Ilang daang taon na ang nakalilipas, napasailalim tayo sa mga lintek na dayuhang wala namang karapatang kamkamin ang ating bansa, wala namang karapatang saktan at pagmalupitan ang mga Pilipinong naghahangad lamang ng kalayaan at kabutihan para sa kanyang kapwa Pilipino. Pero ngayon, masasabi ba natin na tayo nga ay ganap na malaya? Maaaring oo at maaaring hindi.

Minsan, ang ating sarili mismo ang sumusupil sa ating karapatang maging malaya, katulad na lamang ng hindi pagtutol sa mga bagay na hindi naman talaga dapat nagaganap. Ang kalayaan ay ang pagpapahayag ng damdamin. Kaya kahit anuman ang mangyari at kung sino man ang manggago sa ‘yo, ‘wag kang papayag. Kahit si Ma’am, si Sir, si ganito, o si ganire.

Hindi masamang magpaliwanag, walang masama sa pagsasalita. Ang masama ay ang hindi pagkibo. Sige ka, mapapanisan ka ng laway. Kailangang araw-araw nating ginagamit ang ating pagiging malaya, kahit saan, kahit kailan.

Sa paggamit nito, matutulungan natin ang ating mga sarili na hindi maapi at magpaapi sa iba. Makakatulong rin itong makapagpataas ng ating pagkatao, pati ng ating integridad.

Kaya nga, bakit ka matatakot, bakit ka papaapi? Kung tama ka naman, magsalita ka!

Related posts:

1. Ako, ang PBB at ang Lipunan: Unang Silip
2. Kaastigan at Kalayaan
3. Di Ako Iiyak

May swine flu ang mainstream media ng Pinas!

Nang mapulot ng Pinoy Mainstream Media (PMM) ang swine flu mula sa Mexico, nagtuluy-tuloy na ang pag-develop ng sakit at mabilis itong kumalat sa halos lahat ng malalaking institusyong midya sa bansa.

Kapansin-pansin ang tingkad ng epekto sa naghihingalong katawan ng PMM. Binulag at inalis ng swine flu ang kakayahan nitong mag-analisa ng mga datos. Ang resulta, nagkasya ang PMM sa pag-self quarantine sa isang kwartong puno ng opinyong publiko.

At habang magkakasama sa kwarto, walang habas na tinerorize ng PMM ang opinyong publiko. Halos 24 oras nitong ibinandila ang lumalaking bilang ng kaso ng swine flu habang panaka-naka lamang ipinapaalala ang mga pamamaraan umano para makaiwas sa naturang lagnat.

At kahit anong paghuhugas kamay pa ang gawin, at ilang libong “Happy Birthday” pa ang kanilang kantahin, hindi maitatatwang ang PMM ang naging dahilan ng pagsambulat ng takot sa opinyong publiko.

Narito ang mga punto:

1. Laging lead story sa TV ang animo’y bilangan ng kaso ng swine flu.

2. Walang analisasyon ng mga kaso. Ni hindi man lang maipunto na ang mga nagkasakit ay yaong mga kabataan at mga taong nasa edad na malalakas pa ang katawan. Nakakatawa nga na ng may mamatay, agad nilang pinalutang ang punto na may iba pang sakit ang ale at maaaring ito ang nagging dahilan ng pagpapanaw ng naturang babae.

3. Ni hindi man lang sila magtaka kung bakit hindi pinapabalik sa country of origin ang mga may swine flu umano na naharang sa ating mga paliparan. Bakit pinaalis pa ito ng bansang kanilang pinanggalingan at hindi na kinwarantin doon?

4. Ni hindi sinuri ang background ng mga korporasyong gumagawa at nagbebenta ng mga medical mask at mga gamut kontra sa trangkaso.

5. Ni hindi man lang naiugnay ang global financial crisis na maaaring dahilan ng swine flu scare, para bumenta naman ang produkto ng mga korporasyong naapektuhan ng krisis na ito.

Nawala ang senses ng PMM dahil sa swine flu.

Pero sa kabilang banda. Baka naman wala talagang sakit. Nagsasakit-sakitan lang.

Malay natin. Isa na pala itong bagong porma ng advertising. Pagpapaputok ng hysteria para tumaas ang benta ng isang partikular na kompanya.

(Sa kasalukuyan ay unti-unti nang tumatahimik ang media sa usapin ng swine flu. Ito’y dahil na rin sa pakiusap at, maaaring kontrol, na ginagamit ng gobyerno. Pero ingat muna kabayan, baka kayo’y mahawa pa.)

Related posts:

1. Ang Papel ng Media sa Estado
2. Kidnapping of ABS-CBN Journalists Highlights Need for Media Safety
3. Media Not the Enemy

Malamang alam mo na yung ‘Ako Mismo’ advocacy na sikat na sikat ngayon. Malamang nakita mo ‘to nung nanonood ka ng laban ng Paqcuiao, o nakapaglagay ka na ng commitment sa website nila. O baka naman nakikita mo rin ito sa patalastas sa telebisyon.

Ang tanong nila: Ano ang gagawin mo para sa kinabukasan ng bayang ito?

Inaamin ko na isa ako sa mga napahanga nung patalastas nung una ko syang napanood. Bukod sa dramatic na monochromatic at red na kulay nito, nakakaiyak pa yung mga sinasabi nung mga sikat na taong kabilang sa patalastas. Tagos-puso. Muntik na nga ako mapakanta ng Bayan Ko eh.

Pumunta ako sa website nila, naglagay ng commitment ko doon (hanapin n’yo ‘ko!), pero pagkatapos ng ilang araw, madaming lumabas na haka-haka kung sino ba talaga ‘yung nagsimula ng Ako Mismo.

Maraming nagduda. Maraming hindi nahumaling sa advocacy.

Para sa ‘kin, advocacy kasi yun eh. Tingin ko two-way ang kahit anong advocacy campaign. Ang Ako Mismo ang triggering force, nasa akin kung susundin ko ang commitment ko, kahit na pasimuno pa yan ng isang aspiring candidate.

Ika nga sa literatura, the author is dead. Wala akong pakialam sa Ako Mismo. Mas importante ang 200,000+ (sa huling tingin ko habang sinusulat ito) na nagbigay ng commitments nila.

Pero kung may mga nagduda, marami rin naman na makukulit na pilit tinatanong “saan ba kami makakabili ng dog tag?”

Habang nagliliwaliw kami ng best friend ko isang araw, biglang may nag-text sa kanya.

“Aika,” sabi ni best friend ko, “nagbebenta yung kaibigan ko ng Ako Mismo Dog Tag, gusto mo?”

June 13 yun, isang araw matapos ang sinasabi nilang “Dog Tag Day” (yung ibang tao naman, Araw ng Kalayaan ang tawag dun sa araw na yun. Ang gulo nga eh, ang daming happenings).

Kung hindi mo alam ang Dog Tag Day… well, hindi ko rin alam. Malayo kasi yung venue (The Fort) sa opisina (at late na rin ako lumalabas) kaya di ko na pinangarap na makapunta. Well, pinangarap ko nang konti. Ang ganda kasi ng line-up ng mga tutugtog na banda.

Tapos, magsisilbing ticket mo sa venue ang pinapangarap ng ilan na dog tag. Babayaran mo ito sa halagang Php 40 lang. Mura na, sa totoo lang.

Balik tayo sa best friend ko.

“Magkano daw yung dog tag?” tanong ko sa kanya. Medyo pa-cool kasi ako, gusto ko rin makiuso minsan.

“120 daw.”

“120?!?!” gulat na sabi ko. “Hala naman, 40 pesos lang yan kahapon ah!”

“Teka, sasabihin ko.”

Naghintay pa kami para sa sagot ng kaibigan nya. May nag text na.

“100 na lang,” binasa ng best friend ko ang text. “Mura na yun. Ang hirap kasi kumuha nun, di ba, tsaka sobrang rare nung dog tag. Di ba? Di ba?” pagpapatuloy na pagbabasa ni best friend.

Tapos, nag-enlightening phase bigla yung utak ko. Bigla akong nagising.

Epektibo ba ‘tong Ako Mismo?

Oo, ang ganda ng advocacy nila. Tinatanong nila ang kabataan (I assume na kabataan ang target age range nila) kung ano ang kaya nilang gawin para sa bayan.

Hinahamon ng Ako Mismo ang mga bata na makialam. Hinihimok nila ang kabataan na maging aware sa social and political issues na matagal nang dumudumi sa sistema natin.

Ang ganda diba?

Pero bakit kelangan ko pa makipag tawaran sa Dog Tag?

Ako, aminado ako, kaya ako pupunta dun kung may pagkakataon ay para manood ng banda, pero kasama na rin sa kagustuhan na yun na maging bahagi ng pagtitipon ng mga kabataan para sa pagbabago.

Ang tanong, nagkaroon ba ng ganoong pagtitipon?

Ang lungkot kasi parang yung mga pumunta dun sa The Fort eh para lang makakuha nung Dog Tag. Para lang makipag talunan sa tumutugtog na banda. Para lang mag-hang out.

Pero parang madalang sa kanila yung naka-gets nung ibig sabihin ng “Ako Mismo” na nakasulat sa dog tag. Heck, meron pang naging negosyante overnight!

Eto naman eh ayon sa obserbasyon ko sa pagba-browse ng mga Multiply sites ng mga pumunta sa Dog Tag Day. Puro vanity pics ang pictures ng mga banda. Ang mga blog posts ay nagkuwento kung gaano kasaya yung event. Pero walang kaisa isang nag-mention ng ‘point’ ng lahat ng ‘to.

(Kung meron man at na-miss ko lang, saludo ako sayo. Sana maraming makabasa ng post mo na ‘yon.)

Hindi ako nawalan ng pag-asa. Nag-browse pa ako nang nag-browse.

Tapos, nakakita ako ng isa. Eto ang sabi nya:

“If you want change, do it. Show it! Having that dog tag means nothing if you won’t do your responsibilities as citizens. I mean, a simple dog tag won’t change you. Wag mong ipagmayabang yan kung wala ka rin namang gagawin.”

Gusto ko talaga s’yang yakapin! Sa wakas! May pag-asa pa ang Pilipinas! Kahit may mga tao na fashion statement lang ang turing sa Ako Mismo advocacy, o isang business opportunity, may mga kagaya pa rin ng batang ito na hindi sumasabay sa uso, at nag-iisip nang matalino.

Biglang nawala ulit ang tiwala ko sa mga audience ng Ako Mismo nung nadiskubre kong may nagbebenta sa Ebay ng dog tag sa halagang Php 150. Ugh.

At lalo pa akong nanlumo nung pagbukas ko ng Multiply account ko eh merong nagpadala sakin ng DALAWANG private messages na sinasabing “Hi! Nagbebenta ako ng ako mismo dog tag! PM me if interested!”

O sya, mainam nga naman na may tumatangkilik sa mga advocacy na ganito. Ok nga naman na nauuso ang mga programa na nagyayaya sa mga kabataan na tanggalin sa systema nila ang pagiging apathetic.

Kaso ang masama sa mga ‘uso’, madaling nalalaos.

Fashion statement lang din ba ang pagiging makabayan mo?

Epilogue: Habang papauwi ako isang araw, may nag-iinuman na kanto boys sa may amin. Mukhang lasing na sila kasi malakas na yung mga boses nila.

“*@^#*@&W@ yan!” ang sigaw ng isa. “Tatakbo nanaman si Atienza sa eleksyon!”

Nagulat ako. Akala ko chicks lang ang pinag-uusapan sa mga inumang kanto.

“Ano ba naman yan, siya na naman?” ang pasigaw na sagot ng isa.

“Oo! Si *di ko maintindihan yung pangalan*, si Atienza at si Lim ang maglalaban-laban! Ano ba naman yan!”

Tinignan kong maigi. Wala silang suot na Ako Mismo dog tag.

No related posts.

May natatandaan akong pelikula ni Jestoni Alarcon at Charito Solis na ipinalabas sa takilya noong 1989. Grade 3 ako noon. Ang pamagat: Huwag Mong Buhayin ang Bangkay. Sa sobrang pagmamahal ng ina sa kanyang namatay na anak, lumapit siya sa itim na kapangyarihan upang buhayin ang bangkay. Ang nangyari: nabuhay nga ang anak pero isa na siyang zombie. Zombie na naghahasik ng lagim sa kanyang paligid.

Eto ang ginawa natin sa con-ass. Binuhay natin ang patay. Mag-ingat tayo sa bangkay na ating binuhay; tiyak itong magdadala ng kamalasan sa ating bansa.

Bakit ko sinabing tila parang zombie ang con-ass? Ilang beses kasing pinatay at binuhay ang con-ass. Una, binawi ni Rep. Luis Villafuerte, principal sponsor ng con-ass, ang kanyang lagda sa con-ass. Sa kabila nito, sinulong pa rin ng mga PALAKA (Partido Lakas-Kampi) ang con-ass sa committee level. Pinagbotohan sa committee kung ihahapag na ba sa plenary ang con-ass kahit wala pang sapat na debate. Nagwalk-out ang minority; itinuloy ang botohan; pero natalo pa rin ang mga pro con-ass. Ito ang pangalawang kamatayan ng con-ass.

Pero pagkatapos ng isang lingo binuhay ulit nila ang con-ass. Nag-imbita kami ng mga respetadong iskolar tulad ni Fr. Joaquin Bernas upang magbigay ng liwanag kung ano ba ang tamang paraan para baguhin ang Konstitusyon. Mahigit tatlong oras kaming nakinig sa mga iskolar; lahat sila nagsasabing kailangang bumoto nang hiwalay ang dalawang kamara. Ibig sabihin hindi pwedeng lumipad ang Cha-cha o con-ass nang walang partisipasyon ng Senado. Ilan sa mga miyembro ng Kongreso ay nagsalita sa committee hearing. Ang sabi nila estudyante raw sila ni Fr. Bernas; sila raw ay nag-aral noon sa Ateneo. Ilang minuto (uulitin ko, ilang minuto) pag-alis ni Fr. Bernas, nagbotohan ulit. Inaprub ang con-ass. Binuhay ulit ang con-ass. Parang hindi sila nakinig kina Fr. Bernas.

Hindi rito nagtatapos ang kuwento. Namatay ulit ang con-ass. Ibinalik ng Committee on Rules ang HR 1109 sa mother committee. Ang implikasyon nito ay hindi na malalagay sa adyenda ng plenary ang con-ass. Akala namin ito na ang katapusan ng buhay ng con-ass kasi malapit nang magtapos ang session ng Kongreso. Aba, bigla kaming nagulat dahil noong Hunyo 2, nagkaroon ng caucus ang majority at nagdesisyon sila na isusulong na nila ang pagboto sa con-ass sa plenary level. Ang bangkay ay muling binuhay.

Hapon ng Hunyo 2. Biglang dami ng mga pumasok sa Kongreso. Yung iba unang beses kong nakita sa loob ng Kamara. Tapos ang pagkain sa lounge ay sapat-sapat hanggang hatinggabi. Mukhang nakahanda silang magpuyatan para ipasa ang con-ass.

Natatawa kami sa minority habang nakikinig kami sa sponsorship speeches. Iba-iba kasi ang sinasabi ng mga sponsor. Bawat isa ay may kanya-kanyang bersiyon kung ano ang balak nilang gawin sa con-ass. Kahit sila hindi nagkakaisa sa interpretasyon kung ano ang tamang paraan upang matuloy ang Cha-cha.

Napanood natin kung ano ang nangyari noong gabi ng Hunyo 2. Nanalo ang mga pro-con-ass. Pero hindi natin nakita ang kanilang mga mukha dahil ang ipinasa ng Kongreso ay simpleng House Resolution lamang; ibig sabihin hindi kailangang tumayo ang bawat miyembro ng Kongreso upang ipaliwanag ang kanilang boto.

Ngayon, buhay ulit ang con-ass. Papatayin ito sa Senado. Bubuhayin kaya ito ng Supreme Court? Kung pagbabatayan ang opinyon ng publiko, mayorya ng ating mamamayan ay tutol sa con-ass at Cha-cha. Kailangan nating wakasan, tuldukan na ang buhay ng con-ass. Paano?

Dapat daanin natin sa sindak ang mga miyembro ng Kongreso. Huwag nating payagang umabot pa sa Korte ang labanan. Ngayon pa lamang ay iparinig natin ang ating boses, ang ating matinding pagtutol sa con-ass. Ipakita natin sa Malakanyang ang ating malakas na oposisyon sa con-ass.

Nauuso ngayon ang virtual activism. Isa ako sa mga nagsusulong nito. Sige gamitin natin ang texting, blog, Facebook, Twitter at Plurk para ikampanya ang pagbabasura ng con-ass. Paramihin ang bilang ng mga pumipirma sa ating mga online petition. Pero kilalanin natin ang limitasyon ng mga ito. Una, hindi lahat ng masa ay maabot nito. Pangalawa, hindi lahat ng pulitiko ay mahilig bumisita sa cyberspace. Yung marami hindi nagbabasa ng mga blog. Yung iba hindi talaga mahilig magbasa.

Hindi uubra na magpatali tayo sa mga cute na aksiyon; kailangang dambuhala, kailangang dumadagundong, kailangang rumaragasang mga pagkilos ang gawin natin para masindak ang mga miyembro ng Kongreso. Kailangan nilang maramdaman ang ating presensiya. Magplano ng mga lokal na pagkilos. Pumunta sa opisina ng mga mambabatas. Kausapin sila.

Nagawa na natin ito noon. Noong 1997 may balak ding Cha-cha ang administrasyong Ramos. Sophomore ako noon sa kolehiyo. Malawak din ang pagtutol ng mamamayan sa Cha-cha. Ano ang ginawa natin? Nagrali tayo sa Luneta. Pinuno natin ang Luneta. Ipinarinig natin hanggang Malakanyang, hanggang Batasan, ang ating galit. Kailan tayo pupunta ng Luneta?

May mga hamon tayong kakaharapin. Una, seryosong balakid ang swine flu. Paano tayo magkakapit-bisig eh simpleng paghahawak lang ng kamay sa simbahan ay mukhang ingat na ingat tayong gawin. Paano tayo magpapalakas sa mga kampus kung palaging suspended ang mga klase?

Pangalawa, huwag nating maliitin ang pwedeng gawin ni Pangulong Arroyo. Kahit marami sa atin ay galit sa kanya, huwag nating kalimutang nagawa niyang manalo noong halalang 2004. Hindi siya mapatalsik sa Malakanyang sa kabila ng mga Hello Garci scandal, fertilizer scam, extrajudicial killing, at marami pang mga kaso.

Ito ay mga balakid pero hindi ibig sabihin imposible tayong magwagi. May hangganan din ang pasensiya ng ating mga kababayan. Kaya pa natin ilunsad ang mas malaki, mas malawak, mas epektibong porma ng People Power sa hinaharap. Sabi nga sa Koreanovelang Boys Over Flowers, (we should keep on) Fighting!

Para sa mga nagdadalawang isip, eto ang ilang mga katanungan:

-Gusto ninyo bang tawaging Prime Minister si Gng. Arroyo sa June 30, 2010?

-Gusto ninyo bang maging Prime Minister for life si Gng. Arroyo? Tandaan natin, bata pa siya.

-Payag ba kayong alisin ang term limits para sa mga miyembro ng Kongreso?

-Hahayaan ba nating magmay-ari ang mga banyaga ng mga lupain at korporasyon sa ating bansa? Eh samantalang sa ibang bansa, kahit sa Estados Unidos at Europa, nagiging uso ulit ngayon ang konsepto ng economic nationalization.

May planong martsa ang mga pwersang anti con-ass sa June 30. Dadaan ito sa harap ng inyong kampus sa hapon. Sana sumama tayo sa pagkilos na ito. Isuot ang facemask, magdala ng alcohol, bitbit ang mga placard at streamer, sabay-sabay nating labanan ang con-ass ni Gloria.

Related posts:

1. Stop Gloria’s Con-Ass, Oppose Cha-cha!
2. Stop Con-Ass. No to Cha-Cha.
3. Huwag Muling Payagang Umiral ang Dilim

Sa kabila ng mga pag-aaral na nagpapakitang ang mother tongue ang pinakamabisang gamit sa pagtuturo, nagpupumilit pa rin ang ating mga opisyal na turuan ang mga mag-aaral gamit ang wikang banyaga. Kahit nakatadhana sa Konstitusyon ang paggamit ng Filipino bilang opisyal na wika, ang ating mga batas ay patuloy na ginagawa at isinusulat sa wikang di naiintindihan ng marami.

Hindi maitatangging muling nag-aalab ang damdaming makabayan sa puso ng mga Pilipino sa panahong ito. Nagiging popular ang mga temang nagpapakita sa ating mga sagisag. Iwinawagayway, isinusuot, ibinabandila natin ang ating watawat. Sa gitna ng lahat ng ito, nasaan ang pagsusulong sa ating mga wika?

Ngunit sa gitna ng patuloy na exudos ng ating mga kababayan upang manilbihan sa ibang lupain, nagiging pangangailangan ang pag-aaral ng ibang mga salita. Sa patuloy na pag-unlad ng call center industry na nagdadala ng trabaho at naglalagay ng pera sa bulsa ng maraming kabataang Pilipino, muling nagiging kaakit-akit ang tunog ng kolonyal na salita.

At sa isang daigdig na patuloy na pinaliliit ng makabagong teknolohiya, tila kailangang yakapin ang wikang di taal na atin upang maintindihan tayo mga nasa kabilang dulo ng mundo.

Sa usapin ng wika, paano mapagsasalubong ang kalagahan ng pagpapanatili sa ating kaluluwa’t pagkakakilanlan bilang isang bansa at ang mga praktikal na pangangailangan?

Inaanyayahan namin kayong makiisa sa dalawang buwang paligsahan ng Tinig.com na tatalakay sa kahalagahan ng Wikang Filipino at iba pang mga wikang lokal ng Pilipinas sa ating makabagong panahon. Ibahagi ang inyong saloobin sa usaping ito, at amin itong ilalathala sa Tinig.com. Maaari pa kayong manalo ng mga premyo.

Mga tuntunin

• Magrehistro lamang sa Tinig.com kung hindi pa miyembro.
• Sumulat ng inyong opinyon sa paksa at i-submit sa Tinig.com.
• Tatanggapin namin ang mga artikulo sa Filipino/Tagalog na may habang 500 hanggang 700 salita.
• Di pa dapat nalathala sa ibang publikasyon, website, o blog ang isa-submit na entry.
• Pipiliin ng mga patnugot ng Tinig.com ang mahuhusay na lahok at ilalathala ang mga ito sa Tinig.com.
• Ang patnugutan ng Tinig.com ang pipili ng mga pinakamahuhusay na lahok. Iaanunsiyo ang mga mananalo sa Agosto 19, 2009.
• Nasa Tinig.com ang karapatang baguhin ang anumang aspeto ng paligsahang ito.

Mga premyo:

• isang prepaid mobile broadband modem
• libreng isang taong domain registration at site hosting
• mga libro ni Bob Ong.

Sisikapin naming madagdagan pa ang mga premyo. Kung nais ninyong mag-sponsor, sumulat lamang sa ederic[at]tinig[dot]com.

Related posts:

1. Panahon Naman ng Pag-alalay sa mga Nagsulat Para sa Bayan
2. Ang Pagkilala’t Pagtanggap sa Isang Hyper-/Cyber-Filipino
3. Tagalog

Tubig lamang na maligamgam
at nilagang balinghoy, ganito ang tagpo
sa bahay ng matandang magkakahoy
na aming tinuluyan. Tubong Mauban,
ngunit dito, sa Sityo ng San Teodoro,
nagpatubo ng uban.
Kuwento niya,
ang damuhan sa anumang lugar
na kaniyang puntahan
ay laging nakatungo,
nagngingitngit man ang panahon,
o di kaya’y tahimik na naglilimayon
ang kurtina ng ulan
sa tapetang talahiban.

Kuwento niya,
libangan nilang magkababata
ang larong baril-barilan.
Bunga ng katikbi bilang bala,
mantsa sa damit ang kanilang medalya,
dahil hindi nahasa sa eskuwela
dahil sarado ang mga eskuwela
noong panahon ng Hapon
di niya nakabisa kahit ang katon.
Kuwento niya, kung gabi
napapanaginipan niyang palagi
ang bagay-bagay na magarbo
damit, pagkain, masasayang kalaro
habang namamalat ang putukan
sa tila napakalayong ibayo.

Kuwento niya, ilang taong nagdaan
pawang limot na nila ang larong baril-barilan,
isang dapithapon ng Hunyo
sa Barangay Cagsiay Uno,
habang nakahimpil ang mga kasama
sa kaniyang dampa
sa gilid ng burol
sunud-sunod na putok ang umungol.
Kuwento niya,
mabuti’t mabilis silang nakatakas
kung nagkatao’y di lamang gasgas
ng bala ang inabot ng braso.
Pero malas ang kababatang si Damaso,
duguan ang binti’t kamay
nang igapos sa poste ng bahay.
Kuwento niya,
hanggang ngayon sa pagtulog,
sa malayo nang Sityo ng San Teodoro,
sa panaginip niya’y lagi pa ring kumakatok
ang dampa niyang natutupok
at ang amoy ng buhok
at ang amoy ng lamang
buhay nilang sinunog.

Related posts:

1. Ulo, Baril at Dugo

a! ka rene
hindi
hinding hindi nila mapipigil kailanman
ang alab ng mga sulo
na kaytagal nang nagniningas
at umaatungal
hindi
hinding hindi nila mapipigil kailanman
ang martsang habambuhay
na magaganap
hangga’t ang mga lupa’y kamkam
at ang pawis mo’y halakhak nilang inuulam
hindi
hinding-hindi nila mapipigil kailanman
ang daluyong na hahampas
at dudurog sa dibdib nilang
pinamanhid ng pagkasakim at pagkaganid

sa kahon ka man ngayon nahihimbing
hindi tangis ang mamayani hindi hinagpis
isang laban ang sisimulan
panibagong simula
sapagkat ang katapusa’y walang katapusan
at ang simula’y walang hanggan
habang may mga tulad mong pinatatahimik
ng mga bala
habang may mga bahaw na panaghoy ang maralita
habang sumisigaw ang galit at muhi
at naghahanap ng kalinga
habang ang mga humahalik sa lupa’y
walang kanin sa hapag
at banig na mailalatag
tulad ng isang rumaragasang ilog
hindi magpapapigil ang mga martsa
at kamaong nakikiniig sa himpapawid

a! ka rene
hindi nagpapapigil ang ang alab ng sulo

Related posts:

1. Hindi Raw Sinasadya ng D(iy)os ang Pagkakahawig Nina Kokey at Manong Joe
2. Sapagkat sa Lupa Humahalik ang Anakpawis
3. Sino ang Nakaalaala sa Iyo, Flor?