஷ்டி ஸம்பவியாதன்றோ ? மாயையை உபகரணமாகவுடைய ஈச்வரன் இந்த ப்ரபஞ்சத்தை ஸ்ருஷ்டிக்கிறான். 'மாயையாவது ப்ரக்ருதி,' என்று ச்ருதி சொல்லுகிறது. இங்கு ப்ரபஞ்ச ஸ்ருஷ்டிக்கு மாயை உபகரணமென்றும், அந்த மாயையாவது ப்ரக்ருதி என்றும் கிடைக்கிறது. இங்கு ப்ரபஞ்சத்துக்கு மூலமாகச் சொன்ன ப்ரக்ருதி விசித்ரமான ப்ரபஞ்சரூப கார்யத்தை உண்டாக்குகிறபடியால் மாயை என்று சொல்லப்பட்டதேயொழிய, அவாஸ்தவம் என்கிற அபிப்ராயத்தால் அன்று. மாயை என்கிற சப்தத்துக்கு அவாஸ்தவம் என்கிற அர்த்தமும் கிடையாது.

मम योनिर्महद्ब्रह्म तस्मिन् गर्भ दधाम्यहम् ।
संभवः सर्वभूतानां ततो भवति भारत ॥

மமயோநிர் மஹத் ப்ரஹ்ம
தஸ்மிந் கர்ப்பம் ததாம் யஹம்|
ஸம்பவஸ்ஸர்வ பூதாநாம்
ததோ பவதி பாரத||

(பகவத் கீதை அத்.14. ச்லோகம் 3)

ஜகத்துக்கு மூலகாரணமான என்னுடையதான ப்ரக்ருதி என்கிற வஸ்துவில் ஜீவஸமுதாயத்தை நான் சேர்க்கிறேன். இந்தக் காரணத்தால் ஸர்வபூதங்களும் உண்டாகின்றன என்று இந்த ச்லோகத்தின் அர்த்தம். இதில் அசேதனமான ப்ரக்ருதியோடு சேதனவஸ்துவை பகவான் சேர்ப்பதால் இந்த ப்ரபஞ்சம் உண்டாகிறது என்று சொல்லியிருப்பதால் இந்த ப்ரபஞ்சம் ப்ரஹ்மத்தின் அஜ்ஞானத்தால் கல்பிதமாகிறது என்று சொல்லுவதற்குக் கொஞ்சமும் இடமில்லை.
'ததீச:--காந்த:'--ஶ்ரீய:பதியான ஸ்ரீமந்நாராயணன் அந்த ப்ரபஞ்சத்துக்கு ஈச்வரன்.

“ப்ரஹ்ம ஸ ஏவ” அவன்தான் பரப்ரஹ்மம். தைத்திரீயோபநிஷத்தில் ப்ருகுவல்லியில், 'எது ஜகத்காரணமோ அது ப்ரஹ்மம்' என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. நாராயணோபநிஷத்து முதலான சில உபநிஷத்துக்களில் நாராயணன் ஜகத்காரணம்' என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஆகையால் நாராயணன் தான் ப்ரஹ்மம் என்று கிடைக்கிறது. நிர்குணப்ரஹ்மம் என்று வேறொன்று கிடையாது. உபநிஷத்தில் ப்ரஹ்மம் என்று எதனால் சொல்லப்படுகிறது? என்று ஒரு கேள்வியைக் கேட்டு, இதனிடத்தில் பெரியதான குணங்கள் இருக்கிறபடியால், இது ப்ரஹ்மம் என்று சொல்லப்படுகிறது என்று பதில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

ஆகையால், ப்ரஹ்மசப்தம் பெரியதான குணங்களையுள்ள வஸ்துவைச் சொல்லுகிறது என்று கிடைக்கிறபடியால், குணமில்லாத வஸ்துவை இது சொல்லமாட்டாது. ஆகையால், ஸகல கல்யாண குணங்களையும் உடையவனான ஸ்ரீமந்நாராயணனைத்தான் இந்த ப்ரஹ்ம சப்தம் சொல்லுகிறது. அவன் தான் ப்ரஹ்ம சப்தத்துக்குப் பொருள்.

ஸ:அகிலதநு:--அந்த ஈச்வரன் சேதனர்கள், அசேதன வஸ்துக்கள் இவை எல்லா வற்றையும் சரீரமாக உடையவன். ஒரு சேதனனுக்கு நியதாதேயமுமாய் (नियताधेय) நியத சேஷமுமான த்ரவ்யம் அந்த சேதனனுக்கு சரீரம் என்று சொல்லப்படுகிறது.

நியதாதேயமாகையாவது—அந்த சேதனனுடைய ஸ்வரூபத்தை எப்பொழுதும் ஆச்ரயித்திருக்கை, அதாவது, அவன் ஸ்வரூபத்தின் ஸம்பந்தத்தால் நிலைபெற்று அழியாமலிருக்கை.
நியதநியாயம்யகையாவது- சேதனனுடைய ஸங்கல்பத்தால் தாங்கப்பட்டிருக்கை.

நியதசேஷத்வமாவது- அந்த சேதனன் ப்ரயோஜனத்துக்காகவேயிருக்கை.

நம்முடைய சரீரம் இந்த ஜீவாத்ம ஸ்வரூபத்தின் ஸம்பந்தம் இருக்கும்வரையில் இருந்து, அது தப்பிப்போனபோது அழிந்து போகிறது. ஆகையால் இந்த சரீரத்துக்கு சேதனஸ்வரூபம் ஆதாரமாய், அதனை ஆச்ரயித்திருக்கிறபடியால் இந்த சரீரம் ஆதேயமாய் இருக்கிறது. விழித்திருக்கும்போது அவனுடைய ஸங்கல்பத்தால் தாங்கப்பட்டு கீழே விழாமல் இருக்கிறது. அவனுடைய புண்ய பாபங்களாகிற கர்மத்தின் பலங்களான ஸுக துக்கங்களின் அநுபவமாகிற, அவனுடைய ப்ரயோஜனத்துக்காகவே இந்த சரீரம் உண்டாயிருக்கிறது. ஆகையால் இது அவனுக்கு சரீரமாகிறது. இப்படியே சேதனாசேதன வஸ்துக்களெல்லாம், ஈச்வரனுடைய ஸ்வரூபத்தின் ஸம்பந்தத்தால் நிலைபெற்று அழியாமல், அவன் ஸங்கல்பத்தால் தாங்கப்பட்டு லீலா ரஸம் போகரஸம் ஆகிய அவனுடைய ப்ரயோஜனத்துக்காகவே யிருக்கிறபடியால், இவையெல்லாம் ஈச்வரனுக்கு சரீரமாகிறது. இந்த அம்சம் பலச்ருதிகளில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

பிந்நா.......சேதனா:'-இந்த ஜீவாத்மாக்களெல்லாம் ஈச்வரனைக்காட்டில் ஸ்வத: வேறுபட்டவர்கள்.

' ஸத்யா. க்ருதா' இஜ்ஜீவாத்மாவுக்கு கர்மத்தால் நேர்ந்த ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தம் ஸம்ஸாரம். அந்த ஸம்பந்தம் ஈச்வரனுடைய நிக்ரஹ ஸங்கல்பத்தால் உண்டாகிறபடியால் வாஸ்தவமாயுள்ளது. அந்த ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தத்தால் உண்டாகும் ஆசை, த்வேஷம், ஸுகம், துக்கம், இவை முதலானவைகளும், அவற்றின் அனுபவங்களும், வாஸ்தவமாயுள்ளபடியால் அது ப்ராந்தியன்று.

“முக்திஸ்து ..… ததநுபூத்யாக்யா" -- ஈச்வரன் விஷயத்தில் இந்த சேதனன் பண்ணும் பக்தி, ப்ரபத்தி இவையிரண்டில் ஒன்றால் பரமபதம் என்கிற ஒரு லோகத்தில் அந்த ஈச்வரனைக் கிட்டி அவனை அனுபவிப்பது மோக்ஷம்.

ச்வேதாச்வதரோபநிஷத்தில் ஈச்வரனைத் தொடங்கி 'ப்ரக்ருதிக்கும் ஜீவாத்மாவுக்கும் பதி' என்றும் 'ஸம்ஸாரத்தினின்றும் மோக்ஷத்துக்கும் ஸம்ஸார பந்தத்துக்கும் ஹேதுவானவன்' என்றும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இங்கு, ஈச்வரன் ஜீவாத்மாவுடைய ஸம்ஸார பந்தத்துக்கும் ஸம்ஸாரத்தினின்றும் விடப் படுவதற்கும் காரணபூதன் என்று சொல்லுகிற படியால், ஈச்வரன் ஜீவாத்மாவுக்கு ஸம்ஸார ஸம்பந்தத்தையும் மோக்ஷத்தையும் உண்டாக்குகிறான் என்று கிடைக்கிறது.

तानहं द्विषतः क्रूरान् संसारेषु नराधमान् ।
क्षिपाम्यजस्रमशुभानासुररीष्वेव योनिषु ॥

"தாநஹம் த்விஷத: க்ரூராந் ஸம்ஸாரேஷு நராதமாங் ! க்ஷிபாம்யஜஸ்ரமசுபாநாஸுரீஷ்வேவ யோநிஷ'" (ப. கீ. 16-19. )

இந்தச்லோகத்தில் என்னிடத்தில் த்வேஷம் முதலான துஷ்கர்மங்களைச் செய்யுமவர்களை ஸம்ஸாரத்தில் தள்ளுகிறேன். அதிலும், அஸுர ஜன்மத்தில் தள்ளுகிறேன் என்று பகவான்தானே சொல்லியிருக்கிறபடியாலும்,

तेषामहं समुद्धर्तामृत्यु संसारसागरात् ।
भवामि न चिरात् पार्थ मय्यावेशित चेतसाम् ॥

"தேஷாமஹம் ஸமுத்தர்த்தாம்ருத்யு-ஸம்ஸார-ஸாகராத்|
பவாமி நசிராத் பார்த்தமய்யாவேசிதசேதஸாம்]] ". (ப.கீ.அத்-12, ச்லோ-7,)

இந்தச்லோகத்தில், "என்னிடத்தில் மிகவும் பக்தி பண்ணுபவர்களை ஸம்ஸாரமாகிற ஸாகரத்தினின்றும் எடுத்து விடுகிறேன் மோக்ஷத்தை அடையும்படி செய்கிறேன்” என்று பகவானே சொல்லியிருக்கிறபடியாலும், பாபகர்மங்களைச் செய்பவர்களுக்கு அதற்குப் பலனாக ஜந்ம பரம்பரையாகிற ஸம்ஸாரத்தையும், பகவத்பக்தி பண்ணுபவர்களுக்கு மோக்ஷத்தையும் உண்டாக்குகிறான் என்று கீழ்ச்சொன்ன ச்ருதியின் அர்த்தம் வெளிப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. இதனால்,பகவானுடைய நிக்ரஹத்தால் (தண்டனையால்) ஸம்ஸாரம் என்றும், அநுக்ரஹத்தால் மோக்ஷம் என்றும் கிடைக்கிறது. ஆகையால் பகவானுடைய நிக்ரஹத்தால் ஏற்படும் ஸம்ஸாரம் ஸத்யம் என்று ஸ்பஷ்டமாகிறது.

தைத்திரீயோபநிஷத்தில் ஆநந்தவல்லியில், பகவானுடைய உபாஸனத்தைச் செய்யுமவன் பரம வ்யோமத்தில் (ஸ்ரீவைகுண்டத்தில்) ப்ரஹ்மத்தோடுகூட ப்ரஹ்மத்தின் குணங்களையும் அநுபவிக்கிறான் என்று சொல்லியிருக்கிற படியால் ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் பகவானையும், அவனுடைய கல்யாண குணங்களையும் அநுபவிப்பது மோக்ஷம் என்று கிடைக்கிறது. ஆகையால் ஜீவனும் ப்ரஹ்மமும் வேறு என்கிற ப்ரமம் ஸம்ஸாரமென்றும், ஜீவனுக்கும் ப்ரஹ்மத்துக்கும் ஐக்ய ஜ்ஞானத்தால் உண்டாகும் அந்த ப்ரமநிவ்ருத்தி முக்தி என்னும் பக்ஷம், ச்ருதி ஸம்மதமன்று என்று ஸ்ரீ பகவத் ராமாநுஜரின் அபிப்ராயம்.

जगत्सत्यत्व निरूपणम् (ஜகத் ஸத்யத்வ நிரூபணம்)
தொடரும்.

ஸித்தாந்த த்ரய ஸங்கரஹம் 7

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Sat, 31 Jan 2026 06:43:00 +0000

இந்தப் பதிவை ஜனவரி 23 அன்று பதிவிட்ட பதிவின் தொடர்ச்சியாகக் கருதிப் படிக்க வேண்டுகிறேன்.

बन्धमोक्षनिरूपणम्

பந்தமோக்ஷநிரூபணம்

*
இப்படி ப்ரஹ்மம் அந்தக்கரணத்தில் ப்ரதிபலிப்பதால் ஏற்பட்ட ஜீவாத்மா உண்மையில் நிர்விகாரமான ப்ரஹ்மமே. இப்படி இருந்தபோதிலும், அழுக்கற்ற ஸ்படிகத்தில் அதன் ஸமீபத்தில் வைக்கப்பட்ட செம்பரத்தம்பூவின் சிவப்புத் தோன்றுவதுபோல, இந்த ஜீவனுக்கு *உபாதியான அந்தக்கரணத்தின் விகாரமான ராகம், த்வேஷம் முதலியவை இவனிடத்தில் தோன்றுகின்றன. இந்த ப்ராந்திதான் ஸம்ஸாரம்.

*उपाधि –– உபாதி-- ப்ரதிபலனத்திற்கு ஆதாரமாயிருப்பது.

இப்படி ஜீவனுக்கு வந்த ஸம்ஸாரம் நீங்குவதற்கு வழி என்னவென்றால் யாகம், தானம், ஹோமம் முதலிய வைதிக கர்மங்களைக் கொண்டு இந்த ஜீவாத்மா ஈச்வரனை ஆராதித்தால், அவனுடைய அநுக்ரஹத்தால் சித்த சுத்தி பிறக்கிறது. பிறகு மோக்ஷத்தில் ஆசையுண்டாய், அதற்காக வேதாந்த ச்ரவணத்தில் முயற்சிக்கிறான். பிறகு குருவினுபதேசத்தால் 'தத்த்வமஸி' என்கிற வேதாந்த வாக்யத்தின் அர்த்தஜ்ஞானம் உண்டாகிறது. இந்த வாக்யத்தில் 'தத்' என்கிற பதத்துக்கு ஸச்சிதாநந்த ரூபமாய், ஸர்வவிகாரரஹிதமாய் அத்விதீயமான ப்ரஹ்மம் பொருள். த்வம் என்கிற பதத்துக்கு, முஞ்ஜம் என்று சொல்லப்படும் புல்லின் மேல் புரைகளைக் கழித்து அதன் நடுவிலிருக்கும் குருத்தை வேறாக எடுக்குமாப்போலே, சரீரம், இந்திரியம் முதலிய #உபாதிகளோடு கலந்திருக்கும் ஜீவாத்ம ஸ்வரூபத்தை விசாரத்தினால் அவைகளைக் காட்டிலும் வேறுபட்டதாக விவேகிக்கப்பட்ட சுத்தாத்ம ஸ்வரூபம் பொருள். இவையிரண்டுக்கும் +அபேதம் தத், த்வம் என்கிற வாக்கியத்திற்கு அர்த்தம்.

#இங்கு உபாதி என்றால் தனக்கு ஸ்வபாவமாகவே இல்லாமல் நடுவில் வந்தவை என்று அர்த்தம்.

+அபேதம் -- பேதமின்மை

இப்படி குரூபதேசத்தாலே பரோக்ஷரூபமான நிர்விசேஷசிந்மாத்ர ப்ரஹ்மாத்மைக்ய ஜ்ஞானம் உண்டாகிறது. பின்பு குரு முகத்தாலே கேட்ட அர்த்தத்தை இடைவிடாமல் பாவனை பண்ணுவதால், 'தத் த்வமஸி' வாக்யத்தால் ஸாக்ஷாத்காரரூபமான முன்சொன்ன ஜ்ஞாநம் உண்டாகிறது. அப்போது ஸகல ப்ராந்தியும் கழிந்து ப்ராந்திகளுக்கு மூலமான அவித்யையும் கழிந்து சக்கரத்தை சுற்றிவிட்டு, நாம் கையை எடுத்துவிட்டாலும் சுழலுவது சிலகாலம் அநுவர்த்திக்கிறாப்போல இந்தக் கர்மத்தால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட சரீரம் மாத்திரம் சிலகாலம் நிற்கிறது. இந்த நிலைமைதான் ஜீவன்முக்த்யவஸ்தை என்று சொல்லப்படுகிறது. பின்பு *ப்ராரப்தகர்மம் கழிந்ததும் சரீரம் கழிந்து விடுகிறது. இந்த நிலை +விதேஹமுக்தி என்றும் கைவல்யம் என்றும் சொல்லப்படும் பரமமோக்ஷம். அதாவது அவித்யாரூபமான ஆவரணம் நிச்சேஷமாய்க் கழிந்து அகண்டாநந்த ப்ரஹ்மஸ்வரூபாவிர் பாவம். இந்த மோக்ஷத்தைப் பெறுவதற்கு வேறு உலகங்களுக்குப் போகவேண்டா. இருந்த இடத்திலேயே கிடைக்கும்.
இந்த ஸித்தாந்தத்தில் ப்ரஹ்மம் தவிர வேறொன்றும் ஸத்யமானது இல்லை என்றும், ஜீவ ப்ரஹ்மங்கள் அபின்னமென்றும் ஒப்புக் கொள்ளுகிறபடியால் இதற்கு அத்வைத ஸித்தாந்தம் என்ற பெயர் உண்டாயிற்று.

பரோக்ஷரூபமான – கண் முதலிய இந்திரியங்களால் நாம் ஒரு விஷயத்தை அறியும்போது உண்டாகும் ஞானத்திற்கு ப்ரத்யக்ஷம் அல்லதுஅபரோக்ஷ ஞானம் என்று பெயர்.அநுமானம் அல்லது சாஸ்திரத்தினால் உண்டாவதற்கு பரோக்ஷஞானம் என்று பெயர்.

நிர்விசேஷ – ஒருவித குணமும் தர்மமுமற்றது.

சிந்மாத்ர –தானாகவே ப்ரகாசிக்கின்ற ஞான ஸ்வரூபமானது.

ப்ரஹ்மாத்மைக்யம் --ப்ரஹ்மமும் ஆத்மாவும் ஒன்றே என்பது.

ப்ராரப்தகர்மம் -- பலத்தைக்கொடுக்க ஆரம்பித்த புண்ய பாபகர்மம்.

அகண்டாநந்த -- பூர்ண ஆனந்த ரூபமான

ஆவிர்பாவம் --மறைந்து இருந்த வஸ்துவினுடைய தோற்றம்.

அத்வைத ஸித்தாந்த ப்ரகரணம் முடிந்தது.

ஸித்தாந்த த்ரய ஸங்க்ரஹம் 3 தொடர்ச்சி

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Wed, 28 Jan 2026 12:14:00 +0000

இந்தத் தொடரைத் தொடர்ந்து படித்து வரும் சிலர் அடியேனை மன்னிக்க வேண்டும். இதில் ஸித்தாந்த த்ரய ஸங்க்ரஹம் 3 என்ற தலைப்பில் ஜனவரி 7ம் தேதி இட்ட பதிவு பாதியில் நிற்கிறது. கவனக்குறைவாக அடுத்த பகுதிக்குச் சென்றிருக்கிறேன். அதனால் இந்தப் பகுதியை த்வைத சம்ப்ரதாய ஸித்தாந்தத்தின் தொடர்ச்சியாகப் படிக்க வேண்டுகிறேன். விடுபட்டிருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டிய திரு குமரன் அவர்களுக்கு நன்றி.

த்வைத ஸித்தாந்த ப்ரகரணம் (தொடர்ச்சி)

மனுஷ்யோத்தமர்கள் த்ருண-ஜீவர், தத்வ்யதிரிக்த- ஜீவர் என்று இருவகைப்பட்டிருப் பார்கள். த்ருண - ஜீவர் ப்ரஹ்மத்தின் 'ஆத்மா' என்கிற ஒரு குணத்தை உபாஸிக்கிறவர்கள் இவர்கள் அபரோக்ஷ-ஞானம் பிறந்த பிறகு தேஹநாசாநந்தரம் இங்கேயே முக்தியை அடைகிறார்கள். த்ருண-ஜீவரைக் காட்டிலும் வேறுபட்ட மனுஷ்யோத்தமர் ப்ரஹ்மத்தின் ஸத், சித், ஆநந்தம், ஆத்மா என்கிற நான்கு குணங்களை உபாஸிப்பார்கள். இந்த முக்தி-யோக்யர்கள் மோக்ஷ-ஸாதன அநுஷ்டானத்தால் மோக்ஷத்தை அடைய யோக்யதையுடையவர்கள். இவர்கள் ஸதாசாரம், பகவத் பக்தி முதலான நல்ல குணங்களை யுடையவராயிருப்பார்கள். இவர்களில் சிலருக்கு சில காலத்தில் துர்குணம் உண்டாவது அஸுராவேசத்தாலே.

எப்போதும் ஸுக-துக்கங்களைக் கலந்து அனுபவிப்பார்கள் நித்ய ஸம்ஸாரிகள். இவர்கள் புண்ய-கர்மங்களால் ஸ்வர்க்கம் போவதும், பாப-கர்மங்களால் நரகம் போவதும், பூலோகத்திற்கு வருவதுமாக சுற்றிக் கொண்டேயிருப்பார்கள்.

தமோயோக்யர் தைத்யர், அஸுரர், பிசாசர், மனுஷ்யாதமர் என்று நான்கு விதம். இவர்கள் முடிவில் நித்யமான நரகத்திலேயே விழுந்துவிடுவார்கள். இவர்கள் பகவானிடத்திலும், பகவத் பக்தர்களிடத்திலும் த்வேஷம், துராசாரம் முதலான துர்க்குணங்களையுடையவராயிருப்பர்.

ஜீவாத்மாக்கள் எல்லாரும் ஞான ஆநந்த-ஸ்வரூபர்கள். மிகவும் அணு-பரிமாணமுடைய வர்கள். பகவானுக்குக் கிங்கரர்கள். முக்தி-யோக்ய-ஜீவர்களில் ஸ்தாவர ஜீவர்களைக் காட்டிலும் பசு-பக்ஷ்யாதி-ஜங்கம-ஜீவர்கள் பக்தி, பகவத் ப்ரியத்வங்களிலும், அதன் மூலமாக மோக்ஷதசையில் வரும் ஆநந்தானுபவத்திலும் மேற்பட்டவர்கள். இவர்களைக் காட்டிலும் மனுஷ்யர் உத்தமர்; இவர்களைவிட ப்ராஹ்மண-மனுஷ்யர் உத்தமர்; இவர்களைக் காட்டிலும் சக்ரவர்த்திகள் நூறுபங்கு குணாதிகர். சக்ரவர்த்திகளைக் காட்டிலும் மனுஷ்ய-கந்தர்வர் நூறு பங்கு குணாதிகர்கள். இப்படியே மேல் மேல் சதுர்முக-ப்ரஹ்ம-பர்யந்தமான ஜீவர்கள் ஞானாதிகளில் தாரதம்யமுள்ளவர்கள். இந்த தாரதம்யம் இந்த ஸித்தாந்தத்திற்கு முக்யாம்சம்.

மோக்ஷமாவது ஸ்வரூப-ஆநந்த-அனுபவம். இந்த அனுபவம் ஸம்ஸார-தசையில் கர்மத்தா லுண்டான ப்ராக்ருத-தேஹ-ஸம்பந்தத்தால் தடைபட்டு பகவதனுக்ரஹத்தால் மோக்ஷ-தசையில் இந்தத் தடை நீங்கியபிறகு வைகுண்டலோகத்தில் வரும். இதில் ஜீவர்களில் அவரவர்கள் யோக்யதைக்குத் தக்கப்படி சிலருக்கு ஸாலோக்யமும், சிலருக்கு ஸாமீப்யமும், சிலருக்கு ஸாரூப்யமும், சிலருக்கு ஸாயுஜ்யமும் வரும்.

ஸாலோக்யமாவது (सालोक्य) :-- வைகுண்டலோகத்தில் எங்கேயாவது இருந்து யதேஷ்டமான போகத்தை அனுபவிப்பது.

ஸாமீப்யமாவது( सामीप्य) :- பகவத்-ஸமீபத்திலிருந்து யதேஷ்டமானபோகத்தை அனுபவிப்பது.

ஸாரூப்யமாவது (सारूप्य):-பகவானைப்போல் நான்கு கைகள், சங்கு, சக்கரம் முதலியவைகளை யுடையவர்களாய் யதேஷ்டமாய் போகத்தை அனுபவிப்பது.

ஸாயுஜ்யமாவது(सायुज्य.) :-பகவானுடைய சரீரத்தில் ப்ரவேசித்து யதேஷ்ட போகத்தை அனுபவிப்பது. இப்படி முக்தர்கள் எல்லாரும் தாரதம்யமுள்ளவர்களாயிருப்பார்கள்.

இந்த மோக்ஷத்திற்கு பக்தியோடு கூடின பகவதுபாஸனம் ஸாதனம். இந்த உபாஸனம் மனுஷ்யோத்தம-கணம் முதல் ப்ரஹ்ம-கணம் வரையில் ஏக-குணோபாஸனம், சதுர்-குணோ பாஸனம், அநேக குணோபாஸனம் என்று பஹுவித-தாரதம்யத்தோடு கூடியதாயிருக்கும்.

ப்ரத்யக்ஷம், அநுமானம். ஆகமம் என்னும் இவை மூன்றும் வஸ்துக்களை அறிவதற்கு ஸாதனமான ப்ரமாணங்கள். ஸர்வ- வேதங்களுக்கும் பொருள் பரப்ரஹ்மமே என்று இந்த ஸித்தாந்தத்தில் ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறது.

இந்த ஸித்தாந்தத்தில் ஜீவ-ப்ரஹ்மங்களுக்கு ஸ்வரூப-பேதம் ஒப்புக்கொள்ளுகிற படியால் இது த்வைத-ஸித்தாந்தம் என்று சொல்லப்படுகிறது.

த்வைத-ஸித்தாந்த ப்ரகரணம் முடிந்தது.

ஸித்தாந்த த்ரய ஸங்க்ரஹம் 6 (जीवेश्वरभेदभ्रमनिरूपणम् )

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Fri, 23 Jan 2026 11:53:00 +0000

जीवेश्वरभेदभ्रमनिरूपणम्
ஜீவேச்வர பேத ப்ரம நிரூபணம்

ப்ரஹ்மத்தின் ஸ்வரூபத்தை மறைக்கும் ஸ்வபாவமுள்ளதான மாயைக்கு இரண்டு அம்சமுண்டு. ஒன்று தலையெடுத்த ஸத்வகுணத்தை யுடையதாயும், மற்றொன்று குறைந்த ஸத்வமுடையதாயும் இருக்கும். இவ்விரண்டில் முதலாவது மாயையென்றும், இரண்டாவது அவித்யை யென்றும் சொல்லப்படும். இந்த இரண்டும் கண்ணாடிபோல் பிம்பத்தை க்ரஹிக்க சக்தியுள்ளது. ஆகையால் ப்ரஹ்மம் இவைகளில் ப்ரதிபலிக்கிறது. இதில் மாயையில் ப்ரதிபிம்பம் ஈச்வரனென்றும், அவித்யையில் ப்ரதிபிம்பம் ஜீவனென்றும் ஒரே ப்ரஹ்மத்தில் பேதம் உண்டாகிறது. சிலர் மாயையில் ப்ரதிபிம்பம் ஈச்வரனென்றும், மாயாபரிணாமமான அந்தக்கரணத்தில் ப்ரதிபிம்பம் ஜீவனென்றும் சொல்லுகிறார்கள். அவித்யாம்சங்களும்
அந்தக்கரணங்களும் அநேகங்களாகையால் அவைகளில் ப்ரஹ்ம--ப்ரதிபிம்பத்தால் பல
ஜீவர்கள் ஏற்படுகிறார்கள்.

கண்ணாடியில் ப்ரதிபலிக்கிற முகம் நேரிலிருக்கும் முகத்தைக் காட்டிலும் உண்மையில் வேறன்று, ஆகிலும் வேறாகத் தோன்றுகிறது. அப்படியே இரண்டு கண்ணாடிகளில் ஒரு முகம் ப்ரதிபலித்தால் கண்ணாடியின் பேதத்தால் ப்ரதிபலிக்கும் முகங்களும் வேறுவேறாகத் தோன்றுகின்றன. வாஸ்தவத்தில் எல்லாம் ஒன்றே. இவ்விதமே ஒரே ப்ரஹ்மம் இரண்டு வஸ்துக்களில் ப்ரதிபலிப்பதால் மூன்றும் வேறுவேறாகத் தோன்றுகின்றன. அவற்றில், ஈச்வரரூபமான ப்ரதிபிம்பத்துக்கு ஆச்ரயமான மாயையில் அதிகமான ஸத்வகுணமிருப்பதால், அது அதிகமான ஞானம், சக்தி, முதலியவைகளை யுள்ளதாயிருக்கும். கண்ணாடியிலுள்ள தோஷங்களெல்லாம் அதில் ப்ரதிபலித்த முகத்தில் தோன்றுகிறதுபோல, மாயையிலுள்ள அதிகமான ஞானம், சக்தி முதலியவை அதில் ப்ரதிபலிக்கிற ப்ரஹ்மத்தில் தோன்றுகிறது. அதனால் ஈச்வரன் ஸர்வஜ்ஞன், ஸர்வசக்தன், ஸத்யஸங்கல்பன் முதலான வ்யவஹாரங்கள் நடந்துவருகின்றன. இவனுக்கு அதிகமான ஞானசக்திகள் இருப்பதால் இவன் ஆராத்யனாயும், (आराध्यः –– பூஜிக்கப்படுபவன்) தன்னை ஆராதிப்பவர்களுக்கு பலப்ரதனாயும் ( फलप्रदः -- ப²லத்தைக் கொடுப்பவன்) ஆகிறான். இந்த ஈச்வரன்தான் ஸகுணப்ரஹ்மம் என்று சொல்லப்படுகிறான்.

ஜீவரூபமான ப்ரதிபிம்பத்துக்கு ஆச்ரயமான அவித்யை அல்லது அந்தக்கரணம் ஸத்வகுணம் குறைவாயிருப்பதால் அல்பமான ஞானசக்திகளை யுடையதாயிருக்கும். அதனால் அதில் ப்ரதிபலிக்கிற ப்ரஹ்மம் அல்பஜ்ஞமாய் அல்பசக்திகமாய்த் தோன்றுகிறது. இதனால் ஜீவன் அல்பஜ்ஞன் அல்பசக்திகன் என்கிற வ்யவஹாரம் நடந்துவருகிறது.

மாயாபரிணாமமான (பரிணாமம் --விகாரம், மாறுதல்) அந்தக்கரணத்தின் விகாரங்களான ஞானம், இச்சா, (इच्छाः ஆசை) க்ருதி,(कृति - முயற்சி) த்வேஷம், ஸுகம், துக்கம் முதலானவைகள் அந்தக்கரணத்தில் ப்ரதிபலிக்கிற ஜீவனிடத்தில் தோன்றுகிறபடியால் ஜீவனுக்கு நான் ஞாதா, (ज्ञाता --அறிபவன்) போக்தா, (भोक्ता -- அனுபவிப்பவன்) கர்த்தா,(कर्ता -- செய்பவன்) ஸுகீ, துக்கீ முதலிய வ்யவஹாரங்கள் நடக்கின்றன.

ஜலத்தில் ப்ரதிபலித்த சந்திரனிடத்தில் ஜலத்திலுண்டாகும் அசைதல் முதலியவை தோன்றி, சந்திரன் அசைகிறான் என்று ப்ரமத்தால் சொல்லப்படுவதுபோல் அந்தக்கரணத்தில் உண்டாகும் சலநாதிவிகாரம் (चलनादिविकारः –– அசைதல் முதலிய செய்கைகள்) அதில் ப்ரதிபலித்த ப்ரஹ்மத்தில் தோன்றுவதால், ஜீவன் இகலோக பரலோக ஸஞ்சாரம் (इहलोकपरलोक सच्चारः –– இவ்வுலகம், மேலுலகம், இவைகளுக்குப் போவது வருவது) செய்கிறான் என்கிற வ்யவஹாரம் உண்டாகிறது.

ஜீவனுக்கு ஞானம், சக்தி முதலியவை குறைவு. அதனால் ராகத்வேஷாதிகளாலே தனக்கு இஷ்டமான வஸ்துவை யடைவதற்கும், அநிஷ்டமாய்த் தோன்றுவதை விலக்குவதற்கும் சக்தியற்றவனாய், அதற்காக ஈச்வரனை உபாஸித்து, அவனுடைய அநுக்ரகத்தால் ஐச்வர்யம் முதலான ஸாம்ஸாரிக பலத்தை (संसारिकफल –– ஸ்வர்க்கம், பூமி இவைகளிலேயே அனுபவிக்கக் கூடிய பலம்) அடைகிறான். நிஷ்காமனாய் ஈச்வரனை உபாஸித்தால், அவனுடைய அநுக்ரகத்தால் சித்தசுத்தி உண்டாகி வேதாந்த ச்ரவணத்திற்கு அதிகாரியாகிறான். (अधिकारः –– ஒரு காரியத்தைச் செய்வதற்கு வேண்டிய யோக்யதை. இதையுடையவன் அதிகாரி)

(தொடர்வது பந்தமோக்ஷநிரூபணம்)

ஸித்தாந்த த்ரய ஸங்க்ரஹம் 5 -- ப்ரபஞ்ச மித்யாத்வ நிரூபணம்

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Tue, 13 Jan 2026 15:39:00 +0000

प्रपञ्चमिध्यात्वनिरूपणम्

ப்ரபஞ்ச – மித்யாத்வ - நிரூபணம்

ச்ருதிப்ரமாணத்தால் இந்த ப்ரஹ்மம் ஸத்யமாய் ஸித்திக்கிறாப்போல், ப்ரத்யக்ஷ ப்ரமாண பலத்தால் ப்ரபஞ்சம் ஸத்யமாக ஸித்திக்கத் தடையென்னவென்றால்-இது ஸத்யமென்று சொல்ல வழியில்லை. இது ஸத்யமாக இருந்தால் எப்போதும் காணப்படவேண்டும். மூன்று காலங்களிலும் உள்ளதுதான் பரமார்த்த ஸத்யமாக ஆகும். ப்ரபஞ்சத்திலுள்ள வஸ்துக்கள், உண்டாவதற்கு முன்னும், நாசத்திற்குப் பின்னும் காணப்படுவதில்லை. ஸத்யமாயிருந்தால் இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் எனப்படும் மூன்று காலங்களிலும் இருப்பதாகக் காணப் படவேண்டும். அப்படியன்றிக்கே ஒரு காலத்திலுண்டாய், சிலகாலமிருந்து, பிறகு நாசமடைந்து முன்னும் பின்னும் காணப்படாத. வஸ்துக்கள் பரமார்த்த ஸத்தாக ஆகமாட்டா. ஆகையால் இந்த்ர ஜாலாதிகளில் மாயையினால் அஸத்யமான வஸ்துக்கள் தோன்றுகிறது போல இங்கும் மாயையினால் இந்த ப்ரபஞ்சம் உள்ளதாகத் தோன்றுகிறது. இந்த அர்த்தம் 'மாயையை யுடையவன் ஒருவன் இப்ரபஞ்சத்தை ஸ்ருஷ்டிக்கிறான்' என்றும், 'பரமாத்மா மாயைகளால் அநேக ரூபமுள்ளவனாய்த் தென்படுகிறான்' என்றும் சொல்லும் பல ச்ருதிகளால் கிடைக்கிறது.

மாயையாவது ஸத்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற குணத்ரயமயமாயும், ஸத் என்றும் அஸத் என்றும் சொல்லமுடியாததாயும், ( सत् - ஒரு காலத்திலும் இல்லையென்று சொல்ல வொண்ணாத ப்ரஹ்மம் போன்றவை. असत्-- ஒருகாலத்திலும் இல்லாத முயற்கொம்பு போன்றவை.) தன்னாச்ரயத்தை மறைக்கும் ஸ்வபாவமுள்ளதாயும், மேல் மேல் விகாரத்தை யடைவதுமான ஒரு வஸ்து. இது அஜ்ஞானம், அவித்யை, மோஹம் என்கிற பெயர்களாலும் வ்யவஹரிக்கப்படும். சில ச்ருதிகள் இந்த மாயைக்கு நாசத்தைச் சொல்லுகிறபடியால், இந்த மாயை ஸத்யமன்று. இந்த மாயை ப்ரஹ்மத்தை ஆச்ரயித்து, அதன் ஸ்வரூபத்தை மறைத்து, ஆகாசம், வாயு, தேஜஸ், ஜலம், ப்ருதிவீ என்கிற விகாரங்களையும், அதிலிருந்துண்டாகும் மற்ற விகாரங்களையும் அடைந்து வருகிறது. அப்போது ப்ரஹ்மம் அந்தந்த ரூபமாய்த் தோன்றுகிறது. காப்பு முதலிய நகைகளுக்கு தங்கம் காரணமாகிறதுபோல ப்ருதிவீ முதலியவைகளுக்கு மாயை மூலகாரணமாயிருக்கும். இப்படி அஸத்யமான மாயாகார்யமானதால் (மாயாகார்யம் -- மாயையிலிருந்து உண்டாகும் வஸ்து) இந்த ப்ரபஞ்சம் அஸத்யமென்று கிடைக்கிறது.

அன்றிக்கே ச்ருதிகள், 'பலவாகத் தோன்றும் வஸ்துக்கள் ஒன்றும் இல்லை என்று சொல்லுகிறபடியாலும், இந்த ப்ரபஞ்சம் மித்யை (मिथ्या –– பொய்) என்று கிடைக்கிறது. ஆனால் முன்சொன்ன த்ருஷ்டாந்தத்தில் ஸூர்யகிரணத்தில் தென்படும் ஜலத்துக்கும் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபத்தில் தோன்றும் ப்ரபஞ்சத்திற்கும் வாசி யுண்டு : அந்த ஜலாதிகள் ப்ராதிபாஸிக-ஸத்; ப்ருதிவீ முதலிய ப்ரபஞ்சம் வ்யாவஹாரிக ஸத்.

ஸத் என்பது ப்ராதிபாஸிகம், வ்யாவஹாரிகம், பாரமார்த்திகம் (प्रातिभासिकं, व्यावहारिकं, पारमार्थिकअम्) என்று மூன்றுவகைப் படும். இதில் ப்ராதிபாஸிகஸத்தாவது ப்ரஹ்மம் தவிர வேறு வஸ்துக்களில் தோன்றி, அந்த வஸ்துவின் உண்மையான ஸ்வரூபத்தை அறிவதனால் நிவ்ருத்திப்பது. அதாவது தூரத்திலிருந்து பார்க்கும்பொழுது முத்துச் சிப்பியின் ஸ்வரூபம் மறைந்து அது வெள்ளி என்று ப்ரமம் உண்டாகிறது. பின்பு ஸமீபத்தில் போய்பார்த்தால் இது வெள்ளியன்று, சுக்தி (शुक्ति – முத்துச்சிப்பி) என்று தெரிகிறது. இங்கு ப்ரமத்திற்கு
ஆதாரமான சுக்தியினுடைய ஸ்வரூபஜ்ஞானத்தால் வெள்ளி நிறுத்திக்கிறது. இவ்வாறு முத்துச்சிப்பியில் தோன்றும் வெள்ளிதான் 'ப்ராதிபாஸிகஸத்' என்று சொல்லப்படுகிறது.

வ்யாவஹாரிகஸத்தாவது, ப்ரஹ்மஸ்வரூபத்தில் தோன்றும் ஆகாசம் முதலிய பூதபௌதிக ப்ரபஞ்சம். ப்ரஹ்மத்தின் உண்மையான ஸ்வரூபம் மறைந்து அதில் அஜ்ஞானத்தால் ஆகாசாதி-ப்ரபஞ்சம் ஏற்படுகிறது. வேதாந்த வாக்யங்களால் தத்வஜ்ஞானம் பிறந்து இரண்டாவது இல்லாததான ப்ரஹ்மஸ்வரூபத்தின் ஸாக்ஷத்காரம் உண்டாகும்போது முன் ஏற்பட்ட ஆகாசாதி - ப்ரபஞ்சம் நசித்துப் போகிறது. இதனால் ப்ரஹ்மஸ்வரூபத்தின் தத்வஜ்ஞானம் தவிர மற்றொரு தத்வஜ்ஞானத்தால் நசிப்பது ப்ராதிபாஸிக-ஸத் என்றும், ப்ரஹ்மஸ்வரூப-தத்வஜ்ஞானம் ஒன்றினால் மாத்ரம் நசிப்பது வ்யாவஹாரிக-ஸத் என்றும் ஏற்படுகிறது.

பரமார்த்தஸத்தாவது ஒருகாலத்திலும் நிவ்ருத்தியாமல் (निवृत्ति:- நீங்குதல்.) எல்லாக் காலங்களிலும் அநுவர்த்திக்கும் (अनुवृत्ति – இடைவிடாமல் இருத்தல்) வஸ்து. இதுதான் நிர் குணப்ரஹ்மம்.

தொடர்வது

जीवेश्वरभेदभ्रमनिरूपणम्-- ஜீவேச்வர பேத ப்ரம நிரூபணம்

ஸித்தாந்த த்ரய ஸங்க்ரஹம் 4

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Sat, 10 Jan 2026 14:55:00 +0000

अद्वैतसिद्धान्त प्रकरणम् ॥
அத்வைத ஸித்தாந்த ப்ரகரணம்.
இனி அத்வைத ஸித்தாந்தத்தை நிருபிக்கிறேம்.
இதற்கு ப்ரவர்த்தகர் ஸ்ரீ சங்கராச்சாரியர்.

ब्रह्मैकं परमार्थसत्तदितरन्मायामयत्वान्मृषा
ब्रह्मैवैकमुपाधिबिम्बितमतो जीवेशभावं गतम् ।
भ्रान्तिस्संसृतिरस्य तत्प्रशमनं मुक्तिस्तदप्यात्मनो
ब्रह्मैक्यावगमाच्छूति श्रवणजादित्याद्दुरद्वैतिनः ॥

ப்ரஹ்மைகம் பரமார்த்த-ஸத் ததிதான் - மாயா - மயத்வான்-ம்ருஷா
ப்ரஹ்மைவைக முபாதி -பிம்பித-மதோ ஜீவேச-பாவம் கதம் 1
ப்ராந்திஸ் - ஸம்ஸ்ருதி-ரஸ்ய தத்-ப்ரசமனம் முக்திஸ்-ததப்யாத்மநோ
ப்ரஹ்மைக்யாவகமாத் ச்ருதி-சரவண-ஜாத் இத்யாஹு ரத்வைதிந்:11

இது இந்த ஸித்தாந்தத்தின் ஸங்க்ரஹ சலோகம். இதன் அர்த்தம்:-

ஏகம் = தனக்கு ஸஜாதீயமானதும், விஜாதீயமானதும், ஒன்றுமில்லாததாய், தன்னிலும்
ஒரு தர்மமும் இல்லாததான, ப்ரஹ்ம-ஆத்ம வஸ்து, பரமார்த்தஸத்பரமார்த்தமாயுள்ளது
(ஆத்மவஸ்துவுக்கு ஸஜாதீயமானது மற்றொரு ஆத்மா, விஜாதீயமானது ஆத்மாவைக் காட்டில் வேறுபட்டது)
இதனால் இரண்டாவது ஆத்மாயில்லை என்றும், ஆத்மாதவிர மற்றொரு வஸ்து இல்லை என்றும், ஆத்மவஸ்துவில் ஒரு தர்மமும் இல்லை என்றும் சொன்னதாகிறது. இங்கு 'ப்ராதிபாஸிகஸத்' 'வ்யாவஹாரி கஸத்' இவைகளைக்காட்டில் ஆத்ம வஸ்துவுக்கு வாசி தோன்றுவதற்காக 'பரமார்த்தஸத்' என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. 'ததிதரன் ... ம்ருஷா'-ப்ரஹ்மத்தைக் காட்டில் வேறுபட்டது மாயையின் கார்யமானதால் பொய்; 'ப்ரஹ்மை.......கதம்'-ஒரு ப்ரஹ்மமே உபாதியில் ப்ரதிபலித்ததாய் அந்த ப்ரதிபலனத்தால் ஜீவனாகவும் ஈச்வரனாகவும் ஏற்பட்டது.

'ப்ராந்தி: அஸ்ய'ஜீவாத்மாவுக்கு நான்ஞாதா, நான்கர்த்தா, நான்போக்தா, இது முதலிய ப்ராந்திதான் ஸம்ஸாரம்.

'தத்ப்ரசமனம் முக்தி:' அந்த ப்ராந்தியின் நிவ்ருத்திதான் மோக்ஷம்,

ததபி.........ச்ரணஜாத்' தத்வமஸி என்கிற வேதாந்தவாக்ய ச்ரவணத்தால் உண்டாகும் ப்ரஹ்மாத்மைக்ய ஜ்ஞானத்தால் (தனக்கு ப்ரஹ்மத்தோடு ஐக்யஜ்ஞானத்தால்) அந்த ப்ராந்தி நிவ்ருத்தி யுண்டாகிறது.

'இத்யா... ந:' என்றிப்படி அத்வைதி வேதாந்திகள் சொல்லுகிறார்கள்.

1. ப்ரஹ்மத்துக்கு ஸத்யத்வ நிருபண ப்ரகரணம்.

ப்ரிதிவீ,(पृथिवी ––பூமி) ஜலம், தேஜஸ், (तेझः -அக்னி) வாயு, ஆகாசம் என்று பெயருடைய பஞ்சபூதங்களும், அவைகளுடைய கலப்பாலுண்டான 'பௌதிகம்'(भौतिकं - பூதங்களிலிருந்து உண்டானவை) என்று பெயருடைய சரம், அசரம் என்று இரண்டு வகைப்பட்ட நமக்குத் தென்படும் எல்லா வஸ்துக்களும் வாஸ்தவமானவையன்று. பாலைவனத்தில் மத்யாஹ்நத்தில் (मध्याह्नम्) ஸூர்யகிரணங்கள் பரவ அவ்விடத்தில் வாஸ்தவமாயில்லாத ஜலப்ரவாஹமும் அதின் அலைகளும் காணப்படுவதுபோல இந்த ப்ரபஞ்சமும் உண்மையாயில்லாதபோதிலும் உள்ளது போல் தோன்றுகிறது.அங்கே பரவிய சூரியகிரணங்கள் ஜலம்போல் தென்படுவதுபோல, இங்கும் எங்கும் பரவிய ஒரு வஸ்து இப்படி ப்ரபஞ்சரூபமாய்க் காணப்படுகிறது. இதுதான் பரப்ரஹ்மமென்று சொல்லப்படுகிறது.

வாஸ்தவமாயுள்ள ப்ரஹ்மஸ்வரூபம் தெரியாமல் பொய்யான ப்ரபஞ்சம் காணப்படு வானேன் எனில்- வாஸ்தவமான ப்ரஹ்மஸ்வரூபத்திற்கு அநாதிகாலமாக மாயையென்று ஒரு வஸ்துவின் ஸம்பந்தம் வந்திருக்கிறது. இந்த மாயைக்குத் தனக்கு ஆதாரமான ப்ரஹ்மத்தை மறைப்பது ஸ்வபாவம். அப்படி மாயையினால் மறைக்கப்பட்டதால் ப்ரஹ்மஸ்வரூபம் உள்ளபடி ப்ரகாசிப்பதில்லை.
இந்த ப்ரஹ்மத்துக்கு ஸத்தை, ப்ரகாசம், ஆநந்தம் என்று மூன்று ஆகாரங்கள் உண்டு. அதனால்தான் இது ஸச்சிதாநந்தஸ்வரூபமென்று சொல்லப்படுகிறது. இந்த மூன்று ஆகாரங்களும் ப்ரஹ்மஸ்வரூபத்தைக் காட்டிலும் வேறுபட்டவையன்று. இந்த ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபத்தில் ஒரு குணமும் கிடையாது. ஆகையால் இது நிர்குணம் என்றும் நிர்விசேஷம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

ஸச்சிதாநந்த ரூபமான இந்த ப்ரஹ்மம் வாஸ்தவமாக உள்ளதென்று 'ஸத்யமாயும் விஜ்ஞானமாயும், ஆநந்தமாயும் உள்ளது ப்ரஹ்மம்' என்றிது முதலிய ஶ்ருதிகளாலும் அதற்கு ஒத்தாசையான யுக்திகளாலும் கிடைக்கிறது. யுக்தி எதுவெனில் -- கீழ்ச்சொன்ன த்ருஷ்டாந்தத்தில் பாலைவனத்தில் பரவின ஸூர்யகிரணத்தில் ஜலப்ரமம் உண்டாகிறது. இதுபோலவே அந்தந்த ப்ரமங்களில் ஒரு வஸ்துவிலே மற்றொரு வஸ்துவுக்கு ப்ரமம் உண்டாகிறது. அவ்விதமே இங்கும் இந்த ப்ரபஞ்சத்தினுடைய ப்ரமம் ஒரு வஸ்துவில் உண்டாயிருக்கவேண்டும். அந்த வஸ்து ஸத்யமன்று என்று ஒப்புக்கொண்டால், அதன் விஷயமான ப்ரமத்திற்கு *ஆதாரம் ஒன்று ஒப்புக்கொள்ளவேண்டும். இப்படியே மேல் மேல் ஆதார #பரம்பரை ஒப்புக்கொள்ளவேண்டியதாக வருகிறது. ஆகையால் ப்ரபஞ்ச ப்ரமத்திற்கு ஆதாரமான வஸ்து ஸத்யமாக உள்ளது என்று ஒத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்பதே.

*ஆதாரம் -- எதில் ஒன்றுக்குத் தோற்றம் ஏற்படுகிறதோ அது ஆதாரம்.

#பரம்பரை -- ஒன்றின் மேல் ஒன்றாகத் தொடர்ந்து ஒரு முடிவின்றிக்கே வருவது.

தொடர்வது
प्रपञ्चमिथ्यात्वनिरूपणम् –– ப்ரபஞ்ச மித்யாதவ நிரூபணம்

ஸித்தாந்த த்ரய ஸங்க்ரஹம் 3

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Wed, 07 Jan 2026 08:03:00 +0000

॥द्वैतसिद्धान्तप्रकरणम्॥

த்வைத-ஸித்தாந்த-ப்ரகரணம்.

இந்த ஸித்தாந்த-ப்ரவர்த்தகர்

ஸ்ரீ ஆநந்த-தீர்த்தர்.

श्रीमन्मध्वमते हरिः परतरः सत्यं जगत्तत्वतो

भिन्ना जीवगणा हरेरनुचरा नीचोच्चभावं गताः ।

मुक्तिर्नैजसुखानुभूतिरमला भक्तिश्च तत्साधनं

ह्यक्षादित्रितयं प्रमाणमखिलाम्नायैकवेद्यो हरिः ।।

ஸ்ரீமந்- மத்வ - மதே ஹரி: பரதர: ஸத்யம் ஜகத் தத்வதோ

பிந்நா ஜீவகணா ஹரோநுசரா நீசோச்சபாவம் கதா: |

முக்திர் - நைஜ-ஸுகாநுபூதி: அமலா பக்திச்ச தத் –– ஸாதனம்

ஹ்யக்ஷாதி - த்ரிதயம் ப்ரமாணமகில- ஆம்நாயைகவேத்யோ ஹரி: II

இந்த சலோகத்தின் தாத்பர்யத்தை விவரிக்கிறோம். ஸ்ரீ மஹாவிஷ்ணு எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் மேற்பட்டவன். இவனிடத்தில் எல்லா குணங்களும் நிறைந்திருக்கின்றன; அஜ்ஞானம் முதலிய ஒருவித தோஷமும் கிடையாது. ஆகையால் இவனுக்கு ஸர்வோத்தமத்வம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. இவன் தான் ஜகதீச்வரன்; இவன்தான் பர-ப்ரஹ்மம். இவன் ஜகத்தினுடைய ஸ்ருஷ்டி முதலான எட்டுக் காரியங்களைச் செய்கிறான். அவையாவன-ஸ்ருஷ்டி, ஸ்திதி, ஸம்ஹாரம், நியமனம், ஞானம், பந்தம், மோக்ஷம், இவன் ஸர்வஜ்ஞன், ஜகத்திலுள்ள ஸர்வ பதார்த்தங்களைச் சொல்ஓம் சப்தங்களால் மஹாயோக-வ்ருத்தியைக் கொண்டு அவனே சொல்லப்படுகிறான். மஹாயோக-வருத்தியாவது-சப்தத்தின் பூர்ணமான அவயவ-சக்தி-விசேஷம்.

இவனுக்கு அப்ராக்ருதமாய் நித்யமான ஒரு சரீரமுண்டு. இந்த சரீரத்தில் பாதம் முதல் தலை யளவான ஸர்வாவயவங்களும் ஞானாநந்தாத்மகமாயிருக்கிறது. 'இதில் கண், காது முதலான எல்லா இந்திரியங்களும் நித்யமாயுண்டு, ஒவ்வொரு இந்திரியமும் தனித்தனியே ரூபம் ரஸம் முதலிய எல்லாவற்றையும் க்ரஹிக்க ஸாமர்த்தியமுள்ளது. இந்த விக்ரஹமும், இதன் அவயவங்களும் இவன் ஸ்வரூபத்தைக் காட்டிலும் வேறுபட்டவை யன்று. இவன் ஒருவன் தான் 'ஸர்வத்திலும் ஸ்வதந்த்ரன்.

இவன் வாஸுதேவன், ஸங்கர்ஷணன், ப்ரத்யும்னன், அநிருத்தன் என்றும், மத்ஸ்யம், கூர்மம் முதலானதும், கேசவன் முதலானதுமான அநேக ரூபங்களுள்ளவன். எல்லா ரூபங்களும் ஞான-ஆநந்தாதி-குணங்களால் நிறைந்தவைகள். அளவிடமுடியாதவைகள். இவனிடத்தி லிருக்கும் ஞான-ஆநந்தாதி குணங்கள், க்ரியைகள், ரூபரஸாதிகள் எல்லாம் 'ஸ்வரூபத்தைக் காட்டிலும் வேறுபட்டவையன்று.

இவனுக்கு லக்ஷ்மி என்று ஒரு பத்னியுண்டு. இவள் பரமாத்மாவைக் காட்டிலும் வேறுபட்டவள். இவனொருவனுக்கு மாத்ரம் ஆதீனப்பட்டவள். இவனைக் காட்டிலும் ஞான-ஆநந்தாதிகளால் குறைந்தவள். இவள் தான் பகவானுக்கு அடுத்தவள். ஜீவாத்மாக்களெல்லாம் இவளுக்குத் தாழ்ந்தவர்கள். பரமாத்மாவுக்குப் போலவே இவளுக்கும் ஞான-ஆனந்த-ரூபமாய் அப்ராக்ருதமான சரீரமுண்டு. அநேக ரூபங்களுமுண்டு. அஜ்ஞானாதி தோஷங்கள் கிடையாது. இவளும் பரமாத்மாவைப் போலவே மஹா-யோக வ்ருத்தியால் எல்லா-சப்தங்களாலும் சொல்லப்படுகிறாள். இவளும் ஸர்வதேசத்திலும் வ்யாபித்திருக்கிறாள்.

இவர்களிருவர்தான் நித்ய-முக்தர். ஜீவாத்மாக்களில் நித்ய-முக்தர் கிடையாது; எல்லோருமே ஸம்ஸாரத்திலிருந்து முக்தி அடைகிறவர்கள். இந்த ச்லோகத்தில் "ஹரி:" *பரதர: (परः – உயர்ந்தவன். परतरः –– அதற்கும் உயர்ந்தவன்) என்கிற வித்தால் எல்லா ஜீவர்களைக் காட்டிலும் லக்ஷ்மி மேற்பட்டவள் என்றும் இவளைக் காட்டிலும் விஷ்ணு மேற்பட்டவன் என்றும் ஸூசிப்பிக்கப் படுகிறது. சராசர ரூபமான ஸ்கல ப்ரபஞ்சமும் உண்மையாயுள்ளது; அஸத்யமன்று. ஜீவாத்மாக்கள் பரமாத்மாவைக்காட்டிலும் ஒருவருக்கொருவரும் வேறுபட்டவர் கள். இவர்கள் ஸ்த்ரீ-ஜாதி, பும்.ஜாதி என்று இருவகைப்பட்டவர்கள். புருஷ ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் ஸம்ஸார-தசையில் கர்மத்தால் ஸ்த்ரீ-சரீரத்தை யடைந்தாலும் மோக்ஷத்தில் புருஷ-ஜாதீயராகவே இருப்பார்கள்.. ஸ்த்ரீ-ஜாதியர் ஸம்ஸார-தசையிலும் மோக்ஷ-தசை யிலும் ஸ்த்ரீ-ஜாதியராகவே இருப்பார்கள்.

இஜ்ஜீவர்கள் முக்தியோக்யர், நித்யஸம்ஸாரிகள், தமோயோக்யர் என்று மூன்று வகைப் பட்டிருப்பார்கள். இவர்களில் முக்தியோக்யர் தேவ-கணம், ரிஷி கணம், பித்ரு -கணம், சக்ரவர்த்தி-கணம், மனுஷ்யோத்தமகணம் என்று ஐந்து வகையினர். அந்தந்த கணத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு அந்தந்த ஸ்தானத்தை அடைய யோக்யதை யுண்டு. ப்ரஹ்மா, வாயு முதலானவர் தேவ- கணங்கள் ; நாரதர் முதலியவர் ரிஷி-கணங்கள்; சிராதிகள் பித்ரு-கணங்கள்; ரகு அம்பரீஷன் முதலியோர் சக்ரவர்த்தி-கணங்கள்.

(தொடரும்)

ஸித்தாந்த த்ரய ஸங்க்ரஹம் 2

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Wed, 07 Jan 2026 06:42:00 +0000

॥श्रिः॥

श्रिनिवासपरब्रह्मणे नमः

॥श्रिसिद्धान्तत्रयसंग्रहः॥

आत्मीयनित्यनिरवद्य नितान्तहृद्य-
विद्योतमानवपुरुत्थमहः प्ररोहै ।
मेघङ्करं वृषगिरेः शिखरं वितन्वन्
देवो दयाजलनिधिर्दिशतु श्रियं नः ॥

ஆத்மீய நித்ய நிரவத்ய நிதாந்த ஹ்ருத்ய
வித்யோதமான வபுருத்த மஹ: ப்ரரோஹை:
மேகங்கரம் வ்ருஷகிரே: சிகரம் விதந்வந்
தேவோ தயா ஜலநிதிர் திசது ஸ்ரீயம் ந:

இதன் அர்த்தம் -

தன்னுடையதாய், எப்பொழுதும் தோஷலேசமில்லாததாய், மிகவும் அழகானதாய், விசேஷித்துப் ப்ரகாசித்துக்கொண்டிருக்கும் திருமேனியி னின்றும் உண்டாகியிருக்கிற காந்தியின் முளைக்குறுத்துகளால் திருமலை யினுடைய சிகரத்தை, மேகத்தை உண்டாக்குவதாகச் செய்துகொண்டிருக்கிற வனாயும், கருணைக்கடலாயுமிருக்கிற ஶ்ரீநிவாஸன் நமக்கு ஞானஸம்பத்தை கொடுப்பானாக.

தாத்பர்யம்:- அனுபவிக்க அநுபவிக்க திருப்தியில்லாதபடி மேல் மேல் அநுபவத்தில் ஆசையையுண்டாக்கும் அழகையுடைய, நீர் கொண்ட மேகம் போன்ற தம்முடைய திருமேனி காந்திகளால் திருமலையின் சிகரத்தை மேகத்தால் வ்யாபிக்கப்பட்டது போல் செய்து கொண்டிருக்கும் ஸ்ரீநிவாஸன் நமக்கு ஜ்ஞான ஸம்பத்தைக் கொடுப்பானாக. லோகோஜ்ஜீவனார்த்தமாக ஸர்வேச்வரன் ப்ரவர்த்திப்பித்த உபநிஷத்துக்களின் ஸித்தாந்தமாக அவ்வோ வாதிகள் நிர்ணயித்த ஸித்தாந்தங்கள் பல உண்டு. அவைகளில் த்வைதம், அத்வைதம், விசிஷ்டாத்வைதம் என்று சொல்லப்படுகிற இம்மூன்று ஸித்தாந்தங்களின் ஸ்வரூபம் இங்கு ஸங்க்ரஹமாக நிரூபிக்கப்படுகிறது.

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Mon, 05 Jan 2026 06:33:00 +0000

||ஸ்ரீ :||

முகவுரை

||ஸ்ரீ :||

முகவுரை

இந்த கிரந்தத்தின் கர்த்தாவான மஹாமஹோபாத்யாய ஸ்வாமியை அறியாதார் இல்லை. ஆஸேது ஹிமாசலம் உள்ள பண்டிதர்கள் இவருடைய அரும் பெருமையையும் அநிதர ஸாதாரணமான வைதுஷ்யத்தையும் அறிவர். அத்யாத்ம சாஸ்த்ர ஞானத்தில் இவரினும் பெரியாரில்லை. வயதில் மிக முதிர்வும் மிக்க தேக அசக்தியுமுள்ள இந்த ஸ்வாமியினுடைய அத்யந்த விலக்ஷணமான ஞானத்தை ஒரு அத்யாத்மதீபம்போல் இந்த கிரந்தமுகமாக உலகத்திற்கு சாச்வதமாய் பிரகாசித்துக் கொண்டு யாவர்க்கும் தெளிவான ஞானம் உண்டாகும்படிக்கும், ஸம்சய விபாயயங்கள் ஏற்படாமல் இருக்கும் படிக்கும் மிகத் தெளிவாக இந்தகிரந்தம் செய்தருளியிருப்பது லோகோபகாரம் ஆகும். ஸங்கல்ப ஸுர்யோதயத்தின் பத்தாவது அங்கத்தில் "வித்யாஸந்ததிக்கும் உலகத்தில் விச்சேதம் வாராதபடி செய்ய விஞ்ஞாபனம் செய்கிறேன். ச்ருதிகளின் பாக்யமான பகவானிடத்தில் ஸர்வதா மனதையுடைய இம்மஹான் பூமியில் எழுந்தருளி யிருக்கிற ஸமயத்திற்குள் தத்வம் முழுவதுமறிந்த இவரிடம் அறியவிரும்பும் விஷயங்களை எல்லாம் அவதானத்தோடுகேட்டு அறிந்து கொள்வீராக" என்று ஸாதித்திருக்கிறபடிக்கும் "பீஷ்மர் எழுந்தருளி யிருப்பதற்குள் மனதிலுள்ள ஸம்சயங்களை எல்லாம் கேட்டுத் தீர்த்துக் கொள்ளும்" என்று தர்மபுத்திரரைப் பார்த்து ஸர்வசம்சயங்களுக்கும், சேத்தாவான கீதாசார்யன் ஏவினபடிக்கும் இந்த விபூதியில் இந்த ஸ்வாமி எழுந்தருளியிருக்க நாம் பாக்யம் பெற்றிருக்கிற காலத்திலேயே இவருடைய ஞானங்கள் எல்லோருக்கும் பிரயோஜனமாகும்படி பிரகாசமாவது நம்

முடைய பாக்யமே.

உத்தரதேசத்தில் வித்யைக்குப் பெயர்போன காசி முதலிய மஹா நகரங்களில் வேதாந்த வாதங்கள் பிரபலமாக நேர்ந்த காலங்களில் அங்கே ஸஞ்சாரம் செய்து கொண்டிருந்த ஜகத் குருக்களான ஸ்ரீஉத்தராதிஸ்வாமிகளும், ஸ்ரீபிரதிவாதி பயங்கரம் ஸ்வாமியும் இவரை எழுந்தருளப்பண்ணி இவரைக் கொண்டு வாதங்கள் செய்வித்து அங்கேயுள்ள எல்லா வித்வான்களும் இவருடைய பாண்டித்யத்தை புகழ்ந்தது எல்லோருக்கும் பிரஸித்தம். ஈசாவாஸ்ய உபநிஷத்துக்கு வியாக்யானம் செய்கிறது என்கிற வியாஜத்தைக்கொண்டு

.எல்லா உபநிஷத்துக்களையும் அதிலும் முக்யமான சாந்தோக்யத்திலுள்ள ஸத்வித்யையையும் அபூர்வமாகவும் அத்புதமாகவும் அசும்பிதசரமாகவும் விசாரித்து இவர் ஒரு கிரந்தம் செய்திருக்கிறார். அது சீக்கிரத்தில் பிரசுரமாகும். ஆனால் அந்த கிரந்தம் வித்வான்கள் மட்டும் நன்றாய் அறியக்கூடியது. இந்த கிரந்தம் மிகத்தெளிவாக எல்லோரும் அறியும்படி தமிழில் எழுதியது. இதில் மூன்று மதங்களின் பிரமாணப்பிரமேயங்களை எளிய நடையில் தெளிவாய்க் காட்டியிருக்கிறது. ஸ்ரீபாஷ்யம் ஸ்ரீநிவாஸனை முன்னிட்டுக்கொண்டு அவதரித்ததுபோல இவரும் வட மாமலையின் உச்சியை மேகமயமாகச்செய்யும் கிருஷ்ணமேகத்தினிடம் சாதகபக்ஷியின் விருத்தத்தை அவலம்பித்து இந்தக் கிரந்தத்தை செய்தருளியிருக்கிறார். விசிஷ்டாத்வைத தரிசனத்திலுள்ள ஸம்பிரதாய பேதாம்சங்கள் ஒன்றையும் பாராட்டாமல் எல்லோருக்கும் பொதுவாக தரிசனம் விளக்கப்பட்டிருக்கின்றது. சுமார் 20 வருஷங்களுக்கு மேற்பட்ட காலமாக உடையவர் ஸம்பிரதாயங்களுக்குள் சொல்லிக் கொள்ளும் பேதங்களைப்பற்றி யாதொரு விவாதமும் கூடாதென்றும் எல்லோரும் கலந்து அநுபவிக்க வேண்டும் என்றும் இந்த ஸ்வாமி பல ஸ்தஸுகளில் உறுதியாக ஸாதித்திருக்கிறார். அந்த நீதியிலேயே இந்த கிரந்த செய்தருளப்பட்டது எல்லோருக்கும் ரஸ்யம்.

ஸ்ரீபாஷ்யபிரஸ்தானத்தில் இந்த ஸ்வாமி அநவரதமும் பரிச்ரமப் பட்டுக் கொண்டேயிருந்துவருவதால் இந்தக் கிரந்தத்தில் பல இடங்களில் ஸ்ரீபாஷ்யத்தின் பதங்களும் பாவங்களும் அப்படியே ஒத்திருப்பதைக் காணலாம். 51 வது பக்கத்தில் "கண்களுக்கெட்டாத அர்த்தங்களை ச்ருதி தானே சொல்லி நிஷேதிக்கின்றதென்று சொன்னதாக ஆகும். இது பைத்தியக்காரனுடைய வியாபாரம் போலாகும்", என்று ஸாதித்திருப்பது पुनस्तदेव नानुन्मत्तः प्रतिषेधति என்கிற "ப்ரக்ருதைதாவத்' ஸூத்திரத்தின் பாஷ்ய வாக்யமே ஆகும். 'அநந்தசப்தத்தின்' அர்த்தத்தை விளக்குகையில் வஸ்து பரிச்சேதம் இல்லை என்பதற்கு "தனக்கு மேற்பட்ட ஒரு வஸ்து இல்லாமல் இருக்கையே ஒழிய மற்றொரு வஸ்துவே யில்லை என்னும்படி இருக்கை அன்று" என்று 55-வது பக்கத்தில் ஸாதிக்கப்பட்டது. இரண்டு பிரகாரங்களாக வஸ்துவினால் அளவில்லாமை ஸித்தாந்தத்தில் உபபாதிக்கப் பட்டிருந்தாலும் ஸர்வவஸ்து ஸாமானாதி கரண்யம் பொருந்தும். யோக்யதை என்கிற பிரகாரம் ந்யாய ஸித்தாஞ்ஜன வியாக்யானத்தில் ஸாதித்தபடி புத்தியில் நிச்சங்கமாக ஆரூடமாகாததாலும் இத்தனை குணந்தானுடையவன் என்று வஸ்துவின் உயர்த்தியை அளவிட இயலாது என்கிற பக்ஷத்தில் மற்றொரு பக்ஷமும் அடங்கிவிடுவதாலும் முதல் பக்ஷமே உயர்ந்தது என்பதைத் திருவுள்ளம்பற்றி ஸாதித்தது என்று கொள்ளவேண்டும். இங்கே இவ்வளவு குணந்தான் உள்ளவன் என்று வரையறுக்க இயலாமை என்கிற பக்ஷமே அநேகமாய் ச்லாக்யம். ஸ்வரூபத்தினாலும் குணத்தாலும் விபூதியாலும் மற்ற எந்த ஆகாரத்தினாலும் வேறெந்த வஸ்துவைக்காட்டிலும் இளப்பமாய் இருப்பது வஸ்து பரிச்சேதம் என்று ந்யாய ஸித்தாஞ்ஜனத்தில் நிஷ்கர்ஷமாய் அருளிச்செய்யப்பட்டது. 'எல்லாப் பொருள்களிலும் உட்புகுந்து உயிராக இருந்து ஸத்தையைக் கொடுத்து ஸ்திதியையும் பிரவ்ருத்தியையும் மஹாகுணத்தால் தான் ஸர்வ வஸ்து ஸாமாநாதிகரண்யத்தை ஸாதிக்க வேண்டுமாகையால் குணங்களி னால் நிரதிசயமான ப்ரகர்ஷம் என்கிற பக்ஷம் அழகானது' என்று "ஜந்மாத் யதிகரண' ச்ருதப்ரகாசிகை. 'ஸர்வவஸ்து ஸமாநாதிகரணார்ஹத்வ மும் இதில் அந்தர்கதம். ஸர்வ சரீரகத்வம்தானே அது. அதுவும் நியமந, தாரண சேஷித்வங்களின் எல்லைதானே' என்று அங்கே அருளிச்செய்யப்பட்டது.

"ஸ்வப்நத்தில் கண்ட வஸ்து தூங்கியெழுந்தபின் கண்ட தொழிய ஒன்றுமில்லை என்றும் முதலிலுண்டான ஞானம் ப்ரமமாய் அதில் தோன்றிய வஸ்துவும் அஸத்யமாகின்றது' என்று இங்கே 46-வது பக்கத்தில் ஸாதிக்கப்பட்டது அப்யுபகமவாதமென்று கொள்ளலாம். ஸ்ரீபாஷ்யத்தில் ஜிக்ஞாஸாதிகரணத்தில் அஸத்யமானதிலிருந்து ஸத்யத்திற்கு உத்பத்தியை நிரஸநம் செய்யுமிடத்து, ஸ்வப்னத்தில் ஏற்படும் புத்திகளுக்கு அஸத்யத்வம் இல்லை. அங்கே பார்க்கப்படும் விஷயங்கள் தானே பொய்யாகும். அந்த விஷயங்களுக்குள் தானே இல்லை என்கிற வாதம் காணப்படுகிறது. ஏற்பட்ட அறிவுகள் ஏற்படவில்லை என்று வாதமில்லையே யென்று ஸாதித்தது அப்யுபகம வாதத்தால் என்று ச்ருத ப்ரகாசிகையில் ஸாதிக்கப்பட்டது. அப்யுபகமமாவது :- "பிறர் சொல்லுவதை யாம் வாஸ்தவத்தில் நம் மதத்தில் ஒப்புக்கொள்ளா விடினும் கக்ஷிக்காக பிறர்சொல்லுவதை ஒப்புக்கொண்டே சொல்லுவது”. वैधर्म्याच्च न स्वप्नोदिवत् என்கிற ஸுத்திரத்தில் 'ஸ்வாப்ந பதார்த்தங்கள் அஸத்யமென்று ஒப்புக்கொண்டு அப்யுபகமவாதமாக பேசப்படுகிறது “என்று ச்ருதப்ரகாசிகை யில் ஸாதிக்கப்பட்டது. காரண தோஷமும் பாதகப்ரத்யயமும் ஸ்வாப்ந பதார்த்தங்களுக்கு உள்ளதாகையால் அது பிராந்தியாகும் என்று அங்கே தீபத்திலும் ஸாரத்திலும் ஸ்ரீபாஷ்யத்திலும் அருளிச் செய்யப்பட்டது. ஸூத்திரத்திலுள்ள சகாரத்தினால் ஸ்வப்ந பதார்த்தங்களும் அஸத்யமல்ல என்று பின்னாலே ஸ்வப்நாதிகரணத்தில் காட்டப்போவதாக ஸூசிப்பதாக தீபத்தில் வ்யாக்யானம் செய்யப்பட்டது.

ஸ்வப்னாதிகரணத்தின் அதிகரணஸாராவளியில்

स्वप्नेर्थास्सन्तु सृष्टास्तदपि बहुविधा दुस्त्यजा भ्रान्तिरत्र

प्रध्वस्तानामिदानीन्तनवदनुभवात्स्थायितादिभ्रमाच्च ।

सत्यं श्रुत्यादिसिद्धे श्रुतिपरिहरणायोगतः सृष्टिमात्रं

स्वीकृत्यांशे तु बाधाद् भ्रममपिहि यथाजागरं न क्षिपामः ॥

என்கிற ச்லோகத்திலும் அதின் வியாக்யான சிந்தாமணியிலும் ஸ்வப்ந பதார்த்தங்கள் பிராந்தி ஸித்தங்கள் ஒழிய உண்மையல்ல என்னும் பூர்வபக்ஷம் ஸத்யம் என்று பாதி அங்கீகாரம் செய்யப்பட்டது. லோகாநுபவத்தினாலும் அவைகள் பொய் என்று தோன்றினாலும் ச்ருதியில் ‘ஈஸ்வரன் ஸ்ருஷ்டிக்கிறான்' என்கிற ஸ்ருஷ்டி சப்தத்தால் அறிவிக்கப்படும் ஏதோ ஒரு. விதமான அநிர்வாச்யமும் லோகவிஜாதீயமும் நினைக்க நினைக்க கேவலம் ஆச்சர்யமும் ஒரு அஸ்திரமுமான இருப்பைக் கொள்ள வேண்டும். ஆனால் அவைகள் இல்லை என்று பாதிக்கப்படுவதால் ஜாக்ரத்தசையில் பாதத்தால் பிராந்தி என்று கொள்வதுபோல இங்கேயும் பிராந்தித்வத்தை அங்கீகரிக்கவேண்டுமென்று சிந்தாமணி. 'ச்ருதி சொல்லுவதையும் ஸ்வப்நாதிகரண ஸூத்ரங்கள் சொல்லுவதையும் கொண்டுமட்டும் நாங்கள் அஸத்யமல்ல வென்று லோகப்ரதீதியையும் தள்ளிப் பேசுகிறோம்' என்று ச்ருத ப்ரகாசிகையில் காண்கிறோம். சததூஷணியில் 30-வது வாதத்தில் ஸ்வப்நத்தில் ஏற்படும் ப்ரமரூபமான ஞானம் ஸத்யமாகையாலும் அந்த ப்ராந்தி ஞானத்தினால் சுபாசுபமான பலங்கள் சித்தமாகையாலும் அதனால் அஸத்யத்திற்கு உத்பத்தியென்பது ஸித்திக்காது. ஸ்வப்ந பதார்த்தங்கள் ஈச்வரஸ்ருஷ்டம் என்கிற பக்ஷத்தில் அவைகள் மித்யை என்பது ஸித்திக்காதாகையாலும் என்றும் ஸ்வப்நாதிகளிலும் பதார்த்தங்களைப் பார்ப்பது என்பது உள்ளது தானே. விஷயங்கள் மட்டுந்தானேயில்லை என்று பாதகப்ரத்யயம் உண்டாகிறது. எந்த இடத்தில் ஸ்வப்நத்தில் ஒரு பொருள் அறியப்படுகிறதோ அந்தவிடத்தில் அது இருக்கிறது என்பதில்லையே யென்னில் அது உசிதமில்லை. அந்தக் காரணத்தினால் பிராமாண்யம் மட்டுமே நிவ்ருத்திக்கும், அறிவுக்கு விஷயமானது போகாது என்று ஸாதிக்கப்பட்டது. இந்தக் கிரந்தத்தின் 56- வது பக்கத்தில் புராணங்களில் சொல்லப்படும் ஸ்வப்ந திருஷ்டாந்தத்திற்கு ஸ்வப்நத்தில் காணப்படும் வஸ்துக்கள் போல அஸ்திரமென்பது தாத்பர்யம் என்று அஸ்திரத்வாம்சத்தை "மின்னின் நிலையில்" என்கிற பிரகாரத்தினால் காட்டப்பட்டது. வாசஸ்பதி மிச்ரரும் மித்யாத்வம் என்று அவர்கள் சொல்வது அநித்யத்வம் என்று ஓரிடத்தில் கூறியிருக்கிறார். அதை ஸ்ரீ ரங்கராமாநுஜ ஸ்வாமியும் எடுத்துக் காட்டியிருக்கிறார். அப்படிக்கொள்ளில் ஒரு முக்யமான பேதாம்சம் போய்விடும். இது 43-வது பக்கத்தில் ஸ்பஷ்டமாய் ஸாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இந்த கிரந்தத்தை ஸேவித்துக்கொள்வதால் இந்த மதங்களின் முக்யமான அம்சங்களை எல்லோரும் எளிதில் தெரிந்துகொள்ளலாம்.

திருச்சினாப்பள்ளி, ஏ.வி.கோபாலாசாரி
12-6-34
.

வால்மீகி ராமாயணம்–உத்தர காண்டம் 50

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Wed, 19 Apr 2023 04:57:00 +0000

நூற்றிப் பத்தொன்பதாவது ஸர்க்கம்

[ராமன் பரமபதம் செல்லச் சித்தமானது.]

இவ்வாறு லக்ஷ்மணனைத் துறந்த ராமன் துக்கம் மேலிட்டவனாகிப் புரோகிதர்களையும், மந்திரிகளையும் பார்த்து யான் இப்பொழுது மகாசூரனும் தர்மிஷ்டனுமான பரதனை அயோத்யாதிபதியாக அபிஷேகஞ்செய்து யான் மஹாப்ரஸ்தானமாய் காட்டிற்குச் செல்லுகின்றேன். அதற்கு வேண்டிய எல்லா ஏற்பாடுகளையும் கால தாமதமின்றி செய்க. லக்ஷ்மணன் சென்ற வழியே பற்றி யான் இப்போது செல்கின்றேன் என்றான். அது கேட்டு பரதன் துக்கம் அதிகரித்தவனாகி அரசாட்சியை இகழ்ந்து, ராமனைப் பார்த்து, “ரகுநந்தன! அடியேன் சத்யமாக ஆணையிட்டுக் கூறுகின்றேன். தேவரீரை விட்டுப் பிரிந்து அடியேனுக்கு சுவர்க்கலோகம் கிடைப்பினும் அதனை விரும்பவில்லை. அவ்வாறே தேவரீரின்றித் தனியே இவ் வரசாட்சியையும் விரும்பவில்லை. தேவரீருக்குத் திருவுள்ளமாயின் இந்தத் தெற்கேயுள்ள கோசல நாட்டில் ·குசனுக்கும் வடகோசலத்தில் லவனுக்கும் முடி சூட்டலாம். நாம் மஹாப்ரஸ்தானம் புறப்படுகின்ற வ்ருத்தாந்தத்தைச் சீக்கிரம் சத்ருக்னனுக்குத் தெரிவிப்போம் என்றள். பரதன் இவ்வாறு கூறியது கேட்டு பட்டணத்து ஜனங்களனைவரும் துன்பத்தினால் தவிப்புண்டவராகித் தலைசாய்த்து தரையில் வீழ்ந்து கிடப்பதைக் கண்ட வஸிஷ்ட மஹரிஷி ராமனைப் பார்த்து, “ராமா! இதோ தவித்துக் கொண்டு பூமியில் வீழ்ந்து கிடக்கின்ற இந்த ஜனங்களைப் பார்! நீ இவர்களின் மனதை அறிந்து அதனை நிறைவேற்ற வேண்டும்,” என்று ப்ரார்த்திக்க ராமன் எல்லோரையும் எழுப்பி அவர்களைப் பார்த்து, 'யான்' உங்களுக்குச் செய்ய வேண்டியது எது' எனக் கேட்டான். ராமனது சொல் செவிப் பட்ட மாத்திரத்தில் எல்லா ஜனங்களும் மகிழ்ச்சியடைந்தவர்களாகி “ஆண்டவனே! தேவரீருக்கு எங்களிடத்தில் அன்பும் அருளும் உண்டாகில் தேவரீர் செல்கின்ற நல்வழிக்கு நாங்கள் எல்லோரும், புத்திர, மித்திர, களத்திராதிகளுடன் கூட வருமாறு அருள் புரிக. ராமா! தேவரீர் எவ்விடத்திற்கு எழுந்தருளுகின்றதோ அந்த இடத்திற்கு நாங்களும் தேவரீரை விடாது பின்தொடர்ந்து வருகின்றோம்.” என ப்ரார்த்தித்தனர். பட்டணத்து ஜனங்களுடைய திடமான பக்தியை ராமன நன்கறிந்து அவ்வாறே செய்வதாக அவர்களுக்கு வாக்களித்து அன்றைய தினமே தனது புத்ரர்களுக்கு பட்டாபிஷேகம் செய்தான்.

அப்பால் அவ்விருவர்களையும் மடி மீது உட்கார வைத்துக் கொண்டு அவர்களைக் கட்டி அணைத்து அடிக்கடி உச்சி முகர்ந்து போதிக்க வேண்டியவற்றை போதித்து பிறகு அவ்விருவர்க்கும் ஆயிரக்கணக்கான ரதங்களும் பத்தாயிரக்கணக்கான யானைகளும் கோடிக் கணக்கான குதிரைகளும், எண்ணற்ற ஐச்வர்யங்களும் அளித்து, துஷ்டியும், புஷ்டியும் அடைந்த ஜனங்களுடன் அவ்விரு ஸஹோதரர்களான குசலவரையும் அவரவருடைய நகரத்திற்கு அனுப்பினான். பிறகு ராமன் சத்ருக்னனிடம் சீக்கிரம் சென்று செய்தி கூறுமாறு தூதர்களை அனுப்பினான்.

நூற்றியிருபதாவது ஸர்க்கம்
[ஸ்ரீராமன் விபீஷணன் முதலியோருக்கு ஆஞ்ஞாபித்தல்]

அவ்வாறே தூதர்கள் விரைவில் சென்று மூன்று தினங்களில் மதுராபுரி போய்ச் சேர்ந்து சத்ருக்னனைப் பார்த்து 'ராஜனே! ராமன் லக்ஷ்மணணைத் துறந்து விட்டான். பிரம்மலோகஞ் செல்வதாகக் கால புருஷனுக்கு வாக்களித்தான் குசனுக்கு விந்தியமலைக்கருகில் குசாவதி யென்னும் ஒரு நகரமும். லவனுக்கு சிராஸவதி யென்னும் சிறந்த பட்டணமும் நிருமித்து, அப்புரிகளிலிருந்து அரசு புரிந்து வருமாறு, அவர்களுக்கு நியமித்து, அயோத்யாபுரியில் எவருமில்லாதபடி அதனை சூன்யமாக்கி விட்டு ஸ்ரீராமனும், பரதனும் சுவர்க்க லோகஞ் செல்லச் சித்தமாயிருக்கின்றனர். தம்மைப் பின் தொடர்ந்து பட்டணத்து ஜனங்கள் எல்லோரும் வருமாறு ராமன் அனுமதியளித்திருக்கின்றார். ஆதலால் தேவரீர் காலதாமதஞ் செய்யாது அயோத்திக்கு எழுந்தருள்க” என்றனர். சத்ருக்னன் அது கேட்டுத் தனது குலம் க்ஷீணமாகுங் காலம் வந்தது எனத் தெரிந்து தனது மந்திரிகளையும், புரோகிதரான காஞ்சன முனிவரையும் வரவழைத்து, நடந்த விருத்தாந்தங்கள் அனைத்தையும் அவரிடம் கூறித் தானும் தனது சேனைகளையும் செல்வங்களையும், அவ்விருவர்களுக்கும் சமமாகப் பங்கிட்டுக் கொடுத்து சுபாகு மதுராபுரியிலும், சத்துருக்காதி வைதீச பட்டணத்திலுமிருந்து ராஜ்ய பரிபாலனஞ் செய்து வருமாறு கட்டளையிட்டுப் பிறகு தான் மட்டும் ஒற்றைத் தேரோடு புறப்பட்டு விரைவில் சென்று அயோத்தியை அடைந்து ராமனை வணங்கி, “எங்களாண்டவனே! அடியேன் நம் சிறுவர்களிருவருக்குமே ராஜ்ய பரிபாலனம் செய்து வருமாறு விதிப்படி முடி சூட்டி தேவரீர் திருவடி நிழலை யொற்றி வரச் சித்தமாகி இப்பொழுது இங்கு விடை கொண்டேன். யாதொன்றும் மறுத்துரையாது அடியேனது விண்ணப்பத்தை நிறைவேற்றும்படி ப்ரார்த்திக்கிறேன்” என்றான். ராமன் சத்ருக்னனது சலியாத திடமான பக்தியை அறிந்து ‘அப்பனே! அப்படியே யாகுக’ என்றான். அப்பொழுது இச் செய்தியைக் கேள்வியுற்ற எல்லாரும் ராக்ஷஸர்களும் வானரர்களும் முறையே தேவேந்திரனையும், விபீஷணனையும், சுக்ரீவனையும் முன்னிட்டுக் கொண்டு ராமனிடம் வந்து சேர்ந்தார்கள். வானரர்களும், ராக்ஷஸர்களும் ராமனைப் பார்த்து, ‘சுவாமி! தேவரீரைப் பின் தொடர்ந்து வர ஆயத்தமாகி நாங்கள் அனைவரும் வந்து சேர்ந்தோம்.ஹே புருஷோத்தமா! எங்களை இங்கு தனியே விட்டுத் தேவரீர் மட்டும் எழுந்தருளுவதாயின் எங்களை யம தண்டத்திற்குக் காட்டிக் கொடுத்ததாகி விடும்’ என முறையிட்டுக் கொண்டனர். அப்பொழுது ராமன் சுக்ரீவனைப் பார்த்து “மித்ர! நான் கூறுவதைக் கேள். தேவலோகத்திற்காயினும், பரமபதத்திற்கே யாயினும் நான் உன்னை விட்டுப் போகிறவனில்லை’, என உறுதி மொழி கூறினான். பிறகு ராக்ஷஸ ராஜனான விபீஷணனைப் பார்த்து ‘விபீஷணா! எவ்வளவு காலம் இப் பூமியில் ஜனங்கள் வாழ்கின்றனரோ அவ்வளவு காலம் நீயும் இலங்காபுரியில் உயர்வு பெற்று வாழ்வாய். சந்திர சூரியர்கள் எவ்வளவு காலம் ப்ரகாசிக்கின்றனரோ. இப் பூமி யெவ்வளவு காலம் அழியாதிருக்கின்றதோ, என்னுடைய கதை இப் பூமியில் எவ்வளவு காலம் மேன்மை பெற்று விளங்குகின்றதோ அவ்வளவு காலம் நீ அழியாது அரசு செலுத்தி வருக. விபீஷணா! இந்த்ராதி சகல தேவதைகளாலும் எப்பொழுதும் ஆராதிக்கப் படுகின்றவரான இக்ஷ்வாகு குலதேவதையான ஸ்ரீஜகந்நாதனை ஆராதிதது வரக்கடவது’ என்று சொல்ல, விபீஷணனும் திருவுள்ளப்படி நடக்கக் காத்திருக்கின்றேன், என ஒப்புக் கொண்டான் பிறகு ராமன் மாருதியைப் பார்த்து “பவனதனய! நீ சிரஞ்சீவி யாயிருக்க ஆசை கொண்டவன். இவ்வுலகத்தில் எனது காதை எவ்வளவு காலம் வழங்குகின்றதோ அவ்வளவு காலம் நீ இப்பூமியில் புகழுடன் வாழ்க” என்று சொல்ல, வாயுகுமாரன் உள்ளம் மகிழ்ந்து சுவாமி திருவுள்ளப்படி நடக்கக் காத்திருக்கிறேன் என்றான். அப்பால் ஜாம்பவானையும் மைந்ததுவிவிதகர்களையும் பார்த்து ராமன் அவ்வாறே கூறினான். விபீஷணன் முதலான சிரஞ்சீவிகளாகிய இவ்வைவரையும் பார்த்துக் கலி வரும் சமயம் தமது புத்ர பௌத்ராதிகளைப் பாதுகாத்துக் கொண்டு இப்பூமியிலே வசித்திருக்குமாறு ராமன் உத்தரவிட்டு, மற்றவர்கள் எல்லோரையும் தன்னுடன் புறப்பட்டு வருமாறு அருள் புரிந்தான்.

நூற்றி இருபத்தியொன்றாவது ஸர்க்கம்
(எல்லோரும் ஸ்ரீராமனைப் பின் தொடர்ந்து சென்றது]

மறுநாள் விடிந்தவளவில் ராமன் தன் புரோகிதரான வசிஷ்டரைப் பார்த்து “வாஜபேயத்தைப் பற்றிய வெண் கொற்றக் குடை யாம் செல்லும் ராஜ வழியிலே திகழ ப்ராஹ்மணர்களுடனே அக்னி ஹோத்ரம் ஜொலித்துக்கொண்டு முன்னே செல்க” என நியமித்தான். பிறகு வசிஷ்டரிஷி மஹாப்ரஸ்தானத்திற்குச் செய்ய வேண்டிய சடங்குகள் யாவும் செய்து முடிக்க ஸ்ரீராமன் மெல்லிய பீதகவாடை சாத்திக் கொண்டு விரல்களில் தர்ப்பையிலான பவித்ரங்கள் விளங்க, பிரம்ம மந்த்ரத்தை வாய்வெருவிக் கொண்டு ஒருவருடனும் பேசாமல் தனது இந்திரியங்களனைத்தையம் மேயாமல் அடக்கித் திருவடிகளில் பாதுகைகளின்றியே உதயகிரியினின்று எழுகின்ற சூரியனைப் போல ப்ரகாசித்துக் கொண்டு தனது மாளிகையினின்றும் அழகாகப் புறப்பட்டான். ஸ்ரீராமன் பட்டணத்தை விட்டு எழுந்தருளுகையில் அவனது வலப் பக்கத்தில் பத்மமலர் கை கொண்ட மலர் மகளும், இடது பக்கத்தில் நிலமகளும் ஆகிய இருவரும் அடுத்துச் சென்றனர். அன்றியும் ஸங்கல்பம், பராக்ரமம், நானாவிதமான கணைகள் கார்முகம் எல்லாப் படைக்கலங்கள் பலவும் புருஷ ரூபங் கொண்டு கூடவே சென்றன. வேதங்கள் நான்கும் வேதியர் ரூபமெடுத்துப் போயின. பரிசுத்தமான காயத்ரீ மந்திரமும் ப்ரணவம், வஷட்காரம் முதலான வேறு பல மஹாமந்த்ரங்களும் காகுத்தனைப் பின் தொடர்ந்தன. மஹரிஷிகளும் ப்ராஹ்மணர்களும், பரமபதவாயில் திறக்கப்பட்டிருக்கிறதென்று உணர்ந்து ராமனுடன்சென்றனர். அந்தப்புரத்தின் த்வாரபாலர்களும், விருத்தர்களும், தாசிகளும். சேவகர்களும் எல்லா ஸ்த்ரீகளும், அலிகளும் (பேடிகளும்) பின் பற்றினர். பரத சத்ருக்னர்கள் ராமனையே தங்களுக்கு கதியாக நினைத்து அந்தப்புரத்துடனே காகுத்தனைத் தொடர்ந்தனர். பட்டணத்து மக்கள் எல்லோரும் ராமனைப் பின்பற்றினர். இவ்வாறு இராமன் ஸம்பந்தம் பெற்ற எல்லா ஸ்த்ரீ புமான்களும், பக்ஷி, பசு வாகனம் முதலிய சகல சராசங்களுடன் எல்லாப் பாபங்களும் நீங்கினவராகி பெரும் மகிழ்ச்சி கொண்டு ஸ்ரீராமனுடன் சென்றனர். அந்த சமயத்தில் அந்நாட்டில் கஷ்டமுள்ளவன் இல்லை. வெட்கமடைந்தவனுமில்லை. சகலமான பேர்களும் பேரானந்தக் கடலில் மூழ்கியிருந்தனர். ஸ்ரீராமன் பட்டணத்தை விட்டு எழுந்தருளுவதைப் பார்க்க வந்தவர் எவரோ அவர்களும் காகுத்தனைக் கண்டவளவில் மகிழ்ச்சி யடைந்தவராகிப் பரமபதஞ் செல்லப் பின்தொடரலாயினர். ஸ்ரீராமன் பரமபதமெழுந்தருளப் புறப்படுகையில் அயோத்யாபுரியில் ஒருவர் கண்ணிலும் தென்படாமல் மூலைமுடுக்குகளில் மறைந்திருந்த பூதங்களும், ஜங்கமஸ்தாவரங்களான எல்லா ஜீவன்களும் கூடவே புறப்பட்டுச் சென்றன அக்காலத்தில் அயோத்யாபுரியில் உயிருள்ள பொருள் ஒன்றேனும் ராமனைப் பின் தொடராது நிற்கவில்லை.

நூற்றியிருபத்தியிரண்டாவது ஸர்க்கம்
[காகுத்தனுடன் சென்ற எல்லா ஜீவன்களும் பரமபதம் பெற்றது.)

இவ்வாறு ஸ்ரீராமன் அயோத்தியினின்றும் புறப்பட்டு மேற்கு முகமாய் அரை யோஜனை தூரம் எழுந்தருளி புண்ணிய நதியான ஸரயூ நதியை அடைந்தான். அப்பொழுது சதுர்முகன், எல்லா தேவதைகளும் தேவரிஷிகளும், கோடிக்கணக்கான தேவ விமானங்களும் புடை சூழ அங்கு வந்து ஆகாயத்தில் நின்று ராமனைப் பார்த்து ‘ரகு குல திலகனே! உனக்குப் பல்லாண்டு பல்லாண்டு. ஸாக்ஷாத் ஸ்ரீமந் நாராயணின் அவதாரமான தேவரீர் இனி இவ்விண்ணுலகத்திற்கு எழுந்தருள்க. இனித் தம்பிமார்களுடன் கூடித் தம் தமக்குரிய ஸ்வபாவமான திருமேனியில் பிரவேசித்து அருள்க. வைஷ்ணவமான திருமேனியில் பிரவேசிக்கத் திருவுள்ளம் ஆயின் பிரவேசித்தருள்க. அல்லது நலமந்தம் இல்லதோர் நாட்டிற்கு நேரே எழுந்தருளத் திருவுள்ள மாயின் அப்படியே செய்தருளலாம். மனோ வாக்குகளுக்கு எட்டாதவரும். ஆதியந்தமில்லாதவரும் எல்லா உயிர்களையும் ஆதரித்து காப்பாற்றுபவரும் எங்கும் நிறைந்த பரம் பொருளும் நீரேயாதலின் எந்தத் திருமேனியில் ப்ரவேசிக்கத் திருவுள்ளமோ அதில் பிரவேசித்தருளலாம்” என்றார். காகுத்தன் திருவுள்ளத்தில் சற்று ஆராய்ந்து நன்கறிந்து தம்பிமார்களுடன் கூடித் தனது திருமேனியுடனே வைணவமான தனது சோதியில் கலந்து அருளினார். மஹா விஷ்ணுவினது மூர்த்தியில் ராமன் சேர்த்தியானது கண்டு எல்லா தேவதைகளும் அப்பெருமானை வணங்கி விசேஷமாகப் பூஜித்தனர். ஸ்ரீராமன் எழுந்தருளியவளவில் தேவலோகம் எல்லா பாபங்களுமொழிந்து நிர்மலமாகியது. அப்பொழுது விஷ்ணுதேவனது திருமேனியில் புகுந்த ராமன் நான்முகனைப் பார்த்து என்னிடத்து என்றும் இடைவிடாது அன்புள்ளவர்களாய் என்னைப் பிபைற்றி வந்திருக்கின்ற இந்த எல்லா மக்களும் புகுதற்கு மேலான உலகம் தருக” என்று கூற, சதுர்முகன் பகவானின் திருவுள்ளத்தை அறிந்து “சுவாமி! இவர்கள் ஸாந்தானிக மென்கிற உலகம் புகுந்து அங்கிருந்து நலமந்த மில்லதோர் நாட்டிற்போலவே பெரிய மகிழ்ச்சியை அனுபவிப்பார்கள்.

இவர்கள் மட்டுமேயன்றி பக்தி பண்ணுகின்றவைகளுமாகிய பசு, பக்ஷி முதலான திர்யக்குகளும் ப்ராணனை விட்டதால் ஸத்யலோகத்திற்கு மேற்பட்டதும் திரும்பி வருதல் இல்லாமை முதலிய பரமபதத்தின் பெருமைகள் பலவும் பெற்றுள்ள ஸாந்தானிக லோகம் சேர்ந்து பேரின்பம் பெறலாகும். வானர வீரர்கள் ஒவ்வொரும் ஒவ்வொரு அதிகார தேவதையின் அம்சமே ஆதலால் எவரெவர் எந்த எந்தத் தேவதையின் அம்சமாய் அவதரித்தனரோ அவரவர் அந்தந்த தேவ சரீரத்தில் பிரவேசிக்கலாகும் என்றார். நான்முகன் இவ்வாறு கூறியதும் எல்லோரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் சுக்ரீவன் சூரிய மண்டலத்தில் போய்ச் சேர்ந்தான். பிறகு அங்குள்ள ஜீவராசிகளும் சரயூ நதியில் கோப்ரதாரம் என்னும் துறையில் இறங்கி பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் ஆனந்தக்கண்ணீர் விட்டுக் கொண்டு மூழ்கின. மானிடர்கள் மானிட சரீரமொழிந்து தேவ விமானத்தில் ஏறினர். பசு, பக்ஷி முதலான எல்லா ப்ராணிகளும் அந்த நதியில் நீராடியவுடன் மிகப் பிரகாசமான திவ்ய சரீரம் பெற்று தேவலோகத்தை யடைந்து தேவதைகள் ஆயின. எல்லா ராக்ஷஸ வானரர்களும் தம் தம் சரீரத்தை ஒழித்து சுவர்க்கம் புகுந்து தம் தம் பிதாவான தேவதைகளின் சரீரத்தில் சேர்ந்து போயினர். இவ்வாறு ஸ்ரீராமன் அயோத்தியில் வாழும் சராசரம் முற்றவும் மிகச் சிறந்த மேலான நாட்டை யடையும்படி செய்து மகிழ்ச்சியுடன் முன் போல் எல்லாவற்றிலும், மூன்று லோகங்களிலும் வியாபித்திருக்கும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவாகத் தன் லோகத்தில் எழுந்தருளினார்.

நூற்றி இருபத்தி மூன்றாவது ஸர்க்கம்
[ஸ்ரீராமாயண பாராயணத்தால் உண்டாகும் பலன்]

இந்த ஸ்ரீராமாயணத்தை இப்பூலோகத்தவர் மட்டுமில்லாமல் தேவலோகத்திலுள்ள எல்லா தேவதைகளும், அதிகமான ஆதரத்துடன் அனுதினமும் கேட்டு மகிழ்ச்சி யடைகின்றனர். இந்த ராமாயண மென்னும் ஆதிகாவ்யமானது படிப்போர், கேட்போர் ஆதரிப்போர் ஆகிய எல்லோருக்கும் சகல பாபங்களையும் போக்கி ஆயுளும் ஐஸ்வர்யமும் அளிக்கவல்லது. வேதத்திற்குச் சமமான சிறப்புடைய இந்த ராம சரிதத்தை சிராத்த காலங்களில் அக்ஷ்ய பித்ரு திருப்தியின் பொருட்டு பித்ரு தேவதைகள் கேட்குமாறு படிக்கக் கடவர்கள், இந்த ராமாயணத்தில் ஒரு பாதம் படித்தாலும் புத்ரன் வேண்டுவோன் புத்திரனைப் பெறுவான பொருள் வேண்டுவோன் பொரும் அடைவான். அவன் செய்த பாபமனைத்தும் அழிந்து போகும். ஸ்ரீராமாயணத்தைப் படிப்பவருக்கு விசேஷமாக வஸ்த்ரமும், பசுவும் பொன்னும் அளித்தல் வேண்டும். ஸ்ரீராமாயணத்தைப் படிப்பவர் திருப்தி அடைவாராயின் சகல தேவதைகளும் திருப்தி அடைவார்கள். சகல சம்பத்தையும் கொடுப்பதான ஸ்ரீராமாயணத்தை கிரமமாகப் பாராயணஞ் செய்கின்ற புருஷன் இவ்வுலகில் புத்ர பௌத்ராதிகளுடனே கூடிப் பெருமை பெற்று வாழ்வது மட்டுமல்லாமல் மறுமையிலும் மோக்ஷத்தை யடைவான். தாசரதி திருநாட்டிற்கு எழுந்தருளிய பின் அயோத்யை பல வருஷ காலம் பாழாயிருந்து பிறகு குஷபன் என்பவன் ராஜாவாக வரும் காலத்து சிறப்பும் செல்வமும் பெற்று செழிப்புடைய நகரமாகும். என்று இவ்விதமாக ஸ்ரீராமாயணத்தை உத்தரகதையையும், பவிஷ்யத்கதையையும் சேர்த்துப் ப்ராசேதஸரான வால்மீகி பகவான் செய்து அருளினார். இதனை நான்முகன் பெருமையாகக் கொண்டாடி பிரதி தினம் படித்து வருகின்றார். இந்த ராமாயணத்தில் ஒரு ஸர்க்கமேனும் படிக்கக் கேட்பவன் கேட்ட மாத்திரத்தில் ஆயிரம் அசுவமேதமும், பதினாயிரம் வாஜபேயமும் செய்த பலனைப் பெறுகிறான். பிரயாகம் முதலான புண்ய தீர்த்தங்களிலும், கங்கை முதலிய புண்ய தீர்த்தங்கனிலும், நீராடினவனாகிறான். நைமிசாரணியம் குருக்ஷேத்ரம் முதலிய ஸ்தலங்களுக்கு யாத்ரை சென்றவனாகிறான். சூரிய க்ரஹண காலத்தில் குருக்ஷேத்ரத்தில் துலாபாரம் தானம் செய்பவனும் ஸ்ரீராமாயண பாராயணம் செய்யக் கேட்பவனும் ஒருவர்க்கொருவர் சமமானவர்களாம். இவ்விராமாயணம் முழுவதையும் சிரத்தையுடன் எவனொருவன் கேட்கிறானோ அவன் சகல பாபங்களிலிருந்து விடுபட்டு விஷ்ணு லோகத்திற்குச் செல்கிறான். பிராம்மணர் மூலமாகப் ப்ரதி தினமும் இந்த காவ்யத்தை கேட்குமாறு செய்து வரக் கடவர். இந்த ஸ்ரீராமாயணத்தை எவனொருவன் ஸம்பூர்ணமாகப் பாராயணஞ் செய்கின்றானோ அவன் தேகத்தை விடுங்காலத்தில் விஷ்ணு லோகம செல்கிருன என்பது ஸத்யம் (உண்மை). அவனும், பிதாவும், பாட்டனும், பிதாவுக்குப் பாட்டனும். இன்னும் அவருடைய தந்தைப் பாட்டன் முதலியவர்களும் விஷ்ணு லோகத்தை அடைகின்றனர். இதில் சிறிதும் ஸம்சயமில்லை. ஸ்ரீராமசரிதமானது எப்பொழுதும் அறம்,பொருள், இன்பம்,வீடு என்னும் நான்கு பேறுகளையும் கொடுக்கக் கூடியது ஆதலின் இதை ஒவ்வொருவரும் தினந்தோறும் படிக்கவாவது கேட்கவாவது வேண்டும். இதனைப் பூரண பக்தி, ச்ரத்தை விசுவாசங்களுடன் பாடிப் பாராயணஞ் செய்க. அவ்வாறு பாராயணம் செய்யும் உங்களுக்குப் பல்லாண்டு ஸ்ரீமஹாவிஷ்ணுவினது திருவருள் மேன் மேலும் உயர்ந்தோங்கும்.

இவ்வாறு வால்மீகி முனிவர் செய்தருளிய உத்தர ஸ்ரீமத் ராமாயணம் முற்றும்

ஸ்வஸ்தி ப்ரஜாப்ய: பரிபாலயந்தாம்
ந்யரய் யே ந மார்கேண மஹீம் மஹீசா: |
கோ ப்ராம்மணோப்ய: சுபமஸ் நித்யம்
லோகா ஸ் ஸமஸ்தாஸ் ஸுகினோ பவந்து||

மங்களம் கோஸலேந்த்ராய மஹநீய குணாப் தயே |
சக்ரவர்தி தநூஜாய ஸார்வ பௌமாய மங்களம் ||

சுபமஸ்து

ஓம் சாந்தி: சாந்தி: சாந்தி:

பலர் படிக்காத ராமாயணக் கதைகள்
முற்றும்

வால்மீகி ராமாயணம்–உத்தர காண்டம் 49

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Mon, 17 Apr 2023 00:42:00 +0000

நூற்றிப் பதினைந்தாவது ஸர்க்கம்
[ஸ்ரீராமனிடம் பிரம்மதேவன் தூதனுப்பியது]

ஸ்ரீராமபிரான் இவ்வண்ணம் தருமம் தழைத்தோங்க ராஜ்ய பரிபாலனஞ் செய்து வருகையில் ஒரு நாள் கால ருத்ரமூர்த்தி தவசி வேஷந்தரித்து, ராமனது அரண்மனை வாயிலில் வந்து, அங்கே வெகு தீரமாக நின்ற லக்ஷ்மணனைப் பார்த்து ‘யான் மகாப்ரபாவசாலியான அதிபல மகா முனிவரது தூதன். யான் ஒருபெரிய காரியத்தின் பொருட்டு வந்திருப்பதாக நீ வேந்தனிடம் விரைவில் அறிவிக்க’, என்று கூற, லக்ஷ்மணன் அங்ஙனமே விண்ணபஞ்செய்ய அத்தவசி யாவரினும் அற்புதமானதோர் ஒளிதிகழ ராஜசபையிற் சென்று ராமரை வாழ்த்த,ராமன் அவரை நன்கு வரவேற்றுப் பூஜித்து ஓர் சித்ராசனத்தில் எழுந்தருளச் செய்த பின் அவரைப் பார்த்து "தபோதனரே! தேவரீரது வரவு நல்வரவாகுக. தேவரீர் யாவருடைய தூதராக எழுந்தருளியதோ அவரது பணிப்பை யருளிச் செய்க" என்றான். அது கேட்டு அம்முனிவர் ‘ராமா என்னைத் தூதனுப்பிய தபோதனர் மொழிந்த இதவசனத்தைக் கேட்க விருப்பமாயின் நாமிருவர் மாத்திரமே தனித்திருக்கையில் அதனைப் ப்ரஸ்தாவித்தல் வேண்டும். அப்படி நாம் சம்பாஷிக்கு மளவில் யாவரேனும் அதைக் கேட்டாலும் அத்தருணத்தில் யாவரேனும் இங்கு வந்து பார்த்தாலும் அவர் உடனே மரணத்திற்கு ஆளாவாரென உக்ரமாகக் கட்டளையிட வேண்டும்’ என்றார். ராமன் ‘அங்ஙனமே ஆகுக’ என்று கூறி லக்ஷ்மணனை விளித்து ‘லக்ஷ்மணா! நீ வாயிலோனை அப்புறம் போக விடுத்து நீயே வாயிலில் காவல் காத்திருத்தல் வேண்டும். யானும் இம் முனிவரும் ஏகாந்தமாக சம்பாஷணை செய்கையில் எவரேனும் இங்கு வந்து பார்த்தாலும் இதனைக் கேட்டாலும் மரண தண்டனைக்கு ஆளாகுவர்’ என்று கட்டளையிட்டு லக்ஷ்மணனை அரண்மனை வாயிலில் காவல் இருக்கும்படி செய்து இருவரும் தனியே நின்றபோது ராமன் முனிவரைப் பார்த்து சுவாமி ‘இங்கு ஒருவருமில்லை இனி விசாரமின்றி மனத்திலுள்ளதை கூறலாம்’, என்றான்.

நூற்றிப் பதினாறாவது ஸர்க்கம்
(காலனுக்கும் காகுத்தனுக்கும் உரையாடல்]

அப்பொழுது அத்தவசி ராமனைப் பார்த்து "ராஜனே நான் பிரம்ம தேவனால் இவ்விடம் தூது அனுப்பப்பட்டவன். ஹே வீர! பூர்வத்தில் நான் உனக்கு புத்திரனாகப் பிறந்தவன். உலகங்களை அழிக்கும் நிமித்தமாக நீ என்னை உனது திவ்ய சக்தியினால் உண்டாக்கினை. நான் திரிபுர ஸம்ஹாரஞ் செய்த கால ருத்ரமூர்த்தியே யாவேன், பிரம்மதேவன் சொல்லியனுப்பியது யாதெனில் படைப்பு, அழிப்பு, அளிப்பென்னும் முத்தொழிலுக்கும் உரியனான நீ, சகல லோகங்களையும் ரக்ஷிப்பதே பெரிய விரதமாகக் கொண்டவனன்றோ? ஆதலின் அதன் பொருட்டு நீ உன்னடிச் சோதிக்கு (ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்கு) வந்து சேர வேண்டிய சமயம் வந்து விட்டது. ஆதியில் நீ உனது திவ்ய சக்தியினால் எல்லா உலகங்களையும் வயிற்றிலடக்கிப் பெரும்புறக் கடலில் பள்ளி கொண்டு முதலில் என்னைப் பிறப்பித்துப் பிறகு உனக்குப் படுக்கையான ஆதிசேஷனை தோற்றுவித்தாய். அப்பால் மகாபலிஷ்டர்களான மதுகைடபர்களைப் படைத்தனை. அவர்களில் கைடபன் என்னும் அசுரன் முதலை முத்துச் சிப்பி முதலியபோல் உடம்பில் எலும்புகளே மேலிட்டவனானது பற்றி பின் எலும்புகள் இப் பூமியெங்கும பரவி மலைகளும், மேடுகளுமாயின. மற்றவனான மதுவினுடல் மீன் முதலியவற்றின் உடலென நிணமே மேலிட்டிருந்தமையின் அது படிந்து பூமியெங்கும் புல் பூண்டு முதலியவை முளைக்கும் படியான செழிப்புடையதாகி மேதினியென்னும் பெயர் பெற்றது.

ராமா! நீ மனோ வாக் காயங்களுக்கு எட்டாத பரவாசுதேவன் என்ற ஆதி மூர்த்தியினின்றும் மகாவிஷ்ணுவாக தோன்றினாய். தவிர அதிதியினிடத்தில் உபேந்த்ரனாக வந்து பிறந்து தேவதைகளுக்கு நேர்ந்த துன்பங்களைப் போக்கினாய். இது இங்ஙனமாக, ராவணனை ஸம்ஹரிப்பதற்காக தசரதனுடைய புத்ரனாய் தோன்றினாய். ஆதியில் செய்த ஸங்கல்பப்படி நீ பூலோகத்தில் வசிக்க வேண்டிய ஆயுளளவு பூரணமரகி உன்னடிச் சோதிக்கு எழுந்தருள வேண்டிய காலம் நெருங்கி விட்டது. மறுபடி சில காலம் இங்ஙனம் பூலோகத்திலேயிருந்து ஜனங்களைப் பரிபாலித்து வரவேண்டுமென விருப்பமாயின் அப்படியே செய்க. உனக்குப் பல்லாண்டு பல்லாண்டு. தேவலோகத்திற்கு உனக்கு வர விருப்பமாகில் சகலமான தேவர்களும் உனது வரவை எதிர்பார்த்திருக்கின்றனர். அங்கே எழுந்தருளி அவர்கட்கு சேவை சாதித்து அவர்களுடைய விருப்பத்தை தணித்தருள்க,’ என விண்ணப்பஞ் செய்யுமாறு இங்கு அனுப்பினர்” என்றார். நான்முகன் சொல்லியனுப்பியதாகக் கால ருத்ர மூர்த்தி கூறியதைக் கேட்டு ராமன் சிரித்தவாறு "ஹே! தேவ! மூவுலகத்தவர்க்கும் ஆக வேண்டிய கார்யத்தை முடித்தலின் பொருட்டே நான் இங்கு வந்து பிறந்தேன், இனி யான் வந்தவிடம் போய்ச் சேருகிறேன். மனத்தில் நினைத்ததையே சதுர்முகன் கூறியனுப்பினான். ஆதலின் அது விஷயத்தில் எனக்கு விசாரம் ஒன்றுமில்லை. எனது பக்தர்களான தேவதைகளுக்கு வசப்பட்டவனாதலின் அத் தேவர்களில் முதல்வனான பிரமதேவன் கூறுகின்றவாறே நடக்கக் கடமை உள்ளவன்" என்றான்.

நூற்றிப் பதினேழாவது ஸர்க்கம்
[துர்வாச முனிவர் வந்ததும் லக்ஷ்மணன் பிரிந்ததும்]

காலனும் காகுத்தனும் இவ்வாறு சம்பாஷணை செய்து கொண்டிருக்கையில் துருவாச ரிஷி ஸ்ரீராமனைத் தரிசிக்க வேண்டி அரண்மனை வாயிலை அடைந்து அங்கு காவல் காத்திருந்த லக்ஷ்மணனைப் பார்த்து, ‘சீக்கிரம் என்னை ராமனிடம் அழைத்துச் செல்லுக’ என்றார். லக்ஷ்மணன் அது :கேட்டு முனிவரை நமஸ்கரித்து ‘தேவர்க்கு ஆக வேண்டிய கார்யம் எதுவோ அதை அடியேன் நிறைவேற்றுகிறேன். மன்னவன் மற்றெரு கார்யத்தை மேற்கொண்டிருப்பதால் அவனைப் பார்க்க ஒரு முகூர்த்த காலம் பொறுத்தருள வேண்டுகிறேன்’ என, துர்வாசர் கோபத்தினால் கண்கள் சிவந்து ‘யான் வந்திருப்பதை நீ இந்த நிமிஷமே ராமனிடம் தெரிவிக்க வேண்டும். தவறினால் உன்னையும் இத்தேசத்தையும், நகரத்தையும் நான் சபித்துவிடுவேன். ராமனையும்,பரதனையும், உங்கள் ஸந்ததிகளையும் சபித்துவிடுவேன். மேலெழுந்த கோபத்தை நான் மீண்டும் உள்ளடக்க வல்லவன் அல்லேன்’ என கோபமாகக் கூறினார். சொன்ன வண்ணஞ் செய்யும் தவப் பெருமை பெற்ற துருவாச முனிவர் கூறிய க்ரூரமான வார்த்தைகளைக் கேட்டு லக்ஷ்மணன் சிறிது யோசித்து என்னொருவனுக்கு மரணம் நேர்ந்தாலும் நேரட்டும். இம் முனிவரின் கோபத்திற்கு ஆட்பட்டு யாவும் அழியாதிருந்தால் போதும்' என மன உறுதி செய்து கொண்டு உள்ளே சென்று முனிவர் வந்திருக்கின்ற செய்தியை ராமனிடம் விண்ணப்பஞ் செய்தான். கோபமுனிவர் வந்திருப்பது கேட்டு காகுத்தன் காலமூர்த்திக்கு விடை கொடுத்தனுப்பிவிட்டு உடனே துர்வாசரை எதிர்கொண்டு சென்று அவரை வணங்கி பூஜித்து கைகூப்பியவாறு அவரைப் பார்தது ‘சுவாமி அடியேனுக்கு இப்போது என்ன கார்யம் நியமிக்கின்றது’ என்று வினவ அந்த ரிஷி ராமனைப் பார்த்து ‘தருமமே துணையாகக் கொண்ட கரகுத்த! யான் ஆயிரம் வருஷங்களாக எந்தவிதமான ஆகாரமும் இன்றி அருமையான தவம் புரிந்தேன். ஆதலால் எனக்குப் பசி அதிகமாக இருக்கின்றது. விதிமுறைப்படி எனக்குப் போதுமான போஜனமளிக்க வேண்டுகின்றேன், என்றார் ராமன் அது கேட்டு மகிழ்ச்சியுடன் அவருக்கு முறைப்படி போஜனம் அளிக்க, அமுதமயமான அவ்வுணவை அருந்தவ முனிவர் அருந்தி உள்ளம் மகிழ்ந்தவராகி ராமனை ஆசீர்வதித்து விடைபெற்று தமது ஆச்ரமத்திற்குச் சென்றார். அப்பால் ராமன் கால ருத்ரமூர்த்தி கூறிய க்ரூரமான வார்த்தையை நினைத்து தவித்தவனாகி மிகவும் தீனனாய்த் தலை குனிந்து ஒன்றும் சொலல வாய் எழாமல் நின்று நமக்கு சகோதரனேது? வேலைக்காரனேது? ஒருவருமில்லை என்று நிச்சயித்து மௌனமாய் இருந்தான்.

நூற்றிப் பதினெட்டாவது ஸர்க்க்கம்
[ராமன் லக்ஷ்மணனை பிரிந்தது.]

இவ்வாறு வாய் திறவாமல் மௌனமாய் நின்ற இராமனை பார்த்து லக்ஷ்மணன் மகிழ்ச்சியடைந்தவனாகி "எனக்காக தேவரீர் வருந்துவது உசிதமில்லை. அன்று விதித்தவாறே யன்றோ யாவும் நடந்தேற வேணும். காலகதி இப்படிப்பபட்டதுதான். ஆதலால் தேவரீர் அடியேனைத் துறந்து, செய்த ப்ரதிக்ஞையை நிறைவேற்றி அருள்க. செய்த ப்ரதிக்ஞயைப் பரிபாலியாது தவறினவர்கள் நரகமே புகுவார்கள். தேவரீருக்கு அடியேனிடம் அன்பும் அருளும் உள்ளனவாயின், மனதில் சிறிதும் கலக்கமில்லாமல் அடியேனைத் துறந்து தர்மத்தை வளரச் செய்க”, என்றான். லக்ஷ்மணன் இவ்வரறு கூறியதைக் கேட்டு ராமன் துக்கம் அடைந்தவனாகி மந்திரிமார்களையும், புரோகிதரையும் உடனே வரழைத்து, துர்வாசமுனிவர் எழுந்தருளியதையும், அவருக்கு முன் வந்த தவசியிடம் தான் செய்த ப்ரதிக்ஞயையும், அதன் மேல் நடந்த வ்ருத்தாந்தத்தையும். அவர்களிடம் கூற, அது கேட்டு அவர்கள் ஒன்றும் தோன்றாமல் மௌனமாய் இருந்தனர். அப்பொழுது வஸிஷ்டர் ராமனைப் பார்த்து ‘ஹே, தாசரதே! உனக்கு இப்படிப்பட்ட சங்கடங்களும் இளையவனோடு பிரிவும் உண்டாகும் என முன்பே தெரிந்த விஷயமே. அதைப் பற்றி விசனமுறுவதில் பயனில்லை. விதியே வலியுள்ளதால் லக்ஷ்மணனைப் பிரிந்திடுக. செய்த ப்ரதிக்ஞயை வீணாக்கலாகாது. ப்ரதிக்ஞை வீணாகுமாயின் தர்மம் நசியும். தர்மம் நசித்தால் மூவுலகங்களும் தேவ ரிஷிகணங் களும் நசியும்; ஸந்தேஹமில்லை. ஆதலின் இம் முவுலகங்களின் நன்மைக்காக அவற்றின் பரிபாலகனாய் இருக்கின்ற நீ லக்ஷ்மணனைத் துறந்து ப்ரதிக்ஞையைக் காப்பாற்று ‘ என்றார்.

மந்திரிகள் பலருங் கூடிய பெரிய சபையில் வஸிஷ்ட பகவான் இவ்வாறு கூறக் கேட்டு இராமன் லக்ஷ்மணனைப் பார்த்து ‘லக்ஷ்மணா தர்ம நிலை அழியாமைக்காக யான் உன்னை இன்றோடு இழந்து விடுகிறேன். சாதுக்களுக்குத் த்யாகமும் வதமுமாகிய இரண்டும் சமமென விதிக்கப்பட்டிருக்கின்றனவன்றோ’ என்றான். இவ்வாறு இராமன் சொல்லியதும் லக்ஷ்மணன் கண்களில் நீர் ததும்ப ஐந்து இந்த்ரியங்களும் உள்ளமும் கலங்கினவனாகி நேராக சரயு நதிக்குச் சென்று ஸ்நாநம் செய்து கை கூப்பி வணங்கி ப்ராணாயாமஞ் செய்து பரவாசுதேவனது என்றும் அழிவில்லாத திருவடியையே மனதில் எண்ணி மரணமடைந்தான். அப்பொழுது இந்திராதி தேவர்கள் அப்ஸரஸ்ஸுகள் தேவரிஷிகள் எல்லோரும் லக்ஷ்மணன் மீது பூமாரி பொழிந்தனர். பிறகு மானிடர் ஒருவர் கண்ணுக்கும் புலப்படாமலேயே இந்த்ரன் லக்ஷ்மணனை அத்தேகத்துடனேயே தேவலோகத்திற்கு எழுந்தருளச் செய்துகொண்டு போனான் --- ஸாக்ஷாத் ஸ்ரீமஹா விஷ்ணுவினது அம்சத்தில் நாலில் ஒரு பாகமான அம் மஹாநுபாவன் எழுந்தருளியது கண்டு தேவர்களும், தேவரிஷிகளும், பெரும் மகிழ்ச்சி கொண்டவர்களாகி அவனைப் பூஜித்தனர்.

வால்மீகி ராமாயணம்–உத்தர காண்டம் 48

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Sat, 15 Apr 2023 04:17:00 +0000

நூற்றிப் பதினோராவது ஸர்க்கம்

[ராமன் பல யாகங்கள் செய்தருளியது.)

இராப்பொழுது கழித்து மறுநான் உதயமானவளவில் ராமன் எல்லா முனிவர்களையும் அழைப்பித்து அவர்களனைவரும் தத்தமக்சூரிய ஆசனங்களில் அமர்ந்த பின்னர் மற்றக் காவ்யத்தை கானம் பண்ணுமாறு தனது குமாரர்களுக்கு கட்டளையிட, அவர்கள் உத்தர ராம சரிதத்தை முறையே பாடத் தொடங்கினர். சீதையைப் பிரிந்த ராமனுக்கு இவ்வுலகம் முழுமையுமே சூன்யமாகத் தோற்றியது. ஆனால் ராமன் சோகம் தணியாதவனாகி அந்த யாகத்தை விதிமுறைப்படி நிறைவேற்றி அவரவர்களுக்கு செய்ய வேண்டிய சன்மானங்கனைச் செய்து சகலமான ராஜாக்களையும் வானர ராக்ஷஸர்களையும். மற்றுமுள்ள பலரையும் விடை கொடுத்தனுப்பி விட்டு. மைதிலியின் மோகமே மனதிற் குடிகொண்டவனாகி அயோத்யாபுரிக்குச் சென்றான். அப்பால் ராமன் தனது இரு குமாரர்களுடனும் கூடிக் களித்து அநேக யாகங்கள் செய்து தர்மம் வளரச் செய்தனனேயல்லது. மைதிலியை யன்றி மற்றெருத்தியை மனையாட்டியாக மணம் புரிய மனமிசைந்திலன். அவன் செய்த ஒவ்வொரு யாகத்திற்கும் ஸ்வர்ணசீதையே பத்னியாக நின்றாள். பொற்சீதையையே கொண்டு பதினாயிரமாண்டளவு ராமன் அநேகம் அசுவமேத யாகங்கள் செய்தருளினான். அதுவன்றி அவற்றினும் பதின்மடங்காய் வேண்டிய பொருள் செய்து வாஜபேயம் அக்னிஷ்டோமம் அதிராத்ரம் கோஸவம் இன்னும் அநேக யாக யஜ்ஞங்களும் செய்து விசேஷமான தக்ஷிணைகள் கொடுத்து அறநெறி தவறாது ப்ரஜைகளைப் பாதுகாத்து வந்தான். ராமன் இவ்வாறு ராஜ்ய பரிபாலனஞ் செய்து வருகையில் அவனை வானரர்களும் இராக்கதர்களும் ப்ரதி தினம் ஸேவித்து அவனை அக மகிழச் செய்து அவனது ஆணைக்குட்பட்டு நடந்து வந்தனர். ராமராஜ்யத்தில் காலந்தவறாது மாதம் மும்மாரி பொழிய ராஜ்யமெங்கும் செழிப்பாய் இருந்தது. நாட்டிலும் நகரத்திலுமுள்ள நானாவிதமான ஜனங்களும் புஷ்டியும், துஷ்டியும் அடைந்தனர். அந்நாளில் எவர்க்கேனும் அகால மரணமென்பதே சம்பவித்ததில்லை. ஒருவர்க்கும் ஒருவிதமான வ்யாதியும் உண்டானதில்லை. இவ்விதம் பலவாண்டுகள் செல்ல ராமனது தாய்மார்களான கௌஸல்யை, சுமித்ரை, கைகேயி முதலியோர் புத்ரர்களும்; பேரன்மார்களும் புடை சூழ்ந்திருக்க ஒருவர்பின் ஒருவராக சுவர்க்க லோகமடைந்து அங்கு தம் கணவனான தசரதனுடன் கூடிக் களிப்புற்றிருந்தனர். ராமன் அவர்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய சரம க்ரியை (மரணச் சடங்கு) முதலான எல்லாவற்றையும் யாவருக்கும் வேற்றுமையின்றி ஒரே சீராக நடத்திச் சிறந்த தருமங்களை அந்தணர்கட்கும் அருந்தவ முனிவர்கட்கும் அந்தந்த காலத்தில் தவறாமல் செய்து பிதுர் தேவதைகளுக்குப் ப்ரீதியை விருத்தி செய்பவையான பிண்ட பிதுர் யஜ்ஞம் முதலியவற்றையும் செய்து சந்தோஷிப்பித்தான். இங்ஙனம் அநேகமாயிர வருஷங்கள் சென்றன.

நூற்றிப் பன்னிரண்டாவது ஸர்க்கம்

[யுதாஜித்து ஸ்ரீராமனிடம் தூது அனுப்பியது கூறல்)

இவ்வாறு சில காலஞ் செல்லுகையில் ஒரு சமயம் கேகய தேசாதிபதியான யுதாஜித் மன்னன் ஸ்ரீராமனுக்கு பரிசாகப் பல்லாயிரம் நற்பரிசுகளும், விசித்திரமான வஸ்திரங்களும் அத்புதமான ஆபரணங்களும், கொடுத்துத் தமது புரோகிதரான கார்க்ய முனிவரை ராமனிடம் அனுப்பினான். அம்முனி வருவது கண்டு ராமன் தனது சைன்யங்களுடன் அவரை ஒரு நாழிகைவழிதூர மெதிர்கொண்டு சென்று தேவேந்திரன் தேவகுருவைப் பூஜிக்குமாப் போலே அவரைப் பூஜித்தான். அப்பால் ராமன் தன் மாமன் கொடுத்தனுப்பிய மேலான பொருள்களைப் ப்ரீதியுடன் பெற்றுக்கொண்டு ஒவ்வொருவர் யோக க்ஷேமங்களையும் வினவிய பின்னர் அம்முனிவரைப் பார்த்து ‘ஸ்வாமி! எனது நல்லம்மான் யாது நியமித்து அருளினார்?. தேவரீர் இவ்வளவு தூரம் எழுந்தருளின விசேஷம் யாது ?’ என வினவ, கார்க்ய முனிவர் கூறலுற்றனர். 'ஹே காகுத்தா நமது நாட்டிற்கருகில் மிக்க வளமுள்ள கந்தர்வதேசம் சிந்து நதியின் இருகரையும் பரவியிருக்கின்றதல்லவா? அந்நாட்டை சைலூஷனது மக்களும் சிறந்த பலிஷ்டர்களுமான கந்தருவர் அநேகமாயிரத்தவர் கைப்பற்றிக் கொண்டு அரசர்கள் பலரைத் துன்புறுத்தி வருகின்றனர், ஆதலால் ராமா! நீ உடனே அக்கொடிய கந்தருவர்களை வென்று அவர்களது நகரத்தை நமது ராஜ்யத்துடனே சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். இக்காரியம உன்னாலன்றி மற்ற எவராலும் முடியத்தக்கதன்று. நீ இக்கார்யத்திற்கு உடன் படவேண்டும், என்று உனது நலலம்மான் சொல்லியனுப்பினான்’ .எனக் கூறினார். மாமன் சொல்லியனுப்பிய வ்ருத்தாந்தத்தை மஹரிஷியின் மூலமாய்க் கேட்ட ராமன் பரதனை விழித்து நோக்கி, பிறகு அம்முனிவர் பெருமானைப் பார்த்து, ‘சுவாமி நம் பரதனது மக்களான மகாவீரர்களாகிய தக்ஷனும், புஷ்கலனும் அத்தேசத்திற்கு வருகின்றனர். இவர்கள் வேண்டிய படைகள் புடைசூழ பரதனை முன்னிட்டுப் புறப்பட்டு அங்குச் சென்று அக்கந்தருவர்களை வெற்றி கொள்வார்கள் பிறகு அவ்விராஜ்யத்தை இரண்டு பாகங்களாகப் பிரித்து அவ்விரண்டிலும் இவ்விரண்டு புத்ரர்களுக்கும் பட்டாபிஷேகஞ் செய்வித்துப் பரிபாலித்து வருமாறு ஸ்தாபித்து பரதன் திரும்பி என்னிடம் வந்து சேருவான்’ என்று கூறி, சீக்கிரம் சேனைகளுடன் புறப்பட்டுச் செல்லுமாறு பரதனுக்குக் கட்டளையிட பரதன் தனது குமாரர்களுடனும் பெருஞ்சேனையுடனும் புறப்பட்டுச் சென்று பதினைந்து நாட்கள் வழி நடந்து சுகமாகக் கேகய தேசம் போய்ச் சேர்ந்தான். தேவர்களாலும் வெல்வதற்கரியதான பரதனது சேனை பரதனைப் பின் தொடர்ந்து செல்லுகையில் தேவேந்திரனுடன் செல்லும் தேவசேனையென விளங்கியது.

நூற்றிப் பதிமூன்றாவது ஸர்க்கம்

(தக்ஷ புஷ்கலர்களை கந்தருவ தேசத்தில் அரசர் களாக்கியது.)

சதுரங்க சேனைகளுடன் வந்த பரதனைக் கண்டு கேகய ராஜனான யுதாஜித் மிகவும் சந்தோஷமடைந்து தானும் விரைந்து தனது சேனைகளுடனும் பரதனுடனும் கூடிப் புறப்பட்டு கந்தருவ நகரம் போய்ச் சேர்ந்தான். அது கண்டு கந்தருவர் அனைவரும் ஒன்று கூடி வந்து அவர்களை எதிர்த்தனர். அப்பால் அவ்விரு திறத்தவர்க்கும் மிகப் பயங்கரமாக ஏழுநாள் வரை வெற்றி தோல்வி இன்றி யுத்தம் நடந்தது. கட்கம், கத்தி, வில் முதலானவை முதலைகளாகவும், மனித சரீரங்களே பெரிய மரங்களாகவும் மிதக்க, உதிர வெள்ளம் எப்புறமும் பெருக்கெடுத்தோடியது. அக்காலையில் பரதன் மிகுந்த கோபங் கொண்டு பயங்கரமான ஸமவர்த்தமென்கிற காலமூர்த்தியினது அஸ்த்ரத்தை எடுத்துக் கந்தருவர்களின் மீது ப்ரயோகித்தான். அதனால் மகா பராக்ரமசாலிகளான மூன்று கோடி கந்தருவர்களும் கால பாசத்தால் கட்டுண்டவராகி க்ஷணப் பொழுதில் மாண்டனர். அப்பால் பரதன் மிகவும் செழிப்புள்ளவைகளான கந்தருவதேசத்திலும், காந்தார தேசத்திலும் ஒன்றுக்கொன்று ஏற்றத் தாழ்வின்றி சகல சம்பத்துக்களும் நிறைந்த தக்ஷசீலமென்றும் புஷ்கலாவர்த்தமென்றும் பெயர் பெற்ற இரண்டு அற்புதமான நகரங்களை நிருமித்து அவற்றிற்கு முறையே தக்ஷனையும், புஷ்கலனையும் அரசர்களாக்கினான். தேவ மாளிகை போல் மிகவும் அற்புதமாய் ஏழெட்டு அடுக்குள்ள மாளிகைகள் நிறைந்து பெரிய வீதிகளும், எல்லாப் பண்டங்களும் குறைவற நிறைந்த கடைவீதிகளும், ரமணீயமான உத்யானவனங்களும் அமைந்து அந்நகரங்கள் எவரும் வியக்கத் தக்கவைகளாய் விளங்கின. அங்கு எல்லா விவரங்களும் நீதிமுறைப்படி நன்கு நிறைவேறி வருமாறு தன்குமாரர்கள் அரசு புரியும் அதிசயத்தைக் கண்டு களிப்புற்று பரதன்: ஐயாண்டளவு அவ்விடத்தே வசித்திருந்து அப்பால் அயோத்திக்குச் சென்று ராமனை வணங்கி கந்தருவர்களை வதைத்த வரலாறுகளையும், தமது ஆட்சியை அங்கு ஸ்தாபித்த விதத்தையும் விண்ணப்பஞ் செய்ய, ராமன் அதுகேட்டு மிகவும் களிப்புற்றான்.

நூற்றிப் பதினாலாவது ஸர்க்கம்

(காருபத தேசத்தில் அங்கதன், சந்திரகேது களுக்கு மகுடாபிஷேகம் செய்தது.)

அப்பால் ஸ்ரீராமன் லக்ஷ்மணனைப் பார்த்து "லஷ்மணா! உளது குமாரர்களான அங்கதன் சந்திரகேது என்னுமிருவரும் இராஜ்ய பரிபாலனஞ்செய்யும் திறமையுடையவர்களாய் விளங்குகின்றனர். ஆதலால் அவர்களையும் ஓரிடத்தில் அரசர்களாக நியமிக்க வேண்டும். அதற்குத் தகுந்ததான தேசமொன்றை தெரிந்து சொல்’’ என்று கூறினான். அதுகேட்டு பரதன் "அண்ணா காருபதமென்கிற மிகவும் அழகான தேசமென்று உளதன்றோ? அஃது அரசாளுதற்கு ஏற்ற இடமாகையால் ஆங்கு அங்கதனுக்கும் சந்திரகேதுவுக்கும் அற்புதமான நகரங்கள் நிருபிக்கலாம்” என விண்ணப்பஞ் செய்தான். ராமன் அஃது உசிதமேயென்று கருதி அத்தேசத்தில் அங்கதீயை என்கிற பட்டணம் ப்ரதிஷ்டை செய்து அதில் அங்கதனை அரசு செலுத்தி வருமாறு நியமித்து, பிறகு வடக்கே மல்ல பூமியென்னுமிடத்தில் சுந்தரக்ரந்தை யென்ற திவ்யமான நகரமொன்றை நிருமித்து அதில் ஆட்சி புரியுமாறு சந்திரகேதுவுக்கு அபிஷேகஞ் செய்வித்து சந்தோஷமடைந்தான். லக்ஷ்மணன் அவர்களுடன் கூட சென்று அவர்கள் அரசாட்சி செய்யும் திறத்தைக் கண்டு வியந்து ஓராண்டு அளவு அங்கேயே இருந்து அப்பால் அயோத்தியை அடைந்து ராமனை வணங்கினான். பிறகு லக்ஷ்மணனும் பரதனும் ராமனுக்கு சகலவிதமான பணிவிடைகளையும் செய்துகொண்டு காலஞ் செல்வது தெரியாமலே பதினாயிர மாண்டுகளைக் கழித்தனர்.

வால்மீகி ராமாயணம்–உத்தர காண்டம் 47

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Wed, 12 Apr 2023 11:27:00 +0000

நூற்றேழாவது ஸர்க்கம்

[சீதை சபதஞ் செய்ய வருவதை ராமன் அறிதல்]

அன்று முதல் ராமன் நாள் தோறும் பல ரிஷிகளும் மன்னர்களும். வானரர்களும் புடைசூழச் சபையின் நடுவே முனிகுமாரர்களை வரவழைத்து மிகச் சிறந்ததும், சுபமானதுமான அவர்களது சங்கீதத்தைக் கேட்டுக் களி கூர்ந்தனன். இவ்ஙனம் பல நாள் நடந்து வருகையில் அக்காட்டிலேயே அக் குச லவர்கள் ஜானகியிடம் பிறந்த தனது புதல்வர்கள் என அறிந்து அகமகிழ்ந்து ராமன் ஒரு நாள் சபை நடுவே சிறந்த தூதர்களை விளித்து, 'நீங்கள் உடனே வால்மீகி முனிவரிடம் சென்று சீதை குற்றமில்லாத நல்லொழுக்கமுள்ளவளாயின் அம்முனிவரது அனுமதி பெற்று இச் சபையிலுள்ள அனைவர்க்கும் நம்பிக்கையுண்டாகும்படி அவள் தான் மிகப் பரிசுத்தமானவள் எனப் பிரமாணஞ் செய்யக் கடவள், என யான் சொன்னதாய் அம் முனிவரிடம் அறிவித்து இது விஷயத்தில் அவரது கருத்தும், சீதையின் கருத்தும் இத் தன்மையதெனத் தெரிந்து கொண்டு தீவிரமாக வருக’. என நியமித்தான். அத்தூதர்கள் வேகமாக வால்மீகி முனிவரிடஞ் சென்று ராமனுடைய கருத்தை வெளியிட்டனர். அது கேட்டு வால்மீகி முனிவர் 'தூதர்களே! உங்களுக்கு மங்களமுண்டாகுக. சீதாதேவி அப்படியே ப்ரமாணஞ் செய்வாள். குலமகட்குத் தெய்வம் கொழுநனே யன்றோ’ என்று அருளிச் செய்ய அவர்கள் ராமனிடஞ் சென்று அதை அறிவித்தனர். ராமன் மஹரிஷியின் சொல் கேட்டு மகிழ்ச்சி கொண்டு ஆங்கு வந்து கூடிய சபையோர்களையும், அரசர்களையும் பார்த்து, ‘சபையோர்களே! நாளைய தினம் தனது நல்லொழுக்கந்திற்கு நிதர்சனமாகப் ப்ரமாணஞ் செய்யப் போகின்றாள் -- சிஷ்யர்களுடன் கூடின எல்லா முனிவர்களும் பரிஜனங்களுடன் கூடின அரசர்களும் அதனை வந்து நேரில் பார்க்கலரம். இன்னும் எவனேனும் காணக் கருத்துடையனாயின் அவனும் அதனை வந்து காணலாம்’, என யாவருமறிய எடுத்துக் கூறினான். மன்னவனது மொழியைச் செவியுற்ற அனைவரும் நன்று நன்று. இங்ஙன முரைப்பது இப்புவியில் ராமன் ஒருவனுக்கே தகும்; மற்ற எவர்க்கும் தகாது' என்று கூறி ராமனைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர்.

நூற்றெட்டாவது ஸர்க்கம்

[சீதையின் தூய்மையை வால்மீகி வெளியிட்டது]

அப்பால் மறுநாள் பொழுது விடிந்ததும் எல்லோரும் தத்தம் காலைக் கடன்களை முடித்துக் கொண்டு ராஜஸபைக்கு வந்து சேர்ந்தனர். ராமன் அனைவர்க்கும் முன்னமே தனது சகோதரர்களுடன் வந்து சிங்காசனத்தில் வீற்றிருந்தான். அங்கு அப்பொழுது எல்லா ரிஷிகளும், ராக்ஷஸர்களும், வானரர்களும் சீதையைக் காண பேராவல் கொண்டவர்களாகி வந்து நிறைந்தனர். இவ்விதமாகவே அனேக தேசங்களிலிருந்து க்ஷத்ரியர்களும், வைச்யர்களும் சூத்ரர்களும் ஆயிரமாயிரமாக வந்து கூடினர். அப்பொழுது வால்மீகி முனிவர் சீதாதேவியுடன் ராஜசபைக்கு வெகு சீக்கிரமாக எழுந்தருளினார. அவரது பின்புறத்தில் சீதை ராமனையே தன் மனதில் த்யானித்தவண்ணம் குனிந்த சென்னியும் குவித்த கையுமாய்க் கண்களில் நீர் ததும்ப அவரைத் தொடர்ந்து சென்றாள். மைதிலியினது மகத்தான துயரத்தைக் கண்டு சபையிலுள்ள பலரும் ஒருவர்க்கொருவர் கலகலவெனப் பலவாறு பேசிக்கொள்ளலாயினர். ராமன் இவ்வாறு செய்யத் தகுமோ எனச் சொல்லிச் சோகமுற்றனர். சீதையினுடைய பொறுமையை யாம் என்னென்று சொல்வது எனப பலர் புகழ்ந்தனர். இங்ஙனமொழுகுதல் இவர்கள் இருவர்க்குமே தகும் என வேறு சிலர் வியந்தனர். அப்பொழுது வால்மீகி முனிவர் ராமனைப் பார்த்து,’ ஹே, ரகுநந்தனா! இதோ நிற்கிற சீதா தேவி மஹா பதிவ்ரதை. எந்நாளும் மேலான தர்மங்களையே அநுஷ்டித்து வருபவள். அவள் தனது கற்பு நிலைமை நன்கு விளங்க இன்று இச்சபை நடுவே சபதம் செய்ய வந்திருக்கின்றாள். பாடுகின்ற இச்சிறுவர்கள் இருவரும் உன்னுடைய புத்திரர்களேயென்று ப்ரமாணமாகச் சொல்கிறேன். யான் எப்பொழுதும் பொய் பேசாதவன். வருண பகவானது பத்தாவது புதல்வன். யான் பல்லாயிரமாண்டுகள் பெருந்தவம் புரிந்திருக்கின்றேன். இந்தச் சீதை குற்றமுள்ளவளாயின் அநேகமாயிரம் ஆண்டுகள் இயற்றிய தவங்களின் பயனை இழக்கக் கடவேன். யான் எனது பஞ்சேந்த்ரிய சாக்ஷியாகவும், மிகப் புனிதமானவள் என்று ஆய்ந்துணர்ந்தே வனத்தில் தனியே நின்று புலம்பிய இப்பதிவ்ரதையை அழைத்து ஆதரித்து வந்தேன். இவளை நீ காட்டில் விட்ட காலத்திலேயே யான் இவளைச் சிறிதும் களங்கமற்ற குணபூஷணியெனவும், இவளது தூய்மை உன் மனதிற்கே தெரிந்திருக்கையிலும் லோகாபவதாதத்தைக் கேட்டு மனங்கலங்கியே நீ இவளை அவ்வாறு துறந்தாய் எனவும் யோகத்ருஷ்டியால் அறிந்துகொண்டேன்’ என எல்லாருக்கும் நன்கு விளங்குமாறு கூறினார்.

நூற்றியொன்பதாவது ஸர்க்கம்

(சீதை ப்ரமாணஞ்செய்து பூமியில் புகுதல்)

அதுகேட்டு, ஶ்ரீராமன் சபையின் நடுவில் கைகூப்பி நின்று, வால்மீகி முனிவரைப் பார்த்து, ‘தபோநிதியே! தேவரீர் உறுதியாகச் சொன்ன சத்யவாக்கினாலேயே அடியேனுக்கு நம்பிக்கை உண்டாகிவிட்டது. அன்றியும் முன் ராவண ஸம்ஹாரத்திற்குப் பின் தேவதைகளின் முன்னிலையில் நடந்த கார்யத்தினாலேயே இவளிடத்இல் சந்தேகம் நீங்கியது.

இவள் சிறிதும் குற்றமில்லாதவள் என யான் நன்கு அறிந்தவனாயினும், உலக நிந்தைக்கு பயந்து இவளைக் கைவிட வேண்டியதாயிற்று. தேவரீர் அப்பிழையை பொறுத்தருள வேண்டுகிறேன். சீதை இப்பொழுது இச் சபையில் தான் மிகப் புனிதமானவன் என்பதை வெளியிட்டு எனக்கு தன்னிடம் விசுவாசம் உண்டாகுமாறு செய்து கொள்ளக் கடவள்” என்றனன். அப்பொழுது சீதாப்பிராட்டியார் சபதம் செய்வதைக் காணும் பொருட்டு இந்த்ராதி எல்லா தேவர்களும் நான்முகனை முன்னிட்டு ஆங்கு வந்து கூடினர் பன்னிரண்டு ஆதித்யர், எட்டு வசுக்கள், பதினோரு ருத்ரர்கள், அச்வினி தேவதைகள், மருத்துக்கள், கந்தர்வர், விச்வே தேவர்கள், ரிஷிகள், ஆகிய அனைவரும் வந்து சேர்ந்தனர். அந்த சமயம் வாயு பகவான் திடீரென்று திவ்யமான பரிமளத்துடன் மனோஹரமாயும், மங்களமாயும் வீசி சபையோர் அனைவரும் மகிழுமாறு செய்தான். அவ்வத்புதத்தை கண்டு மண்ணவரும் விண்ணவரும் இஃதென்ன க்ருத யுகமோ என்று ஆச்சர்யமுற்று நின்றனர். இவ்வாறு மண்ணவரும் விண்ணோரும் வந்து குழுமியிருக்கும் மிக்க பெருஞ்சபை நடுவில் அரையில் காஷாய வஸ்த்ரம் தரித்த வைதேஹி சபையோரனைவரையும் பார்த்து கை கூப்பிக் கொண்டு தலையைக் குனிந்து தரையை நோக்கிய வண்ணமாய், “யான் மன மொழி மெய்களால் என்றும் ராமனையை பூஜித்திருப்பவளாயின், இப் பூமாதேவி எனக்கு இடங் கொடுக்கக் கடவள். யான் ராமனையன்றி மற்ற எவரையும் மனத்தாலும் சிந்தியாதவளாயின் இப் பூமாதேவி எனக்கு இடம் கொடுக்கக் கடவள். யான் உரைத்தவை யாவும் உண்மையேயாயின், ராமனையன்றி மற்ற எவரையும் அறியாதவளாயின் என்னைப் பெற்ற பூமா தேவி எனக்குத் தன்னுள் இடங்கொடுக்கக் கடவள்,” என மூன்று தரம் சபதம் செய்தாள். உடனே திடீரென்று பூமியினின்றும் ஒப்புவுமை இல்லாத திவ்யமான சிங்காசனமொன்று திவ்யசரீரமுள்ள நாகங்களால் முடிகளில் தாங்கப் பெற்று வெளித் தோற்றியது. உடனே பூமாதேவி தோன்றி சீதாப் பிராட்டியை நல்வரவு கொண்டாடி அன்புடன் போற்றிப் புகழ்ந்து தனது இரண்டு கைகளாலும் அணைத்து எடுத்து அச் சிங்காசனத்தின் மீது வைத்துக் கொண்டாள்.

அவ்வாசனத்தில் வீற்றிருந்தவாறே பூதலத்தினுள் ப்ரவேசிக்க அது கண்டு விண்ணவர்கள் சீதையின் மீது பூமாரி பொழிந்து 'நன்று நன்று’, எனப் புகழ்ந்தார்கள். அவ்வதிசயத்தைக் கண்டு யாகசாலையில் வந்து கூடிய முனிவர்களும், மன்னர்களும், மற்றுமுள்ள பலரும் வெகுநேரம் யாதும் தோன்றாமல் ஆனந்தித்துக் கொண்டிருந்தனர். மண்ணிலும் விண்ணிலுமுள்ள சராசரங்கள் அனைத்தும் ஆகாயத்தில் நின்ற அசுரர்களும், பாதாளத்திலிருந்த பன்னகர்களுமாகிய யாவரும் சீதைக்குண்டான அபவாதம் தொலைந்தது என மகிழ்ந்து ஆனந்தக் கூச்சலிட்டனர். மைதிலி மஹீதலத்தில் புகுந்தது கண்டவளவிலே எல்லோரும் அதிக ஆச்சர்யமடைந்தவர்களாக ஒரு முகூர்த்த காலம் இவ்வுலகம் முழுமையுமே மோகத்தில் மூழ்கியது போலாகி விட்டது.

நூற்றிப் பத்தாவது ஸர்க்கம்

[ஸ்ரீராமனைப் பிரம்மதேவன் தேற்றியது.)

வைதேகி வஸுதாதலத்தில் புகுந்த பொழுது எல்லா வானரர்களும் ஆஆ! எனக் கூச்சலிட்டனர். முனிவர்கள் எல்லோரும் ஸ்ரீராமபிரானது சந்நிதானஞ் சேர்ந்து இதென்ன ஆச்சர்யம்? என்று கூறி ப்ரமித்து நின்றனர். ராமன் ஒரு தண்டத்தை யூன்றித் தலை குனிந்து கண்ணீர் மல்கி மனஞ் சோர நின்று அழுதரற்றிக் கோபமும் சோகமும் விஞ்ச பூமி தேவியைப் பார்த்து, "நிலமகளே! ஸ்ரீதேவி யெனச் சிறந்த ரூபவதியாய் விளங்கும் வைதேகி என் கண்ணெதிரிலேயே காணாமற் போனதால் ஒரு நாளும் உண்டாகாத விசனம் இப்பொழுது உண்டாகி என் மனத்தை மிக வருத்துகின்றது. முன் நெடுங் கடலுக்கு அப்பால் இலங்காபுரியிற் சென்றிருந்த சீதையை சிறை நீக்கி கொணர்ந்த எனக்கு இப்பொழுது உன்னிடமிருந்து எடுத்துக் கொண்டு விடுவது நலம். அங்ஙனம் செய்கின்றனையா? என் கோபத்தை யான் உன் மேல் செலுத்துவதா? சீக்கிரம் உனது மகளான சீதையை என்னிடம் அழைத்து வருக; இல்லையேல் அவளுக்கு இடங் கொடுத்தது போல் எனக்கும் உள்ளே போக இடங் கொடு. பாதாளத்திலோ, நரகத்திலோ வைதேகியுடன் கூடி யானும் வஸிக்கின்றேன். அவள்பொருட்டு நான் அதிகமாக மோகங் கொண்டிருக்கிறேன். அங்ஙனம் இல்லையாயின் நீ நிலை குலையுமாறு இந்நாளில் முழுமையும் நாசமாக்கி விடுகிறேன் பார்," என்றான். ஸ்ரீராமன் இவ்வாறு கோபமும், சோகமும் மேலிட்டுக் கதறுமளவில் ஸகல தேவதைகளுடன் பிரம்மதேவன் அவ்விடத்திற்கு வந்து ரகுவீரனைப் பார்த்து "ஹே ராமா! நீ இவ்வாறு வருந்தலாகுமா? உனது பூர்வ ஸ்வரூபமான விஷ்ணுபாவத்தையும் நீ தேவதைகளுடன் கூடி நிகரற்ற நாராயண ரூபத்தை நினைத்து சோகந்தணிக. அணுவளவும் இழுக்கில்லாத சீதாப்பிராட்டி உனது ஆதியுருவத்தை அணுக ஆவல்கொண்டு இப்பொழுது ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் இனிது வீற்றிருக்கின்றாள் நீ பரமபதத்தில் அப்பிராட்டியுடன் சேரலாகும். இதில் சந்தேகமில்லை. ஹே ராமா! காவ்யங்கள் பலவற்றிலும் சிறந்த உனது சரித்ரமான இம் மஹா காவ்யமே முழுமையும் கேட்கப்படுமாயின் எல்லாவற்றையும் உனக்கு விளங்க நினைப்பூட்டு மென்பதற்குச் சந்தேகமிலது வீரனே! உனது திரு அவதாரம் முதற் கொண்டு சுக துக்க ரூபமாக நடந்த நினது சரித்ரமும், இனி நடக்கப்போகிற உத்தர சரித்திரமுமாகிய யாவும் வால்மீகி முனி எனது அநுக்ரஹத்தினால் அற்புதமாகச் செய்திருக்கின்றர். இதுவே ஆதி காவ்யம் எனப்படும். ரகு குலதிலகனான நீ யொருவன் தவிர மற்ற எவரும் இக்காவியத்திற்கு கதாநாயகன் ஆகின்ற பெருமை வாய்ந்தவனல்லன். மிகவும் அத்புதமாயிருக்கின்ற சத்யமாகிய நினது திவ்ய சரிதத்தை யான் முன்னமே ஸகல தேவதைகளுடனும் ஸந்தேகமறக் கேட்டுக் களித்திருக்கின்றேன். ஆதலின் ஹே ராகவா! உனது மிகுந்துள்ள கதையை விளக்கும் உத்தர ராமாயணத்தையும் முனிவர்களுடனே கூடிக் கேட்டருள்க,'' என்று கூறி ராமனை சமாதானப்படுத்தி பிரம்மதேவன் தேவர்களுடன் கூடி விடை பெற்று விண்ணுலகம் சென்றான். பிரம்ம லோகத்தவர்களான மஹரிஷிகள் இனி நடக்கப் போகின்ற ஸ்ரீராகவனது சரிதமாகிய உத்தர ராமாயணத்தைக் கேட்க ஆசை கொண்டவர்களாகி அம்புயத்தோனிடம் அனுமதி பெற்று அவ்விடம் திரும்பி வந்தனர். அச் சமயம் அவனியினின்றும் அசரீரி வாக்கொன்று உண்டாகி, “ஹே ராமா வீணான வருத்தத்தை மேற்கொள்ளாது மகிழ்க. பிரம்மதேவன் கூறியது யாவும் உண்மையே அதன்படி நடப்பாயாக” என்று கூறியது. உடனே ராமன் வால்மீகியைப் பார்த்து ‘முனிவர் பெருமானே எனது உத்தர சரிதத்தைச் செவிக் கொள்ளுமாறு பிரம்ம லோகத்து முனிவர்களும் வந்து காத்திருக்கின்றனர். நாளைய தினம் அதனை நடத்தல் வேண்டும்’, என மொழிந்து அங்குள்ள யாவருக்கும் விடை கொடுத்து குமாரர்களை கையில் பிடித்துக் கொண்டு பர்ண சாலைக்கு எழுந்தருளினான்

ஶ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் --- உத்தர ராமாயணக் கதைகள் 46

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Sat, 01 Apr 2023 17:45:00 +0000

நூற்று மூன்றாவது ஸர்க்கம்

[யாகம் செய்வதற்கு ஏற்பாடுகளைச் செய்வித்தல்.]

இங்ஙனம் அத்புதமான இளன் கதையைக் கூறி முடித்த பின் ஸ்ரீராமன் லஷ்மணனைப் பார்த்து “லக்ஷ்மணா! நீ கூறியபடி அசுவ மேதமே புரிய விரும்புகின்றேன். ஆதலின் அதன் ப்ரயோகங்களை நன்கு அறிந்தவர்களான வஸிஷ்டர், வாமதேவர், ஜாபாலி முதலான அந்தணர்களை வரவழைத்து அவர்களுடன் ஆராய்ந்து தெரிந்து யாகஞ் செய்யத் தொடங்கி சிறந்த லக்ஷணங்களுடன் கூடிய குதிரையை விடுவேன்” என்றான். அங்ஙனமே ஸௌமித்ரி அன்னவர்களை வரவழைத்துவர, ரகுநந்தனன் அவர்களைப் பூஜித்து தனது விருப்பத்தை அவர்களுக்கு அறிவித்தான். அது கேட்ட அவர்கள் நல்லது, என்று ஸ்ரீராமனைப் புகழ்ந்தனர். பின்பு ராமன் லக்ஷ்மணனை விளித்து “தம்பி! நாம் செய்யும் அத்புதமான யாகத்தைக் கண்டு மகிழுமாறு எல்லா வானரர்களுடனும் இங்கு அதி சீக்ரத்தில் வந்து சேரும்படி சுக்ரீவ மஹாராஜனுக்கு தூது அனுப்பவும். விபீஷணனையும் எல்லா ராக்ஷஸர்களுடன் வந்து சேரும்படி அவனுக்கும் தூது அனுப்புக, நமது நன்மையை நாடுகின்றவர்களாய் இப் பூமண்டலத்திலுள்ள மன்னர்கள் பலரும் தங்கள் தங்கள் பரிவாரங்களுடன் நமது யாகத்தைக் காண வியக்குமாறு வந்து சேரும்படி ஓலைகள் அனுப்பவும். தேசாந்தரங்களிலுள்ள வேதியர்களையும், ரிஷிக்களையும் தபஸ்விகளையும் தங்கள் குடும்பத்துடன் நமது யாகத்திற்கு வரவழைப்பாயாக. கீத வாத்யங்களில் வல்லவர்களையும், நடனத்தில் தேர்ந்தவர்களையும் விசேஷமாக வரவழைக்க வேண்டும். யாம் யாகம் புரிவதற்குக் கோமதீ தீரத்தில் நைமிசாரண்யத்திலே மிகப் பெரியதான யாகசாலை அமைக்குமாறு கட்டளையிட வேண்டும். இப்பொழுதே அதற்கு வேண்டிய சாந்தி சுர்மங்களைச் செய்யுமாறு உத்திரவிடுக. லக்ஷக்கணக்கான வண்டிகளில் சிறந்த அரிசி, எள், பயிறு, கடலை, கொள்ளு, உளுந்து முதலான தான்ய வர்க்கங்களும், உப்பும், இவைகளுக்கு ஏற்றபடி நெய், எண்ணெய், பால்,தயிர் முதலிவைகளும், பலவகை வாசனாதித் திரவ்யங்களும், சந்தனக்கட்டைகளும், கோடிக் கணக்கான தங்க நாணயங்களும, பல கோடிக்கணக்கான வெள்ளி நாணயங்களுமாகிய பலவற்றையும் வெகு சாவதானமாக சேகரித்துக் கொண்டு பரதன் முன்னே செல்வானாக. அநேகமான சமையல்காரர்களும், பருவமுள்ள பணிப் பெண்களும், பரதனோடு கூட புறப்பட்டுச் செல்லட்டும். அநேகம் சேனைகளும் வேதம் தெரிந்த வேதியர்களும் வெகு சீக்கிரமாக முன்னதாகச் செல்லுக, அநேக வேலையாட்களையும், நமது தாய்மார்களையும், பரதன் முதலியோருடைய அந்தப்புர ஸ்த்ரீகளையும், சீதைக்கு ப்ரதியாக நிர்மித்து வைத்திருக் கின்ற ஸ்வர்ண சீதையையும் யாகம் செய்யும் முறைகளை நன்கறிந்த பல அந்தணர்களையும் முன்னிட்டுக் கொண்டு பரதன் முன்னெழுந்து செல்க. தங்கள் தங்கள் பரிவாரங்களுடன் கூடி வரும் வேந்தர்கள் பலருக்கும் ஆங்கு உத்தமமான விடுதிகள் அநேகம் அமைத்து வைக்க வேண்டும்”. என்று உத்திரவிட்டான்.

நூற்றிநாலாவது ஸர்க்கம்

[ராமன் அசுவமேத யாகம் செய்தல்.)

அங்ஙனமே அசுவமேத யாகத்திற்கு வேண்டிய எல்லா கார்யங்களும் க்ரமப்படி மிகவும் அத்புதமாக நடந்து வருகையில் ஸ்ரீராமன் ரித்விக்குகளைக் கொண்டு விதிப்படி சிறந்த லக்ஷணமுள்ள ஒரு கருப்புக் குதிரையை லக்ஷ்மணனது காவலில் வைத்து விடுத்து எல்லா சேனைகளும் புடைசூழப் புறப்பட்டு நைமிசாரண்யம் போய்ச் சேர்ந்து அங்கு அற்புதமான யாக சாலையைக் கண்டு மகிழ்ந்தனர். எல்லா அரசர்களும், வானரர்களும், அரக்கர்களும் அங்கு வந்து சேர்ந்து அயோத்தி மன்னனை வணங்கி நிற்க, அவ்வரசர் பெருமான் அவர்களை வரவேற்று அவரவர்க்கு ஏற்படுத்திய இடங்களில் இறங்குமாறு கட்டளையிட்டான். அவர்களுக்கு வேண்டிய அன்னபானங்கள் ஆடையாபரணங்கள் ஆகியவற்றையும் பரதன் சத்ருக்னனோடு கூடி உடனுக்குடன் கொடுத்து ஒன்றில் ஒன்று குறைவின்றி வேண்டியபடி உபசரித்தான். சுக்ரீவ மஹாராஜனும் மற்றுமுள்ள வானரர்களும் அங்குள்ள வேதியர்கட்கு வணக்கத்துடன் அடிசில் முதலான பரிமாறி உபசரித்தனர். விபீஷணன் தன் துணைவரான மன்னர்களுடன் கூடி அங்குள்ள முனிவர்கட்குச் செய்ய வேண்டிய பூஜைகளைச் செய்தான். அசுவமேத யாகம் எல்லோரும் கொண்டாடும்படி அத்புதமாக நடந்தது. லக்ஷ்மணனால் பாதுகாக்கப் பட்ட மிகப் பெரிய பாய்மாவினது செய்கையும் முறைப்படி அனுஷ்டிக்கப்பட்டு வந்தது. அந்த யாகத்தில் யாசகர்களுக்குத் திருப்தி உண்டாகுமளவும் எல்லாப் பொருட்களும் அவர்களுக்கு அளிக்கப் பட்டன. அங்குச் சென்றவர்களில் ஒருவராயினும் தமக்கு இது குறை யென்று கூற விடமின்றி வேண்டியவைகள் எல்லாவற்றையும் பெற்று,யாவரும் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு ஆனந்தமடைந்தனர், அங்கு எழுந்தருளியிருந்த நெடுங்காலங் கண்ட நன் முனிவர் பலரும், இத்துணைச் சிறந்த யாகம் நடக்க நாங்கள் எந்நாளும், கண்டிலோம், இத்தன்மையன எந்நாளும் நடக்கவில்லை என வியந்து கொண்டாடினர். இந்திரன், குபேரன், யமன், வருணன் ஆகிய லோகபாலகர்கள் செய்த யாகங்களும், இங்ஙனம் சிறக்கக் கண்டதில்லையெனத் தபோதனர்கள் போற்றிப் புகழ்ந்தனர். ராமன் செய்த அசுவமேத யாகம் இவ்வண்ணமாகவே யாவும் குறைவற நடந்து ஓராண்டளவேயன்றி அதற்கு மேலும் ஓயாது நடந்து கொண்டிருந்தது.

நூற்றியைந்தாவது ஸர்க்கம்

(வால்மீகி குசலவருக்கு ராமாயணம் பாடக் கட்டளை இடுதல்)

இவ்வாறு சிறந்த வைபவத்துடன் நடக்கும் அத்புதமான அசுவ மேத யாகத்திற்கு வால்மீகி முனிவர் தமது சிஷ்யர்களுடன் எழுந்தருளி அதைக் கண்டு ஆச்சர்யமடைந்து யாகசாலைக்கருகில் ஒரு பா்ணசாலை நிர்மாணித்து அதில் தங்கினார். மஹாராஜனான தாசரதியும், மற்றுமுள்ள ரிஷிகளும் அவரை நல்வரவு கொண்டாடி விசாரித்து அவருக்குச் செய்ய வேண்டிய உபசாரங்கள் யாவும் செய்தனர். அப்பொழுது அமமுனிவர், தமது சிஷ்யர்களான செல்வச் சிறுவர்களை அழைத்து, “என் கண்மணிகளே! நீங்கள் இருவரும் கூடி வெகு ஜாக்ரதையுடன் புறப்பட்டு யான் கற்பித்த இராமாயணத்தை பெரு மகிழ்ச்சியுடனே பாடிக் கொண்டு ரிஷிகளின் வாசஸ்தானங்களிலும் வினோதமாகச் செல்க. யாகம் நடக்குமிடமான ஸ்ரீராமபிரானது சந்நிதானத்திலும், ரிதவிக்குகளின் எதிரிலும், இதனை விசேஷமாகப் பாடுக. இதோ யதேஷ்டமான இனிய கனி கிழங்குகள் இருக்கின்றன. இவற்றைப் புசிப்பீர்களாயின் உங்களுக்குச் சிறிதும் இளைப்பு தோற்றாது. ரிஷிகளுடைய மத்தியில் ராமன் உங்களுடைய பாட்டைக் கேட்க சமீபத்தில் வரவழைப்பானாயின் அவ்விடஞ் சென்று நீங்கள் கானஞ் செய்யலாம். யான் உங்களுக்கு முன்னம் போதித்தவாறே சுலக்ஷணமாக மிகவும் மதுரமாய்க் கேட்போர்க்கு கானாம்ருதமாய் இருக்கும்படி ப்ரதி தினம் இருபது ஸா்க்கம் வீதமாகக் கானஞ் செய்து வருக. யாவரேனும் உங்களுக்குப் பொருள் கொடுப்பதாக ஆசைகாட்டி அழைத்தால் பல மூலமுண்டு ஜீவிக்கும் ஆச்ரமவாஸிகளுக்கு தனமெதற்கு என்று சொல்லி நீங்கள் அங்கு செல்ல வேண்டாம். நீங்கள் யாருடைய குமாரர்களென்று ராமன் கேட்பானாயின் வால்மீகி முனிவரின் சிஷ்யர்கள் என்று அவனுக்கு விடை சொல்லவும்.

இந்த இராமாயணத்தை யாழின் தந்தி ஸ்வரத்துடனே அதிமதுரமாகச் செவிக்கின்பமாய் ஆதி தொடங்கியே வெகுதீரமாய்ப் பாடுவீர்களாக. நாளை காலை தொடங்கி நீங்கள் யான் சொன்ன வண்ணம் சரியாக வீணையை, மீட்டிக் கொண்டு செவிக்கின்பமாக இராமாயணத்தைப் பாடி வருக,” எனக் கட்டளையிட்டனர்.

நூற்றியாறாவது ஸர்க்கம்

[குமாரர்கள் பாடுவது கேட்டு சபையோர் மகிழ்தல்]

பிறகு அன்றிரவு நீங்கி பொழுது புலர்ந்ததும் அவ்விரட்டையர் காலையிலெழுந்து நீராடிச் சந்த்யா வந்தனமும், ஸமிதாதானமும் செய்து முனிவர் கூறிய வண்ணம் இராமாயணததை கானஞ் செய்து கொண்டே சென்றனர். அக்காலையில் ஸ்ரீராமன் அதைக் கேட்டு மிகவும் வியந்து மகிழ்ச்சியடைந்தான். அப்பால் ராமன் தனது வைதிக காரியங்களைச் செய்து முடித்துக் கொண்டு கற்றுணர்ந்த பெரியொர்களையும் விருத்த சூத்திரமறிந்தவர்களையும், சங்கீதத்தில் தேர்ச்சியடைந்தவர்களையும், வ்யாகரணம், நீதி சாஸ்த்ரம் முதலிய சாஸ்த்ரங்களில் பாண்டித்யமுடையோரையும், முனிவர்களையும், மற்றும் பலரையும் வரவழைத்துச் சபை கூட்டி மிக்க பெருஞ்சபை நடுவே இந்தச் சிறிய பாடகர்களை (லவகுசர்களை) வந்து உட்காரும்படி நியமித்தான். அப்பொழுது அச் சபையில் வந்து கூடிய ரிஷிகளும், அரசர்களும, ராமனையும், அச் சிறுவர்களையும், தமது கண்களால் பானம் பண்ணுகின்றவரெனச் சிறிது நேரம் இமை கொட்டாது நோக்கி ஆ! இக் குமாரர்கள் இருவரும் ரூப ஸௌந்தர்யங்களில் ராமனுக்கு முற்றும சமானமாய் இருக்கின்றனர். ஒரு பிம்பத்தினது ப்ரதிபிமபம் எனவே தோற்றுகின்றனர். இச் சிறுவர்களுக்குச் சடை முடியும், மரவுரியும் மாத்திரம் இல்லாதிருக்குமாயின் இப் பாடும் பிள்ளைகளுக்கும் நம் அரசனுக்கும் பேதமே தோற்றாது என்று ஆங்காங்கு பேசிக் கொள்ளலாயினர் அக் காலையில் முனி குமாரர்கள் கேட்டோர்க்கு ஆனந்தம் மேன்மேலும் விளைவிக்குமாறு மதுரமாகப் பாடத் தொடங்கினா. அதுவரையில் மானிட உலகத்தவர்களால் எந்நாளும் பாடப்படாத திவ்யமான அவர்களது கானத்தைக் கேட்டவர்கள் எல்லோரும் கேட்கக் கேட்க ஆனந்தம் அதிகரித்தவர்களாகிச் சிறிதும் திருப்தியடையாதவராயினர். முதல் இருபது ஸர்க்கங்களைக் கேட்ட ராமன் அச் சிறுவர்களுக்குத் தனித் தனிப் பதினெண்ணாயிரம் பொன்னும் பின்னும் அவர்கள் யாது வேண்டினும் கொடுக்கும்படி தனது சகோதரர்களுக்கு கட்டளை யிட்டான். அப் பொருள்களை அங்ஙனமே வெகு சீக்ரத்தில் லக்ஷ்மணன் கொண்டு கொடுக்க அப் பாடகர்கள் அவற்றைப் பெற்றுக் கொள்ளாமல் காட்டிலுள்ள கனி கிழங்குகளையே ஆகாரமாகக் கொண்டு வசிக்கும் நாங்கள் இவற்றைப் பெற்று யாது செய்வோம? எமக்குப் பொன்னும் பொருளும எதுக்கு' எனச் சிறிதும் பொருளாசை இல்லாதவர்களாய்ப் பணித்தனர். அது கேட்டு அவையில் உள்ள எல்லோரும் ஸ்ரீராமபிரானும் மிக்க வியப்புற்றவர்களாகி அச்சிறுவர்களை மேலாகக் கொண்டாடினர். பிறகு ராமன் அந்தக் காவ்யத்தின் சரிதத்தைக் கேட்க ஆவல் கொண்டு அக் குமாரர்களைப் பார்த்து “சிறுவர்களே நீங்கள் பாடும் இக்காவ்யம் எவ்வளவு பெரியது? எது வரையில் இயற்றப்பட்டுள்ளது? இம்மஹா காவ்யத்தை இயற்றியவர் யார்? அவர் இப்பொழுது எங்கு எழுந்தருளியிருக்கின்றார்?” என வினவ, அக் குழந்தைகள் “மஹா ப்ரபுவே இக காவ்யத்தை இயற்றியது வால்மீகி பகவான். இபபொழுது அவர் இந்த யாகத்திற்கு இவ்விடம் எழுந்தருளியிருக்கின்றார். இப் ப்ரபந்தம் இருபந்தினாலாயிரம் சுலோகங்களும் நூறு உபாக்யானங்களும அடங்கியது. இதனை ஆதி முதல் ஐந்நூறு ஸர்க்கங்களாகவும், ஆறு காண்டங்களாகவும் வகுத்து இவற்றுடன் உத்தரகாண்டமும் சேர்த்துச் செய்தருளியிருக்கிறார். இந்தக் கதாநாயகர் ஜீவிததிருக்குமளவும் நடக்கும் அவரது சரித்ரம் யரவும் இதில் கூறப்பட்டுள்ளது. ராஜனே! தேவரீருக்கு இஷ்டமாயின் வைதிக கார்யங்களொழிந்து சாவகாசமாக இருக்கையில் சகோதரர்களுடனே தேவரீர் கேட்டருளலாம்,” என்று விணணப்பஞ் செய்தனர். ‘அப்படியே செய்க’ என்று ராமன் அனுமதி கொடுக்க அக் குமாரர்கள் அவனிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு வால்மீகி முனிவரிடம் போய்ச் சேர்ந்தனர். ராமனும் அக் குழந்தைகள் தாள லயங்களுக்கு இசைய வீணை மீட்டி இனிய குரலுடன் பாடிய கானத்தின் இனிமையைக் கேட்டு மகிழ்ச்சியை அடைந்தவனாகி யாகசாலைக்கு எழுந்தருளினான்.

பலரும் படிக்காத ராமாயண உத்தர காண்டக் கதைகள் -- 45

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Mon, 27 Mar 2023 07:21:00 +0000

நூறாவது ஸர்க்கம்

(புதன் இளையைக் கண்டு காமத்தை அடைதல்)

பிறகு மீண்டும் ராமன் கூறத் தொடங்கி, “தம்பிகாள்! தாமரையிதழ் போன்ற கண்களையுடைய கட்டழகியாக மாறிய பின் இளையென்பவள் கால்களால் நடந்து சென்று இமயமலைச் சாரல் எங்கும் திரிந்து கொண்டிருக்கையில் அம்மலைக் கருகில் ஒரு அழகான பொய்கையைப் பார்த்தாள். அங்கு பூர்ண சந்திரன் போன்ற ஒளியுடையவனாய்க் காம வேட்கையை விருத்தி செய்கின்ற வடிவழகு வாய்ந்த ஒரு கட்டழகன் நடுத்தண்ணீரில் நின்று கொடிய தவம் புரிந்து வந்தான். அவன் சந்திரனது புத்திரனான புதனென்பவன். அது கண்டு ஆச்சரியமடைந்து இளையும் தன் பரிஜனங்களுடன் தடாகத்திலிறங்கி நீர் விளையாடினாள். சகோதரர்களே ! அக் காலையில் புதன் இளையைக் கண்டு காம பாணங்களுக்கு வசப்பட்டவனாகித் தன்னை மறந்து தண்ணீருக்குள்ளேயே துடித்து சீக்கிரம் தண்ணீரினின்றும் கரையேறி தனது ஆச்ரமம் போய்ச் சேர்ந்தான். பிறகு புதன் அவ்விடத்தினின்று இளையுடன் கூடி விளையாடும் தோழிகளுக்குக் குறிகாட்டி கூவியழைத்து இளையின் வரலாற்றைப் பற்றி கேட்டான். அது கேட்ட அவர்கள் “ஐயா ! இவ்வுத்தமி எங்களுக்கு தலைவியாய் இருக்கின்றனள். இவளுககுப் புருஷன் ஒருவருமில்லை. இக்காட்டில் இவள் எங்களுடன் கூடி விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாள்”, என விளம்ப அப்பெண்கள் புகன்றது நன்கு புரியாதது கண்டு தனது யோக மகிமையால் இளமஹாராஜனது வரலாற்றை நன்கு தெரிந்து கொண்டு அப்பாவையர் பலரையும் பார்த்து “நீங்கள் இம்மலைச் சாரலில் கிம்புருடர் என்னும் தேவஜாதிப் பெண்களாகி வாழ்ந்து வருவீர்களாக. விரைவில் உங்களுக்கேற்ற இருப்பிடங்களை அமைத்துக்கொள்வீர்களாக. இங்கு உங்களுக்கு இஷ்டமான கிம்புருடர் எனப் பெயர் பூண்ட கணவன்மார்களைப் பெற்று இனிது வாழ்க” என்றான். அங்ஙனமே அக்கோதையர்கள் கிமபுருஷ ஸ்த்ரீகளாகி அவ்வெற்பினிடமே சென்று வினோதமாக வசித்து வாழ்ந்து வந்தனர்.

நூற்றியொன்றாவது ஸர்க்கம்

[புதனுக்கு இளையிடம் புரூரவன் பிறந்தது]

அப்பெண்களனைவரும் சென்றபின் அங்கு தனியே நின்ற இளையைப் புதன் கண்டு காமத்தினால் குறு நகைக்கொண்டு அவளுடன் இனிமையாக உரையாடித் தன்னை மணக்கும்படி வேண்டினான். நவக்ரஹங்களிலொன்றின் அதிபதியான புதன் தன்னை இங்ஙனம் வேண்ட இளையும் அவனழகைப் பார்த்து அவனுக்கு இணங்கினாள். உடனே புதன் அவளை மணந்து இனிது வாழ்ந்து வந்தான். அவ் வளவில் ஒரு மாத காலம் கடந்தது. கடக்கவே இளை அரசனாக மாறினாள். உடனே இள அரசன அங்கு நீர் நடுவில் தவம் புரிந்து கொண்டிருந்த புதனைப் பார்த்து “ஸ்வாமி! அடியேன் எனது சேனைகளுடன் இம்மலைப் பிரதேசததில் வேட்டையாடப் புகுந்தேன், எனது சேனை எங்குச் சென்றதோ அறியேன். நேரான வழி எனக்குத் தெரிய வில்லை. தயவு செய்து உண்மையைச் சொல்க”, என்று வேண்டினான்.

இள மஹாராஜன் முன் நடந்த வரலாற்றின் நினைப்பிழந்தவனாகிக் கூறியதைக் கேட்டு புதன் அவனைப் பார்த்து, “ராஜனே, கஷ்டப் படாதே! மிகக் கொடிய சுல்மாரி பொழிந்து உனது ஜனங்கள் எல்லோரும் புடையுண்டு மாண்டனர். நீயோ அப் பெருமழைக்குப் பயந்து இவ்வாச்ரமத்தினுள்ளே படுத்து நித்திரையில் இருந்தபடியால் உயிரைப் பறி கொடாது பிழைத்தாய். இனி பயமும் மனக்லேசமும் ஒழிந்து மனத் தேர்ச்சி பெறுக. உனக்கு சுபமுண்டாகும். ஹே வீர! நீ கனி கிழங்குகளையே உணவாகக் கொண்டு இக் காட்டிலேயே இனிது வாழ்க”, என விடை கூறினான். அது கேட்டு அரசன் சற்று மனம் தேறினானாயினும் பரிஜனங்களைப் பறி கொடுத்த பெரிய துக்கத்தினால் மனம் தாளாதவனாகி புதனைப் பார்த்து முனிவர் பெருமானே! எனது சேனாவீரர்கள் எல்லோரையும் இழந்த பினனர், யான் இங்கு வசித்திருக்க விரும்பவில்லை. இராஜ்யத்தையும் இனி துறந்து விடுவேன். எனது மூத்த குமாரனான சசபிந்து என்பவன் தேசத்தை நன்கு பரிபாலித்து வருவான். ஆயினும் இதைவிட மேலான சுகத்துடனே வாழ்ந்த எனது சேனாவீரர்களின் பெண்சாதிகளைப் பாராதிருக்க எனக்கு மனந்தாளாமையால் எனக்கு விடையளிக்க ப்ரார்த்திக்கிறேன் என்று துயரத்துடன் வேண்டினான். அரசன் மனந்தவித்துச் சொன்ன மொழிகளைச் செவியுற்று புதன் அவ்வேந்தனைப் பார்த்து “ராஜேந்திர! வீணாக வருத்தப்படாதே. ஓராண்டு நீ இங்கு வாழ்ந்திருப்பாயாயின் யான் உனக்கு வேண்டிய நன்மைகளைச் செய்வேன். சிறந்த பலவானான நீ மனச்சோர்வு அடைவது :ஆகாது” எனக் கூறினான். அரசன் அது கேட்டு மனந்தேறி அங்ஙனமே உடன்பட்டு அவ்விடத்திலேயே வசிக்கலானான். அக்காலையில் அவன் ஒரு மாதம் பெண்ணுருவாக மாறி எப்பொழுதும் புதனுடனே கூடி மகிழ்ந்து வாழ்ந்து வந்தான்; மற்றெரு மாதம் புருஷனாக மாறித் தருமானுஷ்டானம் செய்து வந்தான். இங்ஙனம் ஒன்பது மாதம் செல்ல ஒன்பதாவது மாதத்தின் கடைசியில் இளையானவள் புரூரவன் எனும் ஒரு மகனைப் பெற்றாள். பிறந்த மாத்திரத்திலேயே அப் புதல்வன் தந்தைக்கு சமமான உருவமும் அழகும் உடையவனானது கண்டு உபநயநாதிகளைப் புதன் செய்து இனிது வளர்த்து வந்தான். அப்புதல்வனும் தந்தைக்கு ஸத்ருசமான ஆற்றலும் தேஜஸும் உடையவனாகி நன்கு வளர்ச்சியடைந்து வந்தான். அப்பால் புருஷனாக மாறின இளையைப் புதன் தருமமான பல கதைகளைக் கூறி மகிழ்ச்சியடையச் செய்து வந்தான்.

நூற்றிரண்டாவது ஸர்க்கம்

[புதன் அசுவமேத யாகஞ் செய்து இளனை மீண்டும் அரசனாக்கியது.)

"தம்பிகாள் இளன் மீண்டும் ஆணுருக்கொண்டவளவில் மஹா மேதாவியான புதன் ஸம்வர்த்தகர், சியவனர், பார்க்கவர், அரிஷ்டநேமி, ப்ரமோதனர், துர்வாசர், முதலான சிறந்த மஹரிஷிகளை வரவழைத்து அரசனது (இளனது] சாபத்தை தவிர்க்கத் தக்க மார்க்கத்தைப் பற்றி அவர்களுடன் கூடி ஆலோசித்தான் அந்த சமயத்தில் கா்தம ப்ரஜாபதி பல மஹாநுபாவா்களான பிராமணர்களுடன் அங்கு வந்து குழுமியிருந்த முனிவர்களையும் புதனையும் பார்த்து “முனிவர்களே! இவ்வேந்தனுக்கு இப்பொழுது ஹிதமானது யாதென்று ஆராயுமிடத்து முன்னம இவனைச் சபித்த சிவபெருமானை வேண்டுவதைவிட வேறு மருந்து எனக்குத் தோன்றவில்லை. அசுவமேதத்தினும் உயர்ந்த யாகம் மற்றொன்று இல்லை. இந்த யாகமே அம்மஹாநுபாவனுக்கு ப்ரியமாகின்றது. ஆதலால் இப்பொழுது யாவரும் ஒன்று கூடி இவ்வேந்தன் பொருட்டு அவ்வேள்வி செய்வோம்,” என்று சொன்னார். அது கேட்டு யாவரும் அதற்கு இணங்கினா். உடனே ஸாவர்த்தர் எனனும் ராஜரிஷியின் சிஷ்யரான மருத்தரென்பவர் அந்த யாகத்திற்கு வேண்டிய எல்லா சாமான்களையும் சேகரித்தனர். புதனுடைய ஆச்ரமத்திற்கு அருகில் அசுவமேத யாகம் அற்புதமாக நடத்தப்பட்டது. அதனால் சிவன் பரம சந்தோஷமடைந்தவனாகி எல்லா ரிஷிகளுக்கும் எதிரில் வந்து தோன்றி அவர்கள் பிரார்த்தனையின்படி இளமஹாராஜன் எப்பொழுதும் புருஷனாகவே இருக்க அருள் புரிந்தனர். உடனே இளன் ஸ்த்ரீ ரூபம் மாறி என்றைக்கும் புருஷனாகவே விளங்கினான். எல்லா முனிவர்களும் விடை பெற்றுத் தம் தம் இடத்திற்குப் போய்ச் சேர்ந்தார்கள். இளமஹாராஜன் பாஹலிக தேசத்தை விட்டு மத்ய பிரதேசத்தில பிரதிஷ்டான மென்கிற மிகப் புகழ் வாய்ந்த பட்டணத்தை நிர்மாணித்தான். சசபிந்து [இவனது மூத்தமகன்] பாஹலிக நகரத்திலும் இளை ப்ரதிஷ்டான நகரத்திலும் ராஜ்ய பரிபாலனஞ் செய்து வந்தனர். இள மஹாராஜன் தன் ஆயுள் முடிவில் பிரமம லோகஞ் சென்ற வளவில் அவனது புதல்வனான புரூரவன் பரதிஷ்டான நகரத்தில் பட்டாபிஷேகஞ் செய்யப் பெற்றான். ஆகையால் சகோதரர்களே! இத்தன்மையதன்றோ அசுவமேதத்தின் ப்ரபாவம்! இது செய்வதே தகுதியாகும்!” என்றான்.

உத்தர காண்டம் 44

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Wed, 22 Mar 2023 04:53:00 +0000

தொண்ணூற்றியாறாவது ஸர்க்கம்

(விருத்திராசுரன் கதை)

அப்பொழுது லக்ஷ்மணன் ஸ்ரீராமனைப் பார்த்து ''அண்ணா ! ஏதேனுமொரு உத்தமமான யாகஞ் செய்ய வேண்டுமென்று தோன்றினால் அச்வமேதம் என்னும் உயர்ந்த யாகத்தைச் செய்யலாமே முன்பு இந்திரன் விருத்திராசுரனை வதம் செய்ததனால் உண்டான பிரம்மஹத்தியைப் போக்க வேண்டி அச்வமேதம் செய்து புனிதனானா னென்று வேதம் கூறுகிறது. அந்த சரிதத்தை விண்ணப்பம் செய்கிறேன்,கேழ்க்கவும்.

முன்பு நூறு யோசனை விஸ்தீர்ணமும், அதனினும் மும்மடங்கு உயரமு முடையவனான மிகப்பெரியனான விருத்திரனென்னு மஸுரனொருவன் இருந்தான். அவன் தருமநெறி வழுவாது, மேதையிற் சிறந்தவனாகி, மனுநீதி முறைப்படி மூவுலகங்களையும் அன்போடு பரிபாலித்து வந்தான். ராஜ்யமெங்கும் செழித்து அற்புதமாக விளங்க அவன் இங்ஙனம் ஆட்சி புரியுமளவில் மேலான தவம் செய்ய வேண்டுமெனறு அவனுக்கு விருப்பமுண்டாயிற்று. உடனே அவன் தனது ஜ்யேஷ்ட குமாரனிடம் ராஜ்யத்தை ஒப்படைத்துவிட்டு தேவர்கள் வெதும்பித் தவிக்க, உக்ரமான தவம் செய்யலானான். அது கண்டு தேவேந்திரன மிகவும் வெதும்பித் திருமாலையடைந்து, “ தேவ! விருத்திராசுரன் கடுந்தவமியற்றப் புகுந்து இப்புவனங்கள் அனைத்தையும். கைக்கொள்ளு மாற்றலுடையவனாகின்றான். அவன் மிக்க பலசாலியும் தர்மிஷ்டனுமாதலால் மேலும் இவ்வாறே தவம் செய்வானாயின் எல்லா உலகங்களும் அவனுக்கு அதீனமாகிவிடுமன்றோ!! தேவபக்ஷபாதியான தேவரீர், எங்களிடத்தில் க்ருபை செய்து, அவ் வசுரனை வதம் செய்து எங்களை ரக்ஷித்தருளவும்”, என்று பிரார்த்தித்தான்.

தொண்ணூற்றியேழாவது ஸர்க்கம்

(தேவேந்திரனை ப்ரம்மஹத்தி சூழ்ந்து கொள்ளுதல்)

விஷ்ணுதேவன் இங்ஙனம் வேண்டிக் கொண்ட தேவராஜனையும் தேவர்களையும் நோக்கி “தேவர்காள்! யான் முன்னமே வ்ருத்திரனது விசுவாசத்திற்குக் கட்டுண்டவனாயினேன் ஆதலின் இப் பொழுது உங்களுக்குப் ப்ரீதி செய்வதன் பொருட்டு யான் அவனை கொல்லத் துணியேன். ஆதலின் வ்ருத்திரனை நீங்களே ஜயிக்குமாறு ஒரு உபாயம் கூறுகின்றேன். அங்ஙனம் செய்தால் அவ்வசுரன் மரணமடைவான். அசுரர்களே! என்னை மூன்று பாகமாகப் பிரித்து அவற்றுள் ஒரு அம்சத்தினால் இந்திரனிடம் அனு ப்ரவேசிக்கிறேன் ஒன்றினால் அவனது வஜ்ராயுதத்தில் புகுகின்றேன். விருத்திராசுரன் சரீரத்தை தாங்குமாறு மூன்றாவது பாகத்தினால் பூமியில் நுழைகின்றேன். இவ்வாறு செய்தால், வாசவனே விருத்திரனை எளிதில் வெல்ல வல்லவனாகுவான் என்றனர். விண்ணவர் அது கேட்டு மிகுந்த சந்தோஷத்துடன் நாராயணனை வணங்கி விடைபெற்றுக் கொண்டு விருத்திராசுரன் தவமியற்றும் வனம் போய்ச் சேர்ந்தனர். அங்கு அவ்வசுரன் ஆகாயத்தை எரிப்பது போல் அருந்தவம் புரிந்து சோதியுருவாய்த் திகழ்வது கண்டு தேவர்கள் அனைவரும் பயந்தவர்களாகி அவனையணுகவும் முடியாமல் திகைத்தனர், அச்சமயம் இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தைக் கையிலெடுத்து அதனை அவ் வசுரனது சிரஸ்ஸில் விடுக்க அதனாலடியுண்ட சிரஸ் காலாக்னிபோல் பிரகாசித்துக் கொண்டு கீழே விழுந்தது. அவ்வசுரனது தலையறுபட்டு மிகவும் பயங்கரமாய் வீழ்ந்தது கண்டு எல்லா உலகமும் பயந்து நடுங்கின. தேவராஜன் நிரபராதியாய்த் தவம் செய்து கொண்டிருந்த தானவேந்திரனைக் கொன்றமையால் ப்ரம்மஹந்தி அவனை விடாது பிடித்துக் கொண்டது. அவன் அதற்கு பயந்து இவ்வுலகங்களுக்கு அப்பாலுள்ள பேரிருள் சூழ்ந்த ஓரிடத்தில் ஓடி ஒளிந்தும் ப்ரம்மஹத்தி அவனை விடவில்லை. அதனால் அவன் பெருந்துயரத்தில் மூழ்கினான். அப்பால் அக்னி முதலான தேவர்கள் இந்திரனைக் காணாது கலங்கி ஸ்ரீமந்நாராயணனை அடைந்து அவரை வணங்கி "தேவதேவ! தேவரீரது மஹிமையால் விருததிராசுரன் வதையுண்டானாயினும், இந்திரனை ப்ரம்மஹத்தி தோஷம் பிடிததுக் கொண்டு பீடிக்கின்றதே. அதற்கு விமோசனம் உண்டாகும் உபாயம் அருளிச் செய்ய வேண்டுகிறோம்” என்று ப்ரார்த்திததனர். அது கேட்டு மஹா விஷ்ணு தேவர்களைப் பாரத்து “தேவர்காள்! பயப்படவேண்டாம். இந்திரன் என்னைக் குறித்து யாகம் செய்வனாயின், யான் அவனை புண்யனாக்குவேன், மிகவும புனிதமான அசுவமேத யாகத்தினால் என்னை பூஜித்து மீண்டும் அவன் பீதியற்றவனாகித் தேவேந்திரபதவி அடைவான்”, எனறு அருளிச் செய்தார்.

தொண்ணூற்றியெட்டாவது ஸர்க்கம்

(இந்திரனைப் பிடித்த ப்ரம்மஹத்தி ஒழிந்ததைப் பற்றி கூறுதல்)

“அண்ணா! இங்ஙனம் இந்திரன் ப்ரம்மஹத்தியால் சூழப்பட்டவனாகித் தேசிழந்து, மதிகெட்டு இவ்வுலகததின் கடைசி சென்று ஆங்கு சில காலம் பெரிய பாம்புபோல் புரண்டு வாதைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனன். இந்திரன் ஒளிந்தவளவில் எல்லா உலகமும் செழியாது பூமி வறண்டு அழிந்தது போலாயிற்று. ஆறுகளும் ஏரிகளும் மடுக்களும் நீர்வற்றிப் பாழாய் இருந்தன. இவ்வாறு மழை பொழியாததால் ஸகல சராசரங்களும் கஷ்டப்பட்டுத் தவித்தன. இது கண்டு தேவர்களனைவரும் அசுவமேதம் இயற்றுவதற்கு வேண்டிய பொருட்களை யெடுத்துக் கொண்டு மஹரிஷிகளை அழைத்துக் கொண்டு இந்திரன் இருக்குமிடஞ் சென்று ;அவனை முன்னிட்டு ஆங்கு அசுவ மேத யாகம் செய்ய ஆரம்பித்தனர். அவ்வேள்வி முடிந்ததும் ப்ரம்மஹத்தி தேவேந்திரனை விட்டு நீங்கித் தேவர்கள் எதிரே வந்து நின்று "விண்ணவர்களே! நீவீர் இப்பொழுது எனக்கு எவ்விடத்தில் வாசஸ்தலம் விதிக்கின்றீர்கள்?" என்று கேட்க தேவர்கள் அதை பார்த்து "நீ உன்னை நான்கு பகுதிகளாகப் பகுத்து கெடுதலான ஸ்தலத்தில் வசி” என்றனர். உடனே அது யான் ஒரு பாகத்தினால் மழைக் காலத்தில் முதல் முதல் பெருக்கெடுத்து வருகின்ற ஆற்று வெள்ளங்களில் நான்கு மாசம் வாழ்வேன். மற்றுமொரு பகுதியினால் இப்பூமியில் ஓரிடத்தில் எந்நாளும் விடாது வாசம் செய்து கொண்டிருப்பேன். மூன்றாவது பாகத்தினால் யௌவனம் பெற்ற புஷ்பவதி யடைந்த பெண்களிடத்தில் மாதம் மூன்று நாள் வசிப்பேன். நான்காவது பகுதியினால் அந்தணர்களை வதைக்கும் கொடும் பாதகர்களைப்பற்றி வசிப்பேன்” என்று கூறி அவ்விடம் விட்டு சென்றது. அப்பால் வாசவனும் பரிசுத்தனாகிக் கலக்கம் ஒழிந்து மகிழ்ச்சியடைந்தான். ஹே, ரகுநந்தன. அச்வமேத யாகத்தின் ப்ரபாவம் இத்தன்மை யதன்றோ. ஆதலின் விருப்பமாயின் இதைச் செய்தருள்க” என்று லக்ஷ்மணன் கூறினான்.

தொண்ணூற்றியொன்பதாவது ஸர்க்கம்

(இளோபாக்கியானம். இளனுக்கு சாபம் நேரிட்டது)

லக்ஷ்மணன் சொன்ன விருத்திராசுரவதத்தையும் அசுவமேதத்தின் ப்ரபாவத்தையும் கேட்ட ராமன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து அவனைப் பார்த்து, "லக்ஷ்மணா நீ சொல்லியபடி அசுவமேதத்தின் பெருமை ஒப்பற்றதே ஆகும். இதைப் பற்றி மற்றெரு கதையும் உள்ளது, கூறுகின்றேன் கேள்:- முன் கர்த்தம ப்ரஜாபதியினது மகனான இளன் என்பவன் பெரும் புகழ் பெற்று பாஹலிக தேசத்தரசனாகி இப்பூமி முழுவதையும் தன் வசஞ் செய்து கொண்டு தர்மம் தவறாமல் அரசாட்சி புரிந்து வந்தான். ஒரு சமயம் அவன் வேட்டையாட விரும்பி சித்திரை மாதத்தில் தனது பரிவாரங்களுடன் காட்டிற்குச் சென்று மிருகங்களை அநேகமாக வதஞ் செய்தான். அவன் அங்ஙனம் வேட்டையாடிக் கொண்டே குஹன் பிறந்த விடமான வனம் போய்ச் சேர்ந்தனன். அவ்விடத்தில் பரமேசுவரர் பார்வதியுடன் கூடி அவளுக்கு ஆனந்தம் விளைவிக்குமாறு தானும் ஸ்த்ரீ ரூபம் தரித்து அம்மலைச் சாரலில் ரமித்துக் கொண்டிருந்தனர். அது காரணமாக அக் காட்டிலுள்ள ஆண் இனமான பசு பக்ஷிகளும், மிருகாதிகளும், ஆண் இனமான எல்லா மரங்களும் பெண் உருவமாக மாற்றப்பட்டன. அங்குள்ள சராசரங்களும் ஸ்த்ரீ ரூபமாகவே காணப்பட்டன.

அத்தகைய காட்டில் இள மகாராஜன் நுழைந்ததும் அவனும் அவனது பரிஜனங்களும் பெண்களாக மாற்றப் பட்டனர். அது கண்டு அரசன் மகத்தான துக்கமடைந்து அது மலைமகள் கேள்வனது மாயச் செய்கை யென்று உணர்ந்து பீதியுள்ளவனாகித் தனது சகல பரிவாரங்களோடும் பரமசிவனைச் சரணமடைந்தான். உடனே சங்கரன் உமாதேவியுடன் அவ்வரசனுக்கு முன் தோன்றி “ஹே ராஜரிஷியே! இனி நீ புருஷனாக மாறுவதை வேண்டற்க! அஃதொன்றொழிய வேறு என்ன வரம் வேண்டினும் தருவேன”, என்று சொன்னார். அது கேட்டு இளமஹாராஜன் மனக்கஷ்டமடைந்து அருகில் நின்ற உமாதேவியை மிகுந்த பய பக்தியுடன் முடிதாழ்த்தி வணங்கி, “தேவி! நீ ஸகல லோகங்களுக்கும் நாயகியன்றோ? கதியற்றவனான அடியேனிடம் அருள் புரிவாயாக”, என வேண்டிக் கொண்டான். பரமேச்வரி அவனிடம் அருள் கூர்ந்து “ராஜனே! நீ ஒரு மாத காலம் பெண்ணுருவாயும் மற்றுமொரு மாத காலம் ஆணுருவாயும் இருந்து வாழ்வாயாக. ஆயினும் புருஷனாக மாறினவளவில் முன்பு நீ பெண்ணாயிருந்த காலத்து நடந்தவை யொன்றும் தோன்றாது; அங்ஙனமே பெண்ணாக மாறிய காலத்தில் புருஷனாய் இருந்தது ஞாபகம் வராது”, என இனிமையாக அருளிச் செய்தாள். பிறகு இள மஹாராஜன் ஒரு மாத காலம், புருஷனாகவும் மற்றொரு மாதம் த்ரிலோக சுந்தரியான இளை என்னும் அழகிய பெண்ணாகவும் உருவம் பெற்று வாழ்ந்து வந்தான்.

பலரும் படிக்காத ராமாயணக் கதைகள்–உத்தர காண்டம் 43

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Sat, 18 Mar 2023 03:57:00 +0000

தொண்ணூற்றியிரண்டாவது ஸர்க்கம்

அகஸ்தியர் மேலும் கூறத்தொடங்கி, ஸ்ரீராம! தண்டகனென்னு மவ்வரசன் இப்படியாக அனேக வருஷ காலம் இனிது ஆட்சி புரிந்து வருகையில், ஒரு கோடை கால மாலைப் பொழுதில், அழகியதான சுக்கிராசாரியருடைய ஆச்ரமத்திற்குச் சென்றனன். அதுபோது அங்கு மிக்க அழகு வாய்ந்த கன்னிகையான சுக்கிராசாரியாருடைய மகளைக் கண்டு. அரசன் அறிவிழந்து காமனுக்கு வசமாயினன் அவன் அக் கன்னிகையை விளித்து -' அழகிற் சிறந்த பவழக் கொடியே! நீ யார்? உன்னைக் கண்டதும் எனது மனம், பஞ்சபாணனுக்குத் தஞ்சமாகியது. என்னை யணைந்து இன்பமூட்டுவாயாக' என்றனன். அவள் அது கேட்டு தண்டகனை நோக்கி, 'நான் உனது ஆசாரியரின் மூத்த மகளான அரஜை என்பவள். உனக்கு என்னிடம், காதலுண்டானதாயின், தர்மமான நேர்வழியில், எனது தந்தையிடஞ் சென்று, வரித்து வேண்டிக் கொள்க. அவ்வாறின்றி அக்கிரமஞ் செய்வாயாகில், உனக்கு மிகக் கொடிய சாபம் நேரிடும். தவ வலிமை பெற்ற எனது தந்தை முனிவராதலால், மூவுலகங்களையும் எரித்து விடுவார்', என்று வணக்கமாகக் கூறினாள்.

அரஜை இப்படி நயமாகக் கூறிய போதிலும், தண்டகன் அதனை லக்ஷ்யம் செய்யாமல், காமாதுரனாகி, முடி மீது கைவைத்து அஞ்சலி செய்து 'பெண்மணி! என் மீது கருணை கொள். காலதாமதஞ் செய்யாதே. மிக்க முகவழகுள்ள மாதே! உன்னைப் புணர்ந்த பின்னர் எனக்கு மரணம் நேரிடினும் நேரிடுக. அதினும் மிக்க சாபம் நேரிடினும் நேரிடுக' என்றுகூறி, நடுக்கமுற்று நினற அப்பெண்மணியைத் தனது கைகளால் பிடித்திழுத்து, அவளுடன் தன் இஷ்டம் போல் வலியப் புணர்வானாயினன். பிறகு தண்டகன் தனது நகரம் செல்ல, அரஜை ஆச்ரமத்தினருகே அழுத வண்ணம் தந்தையின் வரவை எதிர்பார்த்து நின்று கொண்டிருந்தனள்.

தொண்ணூற்றி மூன்றாவது ஸர்க்கம்

(தண்டகன் சாபம் பெற்றது)

ஹே ராமச்சந்திர! பிறகு சுக்கிராசாரியர் தமது ஆச்ரமத்திற்கு வந்து; தண்டகன் தனது மகளுக்கிழைத்த கொடிய செயலைக்கேட்டு, மிக்க கோபங் கொண்டு, 'துஷ்ட புத்தியும், பாபச் செயலுமுடையவனான இவ்வரசன், ஏழு தினங்களில், சேனை முதலிய பரிவாரங்களுடனும், வாகனங்களுடனும், மரணமடைவானாக மதகேடனான இவனது ராஜ்யத்தில், தேவேந்திரன் மிகக் கொடியதான மண்மாரி பொழிவித்துச் சுற்றிலும் நூறு யோசனை தூரம் இதனையழித்து விடுவானாக. அம்மண்மாரியினால், இந்த ராஜ்யத்திலுள்ள ஸகலமான ஸ்தாவரஜங்கமங்களும் நாசமுறுமாக எனக் கொடிய சாப மிட்டனர்.

பிறகு சுக்கிராசாரியார், அந்த ஆச்ரமத்திலுள்ளோரனைவரையும் நோக்கி, நீங்களனைவரும், இத்தேசத்தின் எல்லைக்கப்பால் சென்று விடுங்கள். என்று கட்டளையிட்டனர். பின் அரஜையைப் பார்த்து- “மதிகெட்டவளே துன்மார்க்கனின் பாபச் செயலுக்கு நீ உடன்பட்டாயாதலால் அப்பாபத்தை யொழிப்பதற்கு இந்த ஆச்ரமத்திலே இருந்து கொண்டு தவம் செய். இந்த ஆச்ரமமும், இங்கிருக்குமிந்தத் தடாகமும், இவ்வாறே என்றைக்கும் அழியாதிருக்கக் கடவன. நீ இங்கேயே மனக் கவலையற்று உனது நற்காலத்தின் வரவை எதிர் நோக்கி இனிது வாழ்க. மண்மாரி பொழியுமிரவில் உன்னருகில் எந்தெந்த பிராணிகள் இருக்கின்றனவோ அவற்றிற்கு அதனால் அழிவு உண்டாகாது”, என்றார்.

பிறகு ஏழு நாட்களுக்குள் தண்டகனது ராஜ்யமானது சுக்கிரரது சாபத்தினால் நாசமாயிற்று. அசுர குருவினால் இப்படி சபிக்கப்பட்ட இவ்விடம் தண்டகாரண்யம் எனப் பிரஸித்தி பெற்றது. பிறகு இதில் தபஸ்விகள் பலர் வந்து சேர இது ஜனஸ்த்தான மாகியது" என்று கூறி முடித்து, ராமனை, ஸாயம் ஸந்த்யாவந்தனம் செய்ய அழைத்தனர்.

தொண்ணூற்றி நாலு, தொண்ணூற்றி ஐந்தாவது ஸர்க்கங்கள்

(ஸ்ரீராமன் அயோத்யை சென்று, அச்வமேத யாகம் செய்தது)

அகஸ்திய முனிவர் இப்படிக் கூறக்கேட்டு, ஸ்ரீராமன் மிக்க ஆச்சர்யமடைந்தவராய் ஸாயம் ஸந்த்யாவந்தனத்தை முடித்துக் கொண்டு, ரிஷியினால் அளிக்கப்பட்ட அம்ருதோபமான நல்ல கந்த மூலங்களையும் பழங்களையும் சாப்பிட்டு, அன்றிரவு அந்த ஆச்ரமத்திலேயே படுத்துத் தூங்கினன். மறுநாள் பொழுது விடிந்ததும், ஸ்ரீராமன் துயில் நீங்கி எழுந்து, ப்ராதானுஷ்டானங்களை முடித்துக் கொண்டு, முனிவரை வணங்கி, அவரிடம் விடைபெற்று அயோத்திக்குப் புறப்பட்டனர். அன்று நடுப்பகலில் அயோத்தியை யடைந்து, அங்கங்கே பலரும் கொண்டாடிப் புகழத் தனது அரண்மனையை சேர்ந்து, அதன் நடுவிலுள்ள சபாமண்டபத்தில் கீழேயிறங்கி, புஷ்பக விமானத்தை வாழ்த்தி விடைகொடுத்தனுப்பிவிட்டு. வாயில் காப்போனை யழைத்து, பரத லக்ஷ்மணர்களை சீக்கிரம் அழைத்து வருமாறு கட்டளையிட்டனன்,

அச்வமேத யாகம் செய்தல்-

உடனே பரத லக்ஷ்மணர்கள் அங்கு வந்ததைக் கண்ட ஸ்ரீராமபத்ரன் அவர்களை அன்புடனே ஆலிங்கனம் செய்து கொண்டு அவர்களைப் பார்த்து - 'சகோதரர்களே! நான் பிரதிஜ்ஞை செய்தபடி காரியம் செய்து வைதிகன் மகனை உயிர்பெறச் செய்தேன். இனி ராஜ தர்மம் மேன்மேலும் வளருவதற்கு ஹேதுவான ராஜஸூய யாகம் செய்ய நினைத்துள்ளேன். இந்த யாகம் செய்வதனால் ஸகலமான பாபங்களும் நாசமடையுமாதலால், உங்களிருவருடன் சேர்ந்து அந்த யாகத்தைச் செய்ய விரும்புகிறேன். ராஜாக்களுக்கு அழியாப் புகழ் உண்டாவதற்கும், இந்த ராஜஸூய யாகமே காரணமாகும். மித்திரன் என்பவன் இந்த யஜ்ஞத்தைச் செய்து, சத்ருக்களை வென்று வருணபதம் பெற்றனன். ஸோமன் இதைச் செய்து என்றுமழிவற்ற சாச்வதமான பதம் பெற்றனன். ஆதலால் இப்பொழுது, நீங்கள் என்னுடன் கூடி, ஆலோசித்து உசிதமானதைக் கூற வேண்டும், என்றனன்

அது கேட்டு, பரதன் கைகூப்பிக் கொண்டு 'ஸ்வாமின்! தேவரீர் இவ்வுலக முழுமைக்கும் சக்கரவர்த்தியாகயிருக்கிறீர். ப்ரஜைகள் உம்மை பிதாவைப்போல் மதிக்கின்றனர். இப்பூமண்டலத்திற்கும். இதிலுள்ள ஸகலப் பிராணிகளுக்கும் புகல் தேவரீரேயன்றி வேறில்லை.

இப்படிப்பட்ட தேவரீர் இந்த யாகத்தைச் செய்ய நினைக்கும் காரணம் யாதோ? இதனை தேவரீர் செய்வது தான் தகுதியோ? ஏனெனில் இதன் நிமித்தம் இப்புவியில் - பல ராஜ வம்சங்கள் அழியவேண்டி வருமே. அரசே! ஸோமன் ராஜஸூய யாகஞ் செய்தவளவில் ஆகாசத்திலுள்ள நக்ஷத்திரங்கள் கோரமான யுத்தம் செய்யலாயின. அரிச்சந்திரன் ராஜஸூயஞ் செய்த காலததில் க்ஷத்ரியாகள் அனைவரும் நாசமடைந்தனர். தேவேந்திரனது ராஜஸூய யாகத்நில் மிகக் கொடிய தேவாஸுர யுத்தம் நடந்தது. அனேகப் பிராணிகள் நாசமுற்றன. புருஷச்ரேஷ்டரான தேவரீர் இதனை நனகு ஆராய்ந்து ப்ராணிகளின் ஹிதத்தைச் சிந்திதது உணரவேண்டும்” என்றனன். ஸ்ரீராமன் பரதனது இனிய சொல்லைக் கேட்டு, மிகக் களிப்படைந்து, அவனை நோக்கி, “பரத! தா்ம மார்க்கததையனுஸரித்து நீ கூறிய வார்த்தை முற்றும் நன்றே. இது யாவருக்கும ப்ரீதியையும் ஆனந்தத்தையும் விளைவப்பதன்றி நன்மை பயக்குவதுமாயுமுள்ளது. நீ கூறியவாறு உலகத்திற்கு உபத்திரவமான கார்யம் உத்தமர்கள் ஒரு பொழுதும் செயயத் தகுந்ததன்று. ஆதலால் நான் உனது விருப்பப்படி ராஜஸூயம் செய்யவேண்டுமென்னும் எனது மனோரதத்தை மாற்றிக்கொள்கின்றேன். நீ சிறியோனாயினும், உனது வார்த்தைகள நியாயமும் தருமமும் தவறாதனவாயிருததலால் ஏற்றுக் கொளளத் தக்கவையே” என்று கூறினன்.

ஶ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம்–உத்தர காண்டம் 42

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Wed, 15 Mar 2023 03:56:00 +0000

எண்பத்தியெட்டாவது ஸர்க்கம்

(ஸ்ரீராமன், அகத்தியரிடம், திவ்யாபரணம் பெற்றது)

பிறகு, அகத்தியர், தமது ஆசிரமத்திற்கு வந்த கைல தேவதைகளையும், ஒரு தன்மையாக விசேஷமாக உபசரித்துப் பூஜிக்க, அகத்தியரளித்த அதிதி பூஜைகளைப் பெற்றுப் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு, தேவர்கள் யாவரும், அவரிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, தேவலோகம் சென்றனர். ஸ்ரீராமன், புஷ்பக விமானத்திலிருந்து இறங்கி, அகத்திய முனிவரை வணங்கி நிற்க, அம் முனிவர் ஸ்ரீராமனை நன்றாக உபசரித்து, அவனை நோக்கி, "ஹே ராம! நீ சம்புகனை வதைத்து, வைதிகன் மகனைப் பிழைப்பித்துத் தருமத்தைச் சீர்படுத்தினை, என்று தேவர்கள் கூறக்கேட்டு, உனது வருகையை எதிர் பார்த்து இருந்தேன். நீ இன்றிரவு என்னருகில் வஸித்திருந்து நாளைக் காலையில் அயோத்திக்குச் செல்வாயாக, நீ ஸாக்ஷாத் ஸ்ரீமன் நாராயண மூர்த்தியன்றோ! நீயே ஸகல பூதங்களுக்குப் பிரபுவும்,, ஆதிபுருஷனுமாய் விளங்குகின்றனை"- எனக் கூறிப் பலவித உபசாரங்கள் செய்து, பிறகு சோதி மயமாய் விளங்குகின்ற ஒரு திவ்யாபரணத்தைக் கொணர்ந்து, "ஹே ராம! விச்வகர்மாவினால் நிருமிக்கப் பட்ட அற்புதமான இவ்வாபரணத்தைப் பெற்றுக் கொள்க. இதை உனக்கு, நன்கொடையாகத் தருகிறேன்," என்றார்.

ஸ்ரீராமன் அதுகேட்டு, அம் முனிவரை நோக்கி, "முனிச்ரேஷ்டரே! தானம் வாங்கும் அதிகாரம் பிராம்மணர்களுக்கன்றோ உரியது, க்ஷத்திரியருக்கு அவ்வதிகாரம் இல்லையே. அப்படியிருக்க இதனை, யான் எங்ஙனம் பெற்றுக் கொள்வது? தேவரீரே இதனை, அடியேனுக்கு விளக்கமாகத் தெரிவிக்க வேண்டும்'' என வேண்டினன்.

அதற்கு, அகத்தியர் ஸ்ரீராமனை நோக்கி, "ரகுநந்தன! முன் பிராம்மணர் பெருமை பெற்று விளங்கிய கிருத யுகத்தில் அரசனில்லாமல் ஜனங்கள். ஒவ்வொருவரும் தம்மைத் தாமே பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. தேவர்கட்கு மாத்திரம் மஹேந்திரன், ஒருவன் அரசனாயிருந்தனன். அதனால், அரசனில்லாத மானிட உலகத்தவரனைவரும், நான்முகக் கடவுளை யணுகி, 'தேவ! தேவர்களுக்கு இந்திரனை அரசனாய் ஏற்படுத்தியதுபோல் எங்களுக்கும் ஓரு அரசனை விதித்தல் வேண்டும். அவ்வரசனுக்கு, நாங்கள் ஏற்றபடி பூஜை புரஸ்காரங்கள் செய்து கொண்டு, பாபத் தொழிலொழிந்து வாழ்வோம்' என வேண்டினர். அது கேட்டுப் பிரம்மதேவன் தேவேந்திரனையும் மற்றுமுள்ள திக்பாலகர்களையும் வரவழைத்து, 'தேவர்காள்! இப்பொழுது பூலோகத்தைப் பாதுகாக்க ஒரு அரசனைப் படைக்க வேண்டுமாதலின் அதன் பொருட்டு நீவிர் ஒவ்வொருவரும். உங்களது உத்தமமான, அம்சங்களின் ஒரு பகுதி தருக,' என்று கேழ்க்க, அவர்கள் அவ்வாறே தந்தமையால் பிரம்மதேவர், அவைகளைக் கொண்டு, 'க்ஷுபன்' எனப் பெயர் கொண்ட ஒரு புருஷனைப் படைத்து, அவனை பூலோகத்திற்கு அரசனாக்கினார்.

அவ்வேந்தன் இந்திரனது கலையினால், இப்பூமி யெங்கும் அதிகாரம் செலுத்துகின்றனன். வருணனின் கலையினால் சரீரங்களை வளர்க்கின்றனன். குபேரனது கலையினால் தனாதிகாரியாகி, ராஜ்யத்திற்குப் பொருளை ஜனங்களுக்கு அளிக்கின்றனன். யமனது கலையினால், அறநெறி தவறாது, பிரஜைகளை தண்டிக்கின்றனன். ஆதலின் ராம!தேவேந்திரனது, அம்சம் உன்னிடத்தில் இருக்கின்றமையால், அதைக் கொண்டு பிரஜைகளைப் பரிபாலிப்பதன் நிமித்தம், இதனை நீ பெற்றுக் கொள்ளத் தகும்," எனக் கூறினர்.

அகத்தியர், தர்மத்திற்கேற்றவாறு, இங்ஙனம் கூறக் கேட்டு இராமன் திருப்தியடைந்து, அந்த உத்தமமான ஆபரணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, அம் முனிவரை நோக்கி “தபோதனரே! இவ்வற்புதமான, திவ்யாபரணம், எவ்விதமாக, எவ்விடத்திலிருந்து, யாரால் தேவரீருக்குக் கிடைத்தது? இதன் வரலாற்றைக் கேட்டறிய விரும்புகின்றேனாதலின், அதை அருளிச் செய்ய வேண்டு’ மென்று வினவினன.

89ஆவது ஸர்க்கம்

அகத்தியர், ஸ்ரீராமனை நோக்கி, 'ரகுவீரரே! திரேதாயுதத்தில் ஆதியில் யான் நிர்மானுஷ்யமான மிகப் பெரிய ஒரு வனத்தைக் கண்டு, அதில் தவம் செய்ய விரும்பினேன். அவ்வனத்தின் நடுவின். அன்னம், காரண்டவம். சக்ரவாகம், முதலிய, நீர்ப் பறவைகள் பல விளையாடப் பெற்று, தாமரை, நெய்தல் முதலான மலர்கள் அழகாக மலர்ந்து; பாசியின்றி நிர்மலமாய் மதுரமான தண்ணீர் நிறைந்து. கலக்கவொண்ணாது, ஆழ்ந்த ஒரு பொய்கை இருந்தது அப்பொய்கைக் கரையில், மிகத் தூயதும், அற்புதமான, மகிமை பெற்றதுமான ஆச்ரம மொன்று இருக்கக் கண்டேன் அதில் தபசி ஒருவருமில்லை. அந்த புண்ய ஸ்தலத்தில் ஒருநாளிரவு துயின்று, வைகறை நேரம் துயிலெழுந்து அத்தடாகத்தின் கண், நீராடி, நித்ய கர்மங்களைச் செய்யச் சென்றேன். அதில் ஒரு மனிதப் பிணம், கொஞ்சமேனும் கரையாது புஷ்டியுள்ள தேஹத்துடன், மூப்பிலாததாய் மிதந்து கொண்டிருக்கக் கண்டேன்.

ராம! அங்ஙனம் காணப்பட்ட மனிதன் சவத்தை யான், வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், திடீரென்று, அவ்விடத்தில் வாயுவேக, மனோவேகமாய் வருகின்ற திவ்ய விமான மொன்று கண்ணிற்குப் புலப்பட்டது. அதில் திவ்யமான, பூமாலைகளும், ஆபரணங்களும் அணிந்து காந்தியும் அழகுமடைந்த திவ்ய புருஷனொருவன் தோன்றினான். அவனைச் சுற்றிலும், அரம்பையர்கள், மதுரமான கீதங்கள் பாடினர், சிலர், மங்கள வாத்தியம் முழங்கினர். சிலர், அவனைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர். சிலர், நா்த்தனமாடினர். ரகுகுல திலக! யான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில்,' அந்தப் புருஷன், அவ்விமானத்தினின்று இறங்கி வந்து, அச்சவத்தின் கொழுப்பு மிகுந்துள்ள தசைகளை வயிறார உண்டு, அக்குளத்தில் கை கழுவி, மீண்டும் தனது விமானத்திலேற எழுந்தனன்.

தேவனுக் கொப்பான அவனை யான் நோக்கி, ''ஐய! நீர் யார்? இத்தன்மையதான உணவில், ஆசையும் கருத்தும், உம்மைப் போன்ற பெருமையுடையோர்க்கு உண்டாகுமோ? தேவத்தன்மையுடைய உமது உணவு மிகவும் இகழத்தக்க தாகயிருக்கின்றதே. இது எனக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாயிருக்கின்றதாதலின், இதன் காரணத்தைத் தெரிய உரைப்பீராக" என வினவ, அத் தேவன் மிருந்த மகிழ்ச்சியுடன், யாவையும் என்னிடம் கூறலாயினன்.

தொண்ணூறாவது ஸர்க்கம்

[ஸ்வேத ராஜன் அகத்தியருக்கு ஆபரணமளித்தது]

“ஸ்ரீராம! அத்தேவன் என்னை நோக்கி, முனிவர் பெருமானே! முன், விதர்ப்ப தேசத்தில், மிகுந்த பராக்ரமசாலியான மூவுலகங்களிலும் பிரஸித்தி பெற்ற, சுதேவரென்னும் பெயருடைய ஒரு அரசன் ஆண்டு வந்தனன், அவருக்கு, இரண்டு மனைவியரிருந்தனர். அவ்விருவருக்கும். ஸ்வேதன் என்கின்ற யானும், ஸுரதன் என்கிற என் தம்பியுமாக இரண்டு மகன்கள் பிறந்தோம். தந்தை ஸ்வர்க்கத்தை யடைந்த பின்னர், பட்டணத்து ஜனங்கள் என்னைத் தங்களுக்கு அரசனாக்கிக் கொண்டனர். யானும், அவ்வரசாக்ஷியை ஏற்றுக் கொண்டு நீதி முறை தவறாது பல்லாண்டு காலம் ராஜ்ய பரிபாலனஞ் செய்து வந்தேன். வேதியர் பெருமானே! இவ்வாறிருக்கையில், நான் எனது வாணாள் இவ்வளவுதான் என்பதை ஸாமுத்ரிகம் முதலிய அடையாளங்களால் அறிந்து. நற்கதியடையக் கருதி, ராஜ்யத்தைத் துறந்து, தம்பிக்கு முடிசூட்டி, இவ்வனத்துள் புகுந்து இத்தடாகத்தின் தீரத்தில் மூவாயிரமாண்டளவு அருந்தவமியற்றிப் பிரம்மலோகமடைந்தேன். பிணி, பசி, மூப்பு, எனும் துன்பங்களில்லாத அவ்வுத்தம உலகத்தில் என்னைப் பசியும் தாகமும் மிகவும் பீடிக்கலாயின. அது கண்டு, யான் சிந்தை கலங்கி, நான்முகக் கடவுளை யணுகி, 'ஸ்வாமின்! பசி தாகமில்லா இவ்வுத்தம ப்ரம்ம லோகத்தில் என்னைப் பசியும் தாகமும் பீடிப்பது ஏன்? எந்த ஆஹாரத்தால் திருப்தி உண்டாகும். அதை அடியேனுக்கு அருளிச் செய்ய வேண்டும்' என வேண்டினேன்.

பிதாமஹர், என்னை நோக்கி, 'சுதேவன் மைந்தனே! உத்தமமான தவம் புரியும்போதும், உனது உடலின் மீது ஆசை யொழியாதவனாகி, அதை அதிக ஆதரத்துடன் போஷித்து வந்தனை. அங்ஙனம் போஷித்து வருகையிலும், நீ சிறிதும் திருப்தி யடையவில்லை. அதனால், அப்பசி தாகங்கள் உன் தவத்தின் பெருமையால் இந்த லோகம் புகுந்தும், உன்னை விட்டு விலகவில்லை. நீ உதர போஷணத்தில் வைத்திருந்த அதிகமான ஆசையினால் நீர் வேட்கையும் நல்லுணவில் ஆசையும், உன்னை யிங்கு பீடிக்கின்றன.

ராஜனே! முன் ஒரு ஸன்யாஸி உன்னிடம் பிக்ஷை வேண்டி வர, அவனுக்கு நீ அன்னமிடாமற் போயினை. அதனால், முன்னம் நீ கொடுத்து வைத்தது ஒன்றுமிலாதாதலின் உனக்கு வேறு ஆகாரமெதுவும், இங்கு கிடைப்பதரிது. நீ செய்த தவத்துடனே நல்லுணவு அளித்து, அருமையாய் ஆதரித்த, உடலொன்று மாத்திரமே மிகுந்துளது. எனவே நீ போஷித்து வைத்த உனது சரீரத்தின் மிக மதுரமான மாமிசத்தையே நீ நாடோறும் அருந்தி, திருப்தியடையக் கடவை. ஹே சுவேத! நீ தவம் புரிந்த வனத்திற்கு எப்பொழுது மஹாத்மாவான அகத்திய முனிவர். எழுந்தருளுகின்றனரோ, அப்பொழுது உனக்கு, இதிலிருந்து விமோசனம் ஏற்படும்' என்றனர்.

“தபோதனரே! அன்று தொட்டு, அடியேன், அனேகம் ஆண்டுகளாக மிகவும் இகழத் தக்கதான, எனது உடலையே உணவாகத் தின்று வருகின்றேன். எத்தனை காலம் புசித்தும இவ்வுடலின், ஊன் சிறிதளவேனும் குறைவு படுவதில்லை. எனக்கும் பசி தணிந்து திருப்தி யுண்டாவதில்லை.

முனிச்ரேஷ்டரே! இன்று நீரே என்னைக் கடைத்தேற்ற வேண்டும். அதற்குப் பிரதிமாக திவ்யமான, இவ் வாபரணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, அடியேனிடம் அருள் புரிக. இது பொன், பட்டாடை, ஆபரணம், பஷ்யம், போஜனம் ஆகிய யாவற்றையும், ஸகலமான போகங்களையும் அளிக்கும்' என்று கூறி வேண்டிக் கொண்டனன்.

இங்ஙனம் சுவேதராஜனின் துக்ககரமான விருத்தாந்தத்தைக் கேட்டு யான் அதினின்று அவனை விடுவிக்குமாறு அவ்வாபரணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டேன். அதனை யான் கைகொண்டவளவில் அந்த ராஜ ரிஷியினது பழமையான மானிட தேஹம், அழிந்து போயிற்று. உடனே அவ்வரசன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி யடைந்து ஸுவர்க்கலோகம் சென்றனன். அந்த சுவேதராஜனால் கொடுக்கப் பட்ட ஆபரணமே இதுவாகும், என்று கூறி முடித்தனர்.

தொண்ணூற்றியொன்றாவது ஸர்க்கம்

(தண்டகன் சரித்திரம் [

அகஸ்திய மஹரிஷி கூறிய அற்புதமான கதையைச் செவியுற்ற ஸ்ரீராமபிரான் மிகவும் ஆச்சரியமடைந்து, அவரைப் பார்த்து, 'முனி வரரே! விதர்ப்பதேசாதிபதியான சுவேத ராஜன் கடுந் தவம் புரிந்த அரண்யம், மிருக பஷிகளேதுமில்லாமல் சூன்யமானதற்குக் காரணமென்ன? அவ்வரசன் அங்கு தவம் புரியக் காரணமென்ன?" என்று வினவினன். அகஸ்தியர் ராமனை நோக்கி,

'ஸ்ரீராம! முன்பு கிருதயுகத்தில், மனுவானவர் தபஸ் செய்யக் கருதி தனது புதல்வனான இக்ஷ்வாகுவை அரசனாக நியமித்து, அவனைப் பார்த்து -“குமார! நீ நீதி தவறாமல் அரசாக்ஷி செய்ய வேண்டும். காரணமின்றி எவரையும் தண்டிக்கக் கூடாது, குற்றஞ் செய்யாதவரை தண்டித்தால் முடிவற்ற நரகானுபவமுண்டாகும். எனவே பிரஜைகளை தண்டிக்கும் விஷயத்தில் மிகவும் கவனமாயிருக்கவேண்டும்,” என்று புத்திமதிகளைக் கூறி தவம் செய்து முக்தியடைந்தனர். பிறகு இக்ஷ்வாகு மகாராஜன், நீதியுடன் அரசாக்ஷி செய்து வருகையில், அவருக்கு நூறு புத்திரர்கள் பிறந்தனர். அவர்களுள் கடைசியிற் பிறந்த குமாரன், மூடனும், கல்வியற்றவனும். கொடியவனுமாகப் பெரியோர்களை, அவமதித்து வந்தனன். அது கண்டு, இக்ஷ்வாகு சினங் கொண்டு அவன் கட்டாயம் தண்டனை யடைவானெனக் கருதி, அவனுக்கு, தண்டன் எனப் பெயரிட்டு விந்திய பர்வதத்திற்கும் சைவலபர்வதத்திற்கும் இடையினுள்ள பூமியை யவனுக்கு அளித்தனன். பிறகு அவன் அந்தப் பிரதேசத்திற்கு அரசனாகி, அழகிய அம் மலைச் சாரலில் ஈடற்ற அற்புதம் வாய்ந்த நகரமொன்றை நிர்மாணஞ்செய்து அதற்கு, 'மது மந்தம்' எனப் பெயர் சூட்டி, அதில் குடி புகுந்தனன். சுக்கிராசாரியாரைத் தனக்குப் புரோஹிதராக வரித்துக் கொண்டு, அவருடன் கூடி தேவலோசுத்தில் தேவராஜன் ஆட்சி புரிவது போல அந்நகரத்தை ஆண்டு வந்தனன்" என்றனர்.

ஶ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் -- உத்தர காண்டம் 41

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Tue, 14 Mar 2023 04:36:00 +0000

84ஆவது ஸர்க்கம்

[பிள்ளையை யிழந்து பிராம்மணன் புலம்பியது.]

இவ்வாறு ஸ்ரீராமபிரான் சத்ருக்னளை மதுராபுரிக்குச் செல்ல விடுத்தபின், மற்ற சகோதரர்களுடன் கூடி ராஜ்ய பரிபாலனஞ் செய்து வருகையில், ஒரு நாள், ஒரு கிழ வேதியன், மரணமடைந்த தனது சிறு மகனை எடுத்துக் கொண்டு ராஜ மாளிகையை யடைந்து, 'ஐயோ' மகனே! இதுவரை 'யான், எவ்விதமான பாபமும் செய்தேனில்லை. அங்ஙனமிருக்க, பாலகனான நீ, எனக்குச் செய்ய வேண்டிய ஈமக் கடன்களை ஒன்றும் செய்யாமல், இளமைப் பருவத்திலேயே துர்மரண மடைந்த காரணமென்ன? இத்தகைய கோரமான காக்ஷியை இதுகாலும் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லையே! இந்த ராமனது. ராஜ்யத்தில்தான், இவ்விதமான அகால மரணமுண்டாகின்றது. ஆதலின் இத் தேசாதிபதியான, ராமனே ஏதோ மகத்தான பாபம் செய்திருக்க வேண்டும். ஐயோ! ராம! பிராணனை இழந்திருக்கும் இப்பாலகனை நீ பிழைப்பிக்க வேண்டும். இல்லையாகில், யான் திக்கற்றவனாக, என் இல்லறத் துணைவியுடன் உன் மாளிகை வாயிவில், உயிரை விட்டு விடுகின்றேன். நீ பிரம்மஹத்தி தோஷத்தை அடைந்து, சுகமாக வாழ்ந்திருப்பாயாக"என்று இப்படி பலவாறு புலம்பியழுதனன். பின்னும் அவ்வேதியன், வஸிஷ்டர், வாமதேவர், முதலான புரோஹிதர்களின் முன்னிலையில், ராமனை நோக்கி, "ஓ, ராகவ! நாங்கள் இவ்விராஜ்ஜியத்தில் இனிது வாழ்ந்து வருகிறோம். இவ்லிதமான விபத்து உன் வசத்திலிருப்பதனால் இப்பொழுது ஸம்பவிக்கலாயிற்று. இக்ஷ்வாகு முதலான மகாத்மாக்கள் பரிபாலித்து வந்த இத்த ராஜ்யம், இன்று நாதனற்றதாகியது. நீ அரசனாக ஏற்பட்டபின், விதிப்படி ஜன பரிபாலனம் செய்யாதது பற்றி ராஜ தோஷத்தினால் பாலகர்கள் மரிக்கத் தலைப்பட்டனர். ஆதலால் உனது ராஜ்யத்தினது அரசாக்ஷியில் நாட்டிலும் நகரத்திலும் சரியான நடவடிக்கையில்லாததினால் இப் பாலகன், இங்ஙனம் அகாலத்தில் பிராணனை யிழந்தனன்'' என்று மீண்டும் அநேகவிதமாக ராமனை யிகழ்ந்து அழுது அழுது புலம்பினன்.

எண்பத்தியைந்தாவது ஸர்க்கம்.

(வைதிகன் மகன் மரணமடைந்த காரணம்.)

இவ்வாறு, புத்திரளைப் பறி கொடுத்த துயரம் தாங்கமாட்டாது. கதறிய பிராமணனது அழுகைக் குரலைக் கேட்டு, ஸ்ரீராமபிரான், வருத்தமடைந்து தனது ஸபையில் வீற்றிருந்த முளிச்ரேஷ்டர்களையும், மற்றுமுள்ள மந்திரிப் பிரதானிகர்களையும் கைகூப்பி வணங்கி, பிராம்மணனது வரலாற்றை அவர்களிடம் விவரமாக விண்ணப்பம் செய்தனன்.

அங்கு முனிவர்களிடையில் வீற்றிருந்த நாரதர் அது கேட்டு, ராமனை நோக்கி, "ஹே, ரகு வீர! இச்சிறுவன் எப்படி அகால மரணமடைந்தான் என்பதைக் கூறுகிறேன் கேள். ஒவ்வொரு யுகத்திலும் ஒவ்வொரு வருணத்தவர் தவம் புரிய அதிகாரம் உடையவராகின்றனர். முதன் முதலில், கிருத யுதத்தில் பிராம்மணர்கள் மாத்திரமே, தவம் செய்ய அதிகாரம் பெற்றிருந்தனர். திரேதா யுகத்தில் க்ஷத்திரியர்களும், தவம் புரிய அதிகாரம் பெற்றனர். துவாபர யுகத்தில் வைசியர்களும், கலியுகத்தில் சூத்திரர்களும், இவ்வித அதிகாரம் பெறுவர். சூத்திரர், கலியுகத்தில், தவம் செய்ய வேண்டியிருக்க, இந்தத் த்ரேதாயுகத்தில் (வைசியருக்கே தவம் செய்ய அதிகாரமில்லாத காலத்தில்) ஒரு சூத்திரன், தவம் செய்வானே யாகில், இதைவிட ஓர் அதர்மம் வேறு இருக்குமோ! ஓ! ராம! இப்பொழுது கீழ்க் குலத்தவனான ஒரு சூத்திரன் கெட்ட புத்தி யுடையவனாகி, உனது, ராஜ்யத்தின் எல்லையில் மிகவும் கொடிய தவமியற்றுகின்றனன். துலாபர யுகத்திலேயே, சூத்திரன். தவம் செய்வது அதர்மமாகும் பொழுது. இந்தத் த்ரேதாயுகத்தில் கேழ்க்கவும் வேண்டுமோ? அக் காரணங் கொண்டே இப்பாலகன் மரண மடைந்தனன். எவனேனு மொருவன் ஒரு அரசனது நாட்டிலாயினும், நகரத்திலாயினும் செய்யத்தகாத செய்கைகளையேனும், அதர்மங்களையேனும் செய்வானாகில் அங்ஙனம் செய்கிறவன் மாததிரமேயனறி, அந்த நாட்டரசனும், நரகம் புகுவானென்பது சாஸ்த்ரம், பிரஜைகளை அற நெறி தவறாது பரிபாலிக்கின்ற மன்னவன், அந்தப் பிரஜைகள் செய்யும், வேதாத்யயனம், தவம், சுக்ருதம், (புண்ணியம்) ஆகிய பல புண்யங்களிலும் ஆறிலொரு பாகம் பெறுகின்றனர். அங்ஙனமாக அவர்கள் புரியும் அதர்மத்தின் ஆறிலொரு பாகம் பாபத்தை மாத்திரம் பெறாதொழிவானோ ஆதலின் நீ உடனே உனது தேசமெங்கும் திரிந்து இப்பாபத் தொழில் புரியும், சூத்திரனைக் கண்டு பிடித்து தண்டிப்பாயாகில், இப்பாலகன் மீண்டும் உயிர் பெற்றெழுவான்," என்றனர்.

எண்பத்தாறாவது ஸர்க்கம்

(ஸ்ரீராகவன் சம்புகனைத் தேடிச் செல்லுதல்)

பிறகு ராமன், அந்தப் பிராம்மணனை வியஸனமுறாது இருக்குமாறு தேற்றி, உயிரிழந்த அவனுடைய சிறுவனது சரீரம் சிதைவுற்று அழியாவண்ணம், ஸுகந்தமிட்டு, அதனை, எண்ணைக் குடத்திலமைத்துப் பாதுகாத்து வரும்படி லக்ஷ்மணனுக்குக் கட்டளையிட்டுப் புஷ்பக விமானத்தைத் தன்னிடம் வருமாறு மனதில் நினைத்தனன். உடனே ஒரு முகூர்த்த காலத்தில் அவ் விமானம் வந்து சேர்ந்தவளவில், இராமன் இராஜ்யத்தை லக்ஷ்மண பரத சத்ருக்னர்கள் வசம் ஒப்புவித்து, உடனே வில், பாணம், கத்தி இவைகளைத் தரித்து புஷ்பகத்தின் மீதேறி சம்புகனைத் தேடித் திரியலாயினன். முதலில் மேற்கு திசையை நோக்கிச் சென்றான், அங்கு அவனைக் காணாதவராய் வடக்கு திக்கை நோக்கிச் சென்றனன். அங்கும் அவனைக் காணாது தென் திசையை நோக்கிச் சென்றாள் அங்கும் விந்திய மலைக்குத் தெற்கிலுள்ள 'சைவல' மென்னும் மலையின் வடபாகத்தில் பொலிவுற்று விளங்கும் பொய்கை யொன்றை ஸ்ரீராமன் கண்டனன். அதன் கரையில், ஒருவன் தலைகீழாகத் தொங்கிக் கொண்டு கோரமான தவம் இயற்றுவதைக் கண்ட காகுத்தன், அவனை அணுகி, “அருந்தவமியற்றும் பெரியோனே! நீ யாது பயனைக் கருதி இத்தகைய செய்வதற்கரிய செயலைச் செய்கின்றனையோ அதனை யான் அறிய விரும்புகின்றேன். நீ வரம் வேண்டுகின்ற பிராம்மணனாயின், இனிது வாழ்க. அங்ஙன மன்றாகில், நீ எந்த வருணத்தைச் சேர்ந்தவன்? நீ இப்பொழுது தவத்தை மேற்கொண்டிருக்கின்றனைய ராதலின், பொய் பேசாது,உள்ளபடி உண்மையைப் பேசுக”, என வினவினன்.

எண்பத்தேழாவது ஸர்க்கம்

(ஸ்ரீராகவன் சம்புகனை வதைத்தல்)

இங்ஙனம் இராமன் வினவியதைக் கேட்டு, அத்தவசி “ஐய! யான் சூத்திர யோனியிற் பிறந்தவன், 'சம்புகன்' என்று பெயருடையவன். சரீரத்துடன், ஸுவர்க்கம் புக எண்ணி இப்படி யருந்தவமியற்றுகின்றேன்"என்றனன். இராமன் அவனை நோக்கி, "சம்புக! இந்த யுகத்தில் சூத்திரர் தவமியற்றும் அதிகாரம் பெற்றிலராதலின் இவ்வண்ணம் நீ செய்வது தருமத்திற்கு மாறேயாகின்றது. யான் நாடெங்கும் அறம் தவறாது பாதுகாப்பவனான தசரத குமாரனாவேன். ஆதலால் தருமத்தைப் பாதுகாத்தற்குரிய யான் இப்போது உன்னை வதைப்பது தரும முறைப்படி எனது கடமையாகின்றது. இதற்கு நீ, யாது பதில் கூறுகின்றனை?'' என்று வினவ அந்த சம்புகன், “தேவரீர் திருக்கரத்தால் கொலையுண்பதும் அடியேனுக்கு. ஒரு பெரும் பாக்யமே யாகும்,” என்று கூற, அக்கணமே, ஸ்ரீராமன் உறையினின்றும் கத்தியை உருவி கையிலெடுத்து வீசிச் சம்புகனது சிரத்தைக் கீழே வீழ்த்தினன். அது கண்டு தேவர்கள் மனம் மகிழ்ந்து. அப் பார்த்திபன் மீது பூமாரி பொழிந்தனர். அவர்கள், இராமனை நோக்கி 'ஹே, ரகுவீர! சுவர்க்கம் புகுவதற்கு உரிமையுடையோனல்லாத இச் சூத்திரன் கொடிய தவமியற்றுதல் கண்டு, நாங்கள் மிக அச்சங் கொண்டிருக்கையில், அவனது தவம் முற்றுப் பெறுவதற்கு முன், நீ இவனை வதைத்தமையால் எங்களுக்குப் பெரிய உபகாரம் செய்தவனானாய். ஆதலால் நீ வேண்டிய வரமளிக்க விரும்புகின்றோம்", என்றனர்.

இராமன், கூப்பிய கையனாய், அவர்களை நோக்கி. "தேவர்களே! எனது பிழையினால், ஒரு பிரம்மணனது ஏகபுத்திரனான பாலகன், அகாலமரணமடைந்து, யமலோகம் சென்றனன். அவ்வேதியன் மகனைப் பிழைப்பூட்டுவதாக, யான் வாக்களித்து வந்துள்ளேன். ஆகவே, நீங்கள் அவ் விளைஞனைப் பிழைப்பூட்டுக", என வேண்டினான். தேவர்கள் இராமனை நோக்கி, ''காகுத்த! நீ இவ்விசாரத்தை விட்டொழிக. எந்த முகூர்த்தத்தில். அந்த சூத்திரன் தலையற்று வீழ்ந்தனனோ, அக்கணமே, அவ்வந்தணனது மகன் உயிர்த்தெழுந்து, தனது பந்துக்களிடம் போய்ச் சேர்ந்தனன். இனி உனக்கு மங்கள முண்டாகுக. இராம! இப்பொழுது நாங்கள், அகத்திய முனிவரது ஆச்ரமம் செல்கின்றோம். அம் முனிவர், பனிரெண்டு வருஷ காலமாக மிகப் பெரிய தீக்ஷை கொண்டு, ஜலத்திலே படுத்து, அருந்தவம் இயற்றுகின்றனர். அவ்விரதம் இப்பொழுது முடிவு பெறுகின்ற தாதலின், அவரைப் போய்க் கண்டு களித்து வரவேண்டும், நீயும் எம்முடன் வருக" என்றனர்.

ஸ்ரீராமன், அவ்வண்ணமே வருவதாக இசைந்து அக்கணமே புஷ்பக விமானத்திலேறி, அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து அகஸ்த்யாச்ரமத்திற்குச் சென்றனன்.

ஶ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம்–உத்தர காண்டம் 40

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Sat, 11 Mar 2023 03:57:00 +0000

எழுபத்தியொன்பதாவது ஸர்க்கம்

[லவணாசுரனுடன் யுத்தம்]

மறுநாள் பொழுது புலர்ந்ததும், சத்ருக்னன் ரிஷிகளிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டு, யமுனா நதியைக் கடந்து மது நகரக் கோட்டை வாயிலில் வில்லுங் கையுமாகக் காத்து நின்றான். அன்று நடுப்பகலில் கொடுஞ் செயலை யுடையவனான அந்த அரக்கன், அனேகமாயிரம் பிராணிகளைப் பெரிய மூட்டையாகத் தோளிலே சுமந்து கொண்டு நகருக்குத் திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தான். அப்படி வரும்போது கோட்டை வாயிலிலேயே சத்ருக்னன் ஆயுத பாணியாக நிற்பது கண்டு “அடே! நீயாரடா? உன்னைப் போன்ற ஆயுத பாணிகளை, நான் இதுவரை ஆயிரமாயிரமாகக் கொன்று தின்றிருக்கிறேன். விளக்கில் வந்து விழும விட்டிற் பூச்சியைப் போல, ஏன் வலிய வந்து விழுகிறாய்?' என்று இவ்வாறு கூறி ஆர்ப்பரித்தான். இது கேட்ட சத்ருக்னன், கோபத்தினால் கண்கள் சிவந்து, அந்த அரக்கனை நோக்கி, 'துஷ்ட! நான் ஸ்ரீராமனுக்குச் சகோதரன். சத்ருக்களை வெல்பவனாதலால், சத்ருக்னன் எனப் பெயர் பெற்றவன். போர் செய்ய ஆவல் கொண்டிருக்கும் என்னுடன் நீ எதிர்த்துப் போர் செய்யவும்' என்று பதில் கூறினான்.

சத்ருக்னனுடைய வார்த்தையைக் கேட்ட அவ்வரக்கன், அவனை நோக்கி, “மந்த மதியுடைய மானிடனே!இப்பொழுது நீ வந்து என்னிடம் தெய்வாதீனமாக சிக்கிக் கொண்டாய். ஒரு பெண்ணின் நிமித்தமாக, உனது தமையன், எனது மாமனான ராவணனைக் கொன்ற காலத்தில் மானிடப் பூச்சிகளுடனே, நாம் எதிர்த்துப் போர் செய்வது நமக்குத் தகுந்ததல்ல என்று அலக்ஷ்யத்தினால், ராமனை நான் இதுவரையில் பொறுத்திருந்தேன். முற்காலத்தவா், இக்காலத்தவர், வருங்காலத்தவர், ஆகிய மானிடர் களனைவரும் என் கையில் அடியுண்டு இறந்தவர்களே யாவர். அனேகரைப் புல்லினும் புன்மையானவர் என்றெண்ணி, அலக்ஷ்யமாய் அவமதித்து, ஓடிப்போகச் செய்தேன். சற்றுப் பொறு, வேகத்துடன் சென்று ஆயுதத்தை எடுத்துக் கொண்டு வந்து நீ வேண்டியபடி போர் செய்ய ஆயத்தமாக வருகிறேன்”, என்றான்.

லவணன் இவ்வாறு கூறக் கேட்ட சத்ருக்னன், ஆயுத மெடுத்து வரக் கருதிய அந்த அரக்கனை நோக்கி, “அடே ராக்ஷஸ! என் கண்ணிலகப்பட்ட பிறகு, இனி நான் உன்னை, அரைக்கணமும் உயிரோடு போக விட மாட்டேன். மதிமயக்கத்தால் அவ்வாறு எதிரிக்கு இடங்கொடுக்கின்றவன், தான் சாக மருந்து கொள்பவனேயாவான். ஆகையால் இப்பொழுதே, மூவுலகங்களுக்கும் சத்ருவான உன்னை, யமனுலகிற்கு அனுப்பப் போகிறேன்”, என்று கோபத்துடன் கூறினான்.

எண்பதாவது ஸர்க்கம்

(லவணாசுர வதம்)

. இதைக் கட்ட லவணாசுரன் மிக்க கோபங் கொண்டவனாய், மிகப் பெரிய மரமொன்றைப் பெயர்த்து, சத்ருக்னனுடைய மார்பைக்குறி வைத்து வீசினான். சத்ருக்னன் அதைக் கூரான பாணங்களால் பல துண்டங்களாக்கி வீழ்த்தினான். தான் விடுத்த மரம் வீணானது கண்டு, லவணன் மீண்டும் பல மரங்களைப் பெயர்த்துச் சத்ருக்னன் மீது வீசலாயினன். அவற்றை யெல்லாம், லக்ஷ்மணனின் அனுஜனாகிய சத்ருக்னன், நான்கு பகழிகளைப் பெய்துச் சேதித்துத் தள்ளி, லவணன் மீது பாண மழையைப் பொழிந்தான். அதனால் அவன் சிறிதும் கஷ்டமடையாதவனாகி, பெருநகை நகைத்து ஒரு பெரிய மலையைப் பெயர்த்தெடுத்து, சத்ருக்னனுடைய தலையின் மீது போட அதனாலவன் சோர்ந்து வீழ்ந்து மூர்ச்சையடைந்தான். அது கண்டு ரிஷிகள் தேவர்கள் கந்தர்வர் ஆகிய பலரும், ஹா ஹா வென்று கூவிக் கதறினர்.

லவணாசுரன், சத்ருக்னன் மூர்ச்சித்துத தரையில் விழுந்தது கண்டு அவன் இறந்தனன் என நினைத்து வீட்டினுள் புகவாயினும் சூலம் கைக் கொள்ளவாயினும் கருதாது, தான் தேடிக் கொணர்ந்த உணவுகளைப் புசிக்கலாயினன்.

இங்ஙனம் ஒரு முகூர்த்த காலம் சென்றதும் சத்ருக்னன். மூர்ச்சை தெளிந்தெழுந்து முனிவர்களால் போற்றிப் புகழப் பெற்றவனாகி, ஆயுதத்தை கைக் கொண்டு, தனக்கு ராமனளித்த அற்புதமான அம்பைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டு, லவணனை எதிர்த்து நின்றான். அதனால் ஸகல உலகங்களும் நடுங்கலாயின. அமரர்கள். அசுரர்கள், கந்தர்வர்,முனிவர், நாகர் முதலியோர், அதன் ஜாஜ்வல்யமான தேஜஸ்ஸைக் கண்டு அஞ்சி நடுங்கிப் பிரம்மதேவரிடம் சென்று, ! “ஸ்வாமின்! இதென்ன கொடுமை, உலகமழியுங் காலமோ? யுகப் பிரளயம் கிட்டியதோ? இத்தனைக் கொடிய தோற்றத்தை இதுவரை நாம் கண்டதில்லையே! கேட்டதுமில்லையே, இதன் காரண மென்ன,' என்று வினவினர்.

பிரம்மதேவன் அவர்களை நோக்கி, 'தேவர்களே இப்பொழுது லவணாசுரனைக் கொல்லும் பொருட்டு சத்ருக்னன் ஒரு பாணத்தைக் கையில் எடுத்துள்ளான். அது ஜகன்னாதனான மஹாவிஷ்ணுவின் பழமையான பாணம். அது சோதிமயமாகச் ஜ்வலிக்குமியல்புடையது. ஆகவே, நீங்களனைவரும் இவ்வாறு அஞ்ச வேண்டியதாயிற்று. இந்தப் பாணத்தினால் மகாவிஷ்ணு, முன்பு மதுகைடபரை ஸம்ஹரித்தனர். இதன் பிரபாவம் ஒப்புயர்வற்றது. சீக்கிரம் செல்லுங்கள், வீரரான சத்ருக்னன், லவணாசுரனை வதைக்கும் வினோதத்தைக் காண்பீர்கள்" என்று கூறினார்.

ஸரஸ்வதி வல்லபன் இவ்வாறு கூறக் கேட்டு, வானத்தவர்களனைவரும், சத்ருக்னனும், லவணாகரனும் போரிடுமிடஞ் சென்று சத்ருக்னனது கரத்தில் விளங்கும். ஒப்புயர்வற்ற அம்பைக் கண்டனர். அச்சமயம் சத்ருக்னன் தனது வில்லை, காதளவுமிழுத்து லவணாசுரனது மார்பை நோக்கி, பாணத்தைப் பிரயோகித்தான். அது உடனே லவணனது உடலைப் பிளந்து கொண்டு, பூமியிற் புகுந்து, தேவர்களனைவர்களாலும் புகழப்பெற்று, மீண்டும் சத்ருக்னனிடம் வந்து சேர்ந்தது. இங்ஙனம் சத்குக்னன் சரத்தினால் லவணாசுரன், வஜ்ராயுதத்தினாலடிபட்ட மலையென விழுந்த வளவில் அவனிடமிருந்த சிவபிரானது சூலாயுதமானது, தேவர்களனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே மகாதேவனிடம் போய்ச் சேர்ந்தது. சகலமான தேவர்களும் சத்ருக்னனைப் புகழ்ந்து வாழ்த்தினர்.

எண்பத்தி ஒன்றாவது ஸர்க்கம்

(சத்ருக்னன் மதுரா நகரை ஸ்தாபித்தல்)

அப்பொழுது தேவர்கள் சத்ருக்னனை நோக்கி, 'ரகு குல திலக, நீ விரும்பும் வரமளிக்க வந்துள்ளோம். வேண்டுவாயாக' என்றனர். அது கேட்டு சத்ருக்னன், “ஹே தேவர்களே உங்களால் முன்பு நிர்மாணிக்கப்பட்டதாய், மதுரை எனப் பெயர் பெற்ற, மிகவும் அழகியதான இந்த மதுரபுரியானது, சீக்கிரமாக ஜனங்கள் வஸித்தற்குரிய நகரமாகும்படி வேண்டுகிறேன்" என்றான். தேவர்கள் அவ்வாறே வரமளித்துத் தமது இருப்பிடம் சென்றனர்.

முன்பு மதுவென்பவன் வஸித்த இடமாதலாலும் காண்பதற்கு மதுரமாயிருந்ததாலும், அந்நகரத்திற்கு மதுரா நகரமெனப் பெயர் வழங்கலாயிற்று.

பிறகு சத்ருக்னன், தனது பெருஞ்சேனையைப் பட்டணத்திற்கு வரவழைத்துக் கொண்டனன். சிராவண மாதத்தில், சத்ருக்னன், தனது ஸேனைகள் அந்நகரத்தில் குடிபுகுமாறு செய்தனன். அப்பூமி முழுதும், செழிந்து விசேஷமான விளைவுள்ளதாயிற்று. இந்திரன் காலந் தாழாது மழை பொழியச் செய்தனன். சத்ருக்னனால் ஆளப்பட்ட அம்மதுராபுரி யிலுள்ள ஜனங்களனைவரும், அரோக திருடகாத்ரர்களாக அழகு பெற்று விளங்கினர். யமுனா நதி தீரத்தில் அந்த நகரமானது அர்த்த சந்திராகாரமாய் அமைக்கப்பட்டு. அற்புதமான மாட மாளிகைகளும், கோபுரப் பிராகாரங்களும், கடை வீதிகளு மமைந்து, தம் தம் நிலை தவறாத, நால்வகை வர்ணத்தவரும் நிறைந்து ஒன்றாலொன்று குறைவின்றி, நானாவிதமான விலைப் பண்டங்களும் பொருந்தியதாயிருந்தது.

இங்ஙனம் தேவேந்திர நகரத்தை யொத்து, ஸகல ஸம்பத்துக்களும் நிறைந்து செழிப்புற்று. மிகவும் நூதனமாக அந்நகரம் இருப்பதைக் கண்டு சத்ருக்னன் களிப்புற்றான். இப்படிப்பட்ட அற்புதமான அந் நகரில் சத்ருக்னன், பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அரசு செலுத்தி வருகையில், அவன் ராமனைக் காண மிக அவாக் கொண்டனன்.

எண்பத்தியிரண்டாவது ஸர்க்கம்

(சத்ருக்னன், வால்மீகி யாச்ரமத்தில் ராமாயணம் கேட்டது.]

அப்பால் சத்ருக்னன் அரசாக்ஷியை மந்திரிகளிடம் ஒப்புவித்து விட்டு, முதல்மையான சில குதிரைகளும், நூறு ரதங்களும் பின் தொடரப் புறப்பட்டு, ஏழெட்டு நாட்கள் வழித் தங்கி வால்மீகி முனிவரின் ஆச்ரமத்தை யடைந்தான். அன்றிரவு அவ் வாச்ரமத்தில் தங்கியிருக்கும் பொழுது வால்மீகி முனிவர், அவனுக்கு பற்பல மதுரமான கதைகளைச் சொல்லி அவன் லவணனை வதம் செய்தது பற்றி அவனைக் கொண்டாடினார். பிறகு அம் முனிவர் சத்ருக்னனை உச்சி முகர்ந்து, அவனுக்கும் அவனுடன் வந்த பரிஜனங்களுக்கும் விசேஷமாக விருந்தளித்தனர். அச்சமயம் அவ்வாச்ரமத்தில், மிகவும் மதுரமான ஸங்கீதமொன்று கேட்டது. அது ஸ்ரீராம சரிதத்தை, ஸம்ஸ் க்குத பாஷையில் இசைக்கொத்த தாள வகைகளுடனே யாழிலிட்டு விலக்ஷணமாக மறைவிலே பாடப்பட்டது. அதனைச் செவியுற்றவுடன் சத்ருக்னனுக்கு, முன் நடைபெற்ற ஸ்ரீராம சரித்திரம் முழுமையும் மறுபடி தன் கண் முன்பே நடப்பது போலத் தோற்றியது. அதனால் மனம் தளாந்து கண்ணீர்மல்க ஒரு முகூர்த்த காலம் யாதொன்றும் தோன்றாது மயங்கி நின்றனன். பின். தெளிந்து அச்சரித்திரம் முழுமையும் ஸங்கீதத்தில் பாடக் கேட்டனன். அவனது பரிஜனங்கள் அனைவரும். அவ்வற்புதமான ஸங்கீதத்தைச் செவியுற்று, தலை குனிந்து தீனர்களாகி, இப்பொழுது யாம் எங்கிருக்கிறோம்? இதுவோர் கனவோ? அல்லது நனவோ? நனவோ? என வியப்புற்றவர்களாகி, அதைப் பற்றி சத்ருக்னனை வினவலாயினர். அவன், அவர்களை நோக்கி, இதைப் பற்றி வால்மீகி முனிவரை நாம் கேழ்ப்பது ஏற்றதன்று. முனிவர் ஆச்ரமத்தில் அதிசயங்கள் அநேகமுண்டு அவைகளை யாம் கண்டறியலாகுமோ எனப் புகன்று நித்திரை செய்யலாயினன்.

எண்பத்து மூன்றாவது ஸர்க்கம்

சத்ருக்னன் ஸ்ரீராமனை வணங்கி, மறுபடியும் மதுராபட்டிணம் வந்து சேர்ந்தது.]

மறுநாள் காலை பொழுது புலர்ந்தவுடன் சத்ருக்னன் எழுந்து, காலைக் கடன்களை முடித்துக் கொண்டு, வால்மீகி முனிவரிடம் விடை பெற்று அயோத்தி நோக்கிப் பிரயாணமாயினன். சீக்கிரம் அயோத்தி நகரை யடைந்து, அற்புதமாய் அலங்கரிக்கப் பெற்ற ஸ்ரீராமனது மாளிகையில் பிரவேசித்தனன். அங்கு மந்திரிகளின் மத்தியில் ஜ்யோதி மயமாய் விளங்கும் ஸ்ரீராமபிரானை, சத்ருக்னன் வணங்கிக் கைகூப்பி நின்று "மஹாராஜரே, தேவரீருடைய கட்டளைப் படி. அடியேன யாவும் செய்து முடித்தேன். இப் பன்னிரெண்டாண்டளவும் அந்த லவணனது நகரம் நன்று பரிபாலிக்கப்பட்டு வருகின்றது. அன்று முதல், அடியேன், தேவரீரை விட்டுப் பிரிந்திருக்க நேர்ந்தது, அடியேனது தௌர்பாக்யமே யாகும். இனியாகிலும், அடியேன் தேவரீரை விட்டுப் பிரியாதிருக்கும் வண்ணம் அருள் புரிய வேண்டும். தேவரீரை விட்டுப் பிரியுமளவில். அடியேன், தாயை விட்டுப் பிரிந்த கன்றென தவிப்புறுகின்றேன்" எனப் பலவாறு வேண்டி, விண்ணப்பம் செய்தனன்.

இவ்வாறு உரை செய்து, அல்லலுறுகின்ற இளையோனை எடுத்து ஆலிங்கனம் செய்து கொண்டு அயோத்தி மன்னன், "குழந்தாய்! மகாசூரனான நீ இப்படிச் சோகிக்கலாகுமா? இப்படிப் பிரிவில் கரைதல், க்ஷத்திரிய தர்மமன்றே. ரகு குலதிலக! க்ஷத்திரிய தர்மத்தை மேற்கொண்டு பிரஜைகளை பரிபாலித்தல் நமது கடமையன்றோ. நீ அப்பொழுதைக்கப்பொழுது, அயோத்யாபுரிக்கு வந்து என்னைப் பார்த்து விட்டுப் போகலாம். கடைக்குட்டியான உன்னை விட்டுப் பிரிந்திருக்க, எனக்கு மாத்திரம் இஷ்டமோ? நீ எனக்கு உயிர் நிலை போன்றவனன்றே. "யாது செய்வது? தர்மத்திற்கு யாருமடங்க வேண்டுமன்றோ!! ஆதலின், குழந்தாய்!.நீ ஏழு நாள் இங்கே நம்முடன் கூடிக் களிப்புற்றிருந்து, பிறரு மதுரா புரிக்குப் பிரயாணமாகுக" என்றனன்.

சத்ருக்னன், மூத்தோனது கட்டளைப்படி அயோத்தியில், ஏழு தாட்கள் தங்கியிருந்து, பிறகு மதுராபுரிக்குத் திரும்பிச் சென்றனன்.

ஶ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் --- உத்தர காண்டம் 39

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Mon, 06 Mar 2023 08:36:00 +0000

எழுபத்தியைந்தாவது ஸர்க்கம்

(சத்ருக்னன் முன்னதாகச் சேனையை யனுப்பிப் பிறகு தான் பிரயாணப்படுதல்.)

இப்படிக் கூறிய ஸ்ரீராமன், மறுபடியும் சத்ருக்னனைப் புகழ்ந்து பின்வருமாறு கூறினான்.- “ஹே சத்ருக்ன! உன்னுடன், நாலாயிரம் குதிரை வீரர்களும், இரண்டாயிரம் ரதிகர்களும், உயர்ந்த யானை வீரர்கள் நூறு பேரும், உடன் வரட்டும். அதற்கனுகுணமாக ஸம்பாரங்களும் கூடவே செல்லட்டும். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் உத்ஸாஹப் படுத்தப்பட்டவர்களாகவே எப்பொழுதும் இருக்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் அவர்களால் தலைவனுக்கு நன்மை யுண்டாகும். மேலும் நீ அவ்வீரர்களை முன்னாடியே ரிஷிகளுடன் அனுப்பி வைக்கவும். அவர்கள் கங்கையைக் கடந்து அக்கரை சேர்ந்து விடவேண்டும். அவர்கள் யுத்தத்திற்காக வருகிறார் களென்பதை அவ்வஸுரன் அறிந்து கொள்ளக் கூடாது. பிறகு நீ தனியாகச் சென்று அவர்களுடன் கூடவேண்டும். மழை காலம் வந்தவுடனே அரசர்கள் யுத்தத்திற்குப் புறப்பட மாட்டார்கள் என்று எண்ணிய அவன் அநவதானமாகயிருப்பான். அது ஸமயம் படைகளை அவனறியாவண்ணம் அம் மதுவனத்தில் புகவிட்டு, அவன் ஆயுதமின்றி, இரைதேட வெளிச் சென்று திரும்பும் பொழுது, அவனது கோட்டை வாயிலில் நீ தனுஷ்பாணியாக நின்று கொண்டு, போருக் கழைத்து வெல்லவும்- என்று.

இதைக் கேட்ட சத்ருக்னன் அவ்வாறே படைகளை. ஒரு மாதம் முன்பாகவே அனுப்பி வைத்து, ரிஷிகளின் ஆலோசனைப்படியே படைகளை தங்கி வஸிக்குமாறு கூறினான்.

பிறகு சத்ருக்னன், கௌஸல்யை, சுமித்திரை, கைகேயி இவர்களையும் வணங்கினான். ஸ்ரீராமன், பாதன், லக்ஷ்மணன். வளிஷ்டர் முதலியவர்களையும் வலம் வந்து வணங்கி, 'ஒரு மாத காலம் கழிந்த பின்பே தானும் புறப்பட்டான்.

எழுபத்தியாறாவது ஸர்க்கம்

(சத்ருக்னன் மதுவனம் செல்லப் பிரயாணப்படுவது.]

இவ்வாறு புறப்பட்ட சத்ருக்னன். வேகமாகச் சென்று வழியில் இரண்டு இராத்ரி சுழித்து, மூன்றவது தினம் மிகப் பரிசுத்தமான வால்மீகி முனிவரது ஆச்ரமம் சேர்ந்தான். அங்கு சென்று அவரை வணங்கி, கூப்பிய கைகளை யுடையவனாய்ப் பின்வருமாறு விண்பை்பித்தான் - முளிவரரே! அடியேன், ஸ்ரீராமபிரானது கட்டளையை நிறைவேற்றப் புறப்பட்டு வந்துள்ளேன். எனவே இன்றிரவு இங்கு தங்கி நாளைக் காலையில் புறப்பட்டுச் செல்ல விரும்புகிறேன். அனுமதி யளிக்க வேண்டும், என்று.

இதைக் கேட்ட வால்மீகி முனிவர். சத்ருக்னனைப் பார்த்து- "சத்ருக்ன, உனக்கு நல்வரவு. இந்த ஆச்ரமமும் அதன் பூமியும் ராகவர்களுடையதே, எனதன்று. நீ இங்கு தங்கி எனது ஆதியத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளவும்" என்று கூறி, நாநாவித பலோபசாரங்களால் உபசரித்தார். அவ்வுபசாரங்களை ஸந்தோஷத்துடன் பெற்றுக் கொண்டான் சத்ருக்னன்.

பிறகு அவன் வால்மீகி முனிவரைப் பார்த்து- “மஹர்ஷே! இதோ இவ்வாச்ரமத்திற்கருகே, யாகசாலை யொன்று காணப்படுகிறதே, இஃது எவருடையது? என்று கேழ்க்க வால்மீகி (கல்மாஷ பாதன் கதையை) கூறுகிறார்.

“சத்ருக்ன! உங்கள் முன்னோர்களில் ஒருவர் சுதாஸர் என்னுமரசர். அவருக்கொரு புதல்வர் வீரஸஹர் என்பவர். அவர் மிக்க பராக்ரமசாலி. அவர் சிறு வயதினராயிருக்கும்பொழுது, வேட்டையாடுவதற்குக் கானகம் சென்றார். அவர் அந்தக் கானகத்தில் வேட்டையாடி வருகையில், இரண்டு ராக்ஷஸர்கள் வேங்கை வடிவம் பூண்டு அவ்வனமெங்கும் ஓடியாடி, அங்குள்ள மிருகங்களை ஆயிரமாயிரமாய் அடித்துக் கொன்று தின்று, அழிப்பதைக் கண்டார். அதனாலவர் கோபங் கொண்டு தனது அற்புதமான பாணத்தால் அவ்வரக்கர்களில் ஒருவனைக் கொன்றார். அது கண்டு மற்றவன், அவ்வரசனை நோக்கி, "ஹே! பாபியே! உனக்கு விரோதம் செய்யாத எனது தோழனை நீ கொன்றபடியால், உனக்குத் தக்க ஸமயத்தில், இதற்குப் பிரதி செய்வேன்” எனக் கூறி மறைந்து விட்டான்.

சில காலம் சென்றது. இவ்வீரஸஹன் மித்ரஸஹன் எனப் பெயர் பெற்று ராஜ்ய பரிபாலனம் செய்து வந்தான். அவ்வரசன், இங்கு இந்த யஜ்ஞ பூமியில், வஸிஷ்டரைப் புரோஹிதராகக் கொண்டு மிகப் பெரியதான அச்வமேத யாகத்தைச் செய்ய ஆரம்பித்தான். அந்த யாகமானது மிகவும் விசேஷமாக நடைபெற்று வந்தது. அது முடிவடையும் தருணம். இதுவே அரசனுக்குப் பிரதி செய்வதற்கு (பழி வாங்குவதற்கு) ஏற்ற தருணம் என்று கருதிய, முன்பு வைரங்கொண்ட அரக்கன், புரோஹிதரான வஸிஷ்டருடைய உருவங் கொண்டு, அரசன் முன் நின்று, 'அரசனே! எனக்கு, மாம்ஸத்துடன் கூடின உணவை யளிக்கவும்' என்று கூறினான். உண்மையாகவே ஆசாரியர் கேழ்க்கிறார் என்று நினைத்த அரசன், பாசகர்களை யழைத்து, மாம்ஸ உணவு தயார் செய்யும்படி கூறினான். பாசகர்களின் உருவத்தையும் அவ்வரக்கனே கொண்டு நரமாம்ஸ உணவை ஸித்தப்படுத்தினான். அரச தம்பதிகள் உண்மையான வஸிஷ்டரை யழைத்து உணவு பரிமாறினார்கள். நரமாம்ஸ உணவென அறிந்த வஸிஷ்டர், அவ்வரசனை நோக்கி மிகுந்த கோபத்துடன்-"ஹே மூடனே! நீ எனக்கு நரமாம்ஸ உணவை யளித்தபடியால், நீ என்றென்றும், நர மாம்ஸமுண்ணும் புலைஞனாகக் கடவாய்” என்று சபித்தார். அப்பொழுது அரசன், தன்னைச் சபித்ததால் கோபங் கொண்டு, தானும் வஸிஷ்டரைச் சபிக்க வெண்ணித் தீர்த்தத்தைக் கையிலெடுத்தான். இதைக் கண்ட அரசனது மனைவியானவள், குருவைச் சபிப்பது பாபம் என்று கூறித் தடுத்தாள். அதனால் கோபம் தணிந்த அரசன், க்ரோதத்துடன் சாபமிட வெடுத்த தண்ணீரைத் தனது காலின் மீது பொழிந்தான். சூடான அத் தண்ணீரினால் அவனது பாதம், வெம்பிப் போக. அது முதல் அவன் கல்மாஷ பாதனென்று பெயர் பெற்றான்.

பிறகு அவ்வரசன் தனது மனைவியுடன் வஸிஷ்டரைப் பல தரம் வணங்கி, அவருடைய கட்டளைப்படியேதான், தான் மாம்ஸ உணவு தயார் செய்யச் சொன்னதாகக் கூறினான். அதைக் கேட்ட வஸிஷ்டர், தனது ஜ்ஞான திருஷ்டியினால் நடந்ததை (ராக்ஷஸனின் கெட்ட செயலை) அறிந்தார். அரசனிடம் நடந்ததைக் கூறி, ஆயினும் தனது சாபம் பன்னிரண்டு ஆண்டு காலம் கழிந்த பின்னரே நிவ்ருத்தமாகும் என்று கூறினார். அதன்படியே அவ்வரசன் பன்னிரண்டாண்டு கழிந்த பின்னரே சாபமொழியப் பெற்றவனாய் மறுபடியும் ராஜ்ய பாரமேற்றுப் பிரஜைகளை மகிழ்வித்தான்.

அந்த கல்மாஷ பாதனுடைய யஜ்ஞ பூமியே இஃது, என்று கூறினார். இதைக் கேட்ட சத்ருக்னன் ஆச்சரியமடைந்தாள்.

எழுபத்தேழாவது ஸர்க்கம்
[குச லவர்களின் ஜனனம்.]

எந்த இரவில் சத்ருக்னன் வால்மீகி முனிவரது ஆச்ரமத்தில் தங்கியிருந்தானோ, அதே இரவில்,ஸீதா பிராட்டி இரண்டு குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தனள். அந்த நடு இரவில், முனி குமாரர்கள் இச் சுப செய்தியை வால்மீகி முனிவரிடம் சென்று கூறினார்கள். அவரும் மிகவும் அகம் மகிழ்ந்தவராய், அங்கு சென்று, பாலசந்திரன் உதயமானது போல் விளங்கும் அக் குழந்தைகளைக் கண்டு களிப்புற்று, துஷ்ட தேவதைகளாலும், கொடிய ராக்ஷஸ்ஸுக்களாலும் அவைகளுக்கு, தீங்கு நேரிடாமலிருக்கும் பொருட்டு, குசம் என்கிற தர்பப் புல் ஒரு பிடி எடுத்து, அதை இரண்டாக இடையே தரித்து, அவை யிரண்டிலும், ரக்ஷாமந்திரம் ஜபித்து, அதன் நுனியாகிய குசத்தினால் மூத்த குமாரனையும், அடியாகிய லவத்தினால் இளைய குமாரனையும், துடைத்து புனிதமாக்குமாறு, வயது முதிர்ந்த தவசிகளிடம் அதைக் கொடுத்தார். அந்த ஸ்த்ரீகள் அவற்றைப் பெற்றுக் கொண்டு சென்று, அவர் கூறியபடியே செய்து, குழந்தைகளுக்குக் காப்புச் செய்தனர். இதுவே அவர்களுக்கு ஜாதகர்மாவாகியது. அக் குழந்தைகளில் மூத்தவன், குசத்தினால் புனிதம் செய்யப்பட்டமையால் ‘குசன்” என்றும், இளையவன் லவத்தினால் புனிதம் செய்யப்பட்டமையால் ‘லவன்” என்றும் அழைக் கப்பட்டனர்.

இந்தச் செய்தியைக் கேழ்விப்பட்ட சத்ருக்னன், மிகவும் ஸந்தோஷத்துடன், ஸீதை பிரஸவித்த இடமான பர்ணசாலைக்குச் சென்று, ஸீதாதேவியை நோக்கி, 'தாயே! தெய்வாதீனமாக இச்சமயத்தில் அடியேன் தாங்களை ஸேவிக்க நேரிட்டது அடியேனது பாக்யமே யாகும்' என்று கூறி ஸந்தோஷப்படுத்தினான். இவ்வாறு அவன் மனம் மகிழ்ந்திருக்கையில், மாரிகாலத்தைச் சேர்ந்த அந்த ஆவணி மாதத்து இரவு இனிதாகக் கழிந்தது.

பிறகு, மறுநாள் காலை சத்ருக்னன் எழுந்து தனது காலைக் கடன்களை முடித்துக் கொண்டு, வால்மீகி முனிவரை வணங்கி விடை பெற்றுக் கொண்டு மேற்கு திசை நோக்கிப் புறப்பட்டு, அங்கு கங்கைக் கரையில் காத்திருந்த பார்கவர் முதலான ரிஷிகளுடன் கூடி ஏழு இரவுகள் விசேஷமாக வழி நடந்து, எட்டாவது நாள், யமுனா நதிக்கரையை யடைந்தனன். பிறகு அவ்வரசிளங் குமரன் அங்குள்ள முனிவர்களது ஆச்ரமத்தில் அன்றிரவு தங்கினன்.

எழுபத்தியெட்டாவது ஸர்க்கம்

[ச்யவனர் கூறிய லவணன் பிராபவம்]

அன்றிரவு, சத்ருக்னன் லவணனின் பலத்தைப் பற்றி கேட்க முனிச்ரேஷ்டரான ச்யவனர், சத்ருக்னனை நோக்கி, 'வத்ஸ! முன்னொரு காலத்தில், அயோத்யா நகரில், யுவனாச்வன், என்று ஒரு அரசனிருந்தான். அவனது குமாரனான மாந்தாதாவென்பவன், கீர்த்திப் பிரதாபங்களில் இணையற்றவனாகி, மூவுலகங்களிலும் புகழ்பெற்று விளங்கினான். அவ்வரசன் பூமி முழுவதையும் தனது ஆதிக்யத்திற்கு உட்படுத்தி, இங்கிருந்து தெய்வலோகத்தையும் வெற்றி கொள்ள முயன்றான். இதையறிந்த தேவ ராஜனும் மற்றுமுள்ள தேவர்களும் பயந்து நடுங்கினார்கள்.

அப்பொழுது தேவலோகத்தின்மீது படையெடுத்து வந்த மாந்தாதாவை, இந்திரன் பார்த்து, “ஹே! வீர! பூலோகத்திலேயே உனது ஆட்சி முழுமையும் செல்லாதிருக்க அதனை வசம் செய்து கொள்ளாது நீ தேவலோகத்தைக் கைக் கொள்ளக் கருதுவது நேராகத் தோன்றவில்லையே. பூமி முழுவதையும் வசப்படுத்திக் கொண்ட பின் நீ தேவலோகத்தை வெற்றி கொள்ள விரும்புவது அழகாகும்”, என உரைத்தான்.

அது கேட்டு மாந்தாதா இந்திரனை நோக்கி, “தேவ ராஜனே! இப்பூமியில் எனது ஆணை செல்லாதவிடம் எங்குள்ளது?” என வினவ விண்ணவர்கோன் அரசனைப் பார்த்து- “மதுவனத்திலுள்ள லவணாசுர னென்பவன், ஸ்வதந்த்ரமாக அரசாக்ஷி செய்கின்றனன். அவன் உனது கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பவனல்லன்” என விளம்பினான்.

அது கேட்டு மாந்தாதா வெட்கித் தலை குனிந்து, பதிலேதும் சொல்லத் தோன்றமல் இந்திரனை வணங்கி விடை பெற்று மிகுந்த கோபத்துடன் மீண்டும் பூலோகம் வந்து சேர்ந்தான்.

பிறகு அவன் பெருஞ் சேனைகளைத் திரட்டிக் கொண்டு மதுவனம் சென்று லவணனிடம் ஒரு தூதனையனுப்பினான். அவன் லவணனிடம் சென்று சொன்னதும் அவனது விருப்பமற்ற பேச்சைக் கேழ்க்கப் பொறாத லவணாசுரன் அத்தூதனைக் கொன்று புசித்து விட்டான் . சென்ற தூதன் நெடு நேரமளவும் திரும்பி வராமை கண்டு மாந்தாதா லவணாசுரனைச் சுற்றி நாற்புறமும் அம்பு மாரி பொழியலாயினன். அது கண்டு அவ்வசுரன் நகைத்துத் தனது சூலாயுதத்தைப் பிரயோகஞ் செய்து விட, அந்த ஆயுதம், ஜ்வலித்துக் கொண்டு சென்று, ஸகல ஸேனைகளுடனும் மாந்தாதாவை யெரித்து மறுபடி லவணாசுரனது ஸன்னிதானம் வந்து சேர்ந்தது.

“சத்ருக்ன! லவணாசுரனது சூலத்தின் பலமானது, இப்படிப்பட்டதென்று அளவிடக் கூடாததாகும். ஆயினும், நீ நாளைக் காலையில் அந்த அசுரனை வதம் செய்வது உறுதி. அவன் கையில் ஆயுதமற்றிருப்பானாகில் அழிந்து போவான். நீயும் வெற்றி பெறுவாய் சூலம் அவன் கையிலிருக்குமாயின், அவனை வதம் செய்வது அஸாத்யமானதாகும். இக் காரியத்தை நீ செய்து முடிப்பாயாயின் ஸகல உலகங்களுக்கும் நன்மை விளைவித்ததாகும், என்று கூறினர்.

ஶ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் --- உத்தர காண்டம் 38

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Wed, 01 Mar 2023 11:50:00 +0000

எழுபத்தி ஒன்றாவது ஸர்க்கம்

[ஸ்ரீராம ஸபைக்கு, யமுநாதீர வாஸிகளான முனிவர்களின் வருகை,
அவர்களை வரவேற்று உபசரித்து, அவர்களின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதாக,
ஸ்ரீராமன் பிரதிஜ்ஞை செய்வது, அவர்கள் ஸ்ரீராமனைப் போற்றுவது.)

வஸந்த பௌர்ணமி கழிந்த மறுநாள், காலை ஸ்ரீராகவன் தனது, நித்ய கர்மானுஷ்டானங்களை முடித்துக் கொண்டு, ராஜ்ய காரியங்களை கவனிக்கச் செல்ல ஆயத்தமாயினன். அதுஸமயம், ஸுமந்திரர் அங்கு வந்து ராகவனை வாழ்த்தி - “ஸ்ரீராகவ! நமது அரண்மனை வாயிலில், யமுனாதீர வாஸிகளான முனிவர்கள், பார்கவரையும் ச்யவனரையும் முதன்மையாகக் கொண்டு, தங்களை தரிசிக்க வந்துள்ளனர்” என்று கூறினார். அது கேட்ட ரகுநந்தனன், 'உடனே அவர்களை அழைத்து வரவும்' எனக்கூற, ஸுமந்திரர் சென்று. அவர்களை வணங்கி அழைத்து வந்தார். நூற்றுக்கும் அதிகமான அம் முனிவர்கள், தமது கைகளில், புண்யதீர்த்தங்கள் நிறைந்த கலசங்களையும், கனி கிழங்கு வகைகளையும், ஏந்தியவர்களாய், ஸ்ரீராம ஸபைக்குச் சென்று, ஸ்வஸ்தி வசன பூர்வமாக, அவைகளை ஸ்ரீராமனிடம் ஸமர்ப்பித்தனர். அவைகளை வணக்கத்துடன் ஏற்றுக் கொண்ட ஸ்ரீராகவன், அவர்களைப் பார்த்து. -ராகவன் அஞ்ஜலி செய்து கொண்டு, ''முனிவரர்களே! அடியேனால் உங்களுக்கு ஆகவேண்டிய காரியம் யாது? தாங்கள் யாது விரும்பினாலும், அதனைச் செய்து முடித்தற்குச் சித்தனாயிருக்கிறேன். இந்த ராஜ்யம் முழுமையும், இத்தேகத்தினுள்ளிருக்கும் உயிரும், ஆன்மாவும் அந்தணரின் பொருட்டேயன்றி வேறன்று. இது ஸத்தியமே" என்று கூறினன். அது கேட்டு யமுனாதீர வாஸி களான முனிவர்கள் யாவரும், "நன்று, நன்று” என்று கொண்டாடி ஸ்ரீராகவனை நோக்கி, "ராஜ ராஜன்! உனது கருணையே கருணை, இதுவரை யாம், இப் பூமியில், பூபதிகள் பலரிடம் சென்றோம். அவர்கள் எங்களுக்கு, இத்தகைய உறுதியைக் கொடுத்திலர். நீயோ அவ்வாறின்றி அந்தணர்களிடமுள்ள கௌரவத்தையே முதன்மையாகக் கொண்டு, எங்களுக்கு அபயமளித்தனை. ஆதலால் முனிவர்களுக்கு நேர்ந்துள்ள பயத்தைப் போக்கி, அனைவரையும் நீயே ரக்ஷிக்க வேண்டும்" என்று வேண்டிக் கொண்டனர்.

எழுபத்தியிரண்டாவது ஸர்க்கம்

(முனிவர்கள், லவணாசுரனைப் பற்றிக் கூறியதும், அவனிடமிருந்து தங்களை ரக்ஷிக்க வேண்டியதும்,]

இப்படிக் கூறிய முனிவர்களைப் பார்த்து, ஸ்ரீராமன், “மஹரிஷிகளே! உங்களுக்கு உண்டான ஆபத்தைக் கூறவும், அதைப் போக்குகிறேன்" என்றான். இவ்வாறு ஸ்ரீராகவன் கூறியதும், பார்கவ முனிவர் ஸ்ரீராமனைப் பார்த்துப் பின்வருமாறு கூறலானார்-

“ஹே ராமபத்ர! முன் கிருதயுகத்தில், 'லோலை' என்பவளுக்கு மூத்த குமாரனான, மது எனப் பெயர் கொண்ட மகாசுரன் ஒருவனிருந்தான். தைரிய சௌர்ய பராக்ரமங்களுடன் கூடினவனாகவும், தர்மத்திலும் அதிகம் பற்றுள்ளவனாகிப் பல ஆண்டளவு பரமசிவனைக் குறித்துத் தவம் செய்தான். அதனால் பிரீதியடைந்த பரமசிவன், அவனிடம் கருணை கொண்டு, அவனுக்கு உயர்ந்த வரங்களை யளித்தான். மேலும் தனது சூலாயுதத்தினுடைய சக்தியை ஆரோபித்துச் சிறந்த வீரியமும் சிறந்த சோதியுமுடையதான சூலாயுதமொன்றையும் அவனுக்களித்தனன். பின்னும் அச்சிவன் அவ்வசுரனை நோக்கி, “நீ எவ்வளவு காலம் தேவர்களுடனும், பிராம்மணர்களுடனும் பகைமை கொள்ளாது இருக்கின்றனையோ; அதுவரையுமே இச்சூலாயுதம், உன்னுடையதாகும். மாறு கொள்வாயாயின் உடனே இஃது உன்னைக் கைவிட்டு அகன்று விடும். நீ சிறந்த ஒழுக்கங்களை உடையவனாயிருக்கும் வரையில் உன் மீது எவன் எந்த ஆயுதத்தை எய்தவளவிலும், அவ்வாயுதத்தை இந்தச் சூலாயுதம் சென்று எரித்துச் சாம்பலாக்கி, உடனே உன்னிடம் சேர்ந்து விடும்' என்று அருளிச் செய்தான். இப்படிக் கூறிய சிவபிரானை,மதுவென்னும் அவ்வசுரன் மறுபடியு மடிபணிந்து - “ஸ்வாமின்! அடியேனுக்கு மற்றொரு வரமருள வேண்டும்; அதாவது இவ்வாயுதம் அடியேனுக்கு மாத்திரமின்றி, அடியேனது வம்சத்தவர்க்கும் உரியதா யிருக்குமாறு அருள வேண்டுகிறேன்' என்று பிரார்த்தித்தான். அதைக் கேட்ட ருத்திரன், அங்ஙனம் ஒருபோதுமாவதில்லை. ஆயினும் உன்னிடம் யான் அதிகமாகப் பிரீதியுற்றவனாதலால் உனது மைந்தன் ஒருவனுக்கு மாத்திரம் இது ஆயுதமாகக் கடவது. இச்சூலாயுதம் எவ்வளவு காலம் கையில் இருக்கிறதோ அவ்வளவு காலம் உனது குமாரன் ஓருவராலும் வெல்லக் கூடாத வலிமை பெற்றவனாவான்' என்று கூறி மறைந்தான்.

மகாதேவனிடம் இவ்விதமான வரம் பெற்று, அவ்வசுரன் ,மிக்க களிப்பெய்தி மிகவும் சிறந்ததான மாளிகை யொன்று நிர்மாணஞ் செய்து, அதில் ஸந்தோஷத்தோடு வாழ்ந்திருந்தனன். இம்மதுவினுடைய மனைவியான, கும்பீனஸியிடம் (மால்யவானது பெண் வயிற்றுப் பேத்தி, ராவணனது அரைச்சகோதரி) அவனுக்கு மிக்கக் கொடியவனும் மகாவீர்யமுடையனுமான, லவணன் என்னும் குமாரனொருவன் பிறந்தனன், அவன் சிறுபிராயம் முதற் கொண்டு மகா துஷ்டனாகிப் பாவங்களையே செய்து வந்தனன். புத்திரன் இப்படி துஷ்டனாக இருப்பது கண்டு மது கோபமும் சோகமுமடைந்தவனாகி, அவனிடமொன்றும் பேசமாட்டாமல், சூலத்தை அவன் கையில் கொடுத்துத்தான் பெற்ற வரத்தின் பெருமையையும் அவனிடம் கூறி, இவ்வுலகத்தை விட்டு, வருணலோகம் சென்றனன்.

அன்று முதல் லவணாசுரன், சூலத்தின் மகிமையாலும், தனது இயற்கையான கொடுமையாலும் மூவுலகங்களையும் மிகவும் வருத்தி துன்புறுத்துகின்றனன். அதிலும் முக்கியமாக, முனிவர்களையே மிகவும் துன்புறுத்துகின்றனன். ஸ்ரீராம! அவனால் நாங்கள் அடைந்து வரும் துன்பத்திற்கு அளவேயில்லை. இனி நீயே எங்களுக்குத் தஞ்சம். உன்னை யன்றி மற்று எவராலும் லவணாசுரனை அடக்க முடியாது. இனி எங்களை ரக்ஷிப்பது உனது பாரம், என வேண்டி விண்ணப்பித்தனர்.

எழுபத்தி மூன்றாவது ஸர்க்கம்

[ஸ்ரீராமன். முனிவர்களிடம், லவனாசுரனின், உணவு, செய்கை, இவைகளைப் பற்றிக் கேட்டலும்,
அவனை வதம் செய்ய சத்ருக்னன் உடன்படுவதும்.]

இவ்வாறு முனிவர்கள் கூறக் கேட்ட ஸ்ரீராகவன் அவர்களைப் பார்த்து - “முனிபுங்கவர்களே! அந்த லவணாசுரன் எப்படிப்பட்ட உணவை உட்கொள்பவன்? அவனது நடவடிக்கைகள் எப்படியானவை? அவன் வஸிப்பது எங்கு? இவற்றைக் கூறவும்'' என்று கேட்டனன். அதற்கு முனிவர்கள்--"ஸ்ரீராம! அவனது உணவு ஸமஸ்த பிராணிகளாம். அவற்றுள் முக்கியமானது தபஸ்விகளே. அவனது செய்கைகளோ மிகவும் கொடுமையானவையே. அவன் வஸிப்பது "மது வனம்' என்னும் காடேயாகும். அவனைக் கண்டாலே பிராணிகள், வாயைத் திறந்து கொண்டு வரும் யமனென்றே எண்ணி நடுங்குகின்றனர்'' என்றனர். இதைக் கேட்ட ரகுநந்தனன் அம்முனிவர்களைப் பார்த்து-"இனி உங்களுக்குப் பயம் வேண்டாம், அவ்வசுரனை நான் வெல்லுகிறேன்'' என்று கூறினன்.பிறகு, தனது பிராதாக்களை அருகிலழைத்து, ''தம்பிகாள், இப்பொழுது மது வனம் சென்று வீரனான லவணாசுரனை வதைக்கும், புண்ணியத்தை ஏற்றுக்கொள்ள விருப்பமுள்ளவர் யார்?'' என்று கேட்டனன். உடனே, பரதன் எழுந்து "அண்ணா! இந்தக்காரியத்தை, அடியேன் சென்று, செய்து தலைக்கட்டுகிறேன், எனக்குக் கட்டளை யிடுவீராக" என்று வேண்டினன். இது கேட்ட சத்ருக்னன், தனது சிங்காதனத்தினின்று சடக்கென வெழுந்து, "ஸ்வாமின்! இந்த பரதன், முன்பே பெரிய காரியஞ்செய்துள்ளனன். அதாவது- முன்பு தேவரீர், வனவாஸமெழுந்தருளியபோது, இந்நகரத்தைப் பரிபாலிப்பதாகிய பெரிய பாரத்தைத் தாங்கினன். தவிர அக்காலத்தில் இப்பரதன் மரவுரியும் சடை முடியுமாய்க் காய்கனிகளையே உணவாகக் கொண்டு, நல்ல பாய் படுக்கையின்றி, பதினான்கு வருடங்கள், பலவிதமான துன்பங்களை யனுபவித்துக் கொண்டு நந்திக் கிராமத்தில் வாஸம் செய்தனன். எனவே இவனை மீண்டும் கஷ்டப்படுத்துவது நன்றன்று. அடியேன் இதோ காத்துக் கொண்டிருக்கின்றேன். அடியேனை அனுமதிக்கவும்" என வேண்டினன்.

இவ்வாறு சத்ருக்னன் கூறியது கேட்டு ராமன், அவனை நோக்கி, "சத்ருக்ன! அவ்வாறே ஆகட்டும். நீயே சென்று லவணாசுரனை வென்று வருவாயாக. ஆயினும் அதனுடன் நில்லாது நீ மற்றொரு காரியமும் செய்ய உடன்பட வேண்டும், எவனொருவன். பகைவனை வதைத்த பின். அந்த ராஜ்யத்தில், பிரஜைகளைப் பரிபாலிக்க, மற்றொரு அரசனை நியமிக்க வில்லையோ, அவன் நரகத்திற்கு ஆளாகுவான். ஆதலால், மதுவினது உயர்ந்த நகரத்திற்கு அரசனாக உன்னை இவ்விடத்திலேயே யான் அபிஷேகம் செய்து விடுகிறேன். நீ, லவணனை வென்ற பின், 'அந்த ராஜ்யத்தை அங்கிருந்து கொண்டு, நீதி முறை தவறாமல் நன்கு பரிபாலித்து வருவாயாக. எனது சொல்லை மீறாது செய்க. மூத்தோர் சொன்னவாறு செய்தல் இளையோரது கடமையல்லவா? வஸிஷ்டர் முதலான முனிவர்களைக் கொண்டு, விதி முறைப்படி யான் இப்பொழுது செய்விக்உம் மகுடாபிஷேகத்தை நீ ஏற்றுக் கொள்ளுக" எனக் கட்டளையிட்டனன்.

எழுபத்தி நாலாவது ஸர்க்கம்

[மூத்தோனிருக்க இளையோன் பட்டஞ்சூடிக் கொள்ளுவது நன்றன்று என வுரைத்த, சத்ருக்னனை,
ஸ்ரீராமன் ஸமாதானம் செய்து, பட்டஞ்சூட்டுதல், லவணனை வதம் செய்யுமுபாய முரைத்தல்.]

இப்படி ஸ்ரீராமச்சந்திரனால் நியமிக்கப்பட்ட சத்ருக்னன், அவரைப் பார்த்து -“அண்ணா! மூத்தவனான பரதனிருக்கச் செய்தே எனக்குப் பட்டம் சூட்டுவது தர்மமாகுமா? இப்படிப்பட்ட அதர்மத்திற்கு அடியேன் இலக்காகாமலிருக்க விரும்புகிறேன், முன்னமேயே 'பரதன் நான் லவணனை வதம் செய்கிறேன்'. என்று கூறிய பொழுது அதைத் தடுத்து, நானே வதம் செய்கிறேன், என்று நான் கூறியது முதலாவது தவறு. அதற்கே நான் தண்டிக்கப்பட வேண்டியவனாயுள்ளேன், இப்பொழுது உமது கட்டளையை மறுக்க நினைப்பது இரண்டாவது பிழையாகும், இது விஷயத்தில் செய்வதறியாது திகைப்புற்று இருக்கிறேன். தேவரீர் திருவுள்ளமெதுவோ, அதன்படிச் செய்யவும்”, என வேண்டி நின்றான்.

அது கேட்டு ஸந்தோஷமடைந்த ஸ்ரீராமன், பரதன், லக்ஷ்மணன் இவர்களைப் பார்த்து, வஸிஷ்டர் முதலிய ரிஷிகளைக் கொண்டு, பட்டாபிஷேகத்திற்கு ஏற்பாடு செய்விக்கும்படி கட்டளை யிட்டனன். அவர்களும் அவ்வாறே செய்தனர்.

புரோஹிதர், ரித்விக்குகள், மந்திரிகள், பிரதானிகள், நகரத்திலுள்ளப் பிரபுக்கள் பிராம்மணர்கள் முதலானோர் அனைவரும் வந்து சேர்ந்ததும், வஸிஷ்ட மஹரிஷி இராமனது விருப்பத்தின்படி, சத்ருக்னனுக்கு முடிசூட்டினார். யமுனா தீரவாஸிகளான முனிவர்களனைவரும், சத்ருக்னன் அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட பொழுதே லவணன் உயிரிழந்தனனென்று எண்ணி உள்ளம் மகிழ்ந்தனர்.

பிறகு, பட்டாபிஷேகம் செய்விக்கப்பட்ட சத்ருக்னனை, ஸ்ரீராம பிரான், கட்டியணைத்துத் தன் மடிமீதமர்த்தி, "தம்பீ! இதோ இந்த அம்பைப் பார். இது, கார்மேனியன், பிரளய காலத்தில் பாற்கடலின் மீது பள்ளி கொண்டிருந்த பொழுது அந்தப் பரமபுருஷனால் படைக்கப்பட்டது. பிரம்மதேவன் இதனாலேயே தோல்வியடையவில்லை. தேவாஸுரர்களும் இதனைக் கண்ணெடுத்தும் பார்க்கச் சக்தியற்றவர்கள். இது ஒருவர் கண்ணுக்கும் புலப்படாது; அப்படி பெருமை கொண்டது. உலகங்களுக்குப் பெரிய விரோதம் செய்த துராத்மாக்களான மதுகைடபர்களிடத்தில் மிகக் கோபங்கொண்டு. அவர்களையும், மற்றுமுள்ள ராக்ஷஸர்களையும், ஸம்ஹாரம் செய்யும் நிமித்தம் இது ஸ்ருஷ்டிக்கப்பட்டது. இதனைப் பிரயோகித்தால் உலகமெங்கும் அல்லோலகல்லோலமாகு மென்றஞ்சி, இராவண யுத்தத்தில் கூட நான் இதனைப் பிரயோகஞ் செய்யாது காப்பாற்றி வைத்திருக்கிறேன். சத்ருக்னர் அந்த லவணாசுரனிடம் சிவபிரானுடைய சூல மொன்றிருக்கிறது. அதனை அவன் தனது அரண்மனையில் வைத்துப் பூஜித்து தனியே பல திசைகளிலும் சென்று திரிகின்றனன். அவன் சூலத்தைக் கையில் வைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஸமயத்தில், அவனை வெல்ல ஒருவராலும் முடியாது. ஆகையால் அவன் கையில் சூலமின்றி வெளியில் சென்றிருக்கும் ஸமயத்தில் நீ அவனை ஆயுதமும் கையுமாக எதிர்த்துப் போர் புரியவும். வேறுவிதமாக அவனை வெல்லுவது அஸாத்யமானது. சிவனுடைய சூலாயுதமானது மிக்க வலிமை வாய்ந்தது. இதை நீ நன்கு மனதிற் கொண்டு செயல்பட்டு வெற்றி வாகை சூடவும்" என்று கூறினன்.

ஶ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம்–உத்தர காண்டம் 37

noreply@blogger.com (Thiruppullani Raguveeradayal) — Tue, 28 Feb 2023 00:57:00 +0000

அறுபத்தியெட்டாவது ஸர்க்கம்

[நாய் ஸ்ரீராமனிடம் நியாயம் வேண்டி வருதல்.]

மறுநாள் பொழுது விடிந்ததும், ஸ்ரீராமச்சந்திரன் நித்ய அனுஷ்டானங்களை முடித்துக் கொண்டு, ராஜஸபைக்கு எழுந்தருளி சீரிய சிங்காதனத்தில் அமர்ந்தனன். அப்பொழுது, வேத வித்துக்களான பிராம்மணர்களும், ரிஷிகளான, காச்யபர், வஸிஷ்டர் முதலானவர்களும், வ்யவஹாரமறிந்த மந்திரிகளும், தர்மவித்துக்களும், நீதிமான்களும், ஸாமாந்த அரசர்களும், அங்கு வந்தமர்ந்தனர். அப்பொழுது அந்த ஸபையானது, தேவேந்திரனுடையதோ, யமனுடையதோ, வருணனுடையதோ என்னலாம்படி விளங்கியது.

அப்பொழுது ஸ்ரீராமன் லக்ஷ்மணனை நோக்கி, 'லக்ஷ்மணா! உடனே சென்று, வாயிலில் எவரேனும் என்னிடம் முறையிட்டுக் கொண்டவர் இருந்தாரேயாகில் அழைத்து வரவும்' என்று கூற, லக்ஷ்மணன் அவ்வாறே அரண்மனை வாயிலை நோக்கிச் சென்றான். ஆனால் அங்கு ஒருவருமில்லை. ஏனெனில், ஸ்ரீராமன் அரசாட்சி செய்கையில், உலகத்தில் ஒருவருக்கும் ஒருவிதமான துன்பமும் உண்டாகவில்லை. வியாதிகள் ஒன்றும் உண்டாகவில்லை. பூமியெங்கும் ஸகல தானியங்களும் விளைந்து. ஸகல ஓஷதிகளும் ஸம்பூர்ணமாயிருந்தன. பால்யத்திலாவது, யௌவனத்திலாவது எவரும் துர்மரணமாயும் அல்பாயுஸ்ஸாகவும் மடிவதில்லை. உலகம் முழுவதும் தர்மமாகவே பரிபாலிக்கப்பட்டதாதலால் எவருக்கும் எவ்விதமான பீடையும் உண்டாவதில்லை. அதனால் அரசவையில் முறையிட்டுக் கொள்பவர் ஒருவரும் காணப்படவில்லை. எனவே வெளியே சென்ற லக்ஷ்மணன், அங்கு ஒருவரையும் காணாது ராமனிடம் திரும்பி வந்து அவ்விவரத்தை விளம்பினான். அது கேட்டு, ஸ்ரீராகவன் ஸந்துஷ்ட மனஸ்ஸை உடையவராக, மறுபடியும் லக்ஷ்மணனைப் பார்த்து, “தம்பி! நீ மீண்டும் சென்று பார்த்துவா, ஒருவருக்கும் ஒரு குறையும் இல்லை என்று உபேக்ஷித்து இருக்கக் கூடாது. அடிக்கடி சென்று பார்த்து வரவேண்டும்” என்றார்.

அதன் பொருட்டு மீண்டும் லக்ஷ்மணன் வெளியில் சென்று பார்த்த போது, அங்கு ஒரு நாய் குரைத்துக் கொண்டிருந்தது. அது லக்ஷ்மணனைக் கண்டதும், பல தரம் குரைத்தது. அதைக் கண்ட லக்ஷ்மணன், அதைப் பார்த்து-"ச்வாவே! உனக்கு ஆக வேண்டிய காரியம் என்ன? பயப்படாமல் கூறவும்" என்றான். அதற்கு நாய் "ஸ்வாமின்! ஸர்வலோக சரண்யரான ஸ்ரீராகவனிடம் விஜ்ஞாபிக்க விரும்புகிறேன்" என்றது. அதைக் கேட்ட லக்ஷ்மணன், உடனே, ஶ்ரீராமனிடம் சென்று விஜ்ஞாபித்து, மீண்டும் திரும்ப வந்து, நாயிடம், “வா, வந்து அரசனிடம் விஜ்ஞாபிக்கவும்,” என்று கூறினான். இதற்கு, நாய், கூறியதாவது-"தேவன் கோயில், அரசனுடைய அரண்மனை, வேதப் பிராம்மணனுடைய கிருஹம், இவைகளில் அக்னி, இந்திரன், ஸூரியன், வாயு, இவர்கள், வஸிக்கிறார்கள். எனவே அங்கு என் போன்ற கீழ் யோனியிற் பிறந்தவர்கள் புக அனர்ஹர்கள். எனவே அவரிடம் சென்று நான் வரலாமா? என்பதைக் கேட்டறிந்து வரவும். அவருடைய அநுமதியிருந்தால் நான் வருகிறேன் என்று கூறியது. லக்ஷ்மணனும் உள்ளே சென்று, ஸ்ரீராகவனிடம் விஜ்ஞாபிக்க, அவரும் "உடனே அதை இங்கு அழைத்து வா" என்று கூறினார்.

அறுபத்தொன்பதாவது ஸர்க்கம்

[நாய், ஸ்ரீராமனிடம், தனது நிலையைக் கூறியதும், அந்த நிலையை உண்டு பண்ணிய பிராம்மணனை விசாரித்தலும், அதற்கான தண்டனையையும் அவனுக்கு நாயின் சொற்படியே கொடுத்ததும்,
அதற்கான காரணமும்.]

ஸ்ரீராமபிரானின் சொற்படி, லக்ஷ்மணன் அந்த நாயை ஸபா மண்டபத்திற்குள் அழைத்து வந்தான். அந்த நாயைக் கண்ட ஸ்ரீராமன்; "ஸாரமேயமே! உனக்கேற்பட்டுள்ள குறை யாது? பயமின்றிக் கூறுவாயாக" என்றார். அது கேட்ட நாயானது- "ஸ்வாமின்! ராகவ ஸிம்ஹ! அரசனே ஜனங்களை (பிரஜைகளை) தூங்கும் காலத்திலும் விழித்திருக்கும் காலத்திலும் ரஷிக்கிறான். நல்ல நியாயவாதியாகவும் அவனே திகழ்கிறான். அரசன் தர்மத்தினாலேயே ராஜ்யத்தைப் பரிபாலித்து வருகிறான். ஆபத்துக்களிலிருந்து பிரஜைகளை ரக்ஷித்து அபயத்தை யளிக்கிறான். இதனையறிந்த தேவரீர் அடியேனுடைய விண்ணப்பத்தைக் கேட்டு ஆவன செய்யவும். ஸர்வார்த்த ஸித்தன் என்கிற பிக்ஷை எடுத்துண்ணும் ஒரு பிராம்மணன், என்னை ஒரு காரணமுமின்றி வீணாக அடித்து வருத்தினான். இதோ மண்டை யுடைபட்டு நிற்கும் என்னைப் பாகும். இதனை விசாரிப்பீராக" என்றது. உடனே ஸ்ரீராமன், அந்தப் பிராம்மணனை அழைத்து வருமாறு காவலர்களுக்கு உத்திரவிட, அவர்கள் அப்பொழுதே விரைந்து சென்று அந்த அந்தணனை அழைத்து வந்தனர். ஸ்ரீராகவன் அவனை நோக்கி, “பிராம்மணரே! நீர் ஒரு பிராம்மணனாயிருந்தும், இந்த எளிய நாயை அடித்தது எதற்காக? இது உமக்கு என்ன அபகாரம் செய்தது? நீர் இதற்கு ஏன் இப்படிப்பட்ட தண்டனையை கொடுத்தீர்? கோபமே ப்ராணஹாரியான சத்ரு. கோபமே நண்பனின் ரூபமான பகைவன். கோபமே கொடிய கத்திபோன்றது; கோபமே அனைத்து நன்மைகளையும் பாழாக்குகிறது. செய்யும் தவம் தானம் முதலிய அனைத்துப் பலன்களையும் கோபம் நாசம் செய்து விடுகிறது. இப்படியிருக்க நீர் ஏன் இப்படிப்பட்ட காரியத்தைக் கோபத்திற்கு வசப்பட்டுச் செய்தீர்" என்று கேட்டார்.

இப்படி ராமன் கூறக் கேட்ட ஸர்வார்த்த ஸித்தன் என்கிற பிராம்மணன், 'மஹாராஜனே! நான் கோபத்திற்கு வசப்பட்டவனாகி இந்த நாயை அடித்தது உண்மையே. நான் பிக்ஷை எடுத்துக் கொண்டு வீதி வழியே வரும்போது, இந்த நாயானது நடு வழியே நின்று கொண்டு, ஒரு புறமும் ஒதுங்காமல் என்னை உபத்திரவப்படுத்தியது. நான் இதைப் பல தடவை. "ஒதுங்கு ஒதுங்கு" என்று கூறியும், கேளாமல் என்னை எதிர்த்து நின்றபடியால், நான் பசியாலும் களைப்பாலும் கோப மதிகரித்தவனாகி, இதை அடித்து விட்டேன். நான் செய்தது பெருங் குற்றமே இதற்குத் தகுந்த தண்டனையைக் கொடுக்கவும்!" என்றான். இப்படி வேதியன் கூறக் கேட்ட ஸ்ரீராமன், ஸபையிலுள்ள பெரியோர்களைப் பார்த்து, அந்தப் பிராம்மணனுக்கு விதிக்க வேண்டிய தண்டனை என்ன? என்று ஆராய்ந்து உரைக்க வேண்டுமென வேண்டினான். அது கேட்டு, நீதி சாஸ்திரமும் ராஜ தர்மமுமுணர்ந்த அப்பெரியோர்கள், "ஸ்ரீராம பிராம்மணர்களுக்கு வதை தண்டனை விதிக்கலாகாதென்று சாஸ்திரங்களில் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றது" என்றனர். அப்பொழுது அந்த நாய், ஸ்ரீராமபிரானை நோக்கி, “ராஜன்! தேவரீர் என்னிடத்து அருள் புரியத் திருவுள்ளமாயின், நான் கேட்டுக் கொள்வதைச் செய்விக்க வேண்டுகிறேன், இந்தப் பிராம்மணனுக்கு 'குலபதி' என்கிற தர்மபரிபாலனாதிகாரம் அளிக்க வேண்டுகிறேன்." என்று கேட்டுக் கொண்டது. அதனைக்கேட்ட காகுத்தன் அவ்வாறே அந்தப் பிராம்மணருக்கு அவ்வதிகாரத்தில் அபிஷேகம், செய்வித்தனன். தனக்குக் கிடைத்த உயர்ந்த அதிகாரத்தினால் அந்த வேதியன் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு யானை மீதேறி, அனைவராலும் பூஜிக்கப்பட்டவனாகி, ஆனந்தத்துடன் சென்றான். இப்படித் தவறு செய்த பிராம்மணனுக்கு, அதிகார மளித்தது கண்டு ஸ்ரீராமனது மந்திரிகள் வியப்புற்றவர்களாகி ராமபிரானை நோக்கி, “ஸ்வாமின்! இந்தக் குற்றவாளிக்கு, உயர்வான பதவியன்றோ அளிக்கப்பட்டது. இதன் மர்மம் யாது?” என்று கேட்டனர். ஸ்ரீராமன், அவர்களைப் பார்த்து-"நீங்கள் நீதி சாஸ்திரம் அறியாதவர்கள் போலும். இதன் மர்மத்தை இந்த நாய் நன்கு உணர்ந்திருக்கின்றது. இதுவே, இதனை விளங்கக் கூறும், நீங்கள் நன்கு கேட்டுணர்க" என்று கூறி, அதன் வரலாற்றை யாவருக்கும் நன்கு எடுத்துக் கூறுமாறு, நாய்க்குக் கட்டளை யிட்டார். உடனே அந்த நாய் சொல்லத் தொடங்கியது.

"ஸ்வாமின்! அடியேன் பூர்வ ஜன்மத்தில், ஒரு குலபதியாகி, தர்மாதிகாரி ஸ்தானம் பெற்றிருந்தேன். அது ஸமயம், அடியேன் தேவ பூஜைகளிலும், பிராம்மண பூஜைகளிலும், மிகுந்த அன்னத்தைப் போஜனம் செய்வேன். தேவதாசிகளுடனும், தேவதாசர்களுடனும் கூடிக் களிப்புற்றிருந்தேன். தேவத்ரவ்யங்களைக் கருத்துடன் காப்பாற்றினேன். அன்றியும், வினயமும் நல்லொழுக்கமு முடையவனாகி எல்லாப் பிராணிகளுக்கும் நன்மையையே நாடி வந்தேன். அக்காரணம் பற்றி எனக்கு இந்த கோரமான அவஸ்தையும், அதமமான ஜன்மமும் கிடைத்தது. கோபங் கொண்ட பிராம்மணனுக்கும், தரும நிலை தவறித் தீமையிழைக்கத் துணிந்த பிராம்மணர்க்கும் இதே கதிதான். ஹே ராகவ! கோபங் கொண்டவனும், ஜீவகாருண்ய மில்லாதவனும், அறிவில்லாத மூடனும், ஏழேழு ஜன்மமும், தன் குலமழியுமாறு தீமையைத் தேடிக்கொள்கிறான். ஆதலால் எவனும் எவ்விதமான நிலைமை நேர்த்த காலத்திலும், தர்மாதிகாரம் செய்தலாகாது. எவனொருவன் தேவஸ்தானங் களுக்கும், பசு பரிபாலன ஸ்தானங்களுக்கும், பிராம்மண ரக்ஷண ஸ்தானங்களுக்கும் அதிகாரியாக யிருக்கின்றானோ அவன் தனது புத்திரர்களுடனும் பந்துக்களுடனும் நரகத்தில் வீழ்வது நிச்சயம். எவன் பிராம்மணர்களது திரவியங்களையும் தேவஸ்தான த்ரவ்யத்தையும், ஸ்த்ரீகளின் செல்வத்தையும் அபகரிக்கிறானோ, எவனொருவன் தானம் செய்து கொடுத்து விட்டதை, மறுபடியும் பறித்துக் கொள்ளுகின்றானோ, அவன் தன்னைச் சேர்ந்தவர்களுடனே விநாச மடைவது நிச்சயம்” என்று கூறியது.

பிறகு அந்த நாய், ராமபிரானிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு வெளியே சென்றது. அது நீச ஜாதியில் பிறந்ததாயினும், பூர்வ ஜன்ம ஸ்மரணமுடையதாகிக் காசி க்ஷேத்திரம் சென்று, அங்கு பிராயோபவேசம் செய்து உடலை விடுத்து ஸ்வர்கம் சென்றது.

எழுபதாவது ஸர்க்கம்

(கழுகு கோட்டான்களின் வழக்கும், கழுகு, சாபம் நீங்கப் பெற்றதும்.)

ஒரு ஸமயம், ஒரு காட்டிலிருந்து, ஒரு கழுகும் கோட்டானும் விவாதம் செய்து கொண்டு, ஸ்ரீராமபிரானிடம் வந்து, நியாயம் கூறும்படி வேண்டிக் கொண்டன. விவாதத்திற்குக் காரணமென்னவெனில்? கெட்ட புத்தியுடையதான கழுகு. கோட்டானது கூட்டிற்குச் சென்று, 'அது தன்னுடையது' என்று சொல்லி, அதனுடன் சண்டையிடத் தொடங்கியது.

கழுகு ராமனை நோக்கி, 'உலக நாதனே! நான் நெடு நாளாகவே வஸித்து வருகிற எனது இருப்பிடத்தை, இந்தக் கோட்டான் தன்னுடையதென்று சொல்லி வலிய வந்து வதம் செய்கின்றது. இவ்விஷயத்தில் எனக்கு நீதி வழங்கவும்' என்றது.

இதற்கு கோட்டான்:-ஸ்ரீராகவ! தேவரீர் ஸர்வலோக சரண்யர், ஸ்ரீமன் நாராயணனும் தேவரே. இது எனக்கு நன்கு தெரியும், அடியேன் விஷயத்தில் உசிதமான நியாயத்தை வழங்கவும். அரசரே ! இந்தக் கழுகு எனது கூட்டினுள் வந்து புகுந்து எனக்கு அனேக விதமான துன்பங்களை உண்டு பண்ணுகிறது. இதனை நன்கு விசாரித்தருள்க, என்று கூறி முறையிட்டது.

ராகவன் முதலில் கழுகை நோக்கி, நீ இந்த கூடு கட்டிக் கொண்டு, இதில் எத்தனை வருஷ காலமாக வஸித்து வருகின்றனை? உள்ளதை உள்ளபடி கூறவும் ' என்று கேட்டான். அது கேட்ட கழுகு. ஸ்ரீராம! இப்பூமியில் மானிடர் உற்பத்தியாகி எங்கும் எப்பொழுது பரவினர்களோ, அன்று முதல் இது எனது வீடாகவே யிருக்கிறது' என்றது. பிறகு கோட்டான் ராகவனைப் பணிந்து, ராஜ ராஜனே! இப்பூமியில் எப்பொழுது, மரம் செடி கொடிகள் செழித்து வளரத் தொடங்கினவோ, அக்காலந் தொடங்கி இது எனது வாஸஸ்தலமாக உள்ளது, என்று கூறியது. இப்படி அவைகள் கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீராமபிரான், ஸபையோர்களைப் பார்த்து அவ் வழக்கின் நுட்பத்தை யறிந்து, ந்யாயம் கூறுமாறு வேண்டினன். அதனைக் கேட்ட மந்திரிகள், அரசே! கோட்டான் கூறியதிலேயே ந்யாயமிருக்கிறதென எண்ணுகிறோம்; என்றனர்.

இப்படி அவர்கள் கூறக் கேட்ட ரகுநந்தனன், அவர்களை நோக்கி மந்த்ரிகாள்! இதைப் பற்றிய புராணக் கதை யொன்றுள்ளது. அதனைக் கூறுகிறேன் கேளுங்கள் - முதன் முதலில் இப்பூமி தேவி லக்ஷ்மியுடன் கூடி, ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு வினுடைய திருவயிற்றினுள் பிரவேசித்தனள், அப்படி உலகங்களனைத்தையும் தம் உதரத்தினுட் கொண்ட ஆதி புருஷனான ஸ்ரீமந் நாராயணன், அலைகடல்மீது அனேகம் ஆண்டுகள் அறிதுயிலமர்த்தனன். அது பொழுது, பிரம்ம தேவன், அம்மஹா விஷ்ணுவினது. திருவுந்தியிற் பூத்த, பொற்றாமரையின் வழியே, வெளித் தோன்றி, மகா யோகியாகி, முதலில் இப் பூமியையும், அதன் மீது மரங்களையும், மலைகளையும் படைத்து, அப் பூமியைச் சுற்றி வாயுவை ச்ருஷ்டித்தனன். பிறகு அதில், மானிடர்களும், மிருகங்களும் ஸர்ப்ப ஜாதிகளுமான அனேசுமாயிரம் உயிர்களையும் படைக்கலாயினன். அப்பொழுது பிரம்மனது காது மலத்தினின்றும், 'மது-கைடபர்கள் என்னும் அஸுரர்கள் தோன்றி, மிகவும் பயங்கரமாக அப் பிரம்மனின் மீது பாய்ந்தனர். அப்பொழுது, பிரம்மதேவன், நடுநடுங்கிப் பெருங் கூச்சலிட்டான். அக்கணமே ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, அங்கு தோன்றி, அந்த அசுரர்களை எதிர்த்துத் தனது சக்கரத்தினால், அவர்களைச் சம்ஹரித்தார். அவர்களது சரீரங்களிலிருந்துமொழுகிய 'மேதஸ்' என்கிற நிணநீர் முதலியவை இப் பூமி முழுதும் பாய்ந்து பரவின. அதன் பின்னர் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, இப்பூமியை மீண்டும் மிகவும் பரிசுத்தமாக்கி, எல்லாவிடத்தும் மரங்களும், நானாவிதமான பயிர் பூண்டுகளும், அனேகமான ஓஷதிகளும், விசேஷமாக விருத்தியடையும்படி செய்தனர். மது கைடபர்களின் மேதஸ்ஸினது நாற்றமெங்கும் பரவியதுபற்றி இப்பூமிக்கு, 'மேதினீ' எனவும் ஒரு பெயர் வழங்கலாயிற்று. ஆகவே இது கழுகினது வீடு இல்லை, கோட்டானது இல்லமே' என நான் நிச்சயிக்கிறேன்' இக்கழுகு மற்றொருவனுடைய மனைவியை, மோசமாகக் கைக்கொள்ளக் கருதுகின்ற கொடும் பாபியே யாகும் என்று கூறினன்.

அச்சமயம், ஆகாயவாணி, உரத்த குரலில், “ஹே ராகவஸிம்ஹ! முன்னமே தபோபலத்தினால் தஹிக்கப்பட்டிருக்கின்ற இந்தக் கழுகை, மீண்டுமொரு தரம் வதை செய்யாதருள்க. இது முன் ஜன்மத்தில், 'பிரம்மதத்தன்' எனப் பெயர் பூண்ட ஓர் அரசனாயிருந்தது. அவ்வரசனது வீட்டிற்கு ஒரு ஸமயம் கௌதமர் என்கிற முனிவர், போஜனம்செய்ய எழுந்தருளினார். அந்தப் பிரம்மரிஷியைக் கண்டவுடன், பிரம்மதத்தன் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டவனாகி, அவரை நன்கு பூஜித்து, போஜனத்திற்கு மாமிஸங்களை அதிகமாக வரவழைத்தான். அது கண்டு அம்முனிவர் மிகுந்த கோபங் கொண்டு, இப்பொழுது நீ 'பிணம் தின்னும் கழுகாகுக" என்று சாபம் கொடுத்தார். பிறகு அம்முனிவர் அவன் மீது கருணை கொண்டு, செந்தாமரைக் கண்ணனான ஸ்ரீமந் நாராயணன், இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில், ஸ்ரீராமனாக அவதரிக்கப் போகிறான். அவரது திருக்கரம் உன் மீது பட்ட மாத்திரத்தில், இந்தப் பாபஜன்ம மொழிந்து, புனிதனாகக் கடவை என்று வரமளித்தார். என்று, கூறியது. அந்த அசரீரி வாக்கைச் செவியுற்று. ஸ்ரீராமன் ஆச்சரியமடைந்து, அதன் மீது கருணை கூர்ந்து, தனது திருக்கரத்தினால், அதனைத் தொட்டுத் தடவிக் கொடுத்தான். அக்கணமே அக் கோரமான கழுகு வடிவம் போய், அற்புதமான ஆடையாபரணமணிந்து திவ்ய ரூபம் பெற்று, ஸ்ரீராமனையடி பணிந்து வணங்கிய பின், அவனை வாழ்த்தி, விடை பெற்றுக் கொண்டு தன்னிடம் சேர்ந்தான்.