ธุรกิจเครือข่าย MLM ธุรกิจ หางาน งาน part time

เคล็ดลับสู่ความสำเร็จ...เริ่มต้นที่ความคิดบวก

2010-10-08T03:19:00.000+07:00

เคล็ดลับสู่ความสำเร็จ...เริ่มต้นที่ความคิดบวก

Post Today - คงไม่มีใครปฏิเสธความจริงที่ว่าความสำเร็จทุกอย่าง ล้วนเริ่มต้นมาจากความคิด เมื่อไม่นานมานี้ สำนักพิมพ์อมรินทร์ จึงได้จัดงานเปิดตัวหนังสือ The Secret ฉบับแปลภาษาไทย ซึ่งเป็นหนังสือแนวจิตวิทยาพัฒนาตัวเองที่จะทำให้รู้ว่าความคิดดีๆ ให้อะไรกับชีวิตมากกว่าที่เราคิด โดยผู้เขียน รอนดา เบิร์น ที่ได้รับเลือกจากนิตยสาร TIME ให้เป็น 1 ใน 100 ของผู้ทรงอิทธิพลของโลก พร้อมนำบุคคลจากหลายวงการที่ล้วนประสบความสำเร็จในชีวิตมาพูดคุยถึงเคล็ดลับความสำเร็จของพวกเขา ...

ท่าน ว.วชิรเมธี เขียนไว้ในคำนิยมว่า ในหนังสือเล่มนี้กล่าวถึงความลับในการเข้าถึงความสุขและความสำเร็จในรูปแบบต่างๆ กันนั้น มีเนื้อหาหลายส่วนสอดคล้องกับพุทธธรรมในพุทธศาสนา หากอ่านดูอย่างพินิจพิเคราะห์ก็จะพบว่า หลักการบางอย่างนั้นมีความเป็นสากลเช่นหลักการที่ว่า หากเราเปลี่ยนความคิดก็จะสามารถเปลี่ยนชีวิตได้ ชีวิตก็จะดำเนินเข้าสู่เส้นทางแห่งความสุขและความสำเร็จได้อย่างง่ายดาย
กฎแห่งแรงดึงดูด...ความลับของ The Secret
“เป็นไปไม่ได้ที่ใครจะรู้สึกแย่ ขณะที่กำลังคิดเรื่องดีๆ” เป็นประโยคหนึ่งที่ปรากฏอยู่ในหนังสือ The Secret ซึ่งบ่งบอกถึงแนวคิดสำคัญของผู้เขียนในหนังสือเล่มนี้ นั่นก็คือ กฎแห่งแรงดึงดูด (Law of Attraction) ซึ่งเป็นกฎธรรมชาติเช่นเดียวกับกฎแห่งแรงโน้มถ่วง รอนดายืนยันว่า กฎแห่งแรงดึงดูดเป็นกฎที่ทรงอานุภาพที่สุดในจักรวาล ผู้ยิ่งใหญ่ในโลกอย่างเพลโต เชกสเปียร์ นิวตัน หรือไอน์สไตน์ ก็ล้วนแต่รู้จักกฎข้อนี้
กฎแห่งแรงดึงดูด มีหลักการว่า ทุกสิ่งที่เป็นพลังงาน สิ่งที่เหมือนกัน จะดึงดูดเข้าหากัน ดังนั้นเมื่อเราคิดอะไรสักอย่าง ไม่ว่าดีหรือร้าย เรากำลังดึงดูดความคิดแบบเดียวกันเข้ามาหาตัวเรา เพราะความคิดเป็นตัวกำหนดคลื่นความถี่ที่เข้ามาในชีวิตคุณ เมื่อคุณมีมโนภาพเกี่ยวกับสิ่งใด คุณก็กำลังดึงดูดสิ่งนั้นเข้ามา เมื่อใดที่คุณกำลังรู้สึกแย่ คุณก็อยู่ในคลื่นความถี่ที่ดึงดูดสิ่งแย่ๆ เข้ามาเพิ่มขึ้น นั่นเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมเมื่อคนกำลังมีความทุกข์ ตกอับ จึงมีเรื่องแย่ๆ เข้ามาอย่างต่อเนื่อง ในทางตรงกันข้าม เมื่อใดที่คุณรู้สึกดี คุณก็มีพลังดึงดูดสิ่งดีๆ เข้ามาหาตัวคุณมากยิ่งขึ้น
คิดดี...เริ่มจากการฝึกฝน
การคิดแต่สิ่งดีๆ ฟังดูอาจจะเป็นเรื่องง่าย แต่การลงมือทำอาจไม่ง่ายอย่างที่คิด โดยเฉพาะการทำให้ได้จนเป็นนิสัย เพราะฉะนั้นเราต้องเริ่มต้นจากการฝึกฝน โดยเรามีตัวอย่างของผู้บริหารอารมณ์ดีหลายคนมาช่วยเล่าประสบการณ์ของแต่ละคนมาให้ฟังเพื่อเป็นตัวอย่างดีๆ ในการทำงานอย่างมีความสุขและเกิดประสิทธิภาพอย่างมากมายนั้นเขาทำกันได้อย่างไร เริ่มจาก
ตัน ภาสกรนที กรรมการผู้จัดการ บริษัท โออิชิ กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) กล่าวว่า “ทุกอย่างอยู่ที่เราเป็นคนสร้าง บางเรื่องที่ฟังดูง่าย อาจจะทำยาก แต่ถ้าเรารู้วิธีทำ บางทีก็ไม่ใช่เรื่องยาก ผมเชื่อว่าทุกอย่างมาจากการฝึกฝน อย่างตัวผมเป็นคนไม่เคยโมโห เรียกว่าโมโหไม่เป็นเลย สมองส่วนโมโหคงฝ่อไปหมดแล้ว หรือเรื่องการทำงาน คนมักถามผมว่าทำงานเยอะขนาดนี้ ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ แต่ผมไม่เคยทำงานแล้วเหนื่อย เพราะฝึกให้คิดว่าการทำงานคือการพักผ่อนทำงานให้เป็นเรื่องสนุก”
คุณตัน บอกว่า สมองของเรามี 2 ด้าน คือ ด้านดีและด้านไม่ดี ด้านที่ดีต้องหมั่นทำอย่างสม่ำเสมอ ในขณะที่ด้านที่ไม่ดีนั้นเติบโตได้รวดเร็วกว่า ตันยกตัวอย่างว่า ครั้งหนึ่งเขาเคยบอกกับลูกน้องว่า เมื่อไรที่โมโหหรือเจออะไรที่ไม่ถูกใจ ให้หยิบแก้วน้ำขึ้นมาขว้างทันที เขารับรองว่า 3 เดือนต่อมา เมื่อเจออะไรที่ไม่ถูกใจ คุณจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาขว้างทันทีโดยที่ไม่ต้องคิด ตรงนี้สะท้อนว่าทุกอย่างอยู่ที่การฝึกฝนทั้งนั้น
ฉะนั้นการคิดดีจึงต้องหมั่นฝึกฝนเป็นประจำ จึงจะสามารถทำได้โดยง่าย และก็จะเกิดผลดีตามมา คุณตันให้ความเห็นว่า หลายคนจึงมักสงสัยว่าทำไมคนที่ประสบความสำเร็จจึงยิ่งประสบความสำเร็จมากขึ้น เพราะเขามีความคิดที่ดี คนทั้งหลายจึงยิ่งหยิบยื่นความสำเร็จมาให้ ในขณะที่บางคนเมื่อเจอสิ่งที่แย่ แต่ไม่สามารถออกจากสิ่งแย่ๆ นั้นมาได้ เขาก็จะได้รับแต่สิ่งไม่ดี คนอื่นๆ ก็จะหยิบยื่นแต่สิ่งแย่ๆ มาซ้ำเติมเข้าไปอีก ดังนั้นเมื่อเรารู้ว่าเกิดสิ่งไม่ดีขึ้นในตัวเราหรือเกิดความคิดแย่ๆ ขึ้นในตัวเรา เราก็ต้องรีบแยกสิ่งไม่ดีนั้นออกไปให้เร็วที่สุด แล้วใส่สิ่งดีๆ ลงไปในความคิดของเราแทน
ปรับวิธีคิดมองหาด้านดี
ทุกๆ เรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตเราสามารถมองได้หลายแบบ หากเรามองในแง่มุมที่แตกต่างออกไป บางครั้งเรื่องนั้นอาจมีอะไรที่ต่างไปจากที่เราพบในตอนแรก และทำให้เรามองชีวิตได้อย่างเป็นสุขมากขึ้นก็ได้ ซึ่งนั่นก็จะนำไปสู่การคิดดีและนำสิ่งดีๆ มาสู่ชีวิตของเรา เรามีตัวอย่างของผู้หญิงที่เป็นที่รู้จักทั้งหน้าที่การงานและบุคลิกที่โดดเด่น
แพทย์หญิง คุณหญิงพรทิพย์ โรจนสุนันท์ รองผู้อำนวยการสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ กล่าวถึงมุมมองการคิดที่จะทำให้เรามองโลกได้อย่างมีความสุขว่า หากอยากจะมีชีวิตที่มีความสุข เราต้องตั้งต้นว่าคนเราทุกคนอยากมีความสุข และเราต้องรู้ว่าจะทำอย่างไรให้มีความสุข ไม่มีความทุกข์ เมื่อใดก็ตามที่ต้องเผชิญกับปัญหา ให้เราลองใช้วิธีนี้ คือ หากมองตรงจุดนี้แล้ว เราเกิดความทุกข์ เราก็ต้องเปลี่ยนมุมมองเสียใหม่ วิธีคิดแบบนี้จะช่วยให้เราแก้ปัญหาได้ เมื่อไรก็ตามที่มีคนด่าหรือว่าเรา ก็ต้องมามองว่าเราจะคิดอย่างไรได้บ้าง อย่างแรกคือ ฝึกการคิดแบบ Positive Thinking หรือฝึกคิดในมุมบวก แต่ละปัญหาย่อมมีข้อดีซ่อนอยู่ เพียงแต่เราต้องหามุมดีให้เจอ อย่างที่ 2 คือ คิดแบบ Lateral Thinking หรือคิดในทางขวาง การคิดแบบนี้คือเราต้องคิดต่างไปจากที่คนทั่วไปมองอยู่ ซึ่งวิธีคิดแบบนี้อาจจะไม่ผิดก็ได้ อย่างสุดท้ายคือการคิดแบบ Holistic Thinking หรือคิดให้รอบ เราต้องมองเรื่องต่างๆ ให้ครบทุกมุมมอง เพื่อมองหามุมดีๆ ที่มีอยู่ ซึ่งสุดท้ายก็จะกลับมาที่การคิดบวก วิธีคิดทั้งหมดนี้จะทำให้เรามีความสุขมากขึ้น
ทางด้าน เจี๊ยบ-โสภิตนภา ชุ่มภาณี นักแสดงสาว เล่าถึงประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาว่า หลายคนมองว่าเธอมีชีวิตสวยหรู เป็นคุณหนู มีครอบครัวที่ดี มีคนคอยช่วยเหลือส่งเสริม ซึ่งเธอเองสมัยที่เรียนจบกลับจากต่างประเทศมาใหม่ๆ ก็มองชีวิตสวยหรูเช่นนั้นเหมือนกัน ดังนั้นเมื่อเข้าทำงานบริษัทเป็นครั้งแรก จึงถูกคนคนหนึ่งสบประมาทว่า หน้าอย่างนี้คงทำอะไรไม่เป็น มาถึงตรงนี้ก็เพราะมีครอบครัวช่วยเหลือ แม้สิ่งที่ได้รับในวันนั้นไม่ใช่สิ่งที่ดี แต่เจี๊ยบมีวิธีคิดที่ต่างออกไป แต่ใช้คำพูดนั้นมาเป็นแรงผลักดันในชีวิต ด้วยความเชื่อมั่นว่าได้รับการศึกษามาไม่น้อย ก็ต้องพยายามทำให้ได้ ตั้งแต่นั้นเจี๊ยบเล่าว่า เธอไม่เคยใช้เงินของแม่อีกเลย เมื่อมีคนมาชวนไปเล่นภาพยนตร์ เล่นละคร หรือทำธุรกิจ เธอก็ทำและทำอย่างตั้งใจ เพื่อพิสูจน์ว่าเธอทำได้และทำได้ดีด้วย
วิธีคิดสู่ความสำเร็จ
อีกผู้หนึ่งที่ใช้วิธีคิดจนประสบความสำเร็จได้ก็คือ ชาลอต โทณวณิก ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท มีเดีย ออฟ มีเดียส์ จำกัด (มหาชน) แม้จะมีประสบการณ์ถึง 22 ปีในการเป็นผู้บริหารธนาคารกรุงศรีอยุธยา แต่การก้าวมารับตำแหน่งผู้บริหารธุรกิจบันเทิงยักษ์ใหญ่อย่าง บริษัท มีเดีย ออฟ มีเดียส์ จำกัด (มหาชน) ก็ยังไม่ใช่เรื่องง่าย แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้สามารถเดินทางมาถึงจุดที่เรียกว่าประสบความสำเร็จได้นั้น เธอยืนยันว่าเป็นเรื่องของโอกาสและวิธีคิด
คุณชาลอตเล่าว่า “ที่ผ่านมาชีวิตเราทำงานเป็นลูกจ้าง เราไม่ใช่เจ้าของบริษัท เพราะฉะนั้นย่อมมีสิ่งที่เรียกว่า โอกาส เข้ามาเกี่ยวข้อง เมื่อได้รับมอบหมายงานอะไร ไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหน เราไม่เคยปฏิเสธ เพราะเราเชื่อว่าเราสามารถสร้างคุณค่าให้งานนั้นเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้ ดังนั้นเราต้องกล้าที่จะรับโอกาส สิ่งที่มาคู่กันคือการไม่ปฏิเสธโอกาส เพราะเมื่อเราปฏิเสธโอกาสนั้นก็จะหลุดลอยไป”
อีกสิ่งหนึ่งที่ ชาลอต กล่าวว่า ต้องมีประกอบกันไปด้วย คือ การมีความตั้งใจที่ดี โดยให้เราเอาประโยชน์ขององค์กรเป็นที่ตั้ง สิ่งไหนที่เราคิดว่าเป็นสิ่งที่ดี หรือเป็นสิ่งที่มีประโยชน์ต่อองค์กร ไม่ว่าโครงการนั้นจะเป็นเรื่องใหญ่แค่ไหนก็ตาม แต่ผลที่เกิดขึ้นเป็นสิ่งที่ดีต่อองค์กร เราก็จะกล้าคิด กล้าเสนอ และกล้าทำสิ่งนั้นออกมา อีกทั้งยังทำให้เราสามารถคิดโครงการใหม่ๆ ออกมาให้องค์กรได้อย่างต่อเนื่องอีกด้วย
นอกจากนั้น ชาลอต ยังกล่าวถึงการคิดในเชิงบวกอีกว่า “การคิดดีก็เป็นเรื่องสำคัญ เพราะการคิดดีก็คือการคิดในเชิงบวก อย่างโดยส่วนตัวเมื่อเจ้านายสั่งงานอะไรมา สิ่งแรกที่ต้องคิดคือ คิดว่าทุกอย่างเป็นไปได้ ไม่ว่าเรื่องนั้นจะยากลำบากแค่ไหน เราเชื่อว่าทุกอย่างต้องมีทางออก ชีวิตนี้ไม่เคยตัน ถึงแม้บางครั้งมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด 100% แต่ก็ต้องมีทางไป หรือบางครั้งเราอาจทำได้ 110 หรือ 120 ไปเลยก็ได้”
ชาลอต ยกตัวอย่างเรื่องของการรีแบรนด์ธนาคารกรุงศรีอยุธยา ซึ่งขณะที่เป็นผู้บริหารอยู่นั้นมีพนักงานอยู่ถึง 8,000-9,000 คน แต่ภายในเวลาเพียงแค่ 2 ปีก็สามารถรีแบรนด์ได้เป็นผลสำเร็จ ซึ่งหากไม่เชื่อว่าเป็นไปได้ก็จะไม่มีการเริ่มต้นและไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน หรือแม้แต่การเปลี่ยนอาชีพจากสายธนาคารมาสู่สายธุรกิจบันเทิง เธอออกปากว่าจากคนที่เก๋าในวงการมาสู่น้องใหม่ของวงการ พร้อมกับการถูกจับตามองจากคนรอบข้าง ย่อมเป็นการทำงานที่ยาก แต่เธอเชื่อว่าทุกอย่างเรียนรู้กันได้
เมื่อเกิดความคิดว่าเป็นไปได้แล้ว การจะทำให้เป็นจริงขึ้นมานั้น ชาลอต กล่าวว่า “เมื่อคิดอะไรขึ้นมาได้ เราต้องลงมือทำ เราต้องสานต่อความคิดของเรา การจะประสบความสำเร็จไม่ใช่เพียงแค่คิด แต่เราต้องลงมือทำ เรื่องพรสวรรค์เราอาจจะมีน้อย แต่เราสามารถมีพรแสวงได้ อย่างที่บอกว่าทุกอย่างเรียนรู้กันได้ เราก็หาข้อมูล หาคนดีๆ มาร่วมทีม อ่านหนังสือในเรื่องราวที่เราต้องทำ”
สุดท้ายชาลอตกล่าวถึงการประสบความสำเร็จอย่างมีความสุขว่า ยังคงอยู่ที่การคิดดี เพราะถ้าเราต้องห้ำหั่นฟาดฟันเพื่อให้ได้ความสำเร็จ เราอาจจะพอใจในความสำเร็จนั้น แต่เราอาจจะมีความสุขหรือไม่มีความสุขก็ได้ แต่ถ้าเรายึดหลักของการทำสิ่งที่ดีและคิดแต่สิ่งที่ดี ย่อมเป็นไปตามกฎแห่งแรงดึงดูดในหนังสือ The Secret ที่ความคิดดีๆ จะดึงดูดสิ่งดีๆ เข้ามาหาเรา เราก็จะสามารถพบกับความสำเร็จที่มีความสุขได้

ที่มา http://www.jobjob.co.th

สุขสันต์วันเกิดกูเกิล 12 ปี

2010-09-27T00:11:00.002+07:00

วันนี้เิปิดหน้า Google เห็นก้อนเค้กกับคำว่า Google เลยลองเข้าไปดูพบว่าเป็นวันเกิด12 ปีของ Google ก็เลยนำความเป็นมาของ Google มาให้อ่าน

ประวัติ google และ จุดกำเนิดของ กูเกิ้ล (The birth of Google)

จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้อยู่ที่ มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด (Stanford University) อีกหนึ่งสุดยอดแห่งมหาวิทยาลัยด้านไอที (จริงๆแล้ว Stanford ก็จัดว่าเป็นอันดับต้นๆของโลกในสาขาอื่นๆอีกมากมาย ด้วยเช่นกัน) มหาวิทยาลัยแห่งนี้ นอกจากจะเป็นต้นกำเนิดของสุดยอด 2 ไอเดียออนไลน์ระดับโลกอย่าง Yahoo! และ Google แล้ว มหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นต้นกำเนิดของคอมพิวเตอร์ที่เราใช้ๆกันอยู่ด้วยซ้ำไป ที่นี่เป็นที่ที่ คุณ John von Neuman (จอห์น วอน นูแมน) คิดและประิดิษฐ์คอมพิวเตอร์ที่มีสถาปัตยกรรมที่เหมือนกับที่เราใช้อยู่นี่แหล่ะ เป็นคนแรกของโลก (แม้จะไม่ใช่คอมพิวเตอร์เครื่องแรกของโลกก็ตาม – สับสนมั้ยครับ – คืออย่างงี้ครับ คอมพิวเตอร์เครื่องแรกของโลกชื่อว่า ENIAC ซึ่งเป็นเครื่องที่มีความซับซ้อนสูง ต่อมาคุณ von Neuman ซึ่งก็ช่วยงานในการสร้างคอมพิวเตอร์ ENIAC อยู่ด้วย แกเสนอว่า เราน่าจะแยกส่วนของคอมพิวเตอร์ออกเป็น หน่วยประมวลผล หน่วยความจำ หน่วยรับเข้าและส่งข้อมูล ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมที่แตกต่างจากคอมพิวเตอร์เครื่องแรก และเป็นสถาปัตยกรรมที่เรายังใช้มาอยู่จนในปัจจุบัน หลายสถาบันก็เลยยกย่องให้ von Neuman เป็นบิดาของคอมพิวเตอร์เลยทีเดียว) แหม! พูดถึงมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดซะยืดยาวเลย พักไว้แค่นี้ก่อน เดี๋ยวหาใครที่กำลังเรียนแถวนั้นมาบรรยายสรรพคุณของ Stanford ต่อ ตอนนี้เข้าเรื่องกูเกิ้ลดีกว่าครับ เดี๋ยวกระดาษจะหมดซะก่อน

Sergey Brin (เซอร์เก บริน¹)

เรื่ิิองก็เริ่มตอนปิดเทอมภาคฤดูร้อนปี 1995 ที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้แหละครับ ตอนนั้น Sergey Brin (เซอร์เก บริน¹) 1 ใน 2 ของผู้ก่อตั้ง กูเกิ้ล เป็นแค่นักเรียนปริญญาเอก ที่กำลังจะขึ้นปี 2 ของภาควิชา วิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ (Computer Science) ธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่อาสาเข้ามาเป็นนักศึกษาช่วยงาน Open House

โดยปกติทุกๆปีในช่วงก่อนเปิดเทอมนี้ มหาวิทยาลัยต่างๆเค้าจะมีการเปิดบ้านต้อนรับผู้มาเยือน เราเรียกว่า Open House (ที่เมืองไทยก็เห็นมีบ้างแล้วหลายมหาวิทยาลัย) คือว่าใครที่สนใจที่จะเรียนในมหาิวิทยาลัยไหน คณะไหน ก็จะไปงาน Open House ของที่นั่น ที่จะมีคนมาคอยพาทัวร์ และแนะนำสถานที่ แนะนำคณะ แนะนำ Lab แนะนำครูอาจารย์ เป็นปกติเหมือนทุกๆปี แต่ปีนี้เองพระเอกคนที่สองของเรา คือคุณ Larry Page (ลาร์รี่ เพจ) ก็โผล่มาในงาน Open House ในปีนี้ หลังจากได้ดีกรี วิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต จากมหาวิทยาลัยมิชิแกน (Michigan
University) มาหยกๆ

Larry Page (ลาร์รี่ เพจ)

ทั้งสองเจอกันเพราะ Larry Page ไปอยู่ในกลุ่มทัวร์ ที่มี Sergey Brin เป็นหัวหน้ากลุ่มทัวร์พอดี

ดูท่าว่างานนี้ไม่ใช่รักแรกพบครับ เพราะระหว่างทางที่เดินทัวร์มหาวิทยาลัย และเมือง San Francisco อยู่ ทั้งสองคนนี้ก็มีเรื่องให้ถกเถียงกันได้ตลอดเวลา โดยเฉพาะเรื่องของการจัดผังเมืองของ San Francisco (??!!??)

Page เล่าให้ฟังว่าตอนนั้นเค้าจำได้ว่า Sergey Brin เป็นคนที่มีความคิดที่ค่อนข้างจะติดยึด
เป็นคนที่ไม่ค่อยโสภาที่น่าจะอยู่ใกล้เท่าไหร่ ถ้าคิดว่าตัวเองถูกละก็จะเีถียงหัวชนฝา ซึ่งบังเอิญว่า ตัวเอง (Page) ก็เป็นคนแบบนั้น ส่วน Sergey ก็บอกว่าจริงๆแล้ว Larry ก็ออกจะแปลกๆอยู่เหมือนกันแหละ เถียงหัวชนฝา ไม่ค่อยยอมใคร (เอากันเข้าไป มิน่าหล่ะ เถียงกันได้ทั้งวัน)

เอาเป็นว่า ทั้งคู่ถกเถียงกันเรื่องต่างๆทั้งวันที่เดินทัวร์ แม้จะไม่ลงรอยด้วยดี แต่ทั้งคู่ก็จำกันได้ดีก่อนจะแยกจากกันในตอนเย็น (แหม! พล็อตยังกับหนังไทยเลยครับ พระเอกกับนางเอกเจอกันครั้งแรกจะต้องมีทะเลาะตบตี ต่างคนต่างบอกว่าเกลียด แต่ในใจคิดถึงอยู่)

อีก 2-3 เดือนถัดมา มหาวิทยาลัยก็เปิดเทอมครับ Page ก็เข้ามารายงานตัว และเลือก Prof. Terry Winograd ผู้เชี่ยวชาญด้านการโต้ตอบระหว่างคอมพิวเตอร์และมนุษย์ เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา และก็เริ่มมองหาหัวข้อวิทยานิพนธ์

พ่อของ Larry Page (ขณะนั้นเป็นอาจารย์ด้าน Computer Science อยู่ที่มหาวิทยาลัยมิชิแกน) บอกว่า Thesis ปริญญาเอก จะเป็นเหมือนกรอบ ที่จะคอยกำหนดอนาคต ด้านวิชาการของเราไปทั้งชีวิต ก่อนจะตัดสินใจเลือกทำให้ไตร่ตรองให้ดี ทำให้ Page ใช้เวลาอยู่นานในการเลือกหัวข้อทำวิทยานิพนธ์ หลังจากลองนึกๆดูสิบกว่าเรื่อง สุดท้ายก็มาลงที่เรื่อง World Wide Web นี่เอง

และแล้วจุดเริ่มต้นของไอเดียเล็กๆ ก็กลายเป็นไอเดียที่เปลี่ยนโลกอินเตอร์เน็ตทั้งใบ จุดกำเนิดของยักษ์ใหญ่ในวงการซอฟท์แวร์อีกตน ก็เริ่มขึ้นที่นี่ …

Remark¹ ชื่อ Surgey Brin อ่านออกเสียง ว่า เซอร์เก บริน โดย Assoc. Prof. Stanislav Makanov (อาจารย์ชาวรัสเซีย ประจำสถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์)

Page เริ่มหัวข้อวิจัยเกี่ยวกับเว็บก็จริง แต่ไม่ได้เริ่มมองหาวิธีที่จะค้นหาข้อมูลบนเว็บ แต่สิ่งที่เค้ามองเห็นกลับเป็น มุมมองทางด้านคณิตศาสตร์ของเว็บไซท์มากกว่า คือ Page มองแบบนี้ครับ...

ถ้าหากมองว่า 1 เซอร์ฟเวอร์ หรือ 1 เว็บไซท์ เช่น วิชาการ.คอม หรือ 1 คอมพิวเตอร์ เป็นเพียง จุด (Node, Vertex) จุดหนึ่งบนกราฟ (Graph) และ ลิ๊งค์ (link) เช่น www.ipst.ac.th ที่ วิชาการ.คอม เชื่อมต่อไปยังเว็บไซท์อื่นๆ เหมือนกับเป็นทางเชื่อมต่อกัน หรือ ขอบ(Edge) ระ่หว่างจุดเหล่านั้น หรือ พูดง่ายๆว่า Page มองเห็น อินเตอร์เน็ตเป็นกราฟ นั่นเอง (แฮ่ะๆ แบบนี้เรียกว่ามันอยู่ในสัญชาติญาณ มองอินเตอร์เน็ตเป็นกราฟ ทำได้ไงเนี่ย) ซึ่งบ้านเรา นิสิต นักศึกษาระดับปริญญาตรี ด้านทางสายวิทย์ มักจะได้เรียนเรื่อง กราฟ ประเภทนี้ในเรื่อง ทฤษฏีกราฟ (Graph Theory) แถวๆปีต้นๆ (ซึ่งน้องๆตัวเล็กๆอาจสับสนนิดนึง เพราะกราฟที่คุ้นเคยอาจจะหมายถึง กราฟที่เป็นตัวแทนของข้อมูล เช่น กราฟแท่ง กราฟเชิงเส้น ซะมากกว่า)

ถ้าไม่ใช่ในวิชาคณิตศาสตร์ ก็จะเป็นวิชา Algorithm โดยเฉพาะพวกที่เรียน วิทยาการคอมพิวเตอร์ ก็น่าจะผ่านหูผ่านตากันมาแล้วทุกคน (ถ้าไม่ใส่ไหคืนอาจารย์ไปหมดแล้วซะก่อน) (มีอาจารย์และนักคณิตศาสตร์ ในเมืองไทยหลายคน ที่เชี่ยวชาญเรื่อง Graph Theory เช่น ดร.จริยา อุ่ยยะเสถียร ภาควิชาคณิตศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่จบปริญญาเอกเรื่องนี้มาโดยเฉพาะ เดี๋ยวจะลองเกี้ยวมาช่วยเขียน เรื่อง Graph Theory อีกซักบทความ)

ตัวอย่างกราฟ สมมติให้จุดแต่ละจุด แทนคอมพิวเตอร์แต่ละเครื่อง และเส้นเชื่อมแทนลิงค์ที่เชื่อมหากัน

แต่คราวนี้ลองใช้จินตนาการดูกันหน่อยนะครับ ว่าแน่นอนเว็บไซท์หนึ่งเว็บ ก็ลิงค์ไปยังหลายร้อย หลายพันเว็บ และมีเว็บไซท์หลายๆเว็บ ที่ลิงค์มายังเว็บไซท์หนึ่งๆ และปัจจุบันเรามีกันเป็น พันๆ ล้านเว็บ เพราะฉนั้น กราฟ ที่เราใช้แทน อินเตอร์เน็ต ก็จะเป็นกราฟขนาดมหึมา และมีความซับซ้อน มีเส้นโยงกันไปโยงกันมาอย่างยุ่งเหยิง

ซึ่งตรงนี้แหละที่ Page มองแล้วเห็นว่ามันช่างน่าตื่นเต้น น่าสนใจ น่าติดตาม เสียเหลือเกิน Page เคยบอกว่า Internet คือ กราฟที่ใหญ่ที่สุดที่มนุษย์เคยสร้างขึ้น และมันก็ยังจะเติบโต ใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้น ทุกๆวัน ด้วยอัตราเร็วในการเติบโตสูงมาก โอ! มันช่างเป็นเรื่องที่น่าสนใจทำวิทยานิพนธ์เหลือเกิน (ถ้าเป็นคนสามัญชนคนไทยธรรมดา ก็อาจจะบอกว่า โอ! มันซับซ้อนเหลือเกิน ไม่มีทางทำได้หรอก ทำไปเดี๋ยวไม่จบ หนีดีกว่า) ซึ่ง Prof. Winograd อาจารย์ที่ปรึกษาของเค้าก็เห็นด้วย และเห็นว่าน่าจะศึกษาเรื่องของโครงสร้างของกราฟของเว็บ เป็นการเริ่มต้นวิทยานิพนธ์

Page ทำการศึกษาด้วยตัวเองอยู่ไม่นาน เค้าก็เจอปัญหาแรกเข้าให้...

โอเคตรงนี้เราเข้าเรื่อง graph theory กันนิดนึง (เอาเป็นว่าผมพยายามวงเล็บภาษาอังกฤษของคำไทยไว้ด้วยครับ จะได้ช่วยให้คนทีคุ้นเคยกับคำอังกฤษในวิชานี้แล้ว ได้เห็นภาพง่ายขึ้นนะ) คืออย่างนี้ ในกราฟปกติ ขอบของกราฟ (Edge) จะเป็นตัวบ่งถึงความสัมพันธ์กันระหว่าง จุด (Vertex) ซึ่งโดยปกติแล้ว เราจะรู้และนับจำนวนได้ว่า จากจุดจุดหนึ่ง มีขอบ หรือ เส้นลากไปยังจุดอื่นๆ อีกกี่จุด และมีกี่จุดที่ลากมาหาตัวเอง แต่หน้าเว็บเพจกลับไม่เป็นแบบนั้นซะทีเดียว เพราะ ที่หน้าเว็บเพจหนึ่งๆ (สมมติว่าเว็บ 1 หน้าเป็น 1 จุดในกราฟ) เรารู้ครับว่า จากจุดที่เราอยู่ปัจจุบัน มันลิงค์ไปยังหน้าไหนบ้าง คือ เรารู้ว่ามันมี จำนวนขอบที่วิ่งออกไป (Out Degree) จากตัวเองกี่ขอบกี่เส้น และไปที่ไหนบ้าง แต่ที่เราไม่รู้นี่คือว่า มีเว็บเพจใดบ้าง กี่หน้า ที่ลิงค์มาหาหน้าที่เราสนใจ

โอยสับสนใช่มั้ยครับ ผมยกตัวอย่างเปรียบเทียบแบบนี้ก็แล้วกัน ถ้าผมถามคุณว่าคุณรู้จักคนกี่คน คุณอาจจะต้องนั่งไล่นับนิ้วไปเรื่อยๆ แต่คุณก็บอกได้ว่าคุณรู้จักใครบ้าง และคล้ายๆกัน ผมถามว่า "คุณรู้มั้ยว่ามีใครในโลกนี้รู้จักคุณบ้าง?" (เปรียบกับ "รู้มั้ยว่ามีเว็บไหนลิงค์มาที่เราบ้าง") คำตอบคือ ไม่รู้ จะไปรู้ได้ยังไงว่าใครรู้จักเราบ้าง

โอเค เริ่มเห็นภาพนะครับ ลองนึกตามแบบนี้นะครับ ว่าหน้าเว็บที่คุณอ่านอยู่ตอนนี้เนี่ย ลิงค์มาจากหน้าไหน URL อะไรบ้าง ถ้าคุณไม่กด Back มีข้อมูลตรงไหนบอกมั้ยครับ ? หรือแม้แต่คุณจะกด Back คุณก็รู้แค่ลิงค์เดียวที่ลิ๊งค์มาหาหน้านี้ แต่ที่จริง อาจจะมีหน้าเว็บอื่นๆอีกเป็นร้อยๆ ที่มีลิ๊งค์มาหาหน้านี้ ที่เราไม่รู้ คำถามคือ แล้วเราจะรู้ได้ยังไง ?

ซึ่งตรงนี้หล่ะยาก เพราะอินเตอร์เน็ตไม่ได้ให้ข้อมูลนี้มา และตรงนี้เองที่ Page คิดว่า มันน่าจะดี ถ้าหากว่าเรารู้ (หรืออย่างน้อย มีวิธีการที่จะทำให้รู้) ว่าใครลิงค์หาใครบ้าง หรือ มีใครลิงค์มาหาหน้านี้บ้างกี่คน Page ก็เลยเลือกเอาปัญหานี้ มาทำเป็นวิทยานิพนธ์ปริญญาเอก และตั้งชื่อเล่นโปรเจ็คของเค้าว่า "BackRub Project" (โครงการ "ถูหลัง" - แหม! ผมแปลตรงตัวไปหน่อยหรือปล่าวเนี่ย - สงสัยว่า Page คงอยากรู้ว่า ตอนที่อาบน้ำนี่ ใครถูหลังให้เค้าบ้าง - เอ้า ! ว่าไปโน่น)

โอเค งั้นกลับมาที่คำถามเดิม ถ้าเราอยากจะรู้ว่ามีใครรู้จักเราบ้างกี่คน เราจะทำอย่างไร จริงๆคำตอบนี้ง่ายมากครับ คุณก็ถามคนทุกๆคนทั่วทั้งโลกนี้เลยซิครับว่าเค้ารู้จักใครบ้าง ด้วยวิธีนี้ พอคุณถามครบทุกคนทั้งโลก คุณก็จะรู้ว่าทั้งโลกนี้มีคนรู้จักคุณกี่คนใช่ป่าวครับ แหม! คิดได้ไง ง่ายจัง

คล้ายๆกัน เพื่อจะรู้ว่าใครลิงค์มาที่หน้าเว็บนี้บ้าง Page ก็เริ่มจากการไล่ไปที่ละหน้าเว็บแล้วดูว่าหน้านั้นลิงค์ไปที่ไหนบ้าง (เหมือนว่าหน้านั้นรู้จักใครบ้าง) แล้วเก็บลิงค์ทั้งหมดในหน้านั้นมาเข้าคิวไว้ เพื่อจะได้ไล่ถามไปเรื่อยๆ (ตรงนี้แหล่ะครับที่เรียกว่า Crawler - หน้าถัดไปจะอธิบายอีกที) Page คิดว่าแหมไล่ไปเรื่อยๆแบบนี้ ซักอาทิตย์นึงก็เก็บเว็บหมดจากทั่วโลกแล้ว ... น้าน.... ก็เป็นจุดเริ่มต้นของ Backrub โปรเจ็คนั่นเอง

back rub line - ถ้ามองไปข้างหน้าอย่างเดียว เราไม่มีทางรู้ว่าใครกำลังถูหลังเราอยู่

จาก BackRub Project ที่ค่อยๆ เติบโตมา ด้วยน้ำมือของนักศึกษา 2 คน ที่ใช้ห้องนอนที่หอพักนักศึกษา ทำเป็น ห้อง Server และ ห้องเขียนโปรแกรม ได้กลายเป็น Google Project โปรแกรม Search Engine ขนาดจิ๋ว ที่ดูดทรัพยากร Network ของมหาวิทยาลัย สแตนฟอร์ด ที่ได้ชื่อว่า Network ที่เร็วเป็นอันดับต้นๆของโลก ได้อย่างไร
Page เริ่มที่จะคิดว่า เราจะทำไงถึงจะรู้ว่า ลิงค์ใดบ้างที่ลิงค์มาัยังเว็บหนึ่งๆ หลังจากที่ศึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ไม่นาน(ไม่กี่เดือน) Page ก็พบว่า จริงๆแล้ว เรื่องของการลิงค์ไปลิงค์มาของเอกสารนี่ มีกันมานานแล้วในวงการวิชาการ ก็คือเรื่องของ ผลงานวิชาการ นั่นเอง คือโดยปกติแล้ว หากนักวิชาการท่านใด คิดทฤษฎีอะไรออกมาได้ใหม่ๆ หรือค้นพบอะไรใหม่ หรือต้องการจะแก้ไขสิ่งที่มีอยู่แล้ว ก็จะทำการตีพิมพ์ผลงานของตนเองในวารสารวิชาการ (Journal) โดยจะต้องอ้างอิงถึงที่มาของความรู้ หรือ ผลงานที่มีมาก่อนของคนอื่น หรือที่ใกล้เคียง ก็เพื่อให้องค์ความรู้ใหม่ที่ตีพิมพ์ มีรากฐานจากองค์ความรู้ ที่ได้รับการพิสูจน์แล้ว (ตีพิมพ์แล้ว) นั่นเอง ดังนั้น ผลงานวิชาการ ไหนที่ได้รับการอ้างถึง (Citation) บ่อยๆ จาก นักวิชาการคนอื่นๆ แสดงว่า ผลงานวิชาการชิ้นนั้นได้รับการยอมรับอย่างจริง ในวงการวิชาการเรามีตัวชี้วัดกันเลยว่า ผลงานหนึ่งๆ มีการถูกอ้างถึงมากน้อยเพียงใด เราเรียกดัชนีตัวนี้ว่า Citation index ซึ่งการอ้างอิงด้านวิชาการถือเป็นเรื่องใหญ่ ใหญ่ขนาดไหนครับ ก็ใหญ่พอที่จะมีิวิชาที่ว่าด้วยเรื่องนี้โดยเฉพาะเลย คือวิชา bibliometrics (ผมเองก็ไม่เคยเรียนครับ แต่เข้าใจว่าน่าจะเป็นทางกลุ่มนักศึกษา วารสาร หรือ บรรณารักษ์ หรือ สารสนเทศ - เดี๋ยวจะค้นมาให้ว่าที่ไหนสอนบ้างในเมืองไทย)

• Kiattisin Kanjanawanishkul and Bunyarit Uyyanonvara, Novel fast color reduction algorithm for time-constrained applications, Journal of Visual Communication and Image Representation, Volume 16, Issue 3, June 2005, pp. 311-332 (2005) • Y. Sirisathitkula, S. Auwatanamongkola and Bunyarit Uyyanonvara, Color Image Quantization using Adjacent Colors’ Line Segments. Pattern Recognition Letters, Vol 25/9 pp 1025-1043. (2004) • Lloyd Bender, David J. Spalton, Bunyarit Uyyanonvara, James Boyce, Catherine Heatley, Romina Jose and Jaheed Khan, POCOman: New system for quantifying posterior capsule opacification, Journal of Cataract & Refractive Surgery, Volume 30, Issue 10, October 2004, Pages 2058-2063 (2004)

ตัวอย่างของการอ้างอิงทางวิชาการ

ตอนที่ Tim Berners-Lee (ตอนนี้ได้รับการแต่งตั้ง เป็น Sir Tim Berners-Lee เรียบร้อยแล้ว) วิศวกรอิสระของ CERN คิดค้น World Wide Web ขึ้นเป็นครั้งแรกของโลก (ไว้วันหลังค่อยเขียนเรื่อง จุดกำเนิดของ WWW อีกทีแล้วกัน) คุณ Tim แกก็คิดว่า เราน่าจะมีวิธีที่ละลิงค์ผลงานวิชาการของนักวิชาการเข้าด้วยกันเลย ไม่ต้องมานั่งกำหนดรูปแบบที่ยุ่งยาก (เหมือนที่เห็นในกรอบด้านบน) คุณ Tim ก็เลย คิดเรื่องของ Hypertext ขึ้นมา แต่สิ่งที่ Page กำลังทำเป็นการ Reverse Engineer ของ WWW เพราะเค้าต้องการค้นหาถึงที่มา ต้นตอของเอกสารที่ิลิงค์กันนั่นเอง ด้วยความรู้นี้ งานของเค้าก็ง่ายขึ้นเยอะครับ (แม้ที่เหลือก็จะยังสุดหินก็ตาม) ที่เหลือก็คือว่าเค้าจะต้องหาให้ได้ ว่า ใคร อ้างอิงจาก ใคร โดยอัตโนมัติ พูดง่ายๆ ว่าเค้าต้องวาดกราฟของอินเตอร์เน็ต ขึ้นมา บนเครื่องคอมพิวเตอร์ของเค้านั้นเอง แน่นอนว่า กราฟที่เค้าจะสร้างขึ้น จะมีความซับซ้อนสูง และการคำนวนจำนวนลิงค์ ที่เชื่อมหากันก็ทำได้ยาก เนื่องจากกราฟมีการเจริญเติบโตเรื่่อยๆ เพราะความซับซ้อนของข้อมูลสูง ดังนั้นสูตรการคำนวณเพื่อให้คะแนนแต่ละหน้า ก็จะมีความซับซ้อนด้วย ตรงนี้นี่เอง ที่ทำให้ Brin กระโดดเข้ามาในโปรเจ็คนี้

Page และ Brin ในช่วงเริ่มต้นโปรเจ็ค google ที่หอพักนักศึกษาของมหาวิทยาลัย (ภาพจากวารสาร WIRED )

ด้วยพื้นเพ back ground เดิมของ Brin ที่เป็นนักคณิตศาสตร์ ที่จัดว่าเข้าขั้นเป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง มีเชื้อสายเป็นคนรัสเซีย เกิดที่รัสเซีย มีพ่อเป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซีย ที่ทำงานที่องค์การ NASA และ เป็นอาจารย์สอนคณิตศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยแมรี่แลนด์ (University of Maryland) โดยครอบครัวเค้าอพยบ มาอยู่ทีอเมริกา ตอนที่ Brin อายุแค่ 6 ขวบ Brin เรียนจบ ม.ปลาย 1 ปีก่อนชาวบ้าน และหลังจากจบปริญญาตรี ที่แมรี่แลนด์ Brin ก็มาต่อเอกทันทีที่ Stanford ตัว Brin เองก็ต้องมองหาโปรเจ็คปริญญาเอก ด้วยเช่นกัน แต่เค้าเลือกไปเลือกมา่เกือบ 2 ปีแล้ว ก็ยังหาหัวข้อลงตัวไม่ได้ จนได้เข้ามคลุกคลีกับโปรเจ็คของ Page ก็เกิดความสนใจ ที่จะเข้ามาทำในส่วนคณิตศาสตร์ ของโปรเจ็คนี้ และอีกสาเหตุก็คือเค้าชอบ Page (ฮั่นแน่! กะแล้ว เหมือนหนังไทยไม่มีผิด)

การสร้างกราฟของอินเตอร์เน็ตโดยอัตโนมัติ เป็นจุดเริ่มให้ Page เขียนโปรแกรมเล็กๆ ประเภท Crawler ขึ้นมาตัวหนึ่ง ในห้องนอน ตอนที่ Page เริ่มเขียน crawler นี่ จำนวนหน้าเว็บทั่วโลกก็มีอยู่ประมาณ 10 ล้านหน้าเห็นจะได้ แต่จำนวนลิงค์ที่เชื่อมกันอยู่นี่คงนับไม่ถ้วน โดยหวังจะให้เจ้า Crawler ไต่ไปเก็บข้อมูลมาสร้างเป็นกราฟโดยอัตโนมัติ ในตอนนั้น เค้าอาจจะยังไม่รู้หรอก ว่าโปรแกรมเล็กๆที่เค้าเริ่มเขียนในห้องนอน จะเป็นสิ่งที่ประสบความสำเร็จที่สุดในโลก ต่อจาก Internet ....

หลายคนคงอาจจะยังไม่คุ้นกับคำว่า Crawler ผมขยายความให้อีกนิด Crawler เป็นโปรแกรมเล็กๆโปรแกรมนึง ที่ทำหน้าที่ไปดึงเว็บเพจต่างๆมา ซึ่งปกติแล้วข้อมูลแสดงหน้าเว็บไซท์ที่เราเห็นนี่ เป็นแค่ text file หรือ ข้อมูลตัวอักษรธรรมดาๆนี่เอง (ลองกดที่เมนู view->source ดูนะครับ นั่นแหละคือข้อมูลของหน้าเว็บที่แท้จริง) พอโปรแกรมประเภท บราวเซอร์ เช่น IE หรือ FireFox ได้รับข้อมูลพวกนี้แล้วมันก็ทำการแปล และแสดงให้เป็นสิ่งที่คุณเห็นบนหน้าจอตอนนี้อีกที)

หลังจากที่โปรแกรมประเภท crawlwer ได้รับข้อมูลมาแล้ว มันก็จะทำการแยกข้อมูล และลิงค์(ที่จะไปหน้าอื่น) ออกมา

สมมุติว่าหน้าที่คุณอ่านอยู่ตอนนี้นี่ มีลิงค์ออกจากมันไป อีกประมาณ 30 ลิงค์ เจ้าตัว crawler ก็จะทำการจัดการเอาลิงค์เหล่านี้มาเข้าคิวเรียงกันไว้ แล้วก็ไล่ไต่ไปทีละลิงค์ตามคิว แล้วก็ไปดึงข้อมูลหน้านั้นมา แล้วแยกลิงค์แบบเดิมอีก แล้วลิงค์ที่ได้จากหน้าถัดไปนี้ก็จะเอามาเข้าคิว เรียงต่อกันไป เรื่อยๆ เพื่อจะทำการไปดึงข้อมูลมาในเวลาถัดๆไป เพราะฉะนั้นมันก็เลยให้ความรู้สึกคล้ายๆกับว่า เจ้า crawler มันค่อยๆคืบคลานออกจากจุดเริ่มต้นไปทีละน้อย ทีละน้อย

และแล้ว ในเดือนมีนาคม 1996 (เพียงแค่ไม่ถึงปีจากที่เค้าเริ่มศึกษา) Page ก็ปล่อยเจ้า crawler ตัวแรกให้เริ่มทำงาน โดยไต่จากหน้าเว็บเพจของเค้าเอง ที่อยู่บนเว็บไซท์มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด เจ้า crawler เวอร์ชั่นแรกของ Page ไต่ไปตามเว็บเพื่อเก็บแค่ ชื่อเว็บ และ ข้อมูลใน header เท่านั้นเอง แต่ก็ถือว่าเป็นจุดเิริ่มอย่างเป็นรูปธรรมของ Google (ที่ในปัจจุบันกลายเป็น ซุปเปอร์อภิมหาอมตะนิรันดร์กาล crawler ไปแล้ว เพราะมันไต่ไปเก็บข้อมูลทุกอย่าง ของทุกหน้าเว็บ) เพราะตอนนั้นขืนเก็บทุกอย่าง ทรัพยากรของระบบ เช่น memory หรือ ฮาร์ดดิสต์ ที่จะต้องใช้ในการจัดการกับข้อมูลเหล่านี้ ก็คงต้องมีขนาดใหญ่มหึมา และมันก็มากเกินกว่าจะเป็นโปรเจ็คของเด็กนักเรียนคนนึง

โปรแกรมเล็กๆ ที่ถูกปล่อยออกจากห้องนอนที่หอพักนักศึกษาคนนึง ได้กลายเป็นปรากฏการณ์ ที่ใหญ่ที่สุด รองจากการคิดค้นอินเตอร์เน็ต
Page และ Brin ได้ร่วมกันคิดหาสูตร หรือ วิธีคำนวณว่า จะให้คะแนนแต่ละหน้าเว็บเพจอย่างไรดี

เว็บเพจหนึ่งหน้า ถ้ามองให้ดีมันก็เป็นเหมือนผลงานวิชาการชิ้นนึง ภายในผลงานวิชาการนี้ ก็จะมีการอ้างอิงผลงานคนอื่น (หรือลิงค์ไปหาคนอื่นนั่นเอง) (แต่บ้านเราอาจจะไม่เป็นแบบนั้น เพราะบ้านเรา ถ้าเห็นว่าเรื่องไหนดี ก็ใช้วิธี cut-paste เนื้อหานั้นไปเลย โดยไม่ได้อ้างอิงที่มา นอกจากจะละเมิดลิขสิทธิแล้ว ยังถือว่าเป็นการเสียมารยาทอย่างรุนแรงด้วยครับ แม้ว่าจะนำไปใช้ในทางไม่ก่อรายได้ ที่อาจจะไม่ผิดลิขสิทธิในบางกรณี แต่ก็น่าจะมีมารยาทในการอ้างอิงถึงที่มาของเนื้อหานั้นด้วย ช่วยๆกันผลักดันให้มันไปในทางถูกต้องมากขึ้นนะครับ) เพราะฉนั้นหากหน้าเว็บใดมีคนอ้างอิงถึง (ลิงค์) ถึงหน้านั้นเยอะ ก็น่าจะแสดงว่าหน้านั้นมีข้อมูลที่ดี หรือ น่าเชื่อถือ ซึ่งหากมีการให้คะแนนแต่ละหน้าเว็บ Page คิดว่าการอ้างถึงจากเว็บอื่นก็จะมีส่วนสำคัญต่อคะแนน

PageRank

ภายหลังเค้าตั้งชื่อเล่นระบบคิดคะแนนของเค้า ว่า Pagerank (ซึ่งล้อคำ 2 ความหมาย คำแรกคำว่า Page หมายถึงได้ทั้งหน้าเว็บ หรือ หมายถึงชื่อของเค้าเอง) ซึ่งก็ล้อเลียนการคิดคะแนนมาจากการอ้างอิงกันของผลงานวิชาการ เพราะเค้ารู้ว่า การอ้างอิงกันของเอกสารทำอย่างไร มีการให้คะแนน Citation Index อย่างไร และเค้าก็ได้เพิ่มเรื่องของการให้และลดคะแนนพิเศษด้วย หากว่าลิงค์ที่ลิงค์มาหาหน้าใดหน้าหนึ่ง เป็นลิงค์ที่มีคะแนนสูง เป็นเว็บที่มีความน่าเชื่อถือ เว็บที่ถูกลิงค์ ก็จะย่อมได้คะแนนสูงด้วย และหากนำเว็บมาเรียงลำดับกัน เว็บที่ได้คะแนนสูงกว่า ก็จะอยู่ลำดับต้นๆ ส่วนเว็บที่มีคะแนนต่ำก็จะอยู่ท้ายๆ

สมมุติว่าตอนนี้มีคนลิงค์มาหา เว็บ วิชาการ.คอม อยู่ 1000 ลิงค์ ในขณะเดียวกัน มีคนลิงค์ไปที่เว็บ ของเด็กชาย ก. จากจังหวัดสงขลา เพียง 10 ลิงค์ ทำให้ ณ ตอนนี้ ถ้าดูแค่จำนวนลิงค์เฉยๆ เว็บของ วิชาการ.คอม จะมีคะแนน สูงกว่า เว็บของ เด็กชาย ก และ ต่อจากนั้น ถ้า เว็บ วิชาการ.คอม มีลิงค์ไปยังเว็บของ สสวท. และ เว็บของเด็กชาย ก ก็ลิงค์มายังเว็บของ สสวท เช่นกัน ดังนั้น เว็บของ สสวท ก็จะไ้ด้คะแนน จาก เว็บของ วิชาการ.คอม มากกว่า จากเว็บของ เด็กชาย ก. ด้วยนั่นเอง (คือไม่ได้นับเฉพาะจำนวนของลิงค์) ซึ่ง Google ก็ทำการให้คะแนน แต่ละหน้าของเว็บ แบบนี้ไปเรื่อยๆ ไปเรื่อยๆ ไปเรื่อยๆ จนวนเกือบครบทั้งโลก คะแนนของแต่ละหน้า ก็ขึ้นอยู่กับคะแนนของหน้าทีลิงค์มาหามัน คะแนนของหน้าทีลิงค์มาหามัน ก็ขึ้นกับ คะแนนของหน้าทีลิงค์มาหามันก่อนหน้านี้ คะแนนของหน้าทีลิงค์มาหามันก่อนหน้านี้ ก็ขึ้นกับ คะแนนของหน้าทีลิงค์มาหามันก่อนหน้านี้ก่อนหน้านี้ ไปเรื่อยๆ

จินตนาการออกมั้ยครับว่า คณิตศาสตร์สำหรับคำนวณคะแนนของ Google Pagerank จะซับซ้อนขนาดไหน นั่นหล่ะของเล่นของนาย Surgey Brin เค้าหล่ะ

ภาพตัวอย่าง สมมติให้หน้ายิ้มแต่ละอันแทนแต่ละเว็บ ขนาดของหน้ายิ้มแทนความสำคัญของเว็บ

สังเกตุว่า เว็บสีแดงด้านบนจะมีขนาดใหญ่กว่าเว็บสีเขียวด้านล่าง แม้จะมีลิงค์เข้ามาแค่ 1 ลิงค์ จากสีส้ม เท่านั้น แต่เพราะเว็บสีส้มมีความสำคัญสูง เพราะได้รับการลิงค์มาจากหลายที่ เว็บสีแดงด้านบนก็เลย มีความน่าเชื่อถือด้วย (ดังนั้นถ้าเว็บไซท์ไหน ได้รับการลิงค์จากเว็บที่เป็นที่ยอมรับ ก็จะได้รับความยอมรับด้วย)

งงมั้ยครับ เอางี้ เปรียบเทียบง่ายๆอีกตามเคย การจัดอันดับเว็บก็เหมือนกับการจัดอันดับความสำคัญของคน สมมุติว่าเมืองไทยมีคนชื่อ คุณลำไย หลายคนมาก เอาเป็นว่า สมมุติเป็น คุณลำไย A กับ คุณลำไย B ก็แล้วกัน คุณลำไย A เป็นที่รู้จักกันทั่วในหมู่เด็กอนุบาล มีเด็กอนุบาล 50 กว่าคนที่รู้จักคุณลำไย A แต่ ในขณะเดียวกัน มีเพียง 3 คน คือ ท่านนายกทักษิณ คุณอภิสิทธ์ และ หมอพรทิพย์ เท่านั้นที่รู้จัก คุณลำไย B แต่จะเห็นได้ว่า คนที่รู้จักคุณลำไย B ได้รับการยอมรับจากคนทั้งประเทศว่ารู้จัก ว่ามีชื่อเสียง ดังนั้นเวลาคนค้นหาคำว่า คุณลำไย ใน Google คุณคิดว่า Google จะเอาชื่อคุณลำไย A หรือ คุณลำไย B ขึ้นก่อนกัน คำตอบคือ คุณลำไย B ครับ เพราะ Google คิดว่าคุณลำไย B ได้รับการยอมรับ จากคนที่ได้รับการยอมรับแล้ว ซึ่งน่าจะเป็นคุณลำไย ที่ผู้ใช้ต้องการค้นหานั้นเอง (เหมือนเว็บที่ได้ใหญ่ๆลิงค์มาที่เรา เราก็ได้คะแนนดีกว่า เว็บเล็กๆหลายเว็บลิงค์มาที่เรา นั่นเอง)

ตอนที่ทั้งสองคนคิดระบบให้คะแนนนี้ขึ้น ทั้งสองคนไม่ได้คิดถึงเรื่องของการค้นหาข้อมูลบนเว็บเลย ที่คิดอยู่ในหัวก็มีแต่เรื่องที่ว่า จะค้นหาให้ได้ว่าใครลิงค์มาที่เว็บเพจหน้าหนึ่งๆบ้าง (ฺBacklinks) โดยที่ทั้งสอง ทำโปรเจ็ค Backrub นี้ มาจนถึงขั้นที่ รับ ลิงค์ (URL) มาหนึ่งลิงค์ มันก็จะให้ ผลลัพธ์ มาเป็น ลิงค์ที่ลิงค์มาหา (backlinks) ทั้งหมดที่ลิงค์มาหาหน้าที่กำหนด โดยเรียงลำดับตามความสำคัญ (เช่นถ้าใส่ เว็บ สสวท ไป ก็จะได้ทั้งเว็บ วิชาการ.คอม และ เว็บเด็กชาย ก. และเว็บอื่นๆ ที่ลิงค์มาหา สสวท เป็น ผลการค้นหา แต่เว็บ วิชาการ.คอม จะอยู่ด้านบนกว่า เว็บของ เด็กชาย ก. เป็นต้น)

ซึ่งเค้าก็พบว่าจริงๆแล้ว มันสามารถประยุกต์ ไปทำเป็น Search Engine น่าจะได้ หลังจากเล่นไปเล่นมากับ กราฟของเว็บ ที่ทั้งคู่สร้างขึ้นมา พบว่า การค้นหาข้อมูลทำได้รวดเร็ว และ ถูกต้อง อย่างไม่น่าเชื่อ ชนิดที่ทั้งสองคนยังงงว่าทำไม ไอเดียที่จะใช้เรื่องนี้ทำ Search Engine ถึงไม่ผุดมาในหัวตั้งแต่ต้น เพราะมันชัดเจนเหลือเกิน

หลังจากทดลองปรับแต่ง Backrub ให้กลายเป็น โปรแกรม Search engine ทำการค้นหาข้อมูล บนหน้าเว็บหน้าใดหน้าหนึ่ง(ผมละเชื่อเค้าเลย สองคนนี้ ปกติแล้วเรื่อง การค้นหาข้อมูลใน document นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะไม่ได้ค้นกันแบบ เอาคำเทียบคำ แต่ต้องมีการแปลงรูปแบบของ ข้อมูลให้เป็นเมตริกซ์ ทั้ง SVM กับ LSI (Latent Sematic Indexing - เป็นวิธีการที่กำลังมาแรง) ก็สุดหิน ที่อยู่ในวิชา Information Retrieval - แต่สองคนนี้เล่นเรียนรู้เรื่องเหล่านี้ชนิดที่ประมาณว่า ชั่วข้ามคืน) เค้าพบว่าผลการค้นหา ดีกว่า search engine ที่มีอยู่ในตอนนั้น เช่น AltaVista หรือ Excite มาก โดย Search Engine ที่มีอยู่นั้นมักจะให้ผลการค้นหา ที่ไม่ค่อยจะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ต้องการหาจริงๆ เพราะอาศัยเพียงแค่การจับคู่คำ ไม่คำนึงถึงสัญญาณ หรือข้อมูลอื่นๆที่ใกล้เคียง search engine ใหม่ของพวกเค้า ไม่เพียงว่าผลการค้นหาจะดี แต่ ระบบการให้คะแนนนี้จะดีขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเว็บโตขึ้นเรื่อยๆ กราฟของเว็บโตขึ้นเรื่อยๆ ผลการค้นหาก็จะดีขึ้นเรื่อยๆ เพราะจะมีตัวให้คะแนนซึ่งกันและกัน เยอะขึ้น ตรงนี้นี่เองที่

ทั้ง Brin และ Page รู้ว่าเค้า สะดุดขุมทรัพย์ มหึมาเข้าให้แล้ว...

และแล้ว โปรเจ็ค search engine โดยนักศึกษา 2 คน ... ก็เริ่มเป็นรูปร่างที่ชัดเจน เค้าเริ่มขอบริจาคเครื่องคอมพิวเตอร์เก่าๆที่มหาวิทยาลัยไม่ได้ใช้แล้วมาต่อกันเป็น server เค้าเริ่มจะหาเงินมาซื้อ harddisk เพิ่มเติม เพราะตอนนี้ข้อมูลที่ clawler เก็บมามันโตขึ้นเรื่อยๆ

ทั้งสองคนจึงตั้งชื่อ search engine ตัวใหม่ของเค้าว่า Google ที่ไม่ได้ตั้งใจ แต่สะกดผิด เพี้ยนมาจากคำว่า googol (ที่แปลว่า เลข หนึ่ง ตามด้วย ศูนย์ 100 ตัว - สังเกตุสัญลักษณ์ของ Gooooooooooooooooooooogle)

Server ของ Google เมื่อปี 1998 สมัยที่ยังอยู่ที่ Stanford เป็นเครื่องที่ได้จากการบริจาคทุกเครื่อง
(ปัจจุบัน Search Engine ของ Google ทำงานอยู่บน Linux Server Farm จำนวนประมาณ 250,000 เครื่อง)

และ Google เวอร์ชั่นแรก ถูกปล่อยออกสู่สาธารณะชน ไว้บนเว็บของมหาวิทยาลัย Stanford เป็นครั้งแรก ตอนเดือนสิงหาคม 1996 - เพียง 1 ปี หลังจากที่ทั้งคู่เจอกันครั้งแรก - เพียงไม่กี่เดือนนับจากเริ่มศึกษาปัญหา - โอ จอร์จ ทำได้ยังไงเนี่ย ! ! ! ! อัจฉริยะจริงๆ ! ! !

บทความโดย:
ผศ.ดร.บุญญฤทธิ์ อุยยานนวาระสถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร (SIIT)
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
นักเขียนประจำ วิชาการ.คอม

ทีมา
zazanaดอทcom

ที่มาของรายได้ในธุรกิจเครือข่าย

2010-09-25T14:06:00.001+07:00

ก่อนที่เราจะตัดสินใจทำธุรกิจอะไรก็ตาม ไม่ใช่แค่ธุรกิจเครือข่ายเท่านั้น เราต้องรู้แหล่งที่มาของรายได้ที่เราจะได้รับให้ชัดเจนก่อนถึงจะลงมือ และลงทุนได้ ถ้าทำลงทุนไปโดยที่ไม่รู้เลยว่า แหล่งที่มาของรายได้ของเรา อยู่ที่ไหน ก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาเงินไปโยนทิ้ง

การพิสูจน์ที่มาของรายได้ในธุรกิจเครือข่าย

ถ้าเราไม่ใส่ใจว่า ธุรกิจเครือข่ายนั้น ๆ ทำธุรกิจเกี่ยวกับสินค้าประเภทไหน ไม่ว่าจะ อุปโภค-บริโภค, อาหารเสริม, เครื่องสำอาง, หรือแม้กระทั่ง ปุ๋ย เป็นต้น การที่มีลูกค้าซื้อสินค้าไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม โดยปกติแล้วธุรกิจเครือข่ายจะต้องมี ระบบจัดเก็บข้อมูลผ่านระบบคอมพิวเตอร์ที่ถูกต้องและสามารถตรวจสอบได้

การเก็บข้อมูลตรงนี้จะเป็นตัวบอกว่า ในเดือนหนึ่ง ๆ ที่ผ่านไปใครซื้อสินค้า หรือขายสินค้ามากน้อยแค่ไหน และปันผลคืนให้ในรูปแบบของสหกรณ์ในโรงเรียนตอนเด็ก ๆ นั้นล่ะครับ ซื้อเยอะก็ได้คืนเยอะ ซื้อน้อยก็ได้คืนน้อย ก่อนที่จะเป็นธุรกิจเครือข่าย ก็คือสหกรณ์นั่นเอง

เมื่อธุรกิจที่มีลักษณะของสหกรณ์ มันไม่แฟร์ตรงที่ เราอุตส่าห์ไปบอกเพื่อน ให้มาซื้อของที่นี้แล้วได้เงินคืน ทำไมเราไม่ได้อะไรกลับมาบ้างน้า ก็เราเป็นคนโฆษณาให้ชัด ๆ รู้ไหมว่าสหกรณ์ของคนเติบโตขึ้นได้เพราะ เรานะเนี่ย….

นี่ล่ะครับธุรกิจเครือข่ายคือ คำตอบ

ในธุรกิจเครือข่ายจะต้องมี ระบบที่คอยจดจำให้เราว่า เราชักชวนหรือแนะนำ สินค้าให้ใครบ้าง เราไปบอกให้ใครมาซื้อบ้าง ซึ่งยิ่งบอกเยอะคนซื้อก็เยอะขึ้น มากขึ้นเรื่อย ๆ จนเรียกว่า องค์กรหรือเครือข่าย

อัตราการบริโภคหรือใช้สินค้า ผ่านการแนะนำของเราและองค์กร ถือว่าเราเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ตรงนี้ เพราะถ้าเราไม่บอกไม่แนะนำก็ไม่มีคนมาซื้อของจากบริษัทคุณหรอกนะ ตรงนี้เองที่บริษัทธุรกิจเครือข่าย เค้าสำนึกในบุญคุณของเรา จึงผลปันเป็นรายได้ให้กับเรานั้นเอง

ตรงนี้เองที่เอาไว้พิสูจน์แหล่งที่มาของรายได้ในธุรกิจเครือข่ายต่าง ๆ คราวนี้เราก็ต้องมาดูอีกว่า บริษัทไหนปันผลให้กับเราหรือสมาชิกอย่างไรบ้าง

ลักษณะการปันผลในธุรกิจเครือข่าย

ทุก ๆ ธุรกิจเครือข่ายจะปันผลในกับลูกค้าและองค์กรของเค้าผ่านทางข้อกำหนดของ แผนการตลาด นั้นเอง ที่เค้าเรียก ๆ กันว่า แผนฉันดีอย่างนั้น อย่างนี้ อย่าไปเสียเวลาเอา แผนการตลาดของเราไปทะเลาะกับแผนการตลาดของคนอื่นเลยครับ แต่ล่ะแผนสร้างให้มีคนที่ประสบความสำเร็จ กันแล้วทั้งนั้น

แผนการตลาด เป็นข้อกำหนดที่บอกว่าเราและองค์กรมียอดใช้สินค้าเท่าไหร่ แล้วจะปันผลเป็นกี่ % ( เปอร์เซ็น )

คนที่ไม่เข้าใจลักษณะแผนการตลาดแบบนี้มักจะมองว่า

ธุรกิจเครือข่าย => แชร์ลูกโซ่ => กินหัวคิว => ธุรกิจน่ารังเกียจ

มองแบบนี้บอกได้ว่าเค้าไม่เข้าใจ รูปแบบการดำเนินธุรกิจในแบบที่ผมอธิบายไปข้างต้น ยังไม่อีกหลากหลายเหตุผลที่เราสามารถยกขึ้นมาเป็นปัจจัยสนับสนุนในเข้าใจมากขึ้นได้อีก

อีกข้อหนึ่งที่เราต้องยอมรับว่า ธุรกิจเครือข่ายนี้ ทำให้คนประสบความสำเร็จเป็นหลักหลายล้านคนทั่วโลกมาแล้วก็ว่าได้ ผลิกจากชีวิตที่ไม่มีอะไรเลย กลับกลายเป็นเศรษฐีได้ แต่อีกแง่หนึ่งก็มีอีกหลายคนที่ต้องเจ็บตัวกับธุรกิจเครือข่าย เช่นกัน

ขอบคุณบทความดีๆ www.giveyousuccessดอทcom

ทำธุรกิจเครือข่าย MLM ที่ดีที่สุด

2010-09-25T12:45:00.003+07:00

จะดีไหมครับ ถ้าเรามีวิธีการทำธุรกิจเครือข่าย MLM ในแบบที่มันเกิดผลลัพธ์ดี ๆ โดยที่……………………

ไม่ต้อง !!! เร่ขายฝัน ทำแล้วดี ทำแล้วได้ ทำแล้วดัง
ไม่ต้อง !!! คิดหาเหตุผลร้อยแปด ชวนคนคุย เช่น บนBTS, รถเมล์, คนเดินผ่านไปมา หรือคนใกล้ตัวก็ตาม
ไม่ต้อง !!! ออกจากบ้านไปประชุมดึก ๆ ดื่น ๆ
ไม่ต้อง !!! ออกจากบ้านขายสินค้า หรือเป็นเครื่องมือสาธิต สินค้าให้คนอื่น
ไม่ต้อง !!! ลิสรายชื่อ เพื่อโทรชวน ญาติ พี่น้อง เพื่อนฝูง คนรู้จัก
ไม่ต้อง !!! รับคำปฏิเสธอย่างเย็นชา หรือมองว่าเป็นตัวประหลาด อีกต่อไป

สิ่งที่ทำให้ท่าน “หลุดพ้น” จากความล้มเหลวในธุรกิจ MLM แบบไม่ต้องฝืนธรรมชาติ เพื่อผลลัพธ์ที่ดีกว่า

…

วิธีการทำธุรกิจเครือข่าย แบบ Professional โดยใช้ความรู้ความเข้าใจกฏธรรมชาติของมนุษย์

นี่คือตัวอย่างเบื้องต้นของกฏธรรมชาติที่มนุษย์เป็น และเราสามารถนำมา ผนวกกับการทำธุรกิจ MLM ได้อย่างยอดเยื่ยม

มนุษย์โหยหาความสำเร็จ ทุก ๆ คนบนโลกนี้ ล้วนแล้วแต่ต้องการให้ชีวิตตัวเองดีขึ้น แต่ท่านทราบไหมครับว่า การมีชีวิตเริ่มต้นจาก กระบวนการทางความคิด แล้วกลั่นกรองออกมาเป็น การกระทำ แล้วจึงทำให้เกิดผลลัพธ์ที่พึงพอใจนั่นเอง

ฉะนั้นแล้ว การที่ท่านจะประสบความสำเร็จหรือไหมนั้น ต้องเริ่มจาก “ความคิด” ท่านจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้อง คิดให้ดี คิดให้บวก คิดให้สร้างสรรค์ และคิดให้แตกต่าง มันถึงจะเกิดประโยชน์อย่างแท้จริง ?ในการทำธุรกิจของท่านนั้นมีวิธีการที่จะสอนให้เรา “คิดให้เป็น” ตามที่ผมบอกหรือไม่ ถ้าไม่มีโอกาสที่จะล้มเหลวสูงแน่นอนครับ

มนุษย์เป็นสัตว์สังคม คำนี่เป็นประโยคเด็ดเลยครับ แต่ว่าบางคน คงไม่ได้ใช้ประโยชน์ จากกฏธรรมชาติข้อนี้แน่นอนครับ การที่เราจะดำเนินธุรกิจใด ๆ ก็ตาม จำเป็นต้องมีคนให้คำปรึกษา คนช่วยเหลือ คนให้การสนับสนุน โดยที่คนเหล่านี้เกิดขึ้นได้จากการที่เราต้อง “สร้างความสัมพันธ์” จาก 0 (ศูนย์) อย่างค่อยเป็นค่อยไป ไม่ใช่นึกต้องการ ก็ต้องมี

ฉะนั้นแล้ว “การสร้างความสัมพันธ์” จึงเป็น Key Success แม้จะเป็น ทีมงาน หรือไม่ว่าจะท่านจะทำอาชีพอะไรก็ตาม

มนุษย์ไม่ชอบถูกการยัดเยียด ไม่ชอบถูกขาย แต่ทุก ๆ คนชอบซื้อ แล้วการที่เราไป ยัดเยียดธุรกิจเครื่อข่าย MLM ให้กับคนรู้จัก ญาติ พี่น้อง คนสนิทต่าง ๆ มันก็เหมือนกับที่เราไปขายเค้า โดยที่เราไม่รู้เลยว่า เค้ามีความต้องการเหมือนกับเราหรือไม่

ฉะนั้นการเรียนรู้ตรงนี้ผมจะสอนให้ทุก ๆ คนได้มีโอกาสรู้จักการทำธุรกิจ MLM โดยอาศัยกฏธรรมชาติ
ไม่ใช่บังคับขู่เข็นเค้า เราจะไม่บอกว่า ทำแล้วดี ทำแล้วได้ ทำเถอะจะรวยเองแน่นอน เพราะผมเชื่อว่า ทุก ๆ คนส่วนใหญ่แล้ว คงจะเอียน กับคำพูดเหล่านี้แล้ว

เมื่อการทำธุรกิจของท่านไม่ได้เกิดจากการ?“บังคับ” ความแข็งแกร่งของทีมงาน ในธุรกิจเครื่อข่าย MLMของท่านก็จะมากขึ้นนั้นเอง
นี่เป็นเพียง?“เหตุผล” หลัก ๆ เพียงข้อที่หนึ่งของการเรียนรู้ “การทำธุรกิจโดยอาศัยกฏธรรมชาติ” ผมมีข้อมูล และบทความให้ ท่านได้เรียนรู้อีกมากมาย ยิ่งท่านทราบมันเยอะแค่ไหน โอกาสของความสำเร็จก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น
การประสบความสำเร็จธุรกิจเครือข่าย MLM นั้น ไม่สำคัญว่าคุณทำเงินได้เท่าไหร่ แต่มันขึ้นอยู่กับว่า “คุณช่วยเหลือคนอื่นได้มากเท่าไหร่” ต่างหาก

ที่มาบทความ : http://giveyousuccessดอทcom

คน + ระบบเครือข่าย = เงิน

2010-09-25T12:32:00.000+07:00

หายไปหลายวันครับช่วงนี่เรียนหนักงานเยอะไม่มีเวลามาเขียนบล๊อก

ตอนนี้ไม่ได้ทำงานประจำ ว่างๆขี่รถเที่ยวไปเรื่อยๆนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อก่อนตอนนั้นเราทำงานหนักและเสียเวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำงาน แล้วดูเราตอนนี้สิ รู้สึกสบายใจกับการใช้ชีวิตอยู่กับเพื่อนขี่รถเที่ยวไปทั่วไม่ต้องมานั่งทำงานดึกๆดื่นๆ ผมก็คิดว่าผมน่าจะทำแบบนี้นานแล้วมันรู้สึกดีกว่าเมื่อก่อนเยอะ ลองนึกดูเมื่อก่อนผมใช้ระบบ

แรง + เวลา = เงิน

แต่เดี๋ยวนี้ผมใช้ระบบ

คน + ระบบเครือข่าย = เงิน

ตอนนี้ผมรู้สึกสบายใจกว่าเมื่อก่อนเพราะมีเวลาเหลือมากพอที่จะมีเวลาไปผมกับผู้คนมากมายมีเวลาอยู่กับ เพื่อนๆกับคนที่บ้าน ไม่ต้องมานั่งกดดันกับการทำงานประจำ กำหนดเวลาการใช้ชีวิตได้มากขึ้น มันเป็นระบบที่ทำให้ผมมีชีวิตที่ดีขึ้น

คนเคยแพ้....ไม่ใช่คนล้มเหลว

2010-09-22T13:18:00.000+07:00

ช่วงนี้ว่างๆเลยนำบทความดีๆมาให้อ่านครับ

คนเคยแพ้....ไม่ใช่คนล้มเหลว‏

คนเคยแพ้ไม่ใช่คนล้มเหลว แต่คนที่ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงความคิดแล้วลุกขึ้นสุ้อีกครั้ง นั่นละคือความล้มเหลว

ขอบคุณบทความ www.postjung.com

QR Code - เพียงถ่ายภาพด้วยมือถือก็เข้าเน็ตได้แล้ว

2010-09-20T11:54:00.000+07:00

วันนี้เอาสาระเทคโนโลยี มาฝากครับ เรื่องของ QR CODE

          บางคนคงนึกสงสัยว่าสัญลักษณ์นี้คืออะไร? มีความหมายอย่างไร? สัญลักษณ์นี้มีชื่อเรียกว่า “QR Code” ครับ ซึ่งเราจะพบสัญลักษณ์นี้ได้บ่อยๆ บนพวกสินค้า ป้ายโฆษณา หนังสือ หรือสื่อโฆษณาต่างๆ ของประเทศญี่ปุ่น และปัจจุบันจะเริ่มพบเห็นได้แพร่หลายมากขึ้นทั่วโลกซึ่งรวมถึงบ้านเราครับ และสำหรับความหมาย วิธีการใช้งาน และประโยชน์ต่างๆ ของ QR Code เป็นอย่างไรนั้น ทั้งหมดอยู่ในบทความเราแล้วครับ

QR Code คืออะไร?
          หลายๆ คงรู้จักกับ Bar Code กันแล้ว เพราะทุกสินค้า และห้างร้านบ้านเรา ก็มักจะใช้ตัว Bar Code เพื่อกำกับสินค้า ว่าสินค้าตัวนั้น มีชื่อว่าอะไร ราคาเท่าไหร่ เป็นต้น เพื่อให้คอมพิวเตอร์ได้อ่าน และประมวลได้อย่างรวดเร็ว แต่ข้อเสียของเจ้า Bar Code ก็คือมันจะสามารถอ่านได้เฉพาะจากเครื่องอ่าน Bar Code เท่านั้น
          QR Code คืออะไร? QR Code ก็คล้ายกับ Bar Code นั้นแหละคือคือรหัสชนิดหนึ่ง ซึ่งสามารถเก็บข้อมูลได้ โดย QR Code หรือเรียกกันอีกชื่อหนึ่งว่า two-dimensional bar code (2D bar code) มันหน้าที่ไว้เก็บข้อมูลต่างๆ ได้เหมือนกันแต่ว่าเร็วกว่า ใช้งานง่ายกว่า และมีลูกเล่นเยอะกว่า Bar Code มากครับ ชื่อของ QR Code นั้นมาจากนิยามความหมายว่า Quick Response หรือการตอบสนองที่รวดเร็ว ซึ่งมาจากความตั้งใจของผู้คิดค้น ที่จะให้ QR Code นี้สามารถถูกอ่านได้อย่างรวดเร็วนั่นเอง ซึ่ง QR Code นี้ถูกคิดค้นขึ้นในปี 1994 โดยบริษัทสัญชาติญี่ปุ่น ที่ชื่อ Denso-Wave และได้จดทะเบียนลิขสิทธิ์ชื่อ QR Code ไปแล้วทั้งในญี่ปุ่น และทั่วโลก และปัจจุบันตัวสัญลักษณ์ QR Code นี้ได้รับความนิยม จนกลายเป็นของธรรมดาในญี่ปุ่นไปแล้ว

QR Code พบได้ตามป้ายโฆษณาต่างๆ

มือถือพระเอกของ QR Code
ที่บอกว่ามือถือเป็นพระเอกของ QR Code นั้นก็หมายความว่า ด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัย เราสามารถติดตั้งซอฟต์แวร์สำหรับอ่าน QR Code หรือ 2D Bar Code นี้ไว้ในโทรศัพท์มือถือได้ง่ายๆ และเมื่อพบ QR Code ในแมกกาซีน หรือป้ายโฆษณา Bill Board ก็สามารถเอามือถือไปสแกน แล้วรอซักพักโปรแกรมก็จะแสดงข้อมูลเป็นตัวอักษรขึ้นมา เข่น URL เว็บไซต์ หรือข้อมูลอื่นๆ ซึ่งสะดวกและรวดเร็วมากครับ

เพียงแค่นำมือถือที่มีกล้องและมีโปรแกรมสแกนก็สามารถอ่าน QR Code ได้แล้ว

ประโยชน์ของ QR Code          ด้วยการที่ข้อมูล QR Code เก็บไว้เป็นข้อมูลตัวอักษรเราจึงสามารถนำ QR Code มาประยุกต์ใช้ได้หลากหลายรูปแบบ เช่น เก็บข้อมูล URL ของเว็บไซต์, ข้อความ, เบอร์โทรศัพท์ และข้อมูลที่เป็นตัวอักษรได้อีกมากมาย ปัจจุบัน QR Code ถูกนำไปใช้ในหลายๆ ด้านเนื่องจากความ “ง่าย” เพราะทุกวันนี้คนส่วนใหญ่จะมีมือถือกันทุกคนและมือถือเดี๋ยวนี้ก็มีกล้องเกือบทุกรุ่นแล้ว
          ประโยชน์ที่เห็นได้ชัดที่สุดของ QR Code ก็คือการเก็บ URL ของเว็บไซต์ เพราะ URL โดยปกติแล้วจะเป็นอะไรที่จดจำได้ยากเพราะยาวและบางอันจะซับซ้อนมาก ขนาดจดยังทำไม่ได้ แต่ด้วย QR Code เราเพียงแค่ยกมือถือมาสแกน QR Code ที่เราพบเห็นตามผลิตภัณต์ต่างๆ, นามบัตร, นิตยสาร ฯลฯ แล้วมือถือจะลิ้งค์เข้าเว็บเพจที่ QR Code นั้นๆ บันทึกข้อมูลอยู่โดยอัติโนมัติ และด้วยการมาของระบบ 3G ที่ค่ายมือถือต่างๆ ในบ้านเราเช่น True Move และ AIS เริ่มนำเข้ามาให้บริการแล้ว จะทำให้เราสามารถเข้าอินเตอร์เน็ตบนมือถือได้อย่างรวดเร็วและทุกๆ ที่ที่ต้องการเลยครับ
          นอกจากนี้ QR Code ยังเริ่มนิยมอยู่บนนามบัตรแล้วด้วย โดยจะใช้ QR Code บันทึก URL ของข้อมูลส่วนต่างๆ บนเว็บไซต์ เช่น อีเมล์, Hi5, MSN หรือจะเก็บข้อมูลส่วนในรูปแบบตัวอักษร เช่น ชือ ตำแหน่ง ที่อยู่ เบอร์โทร ฯลฯ ซึ่งอาจทำให้ในอนาคตเราอาจไม่จำเป็นต้องแลกนามบัตรกันอีกต่อไป เพียงแค่เอามือถือมาสแกนที่นามบัตร ข้อมูลบนนามบัตรทุกๆ อย่างก็จะถูกจัดเก็บเข้ามือถือทันที

QR Code ถูกนำไปใช้บนสื่อโฆษณากันอย่างกว้างขวางโดยเฉพาะที่ประเทศญี่ปุ่น

เราสามารถสร้าง QR Code ได้หรือไม่?
เราสามารถสร้าง QR Code ได้เอง โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายเลยครับ โดยภาษาทางการเค้าจะเรียกกันว่า QR Code Generator ปัจจุบันจะมีอยู่ 2 โปรแกรมครับ อันแรกก็ไม่เรียกว่าเป็นโปรแกรมซะทีเดียวเพราะเป็น QR Code Generator อยู่บนเว็บไซต์ครับ และอีกตัวจะเป็นแบบต้องติดตั้งลงเครื่องก่อน

1. The Kaywa Reader
URL: http://qrcode.kaywa.com/

โดยอันแรกเป็นเว็บชื่อ The Kaywa Reader มีโปรแกรม QR-Code Generator ที่สามารถสร้างตัว QR-Code ได้ทั้งแบบเป็น URL, ข้อความ, เบอร์โทรศัพท์ หรือแม้กระทั้ง SMS ก็ย่อมได้ โดยเราสามารถกำหนด Size ของตัว QR-Code ได้ทั้งแบบ S (115x115) L (184x184) และขนาด XL (276x276) อีกทั้งเรายังสามารถนำตัว QR-Code ไปแปะตามเว็บบอร์ดด้วยการ Copy โค้ด HTML ไปใช้ได้อีกด้วย

โปรแกรมนี้สามารถสร้าง QR Code ได้ในเว็บเลย (ถ้ามือถือใครสแกนได้จะเป็นลิงค์ของhttp://www.i3.in.th)

2. TBarCode/X - Barcode Generator for Mac OS X V8.0.4
URL:http://www.apple.com/downloads/macosx/development_tools/tbarcodexbarcodegeneratorformacosx.html
ส่วนถ้าสูงขึ้นมาอีกขั้น โดยเฉพาะสำหรับองค์กรที่เน้นการใช้ QR-Code เป็นหลัก โปรแกรม TBarCode/X - Barcode Generator for Mac OS X V8.0.4 ก็คงเป็นอีกหนึ่งโปรแกรมที่น่าสนใจ เพียงแต่ตัวโปรแกรมนี้จะทำงานบนระบบ MacOS X เท่านั้น โดยข้อดีของตัวโปรแกรมนี้นอกจากสามารถสร้าง QR-Code ได้แล้วยังสามารถสร้างตัว 2D Barcode เช่น DataMatrix, Barcode PDF417 ฯลฯ ได้อีกด้วย

มือถือที่รองรับ QR Code
สำหรับโทรศัพท์ที่สนับสนุนระบบการอ่าน QR-Code ส่วนใหญ่จะต้องมีกล้องถ่ายภาพบรรจุมาด้วย แต่ทั้งนี้ก็ใช่ว่าจะใช้กันได้ทุกรุ่น ทุกยี่ห้อ เพราะโทรศัพท์บางเครื่องระบบปฏิบัติการณ์อาจไม่รองรับกับตัวโปรแกรม ซึ่งในหัวข้อนี้ผมจะมานำเสนอโปรแกรมที่รองรับระบบ QR-Code พร้อมรุ่นโทรศัพท์ที่รับรองครับ

สำหรับโทรศัพท์มือถือทั่วไป

1. โปรแกรม QR Code Reader

โทรศัพท์มือถือที่รองรับ: Nokia 3230, 3250, Series 5, Series 6, Series 7, E-Series, N-Series ,Motorola V3x, V8, Samsung SGH-Z500, Sony Ericsson K300i, K610i, K700i, K750i, K800i, S500, S710a, V630, V800, W-Series, Z-Series
ตรวจสอบรุ่นโทรศัพท์เพิ่มเติม: http://reader.kaywa.com/getit
Link Download: http://reader.kaywa.com/

2. โปรแกรม Quickmark

โทรศัพท์มือถือที่รองรับ: ทุกรุ่นที่มีกล้องและใช้ระบบปฏิบัติการณ์ Windows Mobile, Symbian 6.x ขึ้นไปหรือมีระบบ Java
ตรวจสอบรุ่นโทรศัพท์เพิ่มเติม: http://www.quickmark.com.tw/En/basic/download.asp
Link Download: http://www.quickmark.com.tw/En/basic/download.asp

3. โปรแกรม I-nigma Reader

โทรศัพท์มือถือที่รองรับ: Nokia 3230, 3250, Series 5, Series 6, Series 7, 8600 Luna, E-Series, N-Series, Sony Ericsson C905, D750i, G900, K300i, K5xxx Series, K6xxx Series, K7xxx Series, K8xxx Series, P1, P990i, S710a, V630, V800, W-series, Z-Series
ตรวจสอบรุ่นโทรศัพท์เพิ่มเติม: http://www.i-nigma.com/personal/Devices.asp
Link Download: http://www.i-nigma.com/personal/GetReader.asp

4. โปรแกรม jaxo systems 's Snap'A'Bar
โทรศัพท์มือถือที่รองรับ: BenQ-Siemens EF81, S65, LG KT512, KU800, Motorola A910, U9, V3x, Nokia 3230, 3250, Series 5, Series 6, Series 7, 8600 Luna, E-Series, N-Series, Sagem My501C, Samsung SGH-F-Series, I-Series, Z-Series, Siemens SXG75, Sony Ericsson C-702x, F501x, G502x, K310x, K500x K600x, K700x, K800x, S-Series, T650i, V-Series, W-Series, Z-Series
ตรวจสอบรุ่นโทรศัพท์เพิ่มเติม: http://www.jaxo-systems.com/download/index.php?lang=en_US&app=barsnap
Download Links: http://www.jaxo-systems.com/download/index.php?lang=en_US

5. โปรแกรม Active Print
โทรศัพท์มือถือที่รองรับ: Nokia 3650, 3660, 6600, 6630, 6670, 6680, 7610, 7650, N70, N90, Siemens SX1
Download links: http://www.activeprint.org/download.html

สำหรับโทรศัพท์มือถือ iPhone

1. โปรแกรม 2D Sense
โทรศัพท์มือถือที่รองรับ: iphone, iphone 3G
Download Link: โปรแกรมของ iphone ต้องดาวน์โหลดผ่าน Itune

2. โปรแกรม Google Zxing
โทรศัพท์มือถือที่รองรับ: iphone, iphone 3G, Android
Download Link: http://code.google.com/p/zxing/wiki/GetTheReader

3. โปรแกรม Barcode
โทรศัพท์มือถือที่รองรับ: iphone, iphone 3G,
Download Link: โปรแกรมของ iphone ต้องดาวน์โหลดผ่าน Itune

4. โปรแกรม Barcodes

โทรศัพท์มือถือที่รองรับ: iphone, iphone 3G,
Download Link: โปรแกรมของ iphone ต้องดาวน์โหลดผ่าน Itune

และนี้คือ QR Code นวัตกรรมใหม่อีกขั้นของ Bar Code ที่ทำงานได้รวดเร็วและสามารถนำไปใช้งานได้หลากหลายรูปแบบมาก เพียงแค่มีโทรศัพท์ที่มีกล้องถ่ายรูป เราก็สามารถอ่านข้อมูลจาก QR Code ได้แล้ว และยิ่งปัจจุบันระบบอินเตอร์เน็ตบนมือถือยิ่งมีการพัฒนาระบบให้มีความเร็วสูงขึ้นด้วย อย่างเช่น GPRS, EDGE และ 3G ก็จะเป็นตัวเสริมให้ QR Code ได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นอีกด้วย ในอนาคตอันใกล้ในบ้านเราอาจจะได้เห็น QR Code แปะอยู่บนป้านโฆษณาต่างๆ รวมทั้งสิ่งของต่างๆ ที่อยู่รอบตัวเรามากยิ่งขึ้น และเมื่อนั้นคุณจะได้ใช้มือถือแบบเต็มประสิทธิภาพสุดๆ เลยครับ

ขอบคุณข้อมูล : www.i3.in.th

ทำไม 99% ของคนทำธุระกิจเครือข่ายถึงล้มเหลว

2010-09-18T22:22:00.000+07:00

ทำไม 99% ของคนทำธุระกิจเครือข่ายถึงล้มเหลว

บางคนที่ล้มเหลวอาจจะโทษ อัพไลน์บ้าง บรษัทบ้าง ผลิตภัณฑ์บ้าง

ผมอยากลองให้คุณมองมันใหม่

นักธุรกิจเครือข่ายทั้ง 99% ที่ล้มเหลวนั้นอาจจะเกิดจาก ไม่รู้วิธีการทำงานที่ถูกต้อง

ต่างหากครับที่ทำให้เขาล้มเหลว ปัญหาส่วนใหญ่ของเขาคือ พูดไม่เก่ง ไม่รู้จะชวนใคร อาย กลัว และก็จะยอมแพ้ในที่สุดและก็จะเหลือแค่ 1% เท่านั้นละครับ ที่ยังคงอยู่รอดและประสบผลสำเร็จในธุรกิจเครือข่าย รู้ไหมครับว่าทำไมพวกเขาจึง ประสบความสำเร็จ???

คำตอบก็คือ เขารู้วิธีการทำงานที่ถูกต้อง ดี ประหยัดเวลา และใช้ระบบอัตโนมัติทำงานแทน

เห็นไหมครับว่าอะไรคือความแตกต่างระหว่างคนที่ล้มเหลวกับคนที่ประสบความสำเร็จในธุรกิจนี้

การสร้างธุรกิจเครือข่ายให้สำเร็จ

1.ทำความเข้าใจกับบริษัทและสินค้า

2.สร้างรายชื่อผู้มุ่งหวัง

3.สปอนเซอร์ลูกทีมและจัดนัดพูดคุย

4.ติดตามผล

ทำเพียงเ่ท่านี้คุณอาจเป็น1% ในนั่นก็ได้

จุดต่างของธุรกิจเครือข่าย เมื่อเทียบกับธุรกิจทั่ว

2010-09-16T15:18:00.000+07:00

ธุรกิจเครือข่าย ก็เป็นธุระกิจ 1 ธุรกิจ
จุดต่างของธุรกิจเครือข่าย เมื่อเทียบกับธุรกิจทั่ว
1. ลงทุนน้อย หลักร้อย หลักพัน
2. รายได้ทวีคูณ แบบเจ้าของกิจการ ไร้ขีดจำกัด
3. ความเสี่ยงต่ำ
4.ไม่จำเป็นต้องมีประสบการณมากอน
5. มีระบบและทำงานแบบทีม มีที่ปรึกษา
6. ย่นย่อเวลาความสำเร็จ
7.ทางออกสู่อิสรพาพ ด้านการเงิน และเวลา
8. เป็นงานเลี่ยนแปลงชีวิต ไม่ใช่สร้างแค่รายได้
9. เป็นงานที่สามารถเกษียญตัวเอง และ เป็นมรดก
10.. อื่นๆ

ในขณะที่ธุรกิจทั่วไป ลงทุนสูง ความเสี่ยงสูง ต้องมีประสบการณ์

วิถีในการคิดอย่างคนรวย

2010-09-15T14:10:00.000+07:00

คุณเคยสงสัยมั้ยว่า เราก็สู้อุตส่าห์อดออม ขยันทำงานตัวเป็นเกลียว ประหยัดเอวคอดเอวกิ่ว ไม่เคยข้องแวะกับความฟุ่มเฟือย พอมีเงินก็เอาไปต่อยอดให้มันออกดอกออกผล

เรียกว่า ทำทุกอย่างตามสูตรของการเป็นเศรษฐี ปฏิบัติทุกอย่างตามคัมภีร์แห่งความมั่งคั่ง แต่จนแล้วจนรอด ก็ยังไม่ได้เป็นเจ้าของสรรพนามคำว่าเศรษฐีอยู่ดี

ถ้าอย่างนั้น Fundamentals ฉบับนี้ จะพาไปแกะรอยไปดูว่าบรรดาเศรษฐีตัวจริง เขาคิดและมองกันอย่างไร ถึงได้มั่งคั่งอย่างยั่งยืนบนกองเงินกองทอง

ที.ฮาร์ฟ เอเคอร์ เจ้าของงานเขียน "เคล็ดลับทำใจให้เป็นเศรษฐีเงินล้าน: การคุมเกมสร้างความมั่งคั่ง" เชื่อว่า คนรวยคิดแตกต่างเกี่ยวกับเงิน และแต่ละคนมีแผนการเงินเฉพาะตัว ซึ่งคิดกำหนดขึ้นมาตลอดช่วงชีวิตในการลงทุนเกี่ยวข้อ งกับเงิน

ลองตามมาดูวิธีคิดและมุมมองแบบคนรวย ว่าเขาคิดกันอย่างไร

- คนรวยเชื่อว่าฉันสร้างชีวิตด้วยตัวเอง

พูดให้เข้าใจง่ายคือ คนที่จะรวยได้ต้องเริ่มคิดสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยตัว เอง ไม่คิดพึ่งพิงคนอื่น สังเกตว่าพวกที่ไม่ได้เป็นเศรษฐี มักคิดแค่ว่า เราช่างโชคดีเหลือเกินที่เกิดมาบนกองเงินกองทองที่พ่ อแม่สร้างไว้ให้ ไม่ต้องทำอะไรก็มีมรดกตกทอดมาจากพ่อแม่เอาไว้ให้ใช้อ ยู่แล้ว ไม่เห็นต้องทำอะไร ก็อยู่ได้ไปชั่วชีวิต

จะเห็นได้ว่าเศรษฐีในบ้านเราหลายคน ไม่ว่าจะเป็น"เจริญ สิริวัฒนภักดี" หรือ "เฉลียว อยู่วิทยา" ก็ล้วนแต่สร้างและสั่งสมความร่ำรวยมาด้วยตัวเองแทบทั ้งสิ้น กว่าจะนอนเกลือกกลิ้งบนกองเงินกองทองเศรษฐีพวกนี้เริ ่มต้นจากศูนย์และสองมือเปล่า และเป็นคนที่มีพื้นฐานครอบครัวไม่รวย

กรณีของเฉลียว เขาไม่ได้เกิดมาในชาติตระกูลของผู้มีอันจะกิน แต่เกิดมาท่ามกลางครอบครัวยากจน ทำให้เขาต้องช่วยที่บ้านทำงานมาตั้งแต่เด็กๆ ก่อนจะมาขายกระทิงแดงอย่างทุกวันนี้ เขาทั้งขายผลไม้ ขายยา และทำธุรกิจมากมายหลายอย่าง

-มีหัวการค้าตั้งแต่เด็ก

กว่าจะมาเป็นคนที่รวยที่สุดในประเทศไทย เป็นเจ้าของเหล้าแม่โขง และเหล้าแสงโสม เบียร์ช้าง เศรษฐีแถวหน้าของเมืองไทยอย่างเจริญ เป็นคนที่มีหัวการค้าตั้งแต่เล็ก และเขาเชื่อเสมอว่า คนจะรวยได้ต้องทำการค้าเท่านั้น นั่นทำให้เขามุ่งมั่นกับการทำการค้ามาตั้งแต่เด็ก

ถึงแม้"บิล เกตส์"เจ้าของบริษัท ไมโครซอฟท์จะไม่ได้โตมาจากครอบครัวยากจน เพราะพ่อของเขาเป็นทนายและแม่เป็นอาจารย์ แต่เขาก็มีหัวการค้ามาตั้งแต่เด็กเหมือนกัน ช่วงที่เรียนอยู่เขากับเพื่อนสนิทคิดหาช่องทางหาเงิน โดยรับเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ซึ่งทำเงินให้เขาไม่ใช่น้อยเลยสำหรับเด็กในวัย 10 กว่าปี

หรือแม้กระทั่ง "วอร์เรน บัฟเฟตต์" เป็นคนที่ขยันหาเงินมาตั้งแต่เด็ก กว่าจะมาร่ำรวยระดับโลกแบบนี้ได้ บัฟเฟตต์ก็เคยเป็นคนที่รู้จักทำมาหากินมาตั้งแต่เด็ก เขาก็เคยหารายได้จากการขายของตามบ้านและเป็นเด็กส่งห นังสือพิมพ์มาก่อน

- คนรวยเล่นเกมการเงินเพื่อชนะเท่านั้น

คนจนมักคิดแค่ว่าเล่นเกมการเงินหรือลงทุนก็ตามเพื่อไ ม่ให้แพ้ ตรงกันข้ามกับพวกคนรวยที่เมื่อเล่นเกมการเงินหรือลงท ุน พวกเขามุ่งมั่นว่าต้องชนะเท่านั้น บิล เกตส์เป็นตัวอย่างของคนประเภทนี้ได้ดีที่สุด วิธีคิดของเขาคือ จะทำอะไรต้องชนะเท่านั้น นั่นเพราะในครอบครัวของเขาสอนให้มีนิสัยรักการแข่งขั นมาตั้งแต่เด็ก

- คนรวยคิดการใหญ่ไม่มองเล็ก

ธรรมชาติของคนรวยมักจะคิดการใหญ่ แต่ถ้าเป็นคนจนจะคิดการเล็ก คนรวยไม่ได้คิดแค่เปิดร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆข้างทาง แต่พวกเขาคิดเลยเถิดไปถึงร้านอาหารใหญ่ๆที่อาจจะขายแ ฟรนไชส์ได้ในอนาคต หรืออาจจะโกอินเตอร์ไปเปิดในต่างประเทศ

ดูอย่างบิล เกตส์เป็นกรณีศึกษา ก็จะพบว่า เขาเป็นคนที่คิดการใหญ่มาตั้งแต่เป็นวัยรุ่น สมัยที่คอมพิวเตอร์ยังไม่ใช่ของใช้ประจำบ้าน คนมีวิสัยทัศน์อย่างบิล เกตส์กลับมองออกว่า คอมพิวเตอร์จะกลายมาเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตประจำวันของ ผู้คน เมื่ออ่านเกมขาด เขาจึงตัดสินใจที่จะทุ่มเทเข้ามาทำธุรกิจที่เกี่ยวพั นกับคอมพิวเตอร์ จนกระทั่งประสบความสำเร็จอย่างที่หลายคนไม่คาดคิด

- คนรวยมองหาโอกาสไม่สนใจอุปสรรค

คนจนมัวแต่โฟกัสไปที่อุปสรรคและจมดิ่งอยู่กับปัญหา แต่คนรวยแม้จะถูกรุมเร้าด้วยอุปสรรคและปัญหา แต่พวกเขาจะมักจะมองหาโอกาสโดยไม่สนใจกับอุปสรรค พูดให้ชัดขึ้นคือ คนรวยมองปัญหาเป็นเรื่องเล็ก แต่คนจนมักจะมองปัญหาเป็นเรื่องใหญ่ ยิ่งกว่านั้นคือคนรวยมักจะเป็นพวกตื่นตัวและความกลัว หยุดพวกเขาไม่ได้

- คนรวยชื่นชมผู้ประสบความสำเร็จ

ลองสังเกตดูให้ดีจะพบว่า คนรวยมักจะชื่นชมคนรวยและยินดีกับผู้ที่ประสบความสำเ ร็จในชีวิต แต่คนจนเวลาเห็นคนรวยกว่าหรือเห็นคนอื่นได้ดีกว่ามัก ไม่ค่อยพอใจ

เมื่อบุรุษที่ร่ำรวยที่สุดในโลก 2 คน อย่างบิล เกตส์ กับบัฟเฟตต์พบกันเมื่อไม่กี่ปีมานี้ เขาต่างชื่นชมซึ่งกันและกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้พูดคุยกับบัฟเฟตต์เพียงไม่ กี่ชั่วโมง บิล เกตส์กลายเป็นคนที่ศรัทธาในตัวบัฟเฟตต์อย่างมาก ฝ่ายบัฟเฟตต์เองก็นับถืออย่างบิล เกตส์เช่นกัน

- คนรวยสมาคมกับคนประสบความสำเร็จ&คิดบวก

โดยมากพวกคนรวยจะคบค้าสมาคมกับคนที่ประสบความสำเร็จ หรือคนที่คิดบวก เพราะบางทีในอนาคตอาจจะคิดหาทางเพื่อเป็นพันธมิตรทาง ธุรกิจกันในอนาคต ฝ่ายคนจนมักจะสมาคมกับคนคิดลบและคนที่ไม่ประสบความสำ เร็จ เช่น กรณีของเจริญ เขาเป็นคนที่มีสายสัมพันธ์อย่างดีกับผู้คนในแวดวงการ ค้า การลงทุนในธุรกิจต่างๆ รวมไปถึง ข้าราชการ ไปจนถึงแวดวงนักการเมือง

- คนรวยเลือกทำเงินโดยไม่รอเวลา

อาจจะเป็นเพราะคนรวยมักจะคิดแล้วทำเลย ไม่ผัดวันประกันพรุ่ง ไม่รอเวลา เมื่อจังหวะมีโอกาสมา พวกเขาก็จะลงมือทำงานทำเงินทันที ตรงกันข้ามกับคนจนที่มักจะรอเวลา และผัดวันประกันพรุ่งกับทุกเรื่อง ตัวอย่างของเจริญค่อนข้างชัดเจน เขาเป็นคนที่มีความคิดแตกฉานในเรื่องการทำธุรกิจ เมื่อจะลงมือทำอะไรเขาจะคิดก่อน เมื่อคิดอย่างถ่องแท้แล้ว เขาก็จะลงมือทำ เรียกว่าเป็นคนที่ตัดสินใจเร็ว ในการทำธุรกิจ

- คนรวยคิดแบบควบคู่ไม่ใช่แค่เรื่องใดเรื่องหนึ่ง

ตัวอย่างของคนรวยหลายคน มักจะมีระบบคิดที่ไม่ใช่คิดแค่เรื่องใดเรื่องหนึ่ง แต่พวกเขาจะคิดควบคู่หลายเรื่องในเวลาเดียวกัน แต่ถ้าเป็นคนจนมักจะคิดวนอยู่เรื่องเดียว

ถ้ามองในแง่ของการทำธุรกิจ ก็จะเห็นได้ว่า เศรษฐีหลายคน อาจจะเริ่มต้นจากธุรกิจแขนงใดแขนงหนึ่ง แต่เมื่อเริ่มตั้งตัวได้ พวกเขาก็จะแตกไลน์ทำธุรกิจหลายๆอย่างในเวลาเดียวกัน

เช่นกรณีของเฉลียว ที่เมื่อพูดถึงชื่อเขา แน่นอนทุกคนคงนึกถึงกระทิงแดง แต่ทุกวันนี้เฉลียวไม่ได้ขายกระทิงแดงอย่างเดียว แต่แตกไลน์ขยายธุรกิจออกไปอย่างกว้างไกล ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจยา เครื่องดื่ม อาหาร สนามกอล์ฟ ธุรกิจพัฒนาที่ดินและอสังหาริมทรัพย์

- คนรวยเน้นหาความมั่งคั่งอื่นไม่ใช่แค่รายได้ประจำ

ข้อนี้อาจจะต่อเนื่องจากข้อที่แล้ว อย่างที่บอกว่าคนรวยไม่ได้หวังแค่รายได้จากเงินเดือน ประจำ แต่พวกเขาจะมองหาอย่างอื่นที่มาเติมความมั่งคั่งให้ต ัวเองด้วย แต่คนจนหวังแค่รายได้ประจำ

- คนรวยบริหารเงินได้ดี-ใช้เงินเป็น

คนรวยมักจะบริหารเงินได้ดี แต่คนจนมักจะบริหารจัดการได้ไม่ดีเท่าไหร่ อย่างเจริญ เขาไม่ใช่คนที่ประหยัดเงินท่าเดียว แต่เขาเป็นคนที่ใช้เงินเป็น และมีระบบการบริหารเงินในบริษัทได้ดี

คำว่าบริหารเงินได้ดี อาจหมายรวมไปถึงการบริหารพอร์ตการลงทุนด้วย เช่นกรณีพอร์ตการลงทุนของบัฟเฟตต์เขาก็บริหารด้วยการ กระจายไปในหุ้นหลายกลุ่มหลายตัวที่เขาคิดและมองเห็นแ ล้วว่าพื้นฐานกิจการดี และสามารถมองเห็นที่มาที่ไปของการสร้างรายได้

ส่วนการใช้เงินเป็นนั้น แม้เศรษฐีพวกนี้จะอยู่ในภาวะร่ำรวยล้นฟ้ากันแล้ว แต่ถ้าสังเกตให้ดีก็จะเห็นว่า พวกเขาหามาได้และใช้อย่างพอดี ไม่ได้ฟุ่มเฟือยกับกองเงินกองทองตรงหน้า แถมเศรษฐีแต่ละคน เมื่อรวยมาถึงระดับหนึ่งก็มักจะทำหน้าที่เป็นผู้ให้ ด้วยการบริจาคเงินช่วยเหลือให้กับสังคมในรูปแบบต่างๆ

- คนรวยมีเงินช่วยทำงานไม่ใช่ทำงานหนักเพื่อเก็บเงิน

คนจนเอาแต่คร่ำเคร่งกับการทำงานอย่างหนักเพื่อหาเงิน มาเก็บ แต่คนรวยไม่ได้เป็นแบบนั้น เมื่อทำงานหนักได้เงินมา พวกเขาใช้ให้เงินทำงานแทนพวกเขา บัฟเฟตต์เองก็เช่นกัน จริงอยู่เขาเป็นคนที่ขยันทำมาหากิน หมั่นเก็บออมเงิน และเมื่อถึงจุดหนึ่งก็นำเงินมาลงทุนเพื่อให้เงินทำงา น ซึ่งเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก เพราะบัฟเฟตต์เริ่มซื้อหุ้นครั้งแรกเมื่ออายุ 11 ขวบ และนับจากนั้น เขาก็ให้เงินทำงานหนักกว่าเขาหลายเท่า

- คนรวยเรียนรู้อยู่ตลอดเวลา

คนจนมักจะคิดว่าฉันรู้หมดแล้ว ตรงกันข้ามกับคนรวยที่ขวนขวายหาความรู้ และมีนิสัยชอบเรียนรู้อยู่ตลอดเวลา ถ้าใครที่ติดตามหรือแกะรอยความรวยของบัฟเฟตต์ ก็จะพบว่า แม้จะร่ำรวยแล้วแต่เขาก็ยังเป็นคนที่เรียนรู้ทุกสิ่ง ทุกอย่าง และยังแนะนำให้ทุกคนหมั่นศึกษาหาความรู้ใส่ตัว และฝึกฝนทักษะในเรื่องต่างๆอยู่ตลอด

-คนรวยแล้วจะยิ่งสมถะและใช้ชีวิตเรียบง่าย

ข้อสังเกตอย่างหนึ่งของบรรดาเศรษฐีคือ ยิ่งรวยมากเท่าไหร่ ยิ่งมั่งคั่งมาก พวกเขายิ่งใช้ชีวิตอย่างสมถะและเรียบง่ายมากกว่าคนที ่เพิ่งรวย

ถ้าจะให้เห็นชัดเจนที่สุดคงเป็นเจ้าพ่อกระทิงแดงอย่า งเฉลียว อยู่วิทยา ที่แม้ว่าเขาจะร่ำรวยระดับโลกแล้ว แต่ทุกวันนี้เขายังคงใช้ชีวิตอย่างสมถะเหมือนกับเมื่ อตอนเริ่มต้นทำธุรกิจ ธรรมชาติของเขาคือความเรียบง่าย กินอยู่ง่ายๆแบบคนธรรมดาทั่วไป ใช้ข้าวของไม่ต่างจากตอนที่บุกเบิกธุรกิจ

ฝ่ายบัฟเฟตต์นั่นก็พอกัน ถึงจะมีกำไรจากการลงทุนในตลาดหุ้นอย่างมหาศาลแค่ไหน แต่เขายังคงใช้ชีวิตไม่ต่างจากมนุษย์เงินเดือนทั่วๆไ ป เขายังคงใช้รถคันเก่าๆเล็กๆคันเดิมแทนรถสปอร์ตสุดหรู อยู่ในบ้านหลังเก่าแทนที่จะเป็นคฤหาสน์หลังโต เงินทองและทรัพย์สินที่บัฟเฟตต์หามาได้นั้น เขาแทบไม่ได้เอามาปรนเปรอความสุขให้ตัวเองอย่างที่คว รจะเป็น แต่เมื่อถึงจุดอิ่มตัวของชีวิต ความสุขของมหาเศรษฐีอย่างเขาคือการนำเงินไปบริจาค

ทั้งหมดที่ว่านี้ คือวิธีคิดและมุมมองของผู้ร่ำรวย คุณเองก็เป็นเศรษฐีได้ ถ้าลองหยิบแง่คิดเหล่านี้ไปประยุกต์ใช้กับตัวเอง แค่พัฒนาความฉลาดทางการเงินของตัวเอง และเริ่มต้นคิดให้เหมือนกับตัวเองเป็นเศรษฐีเงินล้าน จะช่วยให้เงินไหลเข้ามาหาคุณได้เอง

โดย กาญจนา หงษ์ทอง

ทำอย่างไรธุรกิจเครือข่ายจะประสบความสำเร็จ?

2010-09-13T19:38:00.000+07:00

จะทำธุระกิจเครือข่ายอย่างไรให้สำเร็จมาดูกัน

1. คุณ รัก ที่จะทำมัน หรือเปล่า
2. คุณ พร้อม ที่จะทำงานหนัก เพิ่มขึ้นหรือเปล่า
3. คุณ มีวินัย ในการทำ ตาม หรือ ปฎิบัติ ตาม กฎ ของ ความรวย ในธุรกิจ ไหม
4. คุณ มีผู้นำ ที่ไม่ได้คิดถึง ประโยชน์ส่วนตน ไหม รวมถึง ผู้แนะนำ
5 คุณ พร้อม ที่จะแสดงออกว่า คุณ ทำธุรกิจ แบบนี้ไหม
6. คุณ มีความมั่นใจ เพียงใด

หาก พร้อม และ คิดว่า แน่ สิ่งที่ควร พิจารณา คือ
1. ใช้เงิน เริ่มเข้าสู่ ธุรกิจ ไม่ควร มากนัก
2 ค่าสมัคร น้อยที่สุดที่สุด
3. สินค้า ควรมีหลากหลาย ราคาเป็น ธรรม
4. รายได้ ต้องมาจาก การแนะนำ บอกต่อ และ มีคนใช้สินค้าบริโภค
5. ค่ารักษา สถานะทางธุรกิจ ไม่ควรมากนัก เดือน ไม่เกินพันบาท ( เฉลี่ย ) หรือ น้อยกว่า โดยเป็นการซื้อสินค้าใช้เอง
6. ไม่ควรต้อง เสียเวลากับ การประชุม จนดึก หรือ ให้หา คนทาง เน็ต ตลอด

ในธุรกิจเคื่อข่ายทุกธุรกิจจะสำเร็จหรือไม่สำเร็จนั่นขึ้นอยู่กับคุณ ว่าคุณพร้อมที่จะลงมือทำมันเต็มที่แล้วหรือยัง?

รูปแบบใหม่ของธุระกิจเครือข่าย

2010-09-12T01:43:00.000+07:00

ในมุมมองบางคนได้ยินคำว่าธุรกิจเครือข่ายคงจะนึกถึงการขายของทีละมากๆเพื่อทำยอดอะไรแบบนั้น แต่ในธุระกิจเครือข่ายในสมัยนี้จะไม่เป็นแบบนั้นอีกต่อไป คนส่วนใหญ่จะไม่ชอบขายแต่ชอบที่จะซื้อ จะดีแค่ไหนถ้าธุรกิจเครือข่ายเป็นแบบนี้

ไม่ต้องขายของ

ผลิตภัณฑ์ให้ใช้หลากหลาย

ซื้อกินซื้อใช้เท่าที่จำเป็นก็มีรายได้

ลองเปลี่ยนจากการใช้จ่ายในเดือนๆหนึ่งมาเป็นรายได้ ในหลายๆปีที่ผ่านมาคุณได้อะไรจากการจับจ่ายสินค้าอุปโภคบริโภค ได้แค่ใช้ของ สมมุตคุณใช้ดีคุณบอกเพื่อนเพื่อนไปซื้อมาใช้ด้วยคุณได้อะไรจากการบอกเพื่อนคุณ ไม่ได้อะไรเลยนอกจากคนขายสินค้าได้กำไรจากคุณและเพื่อนคุณ ใช่ไหมครับ

กุญแจความสำเร็จอย่างง่าย

2010-09-11T22:08:00.000+07:00

ช่วงนี้ไม่ได้เขียบล็อกเองก็เลยหาอะไรมาให้อ่านกันเล่นๆ

กุญแจความสำเร็จอย่างง่าย

1. ต้องมีแผน

งานทุกอย่างที่ได้รับมอบหมาย ต้องมีการศึกษาลักษณะงานให้เข้าใจ แล้วสามารถนำมาวางแผนปฏิบัติงานได้

2. ต้องเจาะจง

งานมีมากมาย หากไม่มุ่งเน้นเจาะจงก็จะเปะปะ ไม่มุ่งเข็ม ขาดพลัง ต้องเจาะจงงานที่สำคัญทำ และต้องเจาะบุคคลที่จะทำด้วย

3. จิตสำนึกเชื่อว่าสำเร็จได้

เป็นกลไกทางจิตวิทยา หากเชื่อว่าทำไม่ได้ ใจและกายก็จะอ่อน เหมือนงูถูกเชือกกล้วย สุนัขได้กลิ่นเสือก็จะหมดแรง หากเชื่อว่าทำได้ก็จะสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่งตั้งแต่คิดแล้ว หมั่นพูดว่าเราทำได้ ( YES ! )

4. ตั้งเป้าหมายชีวิต ทั้งระยะสั้นระยะยาว

ต้องตั้งเป้าหมายชีวิตในรายปีอันใกล้ ๆ อยู่เสมอ ไม่ว่าด้านการเงิน การซื้อบ้าน การเลือกบริษัทที่จะทำ ตลอดจนในชีวิต ก่อนเกษียณ หลังเกษียณ จะอยู่ที่ไหนและจะอยู่อย่างไร

5. เป้าหมายจริง ต้องชัดเจน มีเส้นตาย และตรงตามต้องการจริง ๆ

ข้อสุดท้ายนี้ เป็นเรื่องของพลังแห่งเป้าหมายของงาน ซึ่งต้องวางออกมา และเกาให้ถูกที่คันด้วย มิเช่นนั้น จะหลงทาง

เครดิต: budmgtดอทcom

รำลึกเหตุการณ์ 9-11

2010-09-11T14:08:00.000+07:00

วันนี้วันที่11 เดือน 9 นึกออกว่าเคยมีเหตุการที่ช็อคโลกอยู่ครั้งนั่นคือเหตุการ9-11

ร่วมรำลึกเหตุการณ์ 9-11 (11 กันยายน 2544) เป็นเหตุการณ์ที่ทั่วโลกต้องตกตะลึงกับการก่อวินาศกรรมเครื่องบินพุ่งชนตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ และคร่าชีวิตผู้คนไปหลายพันคนด้วยกัน

ย้อนเหตุการณ์อันเลวร้าย ตามเวลาในประเทศไทย 19:45 น. เครื่องบินโดยสารของสายการบินอเมริกัน แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 จากบอสตันเข้าชนตึกเหนือ (ตึก 1 เป็นตึกที่มีเสาอากาศเห็นได้ชัด) ของตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ แล้วฉีกตัวตึกเป็นช่องพร้อมทั้งเกิดไฟไหม้

20:03 น. เครื่องบินโดยสารของสายการบิน ยูไนเต็ด แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175 จากบอสตันเช่นกัน พุ่งเข้าชนตึกใต้ (ตึก 2) ของตึกเวิลด์ เทรด เซ็นเตอร์ และระเบิดรุนแรง

20:43 น. เครื่องบินโดยสารเที่ยวบินที่ 77 ของสายการบิน อเมริกัน แอร์ไลน์ ชนอาคารเพนตากอน เกิดควันไฟพวยพุ่ง มีการอพยพคนในทันที

20:45 น. มีการอพยพคนที่ทำเนียบขาว

21:05 น. ตึกใต้ของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ถล่มยุบลง ท้องถนนปกคลุมด้วยกลุ่มควัน

21:10 น. บางส่วนของอาคารเพนตากอนถล่ม ขณะเดียวกันก็มีรายงานการตกของเครื่องบินโดยสารของ ยูไนเต็ด แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93 ที่เขตชนบทของซอมเมอร์เซ็ต รัฐเพนซิลวาเนีย ซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของพิตส์เบิร์ก

21:13 น. อาคารที่ทำการของสหประชาชาติเริ่มขนย้ายผู้คน โดยเป็นคนของสำนักงานใหญ่จำนวน 4,700 คน และจากยูนิเซฟกับฝ่ายอื่นของสหประชาชาติอีก 7,000 คน

21:28 น. ตึกเหนือของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ถล่มยุบตัวลงคล้ายกับถูกตอกด้วยเสาเข็มจากด้านบน เกิดฝุ่นอันหนาทึบ และเศษหักพังกระจายไปทั่ว

21:45 น. อาคารที่ทำการของรัฐทุกตึกในวอชิงตันอพยพคนทั้งหมด

21:48 น. ตำรวจยืนยันมีเครื่องบินตกที่ซอมเมอร์เซ็ต

21:53 น. ประกาศเลื่อนการเลือกตั้งขั้นต้นของนิวยอร์ก

22:18 น. สายการบิน อเมริกัน แอร์ไลน์ รายงานเรื่องเครื่องบินที่ถูกจี้ โดยเที่ยวบินที่ 11 เป็นเครื่องโบอิ้ง 767-200ER มีลูกเรือ 11 คน และผู้โดยสาร 81 คน ซึ่งกำลังเดินทางไปยังลอสแอนเจลิส ส่วนเที่ยวบินที่ 77 เป็นเครื่อง 757-200 กำลังเดินทางไปลอสแอนเจลิส โดยมีผู้โดยสาร 58 คน ลูกเรือ 6 คน เครื่อง 767-200ER เป็นลำที่ชนตึกเหนือของเวิลด์ เทรด เซ็นเตอร์ และเครื่อง 757-200 ชนเพนตากอน

22:26 น. ยูไนเต็ด แอร์ไลน์ รายงานเรื่องเครื่องบินที่ถูกจี้ โดยเที่ยวบินที่ 93 ออกจากนิวอาร์ก รัฐเดลาแวร์ ไปยังซานฟรานซิสโก และตกที่เพนซิลวาเนีย

22:59 น. ยูไนเต็ด แอร์ไลน์ รายงานเรื่องเครื่องบินเที่ยวบินที่ 175 ที่กำลังเดินทางไปลอสแอนเจลิส มีผู้โดยสาร 56 คน ลูกเรือ 9 คน เป็นลำที่ชนตึกใต้ของเวิลด์ เทรด เซ็นเตอร์

23:04 น. สนามบินลอสแอนเจลิส ซึ่งเป็นที่หมายของเครื่องบิน 3 ลำ อพยพคนทั้งหมด

23:15 น. สนามบินซานฟรานซิสโกซึ่งเป็นที่หมายของเครื่องบินเที่ยวบินที่ 93 อพยพคนทั้งหมด

12 กันยายน 2544

03:10 น. ตึก 7 ซึ่งมี 47 ชั้นของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เกิดไฟไหม้

04:20 น. ตึก 7 ของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ซึ่งไม่มีคนอยู่แล้วถล่ม การถล่มเกิดจากความเสียหายที่เกิดขึ้นหลังจากตึก 1 และ 2 (ซึ่งอยู่คนละฝั่งถนน) ถล่มมาก่อนหน้านี้ ตึกรอบๆ บริเวณก็มีไฟไหม้ด้วย

04:30 น. เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลรายงานว่าเครื่องบินที่ตกในเพนซิลวาเนียอาจจะมีเป้าหมายในการชน แคมป์ เดวิด หรือ ทำเนียบขาว หรือ อาคารรัฐสภา อาคารใดอาคารหนึ่ง

06:45 น. ตำรวจนิวยอร์กรายงานว่ามีเจ้าหน้าที่สูญหาย 78 นาย และเชื่อว่าพนักงานดับเพลิงประมาณ 200 นายเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ

08:22 น. ไฟไหม้ที่เพนตากอนยังควบคุมไม่ได้ แต่สามารถจำกัดเขตการลุกลามได้แล้ว ในขณะที่เกิดเหตุหายนะอยู่นี้ ประธานาธิบดี จอร์จ ดับเบิลยู บุช ได้เดินทางจากฟลอริดากลับสู่วอชิงตัน และได้มีการออกแถลงการณ์ในเหตุการณ์ มีการขอให้ประชาชนร่วมกันสวดมนต์ให้กับผู้เคราะห์ร้าย รวมทั้งยังประกาศว่า "ผู้ที่กระทำการครั้งนี้จะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำ"

ต่อมามีรายงานว่าตึกอื่นๆ ในบริเวณนั้นก็ได้พังทลายลงทั้งหมด (เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ประกอบด้วยตึก 7 หลัง) อย่างไรก็ตาม ภาพถ่ายจากดาวเทียมแสดงให้เห็นว่า ตึก 5 ยังคงตั้งอยู่แต่ก็เสียหายยับเยินเช่นกัน สำหรับจำนวนผู้เสียชีวิต และบาดเจ็บนั้นยังไม่ทราบแน่นอน แต่พบศพแล้วกว่า 200 ศพ และยังสูญหายอีกประมาณ 6,000 คน (ณ วันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2544)

สรุปผู้เสียชีวิตมีผู้เสียชีวิตทั้งสิ้น 2,973 คน: 246 คน บนเครื่องบิน, 2,602 คน ในนครนิวยอร์ก ในอาคารและพื้นดิน, และ 125 คน ในเพนตากอน รวมถึงนักผจญเพลิงนครนิวยอร์ก 343 คน, ตำรวจนครนิวยอร์ก 23 คน, ตำรวจการท่าเรือของนิวยอร์กและนิวเจอร์ซี 37 คน และผู้สูญหายอีก 24 คน

ที่มา: sanookดอทcom

เงิน 4 ด้าน ความจริงแห่งชีวิต คุณอยากเป็นแบบไหน

2010-09-10T22:24:00.000+07:00

E (Employee) - ลูกจ้าง
- ทำงานเพื่อค่าจ้าง
- รายได้ถูกแบ่งตามตำแหน่งงานที่ได้รับมอบหมาย ไม่ใช่ความสามารถ
- ปลายปากกาของนายจ้างเป็นผู้กำหนดวิถีชีวิตและเงินเดือนให้คุณ
- ต้องมีวุฒิในการสมัครเป็น "ลูกจ้าง"
- ขาดอิสรภาพ ต้องเซ็นต์ชื่อ ตอกบัตร หยุดงาน 7 วันเอาซองขาวไปเลย
- ตกงานก็เท่ากับล้มละลาย
(ตกงาน 3 เดือน ก็ไม่ต่างจากคนล้มละลาย)
- อยู่ในวงจรหนี้สิน ผ่อนบ้าน ผ่อนรถ ฯลฯ
S (Self-employed) - ทำธุรกิจส่วนตัว
- ขายเวลาแลกกับเงิน ก็คือการจ้างตัวเองเพื่อทำงาน
- ชอบคิดเองทำเอง, ควบคุมทุกอย่างด้วยตัวเอง ไม่มีนายจ้าง ไม่มีลูกจ้าง
- ประสบการณ์และความรู้เป็นหนึ่งในตัวบ่งชี้ความเสี่ยง ซึ่งมีหลายตัวด้วยกัน
- เจอคู่แข่งที่มีทุนหนากว่า ธุรกิจจะเดินยาก
- อาจจะต้องทนทำ เพราะชอบ อิสระ แต่ไม่มี อิสรภาพ หยุดงานก็ไม่มีรายได้B (Business Owner) - ผู้ประกอบการ
- มีทุน
- หาคนเก่งๆ มาทำงานให้
- ไม่ทำก็มีรายได้
B มีด้วยกัน 3 ประเภท
- เจ้าของระบบ - ก็เจ้าของบริษัท เจ้าของกิจการ ซึ่ง 80 % ถูกวิจัยว่าเจ๊ง เนื่องจากสาเหตุดังนี้
1 ทุนน้อย แพ้ทุนคู่แข่ง
2 ทำเลไม่ดี
3 คู่แข่งเยอะ
4 ขาดความเชี่ยวชาญ
5 ประสบการณ์น้อย
6 ประสิทธิภาพของลูกจ้างต่ำ
7 บางธุรกิจต้องลงทุนสูง
8 ความเสี่ยงสูง
- ซื้อระบบ - ประเภทธุรกิจ แฟรนไซน์ เช่น seven
ธุรกิจแบบนี้มีข้อดีตรงความเสี่ยงต่ำ แต่จะต้องลงทุนสูงมาก
- การตลาดแบบเครือข่าย - Network Marketing (เป็นช่องทางที่จะเป็น
เจ้าของกิจการ ลงทุนน้อยและมีความเสี่ยงต่ำ เป็นโอกาสสำหรับนักล่าฝัน)
I (Investor) - นักลงทุน
- ไม่ได้ทำงานเพื่อเงิน
- มองผลตอบแทนจากการปันผล ดอกเบี้ย
- ซื้อกิจการมาปรับปรุง แล้วขายต่อ

คุณอยากเป็นแบบไหน จะให้ระบบทำงานแทนคุณ หรือ คุณต้องลงมือทำเองตลอดชีวิต

credit: MOMO_EDWANA_AOKI

จะดีไหมถ้าเปลี่ยนรายจ่ายเป็นรายได้ (2)

2010-09-09T10:40:00.000+07:00

ในสินค้าขายตามท้องตลาดทั่วไป ในการขายสินค้า จะมีการแบ่งกำไรออกเป็นส่วนเพื่อกระจายรายได้ โดยกำไรนั้นจะตกไปอยู่กับ ผู้ค้าส่ง ผู้ค้าปลีก และก็มาถึงเรา โดยจะแบ่งเป็นเปอร์เซนดังนี้

นี้ก็เป็นการตลาดแบบเก่าลองคิดดูครับ เราซื้อสินค้าราคา 100% อีก 60% เสียไปกับค่าการตลาด ถ้าเราสามารถเปลี่ยนจากค่าการตลาดมาเป็นรายได้ก็คงจะดี ว่าไหมครับ

จะดีไหมถ้าเปลี่ยนรายจ่ายเป็นรายได้

2010-09-07T23:26:00.000+07:00

ลองนึกดูดีๆทุกๆเดือนที่เราใช้ข้าวของอุปโภคบริโภคกันเราเคยได้รับอะไรคืนมาบ้าง หรือบางครั้งสินค้าที่เราใช้ดีแล้วเราก็ไปบอกเพื่อนว่าอันนี้มันใช้ดีนะ แล้วเราได้อะไรจากการแนะนำบ้าง มีแต่ร้านค้าเท่านั้นที่ได้กำไรจากการขาย ลองนึกดูถ้าเราเปลี่ยนจากการซื้อใช้ทุกๆเดือนให้เป็นรายได้มันจะดีขนาดไหนลองคิดดูครับแล้วผมจะมาบอกอะไรดีๆให้ฟังวันหน้า

ธุรกิจขายตรง แชร์ลูกโซ่ ธุรกิจเครือข่าย ต่างกันอย่างไร

2010-09-07T18:00:00.000+07:00

ธุรกิจขายตรง แชร์ลูกโซ่ ธุรกิจเครือข่าย ต่างกันอย่างไร

ธุรกิจขายตรง
เป็นจุดกำเนิดของธุรกิจทั้ง3รูปแบบเลยก็ว่าได้
ลักษณะการทำธุรกิจ
ธุรกิจขายตรงสังเกตง่ายๆดูที่รายได้หลักของบริษัท จะได้มาจากการขายนั่นเอง
รายหลักได้ของสมาชิกที่ทำธุรกิจขายตรง ก็ได้มาจากเปอร์เซ็นต์จากการขาย
ดังนั้นคนที่จะทำธุรกิจนี้ ต้องเป็นนักขายมือทองทีเดียว จึงจะประสบความสำเร็จได้
รวมไปถึงสินค้าที่นำมาจำหน่ายก็ต้องสุดยอด หรือต้องมีจุดขาย ยกตัวอย่างเช่น ธุรกิจประกันชีวิต
และสุดยอดขายตรงเมืองไทย

แชร์ลูกโซ่ (ความจริงไม่น่าจัดว่าเป็นธุรกิจได้)
แชร์ลูกโซ่นี้ผิดกฎหมายแต่ถ้าจับไม่ได้คาหนังคาเขา ก็ยังลอยนวลกันไป
ลักษณะการทำธุรกิจเข้าใจว่าแชร์ลูกโซ่แบบดั้งเดิมนั้นจะหากินโดยใช้วิธีหาสมาชิกโดยบอกสมาชิกว่าให้นำเงินมาลงขันกัน
เพื่อให้บริษัทนำเงินไปลงทุนโดยที่สมาชิกไม่ต้องทำอะไรเลย ผู้คนจึงให้ความสนใจเนื่องจากเห็นว่าไม่ต้องทำอะไรก็ได้เงินแต่บริษัทเหล่านี้จะให้ผลตอบแทนเฉพาะในช่วงแรกเท่านั้นเพื่อจูงใจให้ผู้สนใจสมัครเป็นสมาชิกมากขึ้นแต่เมื่อมีจำนวนสมาชิกมากขึ้นบริษัทก็จะปิดตัวหายเข้ากลีบเมฆไปเลยโดยที่ผู้เสียหายก็ไม่รู้จะไปเรียกร้องเอาเงินคืนจากใครเนื่องจากตัวบริษัทหรือที่ทำการบริษัทเหล่านั้นไม่มีอยู่จริง
แต่ในปัจจุบันก็ได้มีการดัดแปลงธุรกิจให้มีวิธีการหลากหลายมากยิ่งขึ้นโดยจะทำมาหากินกับการหาสมาชิกเป็นหลัก

แล้วก็หักหัวคิวกันเป็นรายๆไป อาจมาในรูปแบบของการหว่านล้อมแกมบังคับให้ซื้อสินค้าจำนวนมากๆ , ค่าสมัครสมาชิกที่แพง
การต่ออายุสมาชิก ฯลฯ ดังนั้นธุรกิจจึงต้องหาสมาชิกตลอดเวลา ไม่มี สคบ. อย. ประเทศไทย
ส่วน สินค้าของธุรกิจนี้แทบจะไม่มีความหมาย หรือแทบจะไม่พูดถึงกันเลยทีเดียว ส่วนมากจะมีตัวสองตัว หรือเป็นสินค้าที่ไม่ความพิเศษอะไรเลย การทำงานจะไม่สามารถหยุดได้ต้องทำกันไปตลอดถึงจะมีรายได้

ธุรกิจเครือข่าย
ธุรกิจเครือข่ายอยู่ตรงกลางระหว่างขายตรงและแชร์ลูกโซ่
ลักษณะการทำธุรกิจ
ธุรกิจนี้มีสินค้าจำหน่าย แต่ไม่ได้เน้นให้เอาไปขายใคร คือเน้นให้สมาชิกได้ใช้เป็นหลัก
ดังนั้นสินค้าของธุรกิจนี้จะต้องสุดยอดเช่นกันเพื่อให้เกิดการใช้ซ้ำ สินค้าควรมีความโดดเด่น เป็นความต้องการของผู้บริโภค มี อย.ในหลายประเทศยิ่งดี
มีแผนตอบแทนรายได้แก่นักธุรกิจที่ชัดเจน แน่นอน สำหรับธุรกิจเอมสตาร์นั้นแผนสตาร์แมทชิ่งผ่านการรับรองจาก สคบ.เรียบร้อยแล้ว
การทำธุรกิจเครือข่ายจึงมีแรงขับเคลื่อนจากสองทางนั่นคือ
1.มาจากความต้องการใช้ผลิตภัณฑ์เพื่อใช้ในการอุปโภคบริโภค และการอุปโภคเหล่านี้เองที่ทำให้เกิดรายได้สะท้อนกลับมา
2.แรงขับเคลื่อนจากผลตอบแทนในการทำธุรกิจเนื่องจากมีผลตอบแทนที่คุ้มค่า ข้อนี้เองที่เป็นแรงผลักดันตัวสำคัญในการขยายเครือข่ายอย่างรวดเร็ว

โดยส่วนมากแล้วบริษัทที่ทำเป็นเครือข่าย จะสามารถทำเป็นแบบขายตรงได้ด้วย

ดังนั้นบริษัทเดียวกัน คุณอาจจะเห็นสมาชิกบริษัทนั้น มีทั้งสไตล์ขายตรง และสไตล์เครือข่าย

ต่อไปนี้คุณคงไม่สับสนแล้ว เพราะบางท่านก็ยังไม่รู้ตัวว่าทำทั้ง 2 สไตล์เลย

ที่มา : aim4star

การสร้างธุรกิจเครือข่าย

2010-09-06T15:57:00.000+07:00

แนวทางการสร้างธุรกิจเครือข่าย

เครือข่ายแบบง่ายๆ ในขั้นตอน การแนะนำ
หรือการสปอนเซอร์ผู้มุ่งหวังอย่างมีประสิทธิภาพ
โดยไม่ต้องมีค่าใช้จ่ายมากนัก
โดยจะมีขั้นตอน ดังนี้

1. รวบรวมรายชื่อเป้าหมายและเสนอขายผลิตภัณฑ์วิธีที่นิยมมาก
ก็คือการคัดรายชื่อจากเพื่อน ๆ และคนที่เรารู้จักนั้นเอง โดยนำรายชื่อดังกล่าวมาวางแผน และจัดแบ่งกลุ่มให้รายชื่อที่ได้รวบรวมไว้ตาม
ความเป็นไปได้ในการสนใจ โดยการหาข้อมูลเพิ่มเติมของแต่บุคคลซึ่งอาจจะหาได้จากกันพูดคุย
สอบถามโดยตรงกับบุคคลนั้นๆ หรือสอบถามเพื่อนคนอื่นๆ เช่น กลุ่มที่สนใจมากสามารถพิจารณาจากกลุ่มพนักงานเงินเดือนที่ไม่พอใจกับงานที่ทำอยู่ ในปัจจุบัน กลุ่มนักศึกษาที่กำลังจะจบการศึกษา
หรือกำลังหางานอยู่ กลุ่มคนที่ออกจากงาน เป็นต้น
2. คัดผู้มุ่งหวังที่สนใจในการทำธุรกิจ เพื่อเป็นการไม่เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ จึงจำเป็นต้องคัด
ผู้มุ่งหวังที่สนใจทำธุรกิจ โดยทำการคัดผู้มุ่งหวังจากรายชื่อที่เราได้มาในข้อ 1 ว่าเขาสนใจในการทำธุรกิจร่วมกับเรามากน้อยเพียงใด

- การชวนโดยตรงโดยการโทรศัพท์ อีเมล์ หรือจดหมายเชิญประชุม และพิจารณาจากการตอบรับของเขา
ว่าสนใจหรือไม่วิธีนี้มีข้อดีคือ ไม่ยุ่งยาก แต่จะได้ผู้มุ่งหวังน้อยราย เนื่องจากธรรมชาติของคน
จะมีกำแพงป้องกันตัวเองและยิ่งเป็นยุคสมัยนี้แล้ว คนกลัวจะโดนหลอก
บางคนแค่ชวนว่าจะแนะนำธุรกิจให้ก็วางสายเสียแล้ว ดีไม่ดีจะเสียเพื่อนเอาง่ายๆ ดังนั้นไม่ควร
รีบชวนในครั้งแรก ควรติดต่อกันก่อนสักพัก และค่อยเปิดโอกาสทางธุรกิจให้แก่บุคคลที่เราคิดว่าเขาสนใจจริง

- ให้เขาลองใช้ผลิตภัณฑ์ของเราก่อน เช่น โดยการบอกต่อแก้ไขปัญหาสภาพผิวให้เขา
หรือ แนะนำผลิตภัณฑ์เพื่อให้เขาใช้ทดแทนที่ใช้อยู่ปัจจุบัน เมื่อเขาเปิดใจกับผลิตภัณฑ์แล้ว
ลองให้เขาเริ่มแนะนำผลิตภัณฑ์ให้เพื่อนคนอื่นๆ โดยเราจะให้ค่า แนะนำสินค้าแก่เขา โดยวิธีนี้เราสามารถดูได้ว่าเพื่อนหรือคนรู้จักของเราคนไหนที่มีสามารถ และเริ่มสนุกกับการขาย สินค้า ซึ่งวิธีนี้จะทำให้เราพบบุคคลที่เราต้องการ และเขาก็ยินดีที่จะทำธุรกิจกับเรา จะเห็นได้ว่าข้อดีก็คือสามารถหา
ผู้มุ่งหวังที่มีความสามารถได้ แต่ก็มีข้อเสียเพราะจะต้องใช้เวลามากกว่าวิธีแรก

3. แนะนำธุรกิจและแผนการขยายธุรกิจ
การแนะนำธุรกิจและอธิบายแผนการขยายธุรกิจถือว่าเป็นขั้นตอนที่มีความสำคัญที่สุดที่จะทำให้การขยายธุรกิจประสบความสำเร็จโดยหลังจากที่ได้ผู้มุ่งหวังจากขั้นตอนที่ 2 แล้ว จำเป็นที่จะต้องแนะนำธุรกิจและแผนการขยายธุรกิจ เพื่อที่จะให้เข้าใจถึงวิธีการทำงานนั้นเอง ก็เหมือนการเป็นแม่แบบนั้นเอง อะไรก็ตามที่แม่ทีมแนะนำสายงานก็จะนำไปปฎิบัติและแนะนำต่ออย่างนั้น
ดังนั้นจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเป็นต้นแบบที่ดี จึงจะต้องมีความรู้จริงเรื่องความเป็นมาของบริษัผลิตภัณฑ์ และแผนการจ่ายผลตอบแทน ตามที่ได้รับการอบรมจากบริษัทฯ อย่างถ่องแท้ เพื่อที่เวลาไปแนะนำผู้มุ่งหวังคนอื่นๆ ต่อจะได้ประสบความสำเร็จ โดยเริ่มจาการแนะนำธุรกิจและแผนตลาดให้ผู้มุ่งหวังเกิดความเชื่อมั่นกับบริษัทฯ และทราบว่าบริษัทฯที่ตัวเองจะร่วมธุรกิจนั้นมีความเป็นมาเป็นอย่างไร และก็ต่อด้วยผลิตภัณฑ์ ของบริษัทฯ แบบย่อๆ พร้อมจุดเด่นเมื่อเปรียบเทียบกับผลิตภัณฑ์อื่นๆ ที่มีอยู่ในตลาดทั่วไป หลังจากนั้นจึงเริ่มแนะนำแผนการตลาด (การจ่ายผลตอบแทนและผลประโยชน์ต่าง ๆ)
ตลอดจนวิธีการขยายธุรกิจเครือข่ายของบริษัทฯ ซึ่งจำเป็นต้องมีแผนงานที่สามารถมองเห็นผลตอแทนได้อย่างชัดเจนทั้งนี้เพื่อเป็นการให้ข้อมูลผู้มุ่งหวังใช้ในการตัดสินใจว่าตนเองสามารถที่จะร่วมธุรกิจได้หรือไม่

4. การจัดประชุมและการอบรม

เพื่อเป็นการกระจายข่าวสาร ความรู้ ตลอดจนเทคนิค
การทำธุระกิจเครือข่าย
ในการรวมผู้จำหน่ายอิสระจำนวนมากๆ มาพร้อมๆ กัน แทนที่จะไปแนะนำเป็นรายๆ ซึ่งจะทำให้เสียค่าใช้จ่ายสูงกว่า
- สถานที่ที่ใช้ในการจัดประชุมและอบรม ควรเป็นสถานที่ ที่แลดูน่าเชื่อถือและได่มาตราฐาน เนื่องจากธุรกิจ เครือข่าย จำเป็นต้องเน้นภาพลักษณ์ และความเป็นมืออาชีพ ซึ่งประกอบไปด้วยบรรยากาศ อุณหภูมิ แสง เสียง การใช้อุปกรณ์ที่เหมาะสม/ทันสมัย เป็นต้น
- หัวข้อที่ใช้ในการอบรม ควรมีหลักสูตรการอบรมหลากหลาย
เช่น การอบรมสำหรับสมาชิกใหม่ การอบรมผลิตภัณฑ์เฉพาะกลุ่ม หรือการอบรมวิธีการสร้างธุรกิจเฉพาะกลุ่ม เป็นต้นให้เหมาะกับกลุ่มผู้ฟัง เพื่อจะได้มีประสิทธิภาพสูงสุด
- ผู้ดำเนินรายการ (M/C) ควรจะจัดให้มี 2 คน ผู้ชายและผู้หญิง
เพื่อความสมบูรณ์ของบรรยากาศ การสร้างธุรกิจ และอารมณ์ของผู้ฟัง
- ผู้บรรยายในแต่ละหัวข้อ จะต้องมีความกระตือรือร้น มุ่งมั่น ตั้งใจ และการนำเสนอที่ไม่น่าเบื่อ

5. การติดตามและประเมินผล

ติดตามลูกทีมเราว่ามีการใช้จ่ายหรือดำเดินงานหรือป่าว ถ้ามีปัญหาอะไรก็ลงไปแก้ไขตามจุดนั้นๆ

ความน่ากลัวของธุรกิจเครือข่าย

2010-09-01T00:20:00.000+07:00

หลายคนกลัวกับการทำธุรกิจเครือข่ายกลัวจะเสียเพื่อนกลัวว่าจะไม่มีใครคบ ผมก็กลัวเหมือนกันตอนแรก แต่ผมกลัวไม่มีจะกินมากกว่า กลัวจะใช้ชีวิตไม่มีความสุข กลัวไม่มีเวลาอย่กับครอบครัว กลัวไม่ได้ทำตามสิง่ที่ฝัน มันจึงทำให้ผมได้คิดว่าจะทำอย่างไรให้ความกลัวเหล่านี้หายไป อย่าคิดกลัวกับสิ่งที่มันยังไม่เกิด คุณคิดว่าถ้าบอกธุรกิจนี้ไปแล้วเพื่อนจะเกียจ ทั้งที่ยังไม่ได้ลองบอกไป อย่าคิดแทนคนอื่น เราลองเล่าเห็ตผลที่เราทำส่งที่เราได้ตอบแทนจากการทำธุระกิจ ถ้าเพื่อนหรือคนที่เรารู้จักไม่ชอบก็ไม่เป็นไรเพราะเราแค่มาหยิบยื่นสิ่งดีๆให้ แต่เรากับเขาก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ หลายคนอาจรู้สึกว่าธุรกิจเครือข่ายมันหลอกลวง ที่ว่ามันทำได้เป็นแสนเป็นล้าน บางตนเห็นว่าไม่เห็นได้ตามที่พูดเลย ก็เลยมองว่ามันหลอกลวงหรือโกหก ผมว่าคนที่เขาไม้สำเร็จเพราะเขายังไม่เต็มที่กับมัน คุณลองเต็มที่กับมันให้ระบบการทำงานของมันทำงานได้เต็มที่สักวันมันจะสร้างสิ่งมหัศจรรย์ให้กับคุณรับรอง อย่ากลัวที่จะพูด อย่าอายที่จะทำ

ธุรกิจเครือข่าย

2010-08-31T23:50:00.000+07:00

ธุรกิจเครือข่ายได้ยินชื่อแล้วสำหรับบางคนอาจรู้สึกเบื่อไปเลย ผมตอนแรกก็เบื่อเหมือนกันเพราะไม่เคยจะสำเร็จกับธุรกิจแบบนี้ซะที แต่ผมก็ต้องมาลองคิดดูใหม่ เมื่อผมมาลองคิดดูว่าจะมีธุรกิจหรืองานแบบไหน ทำเงินมหาศาลโดยที่คุณไม่ต้องมาทำงานหนักใช้เพียงแค่ปากพูด ทำงานวันละไม่กี่ชั่วโมงลงทุนไม่กี่พันบาท แต่สิ่งที่ได้ตอบแทนมากับหมาศาล(ถ้าคุณทำได้ มันก็ไม่ยากนะถ้าคุณตั้งใจทำมัน)บางครังมันอาจมากว่าเงินจากงานที่คุณทำประจำอยู่ก็ได้ ลองคิดดูคนเราทำงานประจำเกือบทั้งชีวิตเพื่อสร้างความมั่งคั่งให้กับตัวเอง โดยยอมเสียเวลาเกื่อบทั้งชีวิตเพื่อหาสิ่งที่คุณต้องการ ลองคิดดูนะครับ นี้ชีวิตผมนะ เรียนจบปวส ช่าง เงินสตาร์ทตอนจบใหม่ๆ ประมาณ 15000-20000(ประมาณเอานะครับดีไม่ดีอาจน้อยกว่า) รวมค่าบ้านค่ารถ ค่าสวัสดิ์การอื่นๆ เดือนหนึ่งใช้อะไรบ้าง ลองคิดดู แล้วถ้าผมอยากเก็บเงินซื้อรถซื้อบ้านผมต้องเก็บเงินเท่าไหร่ถึงจะได้ต้องเป็นหนี้สินเท่าไหร่ ต้องทนทำงานทุกๆวันตั้งแต่เช้าจนเย็น ต้องทนต่อแรงกดดัน จากสภาพแวดล้อมต่างๆ นึกแล้วน่าสนุก แต่ผมก็ไม่อยากจะเจอแบบนี้ ผมนึกถึงตัวเองในสภาพมนุษย์เงินเดือน เวลาการใช้ชีวิตอันแสนสบายของผมคงหายไปประมาณ 8 ชั่วโมงเพื่อไปนั่งทำงาน แถมมีเวลาใช้ชีวิตกับครอบครัวน้อยลง ลองคิดดูดีๆครับคุณจะใช้เวลาครื่งชีวิตเพื่อหาเงินหรือใช้เวลาครึ่งชีวิตเพื่อใช้เงิน