தூறல் கவிதை

இது என்ன தலைப்பு?

2012-01-20T17:23:00.000+05:30

மரங்கொத்திச் சிரிப்பு என்கிற என் கவிதைகள் தொகுப்பு நூலின் தலைப்பைப் படித்த சில நண்பர்கள் ‘அப்படின்னா என்ன?’ என்று கேட்டனர். நண்பன் இசை கூட கேட்டார். இசைக்கு நான் சொன்னேன்.’மரங்கொத்திப் பறவை போடுற சத்தம் எக்காளமா சிரிக்கிற மாதிரி இருக்கும். ஆனா, அதை சிரிக்கிறதுன்னு சொல்லலாமான்னு எனக்கு சந்தேகம் இருந்துட்டே இருந்தது.

தகவல் பிழையாக ஆகிவிடக்கூடாதேன்னு யோசிச்சிட்டிருந்தேன். அதுக்கப்புறம், தி.ஜானகிராமனோட மோகமுள் நாவலை நான் இப்போதான் படிச்சு முடிச்சேன். அதுல ஒரு இடத்துல மரங்கொத்தி சிரிப்புன்னு வரும். இப்போ உன்னோட உறுமீன்களற்ற நதியாகட்டும், இளங்கோகிருஷ்ணனோட காயசண்டிகை தலைப்பாகட்டும். எத்தனை பேருக்கு அர்த்தம் தெரியும்? ’உறு’ ங்கிற வார்த்தைக்கு சரியான அர்த்தம் என்னன்னு உன்னோட கவிதைத் தொகுப்பை படிச்சதுக்கப்புறந்தான், தேடிப்படிச்சி தெரிஞ்சிக்கிட்டேன். அதுபோல இதுவும் இருக்கட்டும்’

எப்படி ஒரு கவிதைக்குள் பொருத்தமாக குழந்தைகள் இடம்பெறும்போது, அந்தக் கவிதைக்கு ஒரு நெகிழ்ச்சி வந்துவிடுகிறதோ அதேபோல் பொருத்தமாக பறவைகள் வந்துவிட்டாலும், அந்தக் கவிதைக்கு சிறகுகள் முளைத்துவிடுகிறது என்பேன்.

மரங்கொத்திச் சிரிப்பு என்கிற வரி என்னுடைய ஒரு கவிதையில், நான் செம்மையாக்கம் செய்யும்போதுதான் இடம்பெற்றது.அகநாழிகை இதழில் வெளியாகியிருந்த கவிதையில் திருத்தம் மேற்கொள்வதற்குமுன் பின்வருமாறு இருந்தது. (ஓரளவு, நல்ல வரவேற்பைப் பெற்ற கவிதை இது. கீழே கவிதை முழுமையாக இல்லை)

கடற்கரை வெளியில்

ஒருவன் தன் மகனை

உயரத் தூக்கி வீசி

பிடித்து

வீசி

பிடித்து

விளையாடிக்கொண்டிருந்தான்

அச்சமற்ற குழந்தையின்

முகத்தில் மகிழ்ச்சியலை

................................

இவ்வரிகளை இவ்வளவு தட்டையாகச் சொல்லாமல் வேறெதாவது செய்யவேண்டும் என்று யோசனையிலிருந்தேன்.

அலுவலகத்தில் மழை சற்று பெய்து ஓய்ந்திருந்த ஒரு தேனீர் நேரத்தில் தனியாக அமர்ந்திருந்தபோது அசரீரி போல் மரங்கொத்திப் பறவையின் சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது. குதூகலமாகிவிட்டேன்.திருத்திய பிறகு வந்த வரிகள் இப்படி

கடற்கரை வெளியில்

ஒருவன் தன் மகனை

உயரத் தூக்கி வீசி

பிடித்து

வீசி

பிடித்து

விளையாடிக்கொண்டிருந்தான்

முதல் பறத்தலை ருசித்த

மழலைப்பறவையின்

அச்சம் விலக்கியிருந்த கெக்களிப்பில்

மரங்கொத்திச் சிரிப்பலை

...

பொதுவாக என்னுடைய கவிதைகளில் உவமைகள், அலங்காரங்கள் இருப்பதில்லை. நேரடியாகவும், எளிமையாகவுமே இருக்கும். அந்த வகையில் நான் உவமையாய்ச் சொன்ன அரிதான ஒன்றாக இவ்வரி இருக்கிறது. தனித்துவமான தலைப்பாகவும் இருக்கும் என்று மரங்கொத்திச் சிரிப்பு என்று பெயர் தேர்ந்தெடுத்தேன்.

மரங்கொத்திச் சிரிப்பு என்கிற வரியை கூகிளில் தட்டச்சி தேடினால் ஒரு வலைப்பக்கம்கூட விடையாகக் கிடைக்கவில்லை. ஆனால், ஆங்கிலத்தில் இதே அர்த்தம் கொண்ட வரியைத் தேடியபோது,இவ்வரி மிகவும் புகழ்பெற்றதாக தெரிகிறது. இப்போது தமிழிலும் இந்தக் குறை நீங்கும் என்று உங்களையெல்லாம் நம்பிச் சொல்கிறேன்.

2 நாட்களுக்கு முன், காலையில் தொலைக்காட்சியில் ஓடிக்கொண்டிருந்த ஒரு பாட்டின் வரிகளை கவனித்தபோது ஆச்சரியமாகிவிட்டது. என் தனித்துவமான தலைப்புக்கு வந்த சோதனையைப் பாருங்கள். ராஜாதி ராஜா படத்தில் வருகிற பாடல்.

சிலுசிலுவென குளிரடிக்குது அடிக்குது

சிறு அரும்புகள் மலர் வெடிக்குது வெடிக்குது

வனம் விட்டு வனம் வந்து

மரங்கொத்திப் பறவைகள்

மனம் விட்டுச் சிரிக்கின்றதே

மலையாளக் கரையோரம்..

கூகிளில் நான் தேடியவரை இப்பாடலை எழுதியவர் பெயர் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. பிறகு, பாடலை எழுதியவர் கவிஞர் வாலி என்ற தகவலை கவிஞர் மகுடேஸ்வரனிடம் கேட்டு அறிந்தேன்

Blurb

2012-01-06T18:18:00.000+05:30

இது நான் (ச.முத்துவேல்)செல்பேசி 9865685470

என்னுடைய முதல் கவிதைத் தொகுப்பான ‘மரங்கொத்திச் சிரிப்பு'' தொகுப்புக்கு நண்பர் கவிஞர் இசை அளித்துள்ள பின்னட்டை வாசகங்கள் (Blurb). இசைக்கு நன்றிகளுடன்...

‘'இக் கவிதைகள் அனுபவமாக கடல்களை நீந்திக் கடக்கவோ, மலைகளைத் தாவிக்குதிக்கவோ அவசியமில்லை. தினசரி வாழ்வின் மனிதர்களையும், காட்சிகளையும் கவித்துவத்தின் கண்களால் திருகியெடுத்துச் சேர்த்தவை இவை.இக் கவிதைகளின் சத்தியம், மேதாவிலாசத்தின் கண்களை அடைத்துக்கொண்டு எழுகிறது.ஒரு வளர் இளம் கவியின் நம்பிக்கையூட்டும் முதல் தொகுப்பு என்று இதற்கு உறுதி சொல்லலாம்''.
-இசை

மழலைப்பறவையின் முதல் பறத்தல்

2012-01-05T17:54:00.000+05:30

மரங்கொத்திச் சிரிப்பு

கவிஞர் ஸ்ரீநேசன் ஒரு விமர்சன அரங்கில் பேசும்போது சொன்னார், ‘ஒரு தொகுப்பில் ஐந்து நல்ல கவிதைகள் இடம்பெற்றுவிட்டாலே, அந்தத் தொகுப்பு வெற்றி பெற்றதாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்’ என்று. நானும் இதையே ஆதாரமாகக்கொண்டு என்னுடைய கவிதைத் தொகுப்பை உங்கள் முன் வைக்கின்றேன். நிச்சயம் நல்ல கவிதைகளின் எண்ணிக்கை ஐந்தைத்தாண்டும். ’’ மரங்கொத்திச் சிரிப்பு’’ என்பது நூலின் தலைப்பு. உயிர் எழுத்து பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கிறது. 80 பக்கங்கள். விலை ரூ.60

சராசரியான உலகியல் வாழ்க்கையோடு சேர்த்து, அல்லது அதிலிருந்து சற்று விலகி, நான் வேறொரு வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தது அண்மையில்தான். இலக்கியத்தை அறிதல், இலக்கியத்தின் வழி அறிதல் எனும் வாழ்க்கைப்பாதையே அது.தோராயமாக 2007 லிருந்தே என் வாசிப்பும், எழுத்தும் துவங்கியிருக்கிறது. என் முதல் கவிதைக்குள்ளேயே அப்போது நடமாடத் தொடங்கும் வயதிலிருந்த என் மகன் வந்துவிடுகிறான். 2007 ஆகஸ்டில்தான் என்னுடைய முதல்கவிதையே வெளிவந்தது. குங்குமம் வார இதழ், வாசகர் கவிதைத் திருவிழா ஒன்று ஏற்பாடு செய்து கவிஞர் வைரமுத்து அவர்களை நடுவராக நியமித்து இருந்தது. கிட்டத்தட்ட 100 கவிஞர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். அவர்களில் நானுன் ஒருவன். நான் அப்போதுதான் கொஞ்சம் வாசிக்கத்துவங்கி , சில கவிதைகளைப்போல் எழுதிப்பார்த்துக்கொண்டு, நண்பர் புது.மு. சுந்தரத்திடம் காண்பித்துக்கொண்டிருப்பேன். அந்நேரத்தில் நான் எழுதியிருந்த ஒரு கவிதையை சுந்தரம் பாராட்டவே, அதைக் குங்குமத்திற்கு அஞ்சல் அட்டையில் எழுதி அனுப்பினேன். அது வைரமுத்து அவர்களால் தேர்வாகி வெளியாகியதும், அதன் பிறகு தேர்ந்தெடுத்தக்கப்பட்ட கவிஞர்களை சென்னையில் வைரமுத்து அவர்கள் சந்தித்து பாராட்டுவிழா எடுத்ததும், பரிசுகள் , அறிவுரைகள், ஆலோசனைகள் அளித்ததும் எனக்கு மிகுந்த உற்சாகத்தை தன்னமிக்கையை அளித்தன. அந்த முதல்வெற்றியும், அது அளித்த உற்சாகமும் உந்துதலுமே இன்றுவரையிலான என் தேடலுக்கான ஊக்கசக்தியாக அமைந்தது, என்னுடைய நற்பேறுதான்.அதன் பிறகுதான் வைரமுத்து எழுதிய புத்தகங்களையேகூட தேடி படிக்க ஆரம்பித்தேன். இதுதான் என் வாசிப்பு நிலை. இத்தனைச் சிறிய காலத்திற்குள் எனக்குள் ஏற்பட்ட மாற்றங்களை நான் கவனித்துக்கொண்டே வருகிறேன். வாழ்நாளை நிறைய வீணடித்துவிட்டோமே என்று மனம் ஏங்குகிறது. 30 வயதிற்குப் பிறகு ஒருவன் கொண்டு வருகிற கவிதைத் தொகுப்பு என்று பார்க்கமுடியாத வகையில், இலக்கியத்தில் நான் துவக்கப்பள்ளி மாணவன் என்கிற நிலையிலேயே இருக்கிறேன். ஆனாலும் நன்றாகப் படிக்கும் மாணவன் என்று வேண்டுமானால் சொல்லிக்கொள்வேன்.

நான் வாசிக்க ஆரம்பித்த புதிதிலேயே, நவீன இலக்கிய அறிமுகம் நண்பர்கள் மூலம் ஏற்பட்டுவிட்டது. எனவே, முறையான வாசிப்புத் தளம் இல்லாமல், நேரடியாக நவீன இலக்கிய வாசிப்புக்குள் சென்று சேர்ந்துவிட்டேன். துவக்கத்தில் மிகவும் தடுமாற்றமாகவே இருந்தது. ஆனால், நான் தீவிர வாசிப்பை மேற்கொண்டேன். மேற்கொண்டு வருகிறேன். அந்த வகையில் வாசிப்பே எனது முதன்மையான வேலையாகியிருக்கிறது. அந்தவகையில், என் வாசிப்பின் பக்க விளைவுகளும், புறச்சான்றுகளுமே என் கவிதைகள். நான் வேறெப்போதும், வேறெதிலும் இவ்வளவு கடின உழைப்பை இதுவரையிலும் செலுத்தியதேயில்லை. வாசிப்பின் மீதான என் தீவிர ஆர்வத்திற்கு உடல் ஒத்துழைக்கவில்லை என்கிற சூழலிலும்.

என்னுடைய வாசிப்பினால், இலக்கியம் பற்றிய புரிதல்களும், தீர்மானங்களும் ஒவ்வொரு நாளுமேகூட மாறியபடியேயிருக்கின்றன. அதாவது, அவை முன்னேறிக்கொண்டிருக்கின்றன என நான் எண்ணுகிறேன்.

நான் வாசிக்கத்துவங்கியபோது என்னை மிகவும் கவர்ந்தவை எளிய கவிதைகள்தான்(plain poetry). அலங்காரங்கள், உவமைகள் அற்ற எளிய கவிதைகளையே நானும் எழுதத்துவங்கினேன். அல்லது அதுதான் எனக்குக் கைகூடியது என்றும் சொல்லலாம். ‘’கவிதையின் அனாவசியமான இறுக்கங்களைத் தளர்த்துவதுதான் இன்று நம் முன் இருக்கும் சவால்’’ என்கிற மனுஷ்யபுத்திரனின் வாக்கும், பழமலய் அவர்களின் கவிதைகளும் என்னை துவக்கத்தில் வழி நடத்தியது எனலாம். நானும் சவாலில் பங்கேற்றுக்கொள்ள ஆசையை ஏற்படுத்திக்கொண்டேன். அதன்வழி எளிய கவிதைகளையே எழுதினேன்.

ஆனால், அண்மையில், மிக அண்மையில்தான் கவிதை பற்றிய என் புரிதலில் சிறு மாற்றம் ஏற்பட்டது. தளர்த்திக்கொண்டேன் என்றுகூட சொல்லலாம். மரபு இலக்கியங்கள், பக்தி இலக்கியங்கள் ஆகியவற்றை படிக்கத் துவங்கியபோது, எனக்குள் ஏற்பட்ட தீர்மானம் இது. அழகான பொய்கள் கவிதையில்தான் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. (ஆனால், அழகான பொய்கள்தான் கவிதையையேத் தீர்மானிக்கின்றன என்கிற கருத்து எனக்கு இல்லை.) எனவே, கவிதை என்கிற தனித்துவமான வடிவம் என்பது அதன் உள்ளடக்கத்திற்கு அப்பால்,அழகிய பொய்கள், அலங்காரங்கள், மிகைப்படுத்துதல், புதிய சொல்லிணைவுகள், சொல்லுடைப்புகள், சிறப்பான புதிய உவமைகள் ஆகியவற்றை ஒரு கவிஞன் கொடையாக அளிக்கவேண்டிய இலக்கிய வடிவம்தான் என்றும் ஆனால் அதேவேளையில் இவை கட்டாயமில்லை என்பதும் என் தற்போதைய தீர்மானம். இந்தத் தீர்மானத்தின்படியே, என்னுடைய கவிதைகளைத் தொகுப்பாக்கும் இவ்வேளையில், என் பழைய கவிதைகளில்கூட சிற்சில மாற்றங்களை நான் செய்திருக்கிறேன். அவை சில இடங்களில் முதிர்ச்சியில்லாமலும், சில இடங்களில் நன்றாகவும் அமைந்திருக்கிறது.

’வெள்ளத்தனைய மலரின் நீட்டம்’ என்கிற வரியை நான் அடிக்கடி எண்ணிக்கொள்வேன். என்னுடைய கவிதைகளைப் படிக்கும்போதும் அப்படியே. என்னுடைய கவிதைகள் என்னுடைய வாசிப்புக்கு ஏற்றவாறு மாற்றமடைந்துகொண்டிருப்பதாக நான் நம்புகிறேன். என் பெருமதிப்பிற்குரியவர்கள் வைரமுத்து துவங்கி ஜெயமோகன் வரை , இன்னும் சிலராலும், நான் கவிஞன் என்று விளிக்கப்பட்டமையே என்னுடைய இது நாள் வரையான சாதனையாகக் கருதுகிறேன்.

தூறல்கவிதை(http://thooralkavithai.blogspot.com) எனும் இந்த வலைப்பூ வழியாக என் செயல்பாடுகளுக்கு அன்பும், ஆதரவும், ஆலோசனைகளும், கண்டனங்களும் அளித்து உதவிய அனைவரையும் இவ்வேளையில் நன்றியோடு நினைவுகூர்கிறேன். ‘அவரைப் பார்க்க ஆசை’ என்கிற என் கவிதையை கருப்பொருளாகக் கொண்டு சிறுகதைப் போட்டி ஒன்றை இணைய உலகில் நடத்திய கவிஞர் லாவண்யா சுந்தரராஜன் அவர்களுக்கும் ,உறுதுணையாய் இருந்த நண்பர்களுக்கும் நன்றி.உயிர் எழுத்து இதழில்’ புத்தாயிரம் ஆண்டுக்குப் பிறகான கவிஞர்கள்’ கட்டுரையில் கவிஞர் கரிகாலன், என் பெயரையும் சேர்த்து, தன்னுடைய நம்பிக்கையை தெரிவித்திருந்தார். கரிகாலன் அவர்களுக்கு நன்றி. அதேபோல் உயிர் எழுத்து இதழில் ஐந்தாம் ஆண்டு துவக்கத்தை முன்னிட்டு தலையங்கம் எழுதியிருந்த ஆசிரியர் சுதீர் செந்தில் என் பெயரைக் குறிப்பிட்டிருந்தது நன்றிக்குரியது. இலக்கியத்தில் என்னுடைய பேசுபொருளாகவே அமைந்துவிட்ட எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் என்னுடைய ‘ நீ-யும்’ என்கிற கவிதையை பாராட்டி அவருடைய வலைத்தளத்தில் ‘ உறவுகளின் ஆடல்’ என்கிற கட்டுரையை எழுதி என்னை வியப்பிலும், உற்காகத்திலும் ஆழ்த்தினார். என்னுடைய வளர்ச்சியில் அவருடைய எழுத்துச் செயல்பாடுகள் பெரும்பங்களிப்பவை என்பதை நன்றியோடு குறிப்பிடுகிறேன். இலக்கியப் பள்ளியில் கற்பதில் ஏற்படும் சந்தேகங்களுக்கெல்லாம் அவ்வப்போது எழுத்தாளர் பாவண்ணன் அவர்களிடம் வீட்டுப்பாடம் பயின்று தெளிவதுண்டு. இப்போது என் தொகுப்பிற்கு ஆலோசனைகளையும், தெரிவுகளையும் பொருத்தமான ஒரு அணிந்துரையும் வழங்கி சிறப்பித்திருக்கிறார்.பாவண்ணன் அவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி. என் படைப்புகளை வெளியிட்ட இதழ்களுக்கு நன்றி. இந்தத் தொகுப்பு வெளிவர துணைபுரிந்த கவிஞர் சமயவேல் அவர்களுக்கும், பதிப்பாளர், கவிஞர் சுதீர் செந்தில் அவர்களுக்கும் மனமார்ந்த நன்றி. கவிதைகளைத் தணிக்கைசெய்து தேர்வு செய்தும், சிறிய அளவில் ஆனால் சிறப்பான அளவில் திருத்தங்களைச் செய்தும், பின்னட்டை வாசகங்கள் எழுதித் தந்தும் உதவிய நண்பன், நான் கொண்டாடும் என் மனதிற்குகந்த கவிஞன் இசைக்கும் நன்றியோடு, முத்தங்களும்.

மரங்கொத்திச் சிரிப்பு( கவிதைகள்)

உயிர் எழுத்து பதிப்பகம்

பக்கங்கள்:80

விலை ரூ.60

2011-10-31T20:03:00.000+05:30

பால் கொடாத முலைகள்

தேவாலய வாசலில் பேருந்து நின்றதும் இறங்கி சிவப்பு நிற கோபுரத்தைப் பார்த்தேன். பள்ளியில் படித்தபோது சர்ச்சுக்குள் போய்வந்ததுண்டு. இரண்டு மூன்று மாதங்களுக்கு ஒருமுறை என சொந்த ஊருக்கு வரும்போது, இப்படி நடந்துகொண்டே ஊரை வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டுப்போவதும், என்னென்னெவோ ஞாபகத்தில் வந்துபோவதும் நல்ல சுகமான அனுபவம்தான். பரவாயில்லையே! ஊரில் ட்ராஃபிக் சிக்னல் விளக்குகள் எல்லாம் அறிமுகமாகிவிட்டிருக்கிறதே! எப்போதும் இரவில்தான் ஊருக்கு வருவது. பகலில் ஊரிலிருந்து திரும்பி பையுடன் எங்கள் தெருவில் நடக்கும்போது ஏதோவொரு கூச்சம்.ஏதோ எல்லோரும் தன்னையே பார்ப்பதுபோல் ஒரு உணர்வு.வெறும் உணர்வு என்று மட்டும் சொல்லிவிடவும் முடியாதுதான். அப்படித்தான் பார்ப்பார்கள். அதுவுமில்லாமல், வேலைமுடிந்து கிளம்பிவர இரவாகிவிடும். தோராயமாக 5 மணி நேர பயணம். மலையடிவாரத்தில் இருக்கும் தெரு. மேடான தெருவின் முனையிலேயே கதிர், சரவணன், சங்கர் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். என்னைப் பார்த்ததும் உற்சாகமாகக் கத்தினார்கள்.’வாடா. மெட்ராஸ்காரா, வா. எந்நேரத்துக்கு வர்ற? மணி இப்பவே எட்டரை ஆவுது.இதுக்கப்புறம் நீ வீட்டுக்கு போயிட்டு, பேசிட்டு, சாப்ட்டுட்டு வர்றது எப்போ? நாம சினிமாவுக்கு போறது எப்போ?’என்று அடுக்கிக்கொண்டே போனான், சங்கர். ’இதோ வந்துர்றேன் இருடா.வீட்டுல நான் என்ன பேசப்போறன். போய் பைய வச்சிட்டு, கொஞ்சமா சாப்பிட்டுட்டு வரவேண்டியதுதான.கால் மணி நேரமே அதிகம். டைம்தான் இருக்குதே.சரி,எந்த படத்துக்கு போலாம்னு முடிவு பண்ணி வச்சிருக்கீங்களா?’ என்றேன். ‘ஆஆங்.அதெல்லாம் முடிவு பண்ணித்தான் வச்சிருக்கிறோம். நீ எதாவது படத்தைமுடிவு பண்ணிக்கினு வந்திருப்பயே. வேணாண்டா சாமி. நீ பாக்குறமாதிரி அழுவற படமெல்லாம், வேணும்ன்னா இதோ இருக்கிறான் பாரு,உன் ஆளு. சரவணன். அவந்தான் உனுக்கு சரி. அவனக்கூட்டிக்கிட்டு நாளைக்கிப் போயிக்கோ.இப்போ நீ போயிட்டு சீக்கிரமா வர்ற வழியப் பாரு, ராசா.” என்று கோபால் சொன்னதும் எல்லோரும் சிரித்தனர். நான் மெல்ல சரவணனை பார்த்தேன். கேலியை ஏற்கும் பாவனையில் மெலிதாகச் சிரித்தான். நானும் சிரித்துக்கொண்டே ’ சரி, இதோ வந்துர்றேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு பையை தோளில் மாட்டியபடி வீடு நோக்கி நடந்தேன். என் முகத்தில் சிரிப்பு சட்டென்று காணாமல்போய் ஒருவித இறுக்கம் கொண்டது அல்லது கொள்ளவைத்தேன் அல்லது இரண்டுமே.

வீட்டிற்குள் நுழையும்போதே அம்மா நடையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். தங்கை உள்ளே பாயில் படுத்துக்கொண்டிருந்தாள். இன்னும் தூங்கியிருக்கவில்லை. நான் வந்திருப்பதை அவளும் பார்த்திருந்தாள். ‘ சாப்பாடு எடுத்து வைக்கட்டுமாடா?’ என்றாள் அம்மா. அந்தக் குரலில் இருக்கும் பாவனையே வெறுப்பேற்றியது.

’ம்’

தட்டின் முன் அமர்ந்தேன். ரேஷன் அரிசிச் சோறு ஆறிப்போயிருந்தது. ஒரேயொரு குழம்பு மட்டும். கோபம் கோபமாக வந்தது. இதெல்லாம் நாடகம். ஃப்யூஸ் போன பல்புகளைகூட மாற்றாமல் அப்படியே விட்டுவைத்திருப்பாள். நான் போன அன்றுதான் வீட்டிலிருக்கும் சில்லறை செலவுகளையெல்லாம் செய்வது.டூத் பேஸ்ட், சோப், ப்ரஷ் இன்னும் மற்றவை. நல்ல சாப்பாடு சாப்பிடுவதற்குக்கூட வக்கில்லாமல் போய்விடவில்லை. டவுனில் இரண்டு வீடுகள்.குடியிருக்கும் வீடு போக இன்னொன்றில் வாடகை வருகிறது. கிராமத்தில் தரிசாக சில ஏக்கர் நிலம் இருக்கிறது. எல்லாம் அவள் பெயரில் உள்ள சொத்து. அவளுடைய அப்பா கொடுத்துவிட்டுப்போன சொத்து.ஒருவகையில் இதுதான், இந்த ஒன்னேகாலணா சொத்துதான் எல்லாவற்றுக்கும் காரணம். நானும் பலமுறை சொல்லிப்பார்த்துவிட்டேன். ‘நிலத்தை வித்து, வீட்டை இன்னும் முழுசா கட்டி வாடகை விட்டுடு. எங்களுக்குக் குடுன்னு சொல்லல. நல்லதா சாப்பிடுங்க, துணி கட்டுங்க. இப்பத்தான் வேலைக்குப்போக ஆரம்பிச்சுட்டோமில்ல. எல்லாரும் நல்லாத்தான் படிச்சோம். எங்கள மேலப் படிக்கவைக்கறதுக்கு உன் சொத்து உபயோகமாகல. சாவற வரைக்கும் அப்படியே தண்டமா வச்சிருக்கிறதால யாருக்கு என்னா பிரயோசனம்? ஊர்ல இனிமேல் போய் நிலத்தை சீர்பண்ணி,செலவு பண்ணி யார் விவசாயம் செய்யப்போறது. யாருக்கு விவசாயம் தெரியும்? எப்ப இருந்தாலும் அதை வித்துத்தானே ஆவணும். அதை இப்பவே செஞ்சா, இருக்கிறவரையிலும் நல்லா இருக்கலாமே. நான் என்ன அழிச்சிடவா சொல்றேன்.அந்த நிலத்தை விக்கிற காச எடுத்து வீடு கட்டுறதுக்கு முதல்தானே போடச் சொல்றேன். இதெல்லாம் என்னைக்கா இருந்தாலும் செய்யவேண்டிய காரியந்தானே?அதை காலத்துக்கும் அப்படியே வச்சிருக்கிறதால எந்தப் பிரயோசனமும் இல்ல.’ ஆனால் விற்கமாட்டாள்.சொத்துதான் அவளுக்கு முக்கியம். ஆனால்,அதை வளர்க்கத் தெரியாதவள். நாயிடம் கிடைத்த தேங்காய் என்று சொல்கிறார்களே. இதுதானோ அது? ஒருமுறை இப்படி விற்கச் சொல்லி நான் வலியுறுத்தியபோது, என்னிடமே சில லட்சங்களுக்கு நிலத்தை விலை பேசினாள். மற்றவர்களைவிட எனக்கு, கொஞ்சம் சலுகை விலையாம்.அதற்குப் பிறகு நான் நிலம்,வீடு பற்றி பேசுவதேயில்லை.பிள்ளைகளிடமே விற்கிறாள், எனில் யாருக்கு இந்த சொத்து?

வேண்டா வெறுப்பாக சாப்பிட்டுவிட்டு எதுவும் பேசாமல் வெளியேறினேன்.

‘நாங்க இதைத்தான் சாப்பிடறோம்’னு காட்டிக்கிறதுக்காகத்தான் இப்படி..

’சைக்கிள்ல இப்படி முன்னால கம்பியில உட்கார்ந்துக்கிட்டுப் போய் எவ்வளவோ நாளாச்சுடா. மெட்ராஸ்ல ,செகனண்டுல வாங்கின ஒரு சைக்கிள் வச்சுருக்கேன். ஆனா, என்னை முன்னால உட்கார வச்சு ஓட்டறது யாரு?’. எப்போதும் சரவணன் சைக்கிளில்தான் உட்காருவது.குறுக்கில் நீலக்கோடுகள் போட்ட ஒரு வெள்ளை டீ சர்ட் அணிந்திருந்தான் சரவணன்.’ உன் ஞாபகம் வந்தா, அப்ப உன் உருவம் இந்த சட்டையிலதாண்டா இருக்கும். எத்தனையோ முறை எத்தனையோ சட்டையில உன்னை பாத்திருந்தாலும் மொதல்ல ஞாபகத்துல வர்றது இந்தச் சட்டையிலதான். நீ எதாவது பெரிய டூர் போயிர்ந்தாக்கூட, அந்த டூரைப் பத்தி அப்புறமா யோசிச்சா எதாவது ஒரு இடமோ, சின்ன சம்பவமோதான் ஞாபகத்துக்கு வரும். அது டூர்ல பாத்த முக்கியமான இடமா இல்லாம சும்மா சாப்பிட்டிருந்த இடமாவோ, நடந்துபோன ரோடாவோ கூட இருக்கும். இல்லையா? அதுக்கும் காரணம் இருக்குதுன்னு நினைக்கிறேன். எப்படின்னா, அந்த நேரத்துலதான் நாம அந்த டூருக்குள்ள இருக்கோங்கிறத யோசிச்சிருப்போம். அதனாலதான் அப்படி’ என்றேன். சரவணனிடம் மட்டும்தான் இப்படியெல்லாம் பேசமுடியும்.

’கடைசியா என்னா படம் பாத்தே?’ என்றான் சரவணன். ‘ அங்க எங்க படம் பாக்கிறது? கம்பெனி, கம்பெனியில வேலை முடிஞ்சா ரூம். போனமுறை உங்கக்கூட இங்கப் பாத்ததுதான்’. ‘ உங்க அம்மா உனக்கு ஜெயராம கவுண்டர் பொண்ணை பாத்து வச்சிருக்காங்களாமே. ஆளும் பெரிய இடம். பொண்ணும் பெரிய உருவந்தான்’ என்று இன்னொரு சைக்கிளில் வந்த கோபால் அருகில் வந்து சொன்னதும் எல்லாரும் சிரித்தார்கள்.’ கோபால் எப்போதும் இடக்காகப் பேசி சிரிக்கவைப்பவன்.’யார்ரா அது? எனக்குத் தெரியலையே.?” “நகைக் கடைக்காரன்டா. அவன் பெரிய பொண்ணை நாளைக்கிப்போய் பாக்கிறதுன்னு பேசி வச்சிருக்காங்களாம். உங்கம்மா இன்னும் உங்கிட்ட சொல்லலயா? ரெண்டு பொண்ணுங்க.பெரிய பொண்ணு ஒன்னு.அதுக்கடுத்து இன்னொன்னு இருக்குது. மொதப் பொண்ணு செம குண்டாயிருக்கும். நல்லா கறுப்பா இருக்கும்’ என்றான் சங்கர். எனக்கு ஆத்திரம் ஆத்திரமாக வந்தது.’டேய்.யார்ராவன். அவ சொன்னான்னு நீயும் பேசற. நகைக்கடைக்காரன் எனக்குப் பொண்ணு குடுக்கிறதுக்கு அவனுக்கு என்ன தலையெழுத்தா? பைத்தியக்காரனா அவன்? இவளுக்கு பேராசை. அவன் நம்மள சீண்டக்கூட மாட்டான். இவ பெருமையடிச்சுக்கிறதுக்கு இப்படில்லாம் பேசிக்கிட்டுத் திரியறா?’ என்று சொல்லும்போதே அவமானமாக இருந்தது.

கதவைத் திறந்து வைத்தே தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். தம்பி வந்துவிட்டிருந்தான். ஃபேன் காற்று கட்டிலை நோக்கி பெருமளவில் வீசிக்கொண்டிருந்தது.கட்டிலில் அம்மா.உபரி காற்றுதான் தம்பி, தங்கைக்கு சென்றுகொண்டிருந்தது. நான் வரும் சத்தம் கேட்டு கட்டிலை விட்டு எழுந்து, எனக்கு இடம் தந்துவிட்டு கீழே படுத்துக்கொண்டாள். நான் வந்ததால்தான் இப்படி.இல்லையென்றால் கட்டிலும், காற்றும் அம்மாவினுடையது. நானும் படுத்துவிட்டேன்.புழுங்கித் தள்ளுவதை உணர்ந்து எழுந்தேன். எல்லோரும் தூங்கிவிட்ட பிறகு நள்ளிரவில் திடீரென்று ஃபேனை நிறுத்திவிட்டிருந்தாள். நான் கவனித்துவிட்டு எழுந்து கத்திவிட்டு மீண்டும் ஃபேனைப் போட்டுவிட்டு வந்து படுத்தேன்.

இது வழக்கமானதுதான்.’இப்படிச் செய்வதால் கரண்ட் பில் எவ்வளவு குறைந்துவிடும்?அந்தக் கணக்கையெல்லாம் அவளுக்குப் புரியவைக்க முடியாது. சொன்னால் எடுத்துக்கொள்ளவும் மாட்டாள்.தூக்கம் கெட்டு அவதிப்படுவதை விடவா கரண்ட் பில் பெரியது? அந்த அளவுக்கு இல்லாமலா போய்விட்டது’. யோசித்துக்கொண்டே உறங்கிவிட்டிருந்தேன்.

எல்லோரும் எழுந்துவிட்டிருந்தார்கள். தம்பி வீட்டிலிருந்து சொம்பு எடுத்துப்போய் டீக்கடையிலிருந்து டீ வாங்கி வந்து தனியாக குடித்துக்கொண்டிருந்தான்.’ டே. என்னாடா இது பழக்கம். நான் போனமுறையே சொல்லிட்டுப் போனனில்ல.இப்படிச் செய்ய உனக்கு அசிங்கமாயில்ல. மறுபடியும் ஓட்டல்லதான் சாப்பிடுறயா?” என்றேன் கடுப்பான குரலில். ‘இதுல என்னா அசிங்கம் இருக்குது.எத்தனை ஆம்பிளைங்க காலையில டீக்கடையில போய் டீக்குடிக்கிறாங்க. டீக்கடையிலன்னா கம்மியாத்தான் இருக்கும்.சொம்பில வாங்கினு வந்தா நெறைய இருக்கும்’

’நாம தெரிஞ்சுக்க வேண்டியது இன்னும் நிறைய இருக்குதுன்னு நினைக்கிறவனுக்குத்தான்டா எல்லாம் வெளங்கும். நமக்கு எல்லாமே தெரியும், நாம செய்றது எல்லாமே சரிதான்னு நினைச்சா அவ்வளவுதான்.முடிஞ்சது கதை. நீ அப்படித்தான்டா நினைச்சுக்கிட்டிருக்கிற. ஒன்னு.. அவங்கள மாதிரி டீக்கடையிலயே போய் குடிச்சுட்டு வா. இல்லன்னா வீட்டுல போடற டீய குடி’

’வீட்டுலல்லாம் இப்ப டீ குடிக்கிறதுல்ல. ஓட்டல்லதான் சாப்பிடுறேன்.’ என்றபோது அவன் குரல் தணிந்திருந்தது, என்னைத் தொந்தரவு செய்தது. ‘ஏன்? நீ ஒழுங்கா காசு குடுத்திருக்கமாட்டே. இதான் சாக்குன்னு உங்கம்மாவும் சாப்பாடு போடறத நிறுத்திருப்பாங்க’.

‘ டேய். நீ வரும்போதெல்லாம் உன் தம்பி, தங்கச்சிங்களையே தூக்கி வச்சுட்டு பேசிட்டுப் போயிடறே. அதுங்களுக்கு குளுர் உட்டுப்போகுது. நீ வந்தா அவங்களை மிரட்டுவன்னு பாத்தா, என்னைக் குத்தம் சொல்றதுக்குத்தான் அங்கேருந்து கிளம்பி வர்றயா?. அவனையேக் கேளு.ஒரு நாளு காசு குடுக்கல.எங்கியோ பிரெண்டுகளோட சுத்திக்கினுருந்துட்டு வேலைக்கிப் போவல. அன்னிக்கும் சாப்பாடு போட்டேன். மறு நாளும் ஒடம்பு சரியில்லன்னு சாக்கு சொல்லிக்கினு படுத்துனுக்கிருந்தான். சரின்னு, அன்னைக்கும் சாப்பாடு போட்டேன். சாப்பாடு புடிக்கலன்னு தகராறு பண்ணான். அப்படின்னா ஓட்டல்லயே போய் சாப்பிட்டக்கப்பான்னு சொல்லிட்டேன். இங்க பார்றா. அவன் ஒழுங்கா வேலைக்கு போவவும் மாட்டான். எங்கிட்ட காசு குடுக்கவும் மாட்டான். அதனால அவனை வீட்டுல சாப்பிடற ஏற்பாடெல்லாம் நீ செஞ்சு வச்சுட்டு போவாத. ஆமா, சொல்லிட்டேன்’ என்றாள். ஆரம்பமாகிவிட்டது என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். வேண்டுமென்றே அவனை வெறுப்பேத்துகிற மாதிரி சமையல் செய்திருப்பாள். இதெல்லாம் அவளுடைய திட்டப்படி நடக்கிற நாடகம் என்பது தம்பிக்கே தெரிந்திருந்தாலும், அவனால் தவிர்க்கமுடியாமல் தானும் ஒரு கதாபாத்திரமாகி பங்கேற்றுவிடுவான். இப்படி வீட்டில் கொடுத்து சாப்பிடும் நிர்ப்பந்தம் இருந்தால்தான் அவன் அதற்காகவாவது வேலைக்குப் போவான். அவனே ஓட்டலில் சாப்பிடுவதாக இருந்தால் அவனுக்கு சாப்பாடுகூட முக்கியமில்லை. ஏதோ சாப்பிட்டுவிட்டு சோம்பேறியாய் ஊர் சுற்றுவான். வாலிபால் விளையாடுபவர்களை, கிழங்களோடு சேர்ந்து வேடிக்கைப் பார்ப்பான். ‘ஒழுங்கா வேலைக்கு போறதுக்கு முடியலன்னாலும், ஊர் சுத்தறதுல ஒன்னும் கொறைச்சல் இல்ல உனக்கு’.

அவன், ’ இல்ல. ரொம்ப நாளாச்சேன்னு, சும்மா பசங்களோட சாத்தனூர் டேமுக்குப் போயிட்டுவந்தேன்’ என்றான். ’ஆமா, சார்.ரொம்ப கஷ்டப்பட்டுட்டீங்க இல்லீங்களா. அதனால கொஞ்சம் எண்டெர்டெயின்மெண்ட் வேணுந்தான் உங்களுக்கு. என்னவோ போங்க. உங்களையெல்லாம் திருத்த முடியாது’

காஃபி போட்டு முடித்திருந்தாள். எனக்கு ஒரு டம்ளரில் வந்தது. ’ அவனுக்கும் கொஞ்சம் குடுங்க’

“ வேணாம். கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாலதானே டீ குடிச்சேன்’ என்று எழுந்துபோய்விட்டான். தம்பிக்குக் கொடுக்காமல் குடிப்பதற்கு எனக்குத்தான் ஒருமாதிரியாக இருந்தது.எங்கள் அம்மாவுக்கு இது மிகவும் சாதாரணம்.என்னை விட்டுவிட்டு எவ்வளவு வருடங்கள், என் கண்ணெதிரிலேயே காஃபி, டீ குடித்திருக்கிறாள். நானோ, என் தம்பி, தங்கையோ எதாவது பிரச்னை என்றால் அதற்குத் தண்டனையாக அடி, திட்டு போக சோறுபோடாமல் பட்டினிபோட்டுவிட்டு, கண்ணெதிரிலேயே சாப்பிட்டிருக்கிறாள். எத்தனை வேளையானாலும் இரங்கிவந்து சாப்பிடவிடமாட்டாள். பிள்ளைகளை அடித்துவிட்டு கோபத்தில் சாப்பாடுபோடாமல் விட்டுவிட்டு, பிறகு கெஞ்சி கூத்தாடி பிள்ளைகளை சாப்பிடவைப்பதெல்லாம் எங்கள் வீட்டில் நடக்காத கதை.கண்ணே, மணியேன்னு கொஞ்சறதெல்லாம் கனவுலக்கூட வந்தது கிடையாது. சொந்த வீட்டிலேயே எத்தனையோ முறை வைராக்கியத்தையும் தாண்டி பசியில் சோற்றைத் திருடிச் சாப்பிட்டிருக்கிறோம்.

வாப்பா, போப்பான்னு கூட பேசமாட்டாள். குரலில் கனிவோ, அன்போ இருக்கவே இருக்காது. நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. வெளியில் சென்று வீடு திரும்பத் தாமதமானால் சிவாஅம்மா மாதிரி தவிக்கமாட்டாள். தெருவுக்கும் வாசலுக்கும் அல்லாடிக்கொண்டு, வருவோர் போவோரிடமெல்லாம் விசாரித்துக்கொண்டிருக்கும் பேதை அல்ல. சின்ன வயதில் நடந்தது. எங்கள் வீட்டில் நிறைய பேர் தெருப்பொம்பளைங்க கூடி பேசிக்கிட்டிருந்தாங்க. சின்னப் பசங்க விளையாடறதும், ஓடிப்போய் அம்மா மடியில் படுத்துக்கிறதுமா இருந்தாங்க. எனக்கும் திடீரென்று ஆசை வந்து எங்கம்மா மடியில் போய் படுத்தேன். சுளீரென்று முதுகில் விழுந்தது. ’இது என்னா புதுப் பழக்கம்’ என்று திட்டினாள்.

குளித்துக்கொண்டிருக்கும்போது, தகரக்கதவை யாரோ தட்டும் சத்தம் கேட்டது. ‘ டேய். முதுகு தேச்சி விடட்டுமா?’ என்று வெளியிலிருந்து கேட்டது அம்மாவின் குரல்.’ ...’ என்று கெட்ட வார்த்தை மனசுக்குள் ஆத்திரமும், அருவருப்பும் ஓங்கரித்துக்கொண்டு வாந்திபோல் வந்தது. ‘ஒன்னும் வேணாம்’ என கடுகடுப்பாகச் சொன்னேன். ச்சீ. எப்படி இவளால் இந்தமாதிரில்லாம் சட்டென மாறிக்கொள்ள முடிகிறது. நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து என் துணிகளை என்னையேதான் துவைத்துக்கொள்ளவைத்தாள். தம்பிக்கும் இதே நிலைதான். எத்தனை குளிர்காலத்திலும் சுடுதண்ணி கிடைக்காது.எங்களை அனுப்பிவிட்டு இவள் மட்டும் போட்டுக் குளிப்பாள். நினைவு தெரிந்த வயதில்கூட ஒரு நாளும் அவள் என்னையோ, என் தம்பி தங்கச்சியையோ குளிப்பாட்டினதோ, முதுகுத் தேய்த்து விட்டதோ கிடையாது. இன்னிக்கு இப்படி கூசாமல் எப்படி கேட்கிறாள்!

துவட்டிக்கொள்ள வைத்திருந்த துண்டு உப்புக்காகிதம்போல் காய்ந்து, கிழிந்து, சொரசொரவென்றிருந்தது.

‘ அந்தப் புதுத் துண்டு எங்க? பொட்டியில போட்டு பூட்டி வச்சிக்கினியா?’

’ ஏண்டா கத்துற. இதோ வர்றேன் இரு’ பொட்டியை சாவிபோட்டு திறந்து எடுத்த பூத்துவாலை துண்டு ஓரிரண்டு சலவை கண்டிருக்கும்.

‘ நாளைக்கு வேணுமின்னு யோசிக்கிறதுல தப்பில்ல.ஆனா, அதுக்காக இன்னிக்கு வயித்துல ஈரத்துணி போட்டுக்கினு பட்டினியா தூங்கக்கூடாது’ கத்தினேன். ‘ போனவாட்டி வந்தப்பவே சொன்னேன்ல. இந்தத் துண்டையே எடுத்து யூஸ் பண்ணுங்கன்னு. கம்பெனியிலதான் வருசா வருசம் குடுப்பாங்கன்னு சொன்னேன்ல’.

தம்பி வேலைக்கு போய்விட்டிருந்தான்.காலையிலேயே எனக்குப் பிடிக்கும் என்பதற்காக தேங்காய் சோறு தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. மதிய சாப்பாட்டுக்கான சாம்பார், ரசம், கூட்டு, பொறியல் எல்லாம் மும்முரமாக தயாராகிக்கொண்டு இருந்தது. சமையலில் உதவிக்கு தங்கை. இதையெல்லாம் பார்க்கும்போதே எரிச்சல்தான் வந்தது. ’ரெண்டு வருஷம் கவர்மெண்ட் ஐடிஐ படிக்கும்போது எத்தனை நாள் நான் எழுந்து சமைச்சு எடுத்திட்டுப் போயிருப்பேன். நீ அப்படியே பாறாங்கல்லு மாதிரி படுத்துக்கிட்டிருப்பியே. சோத்தை வடிச்சி,வெறும் புளிக்கரைசலை தாளிச்சு எடுத்துக்கிட்டு அதையே காலையில சாப்பிட்டுட்டு, மதியத்துக்கும் எடுத்துக்கிட்டு 8 கிலோமீட்டர் சைக்கிள் மிதிச்சிருப்பேன். வெறும் சோறும் ,அதுக்கூட இல்லாமயும் எத்தன நாள் போயிருப்பேன்? வெளியூர்ல இருந்து பஸ் புடிச்சி, காலங்காத்தாலயே கிளம்பி வர்ற பசங்கள்லாம் விதவிதமா சாப்பாடு எடுத்துக்கினு வருவானுங்க. அவனுங்க சாப்பாட்டை நம்பியே எத்தனை நாள் போயிருக்கேன். அவனுங்க சாப்பாட்டைப் பாக்கும்போதெல்லாம் அவனுங்க அம்மாங்கள நினச்சா சந்தோசமாவும், ஏக்கமாவும் இருக்கும். இந்த மாதிரி ஒரு அம்மா நமக்கு ஏன் கிடைக்கலேன்னு இருக்கும். இன்னிக்கு மட்டும் இந்தப் பாசம் எங்கிருந்து வந்துடுச்சி உனக்கு.’ நான் கேட்கவில்லை. கேட்டால் இருக்கிற அமைப்பும் குலைந்துவிடும். என் தங்கச்சிக்கு ஒரு கல்யாணம், எனக்கு ஒரு கல்யாணம் ஆகிற வரையிலுமாவது பொறுத்துப்போய்த்தான் ஆகவேண்டும். ஏற்கனவே அப்பன் இல்லாத வீடுன்னு யோசிக்கிறாங்க. ’அப்பன் உயிரோடதான் இருக்கிறான். ஆனா, அந்தாளு அவரோட அம்மா வீட்டோட இருக்கிறான்னா என்ன அர்த்தம்? அந்தமாதிரி வீட்டுக்கெல்லாம் நம்ம பொண்ணைக் குடுக்கமுடியாது’ என்று நான் பெண் பார்த்திருந்த வீட்டில் சொல்லிவிட்டிருந்தனர். இவளிடம் சமாளிக்க முடியாமல் ஓடிப்போன கோழை, சோம்பேறி அவன் என்பதை எப்படி ஊருக்கெல்லாம் சொல்லிப் புரியவைக்கமுடியும். அவரவர் நினைத்துக்கொள்வதே அவர்களுக்கு.

காலை உணவு சாப்பிட்டு முடித்து வெளியில் கிளம்ப தயாராகிக்கொண்டிருந்தபோது தங்கை பழைய சோறு தண்ணீர் விட்டு சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

’ அதான் வடிச்ச சோறு இருக்குதுல்ல. எதுக்கு பழைய சோத்தப் போட்ட?’

அம்மாவை பார்த்து கத்தினேன். ‘இல்லண்ணா. நாந்தான் கேட்டு சாப்பிடறேன்.’ என்றாள் தங்கை. எனக்குத் தெரியும். ஆனால், பேசி பயனில்லை. தினம் இந்தப் பெண் இதைத்தான் சாப்பிடுவாள். நானும் சாப்பிட்டவன்தானே. ’மீதி ஆகிற மாதிரி ஏன் வடிக்கிறீங்க.அளவா சமைச்சுட்டு, காலையில எழுந்து சமைச்சு சூடா சாப்பிடலாம் இல்ல?’ எத்தனையோ முறை கேட்டிருப்பேன். ஆனால் மாற்றமே வந்ததில்லை.

‘ உன் சட்டையிலருந்து காலையில பால் வாங்கிறதுக்கு காசு எடுத்தேண்டா.’

நான் தூங்கி எழுவதற்கு முன்பே சட்டைப்பை ஆராயப்பட்டுவிடும் என்பது நான் அறிந்ததே.

’டேய் எனக்குக் குடுக்கிற காச குடுத்துட்டுப் போடா. நீ நாளைக்கு ஊருக்கு போகும்போது, உன் பிரெண்டுகளுக்கெல்லாம் செலவு பண்ணது போக மீதிய குடுப்பே.’ இடக்காக, வெறுப்பேற்றும் தொனியில் ஒலித்தது அவள் குரல்.

‘நா ஒன்னும் அவனுங்களுக்கு அழிச்சிடல.அவனுங்கதான் எனக்கு செலவு பண்ணுறானுங்க’.

‘டேய். இன்னிக்கு பொண்ணு வூட்டுல வரச் சொல்லியிருக்கிறாங்கடா. எங்க போற நீ?. எங்க போனாலும் சீக்கிரம் வந்துடு’. கேட்டும் கேட்காதவனைப்போல், அமைதியாக வாசற்படி இறங்கி போய்க்கொண்டேயிருந்தேன்.

மதிய சாப்பாடு சாம்பார்,ரசம், பொரியல், கூட்டு என்று இருந்ததைப் பார்த்தபோது ஏனோ வெறுப்பாகத்தானிருந்தது. ‘ டேய்.. இன்னிக்கு ரெண்டு வீட்டுல பொண்ணு பாக்க வர்றம்னு சொல்லி வச்சிருக்கேண்டா. மதியம் வரோம்னு சொல்லிடலாமா.’

‘ நான் எத்தனவாட்டி சொல்லிருக்கிறன். வயசுக்கு வந்த பொண்ணு வீட்டுல இருக்குது.அதுக்கு மொதல்ல முடிச்சுட்டு, அப்புறம் பாக்கலாம்னு.’தங்கை சற்று தொலைவில் உட்கார்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். தம்பிக்கும் பிறகு பிறந்தவள்தான் தங்கை. கடைக்குட்டி. குட்டி என்றுதான் கூப்பிடுவோம்.

‘அவளுக்கும் பாத்துக்கிட்டுத்தாண்டா இருக்கிறேன். மொதல்ல யாருக்கு முடியுதோ அவங்களுக்கு செஞ்சுடலாம். ரெண்டு பேர் வந்துட்டுக்கூட போயிட்டானுங்க. இவளுக்குப் பிடிக்கலைன்னு சொல்லிட்டாடா. டீ மாஸ்டர் வேலை செய்றவன் வேணாவாம்.’ என்றாள் குத்தலான தொனியில்.

’என்னது. டீ மாஸ்டரா! ஏன் ஒனக்கு வேற மாப்பிளயே கெடைக்கலயா? பன்னண்டாவது படிச்ச பொண்ணுக்கு டீ மாஸ்டர்தான் கிடைச்சானா?இன்னொருத்தன் என்ன பண்றானாம்? ‘

’சித்தாளு வேலைடா’

’இதோபாரு.டீ மாஸ்டரையோ, சித்தாளையோ நான் கொறை சொல்லல. ஆனா, அவ்வளோதானா நம்ம லெவலு. இன்னும் கொஞ்சம் நல்லா பார்க்க வேண்டியதுதான. வாத்தியார்.. இந்த மாதிரி’

‘அவனுங்கள்லாம் அதிகமா கேப்பானுங்கல்ல’

‘ஆமா.கேப்பானுங்கதான். நீ கேக்கல?. என்னவோ உன் புள்ளை இஞ்சினியர் வேலை செய்ற மாதிரி, 50 பவுனு, 60 பவுனுன்னு வீடு வீடா பெருமையடிச்சுக்கினு, பேரம் பேசிக்கிட்டு வர இல்ல.’

‘சரி.இன்னிக்கு வரன்னு சொல்லிட்டனே. அவங்களுக்கு என்னா பதில் சொல்றது?’

‘நாந்தான் சொல்லியிருகிறேனுல்ல. இப்படி நீயா யாருக்கும் வாக்குறுதி குடுக்காதன்னு. சொல்லிட்டேன் அது இதுன்னு.. ஒரே நாள்ல ரெண்டு வீட்டுல போய் பாக்கணும்கிற. ஏன் அப்படி? ஒன்னொன்னா பாக்கவேண்டியதுதானே. பொண்ணு பாக்க போறதுக்கு முன்னால போட்டோ வாங்கு. என் போட்டோவையும் அவங்களுக்குக் குடுன்னும் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கன். போய் பார்த்துட்டு பொண்ணு புடிக்கலன்னா, புடிக்கிலன்னு சொல்றது நல்லாவாயிருக்குது.அந்தப் பாவம் வேற சேரணுமா’

‘யாரும் போட்டோல்லாம் குடுக்கமாட்டேங்கறாங்கடா. வந்து வீட்டுலயே நேரிலயே பாருங்கன்னு சொல்றாங்கடா.புடிக்கலன்னா புடிக்கலன்னு சொல்றதுக்கு என்னா இருக்குது?’ பெண்ணுக்கு எதிரி பெண்தான் என்று சொல்கிறார்களே, அது சரிதான்.

பெண் பார்க்கக் கிளம்பும்போது வாசலில் உட்கார்ந்திருந்த தங்கையை கடந்து செல்வது ரணமாக இருந்தது. டெய்லர் குட்டி அண்ணன் கடையில் உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தோம். குட்டி அண்ணன்தான் பெண் வீட்டில் போய் தகவல் சொல்லிவிட்டு, என்னையும் அம்மாவையும் கூட்டிக்கொண்டு போனார். மாடியில் வீடு. கீழே முழுக்க நிறைய கடைகள்.வாடகைக்கு விட்டுவிட்டு மேலே குடியிருந்தார்கள். ’எனக்கு இந்தக் குடும்பத்தை தெரியும். எங்களுடைய இன்னொரு வீடு இருக்கும் தெருதான் இது. சின்ன வயசுல இந்த ஏரியாவுல இருக்கும்போது பார்த்திருக்கிறேன். அந்தப் பெண்ணைக்கூட சின்ன வயசுல பார்த்திருக்கேன். அழகாயிருக்கும். ஆனா, கண்டிப்பாக ஒத்தே வராது. செல்வாக்கான குடும்பம். பொண்ணோட அப்பா புல்லட் வச்சிருப்பாரு. நல்ல வேலையில இருக்கிறவரு. சத்யராஜ் மாதிரியே இருப்பாரு. உயரம், நிறம் , மிடுக்கு எல்லாம். பெரிய குடும்பம். எல்லாரும் நல்லா வசதியானவங்க. அவரோட சின்னத் தம்பி காலேஜ்ல படிக்கும்போதே எலக்‌ஷன்ல ஜெயிச்சி, சேர்மனாகி, ஊரே அமர்க்களப்படுற அளவுக்கு ஊர்வலம் நடத்துனத சின்னப்ப நான் வேடிக்கை மட்டும் தான் பாக்கமுடிஞ்சது.இன்னொரு தம்பி கட்டப்பஞ்சாயத்துல ஊர்ல பெரிய ஆளு. நகராட்சியில வைஸ் சேர்மனா இருந்தவரு. கட்சியில ஊர்லயே பெரிய ஆளு.

ஏந்தான் இவ இப்படியெல்லாம் பேராசைப்பட்டு, இப்படி அசிங்கப்பட வைக்கிறாளோ’. கூச்சமாக பின் தொடர்ந்தேன். சொல்லிட்டேன் என்கிறாள். ஆனால்,பிறகுதான் தெரிந்தது. உண்மையில் இவள் வலிய போய் பேசியிருக்கிறாள். அதுவும் குட்டி அண்ணன் மூலம் இப்போதுதானாம். எனக்குத் தெரியாதவாறு என்னை வைத்துக்கொண்டே நடந்த நாடகம் இதெல்லாம். பெண்ணை ஏதோ சம்பிரதாயத்துக்கு கேஷுவல் உடையிலேயே வரவைத்திருந்தார்கள். ரொம்ப சின்னப்பெண்.அம்மா மேல் ஆத்திரமாக இருந்தது.

’ கீழே அவ்ளோ கடைங்க இருக்குதே.இதோ இந்தப் படிக்கட்டு தாண்டி யாரும் மேல வரமாட்டாங்கக்கா. இப்போதான் நீங்கதான் வந்துருக்கிறீங்க. பொண்ணு ரொம்ப சின்னப்பொண்ணு.படிக்கிறா.இப்ப கல்யாணம் பண்ற ஐடியால்லாம் இல்லக்கா’

செருப்பால் அடிபட்டதுபோல் இருந்தது எனக்கு.

போதாக்குறைக்கு இன்னொரு வீடு. இப்போது பார்த்த தெருவிற்கு அடுத்த தெருவிலேயே. ஒருவர் வீட்டிற்கு வந்துபோனது, இன்னொருவர் வீட்டிற்கு தெரியும்போது, அவர்களே கூடத்தான் என்ன நினைப்பார்கள்? ’லீவுல ஊருக்கு வரும்போதுதானே பாக்க முடியும்.இதுல என்ன தப்பு’ என்றாள் என்னைப் பெற்றவள்..

இந்தப் பெண்ணையும் நான் சின்ன வயதிலேயே பார்த்திருக்கிறேன். கிட்டத்தட்ட என் வயதேயிருக்கும். சுத்தமாக எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. இப்படிச் சொல்லவைத்து விட்டாளே என்று அம்மா மேல் எனக்கு எரிச்சல் வந்தது. அந்தப் பெண் ரொம்ப ஆர்வமாய் பேசியதுவேறு தர்மசங்கடமாய் இருந்தது. அந்தப்பெண்ணின் வீட்டாரிடம் ஏதாவது கேட்டால்கூட இந்தப் பெண்ணே எளிதாக்குவதுபோல் வலியவந்து பதில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.

வீட்டிற்கு திரும்பியதும் கத்த ஆரம்பித்தேன் ‘இதோ பாரு. இதுமாதிரி இனிமேல் செஞ்சேன்னா நான் சும்மா இருக்கமாட்டேன். அசிங்கப்பட வைக்கிறதே உனக்கு வேலையாப்போச்சி. நீ மட்டும் ஏன் இப்புடி இருக்கிற?’.’

இதுதான் பெரிய கேள்வி. ‘நீ மட்டும் ஏன் இப்புடி இருக்கிற?’

’இதோ பாருடா. உன் தங்கச்சிக் கிட்ட என்னைப்பத்தி ஏத்திவிட்டுட்டு போயிடற. அவ என்னை மதிக்கிறதேயில்ல. எப்பவும் பக்கத்து வீட்டுல புதுசா கல்யாணமாயி வந்துருக்குற சுந்தரி பொண்ணு வீட்டுலயே உட்காந்திருக்கா. வீட்டுல ஒரு வேலை செய்றதில்ல..சொல்லி வச்சுட்டுப்போ’

‘ இல்லண்ணா. நாந்தான் வேலையெல்லாம் செய்வேன். அம்மாதான் எதாவது குறை சொல்லிக்கினே, திட்டிக்கினே இருக்கும். அடிச்சாக்கூட வாங்கிக்கலாண்ணா.அசிங்கம் அசிங்கமா, கெட்டக் கெட்ட வார்த்தையில திட்டிக்கிட்டேயிருப்பாங்கண்ணா.அதனாலதான்னா நான் சுந்தரி வீட்டுக்குப்போய் உட்கார்ந்திட்டிருப்பேன். இதோ இன்னிக்கி நீ வந்திருக்கங்கிறதால காலையிலருந்து அதுவே வேலை செஞ்சு ட்ராமா பண்ணுது. நான் போய் பாத்திரம் துலக்கினேன்.வேணுமின்னே கொறை கண்டுபிடிச்சு திட்டி, என்னை வேலை எதுவும் செய்யவேணான்னு சொல்லிட்டாங்க. ரெண்டு வாரத்துக்கு முன்னால இப்படித்தான், அசிங்கம் அசிங்கமா திட்டிக்கினு இருந்தாங்க. அடிச்சாங்க.தண்ட சோறு, தண்ட சோறுன்னு திட்டறதத்தான் என்னால தாங்கிக்கவே முடியல. எனக்கு என்ன வேலைன்னா தெரியும்? நான் எங்க போய் சம்பாதிச்சிட்டு வந்து குடுக்கறது. அப்படியும் பக்கத்துத் தெருவுல இருக்கிற எலிமெண்டரி ஸ்கூலுக்கு கொஞ்ச நாள் வேலைக்குப் போய்க்கிட்டுத்தான் இருந்தேன். லீவுல போன டீச்சர், வேலைக்கு வந்ததுமே நிறுத்திட்டாங்க.

வீட்டுக்குள்ள நுழையவே முடியல. சாப்டவும் வுடல. நான் எங்கே போறதுன்னே தெரியாம, நம்ம பழைய வீட்டுல குடித்தனம் இருக்காங்களே பானு அக்கா. அவங்க வீட்டுல போய் ரெண்டு நாள் இருந்தேன்.’ நான் தனியாக இருக்கும்போது என்னிடம் வந்து சொன்னாள், தங்கை.

அவ்வளவு தூரம் போகிவிட்டதா விசயம்!

‘உங்கம்மாவப்பத்தி எனக்கும் தெரியும். ஆனா வேற வழியில்ல. அவங்க சீண்டுனாக்கூட கொஞ்சம் பொறுத்துப்போ.ஏன்னா கஷ்டப்படப்போறது நீதான். அவங்க இல்ல.’

தெரியும். நானும் இதையெல்லாம் கடந்து வந்தவன்தான். வீட்டிற்குள் நுழையவே முடியாது. ஒரு கட்டத்தில் தாங்கமுடியாமல் படிப்பை பாதியில் விட்டுவிட்டு ஊரைவிட்டே ஓடியவன்தானே நான். திட்டிக்கொண்டேயிருப்பாள். அடிப்பாள்.எத்தனையோ இரவுகள்கூட வீட்டிற்கு வராமல் நண்பர்களின் வீட்டில், பெயிண்டர் கடையில், ஏன் கோயில்களில்கூட சில நாட்கள் படுத்துத் தூங்கியிருக்கிறேன். ஒருமுறை மணலில் படுத்து ஊதுகாமாலை வந்துவிட்டது.அவள் திட்டுவதைவிட இதுவொன்றும் தொந்தரவில்லை. நானாவது பரவாயில்லை.வயசுக்கு வந்த பெண் எங்கே போவாள்? எப்படியிருப்பாள்? இவர்களுக்கு செய்துவைக்கும் சமரசம் சில நாட்களுக்குக் கூட தாங்காது. அம்மாதான் ஆரம்பித்து வைப்பாள். பேசாமல் நம்மோடு மெட்ராசுக்குக் கூட்டிப்போயிடலாமா. இல்லை அது சரியாக வராது. அவளுக்கு கல்யாணம் செய்யும் வரை மாப்பிள்ளை வீட்டார் வந்துபோகவெல்லாம் இங்கிருப்பதுதான் சரி.அதுவுமில்லாமல், நான் வேலைக்குப்போய்விடும் சமயங்களில் வேறு யார் துணையுமில்லாமல் ரூமில் தனியாக எப்படி இருப்பது. என்னாலும் சுதந்திரமாக இருக்கமுடியாது. ச்சே. புத்தி ஏன் இப்படியெல்லாம் போகிறது. தங்கையின் பிரச்னையைவிடவா என் ஜாலி?

ஊருக்குப் புறப்படும்போது பணத்தைக் கொடுத்தேன்.ட்ரெயினிங் பீரியட் என்பதால் பெரிய அளவில் எல்லாம் சம்பளம் கிடையாது. ஆனால் என்னளவில் கணிசமான பணம். இதற்காகத்தானே எல்லாம் என்று வெறுப்போடு மனதில் சொல்லிக்கொண்டேன். இன்னும் வேண்டும் என்றாள், வழக்கம்போல. நானும் வழக்கம்போல எதுவுமே பேசாமல் பையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறினேன். போய்வருகிறேன் என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொள்ளும் பழக்கமேயில்லை.

பஸ் பிடிக்க மீண்டும் சர்ச் வாசலிலேயே சைக்கிளில் கூட்டிவந்து விட்டுவிட்டுப்போனான் சரவணன். ‘தனக்குத்தானே விரோதமாய்ப் பிரிந்திருக்கிற எந்த ராஜ்யமும் பாழாய்ப்போம்; தனக்குத் தானே விரோதமாய்ப் பிரிந்திருக்கிற எந்தப் பட்டணமும் எந்த வீடும் நிலை நிற்காது’ என்கிற வேதாகம வசனமும் ‘ மரமானது அதின் கனியினால் அறியப்படும்’ என்கிற வசனமும் சர்ச் காம்பவுண்டு சுவரில் படித்துக்கொண்டு பேருந்துக்காக காத்து நின்றுகொண்டிருந்தேன்.

(என்னை ஈன்ற சிறந்த தீயாளுக்கு)

அம்மூவன்

2011-10-31T20:01:00.000+05:30

நேற்று வே.பாபு தொலைபேசியில் அழைத்தார். இலக்கிய வாசகர்கள், படைப்பாளிகள் பேசும்போது நலமா என்று கேட்பதுபோல் சம்பிரதாயமானதும், அதே வேளையில் ஈடுபாடுடையதுமாக ஒரு கேள்வி உண்டு.அது, ’என்ன படித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்?’ என்பது. பாபுவும் கேட்டார். குறுந்தொகை படிக்கிறேன் என்றேன்.

ஆமாம், குறுந்தொகையை அங்கொன்று இங்கொன்றாக படித்திருக்கிறேன். முழுத்தொகுப்பாய் வாசித்துக்கொண்டிருப்பது இப்போதுதான். இதுவரை நான் படித்ததில் அம்மூவன் என்னைக் கவர்கிறார். நான் படித்துக்கொண்டிருக்கும் தொகுப்பு, நூலகத்திலிருந்து எடுத்தது. விளக்கவுரை கவிஞர் சக்தி என்றிருக்கிறது. நெய்தல் திணையில் வரும் ’வளையோய்’ என்று தொடங்கும் கவிதையை படித்துவிட்டு அசைபோட்டு, செரித்துக்கொண்டிருந்தேன். கவிதையும், உரையாசிரியர் கவிஞர் சக்தியின் விளக்கமும்

351. நெய்தல்

வளையோய்! உவந்திசின்-விரைவுறு கொடுந் தாள்
அளை வாழ் அலவன் கூர் உகிர் வரித்த
ஈர் மணல் மலிர் நெறி சிதைய, இழுமென
உரும் இசைப் புணரி உடைதரும் துறைவற்கு
உரிமை செப்பினர் நமரே; விரிஅலர்ப்
புன்னை ஓங்கிய புலால்அம் சேரி
இன் நகை ஆயத்தாரோடு
இன்னும் அற்றோ, இவ் அழுங்கல் ஊரே?

’’வளை அணிந்தவளே! விரைந்து செல்லும், வளைந்த கால்களை உடைய, வளையில் வாழ்கின்ற நண்டின் கூரிய நகங்கள் கோலஞ்செய்த ஈரமணலும், நீர் வழிகளும் சிதையும்படி இழும் என்ற ஓசை உடைய அலைகள் மோதி உடையும் துறையை உடையவருக்கு நீ உரிமையானவள் என நம் உறவினர்கள் செப்பினர். நான் மகிழ்ந்தேன். விரிந்த மலர்களை உடைய புன்னை மரங்கள் ஓங்கிய, புலால் நாறும் இச்சேரியின் இன் நகைக்கூட்டமும், இந்தக் கேடு கெட்ட ஊரும் இனியும் அலர் கூறுமோ?’’(தோழி கூற்று)

ஆஹா ! என்ன கவிதை ! பொதுவாகவே, சங்கக் கவிதைகளில் ஒன்றைக் கவனிக்கமுடிகிறது. ‘’ அந்த நாடனே, துறையைச் சேர்ந்தவனே’’ என்பதாக வருகிற நிலப்பகுதியின் அடையாளங்களும், குறிப்புகளும் வெறும் வர்ணனைகள் அல்லவென்பதே அது. அவை, கவிதையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் உள்ளடக்கத்திற்கு பொருத்தமான உவமைகளாக நிற்பதை, பெரும்பான்மையான கவிதைகளில் காணலாம். ’அதுபோல’ என்பதைத் தவிர்த்துவிட்டு, வர்ணனைகளாகவும், தனியே பிரிந்து நிற்பதுபோலும் ‘ நாடனே, ஊரைச் சேர்ந்தவளே’ என்று சொல்லும் பொதுத்தன்மை அன் நாட்களில் உத்தியோ என்னவோ? வளையோய் என்று துவங்கும் இந்தக் கவிதையிலும், நண்டுகள் கடல்மணலில் தீற்றிய கோடுகள் , ஊரார் சொன்ன அலர் பேச்சுகளுக்குப் பொருத்தமான உவமையாகிறது. ‘ நீர்வழிகளும் சிதையும்படி’ என்ற இடத்தில் எனக்கு சிந்தனைத்தடை ஏற்பட்டது. நீர்வந்த தடங்கள் என்கிற முடிவுக்கு வந்தேன். அதாவது அவதூறுகள் வந்துசேர்ந்த, வரக்கூடிய வாய்ப்புகள். இவையனைத்தையும் பிறகு, அலைகள் வந்து அழித்துச் செல்வதுபோல், உங்கள் இருவரின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட உறவும், இதுவரையிலான அவதூறுகளையும், அவதூறுகளின் வழிகளையும் அழித்துவிடுகிறது. அந்தப் பேரலைகளின் முன் இவை எம்மாத்திரம்?

இந்தவேளையில்தான் என்னுடைய கவிதை ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது. அதே நெய்தல் நிலக் கவிதைதான் இதுவும். ’வளையோய்’ கவிதையில் சொல்லப்பட்ட படிமத்தை, ஒரு சம்பவத்தோடு அவரே தொடர்புபடுத்திவிடுகிறார். எனவே, உவமையாகிவிடுகிறது. நான் எழுதியிருப்பது ஒரு படிமம் மட்டுமே.

நேற்றுப் பெய்த மழை

கடலின் நீலத்தை
களங்கப்படுத்த முயன்று
தோற்றுக் கொண்டிருக்கிறது...
கரையில் கலக்கும்
புது வெள்ளம்..!

ஜூன் 2008 ’வார்த்தை’ இதழில் வெளியான கவிதையிது. இதற்கும், வளையோய் கவிதைக்கும் உள்ள ஒற்றுமைகள், வேற்றுமைகள் ஆகியவற்றை நீங்கள் அசைபோடுங்கள்.

/புன்னை மரங்கள் ஓங்கிய, புலால் நாறும் இச்சேரி/

என்கிற வரிகளையும் சேர்த்து.

புன்னை மலர்களை தலைவன், தலைவி காதலுக்கும், புலால் நாறும் சேரி என்பதை, ஊராரின் அவதூறு செய்யும் பண்பையும் குறிப்பிடுவதாக எண்ணிக்கொள்கிறேன்.

எது அழகு?

2011-10-31T19:56:00.000+05:30

அவன்...
விழிகளை கருவறையிலேயே
தொலைத்திருக்க வேண்டும்...

கைத்தடியும் அவனைக்
கைவிட்டது போலும்...

விரையும் மனிதர்களின்
ஊர்தி நெரிசலுக்கிடையே
அக்கரை சேர்த்திட ஒரு
அக்கறை கை தேடினான்...

படரக் கொம்பில்லாமல்
காற்றில் தவிக்கும்
கொடியைப்போல
அலைந்த கரங்களுக்கு
ஆதரவுக்கரம் நீட்டி
தெருவின் மறுகரையில்
சேர்த்தபோது கவனித்தேன்...

தொலைந்திருந்த அவன்
விழிகளில்
என் முகம் அழகாய்த்
தெரிந்தது.

நன்றி: தமிழ் ஓசை(களஞ்சியம்)
13-04-2008

மழலை உலகம்

2011-10-31T19:55:00.000+05:30

கிழமைகள் பற்றியெல்லாம்
அதற்குள் அவனுக்கு
தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை
என்றே நம்பினாலும்
ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையில்
சும்மா கேட்டு வைத்தேன்.
'இன்னிக்கி என்ன கிழம?'
'சனிக்கிழம கிழம'

சளைக்காமலும்,சலிக்காமலும்...

2011-10-31T19:51:00.000+05:30

திடுக்கென்று ஒருமுறை
உடலை உதறிக்காட்ட
குலுங்கிக் குலுங்கிச் சிரித்தது
அம்மாவின் இடுப்புக் குழந்தை.

அக்காவும் சளைக்காமல்
உடல் உதற
குழந்தையும் சலிக்காமல்
சிரித்துக் கொண்டேயிருந்தது.

என்னோடு இரண்டு வருடங்களுக்கும் மேலாய்
பேசாதிருக்கும் எனது அக்காவும்

அந்நாளில் இதுபோல்
எனக்குச் செய்திருக்கக் கூடும் .

குறிப்பு. ஏற்கனவே எழுதிவிட்டிருந்த ஒன்றுதான் இது என்றாலும், இக்கவிதை குறித்து எனக்குத் தயக்கம் இருந்தது. ஆனால், மிக நல்லக் கவிதைகளை எழுதிவரும் மதன்அவர்களின் வலைப்பூவில் இதுமாதிரியான ஒரு கவிதை படிக்க முடிந்ததால், நானும் நம்பிக்கையோடும், கொஞ்சம் தெம்போடும் இதை என் வலையில் எழுதுகிறேன்

மகனின் அகராதி

2011-10-31T19:50:00.000+05:30

ஒருபோதும் மகனுக்குக்

குண்டிக் கழுவிவிடாதக்

கணவனைச் சீண்டினாள் மனைவி,

“அப்பாக்கிட்ட முத்தம் கேள்”

“அப்பா என்ன அம்மாவா?”

என்ற மகனின் அகராதியில்

அம்மா மட்டுமே முத்தமிடுபவள்

தாய்ப்பால் தருவதைப்போல்.

முடிவு

2011-10-31T19:48:00.000+05:30

ஒவ்வோர் இரத்தப்பிரிவு கொண்டவர்களுக்கும்
குண நலன்களையடக்கிய
பட்டியலொன்று
எனக்கு மின்னஞ்சலில் வருவதற்குமுன்புவரை

முடிவுகள் எடுப்பதில்
மிகவும் தாமதிக்கும் நான்

சட்டென மாற்றிக்கொண்டேன்
எனது முடிவை.

என் இரத்தப்பிரிவின்படி
நான்
விரைந்துமுடிவெடுப்பவராம்.

நன்றி- உயிரோசை இணைய வார இதழ்
20.10.09

’மாணிக்கம்’- சு.தமிழ்ச்செல்வி

2011-10-31T19:46:00.000+05:30

அம்மூவன்

2011-10-20T18:45:00.000+05:30

351. நெய்தல்

நேற்றுப் பெய்த மழை

/புன்னை மரங்கள் ஓங்கிய, புலால் நாறும் இச்சேரி/

என்கிற வரிகளையும் சேர்த்து.

பால் கொடாத முலைகள்

2011-10-12T18:01:00.000+05:30

பால் கொடாத முலைகள்

’ம்’

வேண்டா வெறுப்பாக சாப்பிட்டுவிட்டு எதுவும் பேசாமல் வெளியேறினேன்.

‘நாங்க இதைத்தான் சாப்பிடறோம்’னு காட்டிக்கிறதுக்காகத்தான் இப்படி..

‘ அந்தப் புதுத் துண்டு எங்க? பொட்டியில போட்டு பூட்டி வச்சிக்கினியா?’

’ அதான் வடிச்ச சோறு இருக்குதுல்ல. எதுக்கு பழைய சோத்தப் போட்ட?’

‘ உன் சட்டையிலருந்து காலையில பால் வாங்கிறதுக்கு காசு எடுத்தேண்டா.’

’சித்தாளு வேலைடா’

‘அவனுங்கள்லாம் அதிகமா கேப்பானுங்கல்ல’

‘சரி.இன்னிக்கு வரன்னு சொல்லிட்டனே. அவங்களுக்கு என்னா பதில் சொல்றது?’

செருப்பால் அடிபட்டதுபோல் இருந்தது எனக்கு.

இதுதான் பெரிய கேள்வி. ‘நீ மட்டும் ஏன் இப்புடி இருக்கிற?’

அவ்வளவு தூரம் போகிவிட்டதா விசயம்!

(என்னை ஈன்ற சிறந்த தீயாளுக்கு)

ஜெமோ பரிந்துரைத்த முகுந்த் நாகராஜன் கவிதைகள்

2011-07-26T18:51:00.001+05:30

அகி

என்ன விளையாட்டு பிடிக்கும் என்று

கண் நிறைய மை தடவிக்கொண்டு வந்த

U.K.G பெண்ணிடம் கேட்டாள்

குழந்தைகள் நிகழ்ச்சி நடத்தியவள்.

யோசித்து மெதுவாக,

‘’ஓடிப் பிடிச்சி’ என்றாள்.

யாருடன் விளையாடுவாளாம்?

‘அகி கூட’ என்றாள்.

‘அகி’ என்றால் அகிலாவா?

தலை ஆட்டினாள்,

ஆமாம் என்றோ இல்லை என்றோ.

யாராம் அந்த அகி?

ஸ்கூல் ஃப்ரண்டா? இல்லையா?

அப்போ அக்காவா?அதுவும் இல்லையா?

பக்கத்து வீட்டுப் பெண்ணோ?

பின்னே யாராம்?

‘தெரியாது’ என்றாள் மெதுவாக.

முதலில் சிரித்தாலும்

அப்புறம் புரிந்துகொண்டேன்.

ரயில் பூக்கள்

பெட்டியில் இருந்த பெண்களை எல்லாம்

‘அக்கா’ என்று அழைத்தபடி

பூ விற்றுக் கொண்டிருந்தாள்,

சின்ன கைகளால் முழம் போட்டபடி.

முழம் சின்னதாக இருப்பதாக

முணுமுணுத்தவளுக்கு

தன் கை ரொம்ப பெரியது என்று

சொல்லிச் ச்மாதான செய்தாள்.

ஒரு சில அக்காக்களுக்கு அவளே

தலையில் வைத்துவிட்டாள்.

கைக்குழந்தைக்கு ஒன்றிரண்டு உதிரிப்

பூக்களைக் கொடுத்துக் கொஞ்சினாள்.

வியாபாரம் முடித்ததும்

கூடையை காலி சீட்-ட்ல் வைத்துவிட்டு

பெட்டியின் வாசலில் வந்து நின்றாள்;,

வேகக் காற்று கூந்தல் கலைக்க.

பாவாடையைக் கையில் பிடித்துகொண்டு

‘லா-லா’ என்று பாடிக்கொண்டு

மயில் போல முன்னும் பின்னும் மெதுவாக

ஆடிக்கொண்டிருந்தாள்,

அடுத்த ஸ்டேஷனில் நிற்கும் முன்னே

பூக்கூடையுடன் குதித்து இறங்கி

அடுத்த பெட்டிக்குப் போகும் வரை.

விளையாட்டுப் பிள்ளைகள்

இரண்டு குழந்தைகள் விளையாடிக்

கொண்டிருந்தன அந்தப் பூங்காவில்.

ஒன்று

ஊஞ்சலில் நின்றும்,உட்கார்ந்தும்,

ஒற்றைக்காலைத் தூக்கியும்,

வேகமாக வீசி ஆடியும்,

ஓ-வென்று கத்திக்கொண்டும் இருந்தது.

மற்றொன்று

காலி ஊஞ்சலை வேகமாக

ஆட்டிக்கொண்டும்

ஓ-வென்று கத்திக்கொண்டும் இருந்தது.

எது நல்ல விளையாட்டு என்று

யார் கூற முடியும்?

அம்மாவின் தோழி

நாங்கள் எதிர்பார்க்காத விதத்தில்

எங்கள் அம்மாவின் பழைய தோழி விசாரித்து

வந்தாள் அம்மாவின் பழைய தோழி ஒருத்தி,

அம்மா வீட்டில் இல்லாத நேரம் பார்த்து.

உட்காரச் சொன்னதைக் கேட்காமல்

வீட்டை சுற்றிச் சுற்றி வந்து பார்த்தாள்.

‘இங்கே ஒரு ரூம் இருந்ததே’ என்று கேட்டால்

என்ன சொல்லமுடியும்?

வீடு மட்டுமா?ஊரே மாறிப்போயிற்றாம்.

ஸ்டேஷனில் இருந்து பார்த்தாலே

வீடு தெரியுமாம் அப்போது.

ஒரே கடைகளாய் இருக்கிறதாம் இப்போது.

‘ நீதான் பெரியவனா, நீ சின்னவனா?’

என்று கேட்டாள்.

அப்போதெல்லாம் நாங்கள்

சின்னச் சின்ந்தாக இருப்போமாம்.

‘ஒரு விதத்தில் உங்களுக்கு உறவுகூட’

என்று சொல்லி

நிறைய உறவுகளின் வழியாக அதை நிறுவினாள்.

அந்த மாதிரி எங்கள் அம்மாவின் பெயரை

சுருக்கிக் கூப்பிட்டது அவள் மட்டும்தானாம்.

அதேமாதிரி, அம்மாவும் அவள் பெயரை

ஒரு தனி மாதிரியாகக் கூப்பிடுவாளாம்.

அது என்ன என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது

நல்லவேளையாக அம்மாவே வந்துவிட்டாள்.

தோழியை அடையாளம் கண்டுகொண்டு

கூப்பிட்டாள் ஒரு பெயர் சொல்லி.

அதை எங்களால் யூகித்திருக்கவே முடியாது.

காயத்ரி

லதா எப்படி இருப்பாள் என்று

எனக்குத் தெரியும்.

ப்ரியாவை கூட்டத்திலும்

கண்டுகொள்வேன்.

ரயிலில் பக்கத்திலோ, எதிரிலோ

வரும் விதயாவை எப்போதும்

அடையாளம் கண்டுகொண்டிருக்கிறேன்.

கோவில் கர்ப்பூர வெளிச்சத்தில்

சட்டென்று தெரிந்துவிடுவாள் கல்பனா.

அந்த அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும்,

நந்தினியையோ, நளினியையோ,

விஜயாவையோ,உஷாவையோ

கொஞ்சம் கூர்ந்து பார்த்தால்

கண்டுபிடித்துவிடுவேன்.

அன்றொரு நாள்

குறும்பு மின்ன வந்த ஒரு காயத்ரி

தன்னை வசந்தி என்று

அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டாள்.

‘ நீ வசந்தி அல்ல: காயத்ரி.

கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்’ என்றேன்.

யோசித்துப் பார்த்தாள்.

தோசை தெய்வம்

தோசை என்ன ருசி என்று கேட்டால்

என்ன சொல்ல முடியும்?

என் பாட்டி சுட்ட தோசையா?

என் அம்மா சுட்ட தோசையா?

வெளியூர் பஸ் வழியில் நிறுத்தியபோது

அங்கே சாப்பிட்ட தோசையா?

தோசை என்ன ருசி என்று கேட்டால்

என்ன சொல்ல முடியும்?

அந்தந்த தோசையில் உள்ள ருசியை

அடுத்த தோசையில் தேடுதல் பெரும் பிழை.

ஒவ்வொரு அவதாரத்திலும்

ஒவ்வொரு குணம்.

இரண்டும் ஒரே ருசி என்று

எப்போதும் சொல்லாதே.

தோசை தெய்வம் கோபித்துக்கொள்ளும்.

ஜெ.மோ.பரிந்துரைத்த ராஜசுந்தரராஜன் கவிதைகள்

2011-07-18T19:35:00.006+05:30

வறட்சி

வானுக்கு இல்லை இரக்கம்.பூமிக்கு

வெயில் என்று வருகிறது நெருப்பு

காற்றுக்கு விடைசொல்லி

துக்கித்து இருக்கிறது வீடு

அடி உறைகளும், கிணற்றுக்குள்

வாய்வறண்டு

சுருண்டுவிட்டன.

தாகித்து அணுகுகிற வாளிக்கு

என்ன சொல்வது பதில்?

கறங்குவெள் அருவி கல் அலைத்து ஒழுகிய

பறம்பும் இன்று வெறும்பாறை.

காயம்

பூத்தபோது அடடா

அழகு என்றேன்.

காய்த்தபோது

காலில் குத்தியது நெருஞ்சி.

மேகங்கள் பொங்கி வெளுத்தது.

காற்றும் திசைமாறி மேல்கீழாய்ப் பாய்கிறது.

என்ன தந்தாய் நீ எனக்கு,

சில நரைமுடிகளைத் தவிர?

நம் அம்மணம்:

திரை என்று கொண்ட

ஆற்றோட நாணல்ப் புதர்;

நீ அள்ளிப் பருகிய வாய்க்கால்-

இருக்கிறதா இன்னும்

உன் நினைவுகளில் ஈரம்?

நான் போகிறேன்.

வானம் கருக்கொண்டு மீண்டும் மழை வரலாம்

பூமி பூச்சூடி மேலும் பொலிவுறலாம்

மறப்பதற்கில்லை

நெருஞ்சிப் பரப்பின் மஞ்சள் வசீகரம்

சிலுவை

ஒடுங்கிவிட்டது ஊர்.

விளக்குகள் தலைகவிழ்ந்து நிற்கிற

தெருப்பாலையில்,

தனிமையில் மெனக்கெடும் மனித ஓர் உரு

அலைகிறேன்.

தாலிபட்டறியாத கழுத்தில் இவளைக்

கைம்மை கவிந்த முகம் வரித்துக் காணவா

விலகி மீண்டது என் பாதை?

அரையிருள் அந்தி அந்நாள்

இவள் அவன் மிதிவண்டிச் சுமைதூக்கி தொட்டு

இணங்கி அவனோடு குணுங்கியதாகக்

கண்கள் எனது கண்டதென்ன மாயை!

கெக்கலிக்கிறது ஆந்தைப் பெருங்குரல்.

நான் பற்றிக் கொணர்ந்த கை இந்நேரம்

மார்போடு மகவு அணைத்து

உறங்கிக்கொண்டிருக்கும்.

லாமா சபத்கானி? லாமா சபத்கானி?

இவள் விழிக்குரல் ஓல உருக்கம்

என் உளச்செவி சிலம்பச் சிலம்ப

அலைகிறேன்.

தகுதி

ஒரு பறவையிட்ட

எச்சத்தின்

நிழலில்

அயர்கிறோம் நானும் என் மந்தையும்

அது மரமாகி நிற்கிறபடியால்.

ஆரோகணம்

சுவர் தன் ஒருபகுதியைக்

கதவு என நெகிழ்க்கிறது

சுதை கறுத்த கோபுரம்

விடிவெயில் மொண்டு குளிக்கிறது

வெளி-

வெளியெங்கும் செறிகிறது ஒலி.

விசும்புக்கு நினிர்கிறது

ஒரு விமானத்தின் கதி.

எல்லை

அலை வறண்டது கடல்.

ஒளி வறண்டது வான்.

உயிர் வறண்டது காற்று.

நிலமெங்கும் சருகுகள்.

நெய்தவனே பிணமாகித் தொங்கக்

கிழிந்துபட்டது சிலந்திக்கூடு.

தெரிகிறது சாவின் பாசறை.

திரும்பாது இனி என் படை.

அம்மா

வெளிப்பட்டு வீறிச் செல்கிற நீராவி

ஒரு விசையாக மாறி

எந்திரங்களை உருட்டும்.

கொதிகலன் நாள்ப்பட நாள்ப்பட இற்றுப்போகும்.

வளர்ச்சிப் பாதையின் ஒரு கட்டத்தில்,

செடிகளுக்கு,

விதையிலைகள் வேண்டாதவையாகிவிடும்.

குஞ்சுகள்

கோழியாகும்.

சேவல்கள் கூட வரும்.

அடைகாத்த சிறகுகளில் இறகுகள் உதிர்ந்து விழும்.

காற்றோடுபோய்

அங்கங்கே வேரூன்றி விடுவன

வித்துகள்.

சாவிலும் கூடத்

தாயோடு வருவன

அடிவயிற்றுத் தழும்புகள்.

துண்டிப்பு

மழெ இல்லெ தண்ணி இல்லெ.

ஒரு திக்குல இருந்துங்

கடதாசி வரத்து இல்லெ.

அடைக்கலாங் குருவிக்குக்

கூடு கட்ட

என் வீடு சரிப்படலெ.

நான் ஒண்டியாத்தான் இருக்கேன்

இன்னும்.

-ராஜசுந்தரராஜன்

ஜெ.மோ.பரிந்துரைத்த வி.அமலன் ஸ்டேன்லி கவிதைகள்

2011-05-30T18:02:00.000+05:30

ரகசியக்காதல்
தன்னந்தனியனாய்
தவறவிட்ட உன்னைத்தேடி

பதற்றப்பட்டு பரபரக்க
உரத்து உன் பெயர் கூவியழைக்க
திராணி இம்மியுமில்லை
கானுயிர்கள் விழிப்புறும் பட்சத்தில்

சருகுகளின் சப்தத்தைத் தவிர்க்க
நுனிக்காலில் நகர்கிறேன்

பட்சிகளின் பொந்துகளிலும்
பட்டைகளின் இடுக்குகளிலும்
சொல்லிவைக்கிறேன் உன்னைப்பற்றி
எங்ஙேனும் கண்டால்
தகவல் அனுப்பவென்று

சளைக்காமல் தொடர்வேன்
அதுவரையில்
கானகத்தைத்
தீண்டாதிருக்க வேண்டும் தீ.

நிஜம்
எட்ட பார்த்த நீராயில்லை
இறங்கி நின்றது

இலை தழை புறந்தள்ளி
விலக்க முயன்ற நீராயில்லை
பருகச் சூழ்ந்தது

இளைப்பாறுகையில்
அள்ள முனைந்த நீராயில்லை
குடித்துத் தீர்த்தது

கயலிதழி
தேவதை மீன்களுக்கு
கீழுதடு அகழ்ந்தெடுக்கும்
ஈருதடுகளும் ஒருங்கிணைந்து
சீராகக் குவிந்து மீளும்
பொன் மீன்களுக்கு

‘கப்பி’களோடு முணுமுணுவெனும்
உதடியக்கம் புலப்படாது
‘கௌராமி’களுக்கு

உண்மையிலேயே
மீன்களின் உதடுகள்
செழுமையானவை
வனப்பும் வசீகரமும் மிக்கவை

‘கொய்கெண்டை’களோவென
குவிந்தன அவள் உதடுகள்
$$$
வாழ்தலுக்கிடையில்
அவ்வப்போது
இருத்தலை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள

சொற்ப நீர்த்தேங்கலின்
மேற்புறப்படலமென
மெய்சிலிர்த்துக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது
வெறுங்காற்றுக்கு
@@@
அடர்வற்ற மந்தாரைச் செடியின்
இலைக்கற்றைக் கூரையின் கீழ்
தோளுக்குள் தலைசெருகி
குந்தித் தூங்கியது
ஒரு தேன்சிட்டு

காலாற நடந்துபோன ஓரிரவில்
கவனித்தோம்
பின்னர் உற்று நோக்கினோம்
சிலிர்ப்புண்டாயிற்று

இன்னும் நெருங்கினோம்
சப்தமற்று
கொஞ்சமும் சலனப்படாதிருந்தது

வசப்படுத்தும் மிக
அரிய தருணம்
கைகூடிற்று

அப்படியின்றி
மெல்லக் கடந்துபோனோம்

அப்போது அது
பறவையாகவே இல்லை
-வி.அமலன் ஸ்டேன்லி

வேணு குடும்பத்தார்

2011-05-04T17:38:00.000+05:30

வேணு குடும்பத்தார்

வேணு தனது பணி ஓய்வு நாள் பாராட்டுவிழா நடத்துவதற்குச் சம்மதிக்கவேயில்லை. யார் எவ்வளவு சொல்லியும் பிடிவாதமாக மறுத்துவிட்டார்.இப்படியிருக்கும்போது அவருடைய கடைசி பணி நாளன்று பாராட்டுவிழா நடக்கவிருப்பதாக, அதற்கு முந்தைய நாள் சொன்னார்கள். அவருக்கு நெருங்கிய நண்பர்கள் சிலர் மட்டும் பேசி வற்புறுத்தியிருக்கிறார்கள். அவ்வளவு பிடிவாதம் பிடித்தவர் எப்படி ஒத்துக்கொண்டார் என்று மற்றவர்களுக்கெல்லாம் ஆச்சரியம்.

நிறுவனத்துக்குள்ளாகவே நடத்தப்பட்ட பணி ஓய்வு நாள் பாராட்டுவிழா கூட்டத்தில் தீர்மானித்திருந்தபடி சிலர் மட்டும் மேடைக்குச் சென்று வாழ்த்துரை வழங்கினார்கள். மேடையில் வேணுவும், மேலாளரும் அமர்த்தப்பட்டிருந்தனர்.வேணுவோடு வேலை தொடர்பாகவும், நட்பின் அடிப்படையிலும், வயதின் அடிப்படையிலும் நெருக்கமுள்ளவர்கள், தொழிற்சங்க பிரதிநிதிகள், உயர் அதிகாரிகள் என்று ஒவ்வொருவராய் வந்து பேசிவிட்டு அமர்ந்தனர். வேணுவுடனான அவரவர் அனுபவங்களை, வேணுவின் சிறப்புக்களையும் ஆளாளுக்குக் குறிப்பிட்டனர். வேணுவின் பல்துறை சார்ந்த சாதனைகள், சமூகப் பங்களிப்பு, மற்றும் பன்முகத்தனமை வாய்ந்த அவருடைய குண நலன்கள் ஆகியவற்றை குறிப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். எல்லோரும் கடைசியாக சொல்லிக்கொள்வதில் மட்டும் எப்போதுமே மாற்றம் இருக்காது. ’ஓய்வுக்குப் பிறகு இவரும், இவருடைய குடும்பத்தாரும் நல்ல ஆயுளும், ஆரோக்கியமும் பெற்று வாழ வாழ்த்துகிறேன், இறைவனை வேண்டிக்கொள்கிறேன்’ என்பதே அது. ஒருவர் துவக்கிவைத்துவிட்டால் போதும். எல்லோரும் சொல்லியே ஆகவேண்டும். நிகழ்ச்சியை தொகுத்து வழங்கியவர் அவருடனேயே பணியில் சேர்ந்தவர் என்பதால் மிகவும் நெருக்கம் கொண்டவர். ‘ வாழ்க்கையில் நாம் மனைவியுடனும், உடன் பணிபுரியும் நண்பர்களுடனும்தான் பெரும்பகுதியை கழிக்கிறோம். குடும்பத்திலேயே வேறு யாருடனும் இப்படி அமைவதில்லை.வேணு 35 வருட நண்பர் எனக்கு. 35 வருடங்கள் நாள்தோறும் 8 மணி நேரம் பழகுவது என்பது சாதாரணமானதல்லவே’ என்றார். ‘இவ்வளவு தூரம் பழகிவிட்டு பிரிவதென்பது மிகவும் துயரம் தருவதாய் இருக்கிறது’ என்று அவர் சொல்லும்போது குரலில் தழுதழுப்பு வந்துவிட்டது. சிரமப்பட்டு அதைச் சமாளித்து இயல்பாக்கிக் கொண்டார். எல்லோரும் ஒரு நெகிழ்ச்சியான மன நிலையில் காணப்பட்டனர். சால்வை ஒன்றை ’பொன்னாடையாக’ போர்த்தி புகைப்படம் எடுத்தனர். சால்வை போர்த்தியிருந்தபோது வேணு உண்மையாகவே ஓய்வுபெறும் வயது வந்துவிட்டார் என்பதுபோல் தோற்றமளித்தது. சந்தன மாலை அணிவிக்கப்பட்டு, நினைவுப் பொருட்களும் வழங்கப்பட்டன. ஏற்புரை வழங்கிய வேணு, ’நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் அப்படியே அனைவரும் என் வீட்டிற்கு வந்து நானளிக்கவிருக்கும் தேனீர் விருந்தில் கலந்துகொள்ள வேண்டும்’ என்று அன்போடு கேட்டுக்கொண்டார்.இதுவும் வழக்கமானதுதான்.

அலுவகப் பேருந்தின் முகப்புக் கண்ணாடியில் வேணுவின் வண்ணப் புகைப்படம் கொண்ட வாழ்த்துச் செய்தி பெரிதாக ஒட்டப்பட்டது. சொந்த கார்களிலும், இரு சக்கர வண்டிகளிலும் வந்தவர்கள் அவரவர் வாகனங்களில் வேணு வீட்டிற்கு புறப்பட்டனர்.மற்ற அனைவரும் வேணுவின் வீட்டுக்கு பேருந்தில் சென்றுகொண்டிருந்தனர். வேணு எப்போதும் உட்காரும் கடைசி இருக்கை இன்று காலியாகி, அவர் முன்னாலேயே உட்கார்ந்து விட்டிருப்பதை யாரோ சத்தமாகக் குறிப்பிட்டு வேடிக்கைக் காட்டினார். எல்லோரும் சிரித்தனர்.அலுவலகத்தில் அவருக்களிக்கப்பட்ட செட்டில்மெண்ட் விபரங்களை சந்திரசேகரன் கையில் வைத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஒரு கோப்பில் விபரங்கள் அடங்கிய தாளும், ஒரு உறையில் காசோலையும் இருந்தது. நல்ல தொகை. இவ்வளவு தொகையை வேறு யாரும் செட்டில்மெண்டாக பெறுவது அவ்வளவு எளிதல்ல.வேணு சிக்கனத்திற்கு பெயர்போனவர். நிறைய சேமிப்பின் மூலமே இப்படியொரு தொகை கிடைத்திருக்கிறது.

சுப்ரமணிய நாயகர் இல்லம் என்று பெயர் பொறிக்கப்பட்டிருந்த பழங்காலத்து வீட்டு வாசலின்முன் பேருந்து சென்று நின்றதும்,வாசலில் வரவேற்கக் காத்திருந்த வேணுவின் குடும்பத்தினர் சுறுசுறுப்படைவது தெரிந்தது. வேணுவின் மனைவி அவருக்கு பூச்செண்டு கொடுத்து வரவேற்றார்.சற்று இளமையாக இருப்பதாகவே எண்ணும் வகையில் தோற்றம். வேணுவும் அப்படித்தான்.ஓய்வுபெறும் வயது என்று கணிக்கமுடியாத தோற்றம். தலைக்கு டை அடித்துக்கொண்டால் நிச்சயம் இன்னும் இளமையாக காட்சியளிப்பார். நாள் தவறாமல் நடைப்பயிற்சியும், உடற்பயிற்சியும் செய்துவருபவர் என்று மேடையில் பேசும்போதே குறிப்பிட்டிருந்தனர். சர்க்கரை வியாதிக்கு மாத்திரை ஏதும் எடுத்துக்கொள்ளாமலே , உடற்பயிற்சி மூலமே கட்டுப்படுத்தி வருபவர் என்று பாராட்டினார்கள். வேணுவின் மனைவிக்கு தலைமுடி நரைத்திருக்கவில்லை. முன் நெற்றியில் முடி சரிந்து விழுந்துகொண்டு இருப்பதை தூக்கி வாரினாற்போல் பின்னுக்கு இழுத்து கட்டினால் இன்னும் இளமையோடு தெரிவார் என்று தோன்றியது. வேணுவின் மனைவியுடன் உறவினர்களும், அக்கம்பக்கத்து வீட்டு ஆண்களும், பெண்களுமாய் நின்றுகொண்டு வந்தவர்களை வரவேற்றனர். வாசலில் பட்டாசு சரம் வெடித்தது. வேணுவுக்கு பட்டாசு வெடிப்பதில் உடன்பாடு இலையென்றாலும், நண்பர்கள் வழக்கத்தை கடைபிடித்தனர். பேருந்தில் ஒட்டப்பட்டிருந்த வேணுவின் வண்ணப்படம் தாங்கிய வாழ்த்து அட்டையை வேணுவின் வீட்டாரிடம் நினைவுப்பொருட்களுடன் சேர்த்து அளித்தனர்.வீட்டிலிருந்த ஒருவர் வேணுவுக்கு சால்வையணிவித்தார். வேணுவின் அண்ணனாம்.அவர்கள் வீட்டிலிருந்த ஒரு இளைஞன் இயன்றவரை நடக்கிற நிகழ்வுகள் எல்லாவற்றையும் டிஜிட்டல் கேமராவில் சிறைப்படுத்திக்கொண்டிருந்தான்.சொந்த வாகனங்களில் சென்றவர்கள் சிலர் முன்னமேயே வந்து காத்துக்கொண்டிருந்தனர். சிலர் அப்போதுதான் வந்து சேர்ந்தனர்.அப்படி வந்தவர்களில் சசிகுமார் மட்டும் வீட்டிற்குச் சென்று உடைமாற்றிக்கொண்டு, கைக்குழந்தையான தன்னுடைய மகளை காரில் கூட்டிக்கொண்டு வந்திருந்தார். குழந்தை பிறந்தபிறகு அண்மைக்காலங்களில் அவர் இதை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளார். இட வசதிக்காக தேனீர் விருந்து மாடியில், திறந்த வெளியில் ஏற்பாடாகியிருந்தது. யாரும் ஷூக்களை கழற்றவேண்டிய அவசியமும் இல்லையென்பதாலும் இப்படியொரு ஏற்பாடு. எல்லோரும் மாடிக்குச் சென்று வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். கிழக்கே கடல் தெரிந்தது. மாலை நேர கடற்காற்று இதமளித்தது. சசிக்குமார் தூக்கிவைத்துக்கொண்டிருந்த குழந்தையை சிலர் கொஞ்சிக்கொண்டிருந்தனர். அழகிய பெண்குழந்தை. சீனக் குழந்தை போல் தோற்றம். ஆனால் ஒல்லியாக இருக்கவில்லை. அளவான புஷ்டி. அதுவும் அவ்வப்போது சிரித்து சூழலையே இனிப்பாக்கிக் கொண்டிருந்தது.எல்லோருக்கும் தேனீர் அளிக்கப்பட்டது. வேணுவின் குடும்பத்தினர் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டனர். வேணுவின் அண்ணன், தம்பி, வேணுமனைவியின் தம்பி மற்றும் அவருடைய மகன், ஆகியோர். தேனீர் அருந்திக்கொண்டிருக்கும்போது எல்லோருக்கும் ஒரு சிறிய பை வழங்கப்பட்டது. அதில் இனிப்பு, காரம், எதாவதொரு நினைவுப்பொருள் இருக்கும். இதுவும் வழக்கமாய் அனைவரும் செய்வதுதான் என்பதால் யாரும் பையை வாங்கி பிரித்துப்பார்த்துக் கொண்டிருக்கவில்லை.எல்லாம் முடிந்து ஒவ்வொருவராக வேணுவிடமும் குடும்பத்தினரிடமும் சொல்லிக்கொண்டு கைக்குலுக்கி விடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தனர். திடீரென்று நினைவு வந்ததுபோல் யாரோ சொல்ல, வெளியில் செல்ல தயாரானவர்களையும் தடுத்து நிறுத்தி புகைப்படம் எடுக்கத் துவங்கினர். வேணுவும் அவர் மனைவியும் மையமாக நிற்க மற்ற நண்பர்கள் சுற்றி நின்றனர். நிறைய பேர் இருந்ததால் கொஞ்சம்பேர் மட்டும் முதல் சுற்றில் நின்றனர். வேணுவின் மனைவி புகைப்படம் எடுக்கவிருந்தவரை சற்றுப் பொறுத்திருக்கும்படி கையமர்த்திவிட்டு, அடுத்த சுற்றுக்கு காத்து நின்றுகொண்டிருந்த சசிக்குமாரின் பெண்குழந்தையை ஆவலோடு கேட்டு வாங்கி தூக்கிவைத்துக்கொண்டு புகைப்படத்திற்கு காட்சியளித்தார்.

எல்லாம் முடிந்து கீழிறங்கி வந்தபோது நண்பர்கள் கூட்டத்தில் இருவர் மட்டும் ஓரமாகச் சென்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ’’மேடையில பேசும்போது குடும்பத்தார், குடும்பத்தார்னு சொல்றப்பல்லாம் கூட அவ்வளவா கஷ்டமாத் தெரியலப்பா.ஆனா, அந்த அம்மா அப்படி குழந்தைய வாங்கி வச்சுக்கிட்டு போட்டோவுக்கு நின்னப்பதான் ரொம்ப கஷ்டமாப் போயிடுச்சிப்பா. ஆண்டவன் இவங்களுக்கு ஒரு குழந்தையக் குடுத்திருக்கக்கூடாதான்னு நினைக்காம இருக்கமுடியல?”

நீ-யும்

2011-04-14T08:39:00.000+05:30

கேரம் போர்டில்

இப்போது உன்முறை

நீ

வெற்றிகளை அடுக்கவில்லை

வெற்றியை நோக்கி முன் நகரவில்லை

எதிராளியின் வெற்றிக்கு தடைபோடவில்லை

துணை போகவில்லை

ஒருமுறை சுண்டிவிட்டாய்

எதிலும் தொட்டுக்கொள்ளாமல்

சென்றுவந்தது

இம்முறை

விளையாடிவிட்டாய்

நீயும்

ஜெ.மோ.பரிந்துரைத்த சுகுமாரன் கவிதைகள்

2011-04-10T08:50:00.002+05:30

கையில் அள்ளிய நீர்

அள்ளி

கைப்பள்ளத்தில் தேக்கிய நீர்

நதிக்கு அந்நியமாச்சு

இது நிச்சலனம்

ஆகாயம் அலை புரளும் அதில்

கை நீரை கவிழ்த்தேன்

போகும் நதியில் எது என் நீர்?

உன் பெயர்

உன் பெயர்‍-

கபாலத்தின் உட்கூரையில் கிளைத்து

என் நாளங்களில் மிதக்கும் சங்கீத அதிர்வு

என் தனிமைப் பாலையில் துணை வரும் நிழல்

என் கதவருகில் நின்று தயங்கும் புன்னகை

காணி நிலத்தில் ததும்பும் நிலவின் ஒளி

உன் பெயர்-

இன்று என் உற்சாகங்களை மூடும் வலை

என் காதை அறுத்துத் தரச்சொல்லும் வினோதக் கோரிக்கை*

கொய்யப்பட்ட என் சிரசை ஏந்தும் சலோமியின் தாம்பாளம்**

என் இதயத்தைத் துளைக்கும் அன்பின் விஷம் தடவிய வாள்

நீயே என் ஆனந்தம்,அலைச்சலில் ஆசுவாசம்,குதூகலம்

நீயே என் துக்கம்,பிரிவின் வலி

காலம் அறியும்:

உன் பெயர் வெறும் பெயரல்ல எனக்கு

நீயே அறிபவள்

நான் வழியில் எதிர்ப்பட்ட வெறும் பெயரோ உனக்கு?

உன் பெயர்-

இந்த இரவில் காலி அறையில் மாட்டிய கடிகாரம்
‌

*தனது காதலின் பரிசாகக் காதை அறுத்துத் தந்த வான்கா என்ற ஓவியன்

**யோவானின் தலையை அன்பளிப்பாக வேண்டிய பைபிள் பாத்திரம்

தனிமை இரக்கம்

வந்து போகின்றன பருவங்கள் தடம் புரண்டு

வசந்தம் நாட்கணக்கில்

எனினும்

வருடம் முழுதும் இலைகள் உதிர்கின்றன‌

வெற்றுக் கிளைகளாய் நிமிர்ந்து

கபாலத்தைப் பெயர்க்கிறது தனிமை

திசைகளில் விழித்து நிராதரவாய் வெறிக்கின்றன‌

உனது நீர்த்திரைக் கண்கள்

அலைகளின் இடைவேளைகளில் உயிர்த்துத் ததும்புகிறது

உனது சோக முகம்

காலடி மணலின் துகள்கள் பிளந்து அலைகிறது

உனது பெயரின் தொனி

வேட்டை நாய் விரட்டல்,

இளைப்பாறுதலின் சங்கீதம் என

அகல்கிறது நாட்களின் நடை

வெளியில் போகிற எப்போதும்

காயம்படாமல் என் கிளி திரும்பியதில்லை

இதோ உன்னிடமிருந்தும்

ஆனால் அலகில் நீ பரிசளித்த நெற்கதிர்

இசை தரும் படிமங்கள்

விரல்களில் அவிழ்ந்தது தாளம்

புறங்களில் வீசிக் கசிந்தது குரல்

கொடித் துணிகளும்

சுவர்களும் விறைத்துக்கொண்டன‌

ஈரம் சுருங்கிய பிடிமணலாய்ப்

பிளந்தேன்

தொலைவானின் அடியில்

நூலறுந்த பலூன்

யாரோ தட்டக் -‍' கதவைத் திற'

வெளிக்காற்றில்

மழையும் ஒரு புன்னகையும்

(ஹரிக்கும் ஸ்ரீ நிவாசனுக்கும்)

2.
புல்லாங்குழல்

சகல மனிதர்களின் சோகங்களையும்

துளைகளில் மோதிற்று

கூரை முகட்டிலிருந்து இறங்கிய நாளங்கள்

ரத்தமாய்ப் பெய்தன‌

அறையெங்கும் இரும்பின் வாசனை

மறு நிமிஷம்

என் உப்புக் கரைந்து எழுந்தது

மல்லிகை மணம்

(ஹரிபிரசாத் சௌரஸ்யாவுக்கு)

மழை தேக்கிய இலைகள்

அசைந்தது

சொட்டும் ஒளி

கூரையடியில் கொடியில் அமர‌

அலைக்கழியும் குருவி

காலம்-‍ ஒரு கண்ணாடி வெளி

எனக்கு மீந்தன‌

கண்ணீரும் சிறகுகளும்

(யேசுதாஸுக்கு)

4.
குழம்பியிருந்தது சூரியன் அதுவரை

கரை மீறிய கடல்

என் சுவடுகளைக் கரைத்தது

இசை திரவமாகப் படர்ந்து உருக்க‌

செவியில் மிஞ்சியது உயிர்

திசைகளில் துடித்த தாபம்

சகலத்தையும் பொதிந்துகொள்ள விரிந்தது

அண்ணாந்தால்

கழுவின கதிர்களுடன் வெளியில் சூரியன்

(ஸாப்ரிகானுக்கு)

முதல் பெண்ணுக்குச் சில வரிகள்

இரவின் திரைக்குள் மறையும் திசைகள்

இரண்டு அலைவேளைகளுக்கு இடையில் மௌனம்

அல்லது

இரண்டு மௌனங்களுக்கு இடையில் அலைமீட்டல் என‌

கரையின் புறங்களில் கடலின் முடிவற்ற சங்கீதம்

உனது பிம்பம்

நிலைக்கண்ணாடியிலிருந்து வெளிக்கிளம்பி வந்ததுபோல்

நடந்து மறைந்தாள் எவளோ

இதோ

நீ எதிர்ப்பட்ட அநாதி காலத்தின் ஏதோ ஒரு நொடி

ஆனந்த வெளியாக ஒளி ததும்பி

நிற்கிறது நினைவில்

இதோ

பார்வையில் அகலும் பெண்முகங்களில் எல்லாம்

உனது நீர்த்திரைக் கண்களைத் தேடி அலுக்கிறது

பொழுதின் தனிமை

பரிசுப் பொருட்களுடன் குதூகலமாய் வந்தவர்கள்

மயானம் கலைபவர்களாய்ச் சொல்லாமல் போகிறார்கள்

நட்போ, காதலோ

இப்படித்தான் வாய்க்கின்றன பெண்ணே

எனது உறவுகள்

இப்போதும்

நீ வரலாம் என்று திறந்து வைக்கும் கதவுகளில்

வெறுமையின் தாள ஒலி

இப்போதும்

மறதியின் இருளில் மெல்லச் சரியும் நாட்களின் விளிம்பில்

உனது மூக்குத்தியின் அலையும் சுடர்

உனது நேசப் பெருவெளி பசுமை தீய்ந்து

பனியில் உறைந்தது எப்போது?

உனது அன்புப் பிரவாகம் உலர்ந்து

பாறைகளின் மௌனம் திரண்டது எப்போது?

கானல்கள் உன் பதில்க‌ள்

அறிந்தும்

என்னோடு அலைகின்றன கேள்விகள்

இனி

காத்திருக்கப் பொறுக்காது கடலின் சங்கீதம்

நாளை

நமது நேசத்தை ஒப்படைக்கப் போகிறேன்

காலத்தின் காட்சி சாலையில்

எங்காவது

எப்போதாவது

வழிகள் கலைந்து பிரிகின்றன உறவுகள்

இனி

காற்றில் ஆறும் காயங்கள்

வடுவாக மிஞ்சும் உன் பெயர்

இவ்வளவும் ஏன்

இன்னும் நான் நேசிக்கும் முதல் பெண் நீ...

‍நதியின் பெயர் பூர்ணா

முதல் விழுங்கலில் துவர்த்தாலும்

மறுமுறௌக்குத் தவித்தது நாக்கு

இரண்டாவது மடக்கில்

தோளில் முளைத்தன சிறகுகள்

தக்கையாய் மிதந்தன கால்கள்

போதைக்கும்

கனவுக்கும் இடைப்பட்ட‌

காலமற்ற பொழுதில் வந்தாய் நீ

கருவறை விட்டெழுந்த அவ்சரத்தில்

பிருஷ்டங்கள் நடுவே சுருண்டிருந்தது உன் ஆடை

சருமத்தில் சந்தன வியர்வை

வெண்கல முலைகளில் ததும்பும் இனிமை

கனவின் படிகளில் இடறியோ

மதுவின் சிறகிலிருந்து உதிர்ந்தோ

உன் யோனிக்குள்

துளியாய் விழுந்தேன்

'யாதுமாகி நின்றாய் காளி

என்கும் நிறைந்தாய்'

பூர்ணா நதியின் மடிப்புகளில்

ஒடுங்க மறுத்தது

அலைகிறது சூரிய வெளிச்சம்

ஆர்யாம்பாளின் கண்ணீரில் கரையாத‌

பிரம்மச்சாரியின் முதலைப் பிடிவாதத்தின்

காவி நொடியில்

பூமி மயங்கி

மீண்டும் விழித்தது

கற்படியின் குழியில் தேங்கிய நீர்

வெதுவெதுப்பு

காற்று உந்திய புதிய அலையில் குளிர்.

நதியும் அத்வைதிதான்‍

போதையும் கனவும் போல‌

கடவுளைப் புணர்ந்த ஆனத்தம் கொண்டாட‌

நானும்

மனிதனைப் புணர்ந்த பாவம் தொலைய‌

நீயும்

மூழ்கிக்கொண்டிருக்கிறோம் தேவி

ஒரே நதியில்

ஜெ.மோ.பரிந்துரைத்த க.மோகனரங்கன் கவிதைகள்

2011-03-07T19:56:00.000+05:30

ஜெ.மோ.பரிந்துரைத்த கவிதைகள் க.மோகனரங்கன்

கல் திறந்த கணம்

பெயரழிந்த ஊர்

அரவமற்ற பிரகாரம்

கரையழியா சரவிளக்கு

திரியெரிந்து பிரகாசித்தது இருள்

காலடியோசைக்கு

சடசடத்துப் பறந்தது புறாக்கள்

எச்சம் வழிந்த முலையொன்றில்

எதேச்சையாய் விரல்பட்டுவிட

உறுத்துப் பார்த்தது

கருத்த சிலை

திகைப்புற்றுக் கண் திருப்ப

காதில் விழுந்தது

நூறு நூறு வருடங்கள் கடந்து

உளியின் ஒலி

பரிசில் பாடல்

அனபைச் சொல்ல‌

அநேகமிருக்கிரது வழிகள்

மலர்களைத் தருவது

மரபும் கூட

வாழ்த்துச் சொல்லி

வந்த அட்டைகளுக்கும்

வண்ணக் காகிதங்களில் சுற்றப்பட்ட‌

வெகுமதிப் பொருட்களுக்கும்

நடுவே

தானென பூத்து வீசுமுன்

முகத்தினை கசங்கச் செய்வதில்லை

என் விழைவும்

மேலும்

வசீகரத்தின் பயங்கரத்தையும்

அன்பின் குரூரத்தையும்

பரஸ்பரம் அறியாதவர்களல்ல நாம்

உப்பின் கரிந்த நீர் பரவிய‌

என் தோட்டச் சிறுவெளியில்

கருகி உதிர்ந்தவை போக‌

எஞ்சிக் கிளைத்தது

இம் முட்கள் மட்டுமே‌ ‌

முனை முறிந்துவிடாமல்

காத்துவை

அடிக்கடி நகம் கடிக்குமுனக்கு

எப்போதாவதென் முகம் கிழிக்க‌

உதவும்.

தூது

நான்

வெளியேறக் காத்திருந்தது போல‌

மூடிக்கொள்கின்றன கதவுகள்

முதுகிற்குப் பின்

எப்போதும்

முத்திரையிடப்பட்ட உறையினுள்

குறுங்கத்தியோ

நழுவ விட்ட மோதிரமோ

ஓலை நறுக்கோ

யார் விட்டுச் சென்றது

யாரிடம் கையளிக்க வேண்டும்

தெரியவில்லை

தெருக்கள் முடிந்த வெளியோ

ஆசுவாசங் கொள்ளவும் விடாது

அவசரப் படுத்துகிறது

இப்போதும்

அழைப்புமணிகள்

பொருத்தப்படாத காலத்துள் நின்று

தட்டித்

திறந்து கொண்டிருக்கிறேன்

கதவுகளின் பின் கதவுகளை‌

காகிதத்தில் கிளைத்த காடு

விளையாட்டாய்

ஓரிலையை எழுதினேன்

பசுமை நிறத்தது

வியப்புற்று

பூவரைந்தேன்

வாசம் மணத்தது

கனியெழுத‌

இனிமை தித்தித்தது

கிளைகள் வேர்களென‌

முழுமரமும் எழுதினேன்

நிழலும் குளிர்வும்

வாய்த்தது

பெயரறியாப் பறவைகள் வந்து

இசைத்திருந்தன‌

மரம் பெருகி வனம் நிறைய‌

நனி பெரும் மனிதர்

நலியும் நகர் தொலைத்து

சடை வளர்த்து

இடையில் உரி தரித்தலையும்

ஏகாங்கியானேன்

-க.மோகனரங்கன்

உணராமல்

2011-02-28T17:32:00.000+05:30

கடந்துசெல்லும்
கூட்ஸ் வண்டியின்
பெட்டிகளுக்கெல்லாம்கூட
கையசைத்துச் சிரிக்கும்
உனது கனிவை
புரிந்துகொள்ளாமல் சிரிக்கின்றனர்
கேலியாக

இல்லாத கண்களை
உன் பெயரிலாவது பொருத்தி
ஆறுதல்பட்டுக் கொண்ட
உனது முன்னோர்களை உணராமல்
அன்று நான்
சிரித்ததுபோலவே ,கண்ணனே.

(கண்ணனுக்கு)

கண்மணி குணசேகரனின் "நெடுஞ்சாலை"

2011-02-20T20:03:00.000+05:30

கண்மணி குணசேகரனின் "நெடுஞ்சாலை" நாவலுக்கான விமர்சனம். - ச .முத்துவேல்

24 x 7 மனிதர்களின் இயலா நிலை

அனைவருக்கும் வணக்கம்,

துப்பறியும் நாவல்கள், தோராயமாக 50 பாலகுமாரன் நாவல்கள் ஆகியவற்றைத் தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால் நான் வாசித்த நாவல்களின் எண்ணிக்கை 20 லிருந்து 30 வரைகூட தேறாது. அந்தளவுக்குப் புதிய வாசகனான எனக்கு நெடுஞ்சாலை நாவல் பற்றிய விமர்சனம் என்பது மிகையான சுமைதான். எனவே என் பக்குவத்தில் நெடுஞ்சாலை குறித்த வாசிப்பனுபவத்தை பகிர்ந்துகொள்கிறேன்

கண்மணி குணசேகரன் நவீனத் தமிழிலக்கிய உலகம் நன்கறிந்த பன்முகத்திறன் கொண்ட படைப்பாளி. நடு நாட்டைக் களமாகவும், நடு நாட்டு வட்டாரமொழியிலும் எழுதும் இயல்புவாதப் படைப்பாளி. அடிப்படையில் விவசாயி. இதுவரையிலும் அவர் எழுதியுள்ளவற்றில் ஒரு விவசாயியே தென்படுகிறார். ஆனால், அவர் தொழில்முறையாக கம்மியர். அதாவது மோட்டார் மெக்கானிக். அரசுப் போக்குவரத்துப் பணிமனையில் பணியாற்றும் தொழிலாளி. நான்கூட நினைத்ததுண்டு. வேளாண் சார்ந்தே எழுதும் கண்மணி, ஏன் தன் துறைசார்ந்து எழுதுவதில்லையென்று? நானறிந்தவகையில் வெள்ளெருக்குத் தொகுப்பில் இடம்பெற்ற கொடிபாதை சிறுகதை மட்டுமே சற்று போக்குவரத்துத் துறைக்கு நெருங்கிவருவதாக நினைவுகூர்கிறேன். இவ்வாறான சூழலில் தன் தொழில், துறை சார்ந்து எழுதியிருக்கும் நாவல்தான் நெடுஞ்சாலை. போக்குவரத்துத் துறை, ஓட்டுனர், நடத்துனர், கம்மியர் ஆகியவர்களை முதன்மையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டிருப்பது.

துறை சார்ந்த அனுபவங்களை படைப்புகளாக்குவதன்மூலம் அறியப்படாத பக்கங்களை நுட்பமாகவும், வாழ்வனுபவமாகவும் உணரமுடிகிறது. ஓர் இன்னலின் அல்லது அவலத்தின் தீவிரத்தை தொடர்பற்றவர்களும் நன்கு உணரச்செய்யும் வகையில் உணர்வுபூர்வமாக சம்பவங்களாகவும், தகவல்களாகவும், வாழ்வனுபவங்களாகவும் நீட்டிக்கச் செய்து வாசிக்கக் கிடைக்கும்போது அத்தீவிரத்தை நன்கு உணரமுடிகிறது. போக்குவரத்துத் துறை சார்ந்த இந்த நாவல் அந்தத் துறையைப் பற்றியும், அங்கு பணியாற்றும் மனிதர்களின் கொண்டாட்டங்கள், அவலங்கள் ஆகியவற்றை நமக்கு அளிக்கிறது. கண்மணி இந்த நாவலின் மூலம் சொல்லவிரும்புவதும் இவைகளாகத்தான் இருக்கமுடியும். பணிமனை, தொழிற்சாலை சார்ந்தவை இலக்கியத்தில் இடம்பெற்றிருக்கிறதா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால், நெடுஞ்சாலையில் விரிவாகப் பதிவாகியிருக்கிறது. அந்தவகையில் இதைப் புதுமையான களம் என்று எண்ணுகிறேன்.இலக்கியமும் வாழ்வாதாரமும் ஒன்றாகவே அமைந்தவர்கள், அல்லது நெருக்கமாக அமையப் பெற்றவர்களைக் காட்டிலும், இயந்திரங்களோடு வாழும் அடிப்படையான தொழிலாளர்கள் இலக்கியத்தில் ஈடுபடுவது ஒப்பீட்டளவில் கூடுதல் பாராட்டுக்குரியதுதான். அந்தவகையில் கண்மணி குணசேகரன், மு.ஹரிகிருஷ்ணன் போன்றவர்களின்மீது வியப்பும் , மதிப்பும் ஏற்படுகிறது.

நெடுஞ்சாலை நாவலில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள பணிமனை, தொழிற்சாலை , ஆட்டோமொபைல் சார்ந்த வாழ்க்கையைக் கொண்ட ஒரு தொழிலாளியாகவே நானும் இருப்பதால் இந்த நாவலில் எனக்குப் பெரிய அளவில் புதியதொரு வாழ்பனுபவம் கிடைக்கவில்லை என்பதையும் பதிவுசெய்ய விரும்புகிறேன். இது நிச்சயம் என்வரையிலானது.

நான் இங்கு கதையைச் சொல்லிவிடப்போவதில்லை. கதையென்று சொன்னால் ஓரிரு வரிகளில் சொல்லிவிடமுடியும்.எனவே, கண்மணி குணசேகரனின் நெடுஞ்சாலை நாவலின் மூலம் எழுப்பப்பட்டுள்ள சமூக விமர்சனங்கள், நுட்பங்கள் ஆகியவற்றைக் கொஞ்சம் பார்ப்போம்.

ESSENTIAL SERVICE எனப்படும் இன்றி அமையாதவைகளான மின்சாரம், போக்குவரத்து, பால், காவல், தொழிற்சாலைகள் போன்றவற்றில் பணிபுரிபவர்கள் கடிகாரச் சுற்றுப்பணி எனப்படும் round the clock shift duty ல் 24 மணி நேரமும் தொடர்ச்சியாக இயங்கவேண்டியவர்கள். பரபரப்பாக ஓடி சூடுபறக்க பணிமனைக்கு வந்து நிற்கும் வண்டியில் அந்தச் சூட்டிலும் பராமரிப்புப் பணீசெய்யவேண்டியவர்கள் இவர்கள். சாணி, மலம் ஆகியவை ஒட்டியிருக்கும் ஈரம் காயாத பகுதிகளைத் தொட்டு வேலை செய்யவேண்டிவர்கள்.பயணிகள் எடுக்கும் வாந்தியைக் கழுவித்தள்ள வேண்டிய வர்கள்..இவர்களூக்கு பண்டிகை நாட்கள், ஞாயிறு விடுமுறை, இரவுத்தூக்கம், நேரத்திற்கு உணவு என்பதெல்லாம் மற்றவர்களைப் போன்று அமையப்பெறாதவர்கள். எல்லோரும் உறங்கப்போகையில் இவன் வேலைக்குச் சென்றுகொண்டிருப்பான். செய்தித்தாள் போடுபவனுக்கு விடிகாலைத்தூக்கம் என்பது வெறும் கனவு. அரிதாகக் கிடைக்கும் விடுமுறை நாட்களிலும் உடலென்னும் இயந்திரம் வழக்கம்போல் விழித்துக்கொண்டுவிடும். எல்லோரும் உறங்கிக்கொண்டிருக்க ஓட்டுனர் விழிப்புணர்வோடு வண்டியோட்டிக்கொண்டிருப்பார். இதுபோன்ற, இன்றி அமையாத பணிபுரிபவர்களை அரசாங்கம் எப்படி நடத்துகின்றது? என்ன சிறப்புச் சலுகைகள், மரியாதைகள் அளிக்கிறது என்று பார்த்தோமானால் கசப்பே மிஞ்சும். தகுதியுள்ளவர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பையளிக்க வேண்டிய அரசாங்கம் அவர்களைத் தற்காலிகத் தொழிலாளர்களாக நியமித்து, அத்துக்கூலிகளாக பயன்படுத்தி சுரண்டல் செய்கிறது. இந்த நிலையிலேயே பணி நாள் முழுதும் கழித்துவிட்டு ஓய்வுபெறவேண்டியவர்களும் இருக்கிறார்கள். இப்படிச் சுரண்டல் செய்வதோடல்லாமல் பணியில் நிகழக்கூடிய தவறுகளுக்குப் பொறுப்பேற்கும் வகையில் தண்டனையாக இவர்களின் கூலியையேப் பறித்துக்கொள்ளும் அவல நிலையையும் நாவலில் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.டீசல் சிக்கனம் செய்யாதவர்களிடமிருந்து அதற்குரிய தொகையாக தண்டனைப்பணம் கூலியில், சம்பளத்தில் பிடிக்கப்படுவது போன்ற உதாரணங்களைச் சொல்லலாம்.

இந்த நாவலின் மையமாக இருப்பது பேருந்தா? ஓட்டுனர், நடத்துனர், கம்மியர் எனப்படும் தொழிலாலிகளா? போக்குவரத்துத் துறையா? தனியார் வாகனங்களா? இவை எல்லாவற்றிற்கும் பொதுவாக இருக்கும் நெடுஞ்சாலைதான். பொருத்தமான தலைப்பை இட்டிருக்கிறார் ஆசிரியர்

380 பக்கங்களைக் கொண்ட நாவலை இரண்டு பாகங்களாகப் பிரித்திருக்கிறார். முதல் 300 பக்கங்களை வீடு என்றும், எஞ்சியவற்றை நாடு என்றும் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் ஆசிரியர். இவ்விரண்டு பாகங்களும் தனித்து நின்றாலும் முழுமையுடையதாகக் கொள்ளும் வகையில் அமைந்திருக்கிறது. நேரடியாக இரண்டாம் பாகத்தைப் படித்தாலும் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய வகையில் உள்ளது. முதல் பாகம் கதையில் வரும் மூன்று முதன்மையான கதாபாத்திரங்களை அறிமுகம் செய்து, அவர்களோடு ஆழ்ந்த நெருக்கத்தை அளிக்கிறது. இதேபோன்று முதல் பாகத்தில் வரும் அத்தியாயங்கள் 15 மற்றும் 16 ஆகியவை மட்டுமேகூட தனித்தனியாக நின்று இரண்டு சிறந்த சிறுகதைகளாகவும் விளங்குகிறது. முதல் பாகம் அழுத்தமானதாகவும் ,உணர்வுபூர்வமாகவும் அமைந்துள்ளது.

நாவல் என்பது விரிவான களம் கொண்டது. எவ்வளவு சொன்னாலும் தீராத விரிவும், இன்னும் சொல்ல நிறைய இருக்கும் அளவிற்கும் அனுபவங்களைக் கோருவது. இன்னும் விரிவாக கண்மணி அவர்களால் எழுதிவிடமுடியும். ஆனால் அந்த விரிவு நாவலுக்கு வலுசேர்க்கும் வகையில் நெருக்கமாகவும், பொருத்தமானதாகவும் இருக்கவேண்டும். நெடுஞ்சாலையில் ஆசிரியர் கையாண்டுள்ள சில பகுதிகள் நாவலின் விரிவுக்கும், மையத்திற்கும் சற்று இடைவெளி கொண்டுள்ளது. உதாரணமாக கம்மியர் பணிக்கு எழுத்துத் தேர்வுக்குச் செல்பவனிடம் வைக்கப்படும் கேள்வித்தாளில் இடம்பெற்றுள்ள கேள்விகளையெல்லாம் எழுதிக்கொண்டிருப்பது என்பன போன்று சிலவற்றைச் சொல்லலாம். கதாபத்திரங்கள் நிகழ்த்தும் அவர்களுக்கிடையிலான உரையாடல்களின் வழியாக துணைக் கதைகள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது, நாவலுக்கு வலுசேர்க்கும் வகையில் அமைந்திருக்கிறது. மாறாக இவற்றிற்குப் பதிலாக, essential service செய்யக்கூடியவர்களின் நிலையை, இன்னல்களை , பணிச்சூழலில் மனிதர்களுக்குள் விளங்கும் அரசியலை இன்னும் ஆழமாகவும் , நுட்பமாகவும் சொல்லியிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. நன்றாகவே இதைச் செய்திருக்கிறார் என்பதிலும் மாற்றுக்கருத்து இல்லை.அதேசமயம் ஆசிரியர் நிகழ்த்தும் நுட்பம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. உதாரணமாக சென்னையிலிருந்து வயர்லெஸ் வழியாக தகவல் சொல்லப்படுவது முதலில் திண்டிவனத்திலுள்ள பணிமனைக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டு, பிறகு அங்கிருந்து தகவல் போக வேண்டிய இடமான விருத்தாச்சலத்திற்குத் தெரிவிக்கப்படும். அவர்கள் பயன்படுத்தக்கூடிய VHF SET வயர்லெஸ்ஸின் சக்தியின் நுட்பம் இயல்பாக பதிவாகியிருக்கிறது. இதை ஆசிரியர் உணர்ந்து பதிவு செய்திருந்தாரோ,இல்லையா என்று தெரியவில்லை.

இந்நாவல் நடைபெறும் காலக்கட்டம், நாவல் வெளியாகியிருக்கும் 2010லிருந்து குறைந்தது 10 ஆண்டுகள் பின்னோக்கிய காலக்கட்டம் என்று அறியமுடிகிறது. எனில் இந்த நாவலை ஆசிரியர் எப்போது எழுதத்துவங்கினார் என்ற ஆச்சரியம் ஏற்படுகிறது. செல்பேசிகள் இல்லாத காலக்கட்டம். தீரன், பெரியார், நேசமணி JJTC என்று போக்குவரத்து வட்டாரங்கள் நிலவிய காலக்கட்டம். ஹீரா, தேவயானி, ரம்பா ஆகியோர்களுக்கு நட்சத்திரத்தகுதி உச்சத்திலிருந்த கட் அவுட்டுகள் வைக்கப்பட்டிருந்த காலக்கட்டம். இந்த நாவலில் கிரிக்கெட் ரசிகர்களையும் சினிமா ரசிகர்களையும் நையாண்டி செய்யும் கட்டங்கள் பதிவாகியிருக்கிறது.பொதுவாகவே இலக்கியம் அவலங்களை, சோகங்களைப் பற்றியே பேசுபவை. கொண்டாட்டம், நகைச்சுவை என்பவை திரைப்படங்களில் பெற்றிருக்கும் வரவேற்பைப்போல் இலக்கியத்தில் பெறவில்லை. நெடுஞ்சாலை நாவல் முழுக்கவே நகைச்சுவை உணர்வு மிளிர எழுதப்பட்டுள்ளது. மேலோட்டமாக சிரிப்பை வரவைத்தாலும், அடியாழத்தில் மிஞ்சும் சோகமே நம் மனதில் எஞ்சி நிற்கும். அந்தவகையில்தான் ஆசிரியரும் எழுதியிருக்கிறார்.மேலும் ஆளுங்கட்சியினரின் தொழிற்சங்கத் தலைவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் சலுகைகள், சேவற்பண்ணை போன்று ஆண்களீன் ஓய்வறையில் சுதந்திரமாக ஒருவர் நிர்வாணமாகக் குளித்துவிட்டு ஆடை மாற்றுவது, தன் கணவன் ஓட்டுனராக இயங்கும் வேளையில் அதே வண்டியில் பயணம் செய்யத்துடிக்கும் மனைவி போன்ற பல துல்லியமான பதிவுகள். முதன்மையான கதாபாத்திரங்களான மூவரும் சேர்ந்து மதுவிடுதியில் மதுவருந்தும் கட்டம் மிகுந்த நகைச்சுவையை அளிக்கிறவகையில் அமைந்துள்ளதைப்போல் நாவல் முழுக்கவே அமைந்திருக்கிறது. நவீன இலக்கியம் என்கிற பெயரில் காமம் வெளிப்படும் தருணங்களை ,உடலுறவுக் காட்சிகளை, விலாவாரியாக எழுதித் தள்ளாமல் ,ஆசிரியர் நாசூக்காகவும், படிமங்களாகவும் எப்போதும் எழுதுபவர். அய்யனாருக்கும், சித்தாளுக்கும் இடையிலான காமம் கலந்த காதல் வாசகர்களின் நெஞ்சில் கனமாக உறைந்து நிற்கக் கூடியது.

அஞ்சலை நாவலைவிட அதிகப் பக்கங்கள் கொண்டிருந்தாலும் அஞ்சலையளவுக்கு கனம் இல்லையென்று கருதுகிறேன்.

(08-05-10 அன்று சொற்கப்பல் விமர்சனதளம் மற்றும் தக்கைச் சிற்றிதழ் ஆகியவை இணைந்து நடத்திய நாவல் விமர்சனக் கூட்டத்தில் வாசிக்கப்பட்ட கட்டுரை)

நன்றி‍ -தடாகம்

ஜெ.மோ.ப.மனுஷ்யபுத்திரன் கவிதைகள்

2011-02-17T17:53:00.000+05:30

திசையறிதல்

எல்லா நன்றியறிதல்களும்
பதிலுபச்சாரங்களும்
உன்னைக் கொஞ்சம்
சிறுமைப்படுத்தவே செய்கின்றன‌

இன்றிலிருந்து உனது
எல்லாப் பரிசுகளையும்
நான் தரையில் விட்டுவிடுகிறேன்
ஈரம் காயாத நாய்க்குட்டிகளைப் போல‌
தம் திசைகளை
தாமே அறியட்டும்ன

மறுமுனையில்

உன் நாசியில்
விழுந்து உடைகிறது
என் பிரியத்தின்
ஒரு தனித்த மழைத் துளி

மழை வரலாம்
என்று நினைத்துக்கொண்டே நடக்கிறாய்
சாலையின் மறுமுனையில் இருக்கிறது
உன் வீடு

காற்ரை மூர்க்கமாய்
கடந்துகொண்டிருக்கின்றன‌
மறுமுனையறியாத‌
எண்ணற்ற மழைத் துளிகள்

ஒரு பெரிய அவமானத்திற்குப் பிறகு

நன்றாகக் குளிக்க வேண்டும்
வெ ந் நீராக இருந்தால் மிகவும் நல்லது
இருப்பதிலேயே நல்ல அதிகம் பயன்படுத்தாத‌
தெம்பூட்டும் ஆடையை அணியலாம்

தெருவில் இறங்கி நடக்கும்போது
அடிக்கடித் திரும்பிப் பார்க்க வேண்டியதில்லை

அதிக இறுக்கம் அதிக இணக்கம்
இரண்டுமே நம்மைக் காட்டிக் கொடுத்துவிடும்
குழந்தைகளை இயல்பாகக் கொஞ்சவேண்டும்

மர்மமாகப் புன்னகைப்பவர்கள்
கேட்காமலேயே தம் பேச்சை மாற்றுபவர்கள்
செயற்கையாகப் பேச்சை மாற்றுபவர்கள்
எல்லோரையும் நாகரீகமாக வணங்கலாம்

சாதுரியமாக விரைவாக‌
தப்பிச் சென்றுவிட வேண்டும்
நாம் மதிக்கப்படும் ஒவ்வொரு இடத்திலிருதும்

தனித்த் அறை ஒன்றில்
மனங்கசந்து அழும்போது
கதவு தட்டும் ஓசைகேட்டு
கண்களைத் துடைத்துக்கொள்ள வேண்டும்

எல்லையற்றது
இந்த உலகின் தீமை
எல்லையற்றது
இந்த உலகின் கருணை

இறந்தவனின் ஆடைகள்

இறந்தவனின் ஆடைகளை
எப்படி பராமரிப்பதென்றே
தெரியவில்லை

இறந்தவனின் ஆடைகளை
அத்தனை சுலபமாய்
அணிந்துகொண்டுவிடமுடியாது
அதற்காகவே
காத்திருந்தது போலாகிவிடும்

அவை
இறந்தவனின் இடத்தில்
இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்
என்றிருக்க இயலாது
இறந்தவர்களோடு
அவ்வளவு இயல்பாய்
உறவுகள் சாத்தியமல்ல

தானமெனக் கொடுக்கலாமெனில்
இறந்தவனின் சாயல்கள்
எதிர்பாரா இடங்களில்
எதிர்பாரா உடல்களிலிருந்து
நம்மை நோக்கி வரும்

இறந்தவனின் ஆடைகளை
அழித்துவிடலாம்தான்
இறந்தவனைத்
திரும்பத் திரும்ப அழிக்க‌
கைகள் நடுங்குகின்றன‌

இறந்தவனின் ஆடைகள்
ஆடைகள் போலில்லை
இறந்தவனின் தோலாக இருக்கிறது
(அபு என்கிற பக்கீர் முஹம்மதிற்கு)

அந்தரங்கம்

எனக்குத் தெரியும்

ஓசைப்படாமல்
கதவு திறந்து வந்து

சுற்றுமுற்றும்
கவனித்துவிட்டு

பைய அருகிருந்து
குருடனின் சுயமைதுனம் பார்க்கும்
ஒரு ஜோடிக் கண்களை

என் யாசிக்கும் கைகளில்

என் யாசிக்கும் கைகளில்
வந்து கூடும் மேகக்கூட்டங்களில்
பெருகிச் செல்கின்றன‌
எல்லா மழைக் காலங்களும்

என் யாசிக்கும் கைகளில்
கருணைத் தீ பரப்பும்
முத்தங்கள் வெடித்து
ரேகைகள் நடுங்குகின்றன‌

என் யாசிக்கும் கைகளில்
வந்து புதைகிறது
சில்லிட்ட வார்த்தைகளோடு
ஒரு கசங்கிய முகம்

என் யாசிக்கும் கைகளில்
வழிந்தோடுகிறது
நோயாளியின் கசந்த வாந்தி

என் யாசிக்கும் கைகளில்
பறவைகள் இட்ட‌
எச்ச விதைகளிலிருந்து
அசைகிறது இப்பெருங் கானகம்

கொடுக்கும் கைகளின்
குரூரங்களற்ற‌
என் யாசிக்கும் கைகளைக்
கதகதப்பாய் மூடுகின்றன‌
உன் யாசிக்கும் கைகள்
-மனுஷ்யபுத்திரன்

‌