Pierwszą sesję tego wieczoru prowadził Paweł Łukasik z Wrocławskiej Grupy .NET. Paweł prowadził sesję na temat “Programowanie równoległe jest dla każdego”. Sesja dla mnie nie nowa, ponieważ miałem już ją okazję słyszeć podczas krakowskiego Community Launch-a Visual Studio 2010. Nie wiem czemu Pawłowi sesja nie szła tak gładko jak na konferencji. Może przytłoczyło go miejsce, które jak na nasze spotkania było nietypowe, ale o tym za chwile. Temat sam w sobie jest też bardzo trudny do przedstawienia na prezentacjach, ponieważ ciężko jej zrobić demo, po którym widzowie powiedzą zgodnie: WOW! Pomimo tego, super było posłuchać Pawła, który ma super wiedzę i mam nadzieję, że jeszcze nas kiedyś odwiedzi

Drugą sesję tego wieczoru prowadził Daniel Dudek na temat “Rozpocznij przygodę z Windows Phone 7 oczami programisty Windows Mobile”. Niestety z powodów technicznych Daniel musiał poprowadzić sesję w ekspresowym tempie. Pomimo tego jeśli ktoś jeszcze nie widział i nie wiedział za wiele na temat Windows Phone 7 to podczas tej sesji mógł nauczyć się dość sporo i zobaczyć jak to działa w praktyce. Może Daniel jeszcze kiedyś zrobi kolejną sesję na ten temat

Co do lokalizacji, o której wspominałem wcześniej, było ona dość nietypowa, ponieważ spotkaliśmy się w jednym z katowickich klubów. Był to eksperyment z naszej strony, ale myślę, że nieudany. Niestety było za głośno i po spotkaniu trzeba było szybko opuszczać salkę, ponieważ zaczynała się tam później impreza. Wiem, że wiele grup w Polsce spotyka się w różnych klubach, barach/pubach, kafejkach, ja jednak sądzę, że dużo wygodniejsze są ośrodki szkoleniowe i uczelnie, na których spotykaliśmy się do tej pory. Klub sam w sobie lubię bardzo i mamy tam spotkania z serii Nerd Dinner, ale to są zupełnie innego rodzaju spotkania i wtedy to nie przeszkadza, o czym pisałem wyżej, ale regularne spotkanie – zdecydowanie w spokojniejszym miejscu!

Dostaje tygodniowo kilka/kilkanaście maili z prośba o pomoc w różnych kwestiach związanych z IT. Lubie to, cieszę się, że mogę innym pomóc i podzielić się z kimś swoja wiedzą/doświadczeniem, ale zauważyłem, że dużo osób uważa, że to jakiś mój przymus, a dwa – nie wykazują podstawowych zasad kultury, czy poprawnego sformułowania  maila do obcej osoby.

Nie będę pisał o tak podstawowych rzeczach jak to, że trzeba być w miarę miłym i nie przeklinać na dzień dobry, a raczej o paru kwestiach technicznych. No to zaczynamy:

1. Należy się przedstawić. Przynajmniej z imienia, jeśli ktoś nie chce ujawniać swojego nazwiska ok, rozumiem to, Internet itp, ale wypada powiedzieć chociaż jak ma się na imię.
2. Forma grzecznościowa. Ja akurat nie wymagam aby pisano do mnie “per Pan“. Można do mnie pisać od razu “cześć” i nie mam z tym problemu. Ale są osoby przeczulone na tym punkcie i warto jednak pisząc do nieznajomej, przynajmniej w pierwszym mailu, osoby napisać “per Pan/Pani“.
3. Ortografia. Sam nie jestem jej mistrzem, ale bez przesady. Pisanie “ktUry“, “wyłanczam” jest na porządku dziennym. Naprawdę każdy szanujący się program pocztowy, przeglądarka internetowa ma sprawdzanie pisownii więc warto jej użyć.
4. Interpunkcja. Rozumiem, że chęć szybkiego przelania myśli, wysłania maila bo mamy problem i potrzebujemy pomocy jest stresująca, ale na litość! Jak można napisać maila JEDNYM, podkreślam JEDNYM ciągiem, począwszy od “cześć“, a skończywszy na “czekam na odpowiedź” bez ani jednego “entera”, ani jednej kropki, przecinka. NIC. To naprawdę źle się czyta, a przede wszystkim odechciewa się czytania takiego czegoś.
5. Ilość informacji. Pisząc maila typu: “cześć, mam problem z routerem, nie działa mi net, pomóż proszę!” nie bardzo się pomaga. Wypada napisać kilka chociaż podstawowych informacji takich jak: jaki to router, kto jest dostawcą internetu, jaki ma się system operacyjny, czy łączymy się po kablu, czy może po WiFi z routerem. Takie informacje na wstępie mogą już bardzo zawęzić krąg możliwych rozwiązań.

To jest chyba 5 największych bolączek z jakimi spotykam się otrzymując maile. Mam nadzieję, że ten post uświadomi chociaż kilku osobom jak należy pisać maila z prośbą o pomoc. Ja rozumiem, że Internet to śmietnik, ale śmietnik nie tworzy się sam, potrzebni są do tego ludzie. Zatem starajmy się jak możemy aby syf, który panuje w sieci ograniczyć jak najmocniej!

Od razu na wstępie odpowiem na “zarzut”, które może ktoś wysunąć – po co to wszystko opisywać jak można to trzymać on-line i nie bawić się w całą synchronizację i tylko na danym komputerze przez przeglądarkę na konkretne strony. Ok, jest to rozwiązanie, ale… No właśnie – ale. Wiąże się to z koniecznością trzymania otwartej przeglądarki z mnóstwem rożnych zakładek, co nierzadko powoduje MASAKRYCZNE zapotrzebowanie przeglądarki na zasoby komputera. A to w dalszej kolejności powoduje, że strony który akurat chcemy się oglądać działają po prostu wolno.

Po drugie – większość kompów obecnie to jakieś Core2Duo, Core i3, i5 czy nawet i7, po 2-4 GB RAM – no czemu by tego nie wykorzystać. To trochę podobną sytuacja jaka ma miejsce z wirtualizacją od kilku lat. Po co dokupywać nowe, fizyczne maszyny, jak te które posiada się obecnie, nie są wykorzystywane nawet w 50%. Dlatego wykorzystujmy to co mamy przed sobą w postaci komputera! A jeśli to słabsza maszyna w postaci jakiegoś netbooka – no to wtedy mamy dobry argument aby korzystać z serwisów on-line, ale jednocześnie nie zapominając, że można łatwo zajechać przeglądarkę

RSS

Na pierwszy ogień, może przez niektórych zapomniane – Really Simple Syndication. Czemu zapomniane? Bo słyszałem o wielu przypadkach, gdzie ludzie zarzucili RSS-y na rzecz twittera. Ja jednak wolę stare, poczciwe RSS-y. Moim wyborem do obsługi tych kanałów na komputerze jest FeedDemon. Probówałem kilku innych rozwiązań, ale nie działały tak jak chciałem, albo były przekombinowane. A FD jest prosty, szybki i fajnie się synchronizuje. Po instalacji, przy pierwszym uruchomieniu FeedDemon zapyta czy chcemy włączyć synchronizację:

Oczywiście należy odpowiedzieć twierdząco – inaczej cały ten artykuł nie miałby sensu Jak można zauważyć na tym ekranie, wymagane jest posiadanie konta w usługach Googla. Ale to chyba nie jest problemem, bo zapewne większość osób takowe posiada.

Po kliknięciu przycisku Next, pojawi się okienko z prośbą o podanie danych konta:

Jeśli zdarzyłoby się, że nie posiadasz konta “googlowego” jest też opcja założenia nowego konta. Po pomyślnej weryfikacji pozostaje ostatni ekran, na którym coś trzeba zrobić:

Pierwsza opcja: Yes spowoduje dodanie do listy subskrypcji domyślnych kanałów, które zdefiniował sobie producent programu. Można spróbować, a później ewentualnie wyrzucić mało interesujące źródła. Import – ta opcja daje możliwość zaimportować RSS-ów, które mamy już w jakiejś innej lokalizacji, czy to pliku, innym programie lub IE. Ja jednak zawsze używam opcji No. Po tych zabiegach to już w zasadzie wszystko. Od tej pory źródła RSS będą synchronizowane pomiędzy tyloma komputerami, na ilu zainstalujemy aplikacje. Ale nie tylko na komputerach. FeedDemon posiada też klienta na urządzenia Apple. Program nazywa się NetNewsWire i występuje w wersji darmowej i płatnej. Ja używam wersji darmowej i szczerze nie widzę sensu kupowania innej bo nic tam nie brakuje:

NetNewsWire wygląda obecnie jak osobny produkt, ale jest od tego samego producenta co FeedDemon i kiedyś był reklamowany nawet jako mobilny klient FD.

Widzę dwa minusy całego rozwiązania z FeedDemonem:

• Nie integruje się (lub ja nie znalazłem takiej opcji) z przeglądarkami. Tzn. jeśli na jakiejś stronie jest kanał RSS to niestety trzeba skopiować link i wkleić do FD.
• Druga kwestia to brak klienta dla systemu Android. Nie jest to może mega problem bo zawsze można wejść na stronę Google Readera przez przeglądarkę mobilną, ale jest to zawsze dodatkowa robota, której by można uniknąć jak na iPhonie/iPodzie korzystając z klienta.

PLIKI

Tutaj temat jest jak rzeka. Na rynku jest dostępnych wiele rozwiązań, do przeróżnego rodzaju synchronizacji. Moim zdaniem najpopularniejsze są trzy: Dropbox, Box.net oraz rozwiązanie Microsoftu (o nim za chwile więcej więc póki co bez nazw). Starałem się przekonać do dwóch pierwszych rozwiązań, jednak nie udało im się zdobyć mojej “sympatii”. Dlaczego?

Dropbox wymaga niestety aby synchronizowane pliki/katalogi były umieszczane w specjalnym katalogu, który tworzy program po instalacji. Dla mnie jest to rozwiązanie nie do zaakceptowania, ponieważ burzy cały mój porządek w plikach, a to mi zwyczajnie nie odpowiada.

Box.net jest rozwiązaniem, które dużo bardziej przypadło mi do gustu, ale jest ono bardziej przeznaczone do wykorzystywania w firmach i współpracy między rozproszonymi zespołami niż codziennego prywatnego (czasami tylko firmowego) użytkowania. Ale jeśli porównując tylko Dropboxa i Box.net – ja wybrałbym to drugie.

Przejdźmy zatem do trzeciego rozwiązania, którego używałem dość długo, ale także je zmieniłem czyli Live Mesh. Jest to aplikacja od Microsoftu, która nigdy nie wyszła poza fazę beta, ale pomimo tego działała sprawnie i dawała wszystko czego potrzebowałem. Gdy wejść na stronę produktu, zauważyć można wielki napis informujący, że LM już niedługo zostanie zastąpiony w całości przez Windows Live Sync. Dlatego też nie będę opisywał tu LiveMesha, a skupię się od razu na nowym produkcie. Jak już jesteśmy przy LiveMeshu to wspomnę tylko, że obecni użytkownicy mają pół roku na przemigrowanie się na nową platformę!

Windows Live Sync jest częścią pakietu Windows Live Essentials. Pakietu, który zawiera kilka bardzo dobrych i darmowych programów od Microsoftu, które są dystrybuowane osobno poza Windowsem z dwóch powodów moim zdaniem.

1. Pierwszy to taki, że na przykładzie Internet Explorera widać jak inni producenci oprogramowania boją się tego, że MS umieszcza w swoim systemie pełen pakiet aplikacji. Wyobrażam sobie już ilość pozwów sądowych przez jaką musiałby przechodzić Microsoft jeśli w systemie byłby od razu wbudowany  komunikator, klient poczty (ale taki z prawdziwego zdarzenia a nie to co jest obecnie w postaci Outlooka Express czy Poczty Systemu Windows), skończywszy na programie do synchronizacji plików.
2. Druga kwestia to już czysto techniczna. Produkt niezależny od systemu operacyjnego może być rozwijany dużo szybciej i być dostarczany częściej i nie być skazanych na cykl wydawniczy systemu Windows.

Ale skończmy ten off-topic i przejdźmy do samego programu. Po instalacji programu i jego uruchomieniu pokazuje się okno logowania, w którym trzeba podać swój LiveID:

Po udanym logowaniu ukaże się ekran aplikacji. Oczywiście nie będzie on zawierał żadnych folderów tak jak u mnie. Wspomnę tutaj o jednym minusie, a może raczej braku pewnej funkcjonalności. Nie ma możliwości automatycznego zmigrowania ustawień LiveMesha do nowego WLS. Trzeba wszystkie foldery zsynchronizować na nowo. Być może w finalnej wersji coś takiego się pojawi, ale póki co trzeba trochę samemu poklikać:

Okno aplikacji składa się z dwóch zakładek: Status i Remote. Omówię opcje jakie są dostępne na obu tych zakładkach. Zacznijmy od statusu i pierwszej najbardziej interesującej opcji czyli synchronizacji plików. Aby móc zsynchronizować jakiś katalog należy kliknąć opcję Sync a folder:

Pojawi się okno explorera, w którym należy wybrać interesujący nas folder. Po wybraniu folderu pojawi się okno, w którym można wybrać jakie urządzenia mają brać udział w synchronizacji wybranego elementu:

Tutaj dwie uwagi. W moim przypadku widać dwa możliwe urządzenia, Pierwsze to mój laptop, a drugi to dysk SkyDrive. W kwestii pierwszego jest podane dostępne miejsce. Jest to wolna przestrzeń jaką posiadam na partycji C:\ czyli systemowej. Niestety na dzień dzisiejszy nie znam możliwości zmiany tego stanu rzeczy. A taka funkcja byłaby bardzo przydatna, ponieważ:

• można mieć więcej niż jedną partycję na komputerze,
• a po drugie, w momencie uruchomienia drugiego komputera program Live Sync powiadomi nas o potrzebie synchronizacji nowego folderu i pozwoli wybrać dysk/katalog, gdzie ma być synchronizowany folder, a to w cale nie musi być partycja systemowa.

Druga uwaga to przestrzeń jaką mamy dostępną online. W przypadku LiveMesha było to 5GB. Niestety na chwilę obecną Live Sync oferuje tylko 2GB. Jest to o tyle dziwne, że pliki są te trzymane na SkyDrive, gdzie każdy użytkownik ma za darmo do dyspozycji 25GB. Limit 2GB może ulec zmianie w wersji finalnej, ale nie ma w tym temacie żadnych oficjalnych informacji.

Po zakończeniu wybierania folderu ukaże się on w oknie aplikacji. Po kliknięciu w taki folder uzyskujemy dostęp do kilka opcji:

Dostajemy przede wszystkim informację o tym gdzie znajduje się na aktualnym komputerze wybrany folder. Na każdym urządzeniu, które wybraliśmy do synchronizacji ścieżka ta będzie inna. Kolejna opcja to View permissions. Po jej kliknięciu uruchomi się witryna SkyDrive gdzie możemy zdefiniować jakie osoby mają dostęp do danego folderu. Limit ten to 9 osób plus właściciel. Wynika zapewne z faktu chęci ograniczenia wykorzystania Live Sync do niecnych, pirackich celów jakie na pewno by się pojawiły.

Kolejne informacje jakie podaje program to urządzenia z jakimi synchronizowany jest dany katalog. Po kliknięciu w któreś z nich ponownie otwierana jest strona WWW, na które będą wyświetlone wszystkie foldery jakie synchronizuje dane urządzenia. Ostatnia opcja to Select the devices this folder syncs on otwiera znane już okno wyboru urządzeń.

Ostatnimi ciekawymi opcjami na zakładce Status są Program settings:

Po włączeniu ich, między komputerami na których zostały włączone będą synchronizowane ulubione z Internet Explorera oraz podpisy i szablony w Outlooku. Mnie osobiście synchronizacja ulubionych działa bez zarzutu, jednak Outlook nie chce się synchronizować. Czemu to nie wiem, jak coś mi się uda w tej kwestii to nie omieszkam napisać

Przejdźmy zatem do zakładki Remote:

Live Sync, podobnie jak LiveMesh, udostępnia mechanizm łączenia się zdalnym pulpitem z innymi komputerami, na których mamy zainstalowany i włączony program. Nie będę w szczegółach opisywał jak to działa, ponieważ jest to dziecinnie proste. Powiem tylko tyle, że działa to znakomicie, a dodatkowo jest także dostępne z poziomu przeglądarki internetowej!

Podsumowując, jakie widzę plusy i minusy używania Live Sync:

+ Jest darmowy
+ Łatwy w obsłudze
+ Posiada wszystkie niezbędne opcje
+ Dostęp zarówno z programu jak i przeglądarki internetowej

- Tylko dwa 2GB przestrzeni dyskowej w sieci
- Dokumentów synchronizowanych nie można edytować na stronie WWW tak jak to można robić w zwykłym folderze SkyDrive
- Nie działają wszystkie opcje

Dla ciekawskim dodam tylko jeszcze na koniec, że dowodem na to, że Live Sync jest ewolucją LiveMesha jest fakt w jakim procesie działa aplikacja

A wszystkich zainteresowanych tym rozwiązaniem zachęcam do pobrania pakietu Windows Live Essentials!

KALENDARZ

Wiele osób używa na co dzień kalendarza aby zarządzać swoim dniem pracy jak prywatnym. Niektórzy korzystają z papierowych wersji, ja oczywiście jako programista mam wszystko w formie elektronicznej .

Do synchronizacji kalendarzy istnieje także wiele rozwiązań dostępnych na rynku. Oczywiście są duże rozwiązania typu Exchange, czy jakiś Lotus, ale nie o takich jest ten artykuł. Zanim napisze o moim podejściu (a nie jest ono do zastosowania dla wszystkich, o czym za chwilę) chcę zaproponować jedno dostępne dla każdego i za darmo. Polecam założenia sobie skrzynki Hotmail w serwisie Live.com, ściągnięcie programu Windows Live Mail i korzystanie tam z tego konta oraz z dostępnego kalendarza. Dzięki temu kalendarz ten będzie zsynchronizowany z każdym komputerem na jakim zostanie zainstalowany program pocztowy WLM oraz będzie dostępny z poziomu przeglądarki. Moim zdaniem działa to sporo lepiej niż u Googla, a dlaczego to już temat na osobny artykuł.

Dlaczego moje rozwiązanie, którego używam na co dzień nie jest dla każdego? Ponieważ korzystam z Outlooka, a nie każdy takowego chce mieć czy może mieć. Jeśli jednak masz to polecam do synchronizacji program Google Calendar Sync, o którym zresztą niedawno pisałem. Na szczęście opisane przeze mnie problem już nie występuje i można śmiało korzystać z oficjalnej wersji.

Obsługa tego programu jest dziecinne prosta. Po ściągnięciu, zainstalowaniu i uruchomieniu aplikacji mamy do dyspozycji jeden ekran:

Jak widać na załączonym obrazku wymagane jest posiadanie konta Gmail. Z dostępnych opcji możemy wybrać kierunkowość synchronizacji i jak często ma się ona wykorzystywać. I to w zasadzie koniec. Od teraz nasz kalendarz będzie synchronizował się z kalendarzem Gmail, z każdym komputerem na którym zainstalowany jest Outlook i Google Calendar Sync. Dodatkowo, w moim przypadku gdy posiadam telefon np. z systemem Android też bardzo ładnie synchronizuje się ten kalendarz, więc jest on dla mnie zawsze dostępny w prosty sposób.

Jeśli chodzi o minusy to są w zasadzie dwa:

• Możemy synchronizować tylko główny kalendarz. Dla mnie to nie jest wielki problem bo nie mam rozdzielonego zawodowego od prywatnego, ale dla niektórych na pewno będzie to przeszkoda.
• Zdarza się, że program lubi się powiesić i jednocześnie powiesić Outlooka. Nie zdarza się to specjalnie często, ale ze 2 razy w tygodniu tak.

Poza tym program działa znakomicie i polecam każdemu!

POCZTA

Teraz chyba temat najtrudniejszy. jest wiele rodzajów skrzynek pocztowych i mechanizmów. Niestety dla wielu z nas, niektóre z nich są nieosiągalne jak np Exchange. Jeśli ktoś używa tego właśnie rozwiązania to wie, jak dobre ono jest. Ale co jeśli nie ma możliwości posiadania skrzynki Exchange’owej? Kilka moich porad w tym temacie.

Ponownie zachęcam do korzystania ze skrzynki pocztowej Hotmail i programu Windows Live Mail. W jej przypadku synchronizacja jest w zasadzie pełna. Począwszy od oznaczania wiadomości jako przeczytanych, kasowania wiadomości, skończywszy na przenoszeniu do różnych folderów. Jeśli zależy Ci na darmowym rozwiązaniu z możliwością synchronizacji poczty – Hotmail jest najlepszy.

Drugie najlepsze rozwiązanie to protokół IMAP. Niestety wielu darmowych dostawców kont pocztowych go nie oferuje. Największym który to robi jest niewątpliwie Gmail. Dzięki protokołowi IMAP także posiadamy tą samą wersje skrzynek pocztowych na różnych komputerach jeśli korzystamy z jakiegoś klienta pocztowego, ponieważ IMAP w odróżnieniu do POP3 wykonuje operacje właśnie po stronie serwera. Dlatego jeśli korzystasz ze skrzynki pocztowej i masz możliwość uruchomienia protokołu IMAP – zrób to!

Największy problem natomiast jest z protokołem POP. Jest on przestarzały, ale niestety nadal wykorzystywany przez większość dostawców darmowych kont. Niestety niewiele da się tutaj zrobić, nie inwestując w jakieś drogie rozwiązania firm trzecich. Jedyne co mogę z czystym sumieniem polecić to ustawienie pozostawiania kopii wiadomości na serwerze oraz usuwanie ich dopiero po usunięciu z kosza. Tak wygląda konfiguracja tego w Outlooku. Aby dotrzeć do tego okna należy wejść we właściwości konta, wybrać więcej ustawień i zakładkę zaawansowane:

Niestety nie będzie możliwości synchronizacji statusów, że dana wiadomość została lub nie, przeczytana, ale przynajmniej te same wiadomości trafia na każdy komputer ze skonfigurowaną tak skrzynką.

OFFICE 2010

Dokumenty pakietu Office można synchronizować na wiele sposobów, na przykład przy wykorzystaniu Live Sync-a, o którym pisałem wcześniej. Ale istnieją także inne alternatywy jeśli posiada się wersję 2010 oraz konto SkyDrive. Jeśli spełniamy oba te wymagania, zapisując dokument Worda/Excela/PowerPointa możemy wybrać opcję Plik -> Zapisz i wyślij -> Zapisz w sieci Web. Zalogować się na swoje konto LiveID i uzyskać dostęp do usługi SkyDrive:

Dzięki temu możliwe staje się zapisanie dokumentu w publicznej lokalizacji, lub dostępnej tylko dla nas. Oczywiście możemy zapisać dokument w lokalizacji bezpiecznej a dodatkowo dać uprawnienia wybranym użytkownikom. Dzięki nowej funkcjonalności SkyDrive’a jaką są Office Web Apps, możliwa staje się edycja dokumentu w przeglądarce:

Ale co szczególnie fajnego jest w tym rozwiązaniu to zabezpieczenie jakie daje Office Web Apps. Jeśli mamy otwarty jakiś dokument na swoim komputerze w programie Word, mamy go zapisanego na SkyDrive i daliśmy komuś do niego dostęp, a ten ktoś akurat będzie chciał edytować ten sam dokument w czasie gdy mamy go otwartego, aplikacja mu na to nie pozwoli:

Jako ciekawostkę powiem, że posiadając SharePointa 2010 i zapisując tam pliki, dostępna jest funkcjonalność pełnej kolaboracji nad dokumentem w jednym czasie. No ale jest to rozwiązanie dla firm, a nie do użytku domowego, więc tylko jako ciekawostka

Na takiej samej zasadzie działają dokumenty Excel-a, PowerPoint-a czy też notesy OneNote.

PODSUMOWANIE

Powyższy artykuł miał za zadanie przedstawienie kilku moich doświadczeń związanych z problemem synchronizacji plików, poczty, kalendarzy między kilkoma maszynami. Na pewno istnieją inne sposoby, być może lepsze, dlatego zapraszam do dyskusji w komentarzach i dzieleniem się swoimi rozwiązaniami w tym temacie!

Sam instalator nie jest duży, 500MB w pełnej wersji. Jest też dostępna wersja WEB instalatora, która będzie w locie dociągała pliki. Instalacja przebiega dość standardowo. Począwszy od ekranu licencji:

Drugi ekran daje nam wybór czy chcemy zainstalować “jak leci”, czy też dostosować instalacje:

Ja oczywiście wybrałem opcję dostosowania instalacji, ponieważ zawsze tak robię. Jednak mnogością opcji nie nacieszyłem się za specjalnie

Jak widać jest ona aż jedna, a na dodatek nieaktywna. Wynika to pewnie z kilku rzeczy. Po pierwsze jest to beta, więc to może się zmienić. Po drugie posiadam już zainstalowane Visual Studio 2010, więc LightSwitch integruje się z obecną instalacją i chce utrzymać porządek w plikach, i nie pozwala “szalonym” developerem zmieniać ścieżek.

Instalator instaluje 4 podstawowe komponenty:

Dwa pierwsze to SilverLight w wersji 4, gdyż aplikacje stworzone przy pomocy LS są oparte właśnie na tej wersji. Co ciekawie, instalator instalował samego SL-a jak i SDK pomimo, że już miałem je zainstalowane. Być może jest to jakaś uaktualniona wersja z obsługa LightSwitcha.

W kolejnym kroku instalowany jest “Beta Server”. Jest to odpowiednik serwera Cassini (ASP Development Server), który dobrze znają wszyscy developerzy ASP.NET. Czyli prosty serwer WWW, dzięki któremu nie jest wymagane instalowanie IIS-a na swojej maszynie, aby móc tworzyć, uruchamiać i debugować aplikacje webowe. Tutaj sytuacja wygląda identycznie.

Po zakończeniu instalacji można rozpocząć radosną pracę z LightSwitch-em. Nie będę tutaj opisywał jak tworzyłem sobie pierwszą aplikacje “Hello World!” bo można na ten temat znaleźć filmiki na stronie produktu, czy też na Channel9.

Polecam post Daniela, który opisuje kilka spraw w Becie 1, a przy okazji chciałbym się odnieść do tego wpisu. Daniel napisał, że uważa za “OGROMNY błąd” fakt iż LightSwitch wymaga do uruchomienia aplikacji, aby był zainstalowany SQL Server w wersji Express. Nie wiem czy Daniel mówił o błędzie w sensie buga, czy może niewygody jaką taki fakt może powodować. Wymaganie to wynika z faktu, że aplikacja LS wykonuje wiele operacji na danych z różnych źródeł oraz kwestii związanych z autoryzacją. Programiści z Redmond pewnie stwierdzili, że najlepiej będzie do tego wykorzystać darmową bazę danych i zaprzęgli do tego celu SQL Express. Moim zdaniem rozwiązanie dobre, choćby z takiego powodu, że możemy stworzyć aplikację, która będzie korzystała z bazy SQL Azure i SharePointa. W tym momencie jeśli operacje wewnętrzne jakie wykonuje aplikacja wymagałaby by zwykłej instancji SQL Servera – byłoby to uciążliwe z powodu technicznego jak i licencyjnego.
Inne metody są podobno rozważane, dlatego w finalnej wersji może to ulec zmianie, ale póki co jest jak jest

Podsumowując – krótka póki co przygoda z Visual Studio 2010 LightSwitch jest całkiem przyjemna. Mam już pewien pomysł na aplikację, która mogłaby wiele wykorzystać z dobrodziejstw nowego produkty Microsoftu i myślę, że w wolnych chwilach będę ją produkował i być może kiedyś ujrzy światło dzienne

Na rynku jest kilka modeli fizycznych e-readerów, takich jak Kindle czy Sony e-Reader. Ja jednak nie posiadam żadnego takiego cuda, dlatego musiałem wybrać inną formę. Postanowiłem przeczytać książkę na swoim iPodzie Touch drugiej generacji. Po podjęciu tej decyzji trzeba było zdecydować o aplikacji jakiej użyje. Pierwsza myślą jaką miałem to skorzystać z aplikacji Amazon dla książek z Kindla. Jest ona o tyle fajna, że posiada opcję synchronizacji i jest w zasadzie na każdą platformę: PC, iOs, Android. Pojawił się jednak jeden zasadniczy problem – wybranego tytułu nie można kupić w sklepie Amazon. Poszukałem zatem i okazało się, że wydawnictwo O’Reily posiada także bardzo rozbudowany katalog e-booków. Po założeniu konta, zakupie książki przyszedł czas na jej czytanie. Okazało się, że O’Reilly nie posiada swojej dedykowanej aplikacji dla klientów. Dostarcza za to e-booki w wielu formatach, czy to w PDF czy w bardzo popularnym ePub. Jednak poszperałem trochę po App Store na iPodzie i wpadła mi w ręce aplikacja Stanza. Po jej uruchomieniu można zalogować się bezpośrednio na swoje konto z sklepie O’Reilly i pobrać książkę – REWELACJA!

Aplikacja jest naprawdę świetna. Posiada taka ilość opcji, że każdy będzie mógł ją dostosować do swoich oczu, począwszy od jasności ekranu, poprzez orientacje tekstu, skończywszy na zmianie tekstu z czarno-białego na biało-czarny.
Jedyny minus jaki zauważyłem czytając książkę w ten sposób do dość niewygodne formatowanie kodów źródłowych. Można się przyzwyczaić, ale jeśli ktoś lubi mieć swój kod na co dzień sformatowany w określony sposób w Visual Studio, to może czuć pewien dyskomfort.
Jeśli ktoś nie ma iPoda to może ściągnąć dowolnego, innego e-readera i z niego korzystać. Co ciekawie. O’Reilly prowadzi stronę Bookworm, gdzie można wrzucać zakupione pozycje i czytać je z poziomu przeglądarki, co może się czasami przydać na różnego rodzaju urządzeniach mobilnych.

Ale przejdźmy do samej książki.
Książki z serii Step by Step mają pewien specyficzny sposób zredagowania. Jak sama nazwa wskazuje – są “krok po kroku”. Ten tytuł składa się z 14 rozdziałów. Począwszy od pierwszego, w którym opisane jest po kroku ściąganie narzędzi, które będą potrzebne podczas czytania książki, a skończywszy na tworzeniu gier w XNA dla Windows Phone 7. Tutaj od razu pierwszy duży plus dla tej książki. Została ona wydana w czerwcu tego roku, a już zawiera kilka rozdziałów (dokładnie 4) związane z WP7. Wiadomo, że opisują technologię w fazie beta, ale to bardzo dobrze, że już od tak wczesnych wersji pojawiają się informacje w książkach o nowym systemie operacyjnym dla telefonów.

Rozdziały ułożone są tak, że idąc ich śladem można zbudować całą aplikację. Począwszy od doboru kontrolek i ich stylizację, uzyskanie danych z serwisu (w tym przypadku RIA), następnie dodawania ciekawych efektów graficznych do aplikacji. poprzez uruchomienie jej zarówno w przeglądarce jak i bezpośrednio z systemu operacyjnego, skończywszy na uruchomieniu tej aplikacji na Windows Phone 7. Oczywiście w książce nie jest budowana jedna spójna aplikacja, która by to pokazywała, ale takie mam odczucie na temat zamysłu autora.

Sama książka jest pisana prostym językiem, więc nawet osoby nie władające super sprawnie angielskim bez problemu poradzą sobie z jej zrozumieniem. Jeśli chodzi o poziom trudności wiedzy technicznej tej książki to mam trochę problem z zakwalifikowaniem, dla kogo ta książka jest przeznaczona.
Z jednej strony jest pisana bardzo prosto i opisuje bardzo proste podstawowe rzeczy. Z drugiej strony, nie tłumaczy nic co jest związane z samym programowaniem w Silverlightcie jako takim. Czy pokazując fragmentu kodu w XAML-u nie jest nic wyjaśnione dlaczego tak a nie inaczej. Powoduje to, że ta książka nie jest za dobrą pozycją dla osób, które nie wiedzą nic o Silverlightcie czy WPF, o tym jak tam się programuje, a są przyzwyczajone do “tradycyjnych” rozwiązań jak WinForms. A co z osobami, które napisały już dużo kodu w SL2-3 i chciałyby nauczyć się nowości stricte SL4. Tak, znajdą jej w tej książce, ale poziom zagłębienia wiedzy jest tak mały i jest to tak prosto napisane, że mogą najzwyczajniej w świecie usnąć. Ja muszę się przyznać, że podczas czytania tej książki miałem 2-3 takie incydenty. Nie jestem jakimś super wyjadaczem Silverlighta, ale parę momentów było usypiających, a chciałem przeczytać każde słowo z zamiarem napisania tego posta.

Jedna rzecz natomiast BARDZO mi się spodobała. Nawiązując do rozmów jakie mieliśmy w samochodzie wracając z Visual Studio 2010 Community Launch we Wrocławiu, rozjaśniła mi się jedna kwestia. W podróży mówiliśmy o tym, że Microsoft (parafrazuję) nie do końca mówi prawdę, twierdząc że Silverlight zawarty na WP7 to TEN sam Silverlight, który znany jest z komputerów. Bo tak naprawdę to jest SL4 z kilkoma elementami SL4, nie wszystko działa tak samo etc.. Ale po przeczytaniu książki zrozumiałem, że to w cale nie chodzi o dostępność funkcjonalności, ale o sam paradygmat (jeśli tak to można nazwać) programowania w Silverlightcie, tzn. jeśli umiesz programować w SL 2/3/4 – to będziesz umiał programować w SL zawartym w WP7, ale to nie oznacza, że tam dostaniesz te same funkcjonalności

Podsumowując, czy polecam tą książkę? Tak. Jest lekka i przyjemna, myślę, że można znaleźć w niej sporo ciekawych rzeczy, ale jeśli jesteś programistą Silverlighta na poziomie 2-3 w skali 5-stopniowej. Jeśli zaczynasz od 0-1 – znajdź inną książkę. Jeśli jesteś na poziomie 4-5 ze swoją wiedzą o SL – TYM bardziej znajdź inna książkę!

No właśnie – POLECAM! Dlaczego? Bo seria konferencji Code Camp to świetne wydarzenie organizowane przez społeczność programistów dla programistów. Na pierwszym CC w Katowicach będzie można zobaczyć świetnych prelegentów i to nie tylko z działki developerskiej. Jedną z takich osób będzie Paula Januszkiewicz (Security MVP). Ujmę to tak. Kto nie widział/słyszał nigdy sesji Pauli to nie wie co to znaczy mega profesjonalna i ciekawa prezentacja
A poza Paulą prelegentami będą:

• Szymon Kobalczyk (Visual C# MVP)
• Daniel Dudek (lider Śląskiej Regionalnej Grupy Microsoft)
• Marcin Szeliga (SQL Server MVP, lider techniczny Śląskiej Regionalnej Grupy Microsoft)
• Szymon Pobiega

Sesje będą na pewno ciekawe. Konferencja jest za darmo, dlatego jeśli masz czas 11-go września to zapraszamy! Wszelkie informacje można znaleźć na stronie konferencji.

Dlaczego?
Bo doświadczenie uczy, że taki wynalazki fajnie wyglądają na demach, ale w realiach jest już gorzej. Żeby jednak nie być negatywnie nastawionym od samego początku, trochę o tym co mi się podoba w tym rozwiązaniu  z informacji dostępnych obecnie.

+ RIA Services –  aplikacje zbudowane przy pomocy tego narzędzia korzystają “pod maską” właśnie z RIA, co cieszy bot o bardzo zacna technologia.

+ Łączenie list SharePointowych – przy definiowaniu źródeł danych dla aplikacji można m.in. korzystać z SharePointa. Fajne jest to, że przy wyborze listy, kreator sam od razu stwierdzi, że istnieje/istnieją jakieś listy powiązane i zasugeruje dodanie ich do modelu danych.

+  Mądre wartości domyślne – tutaj ponownie nawiązanie do SharePointa. Jeśli budujemy jakiś ekran na podstawie listy SP, może ona zawierać kolumny, których nikt rozsądnie myślący w aplikacji nie pokaże. Dlatego w przypadku takich kolumn zostają one automatycznie ukryte.

+ Łączenie źródeł danych – jeśli w aplikacji mamy kilka różnych źródeł danych, np bazę danych SQL i listy SharePointowe, możemy je połączyć zdefiniowanymi przez siebie relacjami co rozszerza nam zakres aplikacji.

+ Dostosowywanie ekranów na żywo – bardzo fajnie to wygląda, gdy w momencie uruchomionej aplikacji można dostosować wybrany ekran. I nie mówię tu o prostych zmianach jak kolor tła, ale zmiana gridów na listy z własnymi szablonami.

+ Debugging – w aplikacjach można też pisać własny kod i na szczęście jest pełen debugging znany z innych wersji Visual Studio 2010.

Co zatem na minus?
Napisałem sporo plusów, ale pomimo tego nie czuje na chwile obecną wielkiego przekonania i zapotrzebowania na ten produkt, pomimo że widzę rozwiązania, które można by stworzyć szybko dla klientów przy jego wykorzystaniu. Z drugiej strony, obawiam się, że będzie to zabawka, którą będą wykorzystywać nieliczni, w bardzo małych projektach – “nie programiści”. Bo jeśli funkcjonalność zawarta w tej edycji nie będzie dostępna w wersjach wyższych, to nie widzę sensu aby firma kupowała dla programistów osobne licencje tylko na te “ficzery”. Wiele z tych rzeczy można dość szybko i sprawnie uzyskać przy pomocy Visual Studio + Expression Blend. Oczywiście, nie w 10 minut jak to jest demonstrowane w LightSwitch. Ale jak pisałem wcześniej – na demach to zawsze dobrze wygląda, ale w świecie produkcyjnym już mniej

Jedno stwierdzenie trochę mnie przeraziło w filmie dotyczącym tego rozwiązania, który wszystkim polecam, to to, że ekrany są zdefiniowane za pomocą “XAML-based code”. Pojawia się teraz pytanie, czy to “based” to są niewielkie zmiany czy kolejny nowy model i jakiś język definicji wymyślony przez MS. Mam nadzieję, że to pierwsze

Po obejrzeniu dema, na pewno czuję się zachęcony do przetestowania nowego VS. Mam nadzieję, że ta edycja zwali mnie z nóg kiedy już będzie dostępna publiczna beta, a nastąpi to 23-go sierpnia i pobrać ją będzie można z witryny produktu.

Szperając po sieci natknąłem się na zmodyfikowaną wersję GCS, która w banalny sposób rozwiązuje kwestię sycnhronizacji i znowu wszystko pięknie działa, synchronizując kalendarze pomiędzy komputerami co dodatkowo daje dostęp do danych z komórki