Tomography

Kilka słów o...

2012-01-22T13:04:00.000+01:00

Stary rok zakończył się dobrze, nowy rozpoczął się tak samo. W grudniu 2011 ukończyłem kurs grafiki komputerowej. Nie stałem się przez to świetnym grafikiem, raczej poznałem podstawy. Szczególnie programu Corel Draw, co do którego wiedziałem tylko, że istnieje. Jedną z prac, którą wykonałem na kursie jest świąteczna kartka. Mogliście ją zobaczyć w tym poście.

W styczniu 2012 minął rok od momentu powstania tego bloga. Regularne (z założenia) pisanie, przerodziło się w coraz rzadsze, niestety. Nie obiecuje poprawy, jednak nowe posty z pewnością będą się pojawiać ;) W tym miejscu chce podziękować wszystkim, którzy przez te 12 miesięcy odwiedzali mnie, mimo sporej nieregularności w dodawaniu postów. Dzię-ku-ję!!!

Na koniec małe ogłoszenie. Pod koniec 2011 nabyłem drogą kupna to cudo:

Polaroid Supercolor 635

Podobno działa. Więc jeśli ktoś będzie zainteresowany polaroidową sesją, to zapraszam do skontaktowania się :)

Shoots: Eliza

2012-01-08T16:47:00.000+01:00

modelka: Eliza Owczarek

wizaż: Agnieszka Światłowska

27.12.2011, Zielona Góra

Hoł hoł hoł

2011-12-22T20:43:00.001+01:00

Wszystkim Czytelnikom życzę Wesołych Świąt! :-)

Shoots: Katarzyna_D

2011-12-22T12:20:00.000+01:00

modelka: Katarzyna_D/GAGA

Zielona Góra, 17.12.2011

!!!OGŁOSZENIE!!!

Szukam doświadczonej modelki na foty po Świętach - 27.12 lub 29.12. Zainteresowane osoby proszę o kontakt poprzez maila - tomekpotrzeba@gmail.com, lub poprzez facebooka - http://www.facebook.com/tomekpotrzeba

Nic śmiesznego?

2011-11-07T20:46:00.001+01:00

Dwa filmiki traktujące fotografie z dystansem :)

Być jak Bill Cuninngham

2011-11-01T16:23:00.000+01:00

Jakiś czas temu pokazałem znajomej to zdjęcie, po czym - lekko ironicznie - powiedziałem: tak będę wyglądał w przyszłości. W pierwszej chwili pomyślałem, że to jakiś starszy pan turysta z aparatem na szyi. Później jednak zorientowałem się, że "starszym panem turystą" jest Bill Cuninngham.

Bill Cuninngham New York, reż. Richard Press

Bill Cuninngham jest nowojorskim fotografem, który fotografował modę uliczną w czasach kiedy, jak pisze Ula, The Sartorialist chodził jeszcze w pieluszkach i dużo, dużo wcześniej zanim termin street fashion stał się w Polsce powszechnie znany.

Wesołe jest życie staruszka, tak chciałoby się powiedzieć po obejrzeniu Bill Cuninngham New York. Ten film to dokument opowiadający o jego życiu, pasjach (moda i fotografia), podejściu do tego, co robi (interesują go ubrania, nie sławne osoby), radości z wykonywanego zawodu. Bill za swoją pracę (którą tak naprawdę uważa za zabawę) nie pobiera wynagrodzenia, dzięki temu czuję się naprawdę niezależny. To jego filozofia. Bo, jak twierdzi, money is the cheapest thing, freedom is the most expensive one. Zawodowy dorobek Billa jest olbrzymi. Większość zdjęć, które wykonał prawdopodobnie nigdy nie zostanie pokazana. Przegląd jego twórczości można zobaczyć w New York Times, w artykułach pt. On the street, które od jakiegoś czasu prezentowane są również w formie video, wraz z komentarzem samego autora.

Miłość do fotografii oraz mody sprawia, że do dziś ten 83-letni starszy pan wsiada na rower i jeździ po ulicach Nowego Jorku w poszukiwaniu ciekawie ubranych ludzi. Jak sam mówi - największy pokaz mody odbywa się na ulicy. Zawsze tak było i zawsze tak będzie.

Przyznam, że Bill Cuninngham mi zaimponował, jest to postać, która z pewnością mogę określić jako inspirująca.

Shoots: Maja

2011-10-25T21:32:00.000+02:00

Wesoła ekipa:

modelka : Maja Suchecka

wizaż: Agnieszka Światłowska

fryzury: Łukasz Kropski

Interiors pt.2

2011-10-18T21:29:00.000+02:00

avantGARDEN.

2011-10-09T13:30:00.000+02:00

modelka: Katarzyna/GAGA

PS. dziękuje Gieni za uświadomienie, że ogród, tudzież działka to też fajna miejscówka na foty :)

Fotografia, głupcze!

2011-10-06T18:16:00.002+02:00

Piątek, niedziela, poniedziałek, czwartek...to mój maraton fotograficzny w ostatnich dniach. A to prawdopodobnie jeszcze nie koniec. Do przygotowania mam stos zdjęć, więc pewnie kilka kolejnych dni spędzę nad nimi. Robert Burneika powiedziałby: "nie ma opierdalania się" ;-). A ja tylko mogę sobie pluć w brodę, że wziąłem się za focenie dopiero teraz, kiedy pogoda będzie stawać się coraz bardziej nieznośna dla fotografów.
W tak zwanym między czasie zrobiłem blogową wizytówkę. Raczej nie zostanie wydrukowana, ale możecie napisać co o niej sądzicie.

Interiors.

2011-09-29T16:30:00.002+02:00

Czasami zajmuje się także fotografią wnętrz. Kilka efektów:

Latest works.

2011-09-25T20:49:00.001+02:00

Poniżej prezentuje Wam rzeczy, które ostatnio zrobiłem. Ponownie Karol :

Oraz plakat, który zaprojektowałem dla Magdy:

Lookbook pt.2

2011-07-26T11:17:00.002+02:00

Kolejne foty z lookbooka Karola made by me. Check and hype it! :)

Lookbook

2011-04-11T10:44:00.002+02:00

Zdjęcia, które zrobiłem Karolowi na lookbook. Hype'nij to! :)

Czy Czarny Łabędź to brzydkie kaczątko?

2011-04-02T11:37:00.001+02:00

Tak, wiem...od premiery minęło sporo czasu, pewnie wszyscy go już widzieli, wszystko już powiedziano/napisano, ciężko coś nowego o nim napisać. Więc po co? Bo czemu nie? Bo sprawia mi to przyjemność, lubię pisać/gadać o filmach, bo mam ochotę wyrazić swoje zdanie. Bla, bla, bla...

Niestety Czarny Łabędź to kolejny przykład na dupowatą politykę zielonogórskich kin, jeśli idzie o premiery. Dziwi mnie myślenie stricte ekonomiczne, które zakłada, że bardziej opłacalne jest sto sensów beznadziejnych komedii (tudzież romedii, jak to mawia pewna osoba). Akurat w przypadku Czarnego Łabędzia takie podejście wydaje mi się kompletnie nietrafione, bo to tytuł, który zarobiłby na siebie nawet w Zielonej Górze.

Obawiałem się, że z Czarnym Łabędziem będę miał takie przejście jak z Incepcją. Dużo osób chwaliło, mówiło, że fajny, że koniecznie trzeba zobaczyć, a potem okazało się, że klapa. Na szczęście w tym przypadku było inaczej. Film Aronosky'ego opowiada o destrukcyjnej sile ambicji, przerostu oczekiwań nad możliwościami. Odebrałem go także jako próbę odpowiedzi na pytanie w jakim stopniu świadomie kreujemy rzeczywistość, a w jakim stopniu odpowiedzialne są za to nasze wyobrażenia i obsesje. Trzyma w napięciu od samego początku. W pewnym momencie nie wiadomo co jest rzeczywistością, a co obsesyjną imaginacją głównej postaci (to nie jest zarzut). Nina (Natalie Portman) to typ perfekcjonistki. Chłodna, zamknięta w sobie, skupiona na karierze. Bliższe relacje utrzymuję tylko z apodyktyczną matką. Można podejrzewać, że została baletnicą właśnie "dzięki" niej (ich relacje bardzo przypominały mi te pokazane w Pianistce Michael'a Haneke, to też nie jest zarzut). W pewnym momencie staje przed szansą zostania gwiazdą baletu. Musi przełamać swoje bariery i właśnie temu się podporządkowuję. Jednak presja otoczenia, wielkie nadzieje i oczekiwania, chęć bycia najlepszą przytłaczają, doprowadzają do skrajnych emocji.

Przyznam, że Czarny Łabędź zrobił na mnie wrażenie. Podoba mi się napięcie, które sprawia, że film wciąga, przykuwa do ekranu, nie nudzi. Nie odebrałem go jako produktu obliczonego na masową popularność, a skrojonego według zasady znana aktorka plus szczypta mocniejszych scen, trochę seksu i będzie sukces. Postać wykreowana przez Natalie Portman owszem irytuje, ale sądzę, że to celowy zabieg twórców. Mało tego, uważam, że Portman została idealnie dobrana do roli Niny. Nie wyobrażam sobie innej aktorki na jej miejscu. Czy Czarny Łabędź to brzydkie kaczątko? Według mnie to po prostu dobry film.

Czarny Łabędź, reż. Darren Aronofsky

PS. Świadomie pominąłem kontrowersje wokół roli Natalie Portman w tym filmie. Możecie o nich przeczytać tutaj.

Shoots: Angi

2011-03-23T19:40:00.002+01:00

Modelka : Angela Joanna Surmiak

16.03.2011 Zielona Góra

Dobre, bo polskie: Kamp!

2011-03-12T11:13:00.001+01:00

Kamp! to jeden z zespołów, które można by bez poczucia obciachu promować za granicą z etykietą dobre, bo polskie, a piosenki Heats i Distance of the modern hearts nie schodzą od dłuższego czasu z playlisty mojego empetrójaka.

Informacje o Kamp! znajdziecie tutaj i tutaj.

Udanego weekendu! :)

Shoots: Iza

2011-03-09T23:51:00.001+01:00

BACKSTAGE:

Fotograf: Tomek Potrzeba

Modelka: Iza Bartnik

Wizaż&fryzura: Magda Stróżyk

24.02.2011 Zielona Góra

Król panuje, ale nie rządzi.

2011-03-04T11:21:00.002+01:00

Przepraszam blogasku, mordo Ty moja, że Cie zaniedbałem. Przepraszam i Was drodzy czytelnicy (mam nadzieje, że jesteście) za moja opieszałość, ostatnio miałem trochę na głowie. Okej...koniec spoufalania się, czas przejść do meritum!

Jak zostać królem to film o którym ostatnio było dość głośno. Przede wszystkim za sprawą Oscarów, ale też dzięki pozytywnym recenzjom, jakie zbiera. Nie ukrywam, że bardzo chciałem go zobaczyć, ale ciężko było się wybrać do kina, ponieważ wszyscy znajomi, których pytałem, już go widzieli, a ja nie lubię chodzić sam do kina. Na szczęście znalazła się jedna zbłąkana owieczka, którą udało się sprowadzić na drogę wiodącą ku sali nr 8 w której wyświetlane było/jest to dzieło.

Wrażenia? Hmmm...Historia wciąga, nie dłuży się. Colin Firth (tytułowy król - Jerzy VI) znów zagrał dobrą rolę, być może zasłużył na Oscara, ale bardziej mi się podobał w Samotnym mężczyźnie. Tam miał więcej do zagrania. Tutaj większe wrażenie zrobił na mnie Geoffrey Rush, jako Lionel Logue - logopeda, który z czasem staje się przyjacielem oraz mentorem króla. Ta postać dodaje całości dużo energii oraz poczucia humoru. Jednak elementem, który najbardziej podobał mi się są zdjęcia. Dawno nie widziałem tak dobrze sfilmowanego filmu. Nie wiem czy Jak zostać królem zasługuje na Oscary, które dostał (nie oglądałem jeszcze pozostałych filmów), ale wiem, że warto było go zobaczyć.

Jak zostać królem, reż. Tom Hooper

Julia Hetta.

2011-02-27T14:39:00.000+01:00

Od czasu Bruno Dayana mało które foty robiły na mnie wrażenie. Stan ten trwał do ubiegłego piątku. Osoba, która przerwała marazm nazywa się Julia Hetta. Jej zdjęcia to skandynawski minimalizm w najlepszym wydaniu.

Wszystkie zdjęcia pochodzą ze strony www.juliahetta.com

Reżyser kręci reklamy.

2011-02-21T10:49:00.005+01:00

Tak, wiem...Nie ma nic odkrywczego w zdaniu znajdującym się w tytule. Jest ono całkowicie banalne, bo przecież za większością reklam telewizyjnych stoi reżyser, albo osoba lub ekipa go udająca. Ale ten post nie będzie o reklamie masła, którą wyreżyserował pan Jan, tylko o tych perełkach, przy których pracowali uznani filmowcy.
Lista nazwisk jest imponująca - Scorsese, Sofia Coppola, Lynch, Rodriguez, Ritchie, Jeunet. Spoty przez nich wyreżyserowane wnoszą filmowe spojrzenie do świata reklam. Marki, dla których pracowali znane są z tego, że nie skąpią pieniędzy na swoje kampanie, więc często występują w nich znane postacie ze świata filmu, mody, sportu. Wszystko po to, by dodać splendoru i tak już luksusowym produktom.
Pierwszy uznany reżyser, który zgodził się nakręcić spot reklamowy to David Lynch. W jego przypadku nie była to jednorazowa przygoda. W 1990 roku spod jego ręki wyszła reklama perfum Obsession by Calvin Klein. Właściwie była to seria czterech spotów, z których każdy nawiązywał do książki innego pisarza.

Obsession by CK, reż. David Lynch

W 1992 roku nakręcił reklamę perfum Opium by YSL, po czym zrobił sobie przerwę od prac przy tego typu produkcjach. Trwała ona do 2007 roku, w którym to Lynch zrealizował spot reklamujący perfumy Gucci by Gucci.

Gucci by Gucci, reż. David Lynch

Jean Pierre Jeunet ceniony jest w Polsce przede wszystkim za film pt. Amelia, w którym tytułową postać zagrała Audrey Tatou. Ta sama para (reżyser-aktorka) spotkała się na planie reklamy perfum Chanel No. 5. Spot nawiązuje do innego filmu Jeuneta z Tatou w roli głównej - Bardzo długie zaręczyny. To już właściwie jest krótka fabuła.

Chanel No. 5, reż Jean Pierre Jeunet

Swoich sił w świecie reklamy spróbował także Martin Scorsese, jeden z moich ulubionych reżyserów. Jego spot nakręcony dla marki Chanel jest jednym z moich ulubionych w tym zestawie.

Bleu de Chanel, reż. Martin Scorsese

Za to Guy Ritchie nigdy nie należał do moich ulubieńców. Nigdy nie lubiłem jego filmów. Jednak reklama, którą wyreżyserował dla Diora jest właśnie tą, która podoba mi się najbardziej. Można potraktować ją, tak jak w przypadku Jeuneta jako krótką fabułę.

Dior Homme, reż. Guy Ritchie

Sofia Coppola to jedyna kobieta w tym zestawieniu i kolejny reżyser, który zrobił reklamę dla Diora. Jej spot z kolei nawiązuje klimatem do filmu Maria Antonina.

Miss Dior Cherie, reż. Sofia Coppola

Spot dla firmy Nike nakręcony przez Roberta Rodrigueza to ostatni znany mi przykład reklamy zrobionej przez uznanego reżysera. Swoją premierę miał w ubiegły weekend w Los Angeles podczas NBA All Star Weekend.

The Black Mamba, reż. Robert Rodriguez

Motion Diaries by Hedi Slimane.

2011-02-18T12:12:00.003+01:00

I love USA

Georgia May Jagger

Tokyo Compression.

2011-02-14T17:00:00.001+01:00

Tokyo Compression to projekt niemieckiego fotografa Michaela Wolfa. Zgodnie z nazwą, zdjęcia zostały wykonane w tokijskim metrze. Tak sie zastanawiam...co mają wspólnego ze stereotypami na temat Japonii. Jak myślicie?

Wszystkie zdjęcia pochodzą ze strony http://www.photomichaelwolf.com/

Words don't come easy...

2011-02-11T15:56:00.000+01:00

Zgodnie z tytułem, motto dzisiejszego wpisu to "mało słów". Słowotok zalał dwa ostatnie posty, więc czas wracać do równowagi ;D

Marta Siniło by Marcin Kempski via I Like Photo Group/I Like Vids

O filmie, który mimo tytułu z Walentykami ma mało wspólnego.

2011-02-08T20:30:00.004+01:00

(Post napisany na gorąco)

Przed chwilą obejrzałem film pt. Blue Valentine i zgodnie z tym, co napisałem w tytule nie ma nic wspólnego z dniem 14 lutego. Od początku ma się wrażenie, że to nie będzie opowieść z happy endem. Jest to słodko-gorzka historia małżenstwa Cindy (Michelle Williams) i Deana (Ryan Gosling). Sceny z teraźniejszości przeplatane są scenami z przeszłości, dzięki temu wiemy, że z biegiem lat ich związek stał się nudny, pełen wzajemnej niechęci i braku zrozumienia. Retrospektywy pokazują, że kiedyś było inaczej. Teraz to już tylko równia pochyła, z której trudno się wyrwać.

Podobał mi się tu sposób narracji (o którym napisałem wyżej), świetna gra Williams i Goslinga (szczególnie tego drugiego) oraz oczywiście zdjęcia (wiele scen kręconych było z ręki). Z pewnością nie jest to romantyczna historia, którą można sprzedać na Walentynki (ale za to bardziej prawdziwa).

Blue Valentine, reż. Derek Cianfrance

PS. Nie dajcie się zwieść trailerowi.