நீ தனியாக
அமர்ந்து
நம் நினைவுகளை
விழுங்கும் போதெல்லாம்
அன்பே!

விக்கல் எடுத்தே
வியர்த்து போகிறது
என் மனசு.

நீ தவறுகள் செய்யும்
பொழுதுகளிலெல்லாம்

எப்போதும் போல
இன்றும் மறந்து

என்னை உன் எச்சிலால்
நனைத்துவிட்டாய்

உன் நகங்களின்
இடுக்கினில்
வாழ்ந்துக் கிடப்பதுதான்
எவ்வளவு சுகம்.

என்தன் செயல்களில்
உன்தன் சாயலை
தவிர்க்க முடியாமையும்
பாதையெங்கும் சுவடை
விட்டுச் செல்லும்
நத்தையினை போலத்தான்

நீயென்றாகிப்போன நான்
சுமந்துத் திறிகின்றேன்.

சொன்னால்
“நம்பமாட்டேன்”
என்கின்றாய்
முகம் திருப்பிக் கொண்டு!

முகர்ந்துப் பார்
கவிதையில்
உன் வாசம்

வருடிப்பார்
காகிதத்தில்
உன் பரிசம்

வாசித்துப்பார்
உன்னை நேசிக்கும்
என் இதயம்

நம்பிக்கை வரவில்லையா?
கசக்கி எறிந்துப்பார்

நான் இறந்துக்கிடப்பது
புரியும்.

______

ஏன்டீ என்னை இப்படி
இம்சை செய்கிறாய்?

நான் தந்த முத்ததில்
என்ன குறைக்கண்டாய்

திருப்பி வாங்கிக்கொண்டு
வேறொன்று தா என்று,
உன் விழியடியில்
கிரங்கிக் கொண்டிருக்கும்
இவனிடம், தலையனை கொண்டு
அடிக்கின்றாய்.

______

நீ கோபமாக
இருக்கின்றாய்.

சரி, பிறகென்ன
நீ முத்தம்
தந்து என்னிடம்
கெஞ்சுவாய்

இனிமேல்
இப்படி நடந்துகொள்ளமாட்டேன்
என்று.!

அதற்கேனடி
இவ்வளவு நேரமாக
காற்கவைக்கின்றாய் என்னை?

_______

மக்கு,
உன் தவறுகளில்,
சரியாக செய்ய
கற்றுத்தருபவள்
நான்.

அதற்காக
முத்தத்தை கூடவா
ஒழுங்காக இடமாட்டாய்?

____

உன் ஞாபகங்களுக்கு
அப்பால் நின்று
நனைந்து கொண்டிருக்கின்றது
என் மனசு

குடைக்கேட்டு
வரவில்லை
என் கவிதைகள்
உன்னிடம்

நீ சிந்திவிடும்
ஒவ்வொரு கண்ணீர்
துளியிடமும்
மன்னிப்புக்கேட்கத்தான்.

************

இரவில் அவைகளின்
முனங்கள்களுடனே
துயில்கின்றன
அதே கண்கள்

நான் எதை இழந்து
தேடுகின்றேன் என
அறியாமலேயே

கண்டெடுக்கின்றது
உன்னை மட்டும்
மனசு

தேடலில் சுகம் கண்டு
தேடலையே தொழிலாக்கியது
கண்கள்

ஆமாம், நீ எங்கிருக்கின்றாய்
தலைவா?

என்னை நெடுந்தூரம்
பயணிக்க வைத்து
எந்தன் கரைதலை

நீ அங்கேயே அமர்ந்து
விசும்பி அழுது
ஏங்கும் அந்த
கணங்களின் காதலை

ஏனடி இருவருமே
அமர்ந்து அனுபவிக்காமல்

என்னை தொடரும் நிழலின்
வெளிச்சமாக மட்டும் நீ…

பூப்பூக்கா செடிகளை
மட்டும் நட்டு வைத்தேன்
பூவனம் முழுவதும்
நான்

என்னடி செய்தாய்
நீ
இலைகளும் பூத்து
வீசுகின்றது உன் வாசம்..

மார்கழி மாத
மாலை மழையில் நீ
நனைந்து மழைக்கு
காய்ச்சல் தந்த

அந்த
எதார்த்த நிகழ்ச்சியிலிருந்து…

உனக்கு தெரியாது
என்பதுபோல் என்
காலை உனது கால்
உரசிக்கொண்டு
நாம் பேசியிருக்க

நீலவான வீதியில்
நான் கட்டிய
உனக்கான வீட்டில்
நான் மட்டும் தனியே
வாழ்ந்துக்கொண்டிருக்கின்றேன்

நீல வானில் நீ வருகையில்
வின்மீன்கள் குத்தும் என்று
என் கைகள் சிவக்க
அப்புறப்படுத்தி 
நீ முத்தமிட்டு
எனை சிவக்க செய்த
அந்த மழைக்கால
உன் கடைசி பிரிதலின்
நினைவுகளின் ஆருதலுடன்

நிலவாக நீ
வருவாய் என்று.