ทีแรกว่าจะไม่ได้ไปแล้วเพราะเวรมันอัดมากๆ แต่สุดท้ายก็เคลียร์ช่วงวันหยุด 4 วัน แว๊บไปทะเลได้ ,, แต่ทะเลรอบนี้เป็นทะเลฝั่งภาคตะวันออกบ้าง ตรงเกาะมันนอก ที่จังหวัดระยอง ซึ่งทัวร์ครั้งนี้ก็เป็นน้องนุ๊กที่เป็นหัวหน้าพาทัวร์เช่นเคย ซึ่งทีแรกที่น้องเค้ามาชวนไปเกาะมันนอกนั้น ผมก็ไม่รู้จักหรอก (รวมทั้งถามหลายๆ คนที่จะไปทริปก็ไม่รู้จักหรอก) แต่เท่าที่ลองดูก็เห็นว่ามันสวยดีนะ น้ำสีฟ้าใสสวยดี

บนเกาะมีรีสอร์ทด้วยแต่มีที่เดียวคือเกาะมันนอกรีสอร์ท รับคนขึ้นเกาะไม่เกิน 70 คน ดูเป็นส่วนตัวดีมากๆ (แต่จริงๆ เพราะห้องพักมันมีแค่นั้น) แต่เห็นราคาที่น้องเค้าบอกมาแล้วค่อนข้างแพงมาก (ประมาณเที่ยวภาคใต้แล้วนอนโรงแรมหรูๆ เลยทีเดียว) แถมรายละเอียดและเงื่อนไขค่อนข้างเยอะ แต่เอาเหอะ ไหนๆ ก็ได้พักแล้ว แถมช่วงสงกรานต์ผมจะต้องอยู่เวร 4 วันรวด ก็เลยต้องขอไปพักผ่อนเก็บแรงก่อนแล้วค่อยไปลุยอยู่เวรช่วงนั้น

ได้ไปเที่ยวทะเลอีกแล้ววววว~~~~

ครั้งนี้ผมก็เดินทางจากฝางมายังตัวเมืองเชียงใหม่ แล้วก็ขึ้นเครื่องบินจากเชียงใหม่ไปลงสุวรรณภูมิ จากนั้นนั่งมาอนุเสาวรีย์เพื่อมาขึ้นรถไประยองอีกที (หลายต่อมากๆ) โดยทีแรกจะนั่งรถตู้คิวปกติไป (ประมาณคนละ 200 บาท) แต่สุดท้ายด้วยกระเป๋าและทรัพย์สินอันพะรุงพะรังและจำนวนสมาชิกในทีมที่เยอะพอตัว (10 คน) เลยตัดสินใจเหมารถตู้ไปเลย (เค้าคิดค่าเหมา 2800 บาทแต่จริงๆ นั่งได้สูงสุด 15 คนนะ) ไปแพงหน่อยแต่ทุกคนนั่งสบายดี

จุดหมายของเราครั้งนี้คือแหลมตาลครับ (ดูตามแผนที่ละกัน พี่รถตู้เค้าพามา ระหว่างทางผมหลับ)

View เกาะมันนอก in a larger map

เริ่มต้นเดินทางไปเกาะกัน

เมื่อถึงแหลมตาลแล้วจะต้องมาเช็คอินที่รีสอร์ท (ส่วนภาคพื้นดิน) กันก่อน กระเป๋าใบไหนที่ใหญ่ๆ ขี้เกียจแบกก็ฝากพี่ๆ เค้าขนขึ้นเรือได้ จากนั้นก็กินข้าวให้อิ่ม ซื้อขนมตุนไว้ให้พอ อยากกินไอติมนี่ขอให้ซัดให้เต็มที่ แล้วรอเรือขึ้นเกาะ ,, ตื่นเต้นเหมือนกันนะเนี่ย

แนะนำว่าซื้อเฉพาะขนมตุนขึ้นเกาะพอ พวกน้ำอะไรงี้ไม่ต้อง (หรืออย่างมากเอาแค่น้ำเปล่าไปก็พอ) เพราะบนเกาะมีขาย แม้ราคาแพงหน่อยแต่ว่าถึงจุดๆ นั้น เราต้องการน้ำเย็นมากๆ เพราะอากาศบนเกาะร้อนมาก จะกินโค้กหรือเบียร์ร้อนๆ ที่เราแบกมาก็กะไรอยู่ ,, หรือถ้าอยากประหยัดมากๆ ก็ขนลังโฟมไปแล้วซื้อน้ำแข็งบนเกาะมาแช่เอา แต่มันจะไม่เย็นเจี๊ยบเท่ากับที่มาจากตู้แช่หรอกนะ

มาเช็คอินที่รีสอร์ท+ฝากกระเป๋ากันก่อน รอเรือมารับ

เรือประมงที่จอดเทียบท่าที่แหลมตาล

เห็นเค้าขึ้นเรือกันแล้ว อยากไปมั่ง... (น่าจะเป็นรีสอร์ทที่เกาะมันกลาง/มันใน)

ถึงตาเราแล้ว เดินทางกันไปขึ้นเรือ... อากาศดีมากๆๆๆๆ

ที่มาของชื่อเกาะคือเมื่อก่อนสมัยเรือประมงออกหาปลาจะแวะหาหัวมันกินที่เกาะสามเกาะนี้ เกาะที่อยู่ใกล้สุดก็เรียกเกาะมันใน ไอ้ที่อยู่ไกลสุดก็เกาะมันนอก ,, ระหว่างอยู่บนเรือก็เห็นทุกเกาะ นั่งไล่ได้เลยตั้งแต่เกาะมันใน เกาะมันกลาง และสุดท้าย (ที่เห็นลิบๆ) ก็เกาะมันนอก (ซึ่งทุกเกาะมีสัมปทานทำรีสอร์ทหมด)

ใช้ระยะเวลาเดินทางจากฝั่งไปเกาะมันนอกทั้งสิ้นประมาณ 45 นาทีครับ…

เห็นเกาะมันนอกแล้ว เย่ๆๆๆๆ

ถึงเกาะแล้วจ้า

มาถึงเกาะแล้วอยากบอกว่าที่เดินทางมาทั้งวันนี่หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลยนะ วิวและบรรยากาศที่เกาะสวยดีมากๆ ฟ้าก็สวยน้ำทะเลใสไม่แพ้ทะเลฝั่งอันดามันเลย แถมชายหาดก็ดูเป็นส่วนตัวดีมากๆ เห็นแล้วอยากเล่นน้ำทะเลเกยตื้นเลยทีเดียว

น้ำใสดีมากๆ ใครเจอก็ต้องประทับใจแน่ๆ

เอาเป็นว่าผมสรุปเป็นประเด็นๆ บนเกาะไว้เลยละกัน

กิจกรรมบนเกาะ

จริงๆ กิจกรรมบนเกาะหลักๆ ก็คือนั่งรับลมทะเล ฟังเสียงคลื่นซัด หยุดเวลาไว้และปล่อยตัวปล่อยใจสบายๆ ไปกับธรรมชาติรอบๆ ตัว อาจหยิบหนังสือเล่มโปรดมานั่งอ่านที่ชายหาด นอนพักบนเปลญวณ หรือถ้าเบื่อๆ ก็อาจเล่นน้ำทะเลใสๆ ก็ได้นะ (แต่หาดที่นี่ไม่ได้กว้างมากเท่าไหร่ มีแค่ 2 มุมให้เลือกเล่นเอง แถมแต่ละหาดมีโขดหินอยู่ที่หาดค่อนข้างเยอะ)

หรือถ้าเบื่อๆ ก็มานั่งชิงช้าเล่นได้นะ สนุกดี

นั่งสบายๆ ที่บังกะโลริมหาด

บรรยากาศตรงบังกะโลแต่ละที่ดีมากๆ แถมมีเบาะให้นอนเล่นด้วย

หรือจะนั่งใต้ต้นไม้ก็ได้ แต่ร้อนนิดนึงนะ

น้ำใสๆ กับหาดทรายสวยๆ ทำให้ลืมความเหน็ดเหนื่อยทั้งหมดไปเลย

นั่งทั้งวันก็ยังไม่เบื่อเลย (แต่หลายๆ วันนี่ว่ากันอีกที)

แค่เห็นทะเลสีคราม ท้องฟ้าสีฟ้าสลับกับเมฆขาว ,, เท่านี้ก็มีความสุขแล้ว

ชิงช้าขวัญใจ ใครๆ ก็แวะมาเล่น

เล่นชิงช้าที่นี่ผมว่าสนุกดีนะ ชอบเวลาที่มีลมทะเลพัดมาโดนตัวเรา

ได้ลองมาเล่นซักครั้ง รับรองว่าติดใจแน่ๆ

จริงๆ ทางรีสอร์ทก็มีกิจกรรมให้ทำนะ เช่น พาเดินชมธรรมชาติรอบเกาะ อันนี้ฟรี คือพี่ๆ เจ้าหน้าที่เค้าจะพาไปดูพวกหินทรงประหลาดท้ายเกาะกับพวกต้นไม้ต่างๆ (ส่วนตัวผมว่าสนุกดีนะ แต่แอบร้อนไปนิดนึง) หรืออยากเสียเงินก็จะเช่าสน๊อกเกิล+ตีนกบมาดำเล่น (ราคา 100 บาท แต่แถวนั้นไม่มีปะการังนะ) หรือจะเช่าเรือคายักมาพายรอบเกาะก็ได้ (เรือสำหรับ 2 คนตั้ง 800 แหน่ะ แพงไปอะ แถมผมรู้สึกว่าพายไปแล้วไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจเท่าไหร่เลย)

มีเส้นทางเดินรอบเกาะ มีจนท. นำ ร้อนนิดนึงนะ แต่ก็สนุกดีเหมือนกัน

ส่วนมากก็ไปเดินดูหินทรงประหลาดด้านท้ายเกาะ+ต้นไม้ประจำถิ่น

ที่พักและสิ่งอำนวยความสะดวก

ครั้งนี้ผมกับเพื่อนๆ (รวมกัน 8 คน) พักที่ Villa M ซึ่งเป็นห้องพักที่ใหญ่สุด ที่นี่มีแอร์ 1 ตัว, ห้องอาบน้ำ 2 ห้อง, ห้องส้วม 2 ห้อง, โดยรวมผมว่าโอนะ แอร์เย็นดี แต่ถ้าจะให้ดีน่าจะพักกันไม่เกิน 6 คน (8 คนต้องเพิ่มเตียงเสริมที่พื้นอะ แต่ผมว่าดีนะ แอร์ลงที่นอนพอดี) ส่วนวิลล่าอื่นๆ ไม่แน่ใจนะ แต่เห็นเท่าที่คนอื่นบอกมาก็โออยู่

แม้ว่าที่พักที่นี่จะราคาค่อนข้างแพง แต่ที่นี่กลับไม่มีผ้าขนหนู, สบู่, แชมพู ฯลฯ ให้เลย ถ้าใครพลาดลืมเอามาก็ต้องซื้อเอาจากที่เกาะ (ซึ่งราคาแพงมาก ผ้าขนหนูผืนละ 300 แหนะ)

ที่พักแบบวิลล่าหลังเล็กๆ เหมาะกับมาเป็นคู่

ส่วนครั้งนี้ผมพักวิลล่า M ซึ่งเป็นหลังใหญ่ที่สุด (6-8 คน)

ข้างในวิลล่า M เป็นเตียง 2 ชั้น ข้างในมีแอร์เย็นสบาย

อาหารการกิน

อาหารมื้อหลักรวมทั้งกาแฟตอนเช้านั้นรวมไปกับค่าที่พักแล้ว โดยรวมอาหารของที่นี่พอกินได้ (ออกแนวไม่อร่อยซะด้วยซ้ำ) เมนูก็ซ้ำๆ เช่น เช้าเป็นข้าวต้ม (สลับข้าวต้มกุ๊ย กับข้าวต้มกุ้ง) ส่วนมื้อบ่ายเป็นกับข้าว 3-4 อย่าง ส่วนอาหารสั่งทำพิเศษ (ที่เราต้องออกเงินเพิ่ม) นี่อร่อยดีนะ แต่ราคามหาโหดเลยแหละ เช่นส้มตำปูม้าจานละ 100+ บาท พอดีพวกผมสั่งซีฟู้ดเผาทั้งปลาหมึก กุ้ง หรือปูเนี่ยก็อร่อย+สดดีนะ แต่กุ้งราคาโลละพันกว่า ส่วนปูม้าโลละเจ็ดร้อย… แนะนำว่าไปกินที่ฝั่งเหอะ

ส่วนเครื่องดื่มเนี่ย นอกจากกาแฟตอนเช้ากับน้ำเย็นที่มาเสิร์ฟตามมื้ออาหารแล้วเนี่ยเราต้องซื้อเองหมด มันแพงหมดแหละครับแต่ผมว่าพอได้กินอะไรเย็นๆ แล้วมันฟินมากๆ มันทำให้เกาะน่าอยู่ขึ้นเยอะ (เพราะบนเหาะตอนกลางวันร้อนมาก โดยเฉพาะว่าเพิ่งกลับมาจากเล่นน้ำหรือพายคายัค) แนะนำว่าที่คุ้มสุดจะเป็นน้ำมะพร้าวราคาลูกละ 50 บาทกับน้ำผลไม้ปั่น 60 บาท ส่วนน้ำอื่นๆ ที่ผมพอจำราคาได้ก็เช่นน้ำอัดลม/ชาเขียวขวดละ 40 บาท, ไฮเนเกนขวดเล็ก 120 บาท, เงาะกระป๋อง 120 บาท, ไอติม 60 บาท, น้ำแข็งถุงละ 40 บาท (แบบที่เซเว่นขาย 7 บาทอะ)

คือแอบงงค่าไอติมนิดนึง เพราะว่ามันมีหลายรุ่น หลายราคา บางรุ่นเป็นแบบเยลลี่ๆ บนฝั่งขาย 10 บาท 15 บาท แต่บางอันจะออกแนวคล้ายๆ แม๊กนั่มที่บนฝั่งขาย 30-40 บาท ผมรู้สึกว่าที่เกาะเค้าจะเหมาขายราคาเดียวนะ แต่มีครั้งนึงเห็นเค้าบอกว่าอันเล็ก 40 บาท ก็เลยงงๆ หน่อย (แต่มันก็ยังแพงมากอยู่ดี)

เรือนอาหาร :: หิวๆ ก็มาหาอะไรกินที่นี่ได้

ที่รีสอร์ทมีบริการอาหารให้ 3 มื้อ ,, รสชาติพอถูไถถึงไม่อร่อย

มะพร้าวแช่เย็น ,, อร่อยดีมากๆ แต่ลูกละ 50 บาท

ปูม้าย่าง... น่ากินดีมากๆ แต่ต้องสั่งพิเศษต่างหากนะ

บาร์บิคิวซีฟู้ด ,, อร่อยใช้ได้ แต่แนะนำว่าไปกินตอนกลับไปฝั่งเหอะ แพงเกิน

จะรู้ว่าน้ำมะพร้าวเย็นๆ บนเกาะมันฟินมากเลยนะเธอ

อื่นๆ บนเกาะ เท่าที่คิดออก

ประเด็นอื่นๆ บนเกาะครับ สรุปหัวข้อไม่ได้ เลยรวบมาตรงนี้

• บนเกาะมีนกยูงให้เราถ่ายรูปเล่นครับ โดยรวมค่อนข้างเชื่อง ป้อนขนมได้แต่ระวังโดนจิก ,, ที่มาของนกยูงเค้าบอกว่ามาจากเจ้าของสัมปทานเกาะเค้าเอามาเลี้ยง 1 คู่ ทีนี้มันก็สืบพันธุ์กันจนตอนนี้มีประมาณ 10+ ตัวได้ โดยรวมก็สวยดีนะครับ แต่พอตกกลางคืนแล้วร้องเสียงดัง+ต่อเนื่องทั้งคืน ใครนอนหลับยากๆ ก็เตรียม Earplug ไปด้วยละกัน
• พนักงานที่นี่ไม่ใส่เสื้อครับ จะถิดเสื้อโชว์ซิกซ์แพคตลอด ,, แต่พนักงานที่นี่บริการดีมากครับ แต่ที่ประทับใจที่สุดคือครั้งที่ผมกินปูเสร็จ จะไปขอล้างมือตรงเคาน์เตอร์ คือกะไปขอสบู่เหลวมาล้างมือแค่นั้น เค้าก็บอกให้เรารอแป๊บ จากนั้นเค้าก็วิ่งไปปเอาถ้วยใหญ่ๆ มา ชงชา+ฝานมะนาวลงไปให้เราสำหรับเป็นน้ำล้างมืออะ น่ารักมากๆ
• เตรียมรองเท้าแตะมาด้วย ถ้าลืมบนเกาะมีขายราคาคู่ละ 190 บาท (เซเว่นขาย 50 บาท)
• ขอติทางรีสอร์ทหน่อยว่าระหว่างช่วงเดินทางไปเกาะมันนอก (ตอนที่อยู่บนเรือ) น่าจะให้ผู้โดยสารใส่ชูชีพหน่อยนะครับ ผมเห็นกรุ๊ปทัวร์อื่นๆ (น่าจะไปเกาะมันในหรือมันกลาง) เค้าก็ยังใส่กันเลย ไม่อยากให้ประมาทน่ะครับ เกิดอะไรขึ้นมามันจะไม่คุ้มเอา
• ตั้งแต่ 9.00-14.00 น. (โดยประมาณ) จะเป็นช่วงที่เค้าจะไม่ปั่นไฟ ทำให้ห้องพักต่างๆ ไม่มีไฟฟ้าใช้นะ แต่ถ้าอยากชาร์จโทรศัพท์มือถืออะไรงี้มาขอชาร์จที่เคาน์เตอร์ได้ (เหมือนไฟที่เคาน์เตอร์เปิดตลอดเลย และก็น่าจะเป็นแบบนั้น เพราะเค้ามีน้ำแข็ง+ไอติมแช่อยู่)

สัตว์เลี้ยงที่อยู่บนเกาะ :: นกยูง!!!

นกยูงที่นี่เชื่องมากๆ เลย ,, เดินไปป้อนอาหารให้มันยังได้อะ

เกาะเล็กๆ สบายๆ ,, รับรองว่าใครๆ มาก็คงต้องตกหลุมรักแน่ๆ

สรุปที่มาเที่ยวครั้งนี้

ถ้าไม่ติดเรื่องราคาที่แพงไปหน่อยแล้ว ผมประทับใจกับที่นี่นะ ทั้งเรื่องความเป็นส่วนตัว ความเงียบ และความเอาใจใส่ของพนักงานที่นี่ แถมที่นี่เดินทางไม่ไกลมากจากกรุงเทพฯ เท่าไหร่ด้วย ส่วนตัวผมว่ามันเหมาะกับการมานั่งพักผ่อนชิลๆ ชาร์จแบตตัวเองให้เต็มที่ อาจนั่งอ่านหนังสือหรือเล่นทะเลริมหาดสบายๆ ไม่ต้องมีกิจกรรมบู๊ล้างผลาญอะไรมาก

บรรยากาศสบายๆ ที่เกาะมันนอก

แสงสุดท้ายที่เกาะมันนอก ,, หากมีโอกาสคงได้พบเจอกันอีก

แต่ถ้าเลือกได้ (ในงบประมาณที่เท่ากัน) ผมก็ยังชอบทะเลใต้มากกว่าอยู่ดี

เดินฝ่ากัน... ไปจนถึงยอดดอยกันครับ

ลุยกันต่อครับ

ก็เรียกว่าแหกขี้ตากันไป

เรานัดกันตอนตีสี่สิบห้านาทีก่อนที่จะแยกย้ายกันซุกตัวในถุงนอนและพักผ่อนกัน เนื่องจากว่าพรุ่งนี้เราจะต้องตื่นมาตั้งแต่เช้า เดินข้ามดอยอีกลูกนึง (ระยะเวลาประมาณชั่วโมงนึง) เพื่อไปดูพระอาทิตย์ขึ้นให้ทัน…

ผม (น่าจะ) เป็นคนตื่นและออกมาเจอกับความหนาวเหน็บของน้ำค้างยามเช้าเป็นคนแรกนะ (หนาวมากๆ จริง) เหลือบดูนาฬิกาเห็นเวลาตีสี่สี่ครึ่ง อ่าว… มันเลทแล้วนี่หว่า จากนั้นก็รีบปลุกทุกคนให้ตื่น ,, ตอนที่ทุกคนออกมาจากเต๊นท์ เรื่องแรกที่พูดถึงและพูดเป็นเสียงเดียวกันคือมีเสียงกรนระดับเรือกลไฟในเต๊นท์ผม 2 ลำ เสียงดังมากๆ ดังในระดับที่ว่าอยู่เต๊นท์ไหนก็ได้ยิน (และคิดว่าได้ยินไปถึงชายป่าฝั่งกระโน้น) ดังจนระดับที่ว่าเพื่อนๆ ที่พักเต๊นท์เดียวกันนี่นอนไม่หลับเลย แถมเสียงกรนมันยัง Synchronized กันด้วย แบบว่ามีแต่เสียงครอกๆๆๆๆ ต่อสลับกันไปเรื่อยๆ แบบไม่มีช่วงพักเลย จึงไม่แปลกเลยที่ทุกคนตื่นมาแล้วจะไม่สดชื่นเท่าไหร่

กว่าทุกคนจะพร้อมเดินทางก็เกือบๆ ตีห้าแล้ว ,, รีบๆ เดี๋ยวไม่ทัน

View ดอยหลวงเชียงดาว in a larger map

เส้นทางที่จะเดินทางจากที่พัก (อ่างสลุง) จะไปที่จุดชมวิวพระอาทิตย์ขึ้นของเราที่ยอดกิ่วลมครับ (ตามแผนที่)

ระหว่างเดินพี่คนนำทางบอกว่า จริงๆ ยอดกิ่วลมมีสองฝั่ง คือกิ่วลมซ้ายและกิ่วลมขวา ส่วนตัวพี่เค้าแนะนำไปกิ่วลมขวามากกว่า แม้ว่าสองที่นี่จะมีวิวสวยคล้ายๆ กัน แต่ว่ากิ่วลมขวามีอะไรให้ทำเยอะกว่า ,, เอาว่าก็เดินตามพี่เค้าไปก็แล้วกัน

ทางเดินขึ้นยอดดอยกิ่วลมนี่โหดไม่แพ้กับทางขึ้นยอดดอยหลวงเมื่อตอนที่แล้วเลย คือทางมันชันต่อเนื่องมากๆ อีกทั้งทางก็ยังเป็นดินลื่นๆ สลับกับโขดหินเป็นพักๆ บางช่วงทางชันและลื่นมากจนต้องเกาะกิ่งไม้แถวนั้นช่วยด้วย ,, เดินไปเดินมาแล้วเหนื่อยมากๆ เสื้อผ้าที่ใส่มาตั้งแต่ที่เต๊นท์นี่ถอดออกจนเกือบหมด เหงื่อแตกเหมือนกับอาบน้ำ ระหว่างเดินก็ต้องจิบน้ำเป็นพักๆ (หมดไปประมาณขวด 500 ซีซีขวดนึง) กว่าจะถึงนี่เหนื่อยมาก แต่ก็ยังดี ที่มาก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้น

อยากบอกว่าข้างบนนี่ลมแรงมากๆ ไอ้เหงื่อที่ออกตะกี๊นี่หายไปหมดเลย เสื้อหนาวที่เหมือนจะถอดทิ้งไว้นี่แทบเอากลับมาใส่ไม่ทัน

พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นแฮะ มาทันเวลาพอดี

ส่วนลานที่เราจะมาดูพระอาทิตย์ขึ้นตรงกิ่วลมขวานี้พื้นมันไม่ได้ราบเรียบเหมือนกับที่ตรงยอดดอยหลวงเมื่อวานนะ แต่นี่เป็นลานที่มีแต่โขดหิน กะอีแค่จะวางขาตั้งกล้องนี่ก็ลำบากแล้ว บทจะยืนถ่ายก็มีช่วงให้ยืนเพียงแคบๆ เท่านั้น จะเปลี่ยนมุมถ่ายทีนี่ลำบากใช่ย่อยเลย ,, แต่สุดท้ายไม่ว่ามุมไหนบนยอดกิ่วลมมองพระอาทิตย์ค่อยๆ ขึ้นนี่สวยมากๆ เลย (ของจริงสวยมากๆ) จนคิดว่าพระอาทิตย์ที่นี่คือดวงเดียวกันกับทุกวันที่เราเห็นหรือเปล่า

อีกไม่นานเกินรอ ,, แสงแรกของวันก็พร้อมโผล่ขึ้นมาให้เราชื่นชมแล้ว

แสงแรก... แบบเต็มๆ สวยงามมาก (แต่ทะเลหมอกไม่ค่อยเยอะ)

อากาศยามเช้าหนาวๆ ที่ราวๆ ห้าองศา ,, กำลังสบายเลย

ในขณะที่เรากำลังเพลินกับการถ่ายรูป พี่ลูกหาบก็จัดการหยิบเตาแก๊สจิ๋วและหม้อสแตนเลสมาต้มน้ำร้อน สำหรับเอาไว้ชงมาม่า, โจ๊กคัพ, กาแฟ และโอวัลตินร้อนๆ สำหรับต้านความหิวและความหนาวยามเช้าบนยอดกิ่วลม ,, อยากบอกว่า มันฟินมากๆ ไม่เคยกินโอวัลตินร้อนๆ ที่ไหนอร่อยเท่าที่นี่มาก่อนเลย

พี่ลูกหาบอุตส่าห์แบกเตาแก๊สน้อยมา แถมต้มน้ำให้ด้วย

มาม่า+โอวัลตินร้อนๆ ,, ฟินมากในจุดนี้

พระอาทิตย์ลอยตัวสูงขึ้น ภาพวิวต่างๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้น ,, ทางเดินต่างๆ และยอดปิดระมิดที่เราผ่านมาหรือยอดดอยหลวงที่เราเมื่อวานเราปีนป่ายมาก็เริ่มเห็นชัดมากขึ้น อยากบอกว่ามันสวยมากๆๆๆ

กิ่วลมซ้าย (ยอดขวา) และยอดดอยหลวง (ยอดกลาง)

ยอดปิรามิด ,, กับดงป่าที่เราเดินฝ่ากันมาเมื่อวาน

อย่าเพิ่งเหนื่อยกันไปครับ ยังมีอะไรให้ดูต่ออีก

ไม้ดอกฯ บนดอยหลวง

อีกสิ่งนึงที่คนไปเที่ยวดอยหลวงเชียงดาวไม่ควรพลาดคือการเที่ยวชมดอกไม้ครับ

ต้นไม้ที่นี่เป็นกลุ่มต้นไม้กึ่งอัลไพน์เฉพาะถิ่นดอยหลวงเชียงดาวเท่านั้น ดอกไม้สวยๆ หลายอย่างของที่นี่ไม่มีพบที่อื่น (แถมเอาไปปลูกที่อื่นไม่ได้ด้วย เห็นเค้าบอกว่าต้นไม้ที่นี่ต้องการทั้งอุณหภูมิ, ความสูง, อากาศ, น้ำ และสิ่งเวดล้อมแบบดอยหลวงเชียงดาวเท่านั้นถึงจะอยู่รอดได้) รวมทั้งแต่ละเดือนที่ไปก็มีผลด้วย เพราะดอกไม้ไม่ได้บานพร้อมกันทีเดียว แต่พี่ไกด์บอกว่าถ้าจะให้ดีแนะนำว่าควรมาต้นๆ ฤดูท่องเที่ยว (ประมาณพฤศจิกายน) เพราะว่าป่าที่นี่จะสดกว่า และมีดอกไม้สวยๆ เยอะกว่าช่วงท้ายๆ ที่ป่าจะออกแนวแห้งๆ แล้ว

ช่วงที่ผมไปดอกไม้เลยไม่ค่อยเยอะเหมือนที่คนอื่นๆ ถ่ายรูปได้ พวกดอกเซเลปๆ อย่างเทียนนกแก้วหรือชมพูเชียงดาวก็ไม่ปรากฎให้เห็นเลย (มีก็เหี่ยวๆ ดอกร่วงเกือบหมดแล้ว) หรืออย่างเหยื่อจง ช่วงต้นๆ ฤดูจะเป็นดอกไม้สวยเลย แต่ช่วงที่ผมไปมันไม่เหลือดอกแล้ว มีแค่ส่วนที่ (น่าจะเป็น) ผลแล้ว (แถมจับแล้วแตกใส่มือด้วย) ,, ไม่เป็นไรๆ ก็เอาเท่าที่ได้ก็แล้วกัน

ส่วนตัวผมชอบกระทู้นี้ของพันทิปกับเวปอันนี้นะ เค้าถ่ายดอกไม้ได้เยอะมากๆ + ถ่ายสวยดี แถมเก็บรายละเอียดเรื่องชื่อดอกไม้ได้เยอะดีด้วย

ดอกไม้อะไรไม่รู้สีเหลืองๆ บนโขดหิน สีสดดีมากๆ

เอื้องป่า (ไม่ทราบสายพันธุ์เหมือนกัน) ถ้าผลิดอกแล้วน่าจะสวยมาก

ดอกฟ้าคราม... ช่วงที่ไปเบ่งบานเยอะดีมากๆ

กุหลาบเชียงดาว ,, กว่าจะได้ภาพนี้ลำบากมาก (แต่ก็คุ้มสุดๆ)

ปาล์มรับเมฆ ,, ปาล์มอะไรมาขึ้นบนภูเขาเนี่ย แปลกดี

อันนี้จำไม่ผิดเรียกว่าดอกหนาดขาวครับ

ส่วนนี่เรียกว่าขาวปั้นครับ

ดอกนี้เรียกว่าผักไผ่น้ำครับ ,, เค้าบอกว่าถ้าหน้าเยอะๆ จะออกเป็นช่อ สวยมาก

ส่วนดอกนี้เค้าเรียกกันว่าแสงแดงครับ

ผลของต้นเหยื่อจง (แบบไม่มีดอกแล้ว) บีบแล้วดีดใส่มือด้วย

ผลบุกสีแดงสด

อันนี้ดอกอะไรไม่รู้ เห็นสวยดี เลยถ่ายมา

ผลอะไรไม่รู้ ดูแล้วคล้ายๆ ลูกกีวี่จิ๋ว แต่เปรี้ยวและเฝื่อนมากๆ

วิวที่กิ่วลม สวยเกินห้ามใจ

เดินมาเรื่อยๆ จากจุดที่เราชมวิวพระอาทิตย์ขึ้นอีกหน่อยก็จะเข้าสู่ส่วนที่เรียกว่าสันกิ่วลม ตรงนี้อารมณ์ประมาณเราอยู่บนโขดหินขรุขระที่โผล่ขึ้นมาเป็นทางไว้ บางช่วงเดินสบายๆ บางช่วงต้องปีนป่าย ส่วนด้านซ้ายเป็นเหว ด้านขวาเป็นเหว ถ้าพลั้งเผลอตกไปก็ตัวใครตัวมันละครับ

แต่ยอมรับว่า วิวตรงสันกิ่วลมนี้สวยมาก และเป็นจุดที่ผมประทับใจมากมากที่สุดด้วย เหมือนเราอยู่บนสรวงสวรรค์ ยืนอยู่เหนือก้อนเมฆทั้งหลาย รวมทั้งบรรยากาศ ณ จุดนี้มันดีมากๆ เหนือคำบรรยายใดๆ และไม่สามารถเก็บมาแบ่งปันได้จริงๆ ถ้าไม่ได้ไปเอง

ต้องฝ่าโชดหินนับร้อย... กว่าจะได้ชมวิวสวยๆ

นี่เรากำลังยืนอยู่บนสัน ,, ด้านขวาเป็นเหว ด้านซ้ายเป็นเหว

เหมือนถ่ายรูปอยู่บนสรวงสวรรค์ ,, สวยมากๆ จริงๆ

กว่าจะได้แต่ละรูป อยากบอกว่าไม่ได้ง่ายเลย

มองไปทางเหวด้านซ้ายมือ ,, เห็นดอยอีกดอยทั้งลูกเลย

หุบเหวกับปาล์มรับเมฆสองต้นคู่กัน

เห็นเป็นแนวสันให้เราเดินตามไปตรงถึงมุมสุดเลย

กับวิวสวยๆ ที่ใครมาถึงก็อยากถ่ายรูปเก็บไว้

มีถ้ำด้วยแฮะ ,, เห็นเค้าว่าทะลุไปถึงถ้ำเชียงดาวเลย (แต่ไปไม่ได้นะ)

สุดขอบสันกิ่วลม (ปลายสุดเท่าที่จะเดินไหวแล้ว)

เดินเล่นบนสันกิ่วลมถึงสิบโมงกว่า เพลินมากๆ

ถึงเวลากลับกันแล้ว

ลงจากสั่นกิ่วลมจนถึงอ่างสลุงราวสิบเอ็ดโมง นั่งเก็บของ, เก็บเต๊นท์, เตรียมตัวลงดอยและกินข้าวเที่ยง ซึ่งเป็นอาหารกระป๋อง, หมูหยองและแหนมเหมือนมื้อเย็นเมื่อวาน ซึ่งจากการกินมันสองมื้อติด (แบบเย็นๆ) ทำให้แขยงอาหารกระป๋องไปเป็นเดือนเลย

เอาเป็นว่าทุกคนสะพายเป้พร้อมเดินทางตอนเที่ยงตรง แต่ขาลงนี่ทุกคนจ้ำลงกันเร็วมากๆ ยังกะกลิ้งลงดอย พักก็น้อย รูปก็ไม่ค่อยถ่าย (ซึ่งต่างกับตอนขึ้นลิบลับ) เดินเรื่อยๆ สบายๆ จ้ำไปๆๆ (แต่เห็นมีคนบอกว่าถ้าลงที่ปางวัวหรือบ้านถ้ำทางจะชัดโหดมาก บางคนต้องค่อยๆ เอาตูดไถลงไปก็มี) ทำให้เราถึงจุดหมายที่เด่นหญ้าขัดเร็วกว่าที่คิดไว้ คือราวๆ สี่โมงสิบห้า

ขาเดินลงจากดอยหลวงนี่เร็วติดสปีดกันมากๆ

ถ้าเดินไหว ,, ปีหน้าฟ้าใหม่จะมาอีกนะครับ

ไม่ไปเอง ไม่รู้จริงๆ ,, เอาเป็นว่าถ้าไหว ปีหน้าฟ้าใหม่เราเจอกัน

ไม่มีอะไรมากหรอกครับ…. จริงๆ แล้วผมกับเพื่อนๆ ที่เป็น intern 1 ที่ฝางด้วยกันเนี่ย เคยสัญญาและตั้งใจกันว่าจะไปดอยหลวงเชียงดาวกันตั้งแต่การเดินทางผ่านเจ้าภูเขาหินปูนลูกนี้ด้วยกันครั้งแรกแล้ว ,, สมัยนั้นเรานั่งรถฮอนด้าแจ๊สของหมอนุ๊กอัดกัน 5 คน พร้อมกับสัมภาระเต็มหลังรถ …จากเชียงใหม่ ผ่านแม่ริม และแม่แตงด้วยความมุ่งมั่นที่จะให้ถึงฝางเร็วๆ แต่พอถึงอำเภอเชียงดาว พวกเราต่างมีมติให้หยุดรถ ถ่ายรูปและชื่นชมดอยหลวงเชียงดาวเพียงจากพื้นราบ มีเพียงสัญญาและความหวังที่สักวันเราจะได้ขึ้นไปถ่ายรูปและชื่นชมจากส่วนยอดดอย

ดอยหลวงเชียงดาว... ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเด่น

รูปนี้เป็น inspiration ของการเดินทางในทริปนี้

ด้วยภารกิจการงานที่เยอะในทุกๆ วันจนแทบจะไม่มีเวลาพัก มันช่างลำบากที่จะทำให้ทุกคนว่างพร้อมกัน เพื่อไปขึ้นยอดเขาที่เราเคยวาดฝันเอาไว้ว่าจะไปพิชิตมัน ,, ผ่านเดือนพฤศจิกายนและธันวาคนที่เป็นช่วงดอยหลวงเชียงดาวเริ่มเปิดและแนะนำให้ไปช่วงนี้ เพราะป่ามีความสดและมีพรรณไม้ค่อนข้างมาก จนในที่สุดเราก็รวมทีมและนัดหมายวันเดินทางกันได้ในช่วงปลายเดือนมกราคม ซึ่งเป็นโค้งสุดท้ายก่อนที่ดอยหลวงเชียงดาวจะหยุดพักไม่ให้นักท่องเที่ยวเข้าชม (ดอยหลวงเชียงดาวเค้าไม่ได้เปิดทั้งปีนะ เค้าจะเปิดให้เข้าช่วง 1 พฤศจิกายนจนถึง 31 มีนาคมของทุกๆ ปีเท่านั้นน่ะ)

พร้อมแล้วก็ลุยกันเลย

ไม่ใช่จะมาก็มาได้

การที่จะมาเดินขึ้นดอยหลวงเชียงดาวนั้น ใช่ว่าอยากจะมาก็มาได้ เราจะต้องไปขออนุญาตขึ้นบนดอยหลวงเชียงดาวกับเจ้าหน้าที่เสียก่อนก่อน ถ้าที่กทม. มีที่สำนักอนุรักษ์สัตว์ป่า กรมอุทยานแห่งชาติ (แถวๆ จตุจักร) โทร. 02-5614836 หรือจะเป็นที่สำนักงานเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเชียงดาวเลยก็ได้ โทร. 053-455802, 089-9551471 ,, แถมเค้ากำหนดนักท่องเที่ยวรวมลูกหาบขึ้นวันละไม่เกิน 100 คนด้วย

หากดูเพียงรูปถ่าย หากไม่ได้มาเอง คงไม่ได้สัมผัสถึงความงดงามเหล่านี้

นอกจากปัญหาเรื่องการขออนุญาตแล้ว การเตรียมตัวก่อนขึ้นก็ถือว่าสำคัญมากๆ เพราะบนดอยหลวงฯ นี่มันคือป่าชัดๆ มีแต่ต้นไม้ สัตว์ป่าและเรา ไม่ต้องหวังจะไปหาร้านขายของชำหรือร้านขายอาหารตามสั่งข้างทางเหมือนภูกระดึง เราต้องเอาทุกอย่างที่จำเป็นต่อการดำรงชีพขึ้นไปเองทั้งหมด ทั้งเต๊นท์, ถุงนอน, อาหาร, น้ำ, ไฟฉาย ฯลฯ ซึ่งถ้าแบกไม่ไหวก็ควรมี “ลูกหาบ” ช่วยเรา ,, รวมพวกทั้งเส้นทางต่างๆ ก็ยากลำบาก ป้ายต่างๆ หายากและน้อยจนแทบจะไม่เกิดประโยชน์ในการบอกทิศทางใดๆ จึงมีความจำเป็นอย่างมากที่จะต้องมี “คนนำทาง”(ที่มีใบอนุญาตจากทางการ) เป็นผู้ชี้ทางและพาเราเดินไปยังจุดต่างๆ ได้แบบไม่หลง

ส่วนตัวผมว่ารายละเอียดและกฏระเบียบการขึ้นดอยหลวงเชียงดาวค่อนข้างเยอะอะครับ แนะนำว่าไปอ่านที่เวป Trekking Thai เค้ารวมไว้จะดีกว่า เพราะเนื้อหาเค้าเยอะมาก (มากจนขี้เกียจอ่านเลยทีเดียว) อาจมีซ้ำๆ กันบ้างก็เลือกๆ อ่านกันเองก็แล้วกัน

แต่สุดท้ายก็ถือว่าโชคดี ที่มีพี่ชายน้องนุ๊กที่เป็นคนเจนสถานที่ จัดการเรื่องการขออนุญาตขึ้นดอย, วางแผนการเดินทาง, การจ้างลูกหาบ รวมทั้งตนเองจะเป็นคนนำทางให้ด้วย เพราะไม่งั้นก็คงจะเสียเวลาในการเตรียมตัวอีกไม่น้อย

วางแผนกันนิดนึงนะ

เริ่มต้นการเดินทางของผมครั้งนี้เราเริ่มที่บ้านของน้องนุ๊กตรงอำเภอเชียงดาวเลย เตรียมข้าวเตรียมของ อาหารการกินต่างๆ และแพคกระเป๋ากันในคืนก่อนขึ้น แล้วก็เอามาชั่งน้ำหนักกันเพื่อไม่ให้เกินกำหนด 20 กิโลกรัม อาจดูโรคจิตนิดๆ แต่เป็นสิ่งที่จำเป็นมากๆ เพราะ 20 กิโลกรัมเป็นน้ำหนักสูงสุดที่เค้าอนุญาตให้ลูกหาบแบกน่ะ ,, ในคืนนั้น ทุกคนแอบตื่นเต้นและเป็นกังวลกับเส้นทางในวันพรุ่งนี้ ที่มีหลายๆ คนขู่ไว้ว่าโหดสุดๆ …. (แต่ผมก็นอนหลับสนิทดีนะ)

ว่าแล้วก็กางแผนที่ปักหมุดตำแหน่งและเส้นทางคร่าวๆ เพื่อลดความกังวลกันครับ อาจดูยากนิดนึงแต่จะพยายามอธิบายให้ละกันครับ (เส้นทางบางส่วนเป็นเส้นทางโดยประมาณที่ผมทำเองนะครับ อาจไม่ใช่เส้นนี้เป๊ะๆ หรือจุดนี้เป๊ะๆ แต่เอาเป็นว่าใกล้เคียงละกันครับ)

View ดอยหลวงเชียงดาว in a larger map

การเดินขึ้นดอยหลวงเชียงดาวนั้นหลักๆ มี 3 เส้นทาง

• ขึ้นทางหน่วยพิทักษ์ป่าขุนห้วยแม่กอก หรือมีอีกชื่อว่าเด่นหญ้าขัด (เส้นสีน้ำเงิน-เขียว-เหลือง) ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของการเดินทางของทริปนี้ด้วย ,, ข้อดีของการเดินขึ้นจากทางเด่นหญ้าขัดคือทางไม่ชันมาก เดินได้เรื่อยๆ แต่ข้อเสียคือระยะทางค่อนข้างไกลกว่าหนทางอื่นๆ และข้อเสียอีกอย่างคือราคารถเค้ามาส่งจากตัวเชียงดาวเข้าเด่นหญ้าขัดแพงกว่าตรงปางวัวค่อนข้างมาก (ประมาณพันกว่าบาทนต่อรอบนะ)
• ขึ้นทางเส้นทางบ้านนาเลาใหม่ หรือที่เค้าเรียกกันว่าปางวัว (เส้นทีเทาๆ ด้านบนๆ หน่อย) ผมไม่ได้ขึ้นทางนี้นะเลยไม่ได้รับรู้ความรู้สึกของการลุยทางนี้ แต่เห็นผู้มีประสบการณ์เค้าบอกว่าระยะทางจะสั้นกว่ากาารขึ้นจากเด่นหญ้าขัด แต่ทางค่อนข้างชันและโหดกว่าในระดับหนึ่ง ,, ซึ่งสุดท้าย เส้นปางวัวและเด่นหญ้าขัดจะบรรจบกันตรงสามแยก (สังเกตที่จุดปักหมุดสีเหลืองอันซ้ายสุด (ที่เส้นสีเทารวมกับเส้นเส้นสีน้ำเงิน-เขียว-เหลือง) และกลายเป็นสีน้ำเงิน-แดง-ม่วง)
• อีกทางนึงหรือชื่อว่าบ้านถ้ำ ,, เส้นทางนี้เคยเปิดให้ใช้ราวสิบกว่าปีก่อน โดยขึ้นแถวๆ ถ้ำเชียงดาวแล้วไปโผล่แถวๆ กิ่วลม ซึ่งถ้าดูแผนที่แล้วต้องบอกกว่าใกล้มากๆ แต่เพราะความชันโหดและอันตรายของมัน ปัจจุบันเค้าจึงไม่อนุญาตให้ขึ้นผ่านเส้นทางนี้แล้ว

พร้อมแล้วก็เริ่มเดินทางกันเลย

ในรุ่งเช้าที่อุณหภูมิไม่ถึงสิบองศาที่เชียงดาว เสียงนาฬิกาปลุกของทุกคนก็ผลัดกันดังขึ้นราวๆ ตีห้านิดๆ เพื่อให้ตื่นและกินอาหารเช้าให้ทันเวลาที่ทุกคนจะนัดเจอกันที่รถกระบะโฟร์วีลซึ่งเป็นยานพาหนะที่เราจะใช้เดินทางไปยังเด่นหญ้าขัด (อยากบอกว่าอาหารเช้ามื้อนี้สำคัญมากๆ คล้ายๆ เป็นการเติมน้ำมันให้เต็มถังเลยทีเดียว) และได้ฤกษ์ล้อหมุนที่หกโมงสิบนาที

สาเหตุนึงที่ต้องเร่งแหกขี้ตาตื่นกันขนาดนี้ก็เพราะว่าเราจะไปแค่ 2 วัน 1 คืนครับ

คือถ้าสังเกตทัวร์ส่วนมากเค้าจะไปกัน 3 วัน 2 คืน คือเค้าจะเริ่มเดินทางจากเชียงใหม่ช่วงเช้าๆ กว่าจะถึงเชียงดาวก็สายๆ จะเริ่มตรวจเช็คของ กว่าจะฟังเจ้าหน้าที่อบรมเสร็จและพร้อมเดินทางจริงก็ราวๆ เที่ยง ทำให้ต้องนอนพักระหว่างทางด้วย 1 วัน(คือตรงดงกล้วย จุดสีเหลืองตรงกลางๆ เยื้องไปทางซ้ายนิดๆ ) ข้อดีก็คือมีโอกาสพักเอาแรงระหว่างทาง แต่ข้อเสียคือจะไม่ได้อาบน้ำเพิ่มอีกวันนึง ,, แต่ส่วนตัวผมว่า ถ้ากะมาเที่ยวสนุกๆ แค่ครั้งเดียว+ไม่มีคนรู้จัก ผมว่ามากับทัวร์ก็ดีนะ แพงกว่ามาด้วยตัวเองนิดหน่อยแต่สะดวกกว่าเยอะ

ข้าวต้มร้อนๆ สองถ้วย ,, สุดยอดแหล่งพลังงานในทริปนี้

เร่งขับรถไปยังหน่วยพิทักษ์ป่าขุนห้วยแม่กอกเพื่อไม่ให้สายเกินไป

ระหว่างทางก็แวะถ่ายรูปทะเลหมอกที่จุดตรวจสัตว์ป่าจอมคีรี พอดีกับที่พระอาทิตย์ขึ้นพอดี

บรรยากาศตอนเช้า ณ จุดตรวจสัตว์ป่าจอมคีรี

แวะถ่ายรูปทะเลหมอกและพระอาทิตย์ขึ้นที่นี่ก่อน สวยดีมากๆ

จากนั้นเราก็นั่งรถผ่านถนนลูกรังอีกประมาณชั่วโมงกว่าๆ ในจุดนี้นอกจากคดเคี้ยวและถนนยังขรุขระระดับดาวอังคารเลย จินตนาการไม่ออกเลยว่าหน้าฝนมันจะเละเทะแค่ไหน ,, ในที่สุดเราก็ถึงบริเวณที่เป็นจุดเริ่มเดินเท้าของเราตรงหน่วยพิทักษ์ป่าขุนห้วยแม่กอกครับ

เริ่มต้นเดินเท้าในจุดนี้

จริงๆ ผมว่าตรงเด่นหญ้าขัดเป็นอะไรที่สำคัญมากๆ เลยนะ เพราะนอกจากจะเป็นจุดที่ตรวจเช็คของและชั่งสัมภาระทุกสิ่งอันแล้ว ตรงนี้่ยังเป็นจุดพักให้หายมึนจากเส้นทางตะกี้ และเป็นจุดสุดท้ายที่มีส้วมซึมให้เราใช้ด้วย…. ใช่ครับ เพราะเส้นทางหลังจากนี้ไปหากเราจะถ่ายหนักก็คงมีแต่ส้วมหลุมและส้วมขุดเท่านั้น (จริงๆ ที่นี่อนุญาตให้เป็นจุดตั้งเต๊นท์ด้วยนะ)

บรรยากาศที่หน่วยพิทักษ์ป่าขุนห้วยแม่กอก ,, ที่สุดท้ายที่มีห้องน้ำนะ

ชั่งน้ำหนักสัมภาระกันตรงนี้แหละ ,, ต้องแบ่งมาแบกเองด้วยแฮะ

มั่นใจในชุดของตัวเองมากๆ

ชุดผมอาจดูแปลกๆ หน่อย เหตุเพราะว่าทีแรกผมก็คิดว่าใส่กางเกงสามส่วนตัวโปรดเดินลุยขึ้นดอยก็น่าจะพอแล้ว เพราะระยะทางตั้งไกล จะใส่กางเกงยีนส์ฟิตๆ ก็คงเดินลำบาก ,, แต่หลังจากที่ทุกคนเห็นชุดแล้วก็ส่ายหน้าพร้อมบอกว่าไม่ไหวหรอก พวกหญ้าคาใบใหญ่ๆ ข้างทางมันจะบาดเอา สุดท้ายผมก็เลยตัดสินใจใส่กางเกงวอร์มซ้อนกางเกงสามส่วนไปอีกชั้นนึง กะว่ารองก้นหนาๆ หน่อย เผื่อหกล้ม เดี๋ยวกางเกงวอร์มขาด

ส่วนพวกสัมภาระต่างๆ ที่ไม่มีการแตกหัก เช่นพวกเต๊นท์, ถุงนอน, น้ำดื่มและอาหารสำหรับคืนนี้/วันพรุ่งนี้, เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม, รองเท้าแตะ, ขาตั้งกล้อง ฯลฯ แนะนำให้เอาใส่กระเป๋าแล้วฝากพี่ๆ ลูกหาบขึ้นไป ,, ส่วนเราพกของนิดหน่อยก็พอ

คหสต. ผมนะ ผมว่าเราควรมีเป้หรือกระเป๋าเล็กๆ สะพายหลังติดตัวไปสักใบ อย่างน้อยก็เอาไว้ใส่

• เสื้อกันหนาว (ที่เราใส่กันหนาวตอนเช้าๆ แต่ตอนเดินจริงแล้วร้อนมาก ส่วนตัวแนะนำให้ใส่เสื้อแขนยาวบางๆ รองไว้ชั้นนึง เพราะว่าเดี๋ยวเราต้องเดินฝ่าดงหญ้าคา ถึงเวลาจริงถอดเสื้อกันหนาวแล้วถ้าไม่มีอะไรบังแขนเราไว้เกรงว่าจะลำบาก)
• น้ำดื่มและขนมระหว่างเดินทาง (อันนี้สำคัญมากๆ ปริมาณน้ำนี่จะพกไปมากน้อยก็ตามระดับความฟิตของร่างกายนะ แต่อย่างน้อยควรมีคนละหนึ่งลิตร (อย่างตอนผมเดินขึ้นลงนี่กินรอบละลิตรครึ่งเลย) โดยเลือกขวดขนาด 500 cc. 2-3 ขวด ดีกว่าขวด 1.5 ลิตรขวดเดียว)
• ของจิ๊กๆ จ๊อกๆ ที่ระหว่างเดินแล้วขี้เกียจถือหรืออาจต้องใช้ระหว่างทางเช่นทิชชู่, ผ้าเช็ดหน้า, แว่นตา, ฯลฯ)

กะว่าเบาๆ แต่วันนั้นเป้สะพายหลัง 7 โล (มีน้ำดื่มโลครึ่ง) กับกล้องถ่ายรูป 3 โล ,, ทั้งตัวก็ราวๆ สิบโลเหมือนกัน

เริ่มเดินกันแล้วสินะ...

ทุกอย่างพร้อม ก็ไปกันเลยครับ

ก้าวแรกบนเส้นทางสู่ยอดเขา

ก็ไม่มีอะไรมากครับ ก็เดินๆ ตามพี่ๆ เค้าไปครับ (จริงๆ เหมือนจะมี track ให้เราเดินอยู่แล้ว ไม่น่าหลงเท่าไหร่) ,, ช่วงแรกๆ จะเป็นป่าสนครับ เส้นทางชิลๆ คล้ายเป็นการวอร์มอัพ แต่แถวนี้ต้องระวังนิดนึงเพราะใบสนที่ร่วงหล่นลงมามันลื่นใช้ได้เลย ถ้าโชคดีก็แค่ลื่นจ้ำเบ้า ถ้าโชคร้ายหน่อยก็ลื่นลงขอบทาง (ที่มีลักษณะคล้ายเหว) ไปเลย…

เดินไปอีกนิดก็เจอดงหญ้าคา ส่วนตัวผมว่าหญ้าคามันก็เยอะในระดับนึงแล้วนะ เยอะจนคิดว่าไอ้ชื่อว่าเด่นหญ้าขัดเนี่ยมันน่าจะมาจากหญ้าคาที่รกรุงรังตลอดตามทางและคอยพันแข้งขัดขาเรา แต่หลังจากบ่นไปซักช่วงพี่คนนำทางบอกว่าความหนาแน่นของหญ้าคานี้แค่ระดับวอร์มอัพ เส้นทางด้านหน้าสิถึงจะเป็นของจริง เฮือกกกกกก… (ส่วนที่มาของปางวัวอาจมาจาก มึงต้องถึกราวกับวัวถึงจะขึ้นทางนั้นได้ ,, อันนี้คิดเอาเองนะ ^^)

แถมผมว่าแถวนี้ก็เดินไม่ได้ง่ายนะ เพราะทางเดินที่เป็นดินจริงๆ มีหน้ากว้าประมาณฟุตนึง แถมพื้นก็เอียงๆ ลื่นๆ ด้วย ส่วนด้านซ้ายเป็นหญ้าคา ด้านขวาเป็นหลุมดินลงไป ใครพลาดก็ตัวไปตัวมันละครับ (จริงๆ เหมือนมีกอหญ้าคารอดักเราไม่ให้เราหลุมดินไปนะ)

เริ่มต้นเดินกัน กับป่าสนและหญ้าคาแบบขำๆ

ดงหญ้าคาระดับวอร์มอัพ....

ยิ่งเดิน... หญ้ายิ่งหน้าขึ้นเรื่อยๆ (นี่ใช่ทางที่คนเค้าเดินกันจริงๆ เรอะ)

ระหว่างทางเดิน และเส้นทางลื่นๆ ถ้ามีไม้เท้าก็จะช่วยได้มากๆ เลย

เราเริ่มเห็นยอดดอยบ้างแล้ว ,, จะไกลไปมั้ยวะนั่น

เดินไปเรื่อยๆ สังเกตไปเรื่อยๆ + ฟังที่พี่เค้าเล่าแล้ว พบว่าดอยหลวงที่ผมเคยเข้าใจนั้นไม่ใช่เป็นดอยโดดๆ ที่มียอดดอยเดียว หรือบางครั้งเวลาผมมองดอยหลวงเชียงดาวตอนขับรถผ่านนี่ให้อารมณ์แบบภูเขาหินปูนหน้าตัดเรียบ (ไม่เชื่อลองไปดูรูปแรกก็ได้นะ) แต่จริงๆ แล้วดอยหลวงเชียงดาวไม่ใช่ภูเขาที่มียอดเดียวหรือภูเขาที่มีหน้าตัดเรียบๆ ที่เคยเข้าใจมาตลอด แต่จริงๆ ภายในยังประกอบไปด้วยยอดดอยอีกหลายๆ อัน ทั้งยอดปิรามิด, ดอยสามพี่น้อง, กิ่วลม และยอดดอยหลวงเชียงดาว

ก็เดินไปเรื่อยๆ แหละครับ แลดูยังเหลืออีกไกล

กับเส้นทางที่เหลืออีกไกล

ถ้าสังเกตแผนที่ด้านบน เส้นทางของเรายังเหลืออีกเพียบ ก็เดินไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็พักจิบน้ำบ้าง หยิบขนมมากินบ้าง (แต่ขนมนี่อย่ากินบ่อยนะ เพราะดูดน้ำเยอะมากเลย) ส่วนตัวผมถือ concepts ที่ว่าพยายามอย่าให้หิวน้ำจัดๆ แล้วซัดโฮกๆ ถ้าเริ่มหิวน้ำก็เริ่มจิบน้ำ จิบไปเรื่อยๆ ประคองไป เลยดูเหมือนจะกินน้ำเยอะกว่าคนอื่นๆ (ซึ่งเยอะกว่าจริง!!!!)

ขณะเดินผ่านดอยสามพี่น้อง (ในจุดนี้มองไม่ออกเลย)

จุดหมายข้างหน้า ,, ส่วนแหลมๆ ที่เห็นคือยอดปิรามิด

จนถึงช่วงสามแยก เราก็นั่งแกะข้าวเที่ยงที่เตรียมไว้มากินกัน (เป็นข้าวเหนียวหมูทอด) เติมพลังได้ดีสุดๆ ส่วนหลังมื้ออาหาร หากใครจะนอนพักซักงีบสองงีบเพื่อเอาแรงก็ไม่ว่ากัน แต่ขอให้มากันให้ทันยอดดอยก่อนพระอาทิตย์ตกนะ

จริงๆ เดินไปอีกนิดก็ถึงดงกล้วยแล้วนะ (อารมณ์แบบเป็นลาน พื้นราบๆ ร่มๆ มีโขดหินในนั่งพักหรือพิงได้สบายๆ) ซึ่งดงกล้วยนี่แหละนี่จะเป็นจุดพักแรมสำหรับคนที่มาแบบทัวร์ 2 คืน 3 วัน แต่แถวนี้ผมสำรวจดูไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจนะ (หรืออาจมีแต่ผมไม่รู้ก็ได้)

ถึงแล้ว.... จุดพักแรมอีกจุดนึง ตรงนี้เรียกกันว่าดงกล้วยครับ

ใครเหนื่อยก็พักกันไปครับ แต่อย่าเพลินละกัน

พร้อมแล้วก็ไปกันต่อเลย

ลุยป่าหญ้าคา

จากนั้นก็เดินไปเรื่อยๆ ครับ เราจะพบกับป่าหญ้าคาของจริง ขึ้นสูงและหนามากๆ รับรองเลยว่าถ้าใครไม่ใส่เสื้อแขนยาวหรือกางเกงขายาวมาแล้วโดนบาดเลือดสาดกระจายแน่ๆ (ซึ่งผมก็โดนตามมือนิดหน่อย) หรือถ้าจะให้ดี ควรมีหมวกแบบปิดหน้า แว่นตา ถุงมือ และผ้าคลุมหน้า (เอาคลุมแบบฮิญาบแบบที่มีปิดหน้าไปเลยก็ได้นะ)

หญ้าหนาและเยอะจนมองไม่เห็นทางเลย

แต่งตัวกันขนาดนี้หญ้ายังบาดหน้าได้อยู่เลยอะ ;___;)/

แถวนี้ไม่ค่อยได้ถ่ายรูปเยอะ เพราะมีแต่หญ้าคา…. เดินต่อกันดีกว่า

ฝ่าหัวรถบัส

พอฝ่าดงหญ้าคามาได้ก็จะเจอโซนที่เป็นทางชันต่อเนื่องที่ถือว่าเป็นจุดที่หนักมากๆ เราเรียกตรงนี้ว่าหัวรสบัสครับ

คือถ้าเทียบแล้ว ตรงนี้เราจะเริ่มการปีนขึ้นดอยแบบจริงจัง (ที่ผ่านมาขอเรียกว่าเดินขึ้นดอย) ,, ทางแถวนี้ส่วนมากเป็นโขดหินลักษณะคล้ายหินปูสลับกับหญ้าคาไม่สูงมาก มีต้นไม้รูปร่างประหลาดที่ไม่เคยเห็นที่พื้นราบขึ้นสลับประปรายบ้าง มีภูเขาหินปูนแล้วมีต้นปาล์มอยู่ข้างบนด้วย (แปลกดีๆ) แต่ส่วนใหญ่ของเส้นทางแดดจัดและร้อนเอาเสียมากๆ

ทางแถวนี้ชันโหดมากๆ ผ่านจุดนี้ไปได้ก็สบายแล้ว

ภูเขาหินปูน ต้นไม้ทรงประหลาด และท้องฟ้าสีสด (ใช้ CPL นะจ๊ะ)

มองย้อนไปในจุดที่เราผ่านมา จึงเข้าใจว่าทำไมเค้าถึงเรียกว่าดอยสามพี่น้อง

สามคำกับภาพนี้ ,, เหนื่อย-ชิบ-หอย

เห็นยอดดอยลิบๆ แล้ววววววว

ฝ่าหัวรสบัสมาได้ก็เดินทะลุป่าอีกนึดนึงก็จะถึงจุดกางเต๊นท์ของเราแล้ว (อ่างสลุง) ,, ซึ่งในตอนนั้นก็เกือบๆ สี่โมงแล้ว คิดคร่าวๆ นี่เราใช้เวลาเดินตั้งแต่เด่นหญ้าขัดเริ่มจนถึงจุดกางเต๊นท์นี่ประมาณ 6-7 ชั่วโมงเลย หรือเฉลี่ยๆ นี่เดินประมาณ 1 กม./ชม.เลย

รีบเก็บของ แล้วขึ้นยอดดอยกันครับ เดี๋ยวไม่ทันพระอาทิตย์ตกดิน

สู่ยอดดอย 2225 เมตร (จากระดับน้ำทะเล)

พอเก็บของเสร็จก็รีบขึ้นยอดดอยกันครับ

ถึงแม้ว่าจะร้อนแค่ไหน จะเหนื่อยแค่ไหน ก็อย่าลืมแบกเสื้อกันหนาวและไฟฉายใส่กระเป๋าไปด้วยละกันครับ

ส่วนทางเดินจากอ่างสลุงขึ้นยอดดอยนี่ก็ไม่ธรรมดานะครับ ทางมันเป็นโขดหินแล้วก็ชันโหดๆ โคตรๆ บางช่วงต้องเอามือปีนโขดหินเอา ทรงตัวลำบากมากๆ แค่นำพาตัวเองขึ้นไปก็ลำบากมากๆ แล้ว ,, ส่วนตัวนะ ผมว่าถ้าไม่ serious ในการถ่ายภาพมากนักไม่ต้องแบกขาตั้งกล้องขึ้นมาด้วยก็ได้นะ

ป้ายบอกทางขึ้นดอย ,, อันเล็กมากและมีแค่อันเดียวเอง

ก็เดินขึ้นดอยกันครับ ,, ดูเหมือนไม่ไกล แต่กว่าจะถึงนี่เหนื่อยมากๆ

ผมว่าตรงโหดๆ แถวนี้คือการปีนโขดหินนี่แหละ

แถมทางก็แม่ง.... ชันสุดๆๆ

บรรยากาศระหว่างทางขึ้นก็สวยโคตรๆ แล้ว

เมื่อเช้าเราอยู่ตีนดอย ,, ตอนนี้เราอยู่เหนือเหล่าดอยทั้งหมด

สุดท้าย… เดินมาชั่วโมงกว่าๆ เราก็ถึงยอดดอยแล้ว

ระหว่างเดินขึ้นมานี่เหนื่อยมากๆ เลย แทบอยากจะเดินถอยลงไปนอนที่เต๊นท์เลย ไม่ไหวแล้วๆ แต่ก็อดทนเดินต่อไป แต่พอถึงยอดแล้วหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง เพราะข้างบนนี่สวยโคตรๆ สวยราวกับสวรรค์เลย แถมพระอาทิตย์ก็ยังไม่รีบตกด้วย เก๋ๆๆๆ

ข้างบนลมแรงมากๆ แถมอากาศนี่เย็นในระดับนึงเลยนะ (ขนาดตอนนั้นพระอาทิตย์ยังไม่ตก ซึ่งตอนพระอาทิตย์ตกแล้วนี่หนาวกว่านี้อีกเท่าตัวเลย) ถึงขั้นที่ตอนเดินแล้วเหงื่อแตกพลั่กๆ พอถึงยอดดอยต้องรีบคว้าเสื้อกันหนาวมาใส่กันโดยฉับพลันเลยทีเดียว ,, แต่ผมว่าในจุดนั้นสดชื่นและสบายมากๆ เลย

ถึงแล้ว... จุดที่สูงที่สุดของดอยหลวงเชียงดาว

อากาศหนาว+ลมแรงมากๆๆๆๆๆ

พระอาทิตย์ยังไม่ตกดินแฮะ ดีใจๆๆๆ นึกว่าจะมาไม่ทันแล้ว

จากนั้นก็นั่งดูพระอาทิตย์ค่อยๆ ตกดิน จิบน้ำเปล่าที่แบกมาด้วย (ตอนเดินขึ้นมาบนยอดดอยอย่าลืมเอาน้ำมานะ เอามาซัก 500 mL ก็น่าจะพออยู่) เพลินดีมากๆ (จริงๆ ถ้าได้โค๊กซักกระป๋องนี่จะฟินมากๆ) ส่วนใครจะถ่ายรูป, เดินเล่นหรืออะไรก็เต็มที่ เรามีเวลาเล่นบนยอดดอยจนกว่าพระอาทิตย์จะตกดินราวๆ อีกยี่สิบนาที

จากตรงนี้ เห็นยอดดอยทั้งหมดที่เราเดินผ่านมา เหมือนกับมันอยู่ใต้เท้าเราเลย

พระอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำลง....

ในที่สุด ก็ตกอย่างสมบูรณ์แบบ ,, สวยมากๆ เลย

สวยจริงๆ แฮะ

ค่ำคืนแห่งดอยหลวงเชียงดาว

หลังจากที่เราชื่นชมแสงอาทิตย์สุดท้ายของวันไป เราก็ต้องมาผจญกับความมืดและความเหน็บหนาวของยามค่ำคืนต่อ

(ช่วงนี้ไม่มีรูปนะครับ)

กลางคืนของที่นี่มืดและมืดสนิทมากๆ เริ่มตั้งแต่ตอนเริ่มเดินลงยอดดอยเลย มองไม่เห็นทางอะไรเลย แบบว่าถ้าไม่ได้เตรียมไฟฉายมาไฟฉายนี่แทบจะไม่ต้องเดินลงแล้ว เพราะขนาดตอนขึ้น (ที่มีแสงสว่าง) ยังลำบากขนาดนั้น ตอนลงนี่ก็โคตรเสียวเลย ทางชันมาก แถมถ้าพลาดล้มกระแทกโขดหินและเกิดกระดูกกระเดี้ยวหักนี่คงลำบากโคตรๆ กว่าจะลงไปถึงพื้นได้นี่เหงื่อแตกซิก (ทั้งๆ ที่อากาศหนาว+ลมแรงมาก)

พอถึงอ่างสลุงก็รีบเก็บของต่างๆ ในเต๊นท์ของใครของมัน แล้วมาก่อกองไฟจิ๋วๆ+กินข้าวกัน ซึ่งอาหารหลังในมื้อเย็นเป็นข้าว(ที่หุงเตรียมมาตอนเช้า)กับโคตรอาหารกระป๋อง (ทั้งหอยลายกระป๋อง, ปลากระป๋องหลากรสหลายสไตล์ ตั้งแต่รสมะเขือเทศคลาสสิก, รสกระเพา, รถเครื่องแกง ฯลฯ) กับพวกอาหารแห้งต่างๆ (เช่นหมูหยอง ,ปลาหมึกแห้ง (เอาไปปิ้งนิดๆ อร่อยมากๆ), แหนม, หมูยอ) ,, แม้ว่าอาหารกระป๋องและอาหารแห้งทุกชิ้นเราจะกินกันแบบเย็นๆ แต่ด้วยความหิวโหยจากการใช้แรงมาทั้งวัน ทุกคนจึงกินด้วยด้วยความเอร็ดอร่อยประหนึ่งว่ากินกันที่ภัตตาคารเลยทีเดียว (เชื่อว่าถ้าอยู่พื้นราบแล้วไม่กินแบบนี้แน่นอน อย่างน้อยต้องขอเวฟก่อน)

หมดอาหารคาวเราก็เสาะแสวงหาของหวานกิน ซึ่งในที่เตรียมมานี้ก็คงไม่เกินขนมปังทาแยมและโอวัลตินร้อน ซึ่งอยากบอกว่า ขนมปังปิ้ง (เอาไปอังๆ บนกองไฟจิ๋ว) และโอวัลติดร้อนๆ นี่กินแล้วฟินสุดๆ คือตอนนั้นมันหนาวมากๆ (จำไม่ผิดประมาณสามทุ่ม อุณหภูมิสามองศาเซลเซียส) ได้เอามืออังไฟหน่อย เอาอะไรอุ่นๆ เข้าปากแล้วรู้สึกดีมากๆ

ราวๆ สี่ทุ่มก็ถึงเวลากางถุงนอน, ใส่ earplug, ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตีสี่ครึ่ง แล้วเจอกันพรุ่งนี้เช้าครับ

(เห็นว่าตอนกลางคืนมีคนเจอเลียงผาลงมาแถวๆ เต๊นท์ด้วย แต่ผมหลับสนิทมากเลย)

เอาว่าวันนี้รีวิวอะไรกันง่ายๆ ละกัน ของที่จะรีวิววันนี้เป็นขนมระดับคลาสสิกที่ฮิตมาตั้งแต่สมัยอดีตกาลจนถึงปัจจุบันอย่าง Pocky

ซึ่งถ้าใครไปตามเซเว่นหรือโลตัสช่วงนี้จะพบว่าจะไม่เห็นป๊อกกี้กล่องแดงที่เราคุ้นเคยอีกต่อไป (รวมทั้งขนมอื่นๆ ของกูลิโกะอีกหลายอย่างก็หายไปนะ) สาเหตุเพราะว่าผลกระทบจากน้ำท่วมใหญ่ช่วงปลายปีก่อน ทำให้โรงงานกูลิโกะของประเทศไทยได้รับผลกระทบไปด้วย ทำให้ไม่สามารถผลิตขนมที่ผมโปรดปรานหลายๆ อย่างได้

จากเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ ทำให้โรงงงานป๊อกกี้มีปัญหา ,, เสียใจด้วยครับ

แต่สิ่งที่มาทดแทนการขาดหายไปของเจ้าป๊อกกี้กล่องแดงช่วงนี้กลับกลายเป็นป๊อกกี้กล่องขาวหรือ Gokuboso Pocky (ถ้าแปลคร่าวๆ คงเป็น Pocky slim อะไรงี้) แทน ซึ่งเป็นสินค้า imported จากญี่ปุ่น สนนราคากล่องนึงก็ 30 บาท ดูเผินๆ เทียบกับขนมซองๆ อื่นๆ แล้วก็แพงเหมือนกัน (แต่ถ้าเทียบกับป๊อกกี้นำเข้าที่ขายตามห้างไฮโซๆ แล้วต้องบอกว่าสามสิบบาทนี่ถูกมาก)

ป๊อกกี้กล่องขาวที่มาทดแทนการหายไปของป๊อกกี้กล่องแดงที่คุ้นเคย

ด้านหน้าและด้านหลังของป๊อกกี้กล่องขาว

อยากชิมก็เลยซื้อมาดูหน่อย

เปิดกล่องดูกันหน่อย

หลังจากได้ของมาก็เปิดกล่องมาดู พบว่าข้างในมีซองสีขาว 2 ซองครับ ,, เปิดในซองอีกที ข้างในก็มีป๊อกกี้นอนเรียงกันอยู่ นับได้ 25 แท่งพอดิบพอดี ทุกแท่งเรียงสวยไม่มีแตกหักเลย (ทดลองกินมาประมาณ 5-6 กล่องทั้งผมและเพื่อนๆ แล้วก็ยังไม่พบป๊อกกี้แตกหักเลยแม้แต่แท่งเดียว)

ดูคร่าวๆ ด้วยสายตา พบว่าแท่งป๊อกกี้ดูบางลงประมาณ 30% ได้ ส่วนตัวผมว่ามันเหมาะกับการละเมียดกินป๊อกกี้ทีละแท่ง ค่อยๆ กินชิลๆ ไปเรื่อยๆ เพราะช๊อกโกแลตและบิสกิตแท่งจะปล่อยพลังออกมาแบบเต็มที่มากๆ แต่ถ้าคุณเป็นพวกที่ชอบกินป๊อกกี้แบบ mass (อารมณ์หยิบป๊อกกี้มาทีละ 4-5 อันแล้วยัดเข้าปากทีเดียว) จะรู้สึกว่าไม่สะใจเท่าไหร่ เพราะเนื้อที่ให้เคี้ยวมันไม่เยอะ แป๊บเดียวหมด

เท่าที่ลองชิมดูค้นพบว่ามันอร่อยมาก แตกต่างกับกล่องแดงเมดอินไทยแลนด์ชัดเจนมากๆ ไม่ว่าจะกินแบบเพียวๆ หรือจะกินคู่กับน้ำชาก็ให้ความอร่อยไม่แพ้กัน ไล่ตั้งแต่แป้งบิสกิตที่แม้จะบางกว่าแต่ผมว่าแข็งกว่าของบ้านเราหน่อยๆ นะ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวช๊อกโกแล๊ตที่เคลือบนั้นให้อารมณ์ช๊อกโกแล๊ตจริงๆ มีความเนียน มีกลิ่นหอมละมุนใกล้เคียงกับช๊อกโกแล๊ตชั้นดี เหนือชั้นหว่าป๊อกกี้บ้านเราแบบเห็นได้ชัด ประทับใจสุดๆ

คำแนะนำส่วนตัว :: เพื่อให้ได้อรรถรสในการกินสูงสุด แนะนำว่าเวลากินคำแรกอย่าเพิ่งรีบเคี้ยวเหมารวมกันไปหมด แต่ให้อมๆ แล้วร่อนให้ช๊อกโกแล๊ตที่เคลือบมันหลุดร่อนออกมา แล้วให้เราดูดดื่มกับรสชาติช๊อกโกแล๊ตกันก่อน จนแท่งถัดๆ ไปค่อยกินพร้อมกันทั้งแท่งบิสกิตและช๊อกโกแล๊ตตามปกติ

เปิดกล่องใหญ่ออกมา ข้างในมี 2 ห่อเล็ก

แต่ละแท่งดูบางลงนะ แต่กะจำนวนคร่าวๆ น่าจะพอๆ กับกล่องแดง

อร่อยระดับแนะนำครับ ลองซื้อมากินด่วน

สรุปเลยละกัน

ส่วนตัวผมว่ามันอร่อยมากๆ เลยอะ โดยเฉพาะตัวช๊อกโกแลตที่เคลือบมันหอม+มัน+เข้มข้น+อร่อยมาก แต่เท่าที่อ่าน Review ของฝรั่งเค้าบอกว่าเฉยๆ มาก เพราะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนอกจากแท่งที่บางลง…. แปลว่าที่เรากินกล่องแดงตลอดมามันคืออะไรฟระนั่น ทำไมฝรั่งบอกว่าธรรมดาแต่ว่าผมว่ามันต่างกันมาก

เคยกินป๊อกกี้ imported กล่องนึงเป็นร้อย (จำไม่ผิดกล่องนี้เมื่อก่อนก็เกือบร้อยนะ) ยอมรับว่าอร่อยกว่าก็จริงนะ แต่ไม่คิดว่ากล่องละ 30 บาทมันจะอร่อยและทำได้ดีมาก ,, อาจมองว่า 30 บาทสำหรับป๊อกกี้อาจดูแพงไปนิด ซึ่งถ้าเทียบปริมาณโดยแกะเอาสองห่อด้านมารวมๆ กันแล้วผมว่ามันก็ประมาณพอๆ กับป๊อกกี้กล่องแดงราวกล่องครึ่งอะ แต่รับรองว่ากินแล้วเพลินดีมากๆ เผลอๆ แป๊บเดียวหมด

กินไปกินมานี่เพลินมาก อร่อยแบบแนะนำเลย

ถ้ากล้าซื้อกล่องแรก รับรองว่ามีกล่องที่สอง

ถ้าเล่าย้อนไปตั้งแต่จำความได้ คงราวๆ เกือบ 20 กว่าปีแล้ว (รู้สึกว่าตัวเองแก่จัง) ร้านนี้ที่ผมเห็นครั้งแรกนั้นยังเป็นเพิงธรรมดาๆ อยู่แถวๆ ตลาดอนุสารอยู่เลย ด้วยความอร่อยที่เด็ดดวงทั้งตัวทับทิมกรอบและน้ำกะทิอีกทั้งราคาที่ไม่แพงเกินไป (ถุงนึงจำไม่ผิดไม่ถึงสิบบาทอะ) คนก็ยังต่อคิวแบบอย่างเพียบ ทั้งลูกเด็กเล็กแดง ทั้งผู้ใหญ่ มีแบบทั้งซื้อใส่ถุงกลับบ้านและนั่งกินที่ร้าน และคงจะไม่มีใครแปลกใจเท่าไหร่ถ้าหนึ่งในคนที่ต่อแถวกินเป็นประจำนั่นก็ต้องมีผมรวมอยู่ด้วย

จนต่อมาพักหลัง (ก็เป็นหลัก 10 กว่าปีแหละ) เหมือนว่าตลาดอนุสารเค้าปรับปรุงอะไรซักอย่าง (หรือที่ร้านหมดสัญญาอะไรประมาณนี้แหละ) ร้านทับทิบกรอบเจ้อ้วนนี้ก็เลยต้องย้ายไป แม่บอกว่ามันย้ายไปอยู๋ไกล ไปกินลำบากกว่าเดิมเยอะ ขี้เกียจพาไป… ทับทิมกรอบของเจ๊อ้วนจึงหายไปจากสารบบชีวิตของผมสักช่วงนึง

วันนี้พามาชิมร้านทับทิมกรอบอร่อยๆ ที่เชียงใหม่ครับ

จนพอโตขึ้นอีกหน่อย ผมก็เพิ่งรู้ว่าจริงๆ ร้านทับทิมกรอบเจ๊อ้วนมันย้ายไปอยู่ตรงข้ามกับโรงแรมเชียงใหม่พลาซ่า, ข้างๆ กับร้านเจี่ยทงเฮงสาขาแรก ซึ่งจริงๆ มันไม่ได้ย้ายไปไกลจากที่เดิมเท่าไหร่เลย ประมาณแค่ 500 เมตรได้

View ร้านทับทิมกรอบเจ๊อ้วน in a larger map

กลับไปกินทับทิมกรอบ

แม้ว่าร้านใหม่จะยิ่งใหญ่กว่าเดิม แถมยังมีพวกอาหารคาวขายด้วย ทั้งก๋วยเตี๋ยวและอาหารตามสั่ง รสชาติโดยรวมนี่ใช้ได้เลยนะ แต่ราคาแอบแพงเหมือนกัน จานนึงก็ 40-50 บาททั้งนั้น แต่สิ่งที่เด็ดดวงและนำพาผู้คนเข้ามาเยี่ยมเยียนที่ร้านตัวหลักก็คงหนีไม่พ้นทับทิมกรอบแหละ

ร้านทับทิมกรอบเจ๊อ้วน เมื่อไหร่ก็คนเยอะ... (โดยเฉพาะวันหยุด)

จุดเด่นของทับทิมกรอบที่นี่คือความสดใหม่ หอมละมุน และความเข้มข้น ทั้งตัวทับทิมกรอบ สลิ่ม แห้ว และเครื่องเคราต่าง ,, แต่ที่ผมว่าเด็ดดวงจริงๆ คงต้องเป็นตัวน้ำกะทิที่เป็นหัวกะทิเข้มข้น, หอมเนียน แต่ไม่หวานจนเกินไป กับอีกออพชั่นที่ห้ามขาดในทับทิมกรอบทุกถ้วยของผมคือมะพร้าวอ่อน คือมันจะไม่ใช่เนื้อมะพร้าวแบบที่เราขูดกินแบบที่เป็นแผ่นๆ นะ แต่มันจะเป็นก้อนสี่เหลี่ยม หนึบๆ หน่อย อร่อยมากๆ บางฤดูกาลหรือบางช่วงอาจขาดไปก็จะรู้สึกได้ว่าทับทิมกรอบเราขาดการเติมเต็มไปได้เลย

อีกอย่างที่ผมมองว่าเป็นสิ่งดีคือการขึ้นราคาเพื่อรักษาคุณภาพของที่ร้าน กล่าวคือราคามันอัพอลังการมาก สมัยผมเด็กๆ ถุงนึงไม่ถึงสิบบาทแต่ตอนนี้ล่อไป 30+ แล้ว แต่ความรู้สึกและรสชาติของทับทิมกรอบที่ผมสัมผัสได้นั้นให้ความรู้สึกที่ใกล้เคียงกับตอนที่ผมกินสมัยเด็กๆ คุณภาพแทบไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเท่าไหร่เลย

เมนูโปรดผม :: ทับทิมกรอบ+มะพร้าวอ่อน

ทับทิมกรอบเนื้อเต่งๆ แบบเน้นๆ กับน้ำกะทิหอมๆ

กินมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ ที่ร้านยังรักษาคุณภาพได้ดีเหมือนเดิม

รับรองว่าใครมาชิมก็ต้องมีติดใจเป็นแน่

ร้านนี้ผมชอบนะ แนะนำว่ามาเชียงใหม่แล้วห้ามพลาดด้วยประการทั้งปวงครับ

มาเที่ยวสวนส้มกันอีกซักครั้ง ,, คราวนี้ไม่พลาด

รอบนี้จะพาไปสวนที่ท่าตอนครับ (รอบแล้วไปที่สวนบ้านลาน) ถ้าเทียบสองที่นี้แล้วต้องบอกว่าสวนที่ท่าตอนเดินทางไปง่ายกว่ามากๆ เพราะแค่ขับรถจากฝางตรงไปเรื่อยๆ ผ่านแม่อาย เข้าสู่ท่าตอน ข้ามแม่น้ำกก (ก็คือสะพานใหญ่ๆ ตรงท่าตอนนั่นแหละ) จากจุดนั้นไปอีกประมาณ 5 กม. แถมสวนเค้าก็ติดถนนใหญ่ด้วย ไม่ต้องเข้าซอยอะไร สังเกตไม่ยากครับ

View เที่ยวสวนส้มธนาธร ที่ท่าตอน in a larger map

อยากรู้อะไรก็ไปดูต่อที่เวปของสวนส้มธนาธรนะครับ

มาถึงหน้าสวนแล้ว

พอดีคราวนี้ผมมาช่วงปีใหม่ คนเลยเยอะเป็นพิเศษ ระดับมืดฟ้ามัวดินจนบางทีคิดว่าเค้าแจกส้มฟรีกันหรือไง กว่าจะพอเข้าใจเส้นทางและสถานที่ในสวนได้ก็เอางงไปเหมือนกัน แต่ถ้าเทียบกับช่วงก่อนแล้วต้องบอกว่าหน้านี้ส้มออกเยอะมากๆ เรียกว่าเหลืองทองไปทั้งสวนเลย เห็นต้นส้มเล็กๆ บางต้นก็น่าสงสารเพราะกิ่งโย้ลงตามน้ำหนักและจำนวนของผลส้มเลย ,, สรุปง่ายๆ คือส้มเยอะอลังการดาวล้านดวงมากๆ

ถึงหน้าสวนส้มธนาธรแล้ว คนเยอะมากๆๆ

มาช่วงนี้ส้มเยอะอลังการมากๆ ,, ไม่มีผิดหวังแน่ๆ

อืมมมม… เอาเป็นว่ามาครั้งนี้ผมสรุปประเด็นไว้คร่าวๆ จากการสังเกตได้ดังนี้

• ถ้าเข้าสวนไปดูส้ม เข้าได้ฟรีครับ เดินเนียนๆ เข้าไปได้เลย ไปถ่ายรูปกับต้นส้มอะไรงี้ได้เลย
• ห้ามเด็ดส้ม อยากได้ให้มาซื้อข้างหน้า
• ถ้าจะนั่งรถชมสวน เสียค่ารถวนรอบสวน 30 บาทครับ ผมว่านั่งๆ ไปเหอะ
• นั่งรถชวมสวน เค้าจะพาวนครึ่งรอบ ไปทิ้งไว้ที่จุดชมวิว
• ที่จุดชมวิวเป็นจุดที่เราจะเห็นวิวสวนส้มทั้งสวนได้ มีสวนสตรอเบอร์รี่ใกล้ๆ มีสระน้ำ+สวนดอกไม้ เหมาะกับการไปถ่ายรูปเล่นมากๆ แถมถ้าเหนื่อยก็มีน้ำส้มขายด้วย ครบวงจรมากๆ
• พนักงานจะพูดคล้ายๆ กัน เข้าใจว่ามีสคริปพูดเหมือนๆ กัน
• ขาจะกลับก็รอรถตรงจุดชมวิวนั่นแหละ เดี๋ยวก็มีรถวนมารับประมาณทุก 10 นาที
• นั่งรถกลับจากจุดชมวิว แปลว่าจบค่าทัวร์ 30 บาทแล้ว

ซื้อตั๋ว 30 บาท ทัวร์รอบสวนส้มกัน อิอิ

รถพาทัวร์สวนส้ม!!!! อารมณ์ประมาณเรือเลยแฮะ

ดอกส้มสีขาว ,, ก่อนที่จะกลายเป็นส้มสีเหลืองทอง

ส้มแบบว่า อลังการมากๆ เยอะกว่ามารอบที่แล้วแบบสุดๆ อะ

นั่งรถชมต้นส้มสองข้างทาง ,, อุดมไปด้วยผลส้มสีเหลืองทอง

เนินชมวิว ,, เรียกว่าเห็นสวนส้มทั้งสวนเลยทีเดียว

ถ่ายรูปตรงเนินจุดชมวิว ,, ถือว่าเป็นกิจกรรมบังคับเลยทีเดียว

เหนื่อยๆ ก็แวะกินน้ำส้มสดๆ ที่จุดชมวิวได้ครับ

ส้มเยอะจริงๆ นี่ขนาดที่ท่าตอนไม่ใช่สวนหลักนะเนี่ย....

ว่าด้วยการเอาส้มกลับบ้าน

มีกฎเหล็กของที่สวนอย่างนึงคือ “ห้ามเด็ดส้ม” ถ้าอยากได้ข้างหน้ามีขายหลายสายพันธุ์ ทั้งสายน้ำผึ้ง, โอเชี่ยน, กัมค้อท, คาราเมนติน ฯลฯ

สนใจส้มแล้วก็มาสอยตรงนี้ ,, อย่าสอยที่ต้นนะครับ

ถ้าอยากได้แบบไม่แพงก็เหมาเป็นกิโลด้านหน้า, หรือถ้าอยากได้แบบเกรดดีๆ ไฮโซๆ เอาเป็นของฝากผู้หลักผู้ใหญ่ก็แนะนำซื้อแบบนับลูกใส่กล่อง ราคาตามเกรดส้ม เห็นกล่องที่แพงสุดมี 72 ลูก 1020 บาท ตกลูกนึงก็เกือบๆ 15 บาท (แพงเอาการแฮะ) จะขอมาชิมซักลูกก็แบบว่าเกรงจายยยยยยย อิอิ~~

ส้มแบบนับลูกใส่กล่อง ,, เกรดดี+ไฮโซ แต่ราคาก็อัพนิดนึง

อยากชิมส้มนับลูกขายดูเหมือนกันแฮะ ,, น่าจะอร่อย

สุดท้ายแฟนเพจก็ครบ 1,000 likes ในคืนวันที่ 1 มกรา 2555 พอดี ดีใจๆๆ

สวัสดีปีใหม่ทุกท่านครับ

แรกเริ่มมีคนแนะนำผมให้ลองมากินมิลล์เฟลย (Millefeuille) ของทางร้าน เค้าบอกว่าอร่อยกว่าหลายๆ โรงแรมที่กรุงเทพฯ อีก ตัวผมไม่เคยกินขนมชื่อประหลาดนี้มาก่อน เลยพยายามเสาะแสวงหาร้านนี้ สุดท้ายก็เพิ่งรู้ว่าร้านนี้เป็นร้านที่ผมผ่านบ่อยมากๆ เพราะเวลากลับบ้านผมต้องใช้ซอยนี้ผ่านเกือบแทบจะทุกครั้ง แถมร้านก็อยู่ห่างบ้านผมราวๆ 150 เมตรเท่านั้น ซึ่งการมาร้านนี้ครั้งแรกเพื่อมาซื้อน้ำร้อนเพื่อชงชา (จริงๆ นะ) แต่เพื่อไม่ให้เขินก็เลยเอาขนมของทางร้านมาแกล้มด้วย ซึ่งค้นพบว่าขนมที่ร้านอร่อยดีมากๆ ประทับใจทั้งตัวผมและคุณแม่ (มาหลายครั้งก็ยังไม่เคยกินมิลล์เฟลยซักที)

กับร้าน W by Wanlamun ครับ

หลังจากนั้นเลยมีโอกาสแวะเวียน พาเพื่อนๆ มากินทั้งอาหารคาวและอาหารหวานอยู่หลายครั้ง จนทำให้ blog ตอนนี้มีรูปเยอะเป็นพิเศษ (นี่ขนาดถ่ายรูปบ้างไม่ถ่ายบ้างแล้วนะ ยังตัดรูปกันจนเหนื่อย)

การเดินทางมาที่ร้าน

ร้าน W by Wanlamun มาไม่ยากมากครับ (ถ้ารู้จักถนนช้างม่อย) คือถ้าเข้าถนนช้างม่อย จากไมค์เบอร์เกอร์ก็ตรงมาเรื่อยๆ ครับ สังเกตธนาคารทหารไทยทางขวามือก็เลี้ยวเข้าซอยถัดจากนั้นมาเลยครับ ร้านอยู่แทบจะติดกับปากซอยเลย (สังเกตเป็นบ้านไฮโซๆ ป้ายสีส้มๆ หน่อย) ภายในร้านมีที่จอดรถได้ 4-5 คัน หรือจะเลือกจอดหน้าร้านก็ได้ (แต่ต้องจอดชิดๆ กำแพงหน่อยนึงเพราะซอยแคบมาก)

หน้าร้าน W by Wanlamun ครับ ,, โดดเด่นมากๆ

View W by wanlamun in a larger map

สามารถติดต่อทางร้านหรือจองโต๊ะ/สั่งขนมได้ที่เบอร์ 053-232328 หรือเฟสบุ๊กของที่ร้านก็ได้ครับ ที่ร้านเค้าแบ่งเปิดครัวอาหารคาวเป็น 2 ช่วงเวลาคือ 11.30-14.30 น. และ 18.00-22.00 น. แต่ถ้าจะมากินขนมหวาน+ชาที่ร้านเค้าจะเปิดตลอดตั้งแต่ 11.30-22.00 น.เลย (เห็นที่ร้านบอกว่ามี cooking school ด้วย แต่ไม่ทราบรายละเอียดเท่าไหร่)

พอมาถึงร้านก็สามารถเลือกนั่งได้ทั้งข้างในและข้างนอกร้านครับ ให้บรรยากาศคนละฟีลลิ่งกันชัดเจนมากๆ (ส่วนมากเห็นคนสั่งอาหารเค้านั่งข้างนอกกันนะ เลยไม่แน่ใจว่าในบ้านสั่งอาหารคาวเข้าไปกินได้หรือเปล่า)

อันนี้ส่วนของโต๊ะนอกร้าน ,, อารมณ์ประมาณกินข้าวในสวน

ส่วนนี่เป็นมุมในตัวบ้าน ,, อารมณ์จิบชาในแกลเลอรี่ ประมาณนั้น

โม้มามาก… สั่งอาหารกันเถอะ

เริ่มกันที่อาหารคาว

วันนี้เริ่มกันที่อาหารคาวก่อน เท่าที่สังเกตในเมนูก็จะเป็นพวกอาหารไทยเป็นหลัก มีพาสต้าและอาหารฝรั่งปนๆ มาบ้าง

เมนูแรกที่สั่งมากินคือข้าวผัดกากหมูปลาแซลม่อนซึ่งเป็นเมนูอาหารจานเดียวยอดฮิตของที่นี่ (ซึ่งผมก็ชอบด้วยแหละ) แค่เฉพาะตัวข้าวผัดกากหมูที่ติดเค็มๆ หน่อยก็อร่อยมากแล้ว แต่ยังได้ปลาแซลม่อนย่างสุกได้ที่อีกชิ้นนึงมาเติมความลงตัวได้อย่างยอดเยี่ยม กินหมดจานแล้วยังรู้สึกอยากกินอีก

ส่วนอีกสองเมนูที่สั่งจะเป็นยำส้มโอและสปาเกตตี้มันกุ้ง (ชื่อมันประมาณนี้แหละ) คือตัวสปาเกตตี้นี่ผมว่าโอเคมากๆ เลยนะ คือมันจะผัดเส้นแบบคาโบนาราฝรั่ง (แบบฝรั่งที่เคยกินมา คาโบนาราเค้าจะงวดๆ แห้งๆ กว่า มีตัวครีมคาโบนาราเคลือบอยู่บนเส้นอีกที แต่ของไทยมันจะแฉะเป็นก๋วยเตี๋ยวราดหน้าเลย) เติมมันกุ้งและตัวกุ้งสดลงไป ,, ส่วนยำส้มโอที่นี่รสชาติกลมกล่อมมาก ตอนที่กินจำได้ว่าน้ำยำและเครื่องเคราของเค้าโอมากๆ กินกับส้มโอแกะกลีบเนื้อเต่งๆ เรียกว่าอร่อยเว่ออะ

ข้าวผัดกากหมูปลาแซลม่อน ,, เมนูสุดฮิตของที่ร้านนี้

ยำส้มโอ ,, เมนูที่ผมแนะนำมากๆ ที่นี่ใช้วัตถุดิบดี+ปรุงรสเยี่ยม

สปาเก็ตตี้ครีมซอสกุ้ง ,, ครีมซอสและมันกุ้งเข้ากันอย่างลงตัวมากๆ

เค้าผัดครีมได้งวดและเกาะกับเส้นได้ดี ,, ชอบมากๆ ครับ

จริงๆ ยังไม่อิ่มเท่าไหร่ แต่เดี๋ยวเผื่อท้องไปกินขนมดีกว่า

ต่อกันด้วยขนมหวาน

กินข้าวอิ่มก็ย้ายตัวเข้ามานั่งด้านในร้านแทน (ส่วนตัวผมชอบบรรยากาศในร้านมากกว่านะ) แต่ก็ต้องขอออกตัวแรงๆ ก่อนว่าผมไม่ค่อยรู้เรื่องขนมฝรั่งเศสเท่าไหร่นะ (ที่เคยกินก็แค่เอแคลร์, ครัวซองอะไรประมาณนี้ ไม่ได้กินหรูๆ แบบนี้)

มองไปในตู้แช่ก็มีแต่ขนมสวยๆ ทั้งนั้น (แต่ละช่วงที่มาขนมอาจมีแตกต่างกันบ้างตามเทศกาล/ฤดูกาล) แต่จะอย่างไรก็ตามทำใจเลือกขนมลำบากมากๆ ว่าจะเอาอะไรมากินคู่กับชาร้อนที่สั่งมาดี ลองดมกลิ่นชาร้อนที่นี่ดู หลักๆ น่าจะใช้ชาจาก Twinings นะ หอมดีเหมือนกัน

เปลี่ยนบรรยากาศมานั่งกินขนมในร้านแทนบ้าง

เอาชาร้อนมากินคู่กับขนมสักหน่อย อิอิ

เปิดศักราชด้วยขนมที่มีชื่อเดียวกับร้าน คือทาร์ทหวานละมุน (Tarte Wanlamun) มีมูสและเกลซชาไทยรูปโดมสีส้มก้อนโตเป็นประกายวาววับวางอยู่บนตัวทาร์ท โรยหน้าด้วยอัลมอนด์ ,, ชิมแล้วต้องบอกว่าตัวมูสนุ่มและหอมอร่อย ส่วนตัวแป้งทาร์ทจะให้อารมณ์จะแบบแป้งทาร์ท (จำไม่ผิดเหมือนจะมีกลิ่นอัลมอนด์ด้วยป่าวหว่า) ส่วนอัลมอนด์ก็จะกรุบๆ ลงตัวทั้งกลิ่น รสชาติ และรสสัมผัสเลยทีเดียว

เริ่มต้นกับขนมที่มีชื่อเหมือนที่ร้าน กับ Tarte Wanlamun ครับ

เป็นทาร์ทที่มีมูสและเกลซเป็นชาไทย ,, เข้ากันดีกับถั่วและกลิ่นของมัน

ตัวที่สองเป็น Caramel Croquant ขนมชื่ออ่านยากอีกตัว (ไม่เคยเรียนภาษาฝรั่งเศสมาน่ะ ;______;) อันนี้กินนานแล้ว จำไม่ค่อยได้ แต่อารมณ์ประมาณแป้งเค้กนุ่มๆ มีกลิ่นเหล้าหน่อยๆ วางตัดกับครีม/มูสอะไรอีกสักอย่างนึง มีกลิ่นคาราเมลหน่อยๆ จากนั้นก็ตกแต่งจนสวย ประดับมุขไว้สามมุม และราดทะเลซอสคาราเมลไว้ข้างบน ,, เวลาตักกินลงมาทุกชั้นรวมกันนี่อแหล่มมากๆ โดยเฉพาะชั้นคาราเมลจะไหลลงมาเป็นน้ำตกเลยทีเดียว อ่า~~

ชิ้นนี้คือ Caramel Croquant ,, ใครชอบคาราเมลห้ามพลาดเลยทีเดียว

ตักทีเรียกว่าคาราเมลไหลเยิ้มเป็นน้ำตกเลยทีเดียว ,,

ขนมต่อมาชื่ออ่านยากไม่แพ้กัน คือ St. Honour au Chocolat ,, จานนี้ผมว่าเป็นขนมที่สวยที่สุดในร้านเลยนะ แถมรูปร่างยังเป็นเอกลักษณ์ด้วย โดยรวมอร่อยใช้ได้นะ จุดแข็งของจานนี้ผมว่าคือรสสัมผัสที่เด่นมากๆ แต่ส่วนตัวชอบขนมอื่นๆ มากกว่าอะ แบบว่าแป้งมันอารมณ์เป็นแป้งพาย/พัฟจะไม่ค่อยนุ่มมากเท่ากับแป้งแบบอื่นๆ อีกอย่างคือน้ำตาลที่เคลือบไว้สีแดงๆ ตัดยาก เพราะตัดแล้วมันจะแตกๆ หน่อย และจิ้มกินยากไปหน่อย

ชิ้นนี้มีชื่อว่า St. Honour au Chocolat ,, สวยจนไม่กล้ากิน

นอกจากความสวย ชิ้นนี้จะเด่นตรงรสสัมผัสของแป้งพัฟ, ครีมช๊อกโกแล๊ต และน้ำตาล

ชิ้นต่อมามีชื่อว่า Jadounette ครับ ตัวนี้จะเน้นหนักไปที่ความนุ่มละมุนของมูสและเกรซที่เป็นกลิ่นพิสทาชิโอ้ กับรสชาติตัดเปรี้ยวของซอสสตรอเบอร์รี่/ราสพ์เบอร์รี่ครับ

ใครจินตนาการกลิ่นพิสทาชิโอไม่ออก อืม…..อารมณ์กลิ่นมันจะประมาณกลิ่นอัลมอนด์สกัด, หรือน้ำเห่งหยิ่ง (นมอัลมอนด์) แต่จะเนียนกว่าหน่อยนึง, ในกรณีที่คิดไม่ออกจริงๆ กลิ่นมันจะคล้ายๆ เชอร์รี่ที่สเวนเซ่นที่กลิ่นแรงและฉุนกว่า ,, หลายคนบอกว่าอร่อย (อย่างเช่นตัวผมเป็นต้น), แต่บอกคนจะบอกว่า อี๋ แหวะ เหม็นๆ สาบ (เป็นส่วนมากของเพื่อนๆ ที่ลองเอานมอัลมอนด์ให้กิน ซึ่งคิดว่ากินเจ้านี่ก็ไม่น่าต่างกันมากเท่าไหร่) ก็แล้วแต่ครับ นานาจิตตัง

ส่วนเจ้าสีเขียวเด่นนี่มีชื่อว่า Jadounette ครับ

ทั้งมูสและเกลซเป็นกลิ่น Pistachio ตัดอารมณ์ด้วยใส้ราสเบอร์รี่ตรงกลาง

ต่อมาเป็นเลมอนทาร์ทครับ (Lemon Tarte) อันนี้ก็เป็นอีกเมนูที่ผมกับเพื่อนชอบมากๆ โดยเฉพาะตัว Lemon filling (ไม่รู้จะเรียกว่าเป็นกานาซหรือเปล่านะ เพราะปกติเห็นกานาซมักเป็นช้อกโกแล๊ตอะ เอาเป็นว่าขอเรียกว่าใส้เลมอนตรงกลางไปก่อนละกัน) คือมันละมุนลิ้นมากๆ ไม่มีกลิ่นสิ่งแปลกปลอมใดๆ ด้วย ให้กลิ่นเลมอนแบบเนียนๆ ล้วนๆ แต่กลับไม่เลื่ยนเลยแถมรู้สึกสดชื่นดีมากๆ อีกด้วย เหมาะมากที่เอามากินแกล้มกับชาเคล้ากับแสงอาทิตย์เบาๆ พร้อมกับหนังสือเล่มโปรดหนึ่งเล่มในวันหยุดพักผ่อน

Lemon Tarte แห่งร้าน W by Wanlamun ,, เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง

เลมอนทาร์ทที่นี่เนื้อเนียน, หอมกลิ่นเลมอนมากๆ และแทบไม่มีกลิ่นแปลกปลอมมากวนเลย

ต่อมาเอาขนมอีก 2 อย่างมารวบกันด้วยความรู้สึกว่ามันคล้ายๆ กัน (แต่จริงๆ แอบต่างกันเยอะอยู่) คือทาร์ตโคตรช๊อกโกแล๊ต (Tarte Tout Chocolat) กับ ช๊อกโกแลตโดม (Chocolat dome) ใครชอบช๊อกโกแล๊ตไม่ควรพลาดครับ

Tarte Tout Chocolat ,, ไม่ว่าจะเป็นเกลซ, มูส, กานาซ และแป้งทาร์ตก็เป็นช๊อกโกแล๊ต

ผ่าให้ดูจะจะ ว่าชิ้นนี้ช๊อกโกแล๊ตเข้มข้นไปทุกส่วนจริงๆ

เจ้านี่มีชื่อว่า Chocolat dome ,, เข้มข้นช๊อกโกแล๊ต อร่อยดีเหมือนกัน

คือแบบว่าตั้งแต่เกิดมาเคยกินแต่เอแคลร์ทรงกลมๆ อะ วันนี้มาเจอเอแคลร์ทรงยาวๆ ของทางร้านก็ดูแปลกๆ ดีเหมือนกัน ,, ส่วนตัวผมก็ว่ากลางๆ นะ อร่อยดี ครีมหอมนุ่มละมุนดี แต่ทีเด็ดของเอแคลร์ที่นี่คือรสสัมผัส คือเค้าเหมือนจะมีแป้งกรุบๆ แทรกไว้ให้ด้วย กินไปด้วยกันทั้งหมดแล้วแปลกๆ ดี

เอแคลร์รูปร่างประหลาดของทางร้าน (ปกติกินแต่แบบเป็นก้อนๆ)

เนื้อแป้งนุ่ม, เนื้อครีมหอมละมุน แถมยังมีรสสัมผัสกรุบๆ เพิ่มมิติในการกินด้วย

ชิ้นต่อมาเป็น Brioche Perdue หรือขนมปังฝรั่งเศสแบบพิเศษ ซึ่งพิเศษตรงที่ที่นี่ทำ Brioche เอง ซึ่งเป็น Brioche สูตรที่ใส่เนยเยอะเป็นพิเศษ (ต่างกับที่ขายตามร้านทั่วไป) จากนั้นก็เอาทิ้งไว้ค้างคืน ถึงเวลาก็เอาไปชุปไข่และเครื่องปรุงสูตรของทางร้าน แล้วจึงเอาไปทอด เสิร์ฟพร้อมกับเมเปิ้ลไซรัพและวิพครีม ใครชอบหวานก็ราดลงไปเยอะหน่อยละกัน ,, ส่วนตัวผมว่าอร่อยดีนะ แรกๆ มันจะหวานจี๊ด (คงใส่ไซรัพเยอะไปหน่อย) แต่กินไปกินมาแล้วเพลิน หอมเนยเว่อๆ จนรู้สึกว่าอยากได้อีกชิ้น (เสียใจที่สั่งไปชิ้นเดียว)

Brioche Perdue ที่หอมเนยมากๆ เสิร์ฟพร้อม maple syrup และวิพครีม

ราดเมเปิ้ลไซรัปตามความหวานที่ต้องการ ,, เสร็จแล้วตัดแบ่งกินคู่กับวิพครีม

ปิดท้ายด้วย Macaroon ของที่นี่ ราคาต่อลูกอาจดูสูงไปนิดนึง (ลูกละ 30 บาท ,, กล่องนึง 6 ลูก 180 บาทเป๊ะๆ) แต่เห็นทางร้านอธิบายขั้นตอนการทำมาการงแล้วรู้สึกว่ามันอลังการมาก จนต้องขออ้างอิงจากเพจของทางร้าน

W by Wanlamun ดับเบิ้ลยู บาย หวานละมุน in December 2 at 4:34pm ::

พอดีมีลูกค้าท่านหนึ่งเมื่อเช้าตัดพ้อว่ามาการงเราแพง (ชิ้นละ 30 บาท) จึงขออธิบายให้เข้าใจตรงกัน เพื่อพิจารณาความคุ้มค่าของขนมตามที่เห็นสมควรกัน โดยจะไม่ขอพูดถึงมาการงร้านอื่น ดังนี้ค่ะ ขนมมาการงที่ร้าน ต้องนำไข่ขาวมาแช่ไว้ให้น้ำระเหยหมด เหลือแต่เนื้อไข่ขาวเหลวๆ ไม่มีวุ้น ขั้นตอนนี้ใช้เวลา 7 วันค่ะ ถัวอัลมอนด์เลือกถั่วน้ำมันน้อยจากแคลิฟอร์เนีย ส่วนไส้โดยมากจะเป็นเบสของกานาชช็อกโกลแตขาวจากฝรั่งเศสแล้วมีการแต่งรสด้วยวัตถุดิบที่เลือกสรรค์มาอย่างดี (ฝักวานิลลาจากมาดากัสการ์, น้ำดอกส้ม น้ำกุหลาบจากฝรั่งเศส, ถั่วพิสตาชิโอจาก Sicily ฯลฯ)

ถ้าคนทำมาการงเป็นจะรู้ว่าเป็นขนมที่จุกจิกทุกขั้นต้อน ถึงจะออกมาเป็นมาการงที่ดีได้ เมื่อสอดไส้เสร็จแล้ว ต้องถูกเก็บเข้าตู้เย็นเพื่อนให้เปลือกกับไส้ osmosis กัน โดยไส้ที่เป็นเบสช็อกโกแลตกานาชอย่างรสวานิลลา ชาไทย หรือพิสตาชิโอ ใช้เวลาพักนาน 24 ชั่วโมง ในขณะที่ไส้บัตเตอร์ครีมอย่าง กุหลาบ หรือดอกส้ม ต้องพัก 48 ชัว่โมง ถึงนำออกขายได้ค่ะ รวมระยะเวลาการทำประมาณ 10 วันค่ะ

ลองชิมดูแบบไม่มีอคติเลยนะ (และไม่อ่านข้อความข้างต้นมาก่อน) ร้านนี้อร่อยสุดในหลายๆ ร้านที่เคยกิน จะแหลมตรงที่หวานไปนิดหนึ่ง แต่กลิ่น, รสชาติ และรสสัมผัสทำได้ดีมากๆ ไล่เลยคือตั้งแต่เปลือกนอกแบบกรอบบางที่ผมว่าเก๋มากๆ เวลาสัมผัสกัดลงไปแล้วเหมือนกันจะแตกละลายไปในปาก และพาเราไปสู่อีกชั้นไปเรื่อยๆ จนถึงใส้ของมาการงที่ทั้งหอมหวานและไม่เยอะจนเกินไป จนสุดท้ายหลังจากที่ทุกสิ่งเหมือนจะหายไปหมด ก็จะกลายเป็นพวกถั่วที่ยังเหลืออยู่ในปาก ให้อารมณ์กรุบๆ ดีมากๆ ครับ

ยิ่งถ้าถามว่ารสไหนอร่อย อันนี้ตอบยากมาก เพราะทั้ง 6 รส ก็มีเอกลักษณ์ของตัวเอง อย่างกลิ่นกุหลาบนี่กลิ่นจะหอมแรงและติดจมูกแบบสุดๆ, ส่วนชาไทยก็ออกแนวหอมหวาน ละมุนๆ, กลิ่นดอกส้มก็ให้ความสดชื่น ตัดเลี่ยนได้ดีมากๆ, เลมอนจะหอมกลิ่นกลิ่นมะนาวเบาๆ พกความเปรี้ยวมานิดๆ, วนิลาดูเรียบง่าย แต่สุขุมและเข้ากันได้ง่ายกับชุดน้ำชาที่เอามาจิบคู่ด้วย, พิสทาชิโอก็โดดเด่นที่กลิ่น แสดงความเป็นตัวเองได้ดีมาก

Macaroon ทั้ง 6 รสที่ W by Wanlamun

นอกจากสีสันที่สวยสดแล้ว macaroon ที่นี่ยังอร่อยไม่แพ้ใครๆ ด้วย

มาการงอย่าลืมแช่เย็นนะครับ จะเพิ่มความอร่อย และจะได้ไม่ละลาย

ที่มากินหลายครั้งทีผ่านมา

แม้จะไม่ได้กินขนมที่ตามหาอย่างมิลล์เฟลย (ล่าสุดเห็นเขียนมีในบุฟเฟ่ต์ขนมช่วงสั้นๆ แต่ตอนนี้มันอันตราธานหายไปแล้ว) แต่อาหารและขนมอื่นๆ ที่ร้านก็ถือว่าอร่อยไม่ใช่น้อย ราคาเหมือนจะดูสูงไปนิด แต่ถ้าเทียบเรื่องวัตถุดิบและความเอาใจใส่ก็ถือว่าคุ้มค่าเลยทีเดียว

แต่สิ่งนึงที่ผมชอบขนมที่ร้าน W by Wanlamun คือมันมีรสสัมผัสครับ ,, อารมณ์ประมาณขนมชิ้นนึง นอกจากสี กลิ่น รสแล้ว ขนมของที่นี่เวลากัดไปจะมีทั้งนุ่ม กรอบ กรุบๆ กระจายๆ ดึ๋งๆ (คือ…ไม่รู้จะบรรยายเป็นตัวอักษรยังไง) อย่างเช่นเอแคลร์ที่ผมกินมาตั้งแต่เด็ก ก็คือขนมปังแบบบางๆ หน่อย แล้วอัดใส้ครีมเข้าไป แต่ที่นี่เค้าเหมือนจะมีแป้งอะไรเพิ่มขึ้นมาอีกหน่อยนึง กินแล้วมันจะกรุบๆ อร่อยดี หรือแม้แต่เค้กต่างๆ ก็ไม่ได้แค่ครีมป้ายบนขนมปังทั่วๆ ไป แต่หากจะมีรสสัมผัสเพิ่มมิติในการกินขึ้นมา

ลองมาชิมที่ร้าน W by Wanlamun ได้ครับ

ร้านนึงที่ห้ามพลาดที่เชียงใหม่ครับ

พอเริ่มคุยกับพี่ๆ หลายๆ ครั้ง ปรึกษาหลายๆ คน เริ่มพอสร้างจินตนาการได้คร่าวๆ เกี่ยวกับภาษี ก็คิดว่าถึงเวลาที่เราจะต้องทำบ้างแล้ว (ก่อนที่จะสายไป)

ค้นบัญชีมาคิดรายได้

ข้อเสียอย่างนึงของการเป็นหมอจบใหม่ (ส่วนมากเท่าที่สังเกตนะ) คือจะไม่ค่อยเข้าใจระบบบัญชี รวมทั้งการจัดระบบ/วางแผนทางการเงินค่อนข้างห่วยแตกมาก อีกทั้งระบบการให้เงินเดือนเดี๋ยวนี้มันก็เพิ่มความยากในการวางแผนด้วยแหละ คือระบบมันจะโอนเงินมาแบบไปเรื่อยเลยแล้วมาแบบไม่บอกด้วยว่าไอ้นี่คืออะไร เงินบางอย่างก็มาตรงทุกเดือน เงินบางอย่างก็มาแบบรวมๆ กันสองสามเดือนมารอบเดียว เช่นบางทีก็มีเงินโอนเข้ามา 10,000 บาท ซึ่งก็ไม่ทราบว่าคืออะไร ก็เดาๆ เอาเองว่าเป็นเงินไม่ทำเวชฯ 1 เดือนหรือพตส.2 เดือนกันแน่

ส่วนตัวแนะนำให้อัพบุ๊คแบ๊งค์บ่อยๆ รวมทั้งจดเพิ่มด้วยว่าเงินนี้เป็นเงินอะไรของเดือนอะไร ถ้าขยันก็จดลงใน excel ทำ database ละเอียดๆ เผื่อต้องคำนวณอะไร จะได้สะดวก (บางธนาคารถ้าเราไม่อัพบุ๊คแบงค์สักช่วงนึงมันจะชอบรวบมาเหลือรายการเดียว ซึ่งจะมีปัญหาในการเช็คย้อนกลับ หรือจะเช็คทาง E-Banking ก็จะย้อนได้แค่ 3 เดือน)

บวกลบคูณหารในบัญชี มีรายได้เข้ามาจากการทำงาน 482,157.72 บาทแฮะ

คำนวณภาษีแบบคร่าวๆ ของผมในปีนี้

อ้างอิงจากเวปกรมสรรพากรหน้านี้ ดูคร่าวๆ ในสมุดบัญชีแล้ว ปีนี้ก็คงหนีไม่พ้นภาษีในอัตรา 10%

อัตราการจ่ายภาษีปี 2554 ตามลำดับขั้น

แต่เงินดังกล่าวในสมุดบัญชี เค้าเรียกว่า”รายได้พึงประเมิน”ซึ่งเป็นรายได้เพียวๆ ที่เราได้รับจริง แต่เงินภาษีที่จะเสียจะเอายอด”เงินสุทธิ” พูดง่ายๆ ก็คือเป็นยอดเงินที่ผ่านการลดหย่อนและค่าใช้จ่ายต่างๆ ไปจนหมดจนสิ้นแล้ว ,, ซึ่งการคำนวณค่าลดหย่อนนี่เป็นอะไรที่ซับซ้อนซ่อนเงื่อนมากๆ ต้องคิดประมาณ 8 ตลบก็ยังไม่จบไม่สิ้น

รายการหักลดหย่อนภาษีจริงๆ มีเยอะมากๆ เลยนะ แต่สำหรับหมอจบใหม่ โสด ตัวเปล่าเล่าเปลือย ไม่มีกิจการส่วนตัว ,, ก็จะหารายการลดหย่อนได้ก็มีไม่กี่รายการเอง คิดเองคร่าวๆ ก็ได้ดังนี้

• รายได้พึงประเมิน ที่ได้ทั้งหมดที่ได้รับโอนมาจากบัญชีที่ให้ทางโรงพยาบาลไปจนถึงจนถึง 25 ธ.ค. 2554 ก็ได้อยู่ที่ 482,157.72 บาท (คิดง่ายๆ ให้ลงตัวก็เอาที่ 483,000 ละกันนะ)
• หักค่าใช้จ่าย 60,000 บาท
• หักค่าลดหย่อนส่วนตัวผู้มีรายได้ 30,000 บาท
• หัก กบข. 3% ของเงินเดือน ซึ่งคิดแล้วได้ 390 บาท/เดือน รวม 2730 บาท
• หัก LTF 15% ของรายได้ (15% ของ 483,000) ได้ 72,450 บาท

เงินหลังจากการหักค่าลดหย่อนและค่าใช้จ่ายก็อยู่ที่ 483,000-(60,000+30,000+2730+72,450) = 317,820 บาท

หลังจากที่ก็คิดค่าหักลดหย่อน+ค่าใช้จ่ายไปแล้ว ก็เอาไปหักค่าบริจาคต่ออีก 10% (จาก 317,820 บาท) คิดเป็น 31,782 บาท ซึ่งทีนี้เราก็มาเลือกสถานที่ที่เราบริจาค (เพิ่งเห็นว่าพวกซองผ้าป่าก็เอาไปลดหย่อนภาษีได้เหมือนกัน ปีนี้โดนไปเกือบพันละมั้ง แต่ไม่ได้เก็บหลักฐานไว้เลย)

เห็นว่าปีนี้มีบริจาคเงินให้โรงเรียนมีลดหย่อนได้ 2 เท่าด้วย

โดยการบริจาคที่สามารถหักลดหย่อนได้ที่น่าสนใจสำหรับผมคือบริจาคเพื่อการศึกษาตามที่กระทรวงกำหนดไว้ คือหักได้ 2 เท่า คืออยากหัก 31,782 ก็หารสองไปเลย คือบริจาคไป 15,891 บาทก็พอ (คงบริจาคไป 16,000 เลยละกัน ดูเลขลงตัวดี) ,, ส่วนการบริจาคให้ชมรมหรือมูลนิธิอื่นๆ จะหักลดได้เท่ากับที่บริจาคจริง

สังเกตดูพวกการหักลดหย่อนภาษีอะไรพวกนี้แต่ละปีจะมีดีเทลแตกต่างกันนิดๆ หน่อยๆ หรืออย่างสถานที่บริจาคแต่ละปีอาจมีต่างกันบ้าง ข้อมูลปีที่แล้วอาจใช้กับปีนี้ไม่ได้ แนะนำว่าควรเช็คแนวทางการลดหย่อนภาษีไว้ทุกปีจากเวปสรรพากร รวมทั้งบริจาคพวกนี้ก็ก่อนสิ้นปีนะจ๊ะ ไม่งั้นจะกลายเป็นบริจาคเพื่อลดหย่อนสำหรับปีหน้าแทน

หักไปหักมา เหลือเป็นเงินได้สุทธิ 317,820-31,782 = 286,038 บาท

ซึ่งเงินได้สุทธิจำนวนนี้จะต้องเสียภาษีในอัตราภาษีช่วง 10% (ตามที่คิดไว้ตั้งแต่แรก) โดยที่รายได้ 150,000 บาทแรกได้รับการยกเว้น เพราะงั้นที่ต้องเสียภาษีจริงๆคือ (286,038-150,000) x 10% = 13,604 บาท

เหมือนดูน้อยนะ แต่ว่าปีนี้ทำงานแค่ครึ่งปีเอง ปีหน้าคงอ่วมหน้าดู

สิ่งที่ต้องทำเร็ววันนี้

เหลือเวลาอีกประมาณ 1 อาทิตย์ (5 วันทำการ) ในการทำตามแผนคือ

• ซื้อ LTF ,, ตอนนี้ยังไม่ทราบว่าเจ้าไหนดี กะซื้อเฉลี่ย 2-3 ธนาคารแถวๆ นี้แหละ
• หาที่บริจาค ,, คิดว่าเป็นโรงเรียนนี่แหละ เห็นมีแถวฝางหลายที่เหมือนกัน อาจแบ่งบริจาค 2-3 โรงเรียนเช่นกัน
• คงต้องเปลี่ยนแผนเก็บเงินกันหน่อย แต่คงเริ่มวางแผนปีหน้าแล้วกัน ปีนี้ถือเป็นประสบการณ์ไป ส่วนนึงเพื่อเงินเก็บในอนาคต ส่วนนึงเป็นการวางแผนเรื่องภาษีต่อ
• ยังไม่พร้อมซื้อประกันเท่าไหร่ในช่วง 1-2 ปีนี้ เพราะรายละเอียดตัวประกันแลดูเยอะกว่าภาษีอีก แถมยังไม่ทราบอนาคตตัวเองว่าจะต้องไปประจำที่ไหนแน่ๆ

ปวดหัวกับการคำนวณภาษี จนอยากมีกิ้กเป็นนักบัญชีสักคน

จนกระทั่งมาเดินที่ร้านหนังสือชื่อดังที่นึงในตัวเมืองเชียงใหม่ เห็นเครื่องนับก้าวของยี่ห้อ Omron สวยดีมากๆ มีให้เลือกสีชมพูกะสีฟ้า ถามว่าอยากได้มั้ยก็อยากได้อะ สวยดี ขนาดกระทัดรัด มีฟังก์ชั่นเยอะ แต่พอถามราคาแล้วผมก็ต้องถอยกรูดเพราะราคามันอันนึงตั้ง 1200 แหนะ ถ้าเอามาลองเล่นแต่ต้องเสียเงินตั้งพันสองก็คงไม่ไหวนะ

ทีนี้ก็มีคุณเภสัชกรประจำทวิตเตอร์อย่างคุณ @extradose ก็มาแนะนำว่ามันมีเครื่องนับก้าวอันละ 60 บาทด้วยนะ อยู่ที่ร้าน Daiso พูดตามตรงว่าโคตรน่าสนใจเลย

ขอบคุณ @wan_nam และ @extradose สำหรับเครื่องนับก้าว

มันมีขายที่ Daiso จริงๆ ด้วยแฮะ!!!

จนวันนี้ผมมีโอกาสไป Daiso ก็เลยไปสอยมาอันนึงครับ (แต่ที่เชียงใหม่ขายอันละ 65 บาทนะ)

แกะกล่องมาเล่นดู

ใจจดใจจ่อรีบขับรถถึงห้องเพื่อจะแกะกล่องออกมาดู ข้างในก็มีเครื่องนับก้าวอันนึงครับ เป็นพลาสติกสีใสๆ ลักษณะการประกอบค่อนข้างลวกๆ ไม่เรียบร้อยมากนัก ตัวเครื่องมีหน้าจอและปุ่ม 1 ปุ่ม เขียนว่า Reset ,, ส่วนหลังกล่องก็มีฉลากเป็นภาษาญี่ปุ่นพิมพ์ติดอยู่ (ซึ่งผมอ่านไม่ออก) สุดท้ายแกะกล่องแล้วเดาๆ วิธีการใช้เองละกัน

เริ่มต้นด้วยการดึงพลาสติกสีแดงเพื่อ activated ถ่านและทำให้หน้าจอแสดงตัวเลขออกมา ,, ตื่นเต้นๆๆๆ

แฮ่ๆ เครื่องนับก้าว ,, ไม่มีตัวไหนอ่านออกนอกจาก 99999

แอบส่องผ่านพลาสติกใส หลักการของมันก็ไม่ยาก คือมีแค่ค้อน+จุดหมุน และ สปริง+เซนเซอร์ คือ ทุกครั้งที่เราขยับ ค้อนมันก็จะเหวี่ยงไปตีสปริง ซึ่งถ้ามันแรงพอที่จะส่งแรงดังกล่าวไปหาเซนเซอร์ มันก็จะแปลผลว่าเราเดินไปแล้ว 1 ก้าว โดยขึ้นที่หน้าจอด้านหน้า ,, มีแค่นี้แหละ จบปิ้ง

สรุปประสบการณ์หลังใช้

เล่นได้วันนึง ขอคอมเมนต์พอเป็นพิธีละกัน

• เครื่องไม่มีฟังก์ชันอื่นนอกจากนับก้าว แต่ก็เป็นไปตามราคาของมัน
• เข้าใจง่ายดี เพราะมีปุ่ม reset ตัวเลขแค่อันเดียว ขนาดปุ่มปิดเครื่องยังไม่มี (เครื่องปิดไม่ได้)
• Sensitivity ยังไม่ค่อยดี เท่าที่ลองเดินนับก้าวจริงเทียบกับตัวเลขบนหน้าจอ พบว่าตัวเลขขึ้นน้อยกว่าที่นับจริงราวๆ 10-15% (นับว่าเดินร้อยก้าว มีทั้งขึ้นบันได ผ่านพื้นดิน พื้นคอนกรีต ผ่านสวน ผ่านพรม ,, ตัวเลขขึ้นแค่ 88 เองอะ) ส่วนนึงคิดว่าเกิดจากน้ำหนักที่ก้าวเบาๆ เครื่องจะรับสัมผัสไม่ได้ แนะนำให้เอาเหน็บเอวหรือส่วนของร่างกายที่มันขยับเยอะๆ ถ้าใส่กระเป๋าจะขึ้นไม่เยอะเพราะแรงมันคงจะไม่ค่อยพอให้ค้อนหมุนไปตีสักเท่าไหร่
• เอามาประยุกต์เป็นอุปกรณ์นับของได้ (โดยการเขย่าเอา)

แฮะๆๆๆ วันนี้เดินไป 16 ก้าว (ที่เหลือกลิ้งเอา)

โดยรวมผมว่าเก๋ดีนะ ราคาไม่แพง เหมาะสำหรับลองเอามาเล่นๆ ถ้าชอบก็ไปซื้อเครื่องใหญ่เลยครับ

ในที่สุดก็ได้ไปแล้ว

เหตุเกิดที่ว่า มีพี่เลขาฯ แพทย์ เดินมาชวนไปออกหน่วยบนอ่างขางวันพรุ่งนี้

พูดตามตรงว่าผมก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดอะไรมากหรอกเกี่ยวกับการออกหน่วยครั้งนี้ (แม้ว่าจะสอบถามแล้ว…) ไปกับใครไปทำอะไรไปกี่คนก็ไม่รู้ แค่รู้คร่าวๆ ว่าเค้าต้องการหมอไปช่วยออกหน่วยที่บ้านนอแลที่ติดกับชายแดนพม่าบนดอยอ่างขาง ซึ่งคิดว่าถ้าไม่ได้ไปก็คงไม่ได้ไปละ ซึ่งถือว่าเป็นโชคดีของผมที่พอขยับขยายย้ายเวร+ได้รับอนุญาตพี่ๆ staff ทั้งสองให้ไปได้ (ซึ่งต้องกราบขอบพระคุณมา ณ ที่นี้ -/\-) ก็รีบไปเก็บของและเตรียมตัวดีกว่า

ซึ่งกว่าจะถึงบางอ้อว่าไปที่ไหนยังไงกับใครมีใครไปมั่งไปทำอะไร… ก็อยู่หน้ารถที่จะพาขึ้นแล้ว

เดินทางขึ้นดอยอ่างขางกันครับ

วันนี้หมอกหนาและอากาศเย็นกว่าช่วงก่อนที่มาอีกแฮะ แถมพญาเสือโคร่งก็เริ่มกลายเป็นสีชมพูบ้างแล้ว ,, ซึ่งสรุปแผนที่คร่าวๆ แล้วจะได้ดังนี้ (แต่วันนี้แผนที่ไม่แม่นมากนะครับ เพราะว่าบางช่วงผมไม่ได้ bookmark ไว้เพราะไม่มีสัญญาณมือถือ เลยเดาๆ เอาว่าน่าจะอยู่ตรงนี้แหละ)

View ออกหน่วยบ้านนอแล in a larger map

เติมพลังระหว่างทาง

ระหว่างทางไปบนดอยอ่างขางก็มีแวะกินข้าวซอยยูนนานที่บ้านหลวงครับ ,, ซึ่งแถวนี้หลักๆ เป็นชุมชนมุสลิม/จีนฮ่อ ข้าวซอยของเค้าก็จะแปลกๆ หน่อย ไม่เหมือนกับข้าวซอยที่เรากินประจำ ประมาณก๋วยเตี๋ยวแล้วเติมพริกกับกะทิลงไปมากกว่า ให้บรรยากาศอร่อยแบบแปลกๆ ,, ส่วนเมนูที่ผมว่าแหล่มคือเนื้อตุ๋นครับ ขนาดว่ายังตุ๋นไม่ได้ที่แต่ตักเอามาจิ้มกินกับหมั่นโถวนี่เข้ากันดีมากๆ แก้หนาวได้ดีสุดๆ

แวะพักกินข้าวแป๊บนึง อิอิ

ข้าวซอยยูนนาน ,, อร่อยแบบแปลกๆ แฮะ

แกงเนื้อ ,, เอามากินกับหมั่นโถว อร่อยดีมากๆ (เค้าให้มาชิมแค่นี้)

อิ่มแล้วก็เดินทางกันต่อไปยังจุดหมายของเราครับ

ยิ่งขับลึกยิ่งมีหมอก ,, ดอกพญาเสือโคร่งก็ยิ่งเยอะเรื่อยๆ

ในที่สุด.... ก็ถึงที่หมายสักที

ถึงที่หมาย,, บ้านนอแล

พอมาถึงที่บ้านนอแลก็มีชาวบ้านและอาจารย์/น้องๆ จากวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีเชียงใหม่มารออยู่แล้วส่วนนึง มองไปคร่าวๆ ก็มีชาวบ้านและลูกเด็กเล็กแดงมารอตรวจเยอะเหมือนกัน โดยวันนี้จะแปรสภาพโรงเรียนของเด็กๆ เป็นห้องตรวจและห้องยาชั่วคราว เจ้าหน้าที่และพี่ๆ ทุกคนก็เตรียมสถานที่และจัดเรียงยาต่างๆ ให้พร้อม ,, โอ้ว ตื่นเต้นจัง

ชาวบ้านที่นี่ส่วนมากเป็นชาวปะหล่อง สังเกตง่ายๆ ว่าที่เอวของชาวปะหล่องเค้าจะใส่ห่วงอยู่ บางคนใส่ห่วงไม้ บางคนใส่ห่วงโลหะ บางคนใส่สองสามอัน บางคนใส่เยอะเลย ,, ผมลองถามดูเค้าบอกว่าอยากใส่กี่อันก็ใส่ (ทีแรกนึกว่าจะใส่ตามฐานะทางสังคมซะอีก)

ถึงที่ที่จะมาออกหน่วยแล้ว ,, ชาวบ้านรอเยอะเหมือนกัน

มีทั้งคนแก่, ลูกเด็กเล็กแดงอย่างเพียบ

เตรียมสถานที่และเครื่องเคราต่างๆ ให้พร้อมก่อน

อีกสักพักก็เริ่มเอะใจ เฮ้ย… เราตรวจหมดนี้เลยเหรอ (ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ราวๆ ร้อยกว่าคน) เพราะทั้งทริปมีเราเป็นหมอคนเดียว ที่เหลือก็เป็นน้องๆ พยาบาล อาจารย์พยาบาล น้องเภสัช และเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาล…

“ใช่คะ หมอตรวจหมดเลยคะ” เป็นคำตอบจากพี่ staff พยาบาลท่านนึงที่ทำให้ผมแทบทรุดลงไปนอนกองกับพื้น แต่ก็เอาวะ สู้ๆ แม้เยอะไปหน่อยแต่จะให้หนีลงดอยตอนนี้ก็คงทำไม่ทันแล้ว ตรวจเด็กน้อยก่อนแล้วก็ตรวจผู้ใหญ่

เด็กๆ ส่วนมากไม่มีอะไร อย่างมากก็เป็นหวัด เป็นขี้มูกธรรมดา บางคนปกติดีก็แจกวิตามินกันไป ,, แต่ผู้ใหญ่นี่มีปัญหาค่อนข้างเยอะ ที่เจอเยอะมากๆ เลยคือความดันสูงแล้วขาดการควบคุมที่ดี บางคนคิดว่าเป็นความดินกินยา 1 ครั้งความดันกลับมาปกติก็หายแล้ว ซึ่งเป็นความคิดที่ผิดมหันต์ นอกจากนั้นก็เจอโรคอื่นๆ ประปราย

ภาคแรก :: เด็กน้อยอย่างเพียบเลย เห็นก็จะเป็นลมละ

พี่ๆ เจ้าหน้าที่, พยาบาล และน้องๆ เภสัชทำงานกันหนักมากๆๆ

น้องเด็กๆ น่ารักมาก ,, แต่ละคนมีแต่ขี้มูก ฮาๆๆ

ไหนๆๆๆ อ้าปากแบบลุงหมอหน่อย ,, อ้า~

น้อง Albenism มองเผินๆ นี่เหมือนเด็กฝรั่งเลยอะ

ภาค 2 :: ถึงคิวผู้ใหญ่แล้ว เยอะกว่าเดิมอีก

เห็นมีน้องๆ พยาบาลมาช่วยดูด้วย ,, แต่สุดท้าย ให้หมอตรวจหมด (มีเราคนเดียว)

ตรวจไปเรื่อยๆ ก็เพลินดีนะ (ปลอบใจตัวเอง)

น้องๆ เด็กๆ ชาวเขาน่ารักมากๆ

จ๊ะเอ๋!!! หนูลืมอะไรไปรึเปล่าจ๊ะ

ตรวจเสร็จก็ถ่ายรูปหมู่กันหน่อย อิอิ

ตรวจไปเรื่อยๆ ก็เพลินๆ ดีนะ (แถมช่วงหลังมีพี่พยาบาลมาช่วยคัดกรอง+แบ่งโรคหวัดไปช่วยตรวจด้วย) ตรวจเสร็จเร็วกว่าที่คิดไว้อีก ทีแรกคิดว่าจะตรวจจนมืดแต่นี่ราวๆ สี่โมงกว่าๆ ก็เสร็จแล้ว

ซึ่งนั่นหมายถึงเราจะได้ไปเที่ยวกันแล้วสินะ

ทำงานเสร็จ ก็ขอไปเที่ยวนิดนึง

จากนั้นก็คงบ้านนอแล มาแวะเก็บของที่สถานีอนามัยอ่างขางซึ่งจะเป็นที่พักของเราในคืนนี้ด้วย ,, จากนั้นก็แว้บเข้าไปในสถานีเกษตรอ่างขางซึ่งต้องบอกว่าวันนี้คนเยอะเป็นพิเศษ (วันที่ผมไปมันวันที่ 9/12 ซึ่งถัดไปจะเป็นวันหยุดยาว 10-11-12/12 ) รถตู้และรถส่วนตัวนี่แน่นสถานีเกษตรไปหมด ผู้คนละลานตาเดินถ่ายรูปดอกไม้กันยิ่งกว่าเพียบ…

ไหนๆ ก็ขึ้นมาอ่างขางแล้ว ก็ค้างบนสถานีอนามัยเลยละกัน

มุมสวยๆ ที่อ่างขาง (ในวันที่คนโคตรเยอะ)

ช่วงนี้ดอกไม้บานแล้ว สวยงามอลังการมากๆ (สวนดอกกุหลาบหอมมากๆ)

จนมาถึงสโมสรอ่างขาง ช่วงนี้เค้าจะเปิดเฉพาะบุฟเฟ่ต์หัวละ 300 บาทนะครับ ไม่มีเมนูตามสั่งเหมือนปกติ (แต่วันนี้ก็ไม่ได้กินที่นี่อยู่แล้ว) ,, ผมก็เลยแวะไปร้านของทีระลึกด้านข้าง ซื้อสตรอเบอร์รี่สดเป็นของฝากและดื่มสตรอเบอร์รี่ปั่นให้หายเหนื่อย

ต้องขอบอกว่าสตรอเบอร์รี่ปั่นที่นี่อร่อยระดับเวิร์ดคลาสมากๆ แม้ราคาแก้วละ 30 บาท แต่เค้าให้เนื้อสตรอเบอร์รี่ค่อนข้างเยอะมาก กลิ่นหอมของตัวสตรอเบอร์รี่สดๆ นั้นเด่นแบบสุดๆ รสหวานเด่นนั้นมาจากตัวสตรอเบอร์รี่แถมที่นี่เค้าปรุงรสได้อย่างลงตัว ต่างกับสตรอเบอร์รี่ปั่นจากร้านดังๆ หลายร้านที่มักจะใส่กลิ่นน้ำเชื่อมสตรอเบอร์รี่ลงไป ทำให้ความหอมหวานอันเป็นธรรมชาติของสตรอเบอร์รี่สดนั้นหายไปและกลับกลายเป็นกลิ่นปรุงแต่งขึ้นมาแทน

วันนั้นซัดไป 3 แก้วครับ เติมความสดชื่นจากการทำงานที่ผ่านมาได้ดีมากๆ

สตรอเบอร์รี่ปั่น ,, หนึ่งในเมนูห้ามพลาดเด็ดขาด

สตรอเบอร์รี่แพคใส่กล่องสวย รอนักท่องเที่ยวมาซื้อ

เปิดกล่องออกมา!! แฮ่ๆๆๆ น่ากินอะเธอ

สตรอเบอร์รี่สีแดง ,, น่ากินมากๆๆ

ลูกโตในระดับนึง แต่หอมและหวานฉ่ำดีมกาๆ

จากนั้นช่วงกลางคืนก็มาเดินทัวร์ตลาดข้างหน้า พ่นควันจากปากสะท้านหนาวกันหน่อครับ ,, เดินจิบน้ำขิงผสมน้ำผึ้งอุ่นๆ โรตีร้อนๆ ซาละเปาทอดกรอบ มันปิ้งร้อนๆ และปิดท้ายด้วยหมูกระทะแกล้มกับผัก hydrophonics ที่สอยมาจากโครงการหลวงเมื่อกี้ ,, อ่า มีความสุขมากๆๆๆ

ออกมาเดินตลาดหน้าสถานีเกษตรอ่างขาง

หนาวๆ แบบนี้ ขอโรตีนิดนึง ,, ฟินมากๆ โดยเฉพาะโรตีชีส

อิ่มแล้วก็นอนดีกว่าครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกัน

รุ่งเช้าที่เร่งรีบและฝูงชน

วางแผนกับพี่หัวหน้าสอ.ว่าเช้านี้จะพาขับรถขึ้นไปชมตรงจุดชมวิวขอบด้ง (จริงๆ ก็เป็นทางผ่านไปบ้านนอแลนั่นแหละ) พี่เค้าบอกว่าตอนเช้าพระอาทิตย์ขึ้นจะสวยมากๆ เลย จนมีคนลงทุนไปตั้งเต๊นท์นอนแถวนั้นเลยทีเดียว แถมเดี๋ยวนี้มีแบบร้านขายโจ๊กขายน้ำเต้าหู้แถวนั้นด้วย ,, จินตนาการถึงแบบนั่งจิบน้ำเต้าหู้ชมทะเลหมอกและพระอาทิตย์ขึ้น โรแมนติกสุดๆ

แต่ในความเป็นจริง เช้านั้นต้องรีบตื่นมาด้วยความเร่งรีบเพราะว่าคณะของเราตื่นสายกัน กว่าล้อจะหมุนก็เริ่มเห็นแสงแรกของวันแล้ว พี่หัวหน้าสอ.เลยอุตส่าห์เหยียบพาไปส่งที่จุดชมวิว ปรากฏว่าเจอคนเยอะมากๆ ทั้งนักท่องเที่ยวที่แห่มาดูพระอาทิตย์เหมือนกับไม่เคยเห็นพระอาทิตย์ขึ้นมาก่อนและชาวเขาที่มาขายของจนนึกว่าเป็นตลาดไปแล้ว ,, ส่วนพระอาทิตย์นั่นเหรอครับ…. หมอกบังจนมองไม่เห็นอะไรเลย

ขับรถขึ้นไปดูพระอาทิตย์ที่จุดชมวิวขอบด้ง

คนแบบว่าเยอะมาก ,, จากจุดชมวิวกลายเป็นตลาดเลย

กะจะรอให้พระอาทิตย์งอกสักหน่อย แต่พอดีว่าต้องรีบไปราวน์เช้า+อยู่เวรเช้าต่อ เลยต้องรีบลงดอยไป ส่วนความฝันที่จะได้กินข้าวต้มกับน้ำเต้าหู้ดูพระอาทิตย์อะไรนั่นก็แห้วไป โฮๆๆๆ

เช้าๆ วันนี้หมอกเยอะมากๆ แต่ก็มีรถตู้ขึ้นมาไม่ขาดสาย

ทางโค้ง, หมอก และเลี้ยวหักศอก ,, ขับรถด้วยความระมัดระวัง

ไว้มีโอกาสดีๆ ค่อยมาเที่ยวใหม่ละกัน

สุดท้ายก็ต้องขอบคุณทางโรงพยาบาลฝาง (โดยเฉพาะพี่ staff ทั้งสองคนที่อนุญาติให้ผมมา ขอกราบงามๆ ประสานบริเวณยอดอกอีกทีครับ), วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีเชียงใหม่, รพ.สต.อ่างขาง รวมทั้ง staff ทุกท่านและหน่วยงานทุกหน่วยงานที่ไม่ได้กล่าวชื่อมาในที่นี่ ที่ทำให้งานประสบความสำเร็จอย่างดียิ่งและสนุกสนานอย่างมากมายครับ