เอาเป็นว่า วันที่ 7 มิถุนาก็เลยขอไปเยี่ยมชมหน่อยก็แล้วกัน (มีหน้าเฟสด้วยนะ)

มายังไง

เป็นปัญหาโลกแตกที่จะอธิบายให้ใครเข้าใจว่ามา Promenada ยังไง ซึ่งมีคนถามมาเยอะมากจนนึกว่าตัวเองเป็นแผนที่กรมทางหลวงแห่งจังหวัดเชียงใหม่ไปแล้ว เอาเป็นว่าผมไกด์ให้สองทางละกันครับ

• ถ้ามาจากเซนทรัลแอร์พอร์ท ให้มาทางถนนมหิดล (ถนนอ้อมเมือง) ตรงมาเรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ เลย เจอสะพานอะไรข้ามหมด จะกระทั่งข้ามสะพานที่เป็นถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ จะมีป้ายลำปาง (ชิดซ้าย) กะป้ายสันกำแพง (ชิดขวา) ,, ให้เราเลือกชิดขวาไปสันกำแพง ซึ่งพอลงสะพานเสร็จก็เตรียมชิดซ้ายเบี่ยงเข้าเลนนอกเลย
• ถ้ามาจากนิมมาน ให้มาทางซุปเปอร์ไฮเวย์ ตรงมาเรื่อยๆ เลย เจออุโมงให้ลอด เจอสะพานให้ข้าม จะกระทั่งถึงทางลอดแยกหนองป่าครั่ง (สังเกตว่ามีแมคโครทางซ้ายก่อนถึงแยก) ให้เตรียมชิดซ้ายไปตามป้ายที่บอกให้ไปสนามบิน จากนั้นพอโผล่จากสะพานก็เบี่ยงออกซ้ายออกเลนนอก ผ่านศูนย์ฮอนด้า ผ่านโรงเรียนไทยวิจิตรศิลป์ ผ่านปั้มปตท. จากนั้นก็เลี้ยวช่องซ้ายสุดที่แยกใหญ่ๆ (ไปทางสันกำแพง) แล้วเลาะตามทางเรื่อยๆ เดี๋ยวถึงเอง

ให้กูเกิ้ลแมปช่วยละกันเน่อ

ดู Promenada – Resort Mall ในแผนที่ขนาดใหญ่กว่า

แรกพบสบตากับ Promenada

ขับรถมาปุ๊บ อย่างแรกที่เจอคือรถติดครับ ฮาๆๆ ไม่แปลก ห้างเปิดวันแรกก็คงมีคนแห่กันมา ,, ปัญหาต่อมาคือ หาทางเข้าไม่เจอ ทางเข้าที่ควรเข้า (และจะนำเราไปยังที่จอดรถใต้อาคาร) เค้าก็กั้นไว้ไม่ให้เข้า ทำให้เราต้องเข้าอีทางด้านข้างซึ่งเป็นดินลูกรังผสมขี้โคลน แล้วจอดรถข้างทางแทบจะลงในป่าโข่แบบเสียวติดหล่มและถูกชนได้ง่ายๆ

ทางเข้าแบบทุลักทุเลโคตรๆ

จอดแบบเสียวๆ

จอดรถเสร็จก็เดินสำรวจครับ

สำรวจภายนอกและภายใน

บ่องตรงว่าเท่าที่สำรวจพูดได้เลยว่ายังทำไม่เสร็จอะ ข้างนอกยังมีก่ออิฐฉาบปูนกันอยู่เลย รถไถรถแบคโฮก็ยังทำงานกันอยู่ หญ้าก็ยังปูไม่เสร็จ ต้นไม้ก็ยังลงไม่เรียบร้อย อ่างน้ำนี่เรียกว่ายังขุดกันอยู่เลย โครงหล่งโครงเหล็กก็ยังกองอยู่เพียบ จนท.ก็ยังปีนนั่งร้านทำงานให้ขวักไขว่ ที่จอดรถใต้อาคารก็ยังมีเศษวัสดุก่อสร้างกองอยู่ไม่น้อยเลย เสียวเหยียบใส่ตะปูเหมือนกัน

เท่าที่มองเห็นก็เสร็จไปแค่อาคารเดียวเอง ทีแรกคิดอยู่ว่าเข้าดีไม่เข้าดี เพราะกลัวตึกถล่มเหมือนกัน ฮาๆๆๆ แต่ว่าก็เข้าไปนะครับ

ต้นไม้ยังลงไม่เสร็จน่อ

ใกล้ชิดกับงานก่อสร้างมากๆ เบยส์

อาคารฝั่งนี้ยังไม่เสร็จ

เดินข้ามไปมานี่ก็เสียวเหมือนกันนะ

ข้างในอาคารเป็นตึกสองชั้น เปิดแอร์เย็นฉ่ำ ผิดกะที่ผมคาดไว้หน่อยว่าอารมณ์จะเป็นแบบ Open air และเดินชิลๆ ท่ามกลางแมกไม้นานาพรรณและธรรมชาติที่แสนสดชื่น ,, แต่ไม่เป็นไร เชียงใหม่ตอนนี้ร้อนมาก เปิดแอร์แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แฮ่ๆๆๆ

โดยรวมที่นี่ก็ยังไม่มีอะไร ร้านส่วนมากก็ยังไม่เสร็จดี พนักงานก็ยังเชื่อมเหล็กก่อปูนต่อไฟยกต้นไม้กันขวักไขว่ในอาคารจนเรารู้สึกใกล้ชิดและเหมือนจะมีส่วนร่วมกับการก่อสร้างเลย ,, แต่เท่าที่เห็นป้ายนี่ดูท่าจะเริ่มพร้อมเปิดกันประมาณกรกฎานี่แหละ แต่ร้านข้างในดูน่าสนใจนะ มีร้านอาหารญี่ปุ่นเก๋ๆ หลายร้านเลย มีเทปปันยากิด้วย เอิ้กๆๆๆ วันนี้ดูป้ายไปก่อน ส่วน Food Center ของตัวห้างก็เปิดบางร้าน น่าสนใจดีเหมือนกัน (แต่วันนี้ไม่ได้ชิม)

เดินไปเดินมาก็มีร้านใหญ่ๆ ที่พร้อมเปิดแค่ 2 ร้านคือ Sport World และ Uniqlo ครับ (กะโรงหนัง SF ก็เหมือนจะเสร็จแล้ว แต่ไม่ได้เข้าไปดูอะนะ)

เกือบไปช่วยพี่ๆ เค้ายกต้นไม้ละ อิอิ

ร้านรวงภายในก็ยังไม่เปิดนะ เริ่มเปิดบ้างคงเป็นเดือนหน้า

แวะ Uniqlo หน่อย อิอิ

ร้าน Uniqlo เป็นแบรนด์เสื้อผ้าญี่ปุ่น ออกแนวเรียบๆ คหสต.ผมว่าพวกเสื้อกันหนาวเค้าดีมากๆ เลย ราคาตอนลดไม่แพงมากเมื่อเทียบกับคุณภาพ แต่เสื้อผ้าอื่นๆ ก็โอเคนะ ,, จริงๆ ที่กทม.ก็มีหลายสาขานะ ส่วน Uniqlo ของที่นี่เป็นร้านที่อยู่ชั้นล่าง ใหญ่พอตัวเลย แต่ผมว่าที่นี่ยังดูวุ่นวายอยู่นิดหน่อย พนักงานยังคงคอนเซปเดิมเหมือนที่กทม. คือตะโกนขายของอย่างสุภาพและเข้ามาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบตลอดเวลา ส่วนที่ดูแปลกตาคือคนเชียงใหม่มาเยี่ยมชมและเลือกซื้อสินค้าเยอะมากๆ เยอะจนผมคิดว่าเค้าแจกเสื้อฟรีรึเปล่า ราคาตอนไม่ลดนี่ก็แพงอยู่นา อิอิ

จริงๆ ผมไม่ค่อยชอบงานอะไรที่อุดมไปด้วยฝูงชนแออัดยัดเยียดเช่นนี้ แต่ว่าการซื้อ Uniqlo ตามหลัก (ของผม) ควรมาตั้งแต่มีโปรโมชั่นวันแรกๆ เพราะว่าจะมีลายและไซส์เสื้อครบ ผมก็เลยจัดไปหลายพันเหมือนกัน

Uniqlo คนเยอะมากๆๆๆๆ

นอกจากนั้นยังมีโดมกะญาญ่ามาด้วย จริงๆ ผมก็ไม่ได้บ้าดาราอะไรหรอกนะ เค้าเดินตามผมมาเอง แบบว่า ทีแรกผมจัดของ+จะนับของ พี่โดมกะญาญ่าก็เดินมาจากด้านหลังไปถ่ายรูปกะผู้บริหารของ Promenada ผมก็กลายเป็นอยู่แถวหน้าสุด ก็เลยถ่ายรูปนิดหน่อยแล้วก็เดินชิ่งออกมาไปอยู่หลังเวทีเพื่อนับของต่อ อีกสักพักพี่โดมกะญาญ่าก็เดินมาหลังเวที โอยยยยยย แถวหน้าสุดๆ ใกล้ชิดสุดๆ จนกุกลัวอิแฟนคลับทั้งหลายจะมากระทืบตู เลยถ่ายรูปพี่โดมสองสามรูปแล้วเผ่นดีกว่า อึดอัดๆๆ

พี่โดมกะญาญ่า (ผมไม่ได้บ้าดารานะ)

แฟนคลับทั้งคู่เยอะมากๆ

ซื้อแค่นี้แหละ กลับละ วันหลังถ้าเสร็จดีๆ ค่อยมาใหม่นะ

สรุปหน่อยเนาะ

แอบผิดหวังกับการเปิดตัวนิดหน่อยๆ เพราะจริงๆ ถ้าห้างไม่เสร็จไม่ต้องรีบเปิดขนาดนี้ก็ได้นะ เราอดทนรถติดกับเซนทรัลแอร์พอร์ทไปก่อนก็ได้ ฮาๆๆ เพราะลูกค้าอย่างเราก็คงไปเกะกะพี่ๆ คนงานเค้าทำงานไม่ใช่น้อย แถมก็งานบางอย่างของเค้าก็อาจเกิดอุบัติเหตุกับเราได้ด้วย เอิ้กๆ

พวกร้านรวงต่างๆ ที่น่าสนใจหลายๆ ร้านก็ยังไม่เปิดเลย ผมว่าเปิดห้างตอนนี้เหมือนกับเปิดแค่ Uniqlo เลยอะ

รอให้สร้างเสร็จสมบูรณ์ไวๆ เน่อ

แต่ถ้าเสร็จสมบูรณ์ เริ่มมีร้านเยอะๆ ต้นไม้โตเยอะๆ ก็คงเป็นอีกที่ที่น่าเดินมากๆ ละครับ

หลังจากปรึกษากับเพื่อนๆ แก๊งส์กินของผมแล้ว บวกกับเป็นวันเกิดของสาวสวยในทีม เลยจัดกันไปหาร้านอาหารไทยดีๆ งบไม่อั้น ,, ว่าแล้วก็ปิ้งไอเดียที่ร้านอาหารไทยสุดหรูนี้ขึ้นมาครับ

นั่นคือที่ Le Grand Lanna (อ่านว่า เลอ กรอง ลานนา) ที่โรงแรมดาราเทวีนั่นเอง

มาถึงหน้าส่วนของแกรนด์ลานนาแล้วครับ

View ชิมอาหารไทยที่ Le Grand Lanna, Dara Dhevi in a larger map

บรรยากาศข้างใน

ได้เวลานัดตอนเที่ยงเราก็หลั่นล้ากันมาที่นี่ครับ ขณะขับรถนี่ก็ทำใจเรื่องราคาไว้ส่วนนึงแล้ว แต่พอมาถึงโรงแรมและหันหน้าไปทางซ้ายเท่านั้นแหละครับ โหยยย แค่ป้ายแม่งก็โคตรอลังการละ พญานาคตัวสองเมตรกว่าเกาะชื่อป้ายอยู่ หมดตูดแน่ๆๆๆ

แม้จะมองเข้าไปจากข้างนอกดูแล้วคนไม่เยอะ แต่ว่าส่วนของห้องแอร์ที่เราเล็งไว้ตั้งแต่แรกก็เต็มแล้ว (หมายความว่ามีคนจองไว้นะ) เราเลยได้โต๊ะ indoor บริเวณข้างนอกที่เป็นพัดลม (แอบร้อนนิดนึง) ,, นอกจากนั้นที่ร้านยังมีโต๊ะส่วน outdoor ด้วยนะ แต่ผมว่าหน้าร้อนสลับฝนแบบนี้คงไม่เหมาะกับการกิน outdoor เท่าไหร่

ผมเห็นมีฝรั่งนั่งโต๊ะข้างนอกนี่จุดบุหรี่สูบได้ด้วยนะ เหอๆ

มีทั้งส่วน Outdoor, indoor และห้องแอร์ครับ เลือกเอาได้

ถ้าฝนไม่ตก ข้างนอกนี่บรรยากาศดีมากๆ

บรรยากาศของโต๊ะด้านในของที่นี่ดีมากๆๆๆ

สนในแนะนำให้โทรมาจองก่อนที่เบอร์ 053 888 888 ต่อ 8566 ครับ

สั่งอาหารกันเถอะ

จริงๆ อยากข้ามหัวข้อนี้ไปเลย เพราะว่าผมมัวแต่ถ่ายรูป จนกลับมาที่โต๊ะอีกที เค้าสั่งอาหารไปกันหมดแล้ว (แต่ก็ช่วงมันเหอะ เพื่อนๆ ในทีมนี่สั่งอาหารเก่ง เชื่อมือได้)

แต่อย่างน้อยผมก็มีโอกาสยึดเมนูมานั่งเปิดราคาดูเล่นๆ เห็นแล้วก็ร้องเหยดดดดดดด แพงแสรดดดดดดด อ่าห์~~

สั่งอาหารกันเถอะครับ ,, ขอบคุณที่ชี้ชวนมา อิอิ

ราคาอาหารแบบว่า… เอิ่ม… คือ… สูงนิดนึง

เอาเป็นว่า รอชิมครับ

อาหารค่อยๆ ทยอยมา

เริ่มมาผมก็งงเลยครับ อยู่ดีๆ พนักงานก็มาเก็บจาน เฮ้ยๆๆ เพิ่งสั่ง ยังไม่ได้กินเบยส์…

พนักงานก็หันมาตอบเบาส์ๆ ว่าจานที่วางทีแรกเป็นจานเล็ก เอามากินกับพวก Appetizer ซึ่งโต๊ะเราไม่ได้สั่ง โฮๆๆๆๆๆๆ อยากบอกว่าผมมันป่าเถื่อน ธรรมเนียมแบบนี้ผมไม่รู้จักหรอก ที่บ้านผมยังกินช้อนกับจานสังกะสีอยู่เลย จานอะไรแบบไหนผมก็กินได้หมดแหละ

อีกไม่นาน จานแรกก็มาเสิร์ฟครับ เป็นช่อม่วงจำนวนหกชิ้นพอดีกับจำนวนคน ,, ผมว่าจานนี้มองทีแรกคล้ายๆ ตะโก้ แต่พอชิมแล้วอารมณ์คล้ายๆ ข้าวเกรียบปากหม้อแบบเกรดดีๆ อะ แต่แป้งเค้าจะหนาและหนึบกว่าพวกข้าวเกรียบปากหม้อทั่วๆ ไป ใส้ที่ผัดใส่ข้างในรสจะไม่จัดมาก กลิ่นก็ไม่แรงเท่า แต่ละมุนกว่า คือแบบว่าผมกินแล้วเหมือนกับว่ากำลังสวมใส่ผ้าไหมอยู่ เนียนและมันละมุน ดูเหนือชั้นและไฮโซ

จานแรกเป็นช่อม่วงครับ ,, สวยมากๆ เลย

สองจานต่อมาเป็นของทอดครับ

เริ่มที่ปอเปี๊ยะปูครับ จานนี้ผมชอบมากๆ แอบขโมยกินเกินโควตาด้วยอันนึง อิอิ ข้างนอกมองดูเหมือนปอเปี๊ยะธรรมดาๆ ดุ้นไม่ใหญ่มาก แต่ข้างในนี่ปูเยอะดีนะ พวกผักหญ้าก็ไม่เยอะเกินไป แถมที่นี่เค้าเติมผงกะหรี่ลงไปหน่อยๆ ด้วย ให้พอได้กลิ่นหอมลงตัว เหมือนได้อารมณ์กินปูผัดผงกะหรี่ไปด้วย เก๋ดีเหมือนกัน

อีกจานเป็นกุ้งดอยอะไรซักอย่างนี่แหละ (จำชื่อไม่ได้จริงๆ) กุ้งสดดีเอามาพันกับแป้งปอเปี๊ยะแล้วเอาเส้นบะหนี่มามัดผูกโบว์อีกที เก๋ๆๆ ดูสวยดี แต่ผมชิมดูแล้วเฉยๆ นะ ไม่ค่อยมีมิติเท่าไหร่ เดารสได้ไม่ยาก แถมรสสัมผัสก็ต่างกันเกินไป คือกุ้งก็สดนุ่ม แต่แป้งก็กรอบแข็งไปหน่อย ขาดอะไรมาเชื่อมสองอันนี้ ถ้าเทียบในบรรดาพี่น้องกุ้งทอดแล้วเทมปุระอร่อยกว่า

ต่อมาเป็นปอเปี๊ยะปูครับ ,, ข้างในใส่ผงกะหรี่หน่อยๆ อร่อยมากๆ

กุ้งพันแป้งปอเปี๊ยะแล้วทอด ,, อร่อยดีนะ

ต่อมาเป็นปลาเทราต์ราดซอสอะไรซักอย่าง (จำชื่อไม่ได้อีกเช่นกัน) ปลาหั่นมาเป็นชิ้นแล้วชุบแป้งทอด เสร็จแล้วก็ราดด้วยซอสสูตรของทางร้าน ,, อันนี้หลายคนในทีมที่เคยมากินบอกว่าปลาจานนี้เด็ดมาก แต่เท่าที่ผมชิมดูมันก็อร่อยดีนะ อารมณ์คล้ายๆ ปลาราดพริกแบบกลมกล่อมๆ ละมุนๆ หน่อย ไม่ได้ฮาร์ดคอร์แบบที่บ้านผมทำ คหสต.ผมว่าจานนี้เฉยๆ นะ (แต่เพื่อนๆ ก็บอกว่าครั้งนี้ดรอปลงไปกว่าครั้งก่อนจริงๆ )

ปลาเทราท์ราดซอสเปรี้ยวหวาน ,, อร่อยดีนะๆ

อ่าห์… ชิ้นปลาขนาดพอดีคำ

ต่อมาเป็นสลัดรวมสี่อย่าง อันได้แก่ ยำส้มโอ, ยำถั่วพลู, ยำมะม่วง และตำไทย ใส่มาอย่างละกระทง เพื่อนๆ บางคนบอกว่าไม่ค่อยโดน บางคนก็ว่าอร่อยดี อันนี้ผมว่าก็กลางๆ ตามมาตรฐานอาหารไทยนะ (ผมชอบยำถั่วพลูกับยำส้มโอนะ)

ส่วนต้มข่าไก่นี่ผมว่าเฉยๆ นะ มันคงออกแบบมาสำหรับฝรั่งมากกว่าคนไทยอะ กลิ่นเครื่องเทศค่อนข้างจาง รสชาติไม่เผ็ดเกินไป แถมกะทินี่หอมมันเข้มข้นมากๆ ตักไปก็เจอแต่เนื้อไก่ล้วนๆ สวนทางกับต้มข่าไปที่บ้าน กะทิโคตรจาง กลิ่นเครื่องเทศอย่างแรง ตักไปทางไหนก็เจอแต่ตะไคร้ ไก่นี่เป็นเศษไก่ติดกระดูก… โถ เข้าใจเลยว่าที่ผ่านมานี่ผมกินต้มข่าตะไคร้ซี่โครงไก่นี่เอง

แต่ผมประทับใจต้มข่าตะไคร้มากกว่าแฮะ

สลัดรวมสี่อย่างของที่นี่ ,, ยำส้มโอ, ยำมะม่วง, ส้มตำไทย และยำถั่วพลู

ต้มข่าไก่ ,, อันนี้เน้นมันไปหน่อย ไม่ฟินมาก

จานต่อมาผมขอตั้งชื่อว่าแกงเผ็ดกุ้งสดสับปะรดหวาน (เพราะจำชื่อเป๊ะๆ ไม่ได้อีกเช่นกัน) อันนี้ก็อร่อยนะ กุ้งสดๆ ตัวโตๆ ในแกงกะทิโคตรเข้มข้น กลิ่นเครื่องเทศและรสเผ็ดไม่แรงเกินไป ลงตัวกับรสชาติเปรี้ยวอมหวานของสับปะรดชิ้นพอดีคำที่ใส่ลงไป ,, ทีเด็ดของจานนี้เป็นความครบรสแบบลงตัวจริงๆ

แกงเผ็ดกุ้งสับปะรด ,, อันนี้ก็ไม่เลวนะ

แต่จานที่โคตรเด็ดที่สุดในวันนี้ก็ยกให้หลนปูนิ่มครับ

คือเป็นการหลนที่ผมว่าอร่อยมากๆ กะทิถึง เนื้อปูถึง เคี่ยวกันจนกลมกล่มลงตัว ได้รสชาติหอม+มัน+อร่อยมากๆ แถมข้างบนมีปูนิ่มหนึ่งตัวโปะไว้ด้วย ตักหลนแต่ละคำนี่เนื้อปูแบบว่าล้นทะลักโคตรๆ เอามากินกับผักกับนี่โคตรฟินสุดๆ ,, ข้อเสียอย่างเดียวในจานนี้คือได้น้อยไป (ยกเว้นผักเครื่องเคียง) มันอร่อยจนทุกคนแย่งกันกินและหมดไปอย่างรวดเร็ว เอิ้กๆๆๆๆ

แต่ที่ฟินสุดในงานคงเป็นหลยปูนิ่ม ,, สุดยอดๆ ปูเป็นปู แถมหลนได้อร่อยเว่อ

อิ่มครับ… วันนี้งดของหวานของทางร้านนะครับ จขบ. กำลังลดความอ้วน (แต่ที่จริงคือกลัวแพง ไม่กล้าสั่ง อิอิ)

ที่มากินวันนี้

สรุปง่ายๆ เลยว่าเป็นร้านอาหารไทยที่อร่อยเลยนะ แต่แพงหูฉีกเลยเช่นกัน

อย่างหลนปูนิ่ม 230 บาท, ต้มข่าไก่ 300 บาท, ปลาเทราต์ราดซอส 680 บาท, ปอเปี๊ยะปู 230 บาท, ข้าวหอมมะลิ จานละ 50 บาท ,, สรุปว่าวันนี้ที่สั่งไป (รวม Vat 7% กับ Service charge 10%) นี่ราคาทั้งสิ้น 4,4xx บาทครับ ถ้าเฉลี่ยต่อคนนี่ประมาณหกร้อยกว่าบาท ยอมรับว่าเป็นราคาที่โหดสัสๆ ของอาหารไทยที่ผมเคยกินมา แต่ถ้าคิดดีๆ ถ้าเราจะหาที่กินเฉลี่ยมื้อละห้าร้อย บรรยากาศดีๆ คุณภาพอาหารดีๆ ระหว่างบุฟเฟต์กับที่นี่ ผมขอเลือกที่นี่ดีกว่าครับ

ลองมาชิมกันได้นะครับ อิอิ ,, ระวังกระเป๋าฉีกหน่อยละกัน

ที่จริงอยากถ่ายรูปเยอะกว่านี้นะครับ แต่ว่ากินตามเพื่อนๆ ไม่ทัน เลยได้แค่นี้แหละ

จบง่ายๆ แบบนี้แหละ

วิวพระราชวังมัณฑะเลย์จากมุมไกลผ่านดูน้ำ ,, สวยมากๆ ต้องไปสัมผัสให้ได้

ลุยต่อเลยครับ

เสียงอื้ออึงยามใกล้รุ่งสาง

หลังจากที่นั่งผลอยหลับในรถทัวร์มาประมาณหกชั่วโมง ประมาณตีห้านิดๆ ผมก็สะดุ้งตื่นอีกครั้งจากแสงไฟที่เปิดหลังรถจอดและเสียงผู้คนจอแจจากภายนอก จินตนาการว่าออกไปนี่ต้องเจอภาพราชธานีที่สวยงาม คนยิ้มต้อนรับ มีรถไปส่งที่พัก ได้งีบเบาๆ อีกซักดอก แล้วก็ออกไปชมเมืองแบบชิลๆ กลับมาตกดึกก็มาเคาน์ดาวที่ลานกิจกรรม อ่า…..

แค่เดินลงรถมา ทุกอย่างในฝันก็ล่มสลายไปหมดละครับ

ผมลงมายังลานอะไรซักอย่าง (คาดว่าน่าจะเป็นสถานีรถทัวร์) พื้นแฉะๆ มืดๆ มีคนเข้ามารุมล้อม พูดคุยกับผมด้วยภาษาที่ฟังไม่รู้เรือง บางทีกำลังคิดว่าเราลงที่ตลาด หรือพวกนั้นจะลากเราไปบูชายัญหรือเปล่า ว้ากกกกกๆๆ… พวกเราฝ่าฝูงชนเหล่านั้นเพื่อไปคว้าสัมภาระที่กองเรียงกันไว้ข้างนอก กว่าที่ทุกคนจะพร้อมและรวมตัวกันได้นี่ใช้เวลาไม่น้อยเลย จากนั้นเราจึงพยายามเดินหาแท๊กซี่ที่จะไปส่งเราที่โรงแรม ซึ่งสุดท้ายลงตัวกับการเหมารถสองแถวราคา 15,000 จ้าด

ในที่สุด… รถทัวร์ก็จอดแล้ว ว่าแต่ มันที่ไหนวะเนี่ยยยยยย

ได้สองแถวพาเราไปโรงแรมแล้ว นั่งอัดๆ กันหน่อยน่อ…

ขณะที่รถกำลังจะออกก็มีคนพม่ากระโดดขึ้นรถมาอีก 1 คนแบบไม่ได้รับเชิญ เราเข้าใจว่าน่าจะเป็นเพื่อนหรือญาติกับโชเฟอร์สองแถวที่ติดรถจะเข้าไปทำงานในเมือง ทีแรกก็ไม่ค่อยพอใจหรอกว่ามึงเป็นใคร ขึ้นมาได้ไง… แต่เอาเถอะ ขึ้นมาแล้วก็ขึ้นมา ไปด้วยกันก็ได้วะ

ระหว่างนั่งรถเราก็เริ่มเปิดฉากชวนเค้าคุย ทีแรกก็ถามว่าเป็นไงบ้างมัณฑะเลย์ดีมั้ยนั่นนี่ ไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบ ถามที่เที่ยวในเืมืองว่าจะไปที่ไหนดี คุยไปคุยมา เอ้ย!! เค้าเป็นไกด์ด้วยอะ ทีนี้มันก็เหมือนเข้าทางกันและกันนะ เราก็อยากหาคนพาเที่ยว เพราะที่นี่รายละเอียดค่อนข้างเยอะมาก แถมเวลาเราค่อนข้างจำกัด ถ้ากระชับเวลาตรวงจุดนี้ก็น่าจะดี ,, สุดท้าย ตกลงราคาค่ารถสองแถว 1 คันทั้งวันกับคนขับ 1 คน และพี่ไกด์อีก 1 คน ในเวลาตั้งแต่ 8.00-20.00 น. ที่ 150,000 จ้าด (พอหารเป็นเงินไทยนี่ตกประมาณ 4,500 บาทก็รู้สึกว่าเริ่มแพงขึ้นมาเหมือนกัน)

ออ!! ลืมบอกไป ไกด์เราชื่อคุณเหมี่ยวครับ (คล้ายๆ แมวเลยเนอะ)

ก่อนที่จะถึงเวลานัดเจอกัน เราก็มีเวลาเก็บของ+เตรียมตัวนิดหน่อย+กินข้าวเช้าแบบบุฟเฟต์ข้าวแกงตักราด ซึ่งทั้งหมดเกิดขึ้นที่โรงแรมที่เราจะพักคืนนี้ คือที่ Unity Hotel ครับ ,, ส่วนตัวผมประทับใจบุฟเฟต์โรงแรมมาก ราคาไม่แพงแต่อร่อยเลยแหละ มีให้เลือกทั้งอาหารเช้าแบบฝรั่งและอาหารกับข้าวตักราดทั่วๆ ไป (คือเช้าวันแรกไม่ได้มีข้าวเช้าให้ ต้องจ่ายเองคนละ 1,500 จ้าด หรือประมาณ 45 บาทเอง)

ถึงแล้วครับ Unity Hotel ,, ที่พักเป้าหมายเราของมัณฑะเลย์

สภาพห้องทั่วๆ ไป ค่อนข้างเก่า+อับไปหน่อย แต่ก็โอนะ

จัดบุฟเฟ่ต์อาหารเช้าของที่นี่ไปคนละชุด เติมพลังสำหรับการเดินทางวันนี้

ระหว่างกินข้าวก็ขอบ่นๆ อะไรเพื่อให้เข้าใจพม่ามากขึ้นหน่อย

ขอเล่าต่อจากตอนที่เล่าที่ทะเลสาบอินเลในมุมมองพม่าบ้าง (ถ้าจำได้ให้เอาของไทยมาเทียบประวัติศาสตร์กัน จะสนุกมากๆ เลย)

หลังยุคพระเจ้าตะเบงชเวตี้และบุเรงนองแล้ว ความยิ่งใหญ่ของพม่าก็แทบจะหมดสิ้นและกลายเป็นความเสื่อมถอยแทน ในยุคของพระเจ้านันทบุเรงนั้นสู้พระนเศวรมหาราชของพี่ไทยไม่ได้ พม่าจึงโดนเราตีคืนและโดนเรายึดเอาดินแดนกลับมาได้ นอกจากนั้นพม่ายังต้องประสบปัญหาชาวมอญมาตีเอาเมืองคืน ซึ่งมอญเนี่ยแข็งแกร่งขึ้นมาได้เพราะอาวุธของฝรั่งเศสมาช่วย เมืองหลวงที่อยู่ตอนใต้อย่างหงสาวดีก็โดนมอญยึด ทำให้ต้องย้ายขึ้นเหนือไปติดที่ราบลุ่มแม่น้ำอิรวดีอย่างเมืองอังวะแทน แต่ในที่สุดมอญก็ไล่ตีขึ้นมาและเมืองอังวะก็แตกจนได้ ,, ถือเป็นการล่มสลายของอาณาจักรตองอู

อีกประมาณราวๆ หนึ่งปีถัดมา พม่าก็ทวงคืนความยิ่งใหญ่อีกครั้งในยุคอลองพญา นำทีมโดยพระเจ้าอลองพญาซึ่งนับเป็นรัชกาลที่ 1 ของอาณาจักรนี้ (ถ้าเทียบกับไทยคือพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ซึ่งหลังพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศนี้ กษัตริย์ไทยมาแย่งชิงบัลลังก์กันระหว่างพระเจ้าอุทุมพรและพระเจ้าเอกทัศน์) ซึ่งทัพของพระเจ้าอลองพญานี้แข็งแกร่งมาก ไล่ตีเอาตั้งแต่อังวะคืนมา หงสาคืนมา ตีเชียงใหม่ ไล่ๆๆๆ มาจนถึงล้อมกรุงศรีอยุธยาในช่วงพระเจ้าเอกทัศน์ แต่ดันเป็นเคราะห์ดีของเราที่ปืนใหญ่ของฝั่งพม่าดันแตก แถมแตกใส่พระเจ้าอลองพญาบาดเจ็บสาหัสด้วย สุดท้ายพม่าจึงต้องถอยทัพจากกรุงศรีอยุธยาไป (และพระองค์ก็เสียชีวิตในเวลาต่อมา)

แม้เรารอดในตัวพ่อมาได้ แต่อีกไม่นานเราก็ต้องเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองให้กับตัวลูกจนได้ สมัยพระเจ้ามังระ (นับเป็นรัชกาลที่ 3 ของอาณาจักรอลองพญา ซึ่งเป็นลูกคนรองของพระเจ้าอลองพญาอีกที) คราวนี้แกวางทัพเป็น 2 ทางเพื่อมาล้อมกรุงศรีอยุธยา คือทางเหนือโดยแม่ทัพเนเบียวสีหบดี (พม่ายกทัพมาฝั่งนี้ได้เกิดตำนานหมู่บ้านบางระจันขึ้น) และทางใต้โดยมังมหานรธา แล้วก็ดันมาถูกเวลาพอดี เพราะช่วงปลายรัชสมัยที่พระเจ้าเอกทัศน์ครองราชย์ดันเกิดปัญหาภายในของอยุธยา ทำให้เราแพ้พม่าและกรุงศรีอยุธยาแตกไปอย่างง่ายดาย โดนลากของมีค่าและทองคำไปจำนวนมาก (ถ้าใครจำได้ ช่วงนี้จะมีนายขนมต้มถูกลากไปโชว์ฝีมือแม่ไม้มวยไทยต่อหน้าพระเจ้ามังระที่พม่าในงานฉลองเจดีย์ชเวดากองด้วยนะ ฮาๆๆๆ)

แต่หลังจากพม่าตีอยุธยาสำเร็จแต่กลับยึดไว้ได้ไม่นาน เพราะว่ามีกองทัพจีนเข้ามาตีพม่าจากฝั่งด้านบน ทำให้พระเจ้ามังระจำใจต้องโยกย้ายกำลังพลกลับขึ้นไปปกป้องหัวเมืองต่างๆ ในเขตพม่า จะเหลือไว้ก็แต่สุกี้นายกองและทหารสามพันเท่านั้น (สุกี้เนี่ยก็คือเนเบียวสีหบดีนี่แหละ) และในโอกาสที่พม่ากำลังอ่อนกำลังนี้เอง พระเจ้าตากจึงอาศัยเวลา 7 เดือนรวบรวมไพร่พล ฉวยโอกาสมาตีกู้อิสรภาพกลับคืนมาได้

แต่ว่าไปนั่น ไฟสงครามยังไม่ทันสงบดี บ้านเมืองยังไม่ทันฟื้นตัว พระเจ้ามังระก็กลับมารุกรานเราอีกครั้ง คราวนี้แกส่งนายพลมือหนึ่งอย่างอะแซหวุ่นกี้มา นายพลท่านนี้เคยแสดงความสามารถในการหยุดยั้งและขับไล่กองทัพจีนได้ (ฝีมือย่อมไม่ธรรมดาแน่ๆ) คราวนี้ก็หวังจะมารุกตีเอาเมืองไทยอีก พระเจ้าตากเห็นท่าไม่ดีจึงจัดทัพยึดเชียงใหม่เพื่อเอาเป็นหัวเมืองป้องกันไม่ให้พม่าบุก อะแซหวุ่นกี้รู้เข้าจึงเปลี่ยนแผนเข้าทางเมืองตากแทน แต่เหตุการณ์สำคัญถึงขั้นมีในในหนังสือเรียนภาษาไทยของผมคือ “อะแซหวุ่นกี้ขอดูตัวพระยาจักรี” กล่าวคือ ที่เมืองพิษณุโลกพระยาจักรีของเราใช้ทัพเพียงหนึ่งหมื่นต้านทัพสามหมื่นของอะแซหวุ่นกี้ได้ จนแกต้องเรียกมาขอดูหน้าค่าตาพระยาจักรีว่าทำไมเอ็งเก่งจังวะ (จำได้แค่ประมาณนี้แหละ มันนานแล้ว)

แต่ระหว่างที่พม่ากำลังรุกรานไทยอย่างเมามันนั้น ดันเป็นเคราะห์ดีของพี่ไทยที่พระเจ้ามังระกลับสวรรคตก่อน อะแซหวุ่นกี้ยังไม่ทันตีไทยแตกจึงจำใจต้องถอยกลับพม่าไป ,, หลังจากนั้นหมดบุญของพระเจ้ามังระ พม่าก็มีปัญหาภายใน มีการแย่งชิงสมบัติกัน พี่ฆ่าน้อง อาฆ่าหลาน ฯลฯ กว่าพม่าจะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งต้องรอถึงสมัยรัชกาลที่ห้าคือพระเจ้าปดุง (จำชื่อพระองค์นี้ไว้เลย สำคัญมากๆ เดี๋ยวเล่าด้านล่าง ตรงหัวข้อพระมหามัยมุนี) ซึ่งหมดยุคพระเจ้าปดุง พม่าก็เริ่มมีปัญหากับอังกฤษและโดนอังกฤษยึดดินแดนทางใต้ไป ล่วงเลยมาจนถึงพระเจ้ามินดงที่พยายามจะทำให้พม่าอยู่รอดได้ แต่สุดท้ายต้องมาเสียเมืองให้อังกฤษในยุคพระเจ้าสี่ป้อ

กลับไปอ่านหนังสือสังคมอีกรอบ รู้สึกสนุกขึ้นนะ

คุณเหมี่ยวมาแล้ว เราก็ตกลงที่เที่ยวกันอีกนิดหน่อยเพราะเวลาเราค่อนข้างจำกัด เอาเป็นว่าขอปักหมุดที่ที่เราจะไปเที่ยวก่อนละกัน (จริงๆ ผมปักหมุดสนามบินนานาชาติมัณฑะเลย์ไว้ด้วยนะ แต่ต้องซูมออกหน่อยซักสองจึ้ก)

View ส่งท้ายปี กับพม่าสี่เมือง :: ตอนที่ 4 ปีใหม่ที่มัณฑะเลย์ in a larger map

แต่ก่อนที่จะไปไหนไกลๆ ก็ขับรถชมเมืองรอบนึง+ดูรอบกำแพงวังมัณฑะเลย์หน่อยๆ อ่า… มัณฑะเลย์ยามเช้าช่างฟินเหลือเกิน อากาศหนาวหน่อยๆ ระดับคุยกันแล้วมีไอขึ้นจากปากนิดๆ รถไม่ติดมาก ผู้คนเลือกที่จะสัญจรด้วยจักรยานเป็นหลัก มีความทันสมัยบ้างผสมกับความคลาสสิกที่มีมาก่อน ชอบที่นี่จังแฮะ

คนขี่จักรยานกันเยอะเหมือนกันเนอะ

พร้อมละ!!

วัดกุโสดอ และพระไตรปิฎกบนหินอ่อน

นั่นรถไปแป้บนึง ก็ที่หมายที่แรกของเราในวันนี้คือวัดกุโสดอครับ

ความสำคัญที่สุดของที่สุดของวัดกุโสดอคือ เป็นวัดที่พระเจ้ามิงดงได้โปรดให้ทำสังคายนาพระไตรปิฎกครั้งที่ 5 ซึ่งเป็นครั้งแรกที่จัดนอกชมพูทวีปด้วย ,, ข้างในวัดก็มีเจดีย์สีทองขนาดใหญ่พอตัวครับ แต่สิ่งที่เป็นไฮไลท์ของวัดนี้คือมณฑปสีขาวองค์เล็กๆ จำนวน 729 อัน ซึ่งภายในบรรจุเจดีย์หินอ่อนที่จารึกพระไตรปิฎกไว้ครับ ถึงขั้นไกด์บอกว่าที่นี่คือพระไตรปิฎกที่ใหญ่ที่สุดในโลกเลยทีเดียว

แต่ที่มาจริงๆ ของวัดกุโสดอ คือช่วงรัชสมัยของพระเจ้าพุกาม (รัชกาลที่แปด) พระองค์ดื่มเหล้าเมายาตลอด ไม่สนใจที่จะพัฒนาบ้านเมือง ยิ่งไปกว่านั้นยังเกิดปัญหากับอังกฤษจนเสียเมืองตั้งแต่ยะไข่, ตะนาวศรี จนหลังๆ นี่ลามไปถึงพม่าตอนใต้ ,, พระเจ้ามินดงเห็นทีดูท่าจะไม่เวิร์คจึงชวนเจ้าชายกะหน่าวและพระอนุชาอีกพระองค์ยึดเอาอาณาจักรมาได้ และพระเจ้ามินดงก็สถาปนาตนเป็นกษัตริย์ ส่วนเจ้าชายกะหน่าวก็กลายเป็นมหาอุปราช

แม้สุดท้ายเจ้าชายกะหน่าวจะเสียชีวิตจากสงครามกบฏในเมือง แต่สิ่งที่เสียใจยิ่งกว่าคือการที่บุตรชายของเจ้าชายกะหน่าวคือเจ้าปะแดงกลับไปสมคบคิดกับกบฏหัวเมืองทางเหนือ พระเจ้ามินดงแม้จะมองว่าเจ้าปะแดงนั้นเหมือนหลานแท้ๆ ในใส้ พยายามเกลี้ยกล่อมให้กลับมาแต่ก็ไม่สำเร็จ ทำให้พระเจ้าปดุงต้องยกพลไปปราบกบฎและจับตัวเจ้าปะแดงมา ซึ่งตามกฏแล้วเจ้าปะแดงจะต้องโดนประหารชีวิต แม้พระเจ้าปดุงไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น แต่กฎก็ต้องเป็นกฏ สุดท้ายเจ้าปะแดงจึงถูกท่อนไม้จันทน์ทุบ ,, ด้วยเหตุนี้ พระเจ้ามินดงจึงเสียใจและเป็นจุดเริ่มในการทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาในรัชสมัยของพระองค์

ที่แรกที่เราไปวันนี้ครับ คือวัดกุโสดอ

ข้างในวัดก็มีเจดีย์สีเหลืองทององค์ใหญ่ด้านในครับ

แต่ที่สำคัญคือ วัดนี้เค้ามีการสังคายณาพระไตรปิฎกนอกชมพูทวีปครั้งแรก

ขนาดแปดโมงกว่าๆ ก็ยังมีชาวพม่ามาเข้าวัดทำบุญกันไม่ขาดสายเลย

แถมมีน้องคนนึงเดินมาขายดอกไม้ด้วย เดินถือดอกไม้ทีละสี่พวงและพูดได้ประโยคเดียวคือ “วันทาวน์ซันจ้าดๆๆๆ” (คิดว่าเค้าคงโดนสอนมาแค่นี้) ผมก็เลยเดินไปแกล้งต่อราคาบอกว่า เอาสองห้าร้อยจ้าดได้มั้ย แกก็พูดได้แต่ “วันทาวน์ซันจ้าดๆๆๆๆ” และสุดท้ายผมก็ไม่เอา ฮาๆๆ (เลวเนอะกู) แต่เดี๋ยวอีกสักพัก ก็มีคนมาสอนน้องแกพูดใหม่ (เหมือนจะเป็นพ่อแม่นะ) คราวนี้แกวิ่งถือดอกไม้สองพวงมาแล้วก็พูดอย่างเดียวว่า “ไฟฟ์ฮันเดรดจ้าดๆๆๆๆ” น่ารักมากๆๆๆๆ แต่ผมก็ไม่เอาอยู่แล้ว ฮาๆๆๆ

แกล้งน้องเค้าตั้งหลายที แถมชวนมาถ่ายรูปตั้งหลายยก เลยให้รางวัลในความน่ารักไปพันจ้าด

ไม่ว่าที่ไหนก็มีชาวพม่ามาเข้าวัดไหว้พระทำบุญตลอด

มีเด็กน้อยมาขายดอกไม้และพวงมาลัยด้วย น่ารักมากๆ เลย

ขอให้พระพุทธศาสนาจงอยู่กับดินแดนแห่งนี้ต่อไป

เดินมาข้างๆ ก็จะเจอพระราชวังชเวนันดอร์

พระราชวังชเวนันดอร์ ,, พระราชวังไม้สีทอง

หมดจากวัดกุโสดอเราก็เลยมาอีกนิดนึงก็จะถึงเป้าหมายแห่งที่สองแล้วครับ ,, ที่นีคือ พระราชวังชเวนันดอร์ครับ

แม้ที่นี่จะอยู่ใกล้กับวัดกุโสดอที่เข้าฟรีๆ แต่ที่นี่เราต้องเสียค่าเข้าอีก 10 เหรียญ ,, แม้จะแพงไปนิดแต่เกจิทุกสำนักต่างยืนยันเป็นเสียงเดียวกันเลยว่า ที่นี่เป็นจุดที่ห้ามพลาดเลยของเมืองมัณฑะเลย์ แถมไอ้ที่เราเสียไป 10 เหรียญเนี่ย เราเอาไปใช้เข้าพระราชวังมัณฑะเลย์ได้ด้วยนะเธอว์

พระราชวังชเวนันดอร์แห่งนี้เป็นพระตำหนักไม้สักทองที่พระเจ้ามินดงทรงโปรดปรานมาก สมัยก่อนพระองค์ทรงเอาไว้นั่งสมาธิและปฏิบัติธรรม รวมถึงพระองค์ก็ทรงสวรรคตที่นี่ด้วยเช่นกัน ,, เดิมพระราชวังชเวนันดอร์นี่อยู่ในเขตพระราชวังมัณฑะเลย์นะ จนกระทั่งพระเจ้าพระเจ้าสี่ป้อขึ้นครองราชย์ จึงย้ายตำหนักดังกล่าวออกจากพระราชวังเอาไปถวายให้กับวัดเพื่อเป็นพระราชกุศลกับบิดาของตน และด้วยกุศลผลบุญนี้จึงทำให้พระราชวังชเวนันดอร์รอดพ้นจากการถูกทิ้งระเบิดถล่มพระราชวังในช่วงสงครามโลก สาธุ…

ต่อมาก็มาแวะพระราชวังชเวนันดอร์ครับ

ไกด์ของเราเล่าเรื่องได้มันส์มาก ถึงอารมณ์สุดๆ

เดิมพระราชวังแห่งนี้ เป็นพระราชวังไม้สักที่ข้างนอกนี่เป็นสีทองทั้งหมด ประดับด้วยไม้แกะสลักแบบพม่าเต็มไปหมดทั้งข้างในและข้างนอก และที่ประดับนี่ไม่ได้ประดับกันแค่สวยงามนะ ข้างในยังมีพุทธประวัติและนิทานชาดกด้วย (ยังแอบเห็นชูชก และกัณหาชาลีอยู่เลย)

แต่เมื่อเวลาผ่านเลยไปพวกทองที่เคยปิดไว้ก็ลอกออกไปเกือบหมด (แต่ถ้าลองมองลึกๆ ข้างในจริงๆ ยังจะพอเห็นอยู่บ้างนะ) พื้นผิวที่เป็นสีทองก็เหลือแต่ด้านใน ส่วนไม้แกะสลักรุ่นเก่านี่ส่วนมากก็จะเสียหายไปตามกาลเวลา ลวดลายต่างๆ ก็มีสูญหายไปบ้าง ทีนี้ทางการพม่าก็คงจะพยายามบูรณะแหละ เท่าที่เห็นก็มีการเอาไม้แกะสลักใหม่ๆ มาติดไว้แทนบริเวณที่เสียหาย

โดยรวมแล้วที่นี่สวยงามและอลังการมากๆ เลย

แม้ทองบางส่วนจะหลุดลอกไป แต่เนื้อลึกก็ยังเห็นคราบสีทองอยู่

ด้านในเป็นสีทองทั้งสิ้น ,, สวยงามมากๆ

มีพระพุทธรูปประดับอยู่ภายในชเวนันดอร์ด้วย

งานแกะสลักเก่าๆ มีเสียหายบ้าง ลวดลายหรือบางส่วนก็มีแตกหักบ้าง

เรื่องราวจะมีพุทธประวัติและนิทานชาดกแทรกอยู่

แหงนขึ้นไปก็เป็นเพดานไม้แกะสลักสีทอง สวยมาก

ทำจากไม้ทั้งหลัง สวยงามมากๆ ห้ามพลาดเลยครับ

เริ่มเยอะในประวัติ ทั้งพระเจ้ามินดง ทั้งพระเจ้าสี่ป้อ ,, ใครเป็นใครเดี๋ยวเล่ารวดในหัวข้อหน้าละกัน

พระราชวังมัณฑะเลย์ ,, ของใหม่ ณ ทีเก่า

เก็บตั๋วชเวนันดอร์ไว้ ก็เอามาเข้าที่นี่ต่อครับ…

มองจากข้างนอกดูยิ่งใหญ่มากๆ อารมณ์คล้ายๆ เมืองภายในกรอบกำแพงเมือง/คูเมืองของเชียงใหม่ แต่ที่นี่มีคูเมืองใหญ่กว่าเชียงใหม่มาก แถมกำแพงแต่ละด้านก็กว้างและสูงกว่าด้วย อลังสุดๆ ,, จากนั้นพอเราขับรถข้ามสะพานข้ามคูเมืองเข้ามาใกล้ๆ กลายว่าที่นี่เป็นเขตของทหารอะ แต่พี่ไกด์ก็ช่วยคุยและพาเราเข้ามายังใจกลางของที่นี่ที่เป็นส่วนของพระราชวังมัณฑะเลย์ครับ ซึ่งผู้ที่สร้างพระราชวังแห่งนี้ก็คือพระเจ้ามินดงอีกเช่นกัน

อ่านมาสองหัวข้อ ทั้งวัดกุโสดอทั้งชเวนันดอร์ก็เจอพระเจ้ามินดงทั้งสองที่เลย… ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ ขออธิบายเลยละกัน

ป้อมปราการในแต่ละฝั่งของกำแพงวังมัณฑะเลย์

ต่อมาเราก็มาแวะพระราชวังมัณฑะเลย์ครับ

เสียค่าเข้าอีกละ โธ่ๆๆๆ เอาวะ

พระเจ้ามินดงท่านเป็นกษัตริย์องค์ที่ 9 ของราชวงค์อลองพญา ซึ่งเป็นราชวงค์สุดท้ายของพม่า ,, มันเริ่มจากเดิมเมืองหลวงของพม่าในยุคนั้นคือเมืองอมรปุระ ทีนี้งานมันเข้าตรงที่พระเจ้ามินดงแกดันฝันถึงภูเขามัณฑะเลย์อยู่บ่อยๆ โหรจึงทำนายทายทักว่าแบบนี้เราคงต้องย้ายเมืองหลวงไปยังมัณฑะเลย์ (ซึ่งขึ้นไปทางเหนืออีกประมาณ 20 กว่ากิโลเองอะ…) แกก็เลยย้ายเมืองหลวงตามที่โหรบอก และเพื่อความขลัง ระหว่างการสร้างเมืองและพระราชวังใหม่ก็ได้มีการเอาคนเป็นๆ มาฝังสด 52 คนด้วย เพื่อให้คนพวกนี้กลายเป็นผีเฝ้าเมืองด้วย… โหดสัสจริงๆ

เค้าเล่ากันว่า พระเจ้ามินดงมีพระมเหสี 45 องค์ และเจ้าจอมอีกจำนวนมาก แต่ยุคนี้จะมีตัวเด่นๆ สองพระองค์ คือมเหสีใหญ่อย่างพระนางมะนันดอ (องค์นี้เป็นคนดี ชอบไหว้พระ ทำบุญ แต่ดันเป็นหมัน ทำให้ไม่มีลูกด้วยกัน) กับมเหสีรองคือพระนางอเลนันดอ (องค์นี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ มักใหญ่ใฝ่สูง อยากขึ้นครองราชย์เอง ,, เป็นมารดาของพระนางศุภยลัตซึ่งเป็นมเหสีของพระเจ้าสี่ป้อ)

ช่วงของพระเจ้ามินดงถ้าเทียบกับของไทยก็คือช่วงสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและต่อด้วยช่วงต้นของสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวของเรา ยุคนี้เต็มไปด้วยการล่าอาณานิคม พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวของไทยเจอกดดันจากอังกฤษและฝรั่งเศสยังไง พระเจ้ามินดงก็เจอไม่ต่างกัน แล้วพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวปรับตัวยังไง พระเจ้ามินดงก็พยายามปรับตัวคล้ายๆ กัน เพื่อให้เราเป็นมิตรกับอังกฤษและไม่ถูกโจมตี (แต่ของเราทำได้ดีกว่านะ) แต่ของพม่ามันซับซ้อนกว่า เพราะว่าอังกฤษเข้ามาตีพม่าตั้งแต่สมัยพระเจ้าพาคยีดอ (กษัตริย์องค์ที่ 7) และพระเจ้าพุกาม (กษัตริย์องค์ที่ 8) ทำให้พม่าเสียทั้งเมืองและเสียค่าชดเชยสงครามด้วย ยิ่งไปกว่านั้นทำให้พม่าแตกเป็น 2 ส่วน คือพม่าใต้เป็นของอังกฤษ พม่าเหนือเป็นของพม่าจริงๆ

รูปปั้นพระเจ้ามินดงครับ

จนสิ้นรัชสมัยของพระเจ้ามินดงก็ถึงยุคของพระเจ้าสี่ป้อซึ่งเป็นยุคเสื่อมถอยและสุดท้ายของราชวงค์ของพม่า เท่าที่ผมค้นๆ มา พระเจ้าสี่ป้อเนี่ยแกไม่ใช่ตัวเต็งตำแหน่งรัชทายาท (จำไม่ผิดแกจะประมาณเป็นลูกของพระเจ้ามินดงกับสนมคนท้ายๆ เลยแหละ แทบไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลย) แต่ที่สี่ป้อมาแรงแซงทางโค้งก็เพราะว่าพระเจ้าสี่ป้อนี่ชอบพอกับพระนางศุภยลัตซึ่งเป็นธิดาของพระนางอเลนันดอครับ กล่าวคือ พระนางอเลนันดอนั้นหวังจะยึดครองบัลลังก์เองช่วงที่พระเจ้ามินดงทรงประชวร ขัดขวางตัวเต็งทั้งหลายไม่ให้ครองราชย์และผลักดันให้พระเจ้าสี่ป้อขึ้นแทน จนพระเจ้าสี่ป้อได้ขึ้นครองราชย์จริง พระนางอเลนันดอก็ได้จัดงานอภิเษกสมรสให้กับลูกสาวทั้งสองคน ทั้งพระนางศุภยลัตและศุภยกาเล

แต่ทีเด็ดก็มาครับ เพราะตัวโหดสัสๆ สุดๆ คือพระนางศุภยลัตนี่แหละ เพราะตั้งแต่พระนางศุภยลัตถูกแต่งตั้งเป็นพระมเหสีรองจากพี่แกก็เริ่มไม่พอใจพี่สาว วางแผนว่าพี่สาวไปทำเสน่ห์ใส่พระเจ้าสี่ป้อจนพี่สาวถูกเนรเทศออกนอกเมืองและตนจึงได้เป็นมเหสีเอกแทน แต่เหตุการณ์ที่โหดที่สุดคือการรวมหัวกับแม่ของเธอฆ่าล้างโคตรเจ้านายผู้ใหญ่และผู้เป็นอริ ไม่พ้นแม้แต่ลูกเล็กเด็กแดงที่มีเชื้อสายเจ้าก็โดนฆ่าเรียบ ฆ่าไปฆ่ามากลายเป็นว่าฆ่าเจ้านายไปหมดวังเลย

นอกจากนั้นพระนางศุภยลัตเนี่ยแกใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย แต่ที่สุดคือแกชอบเครื่องเพชรมาก เบิกเงินจากท้องพระคลังมาซื้อของมากมาย พอเงินร่อยหรอแกเอาของมีค่าในวังมาขายเพื่อไปซื้อเครื่องเพชร จนหนทางสุดท้ายก็คือจะทำการยึดโรงงานบอมเบเบอร์ม่าซึ่งเป็นโรงงานทำไม้ของอังกฤษเพราะว่าที่นี่สร้างกำไรให้แก่อังกฤษเยอะมาก ซึ่งความคิดนี้ทำให้พม่าต้องเสียเมือง อังกฤษยกกองทัพมาทำการสู้รบกับพม่า จนพม่าแตกพ่ายและก็ทำการยึดอำนาจไว้ ,, แต่ด้วยสัมพันธไมตรีที่ดีในอดีตในสมัยพระเจ้ามินดง ทีแรกอังกฤษไม่ได้อยากยึดพม่า ก็แค่ต้องการจะปลดพระเจ้าสี่ป้อและพระนางศุภยลัตออกจากตำแหน่งแล้วหาเจ้านายคนใหม่มาดำรงตำแหน่งแทน แต่เจ้านายทั้งหมดถูกฆ่าไปหมดแล้ว หาคนมาแทนไม่ได้ อังกฤษเลยยกเลิกระบบกษัตริย์แล้วยึดพม่าเป็นเมืองขึ้นซะเลย และได้ทำการเนรเทศพระเจ้าสี่ป้อและพระนางศุภยลัตไปเมืองรัตนคีรี ประเทศอินเดีย

สรุปง่ายๆ คือพม่าอันยิ่งใหญ่ล่มสลายเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียว… โหดสัสจริงๆ ครับ

ส่วนนี่เป็นพระเจ้าสีป้อ กษัตริย์องค์สุดท้าย และพระมเหสีครับ

ข้างในไม่ค่อยมีอะไรตื่นเต้นเท่าไหร่

ก็เลยต้องปีนหอคอย เก็บภาพมาหน่อย

สิ่งก่อสร้างทั้งหมดนี่เป็นของใหม่แทบทั้งหมดเลย

ขอบอกก่อนนะครับว่าพระราชวังมัณฑะเลย์ดั้งเดิมเนี่ยเละไปตั้งแต่ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพญี่ปุ่นได้มาตรึงกำลังอยู่ในเขตพระราชวังแห่งนี้ กองทัพพันธมัตรจึงได้ขับเครื่องบินมาทิ้งระเบิดตูมภายในพระราชวังเละเป็นโกโก้ครั้นช์ไปหมด นอกจากนั้นช่วงปิดประเทศที่นี่ก็ยังกลายเป็นที่มั่นของกองทัพพม่าด้วย ดังนั้นที่นี่จึงเหมือนโดนข่มขืนจนไม่เหลือเค้าโครงเดิมเลย จนมาช่วงหลังนี่แหละ พระราชวังมัณฑะเลย์จึงถูกจำลองขึ้นขึ้นมาใหม่ตามภาพถ่ายและคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่น่ะครับ ,, ภายนอกเป็นคล้ายๆ พระราชวังไม้ธรรมดา แม้รูปทรงจะได้ แต่ความวิจิตรงดงามของลวดลายและความเนี้ยบของงาน (ถ้าเทียบกับพระราชวังชเวนันดอร์) นี่เทียบกันไม่ติดเลย

พอเข้ามาด้านในก็มีรูปปั้นของพระเจ้ามินดง, พระเจ้าสี่ป้อและพระนางศุภยลัต เดินข้ามวังหลักมาก็จะพบวังของสนมจำนวนมาก ตามจำนวนสนมของพระเจ้ามินดง (วังสนมไม่มีขอบทอง วังกษัตริย์/มเหสีมีขอบทอง) แต่ไกด์บอกว่าข้างในแต่ละหลังไม่มีอะไรเลย ,, ที่พอน่าสนใจหน่อยคือหอคอยของพระราชวังที่เราจะมองเห็นเขตพระราชวังมัณฑะเลย์ทั้งหมด ก็สวยดีนะ แต่ก็ไม่ได้ฟินมากเท่าไหร่

ที่นี่ไม่ค่อยน่าสนใจมากเท่าไหร่นะครับ ไม่มายังไม่เป็นไรเลย (ก็ว่า ไกด์บอกว่าอย่าเสียเวลากับที่นี่มาก)

เก็บไอเทมทองคำเปลวเอาไปติดองค์พระกัน

หมดพระราชวังมัณฑะเลย์ เราก็จะไปยังวัดพระมหามัยมุนีกันครับ ,, แต่เราจะไปโทงๆ กันไม่ได้ครับ เราต้องไปเก็บไอเทมสำคัญอย่างทองคำเปลว และครั้งนี้เราก็จะไปเก็บถึงโรงงานทำทองคำเปลวครับ โอววว ดูตื่นเต้นมากๆ อยู่เมืองไทยมาตั้งนานก็ไม่เคยเห็นซักที

รถสองแถวมาจอดยังสถานที่ๆ นึง ลักษณะคล้ายๆ ห้องแถวสองห้อง เห็นผู้ชายยืนแก้ผ้าสี่ห้าคนแล้วผลัดกันเอาค้อนทุบห่อผ้าอะไรบางอย่าง ,, ทันใดนั้นไกด์ก็แสดงความภูมิใจว่า นี่แหละโกลเด้นลีฟแฟคตอรี่ที่เราตั้งใจเดินทางกันมา โฮๆๆๆๆๆ โรงงานทองคำเปลวนี่เค้าใช้คนทุบกันอยู่เลยเรอะ!!!

ต่อมาเรามาซื้อทองคำเปลวจากโรงงานเลย

จากนั้นไกด์ก็เล่าให้ฟังอย่างละเอียดว่า เค้าจะเอาทองแผ่นบางๆ ค่อยๆ ทุบๆๆ โดยแบ่งการทุบเป็นสามรอบ คือรอบแรกทุบเพื่อขยายขนาดประมาณครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็เอามาตัดแบ่งหกส่วน, จากนั้นก็เอาส่วนนึงจากหกมาทุบรอบสองเพื่อขยายขนาดอีกครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็ตัดแบ่งอีกหกส่วนเช่นกัน, จากนั้นก็เอาส่วนนึงจากหกมาทุบรอบที่สามอีกห้าชั่วโมงจนได้ทองคำเปลวแผ่นบางๆ พอหมดการทุบรอบสามแล้วจะได้ทองคำเปลวบางเฉียบ ก็จะตัดขอบตัดมุมให้สวยงามแล้วห่อด้วยกระดาษ

ทองคำเปลวพม่าต่างกับทองคำเปลวไทยอย่างนึง คือติดง่าย ไม่ต้องพึ่งกระเทียมเหมือนบ้านเรา

ที่ร้านนี้มีขายสามขนาด คือเล็ก กลาง และใหญ่ ,, ผมซื้อขนาดกลางไปนะ แต่จำราคาไม่ได้แฮะ

พอฟังจบ เฮ้ย!! เมียเป็นเจ้าของโรงงานปะเนี่ย รู้ดีจังวุ้ย

เค้าจะทุบๆๆๆๆๆ จนแบนๆๆๆๆๆๆ

จากนั้นก็มาห่อและบรรจุซองจำหน่ายครับ

มีสามไซส์ สามราคา ,, ตามจิตศรัทธาเลยครับ

อ่า… ได้ทองแล้วก็ไปพระมหามัยมุนีกันเถอะครับ

ชมความยิ่งใหญ่ของพระมหามัยมุนี

จากนั้นเราก็แล่นรถต่อไปยังวัดพระมหามัยมุนีหรือวัดยะไข่ ,, พระศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวพม่าเชื่อกันว่ามีลมหายใจของพระพุทธเจ้าอยู่

ถ้าพูดถึงพระมหามัยมุนี ก็ต้องพูดถึงพระเจ้าปดุงครับ

ถ้าใครยังพอจำเรื่องราวของราชวงศ์อลองพญาได้ ตะกี้ผมเล่าเรื่องของพระเจ้ามังระ (รัชกาลที่สาม), พระเจ้ามินดง (รัชกาลที่เก้า) และพระเจ้าสี่ป้อ (รัชกาลที่สิบ) ไปแล้ว ,, คราวนี้ผมก็จะขอเล่าถึงอีกพระองค์ซึ่งท่านยิ่งใหญ่มากในราชวงศ์นี้ นั่นคือพระเจ้าปดุง (รัชกาลที่ห้า) หรือบางที่จะอ่านว่าโบดอพะยานั่นเอง

กว่าที่พระเจ้าปดุงจะขึ้นครองราชย์นี่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแม้ว่าตนจะเป็นบุตรของพระเจ้าอลองพญาเหมือนกับพระเจ้ามังลอก (รัชกาลที่สอง) และพระเจ้ามังระ แต่ก็ต้องรอจังหวะและเวลาให้เหมาะสม เพราะภายในราชวงค์ก็มีการแก่งแย่งบัลลังก์กันระหว่างญาติพี่น้อง กว่าจะปราบดาภิเษกตนเองขึ้นมาได้ก็อยู่ในช่วงเดียวกับที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (รัชกาลที่หนึ่ง) สถาปนาราชวงศ์จักรีและก่อตั้งกรุงรัตนโกสินทร์ขึ้นมา

ทีนี้เพื่อการแสดงแสนยานุภาพของพระเจ้าปดุง แกเลยตั้งเป้าหมายไว้ อันได้แก่

• ย้ายเมืองหลวงจากกรุงอังวะมายังเมืองอรมปุระ อันนี้ไม่ยาก แต่มันมีสาเหตุว่าทำไมต้องย้ายเมือง เพราะว่าการปราบดาภิเษกของพระเจ้าปดุงนี่ไม่ใช่การปฏิวัติตนเองขึ้นมาแบบขำๆ แต่เป็นน้องๆ ของการฆ่าล้างโคตรเบาๆ หลังจากที่รอมานาน ซึ่งครั้นจะอยู่กรุงอังวะที่เดิมก็เกรงว่าผีพวกเจ้านายต่างๆ มาหลอกทุกวัน แถมจะโดนชาวบ้านเค้าเม้าท์กันด้วยว่าไปแย่งเมืองคนอื่นมาครอง สู้ไปสร้างเมืองเองเลยดีกว่า
• ตีเมืองยะไข่และเอาพระมหามัยมุณีมา ไม้เบื่อไม้เมาอีกเมืองของพม่าคือยะไข่ (Rakhine) นี่แหละ หลังจากยุคพุกามมา พม่าก็ไม่เคยตียะไข่ให้แตกได้เลย จนมาถึงยุคแกก็เลยกะตีเอาให้ชนะสักที ตีอยู่หลายนานก็ชนะได้สำเร็จ แล้วก็ยึดพระประจำเมืองยะไข่นั่นก็คือพระมหามัยมุณีมาประดิษฐานไว้ที่เมืองมัณฑะเลย์ได้สำเร็จ สร้างขวัญและกำลังใจให้กับพระเจ้าปดุงได้อย่างมาก และสร้างความโกรธแค้นแก่ชาวยะไข่ได้มากกว่า แค้นกันชนิดที่ว่าฝังเข้ากระดูกดำระหว่างเชื้อชาติเลย
• ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาและสร้างเจดีย์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ทีแรกพระเจ้าปดุงก็จะสร้างเจดีย์มิงกุนนี่แหละให้ใหญ่ที่สุดในโลก แต่ว่าสุดท้ายทำไม่สำเร็จ แถมยังถล่มลงมาอีก เดี๋ยวค่อยไปเล่าด้านล่างละกัน
• ขยายอาณาจักรของพม่าและบุกไปตีเมืองไทย ยึดกลับมาเป็นเมืองขึ้น ซึ่งถ้าใครจำได้ สงครามในช่วงนี้ก็คือ “สงครามเก้าทัพ” สงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งและเป็นสงครามครั้งสุดท้ายระหว่างไทยกับพม่านั่นเอง สงครามที่พม่าเอาคนมาบุกไทยกว่า 140,000 คน แบ่งเป็นเก้าทัพ บุกโจมตีไทยห้าทิศทาง โอววววว อะไรจะขนาดนั้น ส่วนฝั่งเรา พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชกะเกณฑ์ทหารมาได้ราวแค่ 70,000 คน ,, ในตอนจบ ไทยเป็นฝั่งที่ยันทัพพม่าและชนะไปได้ในที่สุด แม้เราจะเสียเมืองไปบ้าง แต่สุดท้ายก็ตีเอาคืนกลับมาได้หมด แถมยังเกิดวีรบุรุษและวีรสตรีหลายพระองค์ ที่เราพอรู้จักคือคุณหญิงจันและคุณหญิงมุกแห่งเมืองภูเก็ต

แม้สุดท้ายพระองค์จะทำความตั้งใจสำเร็จแค่สองอย่าง แต่ก็ถือว่าพระเจ้าปดุงเป็นกษัตริย์ยิ่งใหญ่ที่สุดพระองค์หนึ่งของพม่าครับ

วัดพระมหามัยมุณีมองจากภายนอกนี่ไม่ได้ใหญ่หรืออลังการมากอย่างที่ผมคาดไว้นะครับ คร่าวๆ ก็มีแค่วิหารใหญ่หน่อย, โถงทางเดิน และตึกด้านข้างนิดหน่อย ค่าเข้าไม่เสีย แต่ถ้าจะถ่ายรูปต้องจ่าย 1 ดอล (กล้องมือถือไม่เป็นไร) ,, เดินเข้าทางเดินก็เหมือนวัดอื่นๆ ที่นี่ คือมีขายของ แต่ของที่นี่ไม่ค่อยเหมือนที่อื่นเท่าไหร่นะ เห็นที่นี่เค้าจะเน้นขายพวกพระไม้แกะสลักและเครื่องบูชาพระมากกว่าพวกของที่ระลึกต่างๆ

ถึงแล้วครับ วัดพระมหามัยมุณีหรือวัดยะไข่

เดินไปตามโถงครับ ก็มีขายพวกไม้แกะสลักเพียบ

เค้าแกะสลักพระไม้สวยมากๆ เลยอะ…

แต่พอหลุดออกจากทางเดินเท่านั้นแหละ เหมือนหลุดเข้ามาคนละโลกเลย ,, พื้นวิหารสีทองพร้อมกับลวดลายสีแดง พร้อมกับผู้คน (ที่ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง) นั่งฝั่งด้านหน้าองค์พระกราบและบูชาพระมหามัยมุณีจากภายนอกจนแน่นพรมปูพื้นไปหมด โอววววว…

เอาเป็นว่าไหนๆ เราก็อุตส่าห์มาที่นี่แล้ว, เป็นชาวพุทธแล้ว, เป็นผู้ชายด้วยแล้ว, และมีไอเทมเป็นทองคำเปลวแล้ว เราขอเดินขึ้นไปทางด้านข้างเพื่อปีนบันไดขึ้นไปชมองค์พระใกล้ๆ และปิดทององค์พระกันเถอะ

เข้ามาวิหารด้านใน ,, มีลวดลายสีแดงบนพื้นสีทอง ,, สวยอะ

เห็นป้ายพระมหามัยมุนีแล้ว (เห็นพระนิดนึง)

ปากทางด้านหน้ามีคนกราบพระเยอะมากๆๆ (ส่วนมากเป็นผู้หญิง)

ซูมจากมุมไกลๆ องค์พระดูยิ่งใหญ่มากๆ

ว่าไปก็ขอเล่าเรื่องพระมหามัยมุณีแบบคร่าวๆ หน่อยดีกว่า

พระมหามัยมุนีเป็นพระที่หล่อขึ้นตั้งแต่สมัยพุทธกาล โดยชาวยะไข่ช่วยกันหล่อพระองค์นี้สำเร็จในช่วงที่พระพุทธเจ้ามาแสดงธรรมที่ยะไข่เพื่อให้เป็นตัวแทนของคำสอนของพระพุทธเจ้า นอกจากนั้นเค้ายังเชื่อกันว่าพระพุทธเจ้ายังประทานลมหายใจแก่พระมัยมุนีด้วย โดยชาวยะไข่ให้ความสำคัญกับพระมหามัยมุณีอย่างสูงสุด โดยชาวยะไข่นำพระมหามัยมุณีประดิษฐานไว้ที่ยอดเขาสิริคุตตะ

แต่เสียดายที่ยะไข่ชอบโดนกองทัพพม่าบุกไปตีและจ้องจะยึดพระมหามัยมุนีหลายครา แม้ว่าพม่าจะเคยชนะยะไข่สองทีในช่วงพุกามแต่ก็ไม่สามารถเอาพระมหามัยมุนีไปได้ จนกระทั่งสมัยพระเจ้าปดุงก็ตียะไข่จนชนะและนำพระมหามัยมุนีกลับมาอมรปุระจนได้ โดยการแยกพระมหามัยมุนีเป็นสามท่อนแล้วขนข้ามทะเลมาให้พระเจ้าปดุงจนได้ พระเจ้าปดุงดีใจมากจึงให้สร้างวัดสำหรับประดิษฐานพระมหามัยมุณีโดยเฉพาะ ซึ่งวัดอยู่ห่างอมรปุระประมาณ 8 กม. (สมัยนั้นยังไม่มีเมืองมัณฑะเลย์ ซึ่งกว่าจะมีก็สมัยพระเจ้ามินดงแล้ว)

เนื่องด้วยชาวบ้านเชื่อว่าพระมหามัยมุณีนั้นยังมีลมหายใจของพระพุทธเจ้าอยู่ ทุกๆ วันตอนตีสี่ครึ่ง ที่นี่จะมีพิธีล้างหน้าพระมหามัยมุนี ชาวพม่าและพุทธศาสนิกชนทั้งหลายจะเตรียมผ้าขนหนูใหม่มาซับหน้าของพระมหามัยมุนีและเก็บเอาไปบูชาต่อที่บ้าน ,, นอกจากกิจกรรมล้างหน้าแล้ว ชาวพม่ายังชอบมาปิดทองด้วย ปิดกันแบบไม่ลืมหูลืมตา ปิดกันจนผิวขององค์พระเป็นตะปุ่มตะปั่ม ปิดกันจนทองที่หุ้มองค์พระนี่หนาขึ้นมาเจ็ดนิ้ว (ทองจะปิดที่ไหนก็ได้ ยกเว้นพระพักตร์ของพระมหามัยมุนี)

แต่อย่างไรก็ดี วิหารของพระมหามัยมุนีเกิดไฟไหม้ครั้งนึง (สมัยวิหารไม้) ในช่วงพระเจ้าสี่ป้อ ก่อนที่พม่าจะโดนอังกฤษยึด 6 ปี ซึ่งนอกจากตัววิหารจะเสียหายแล้ว ทองคำที่ติดองค์พระก็ลอกออกมาด้วย นับได้ 700 บาทเลยทีเดียว

เสียดายที่เรามาสายไปหน่อย ไว้คราวหน้ามีโอกาส จะขอนำผ้าขนหนูที่ซับหน้าองค์พระมหามัยมุนีไปบูชาที่บ้านบ้าง

วิวัฒนาการของความหนาของทองของพระมหามัยมุณี

ถึงตาเราขึ้นไปกราบพระและปิดทองละครับ

นอกจากนั้นข้างนอกวัดก็ยังมีฆ้องยักษ์กับเครื่องสำริดเป็นรูปช้างเอราวัณ, สิงห์และทวารบาล ซึ่งทั้งหมดเป็นศิลปะสไตล์เขมร ,, ถามว่ามาได้ไง ไม่ยากครับ พม่าได้ของพวกนี้มาจากไทยช่วงเราเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่หนึ่ง ซึ่งไทยได้เครื่องสำริดเหล่านี้มาจากการไปตีขอมอีกยกหนึ่ง แต่ในจุดนี้ผมอยากตำหนิทางการพม่าว่าปล่อยให้ของเก่าแก่แบบนี้มาวางเปิดอ้าซ่า ใครอยากจับอยากลูบก็ทำได้ตามใจ ทั้งๆ ที่มันควรจะเก็บในที่มิดชิดกว่านี้ หรืออย่างนี้ก็ไม่ควรให้ประชาชนมาจับมาถูเล่นน่ะ

ข้างนอกวัดก็ยังมีฆ้องยักษ์ (ใหญ่มากจริงๆ)

นอกจากนั้นก็มีเครื่องสำริดศิลปะขอมด้วย

ขาเดินออกจากวัด นอกจากรูปปั้นและไม้แกะสลักของพระพุทธเจ้าแล้ว ผมยังเจอรูปปั้นของเทพเจ้าชาวโปรตุเกสด้วย แหม่~~ สมแล้วที่เค้าบอกกันว่าชาวโปรตุเกสเป็นชาติแรกที่มาค้าขายแถวนี้ สุดๆ อะ

เห็นแว้บแรกละเฮ้ยเลยอะ ฮาๆๆๆ

อิ่มเอิบใจกันแล้ว ก็ไปหาอะไรอิ่มท้องกันหน่อย

ข้าวเที่ยงแบบฮาร์ดคอร์แบบฉบับพม่า

หลังระหว่างเดินทางไปยังสามเมืองทางใต้ของรัฐมัณฑะเลย์ (คือสะเกียง, อมรปุระ และอังวะ) ไกด์ก็ถามเราว่า เฮ้ย!!พวกนายชอบกินอาหารพม่ากันป่าว ,, ซึ่งจากประสบการณ์เราที่ผ่านมา (จากร้านหรูๆ ทั้งที่ย่างกุ้ง และร้านไม่หรูมากที่ทะเลสาบอินเล) ก็บอกว่าอาหารพม่าก็คล้ายๆ ไทยนั่นแหละ อารมณ์แบบกลิ่นเครื่องเทศหน่อยๆ แกงกะหรี่เก๋ๆ กินกับข้าวสวยร้อนๆ มีปลามีผัก ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน ,, พวกเราก็ตอบกลับไกด์ไปว่า เฮ้ย!! อาหารบ้านยูอร่อยอยู่นะ เราชอบกินๆๆๆ

ไกด์ทำหน้าอเมซิ่งนิดนึงและบอกเราว่าแถวๆ เมืองอมรปุระมีร้านนึง เป็นบุฟเฟต์อาหารพม่า มีกับข้าว 20 อย่าง กินไม่อั้น คนละ 2,000 จ้าด คนพม่าชอบกินร้านนี้มาก เราจะแวะกันหน่อยก่อนที่จะไปสะเกียงและมิงกุนกัน

พอรถจอดหน้าร้านเท่านั้นแหละ เราก็พบถึงความฮาร์ดคอร์และออริจินอลออฟเมียนมาร์ฟูด ตั้งแต่พวกเราก้าวเท้าเข้าเหยียบร้าน ทุกสายตานี่จับจ้องเราคล้ายเป็นสิ่งแปลกปลอม ทั้งบรรยากาศร้านที่ดูทึมๆ ไม่เปิดไฟ, ทั้งชาวพม่าที่มากินที่นี่ก็ซัดกันอย่างเอร็ดอร่อย, อีกทั้งบรรยากาศการบ้วนน้ำหมากลงพื้น, ส้วมซึมแบบเพิงหมาแหงนแคบๆ แม่งงงงงงงงงง ร้านนี้ขลังจริง จนมีแว้บนึงขึ้นมาในหัวผมว่า เฮ้ย!! เอาแน่เหรอวะ… น่าๆ มาเหยียบร้านเค้าถึงขนาดนี้แล้ว จะไม่ลองซักหน่อยเหรอวะ

จากนั้น ไกด์ของเราก็พามากินบุฟแบบพม่า คนละ 2,000 จ้าดเท่านั้น

แค่เรานั่งโต๊ะ ไม่ต้องสั่งครับ ย้ำ!! ไม่ต้องสั่งครับ อาหารทั้ง 20 อย่างพร้อมข้าวสวยก็จะทยอยยกมาเสิร์ฟอย่างขะมักเขม้นโดยบริกรวัยเยาว์ของทางร้าน ดูทีแรกก็น่าจะไหวอะ ,, ถามผมว่ามันมีอะไรบ้าง บ่องตง ผมไม่ทราบรายละเอียดชัดเจน แต่เท่าที่ผมพอจับใจความได้ก็มีกะหรี่ไก่, กะหรี่ปลา(ซึ่งกระหรี่ที่กินวันนี้ไม่เหมือนที่เราเคยกินจากเมืองอื่นๆ เลย), ผัดผัก, ยำผัก (สองอันนี้พอกินได้), ถั่วเหลืองหมัก (แหวะมากๆ คล้ายๆ เต้าเจี๊ยวเลย), หน่อไม้ดอง (อันนี้ก็แรงมากๆ ไม่ไหวจริงๆ), ต้มปลา, แกงหน่อไม้, ถั่วต้ม, แล้วก็ต้มจืดกับแกงอะไรก็ไม่รู้อีกหลายสิ่งอัน (ส่วนมากต้มจะเย็นๆ ไม่ได้ร้อนเดือดดาลเหมือนบ้านเรา)

คนที่เอร็ดอร่อยที่สุดน่าจะเป็นไกด์กับคนขับรถที่นั่งแดกกันอย่างเปรมครับ พี่ไกด์แม่งเอร็ดอร่อยมากๆๆๆ แถมเติมข้าวตั้งสามสี่ครั้งยังกะไม่เคยแดกข้าวมาก่อน กับข้าวแต่ละอย่างแกก็แม่งโคตรปลื้ม โดยเฉพาะต้มปลาครับ ผมจำได้เลยว่าแกชอบมาก ซดในระดับที่ว่าถ้วยแกงไม่มีเย็น หมดเติมๆๆๆ สามสี่รอบ

ส่วนผมเหรอครับ ลองชิมแต่ละอย่างแล้วแทบจะถรุยส์ลงพื้น ขนาดตอนที่ไปนี่หิวข้าวโครตๆ แล้วนะ แต่พอชิมคำแรกเท่านั้นแหละ ย่ำ!! คำแรกเท่านั้น อิ่มขึ้นมาทันทีแบบไม่ทราบสาเหตุเลย ,, แกงกะหรี่ที่นี่ก็ไม่เหมือนที่เมืองอื่นๆ ที่เราผ่านมา รสชาติมันแบบว่าอึมครึมมาก, พวกแกงต่างอะไรนี่ก็ไม่ไหวเลย รสชาติโคตรไม่คุ้นเลย, ถั่วเหลืองหมักนี่มึงลบภาพนัตโตะไปได้เลยนะครับ เลวร้ายกว่านั้นเยอะ, หน่อไม้ดองก็โคตรแรง แดกไปจะโดนโบทูลินุมท๊อกซินรึเปล่าก็ไม่รู้, ต้มจืดก็ใส่ผักใส่ใบอะไรก้ไม่รู้ รสชาติแปร่งๆ ,, คือว่าผมเป็นคนกินง่ายแล้วนะแต่เจออาหารแบบนี้จัดไม่ลงจริงๆ สุดท้ายผมแดกแต่ยำผักกับถั่วต้มยังกับพระโคงานจรดพระนังคัลแรกนาขวัญแลย

ทีแรกนึกว่าผมรู้สึกแบบนั้นไปคนเดียว แหงนหน้ามาเท่านั้นแหละ หน้าจ๋อยกันทั้งวง มีแต่ไกด์แม่งเปรมอยู่คนเดียว ฮาๆๆๆๆๆ

อาหารพม่าแบบฮาร์ดคอร์ 20 อย่าง ,, ถรุยส์!!! ขี้แตกกันเป็นแถว

หมดค่าข้าว+ค่าน้ำไป 21,000 จ้าด ,, ดูเหมือนไม่แพงนะครับ แต่จริงๆ แดกไปไม่ถึงห้าพันจ้าด…

แต่ไฮไลท์สุดยอดของมื้อนี้คือการที่อยู่ที่หลังจากที่เรากินเสร็จแล้ว ดูเผินๆ ก็เหมือนปกติตรงที่เด็กเสิร์ฟก็ยกจานข้าวที่กินเสร็จแล้ววกับกับข้าวที่เหลือไปเก็บตามปกติ แต่ที่มันไม่ปกติคือเค้าเทกับข้าวจานที่เรากินเหลือแล้วยังพอดูได้กลับลงหม้อ อิเหี้ยยยยยยยยยย ที่กูแดกมานี่ขี้ปากพี่น้องชาวพม่าทั้งน้้านนนนนนนนน

สะเกียง, อมรปุระ และมินกุน

เติมพลัง (แบบไม่เต็มที่) ไป เราก็จะมาลุยเมืองรอบๆ มัณฑะเลย์กันหน่อย

เพื่อความเข้าในเล็กๆ น้่อยๆ คือในอดีต แถวที่ราบลุ่มแม่น้ำอิรวดีย่านนี้มีหลายเมืองมาก ถ้าเก่าที่สุดคงเป็นเมืองฝั่งซ้ายของแม่น้ำคือสะเกียง (Sagiang) แต่ว่าที่สะเกียงมันเป็นกึ่งๆ ไหล่เขา ที่ราบมีไม่มาก จึงย้ายเมืองมายังฝั่งขวาของแม่น้ำที่มีที่ราบกว้างกว่าและเกิดเป็นเมืองอังวะ (Inwa) แล้วต่อมาช่วงพระเจ้าปดุงก็ได้มีการย้ายเมืองหลวงมายังเมืองอมรปุระ (Amarapura) และย้ายมามัณฑะเลย์ (Mandalay) ช่วงพระเจ้ามินดง ,, นอกจากนั้นยังมีเมืองทางเหนือคือมินกุน (Mingun) ด้วย (ถ้าไปดูแผนที่ข้างบนจะเข้าใจมากขึ้นหน่อยนึง)

แถวนี้จึงมีเมือง 5 เมืองให้เที่ยว ซึ่งเราจะพยายามเก็บทุกเมืองแบบรวบรัดๆ ละกัน

เริ่มตั้งแต่เราอยู่ฝั่งอมรปุระแล้วมองย้อนไปทางฝั่งสะเกียง โหววววว ทะเลเจดีย์ย่อมๆ เลยนะนั่น

จริงๆ สะเกียงก็มีวัดกองมูดอว์ที่น่าแวะนะครับ แต่เราไม่ได้แวะ เพราะเวลาไม่พอ ,, ว่าแล้วก็ข้ามสะพานอังวะ (สะพานอันใหม่) แล้วลัดเลาะไปตามถนนมินกุนเพื่อไปยังเมืองมินกุนกัน

ภูเขาที่เมืองสะเกียงนี่เต็มไปด้วยเจดีย์น้อยใหญ่

ข้ามแม่น้ำอิรวดีไปชมสิ่งก่อสร้างใหญ่ๆ ที่ฝั่งกระนู้น

หลังจากข้ามสะพานและลุยทางลูกรังมาเป็นช่วงๆ ขึ้นเขาลงห้วย กระเด้งกระโดดมาจนเหนื่อย (จริงๆ นั่งเรือมาก็ได้ เห็นวิวสวยกว่าด้วยแต่พอดีวันนี้เราเหมารถมาแล้ว ก็เลยอด) เราก็ถึงเมืองมินกุนแล้วครับ แต่ว่าถ้าจะมาเที่ยวที่นี่ก็ต้องเสียค่าเข้าอีก 3 เหรียญ เอาเถอะ ไหนก็มาละ ก็มาดูสิ่งก่อสร้างที่พระเจ้าปดุงหมายมั่นปั้นมือทำมากว่า 7 ปีเลยทีเดียว

เริ่มต้นอย่างแรกคือระฆังมินกุน ระฆังนี้เป็นระฆังที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่ยังตีเสียงดัง เค้าบอกว่าระฆังนี้หนัก 90 ตัน สูง 4 เมตร ปากกว้าง 5 เมตร ทีแรกพระเจ้าปดุงก็จะสร้างระฆังยักษ์คู่กับเจดีย์ยักษ์ ทีนี้ระฆังเสร็จก่อนแต่เจดีย์ยังไม่เสร็จ พระเจ้าปดุงเลยสร้างมณฑปครอบชั่วคราวไว้ก่อน แต่สุดท้ายก็กลายเป็นมณฑปถาวรไปเลย…

เริ่มต้นที่การจ่ายค่าเข้าชมสถานที่แถบสะเกียงจำนวน 3 เหรียญ

เริ่มที่ระฆังมิงกุน ,, ใหญ่มากๆ เลยอะ

แหม่~~~~ ระฆังนี่หนักเหมือนกันนะครับ (ภาพจากเสือใหม่)

ต่อมาเราก็มาดูเจดีย์มินกุนครับ แค่มองจากไกลๆ นี่บอกตรงๆ ว่าเป็นเจดีย์ที่ยังไม่เสร็จดีแห่งนี้เป็นเจดีย์ที่ใหญ่ที่สุดที่ผมเคยมาเห็นเลย ผมว่าความกว้างของฐานมันเนี่ยน่าจะใหญ่กว่าสนามฟุตบอลซะอีก ขนาดเดินหลงกับเพื่อนแล้วเดินวนหากันเนี่ยยังโคตรจะเหนื่อย ,, แม้ว่าเราจะฟินกับภายนอกที่ใหญ่โคตรๆ แต่ก็แอบเฟลกับภายในที่แค่เป็นห้องแคบๆ ดูเรียบๆ ธรรมดาๆ และมีพระประธานประมาณเมตรครึ่งอีกองค์นึง แค่นั้น…

เจดีย์แห่งนี้เป็นอีกสิ่งที่พระเจ้าปดุงหมายมั่นปั้นมือที่จะทำให้เสร็จถึงขนาดที่พระองค์มาคุมการก่อสร้างด้วยตนเองเลย แต่ว่าสุดท้ายพระองค์ก็ชิงสิ้นพระชนม์ไปก่อน ทำให้ก่อสร้างไม่เสร็จ อีกทั้งในยุคต่อมาก็ไม่ได้จะมีใครสืบทอดทำต่อเพราะค่าใช้จ่ายที่มากขึ้น แถมช่างฝีมือก็หายากขึ้น แต่ที่สำคัญคือการเกิดแผ่นดินไหวขึ้นมาอีกจนเจดีย์เสียหายและเกิดรอยร้าวขึ้นจนเห็นได้ชัดในปัจจุบัน

ต่อมาก็เป็นสิงห์ทวารบาลยักษ์ที่พระเจ้าปดุงหวังสร้างไว้คู่กับเจดีย์ยักษ์ แต่อย่างที่บอกไป แผ่นดินไหวดังกล่าวนอกจากจะก่อให้เกิดความเสียหายแก่ตัวเจดีย์แล้ว สิงห์ทั้งคู่ยังถล่มแบบไม่เหลือชิ้นดีเลย บ่องตง ถ้าไม่บอกนี่นึกว่าเป็นเศษอิฐกองๆ กันอยู่

ถ้าไม่บอกก็นึกว่ากองอิฐ แต่นี่คือสิงห์ทวารบาลยักษ์ที่ถล่มลงมาด้วย

ต่อมาก็เจดีย์มิงกุนครับ ,, ขนาดถล่มยังใหญ่มาก

ยังมีรอยร้าวที่เจดีย์ ดูไปก็เสียวๆ อยู่ ส่วนด้านในไม่มีอะไรมากครับ

เลยมาสุดท้ายในแถวนี้ก็คือวัดเมียะเต็งดาย หรือชินพยูมิน (Hsinbyumin Pagoda) วัดแห่งนี้เป็นวัดที่พระเจ้าพะคยีดอสร้างขึ้นสมัยเป็นเจ้าชายแห่งอลองพญาเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้แก่พระชายา คือเจ้าหญิงชินพยูมิน ซึ่งสิ้นพระชนม์ไปก่อนเสวยราชสมบัติ

มองจากข้างนอกก็เป็นวัดที่มีเจดีย์สีขาว มีฐานเจดีย์เรียงซ้อนๆ กันสวยดีนะ เดินข้างในก็รู้สึกไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่ แต่พออ่านหนังดู+ถามไกด์เพิ่มก็พบว่า วัดนี้สร้างโดยคติจักรวาลตามคัมภีร์พุทธศาสนา มีเขาพระสุเมรุอยู่ข้างบน โดยมีเจดีย์จุฬามณีตั้งอยู่บนยอดเขา, มีเขาสัตตบริภัณฑ์ทั้ง ๗ ชั้นและทะเลสีทันดรล้อมรอบ (หนังสือว่ามาแบบนี้ มองจริงๆ ก็มองไม่ออกเหมือนกัน)

เจดีย์เมียะเต็งดาน หรือทัชมาฮาลแห่งเมียนมาร์

เป็นเจดีย์ทรงสีขาว ขึ้นบันใดด้านในไปกราบพระได้ ,, ข้างนอกดูสวยกว่าด้านใน

เหลือเป้าหมายสุดท้ายล่ะครับ

เป้าหมายสุดท้ายที่สะพานอุเบง

เหลือเวลาไม่มาก พี่คนขับพาเรานั่งรถสองแถวลัดเลาะไปตามแม่น้ำอิรวดีเพื่อพุ่งไปยังเป้าหมายสุดท้ายที่สะพานอุเบงครับ

สะพานอุเบงเป็นสะพานไม้ที่ยาวที่สุดในโลกตอนนี้ คือยาวประมาณ 1.2 กิโลเมตร (ผมไม่เคยไปกาญจนบุรีหรอกนะ แต่ว่ามีแต่คนบอกว่าสะพานนี้ยาวกว่าเยอะ) โดยสะพานนี้สร้างในสมัยพระเจ้าปดุงเช่นกัน เค้าบอกว่าอุเบงเนี่ยเป็นชื่อของข้าราชการคนนึงที่เป็นหัวเรือในการสร้างสะพานแห่งนี้ ไม้ที่ใช้ทำสะพานเนี่ยไม้สักที่รื้อจากพระราชวังเก่าที่กรุงอังวะกว่า 1,500 ต้น ปักข้ามทะเลสาบตองตะมัน (Toungthamon) เพื่อเป็นทางเชื่อมไปสู่เจดีย์จ๊อกตอยี (Kyauktawgyi)

ถึงทะเลสาบตองตะมันแล้ว ดูสงบและน่าหลงไหลจริงๆ

วิถีชีวิตชาวพม่าที่ทะเลสาบ..

มีพายเรือชมรอบทะเลสาบด้วยอะ

มุมสงบแบบพาโนรามาครับ

คราวนี้เรามาที่สะพานอุเบง ซึ่งเป็นสะพานไม้ที่ยาวที่สุดในโลก

ผู้คนก็ต่างขึ้นไปเดินบนสะพาน ระยะทางกว่า 1.2 กิโลเมตร

แต่สิ่งที่ฟินกว่าความยาวของสะพานหรือจำนวนท่อนไม้ที่เอามาต่อเป็นสะพานคือแสงส้มของพระอาทิตย์ช่วงสุดท้ายของวันก่อนตกดินหลังตัดกับท้องฟ้าสีอมม่วง พร้อมลมเย็นๆ เบาๆ ในบรรยากาศเหนือทะเลสาบสงบๆ บนสะพานอุเบง… โอยยยย ฟินมากครับ เป็นพระอาทิตย์ตกที่สวยที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตเลย โฮๆๆๆ

มุม Panorama จากสะพานอุเบง เห็นเจดีย์เจดีย์จ๊อกตอยีไกลๆ ด้วย

เป็นการชมพระอาทิตย์ตกที่ฟินที่สุดครั้งนึงในชีวิต

ปีหน้าฟ้าใหม่ ยังไงเราต้องได้เจอกันอีกนะ

จริงๆ ผมอยากได้โสร่งมาก!!! แต่จริงๆ ก็ไม่มากเท่าไหร่ แต่แอบเจ็บใจที่ทำหายที่ทะเลสาบอินเล และระหว่างที่เราจะกลับโรงแรม พี่ไกด์พี่แวะส่งผมซื้อโสร่งที่ร้านดังในเมืองอมรปุระ แกบอกว่าโสร่งที่พม่าจะมีลวดลายและสไตล์แตกต่างกันในแต่ละเมือง (แต่ผมว่ามันก็คล้ายๆ กันนั่นแหละ) สุดท้ายผมก็เลยสอยมาตัวนึง เป็นผ้าฝ้ายผสมกับผ้าไหมในราคา 19 เหรียญ

แต่ประเด็นคือ เราเจอแกงส์สาวชุดนักเรียนญี่ปุ่นน่ะครับ ซึ่งนี่คงเป็นครั้งที่สี่หรือห้าแหละ ไล่เจอมันแทบจะครบทุกเมืองตั้งแต่ย่างกุ้ง, พุกาม และที่มัณฑะเลย์ (จะขาดก็แค่ทะเลสาบอินเล) แถมเจอเนี่ยก็เจอกันแทบทุกจุด ตั้งแต่สถานที่ท่องเที่ยว ร้านค้า หรือแม้แต่สนามบินก็ยังเจอกันยั้งงงงงกะเนื้อคู่ แถมแต่ละนางก็น่ารักน่าหยอกไม่เบา เป็นชิ้นปลามันส์ของเหล่าเสือๆ ฝั่งเราเหลือเกิน

สุดท้ายก็อดแดกหมดครับ

แวะร้านขายโสร่ง ,, เจอแก๊งส์สาวนักเรียนญี่ปุ่นอีกแล้ว

อาบน้ำ หม่ำข้าว แล้วไปเคาน์ดาวน์กัน

เคาท์ดาวน์ที่มัณฑะเลย์

หลังจากกลับมาจากเที่ยวทั้งวัน พวกเราเหนื่อยกันมาก บ้างก็ขี้แตกหลังจากที่เจอบุฟเฟต์อาหารพม่าแบบฮาร์ดคอร์ แต่เราก็ไม่ลดความพยายามที่จะไปหาที่เคาน์ดาวน์กันในค่ำคืนวันที่ 31 ธันวาคมแบบนี้ครับ

หลังจากสืบเสาะร้านและตกลงกันอยู่นาน เราก็ได้ร้านที่ชื่อ Sky bar ที่อยู่ไม่ห่างจากโรงแรมมาก แถมติดกับกำแพงเมืองมัณฑะเลย์ด้วย น่าสนใจสุดๆ ,, แต่พอเราเดินไปถึงมันก็ไม่มีร้านนั้นแล้ว อารมณ์เปลี่ยนชื่อเป็นผับอื่นแทน ชั้นล่างบรรยากาศแปลกๆ เราก็เลยขึ้นไปข้างบนแทน ,, ซึ่งบรรยากาศข้างบนนี่เป็นร้่านอาหาร แต่อารมณ์แบบกินกันภายในครอบครัวมากๆ มีร้องคาราโอเกะจอโปรเจคเตอร์ เชิญอาเจ็กอาแปะและญาติผู้ใหญ่ทางร้านมาร้องเพลงแบบเพี้ยนๆ นิดนึงอะ

เอาเหอะครับ ไม่รู้จะไปไหนละ นั่งที่นี่แหละ คิดว่า มาร่วมงานเลี้ยงปีใหม่ประจำตระกูลละกัน

นั่งชมกำแพงเมืองมัณฑะเลย์ติดไฟนีออนสีแปลกๆ กับฟังเสียงวัยรุ่นแว๊นมอเตอร์ไซค์ พร้อมกับจิบเบียร์พม่ารสชาติแปร่งๆ ขอน้ำแข็งถังนึงเค้าก็ไม่รู้จัก คุยกันตั้งนานได้น้ำแข็งฟรีๆมาถ้วยนึง (คือเรื่องน้ำแข็งนี่ขอบ่นหน่อยเถอะ ไปที่ไหนของพม่าก็ไม่ค่อยรู้จักกัน สื่อสารกันนานมากกว่าจะเข้าใจ เฮ้อ…) หรือว่ามันผิดที่ประเทศไทยอาจเป็นประเทศเดียวในโลกที่กินเบียร์แล้วใส่น้ำแข็งวะ

สั่งน้ำแข็ง 1 ถัง ได้น้ำแข็งมา 1 ถ้วยแบบงงๆๆ

นั่งเคาน์ดาวที่บาร์ข้างกำแพงเมืองมัณฑะเลย์ครับ

นั่งไปได้สักพักประมาณใกล้ๆ ห้าทุ่ม ผมง่วงมากๆๆๆ เกินจะหาอะไรมาเปรียบได้ เรียกว่าผมหลับคาโต๊ะเลย เลยขอตัวเพื่อนๆ ไปหลับก่อน ไม่ทันเคาน์ดาวน์ละ ไม่รู้เหมือนกันว่าพม่าเคาน์ดาวน์กันยังไง มีพลุหรือมีการแสดงเหมือนบ้านเรามั้ย หรือเค้าจะสวดมนต์ข้ามคืน แต่เอาเหอะ…ไว้ปีหน้าค่อยไปเคาน์ดาวน์ที่เมืองไทยก็แล้วกัน หาวววววว..ววว

ปีใหม่ คนใหม่ กลับเชียงใหม่

หลังจากคืนปีใหม่ผ่านพ้นไป เราก็ตื่นมาในบรรยากาศเดิมๆ อีกครั้ง ,, คือเราต้องรีบเก็บของกลับเมืองไทยน่ะครับ

หลังจากหม่ำข้าวเช้ากันเสร็จ (เมนูเดียวกับเมื่อวานเลยแฮะ…) เราก็เช่ารถตู้ราคา 40,000 จ้าดเพื่อพาเราไปสนามบินครับ

ทีแรกก็คิดว่าทำไมมันแพงจังวะ แต่แล้วเราก็ถึงบางอ้อที่ว่า สนามบินนานาชาติมัณฑะเลย์นี่ห่างตัวเมืองแบบโคตรแม่ไกลครับ เทียบแล้วสูสีกะกรุงเทพฯ-สุวรรณภูมิเลย คือผมคิดว่าทางรัฐบาลเค้าจะกะว่าเมืองมัณฑะเลย์ในอนาคตจะขยายตัวขึ้น แต่ผมว่ามันเผื่อเยอะไปหน่อยนะ แถมถนนหนทางที่ดูจะเหมือนเป็นถนนคอนกรีตอย่างดีนี่มีหลุมดักควายอยู่เป็นพักๆ หลุมใหญ่ระดับที่รถตู้ตกลงไปนี่ผมหัวกระเด้งไปกระแทกคอนโซลสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีเลย

พอมาถึงสนามบินนานาชาติมัณฑะเลย์ ที่นี่ใหญ่มากจริงๆ สมแล้วที่ไปกู้เงินพี่ไทยมาทำหลายพันล้านบาท

ถนนไปสนามบินเผื่อเยอะไปมั้ย ,, ทั้งกว้าง ทั้งร้าง ทั้งไกล

มาสนามบินมัณฑะเลย์ เตรียมกลับได้แล้ว…

แต่พอเข้ามาข้างใน อ่าว… ใหญ่แต่ตัวนี่หว่า ข้างในนี่โล่งมากๆๆๆๆ คนแบบว่าน้อยโคตรๆ เลย เคาน์เตอร์สำหรับสายการบินมีประมาณ 15 ช่องแต่เปิดจริง 2 ช่อง ร้านค้าต่างๆ ในสนามบินนี่ก็ปิดเจ๊งกันหลายร้านเลย (เท่าที่สำรวจเหมือนเปิดแค่ร้านขายของที่ระลึกร้านเดียวเองอะ) แถมงานก่อสร้างบางจุดในสนามบินก็ยังไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ด้วย

สนามบินมัณฑะเลย์ ทั้งไกล ทั้งร้าง…

ถึงเวลาต้องลาละครับ ,, กลับเมืองไทยกันเถอะ

จบบริบูรณ์ครับสำหรับทริปพม่าทั้ง 4 ตอน

หลงเสน่ห์เมืองพม่า

หลังจากไปเที่ยวมาสี่เมือง ผมก็พบอะไรสองสามอย่างครับ

อย่างแรกคือ ผมไม่เคยรู้สึกสนุกกับการเรียนประวัติศาสตร์มาก่อน จนกระทั่งมาเจอของจริงแบบนี้เลย ,, เรื่องราวต่างๆ ผู้เข้ากันได้อย่างลงตัว ทั้งพระเจ้าตะเบงชเวตี้, บุเรงนอง, กองทัพมองโกล, พระนเรศวร, สงครามเก้าทัพ… นี่ยังไม่นับถึงเรื่องราวทางพระพุทธศาสนาอีกเพียบนะเนี่ย สนุกมากจริงๆ

ต่อมาคือภาพของพม่าที่อยู่ในหัวเรา และความเป็นจริงของพม่านั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ชาวพม่าเป็นคนน่ารักมาก เค้าไม่ได้โหดหรือดุร้ายอย่างที่เราคิดไว้เลย แ่ต่แท้จริงกลับเป็นคนขี้อายแต่อัธยาศัยดี, เมืองพม่าที่มองว่าเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อน แต่แท้จริงกลับเป็นเมืองที่สงบเรียบง่าย, ชาวพุทธทุกคนที่นี่มีศรัทธาในพระพุทธศาสนาแรงกล้าทั้งภายนอกและภายใน ทั้งการปฏิบัติตัวตามคำสอนตามหลักพุทธศาสนาและการเกื้อกูลพุทธศาสนาให้ดำรงอยู่อย่างงดงาม ซึ่งต่างกับประเทศเพื่อนบ้างที่ออกตัวแรงว่าเป็นประเทศพุทธศาสนาที่เน้นการบูชาเงิน, เข้าถึงเพียงเปลือกนอกและยึดติดทางด้านวัตถุกันเป็นส่วนมากเท่านั้น

แต่สิ่งที่ผมว่าผมชอบมากที่สุด ผมว่าเค้ามีเงื่อนไขของการมีความสุขน้อยดี

เดี๋ยวนี้คนไทยเรากว่าจะมีความสุขได้ ต้องมีบ้านหรูๆ รถราคาแพงๆ มีเงินเยอะๆ ต้องเรียนจบสถาบันดีๆ เที่ยวยุโรป กินข้าวหรูๆ ต้องไม่มีสิวสักเม็ด ต้องมีรูปร่างหน้าตาดี ต้องเสริมดั้งทำนมให้เป๊ะ ฯลฯ แต่พอพวกนี้บางอย่างมันไม่ได้ดังหวังก็เสียใจ จมอยู่กับความเศร้า… ยิ่งอยู่ในสังคมเมืองใหญ่ก็ยิ่งคาดหวังกันสูง เงื่อนไขของการมีความสุขก็มากตาม ก็ย่อมผิดหวังกันสูง ซึมเศร้ากันมากขึ้น ,, ความสุขมันหายากอะไรกันขนาดนั้นเลยเหรอวะ

กับราชธานีสุดท้าย ,, ที่มัณฑะเลย์ครับ

แต่ไม่ใช่กับคนพม่านะ ผมสังเกตดูเค้าเป็นชนชาติที่มีความสุขง่ายมาก ขับรถเก่าๆ ปั่นจักรยานเก่าๆ นั่งคุยกับลูกเมีย กินข้าวแกงแบบเรียบง่าย ไหว้พระทำบุญหน่อย มีเงินไม่ต้องมากต้องมายอะไรขอแค่พอใช้ เท่านี้ก็มีความสุขแล้ว เฮ้ย!! ไม่เห็นจำเป็นต้องมีอะไรมากมายเหมือนเราเค้าก็มีความสุขแล้ว จนบางทีก็เหมือนว่าความสุขเค้ามันอยู่รอบตัวนั่นแหละ แต่เค้ากลับมองเห็นมากกว่าเราอะ

พม่าสอนให้ผมรู้ว่า ความสุขไม่ใช่วัตถุหรือสิ่งของ แต่เป็นอะไรที่ง่ายกว่านั้นเยอะ เพียงแต่มองที่มันหรือเปล่า

เหมือนไร้จุดหมาย ,, แต่ความเรียบง่ายก่อให้เกิดความสุข

ออกมาเจอบรรยากาศชิลๆ สบายๆ ของมัณฑะเลย์

ผมไม่แน่ใจว่าการเปิดประเทศและการเข้ามาของทุนนิยมจะเปลี่ยนแปลงพม่ามากแค่ไหน ผมมีความสุขและดีใจมากที่ได้มาพม่าครั้งนี้ครับ

แล้วคุณจะหลงไหลกับที่นี่ ,, ทะเลสาบอินเล

ย้ำอีกที ไม่เครียดครับ ตอนนี้ชิลๆๆ

จากเฮโฮ สู่อินเล

หลังจากนั่งเครื่องบินจากพุกามมาครึ่งชั่วโมงกว่าๆ ก็ถึงสนามบินเฮโฮแล้วครับ

สนามบินเฮโฮเนี่ยเป็นสนามบินที่เล็กเว่อ เล็กกว่าสนามบินของพุกามเกือบสามเท่า แต่คนที่มาใช้บริการก็น้อยกว่าสิบเท่า เห็นเค้าเปรียบๆ แล้วประมาณสนามบินเมืองปายอะ (แต่ผมก็ไม่เคยไปสนามบินปายนะ) เครื่องบินมาลงไม่ได้เยอะมากเหมือนเมืองท่องเที่ยวอย่างพุกามหรือมัณฑะเลย์หรอก ใครจะมาเฮโฮนี่ต้องตั้งใจมาจริงๆ เพราะไม่ได้เป็นเมืองระหว่างทางเมืองท่องเที่ยวใหญ่ๆ

มึนๆ ไม่ถึงชั่วโมง เครื่องบินก็ลงแล้ว เย่ๆๆๆ

สนามบินเฮโฮ ,, เล็กมากๆ เลยแฮะ

คำถามต่อมาคือ เฮโฮกับอินเลคืออะไร

คำตอบคือ เฮโฮเป็นเมืองเมืองนึงในรัฐฉานหรือรัฐไทยใหญ่ครับ โดยเมืองหลวงของรัฐนี้คือเมืองตองยี (TaungGyi) (ส่วนตองอูที่คนไทยรู้จักนั่นเป็นอาณาจักรที่สองของพม่าต่อจากพุกามนั่นเอง เดี๋ยวจะเล่าต่อด้านล่างละกัน) เมืองเฮโฮนี้เท่าที่ผมรู้คือเป็นเมืองที่มีสนามบินแค่นั้นครับ ,, ส่วนอินเลเป็นทะเลสาบที่อยู่ในเมืองชเวยอง (ShweYaung) ซึ่งอยู่ในเขตของตองยีเหมือนกัน

อธิบายนิดนึง คือพม่าเค้าปกครองเป็นรัฐผสมกับเขตการปกครอง มีทั้งสิ้น 7 รัฐ และ 7 เขตการปกครอง (จินตนาการโดยเทียบกับบ้านเราว่าพม่ามี 14 จังหวัด) โดยแต่ละรัฐหรือเขตการปกครองก็จะมีเมืองเอกของตัวเอง อย่างเช่นรัฐฉานก็จะมีเมืองเอกเป็นตองยี, รัฐยะไข่ (Rakhine) ก็จะมีเมืองเอกเป็นชิตตเว, เขตย่างกุ้งก็มีเมืองเอกเป็นย่างกุ้ง ประมาณนี้ แถมแต่ละเขตแต่ละรัฐก็อาจมีวัฒนธรรมและภาษาและแตกต่างกันไป

จริงๆ ให้ถูก เราต้องเรียกว่า “สหภาพพม่า” ครับ

View ส่งท้ายปี กับพม่าสี่เมือง :: ตอนที่ 3 ที่ทะเลสาบอินเล in a larger map

กว่าจะต่อรองค่ารถไปอินเลได้ก็นานมาก เพราะแต่ละคันเรียกราคากันราวๆ 30,000 จ้าดต่อคัน จนกระทั่งต่อไปต่อมา ได้รถมาสองคัน 50,000 จ้าด (ประมาณคันละ 900 บาท) ก็เลยตกลงไปก็ได้วะ ทีแรกก็บ่นในใจว่าทำไมแม่งแพงชิบเลยวะ แต่พอเปิดแผนที่ดู… อ่อไกลแสรดดดดด ระยะทางเกือบ 50 กิโล เค้าบอกว่าขับประมาณชั่วโมงครึ่ง แถมทางก็แคบ ขึ้นดอยซะก็เยอะ เฮ้อ… สมควรละที่เค้าเรียกราคานั้น (แต่ผมก็ว่าแพงไปอะ)

เป็นการนั่งรถโตโยต้าโคโรล่ารุ่นพ่อที่ราคาแพงที่สุดในชีวิต

ได้ยานพาหนะที่จะพาเราไปยังท่าเรือยองชเวที่เมืองชเวยองละ อิอิ

หนทางระหว่างเมืองเฮโฮไปชเวยองนี่เป็นดอยเตี้ยๆ ทั้งนั้น เหอๆๆ

แต่พอเข้าเขตชเวยองแล้วก็เป็นทางเรียบ สบายๆ ละครับ

ระหว่างนั่งรถก็ขอเล่าเรื่องของเมืองตองยีหน่อยละกันน่อ (เพื่อความเข้าใจที่เพิ่มขึ้นแนะนำให้ไปอ่านภาคพุกามก่อนนะ)

หลังจากที่พุกามโดนกองทัพของเจงกิสข่านของมองโกลตีแตกสิ้นแล้ว แทนที่ทางมองโกลจะยึดครองเมืองพุกามไว้กลับต้องถอยทัพกลับไป เหตุเพราะอากาศในแถบนี้ค่อนข้างร้อนมากสำหรับคนที่อยู่เมืองหนาวมาก่อน (ขนาดคนอยู่แถวนี้ยังร้อนเลย จะประสาอะไรกับพวกนั้น) ซึ่งหลังจากทางมองโกลถอยทัพกลับไปทำให้เกิดภาวะสูญญากาศ พม่าเดิมที่มีพุกามศูนย์กลางต้องแตกเป็นสองส่วนหลักๆ คือพม่าตอนเหนือ ที่ประชากรกลุ่มหลักเป็นชาวไทยใหญ่ เมืองหลวงเป็นอังวะ, และพม่าตอนใต้ ที่ประชากรกลุ่มหลักเป็นชาวมอญ เมืองหลวงเป็นหงสาวดี ทีนี้ระหว่างหงสาวดีและอังวะก็รบกันมาตลอด ฝั่งนู้นชนะบ้าง ฝั่งนี้ชนะบ้างผลัดๆ กันไป

แต่ทีนี้ก็มีตาอยู่อย่างอาณาจักรตองอูแห่งเมืองตองยีที่ซุ่มเงียบอยู่ สะสมทั้งไพร่พลและเสบียงไว้จนกระทั่งถึงรัชสมัยของพระเจ้าเมงจีโย แกก็ไล่ตีเมืองต่างๆ จนสิ้น ยึดเอาทั้งอังวะและหงสามาไว้ในการครอบครอง จากนั้นก็ได้ขยายอาณาเขตของพม่าออกไปอย่างมาก และพระองค์ก็ได้ย้ายเมืองหลวงจากตองยีไปอยู่หงสาวดีในเวลาต่อมาด้วย

จริงๆ ตองอูเป็นชื่อเมืองเมืองนึงในเขตพะโค (หงสา) นะครับ ไม่ได้เกี่ยวกับเมืองตองยีซื่งเป็นเมืองในเขตรัฐฉานโดยตรง ,, แม้ว่าอาณาจักรตองอูมีกำเนิดมาจากเมืองตองยีก็ตาม อิอิ (งงป่าวเนี่ย)

ยิ่งช่วงถัดมาเป็นรัชสมัยของพระเจ้าตะเบงชเวตี้ซึ่งเป็นบุตรของพระเจ้าเมงจีโย ยุคนี้พม่าได้ทำสงครามและขยายอาณาเขตไปกว้างขวางมากๆ และถือเป็นอีกช่วงที่พม่าเกรียงไกรมากๆ ,, นอกจากพระเจ้าตะเบงชเวตี้แล้ว ช่วงนั้นยังมีบุเรงนองด้วย เพราะว่าบุเรงนองเป็นลูกของแม่นมที่เลี้ยงพระเจ้าตะเบงชเวตี้มา เนื่องด้วยอายุทั้งคู่ไล่เลี่ยกัน สองท่านนี้ก็เติบโตมาด้วยกันตลอดคล้ายกับเป็นพี่น้องกัน จนกระทั่งยามศึกสงคราม บุเรงนองนี่ก็รับหน้าที่ประมาณมือขวาของพระเจ้าตะเบงชเวตี้เลย ทั้งคู่ช่วยกันรบจนกระทั่งพระเจ้าตะเบงชะเวตี้สิ้นพระชนม์จากการถูกลอบปลงพระชนม์ บุเรงนองก็ขึ้นมาเป็นกษัตริย์ต่อ ช่วงนั้นพม่าแข็งแกร่งและขยายอาณาเขตกว้างขวางมาก ตั้งแต่ที่ดินตั้งแต่ลุ่มแม่น้ำอิระวดีจนถึงลุ่มแม่น้ำโขงเป็นของพม่าหมด ,, ไม่ต้องถามนะครับว่าพี่ไทยไปไหน สมัยนั้นอยุธยาก็ตกเป็นเมืองขึ้นของพม่าด้วย

ถ้าใครจำได้ ช่วงที่พระเจ้าตะเบงชเวตี้ครองราชย์นี่จะมีเอี่ยวกับไทยด้วยเหมือนกันเพราะมีศึกระหว่างเมืองตองยีและกรุงศรีอยุธยา ที่สำคัญก็จะมีเรื่องพระศรีสุริโยทัยและกรุงศรีอยุธยาแตกครั้งแรก และช่วงนี้จะเป็นช่วงพระนเรศวรตอนเด็กถูกลากไปเป็นตัวประกันที่พม่าด้วย กว่าที่พระนเรศวรจะกู้ไทยกลับมาได้ก็คือสมัยพระเจ้านันทบุเรงที่เป็นลูกของบุเรงนองอีกที

บรรยากาศร่มรื่นดีนะ มีรถม้า+เทียมเกวียนมาเป็นพักๆ

บ่นไปเรื่อยๆ ก็ถึงปากทางเข้าอินเลแล้วครับ ไม่ต้องตื่นเต้นมาก เพราะต้องควักเงินอีกคนละ 5 ดอลล่ามาจ่ายเป็นค่าเข้าเยี่ยมชมอินเล โฮๆๆ ไปไหนบ้านเค้าก็เสียเงินหมด ทีบ้านเราไปที่ไหนก็ไม่เสียซักบาท ช่วยเที่ยวเมืองไทยกันเยอะๆ นะครับ

ถึงปากทางเข้าอินเลแล้วเย่ๆๆๆ

เสียค่าธรรมเนียมเข้าทะเลสาบอีก 5 เหรียญ เฮ้อ…

เข้าสู่ทะเลสาบอินเล

เนื่องจากเราไม่รู้อะไรเลย เราก็เลยให้แท๊กซี่มาส่งที่เรือรับจ้างเข้าทะเลสาบอินเลด้วย (หรือเพราะเหตุนี้วะ เค้าเลยลดค่ารถให้เราตั้งหมื่นจ้าด คงได้ค่าต๋งจากร้านทัวร์แน่ๆ) จากนั้นก็คุยๆ เรื่องเรือที่จะเข้าไปที่ทะเลสาบครับ ,, สรุปสุดท้ายได้ราคา 35,000 จ้าด ให้เวลาเราหกชั่วโมง (เราไปถึงก็ 11.00 น. แล้ว กะว่าจะเที่ยวหลั่นล้าและกลับฝั่งราวๆ 17.00 น.) โดยเค้าจะมีไกด์ให้คนนึงและก็คนขับเรืออีกคนนึง ,, ส่วนสัมภาระของเราก็ขอฝากไว้ที่ร้านก่อน

ว่าไปนั่น ค่าเรือเที่ยวครึ่งวันถูกกว่าค่ารถจากสนามบินมาอีก!!!

รถแท๊กซี่พาเราเดินทางมายังท่าเรือหางยาว + ทัวร์ทะเลสาบ

วิถีชาวบ้านแถวนี้ดูเรียบง่ายและน่ารักดีนะ

ในที่สุด… เราก็ได้เรือและไกด์พาเราเที่ยวแล้ว

ประมาณ 11.15 น. เรือของเราก็เริ่มออกเดินทางละครับ ตื่นเต้นจัง

ทีแรกเรือก็ค่อยๆ แล่นช้าๆ ออกจากท่าเรือเข้าสู่ส่วนที่คล้ายๆ คลอง จากบ้านเรือนและแหล่งชุมชนเริ่มกลายเป็นรั้วไม้และทุ่งหญ้าลอยน้ำ ดอกหญ้าสีขาวพัดปลิวไสว นกนางนวลบินมาทักทายเป็นระยะๆ เรือที่สวนผ่านและแซงเราไปมีทั้งเรือของนักท่องเที่ยวและเรือของชาวบ้านที่ขนพืชผลทางการเกษตรมาขาย อ่า….

ในหัวผมตอนนั้นมีแต่ความคิดที่ว่า ถ้าเรือล่มและเราตกน้ำไปจะทำไงดีวะ กล้องเกลิ้งมือถงมือถือก็คงจะเจ๊งไปหมด แต่ก็ช่างเหอะ เพราะอยู่ที่นี่นะ ไอโฟนก็มีประโยชน์แค่เอามาถ่ายรูปและจดรายละเอียดการมาเที่ยวเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง กล้องเจ๊งก็ไม่ต้องรีวิวอะไรลงบล๊อกละ เก็บไว้เป็นความทรงจำพอ ขอเราว่ายน้ำไปที่ขอบคลองแล้วเอาตัวรอดก่อนละกัน กว้างไม่กี่เมตรเอง สบายๆ

แต่พอพ้นส่วนที่เป็นคลองออกมาเท่านั้นแหละครับ ทะเลสาบอินเลแม่งสุดลูกหูลูกตาลูกยายมากๆ

นั่งเรือหางยาวเที่ยว ลมพัดผ่านหน้าพร้อมละอองน้ำเล็กๆ ,, มีความสุขจัง

เข้าเขตทะเลสาบอินเลจริงๆ ที่มันกว้างมากๆๆๆๆๆ ไร้ขอบเขต

มีนกนางนวลหาปลาบินมาทักทายเราเป็นระยะๆ

ออกมาเรื่อยก็เจอชาวบ้านที่ดำรงชีพทะเลสาบอินเลหรือเรียกว่าชาวอินทาพายเรือออกหาปลาด้วยท่าอันเป็นเอกลักษณ์ คือ ยืนเอาขาเกี่ยวไม้พายแล้วก็พายเรือไปแบบนั้น (เห็นไกด์บอกว่าทำแบบนี้แล้วแรงมันจะดี) จากนั้นก็จะโยนสุ่มทรงสูงลงไปจับปลา แล้วก็เอาฉมวกแทงๆๆๆ แล้วเอาปลาขึ้นมากิน เอิ้กๆๆๆ

จริงเค้าเล่ากันว่าชาวอินทาเมื่อก่อนก็เป็นชาวบ้านธรรมดานี่แหละ ดำรงชีวิตอยู่บนดิน ทำการเกษตรแบบปกติๆ นี่แหละ แต่พอช่วงที่ไทยรบกับพม่าชาวบ้านพวกนี้ก็หนีตายมาอยู่ที่ทะเลสาบอินเล และปรับวิถีชีวิตตัวเองให้อยู่เหนือน้ำแทน ,, และนอกจากกระประมงแล้ว ความเจ๋งโคตรๆ ของที่นี่คือการเกษตรบนแปลงเกษตรลอยน้ำ โดยชาวบ้านจะเอาวัชพืชผูกๆๆ กันให้เป็นราง เอาไม้ไผ่ยึดกับก้นทะเลสาบจากนั้นก็ปลูกทั้งมะเขือเทศ, ถั่ว, แตงกวา, พริก ฯลฯ

แต่ที่เด็ดคือ เอาพืชผักที่ตัวเองปลูกมาขายที่ฝั่งด้วย ,, เมพอะ…

แถวนี้เค้าหาปลาด้วยสุ่มจับปลาทรงฝาชีสูง และหอกอีกอันนึง

ท่าพายเรือของที่นี่ก็เป็นเอกลักษณ์ ไม่เหมือนกับที่ไหนๆ

นั่งไปเรื่อยๆ ก็เจอเสาหงษ์ครับ ,, ขอดองเรื่องนี้ไปเล่ารวมกันที่วัดผ่องด่ออูด้านล่างละกัน

เสาหงษ์ ,, จุดที่เรือล่มและมีพระบัวเข็มตกน้ำ (อ่านต่อตรงหัวข้อวัดผ่องด่ออู)

เริ่มเจอบ้านของชาวอินทาแล้วครับ

สบายใจจัง

กินลมชมวิวที่อินเล

หลังจากเที่ยวมาเหนื่อยๆ แถมมีประวัติศาสตร์หนักๆ ทั้งย่างกุ้งและพุกาม การมาที่ทะเลสาบอินเลนี่ผมชอบมากเลยนะ รู้สึกเลยว่านี่แหละคือการพักผ่อนที่แท้จริงที่เราต้องการ ,, อากาศบริสุทธื์, ละอองน้ำบางๆ, ลมพัดมาประทะหน้าเราเบาๆ โอยยยยยย ฟินเว่อ~~~

ล่องเรือมาอีกซักช่วงใหญ่ๆ ก็เริ่มเจอบ้านเหนือทะเลสาบแล้วครับ

ไม่น่าเชื่อจริงๆ ว่าจะมีชุมชนลอยน้ำแบบนี้

ชาวบ้านแถวนี้มีวิถีชีวิตเกี่ยวข้องกับน้ำและเรือแทบทั้งสิ้น

สภาพหมู่บ้านเหนือน้ำที่อินเล

สังเกตว่าไอ้แปลงผักลอยน้ำที่ว่าเนี่ยมันมีกันแทบทุกบ้านเลยนะ บางบ้านอาจเล็กๆ, บ้างอาจใหญ่หน่อย แต่ไอ้พวกที่ปลูกขายจริงจังเนี่ยใหญ่เป็นระดับฟาร์มลอยน้ำเลยนะเนี่ย อารมณ์แบบทุ่งหญ้าสีเขียวลอยเต็มผืนน้ำอะ อลังๆๆๆๆ…

นั่งเรือไปผมก็แอบถามไกด์ว่าแถวนี้เค้าไม่มีรีสอร์ทเหรอ เค้าบอกว่าก็มีนะ รีสอร์ทที่มีนายทุนจากชาติอื่นๆ มาลงทุนปลูกไว้อย่างสวยเลย แต่ราคาแพงมากๆ คืนนึงสองร้อยเหรียญขึ้นไป เหอๆๆๆ

ชาวบ้านก็จะปลูกผักกันเอง + ตกปลามากิน

ผมว่าแปลงเกษตรลอยน้ำที่ปลูกผักได้จริงนี่โคตรเจ๋งเลยนะ

ไม่น่าเชื่อเหมือนกัน ว่าเค้าจะอยู่ที่นี่มาเป็นร้อยๆ ปีละ

นั่งเรือไป ดูวิถีชิวิตชาวบ้านที่กลมกลืนกับทะเลสาบไปอย่างไม่น่าเชื่อ สถานที่สำคัญต่างๆ ทั้งวัดและโรงเรียน ถ้าไม่ลอยอยู่บนน้ำก็อยู่บนดินติดๆ กับทะเลสาบทั้งนั้น

เค้าก็อยู่กันแบบเรียบง่ายดีนะ

โรงเรียนกลางทะเลสาบเลยแฮะ ,, เจ๋งดีอะ

ผมหลงรักที่นี่แล้วแฮะ

แวะกินข้าวเที่ยงกันเหอะ

สิ่งที่แปลกอย่างนึงคือ แม้เราจะนั่งเรือผ่านบ้านเรือนมาก็เยอะ เราไม่ค่อยเห็นร้านอาหารเลยแฮะ

แต่ไม่ต้องกังวลครับ ในที่สุดไกด์ก็พาเรามาที่ร้านอาหารชื่อ Shwe Yamin ครับ ณ จุดนั้นก็บ่ายโมงกว่าแล้ว ทั้งหิวและจะเลือกอะไรมากก็ไม่ได้ ร้านก็ไม่รู้จัก อินเตอร์เนตมือถือก็ไม่มี เอาเหอะๆๆ กินๆ ไป ไกด์พามาก็น่าจะโออยู่น่า

พอเทียบเรือเสร็จเราก็กระโดดขึ้นร้านเลย มองดูร้านจากข้างนอกนี่ผมว่าก็โอนะ สะอาดใช้ได้ แต่พอเข้ามาข้างในที่ผมว่าเจ๋งดีนะ ดูเรียบง่ายแต่บรรยากาศดี โดยเฉพาะวิวที่มองทะลุหน้าต่างออกไปแล้วก็เห็นทะเลสาบ โอยยยย ฟินสุด ,, ว่าแล้วก็สั่งอาหารไปอย่างเพียบเลย

วันนี้มากินที่ร้านชเวยามิ่นครับ ,, บรรยากาศดูดีมากๆ

เรียกว่านั่งกินบนทะเลสาบกันเลย บรรยากาศดีมากๆ

ส่วนวิวหลังร้านเหรอครับ ,, ทะเลสาบสุดลูกหูลูกตาครับ

จากนั้นอาหารไม่นานก็เริ่มทยอยมาครับ เท่าที่ลองชิมมาผมว่าอร่อยทุกอย่างเลย (อาจด้วยความหิวด้วยแหละ) แต่ที่ผมประทับใจคือยากิโซบะสไตล์อินเล, กะหรี่หมู/ปลา และเมนูจานปลาครับ ,, พวกปลาที่นี่สดมาก เนื้อหวานเว่อยังจับเพิ่งจับมาจากใต้ถุนร้านเมื่อสิบนาทีก่อนแล้วทำให้เรากินตอนนั้นเลย โฮๆๆๆ

เราสั่งไปเยอะมากๆๆๆ สรุปราคา 60,000 จ้าด เฉลี่ยๆ ตกคนละสองร่อยกว่าบาท โออยู่ๆๆๆ

จานแรกเป็นออเดิร์ฟคล้ายข้าวเกรียบ จิ้มกับซอสพริก

ถัดมาเป็นข้าวผัดหมู/ข้าวผัดปลาครับ

คล้ายๆ กับยากิโซบะใส่ปลาทอดครับ

แกงกะหรี่หมู ,, รสชาติไม่แรงมาก อร่อยดีนะ

ปลาจากทะเลสาบอินเล เอามาทอดบีบมะนาว สดมากๆๆ

อีกตัวก็เอามาเจี๋ยนแล้วราดพริก ,, ปลาสดมากๆ จริงๆ

กินไปแทบอ้วก หกหมื่นจ้าดเอง เอิ้กๆๆ

เติมพลังเรียบร้อยแล้ว

ลุยกันต่อเลย!!!

จากนั้นเราก็ล่องเรือเข้าเขตชุมชน ไกด์จะพาเราไปดูวิถีชีวิตและพวกร้านค้าต่างๆ

อย่าคิดว่าชาวอินทาจะเป็นแค่จับปลาปลูกผักนะครับ แหม่~~ แต่ละหมู่บ้านของนี่เค้าก็มีความสามารถแตกต่างกันไป ทั้งเรื่องงานช่าง งานไม้แกะสลัก งานเหล็ก งานเครื่องเงิน งานทอผ้า ,, และจะเชื่อมั้ย ว่าบนทะเลสาบเนี่ย จะมีตั้ง 32 หมู่บ้าน เอิ้กๆๆๆ

แต่เราคงไม่ได้แวะทั้งหมดทุกหมู่บ้านหรอกนะ

ล่องเรือเข้าเขตชุมชน ไปดูวัฒนธรรมของชาวบ้านแถวนี้กัน

แวะร้านขายของของชาวบ้านกันหน่อย แฮะๆๆ

เริ่มที่ร้านเครื่องเงิน

เดินเข้าร้านเค้าปุ้บ เจ้าของร้านก็วิ่งมาหาเราปั้บ และก็ลากพวกเราไปดูขั้นตอนการทำเครื่องเงินที่นี่ ตั้งแต่ไปเอาก้อนหินมาแล้วสกัดออกมาเป็นแร่เงิน จากนั้นก็เอาเงินมาดัดเป็นรูปทรงต่างๆ ด้วยความร้อนและกลายเป็นข้าวของเครื่องใช้และสินค้าที่ระลึก ทีแรกผมกะจะสอยปลาน้อยจากอินเลมาละ แต่ผมว่ามันแพงไปหน่อย ขนาดต่อราคาแล้วก็ยังคิดว่าแพงอยู่ดี (จำไม่ผิดเค้าตั้งไว้จะประมาณ 50 ดอลนี่แหละ ผมต่อได้เหลือประมาณ 30 ดอล แต่ก็ไม่เอาอยู่ดี)

ร้านแรกเป็นร้านทำเครื่องเงินครับ ,, เอาเงินมาจากก้อนหินเลยทีเดียว

จากนั้นก็ใช้ไฟดัดแร่เงินเป็นรูปทรงต่างๆ

ปลาเงินน้อย ,, ของฝากสุดฮิตจากอินเล ตัวเล็กราคา 50US แหนะ

แวะร้านกะเหรี่ยงทอผ้าและร้านขายสะโหร่ง

ร้านนี้ดูทีแรกก็ไม่มีอะไร ไกด์คงอยากพาเราไปดูกะเหรี่ยงคอยาว คงกะว่าเราจะตื่นเต้น แต่คงไม่ใช่กับผมหรอกนะ เพราะแถวๆ ที่ทำงานผมก็มีกะเหรี่ยงคอยาวมาให้ตรวจไม่น้อยเหมือนกัน

ทีนี้ผมก็มาหยุดอยู่ที่ซุ้มขายโสร่ง เพราะอยากแต่งแบบพม่าๆ บ้างเหมือนกัน ดูเท่ดี พวกนี้เก่งมากเลย ใส่โสร่งกระโดดไปมาคล่องยิ่งกว่าใส่กางเกงอีก สุดท้ายผมกับไอ้เสือเลยตัดสินใจจะถอยโสร่งคนละตัว ต่อราคากะแม่ค้าจนสุดท้ายเค้าให้ตัวละ 8000 จ้าด แต่มันมีประเด็นก็คือเราใส่โสร่งไม่เป็นครับ…

แต่ประเด็นยิ่งกว่านั้นคือช่วงที่ผมใส่ไม่เป็นนั้นก็ไม่มีใครมาสอนผมเลย เรียกแม่ค้ามาช่วยใส่ให้ก็ใส่ให้แบบยี้ๆๆ จะโอบใส่ให้ก็ไม่มีใครสนใจ แต่พอทีไอ้เสือใส่ไม่เป็น แหม่~~ เข้ามาช่วยกันรุมใส่สองสามคน คนนั้นโอบทีคนนี้โอที สอนกันตั้งสามสี่รอบแหนะ โธ่ว์~

สองมาตรฐานแบบพม่าชัดๆ

ต่อมาไปร้านขายสะโหร่งและผ้าทอของชาวกะเหรี่ยง

เค้าบอกว่า โสร่งที่นี่ทุกตัวนั้นทอเองนะจ๊ะ

พอผมซื้อ ไม่มีคนสนใจ ,, พอไอ้เสือซื้อ มากันทีสามคน โธ่ว์~

แวะร้านทอไหมและใยบัว

จากนั้นก็ล่องเรือมาอีกร้านครับ เป็นร้านขายผ้าที่ทำมาจากใยบัวและไหมครับ ,, ร้านค่อนข้างใหญ่มาก ทำกันเกือบครบวงจรเลย เดินวนไปมาก็ดูสนุกดี อารมณ์คล้ายๆ ชมรมผู้สูงอายุมาช่วยกันผลิตและถักทอผ้าแล้วเอามาขาย ดูแล้วน่าอุดหนุนจัง

ทีแรกก็กะจะซื้อไปฝากแม่ฝากเพื่อนซักผืนสองผืน แต่พอเห็นราคาละก็ตกใจสลับกับช๊อคเลยครับ ผ้าพันคอใยบัวราคาเริ่มต้นที่ 25 เหรียญ (ตั้ง 750 บาทแหนะ) ถ้าผสมบัว+ไหมราคาประมาณ 60-90 เหรียญ และถ้าเป็นไหมล้วนนี่ 100+ เหรียญ (ตั้งแต่ 3,000 บาทขึ้นไป)

ต่อมาไปร้านผ้าไหมและใยบัว

เริ่มต้นที่ฉีกใยบัวออกมาเป็นเส้นๆ ครับ

เริ่มตั้งแต่ การปั่นเส้นไหมและลอกใยบัวให้เป็นเส้น ,, จากนั้นก็ปั่นเป็นด้าย

เหมือนอารมณ์ชมรมผู้สูงอายุแห่งการถักทอแฮะ

แต่ดูเค้าตั้งใจทำมากๆๆ เลยนะ

บ่องตง!!!! แพงแบบสัสๆ ครับ ผ้าพันคอใยบัวผืนนึง 25US ขึ้น, ไหมนี่ 100US ขึ้น โฮๆๆๆๆ

คุณแม่ก็อดของฝากไปก่อนเนาะ

แวะร้านช่างตีเหล็ก

สุดท้ายก่อนวนออกไป เราก็ไปแวะร้านเหล็ก+แกะสลัก ที่ตื่นเต้นหน่อยก็มีตีดาบให้เราดู จากนั้นก็มีขายของที่ระลึกนิดหน่อย (เป็นพวกดาบที่เค้าตีมา, เครื่องทองเหลืองเล็กๆ และไม้แกะสลักเล็กๆ) ไม่ค่อยน่าสนใจมากเท่าไหร่

แวะร้านตีเหล็กอีกซักเจ้าละกัน อิอิ

สุดท้าย ไปบ้านพี่ช่างเหล็กและตีดาบครับ ขะมักเขม้นดีมากๆๆ

ถึงแล้วครับ วัดผ่องด่ออู

เรียกว่าเป็นวัดที่สำคัญที่สุดของชาวอินเลเลย

เพราะที่สำคัญคือ วัดนี้มีพระบัวเข็มครับ ลักษณะเป็นพระ 5 องค์ แกะสลักจากไม้จากต้นศรีมหาโพธิ์ ซึ่งพระทั้งห้าองค์เป็นพระที่ไม่มีหน้า ไม่มีตา ไม่มีจมูก อายุอนามกว่า 500 ปี ,, ซึ่งหลังแกะสลักเสร็จก็ได้เอามาประดิษฐานไว้ที่วัดผ่องด่ออู ซึ่งศรัทธาทั้งจากผู้คนในทะเลสาบเอง รวมไปถึงศรัทธาจากทุกสารทิศก็มากราบไหว้และปิดทองจนตอนนี้องค์พระกลมดิ้กและผิวเป็นตะปุ่มตะป่ำไปหมดแล้ว ฮาๆๆๆ

ออๆ ลืมบอกว่า บริเวณแท่นที่วางพระบัวเข็มไม่อนุญาตให้ผู้หญิงขึ้นไปกราบไหว้และปิดทองใกล้ๆ ผู้หญิงมีสิทธิ์สักการะพระได้แค่จากพื้นด้านล่างเท่านั้น (จริงๆ ก็แทบทุกสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของพม่าเลยนะที่จะไม่ให้ผู้หญิงขึ้นไปยังแท่นวางเนี่ย)

จริงๆ วัดนี้เข้าฟรีนะครับ แต่ถ้าจะถ่ายรูปต้องเสียเพิ่มอีก 500 จ้าด, ถ้าจะถ่ายวิดีโอต้องจ่ายอีก 500 จ้าด (คือเค้าดูว่าเราถือกล้องอะไรเข้าไป ถ้าถือทั้งกล้องถ่ายรูปและกล้องวิดีโอก็ 1,000 จ้าดครับ) แต่ถ้าใช้แค่กล้องโทรศัพท์ไม่เป็นไร ,, หลักๆ เที่ยววัดนี้ผมก็เสียค่าดอกไม้พันจ้าด, ทองคำเปลวพันจ้าด และค่าถ่ายรูป 500 จ้าด

ถึงแล้วครับ วัดผ่องด่ออู ,, วัดสำคัญแห่งทะเลสาบอินเล

ตั๋วค่าถ่ายรูปในวัด และทองคำเปลวเอามาติดพระบัวเข็ม

ภายในวัดสีทองอร่ามตามากๆ แม้ไม่กว้างมาก แต่สวยอะ

นี่แหละครับ พระบัวเข็มทั้งห้าที่ว่า

นอกจากนั้น ในทุกๆ ปีช่วงหลังออกพรรษา ชาวอินทาเค้าจะมีประเพณีแห่พระบัวเข็มด้วยเรือนกการะเวกสีทองอร่ามไปรอบๆ ตัวทะเลสาบด้วย (คงประมาณงานรื่นเริงของเค้าแหละ เห็นมีแบบโชว์ดารแสดง+พายเรือด้วยเท้าแข่งกันด้วย) ทุกๆ ปีก็แห่กันไปทั้งห้าองค์ก็ไม่มีปัญหาอะไร ,, จนกระทั่งปีพ.ศ. 2310 ระหว่างจัดงานดันเกิดพายุเข้า ทีนี้นกการะเวกที่บรรทุกพระบัวเข็มดันล่มพลิกคว่ำ พระทั้งห้าก็เลยจมน้ำ นั่นไงครับ!!! งานเข้าเห็นๆ ทีนี้พวกชาวบ้านและคนเข้าร่วมพิธีก็พยายามงมหาพระที่จมน้ำไป งมกันแทบตายสุดท้ายกู้มาได้แค่สี่องค์ ทำเอาชาวบ้านเสียใจมากๆ แต่พออัญเชิญพระทั้งสี่กลับวัด กลับเกิดเรื่องน่าอัศจรรย์มากๆ คือ พระอีกองค์ที่จมน้ำไปดันกลับมาอยู่ที่แท่นบูชาพร้อมกับเศษวัชพืชก้นทะเลสาบพันรอบๆ องค์พระด้วย โฮๆๆๆๆ

จากเหตุการณ์ดังกล่าว จุดที่เรือล่ม เค้าก็ทำเสาหงษ์ปักไว้ (รูปเสาหงษ์อยู่ด้านบนนะ) ส่วนงานเทศกาลแห่พระก็ยังมีต่อนะ แต่ว่าจะแห่แค่สี่องค์เท่านั้น เพราะเค้าเชื่อว่าองค์พระที่จมน้ำไปคราวก่อนเป็นพระศรีอารยเมตไตร (หรือพระที่จะเป็นพระพุทธเจ้าองค์หน้า) ซึ่งตอนนี้พระองค์ยังไม่ได้จุติขึ้น จึงยังไม่อยากเปิดตัวในตอนนี้

ใครๆ ก็มาปิดทอง จนพระบัวเข็มตะปุ่มตะป่ำนูนทอง รูปลักษณ์ไม่เหมือนเดิมเลย

ส่วนนี่เป็นเรือนกการะเวกที่เอาไว้แห่พระบัวเข็มทุกปีๆ

แมว (ไม่) กระโดด ที่วัดงะแพจอง

เวลาเราเหลือนิดหน่อย เลยแวะไปวัดงะแพจอง ซึ่งวัดนี้มีชื่อเสียงเรื่องแมวทำกายกรรม คือแมวมันกระโดดลอดห่วงน่ะครับ ,, เอ่อๆๆ ฟังดูน่าตื่นเต้นดีนะ

เห็นเค้าบอกว่าวัดนี้มีของเก่าๆ อยู่เยอะ เพราะสมัยล่าอาณานิคมอังกฤษจะมายึดทรัพย์สินต่างๆ ของพม่าไปหลายอย่าง เจ้าเมืองยองชเวเลยเอาไม้พระเก่าๆ และบัลลังก์ของพระเจ้ามินดงมาเก็บไว้แถวๆ นี้ (เห็นบอกว่าเอาเก็บไว้ใต้น้ำนะ)

มาวัดงะแพจอง หรือวัดแมวกระโดด

ชมพระไม้โบราณ และบัลลังก์เก่าของพระเจ้ามินดง

พอเข้ามาในวัด นอกจากพระพุทธรูปโบราณไม้หลายองค์กับบัลลังก์ไม้สีทองแล้วก็ยังมีแมวอีกประมาณ 10 ตัว แต่เท่าที่สังเกตดูมันก็อยู่นิ่งๆ ทุกตัว พยายามดูตัวที่กระโดดๆ ก็ไม่เห็นมี เดินไปเดินมา ไปดักฟังนักท่องเที่ยวคนอื่นถามไกด์ของเค้าก็ได้ความมาว่าแมวตัวที่กระโดดได้ (เดิมมีสองตัว) ตัวนึงตายไปแล้ว อีกตัวไม่สบาย

ว่าแต่ เราก็มีไกด์ ทำไมไม่ถามวะ

เดินหาแมวกระโดก็ไม่มี ,, เห็นก็แต่แมวนอนชิลๆๆ

พระของวัดก็บอกว่าแมวตัวที่กระโดดไม่สบาย (น่าจะตายไปแล้ว)

เที่ยวกันครบ+หมดเวลาแล้ว คงต้องกลับฝั่งกันละ

โอเค… อดดูแมวกระโดด เอาแค่กราบพระ ขอพรให้เดินทางปลอดภัยละกัน

ลาอินเล ไปมัณฑะเลย์

ห้าโมงกว่า พี่ไกด์ก็ตีเรือกลับฝั่งที่ท่าเรือยองชเวครับ แพลนของเราวันนี้ไม่มีโรงแรมนะครับ แต่เราจะขึ้นรถทัวร์ไปยังมัณฑะเลย์กัน ซึ่งเค้าบอกว่ารถจะออกราวๆ สองทุ่ม

พอถึงฝั่งเราก็ต้องรีบกินข้าวแถวๆ ท่าเรือเพราะกลัวว่าจะไปกับรถทัวร์ไม่ทัน (คือถ้าไม่ทันเนี่ย เรานอนข้างทางเลยนะ) เรียกว่าสั่งไปก็เยอะ อาหารก็ช้า กูก็รีบ หิวก็หิว พออาหารลงเท่านั้นแหละเหมือนแร้งลงเลย หวดตูมๆๆๆๆๆ แป้บเดี๋ยวหมด เรียกแม่ค้าเก็บตังแม่งเอ้ยยยยย ยังมามึนอีก ช้าจริง รีบเว้ยยยยยย ,, ชำระค่าเสียหายสามหมื่นจ้าดแล้วรีบไปที่รถแท๊กซี่ที่เจ้าของร้านเค้าไปเรียกมาให้

ตอนขามามาแบบสองคันสบายๆ แต่ขาไปเราต้องยัดกันเจ็ดคนพร้อมสำภาระกองเท่าบ้าน (เข้าในเลยว่าสัม+ภาระเป็นยังไง) ทั้งกล้องทั้งคนทั้งกระเป๋าก็ยัดลงไปในรถเก่าๆ นั่นแหละ อัดกันแบบแทบจะไม่มีอากาศหลงเหลืออยู่ในรถแล้ว ท่านั่งก็เป็นทุกรกิริยา คิดย้อนไปแล้วก็งงว่าทนให้ไอ้ใหม่มานั่งตักกูได้ไงเกือบครึ่งชั่วโมงวะ แถวไอ้ใหม่นั่งท่าเอียงตัวและเกร็งท้องเกร็งขาได้ไงตั้งครึ่งชั่วโมง ฮาๆๆๆ (ส่วนด้านหลังมองไม่เห็นว่านั่งกันยังไงเพราะเหลียวไปไม่ได้ แต่รับรู้เลยว่าแน่นมากๆ) แล้วก็ขับปุเลงๆ ออกไปตอนประมาณเกือบๆ ทุ่มครึ่ง ค่าโดยสาร 15,000 จ้าด

บรรยากาศที่ท่าเรือยองชเวยามเย็น ,, ชิลดีจัง

เจดีย์ยามเย็นที่ยองชเว

เรานั่งปุเลงๆ รถราว 30 นาที ก็ถึงสามแยกที่เป็นจุดจอดรถทัวร์แล้วครับ ,, สอบถามได้ความว่ารถทัวร์เรายังมาไม่ถึง เย้ๆๆๆๆ นั่งรอรถกันสักพักเดี๋ยวก็คงมาละแหละ แฮ่ๆๆๆ

นั่งไปเกือบครึ่งชั่วโมงก็เงียบสนิท บ่องตงเลยว่าตอนนี้เหมือนสูญญากาศ บ่นในใจว่าจะรีบมาทำไมวะ ฮึ่ยๆๆ รถทัวร์แม่งเลทอีกละ ,, มองไปรอบๆ ก็เห็นร้านเกมก็กะจะหวดวินนิ่งกับไอ่ใหม่ก็กลัวรถจะมาระหว่างเล่นเกมอยู่แล้วผ่านเลยไป (ปล-เสือใหม่มันแอบเล็งลูกค้าสาวในร้านอยู่ แต่ทีท่าน่าจะมากับแฟนมัน) ก็เลยเปลี่ยนหันมาชดเชยความหิวที่ร้านลูกชิ้นทอดข้างๆ นั้นแทน

ตั๋วรถทัวร์ไปมัณฑะเลย์

กว่าจะวนออกมาถึงปากทางจุดรอรถได้ก็มืดแล้ว

นั่งคุยกับแม่ค้าสนุกมากเลย แกบอกว่าแกมาจากคะฉิ่น เมื่อก่อนเคยไปทำงานเมืองไทยด้วย พูดไทยได้นิดหน่อย จากนั้นก็มาพบรักกับแฟนที่เมืองไทย แต่งงานกันแล้วอยู่ที่ยองชเว เปิดร้านขายของชำและขายลูกชิ้นทอดมาได้หลายปีแล้ว ตอนนี้แกมีลูกสองคน ลูกสาวคนโตกำลังเรียนอยู่วิทยาลัยที่ย่างกุ้ง ใกล้จะจบแล้ว หวังว่าจะเป็นกำลังสำคัญให้ครอบครัวต่อไป แถมเสือนุ้กก็สนใจ แต่ไม่มีเวลาสานต่อ โฮๆๆๆๆ

ละจะจำมาเล่าทำไมวะครับ

กินใส้กรอกทอด + จีบแม่ค้าแถวนั้นไปพลางๆ เอิ้กๆๆ

ระหว่างรอก็พบว่าโสร่งที่ผมซื้อมาได้หายไปแล้ว คาดว่าน่าจะหล่นบนแท๊กซี่ที่พาเราออกมาจากทะเลสาบอินเล โฮๆๆๆ เสียดายจัง ซื้อมาตั้งแพง ใส่ได้สองสามชั่วโมงเอง เดี๋ยวค่อยไปหาตัวใหม่ที่เมืองมัณฑะเลย์ละกัน

รถทัวร์คันแล้วคันเล่าผ่านไป ไม่ถึงคิวเราซักที ใจนึงก็อารมณ์ไม่ดี อีกใจก็กังวล ต้องขอบคุณป้าแม่ค้าลูกชิ้นที่ไปไถ่ถามคนขับรถให้ว่าใช่คันที่เราจะขึ้นหรือเปล่า ซึ่งกว่ารถจะมา แม่งเอ้ยยยยยยย เกือบสี่ทุ่ม เฮ้อ~~

สภาพรถทัวร์ชั้นหนึ่งที่เราซื้อมาถือว่าใช้ได้นะ ประมาณ ป.1 บ้านเราแต่สะอาดกว่า, เบาะใหญ่นั่งสบาย, มีหมอนรองคอให้, เอนได้เยอะพอตัว, มีขนม+น้ำแจกนิดหน่อย แต่แอร์หนาวมากประมาณอยู่ในตู้เย็น ถึงขั้นต้องควักเสื้อกันหนาวมาใส่เพิ่มกันเลยทีเดียว แถมเปิดเพลงเสียงดังมาก เป็น MV ศิลปินพม่า แต่ว่าไม่ใช่ปัญหาของผมหรอกครับ ขอแค่คุณปิดไฟ ผมก็หลับได้ทุกสถานการณ์

แอร์หนาวเกิ้นนนนน นอนในตู้เย็นชัดๆ

ขึ้นรถทัวร์ละจ้า หนาวๆๆๆ เดี่๋ยวเจอกันนะ

ตื่นเช้ามาก็เจอกันนะ… มัณฑะเลย์

มันเยอะจริงๆ… คงต้องอยู่เป็นเดือน กว่าจะลุยกันได้ครบทุกเจดีย์

และก็เป็นอีกครั้งที่เราใช้บริการสายการบินภายในประเทศของพม่าอย่าง Myanmar Airways บินตรงจากย่างกุ้งขึ้นมายังสนามบินยองอู (Nyaung U) ของพุกามโดยใช้เวลาราวชั่วโมงครึ่งครับ

มองจากบนเครื่องบิน ภาพที่ผมเห็นภาพแรกของพุกามเป็นเหมือนพื้นที่ราบสีแดงคล้ายทะเลทราย มีแค่ต้นไม้เล็กๆ โผล่แทรกเป็นช่วงๆ จนเมื่อเครื่องบินลงต่ำเรื่อยๆ ภาพของทะเลเจดีย์สีอฐก็ผุดเยอะขึ้นมากเรื่อยๆ ดูอลังการและทำให้ผมตื่นเต้นได้ไม่น้อยเลยทีเดียว ,, แม้ภาพทะเลเจดีย์จากบนเครื่องบินนั้นจะสวยมากๆ (เสียดายที่ผมไม่ได้นั่งติดหน้าต่าง ฮึ่ยๆๆๆๆ) แต่พอเราเหยียบสนามบินเท่านั้นแหละ เราจะต้องรีบคว้ากระเป๋าเราไว้และออกไปจ่ายค่าธรรมเนียมเข้าเมือง 10 ดอลล่า

แต่ 10 ดอลนี่คิดต่อ 1 visit นะครับ จะอยู่ห้าวันสิบวันก็เสียแค่ 10 ดอล คิดในแง่ดีซะว่าเป็นการจ่ายค่าเข้าชมเจดีย์และสถานที่ทุกสิ่งทุกอย่างในพุกาม (เว้นแต่พิพิธภัณฑสถานของพุกาม ที่ต้องจ่ายค่าเข้าเพิ่มเองอีก 5 ดอลล่าครับ)

แต่เรามีเวลาแค่วันเดียว ดังนั้น 10 ดอลต้องคุ้ม!!!

แหม่… จะออกจากสนามบินได้ต้องจ่ายค่าชมเมืองเค้า 10 ดอลด้วย

ที่บอกให้รีบคว้ากระเป๋าเพราะว่าจะมีบริการไม่ได้รับเชิญชาวพม่าเค้าจะมาช่วยยกกระเป๋าเราไปให้น่ะครับ ซึ่งการยกนี่ไม่ได้ยกฟรีๆ หรอกนะ เค้าก็จะขอนิดๆ หน่อยๆ เหรียญสองเหรียญ บางทีก็เหมือนจะคุ้มเพราะกระเป๋าเราก็ไม่ได้เบาๆ แถมพาไปหาแท๊กซี่ได้ด้วย ผมโดนที่นี่ก็ 1000 จ้าด ถ้าไม่คิดมากก็ถือว่าค่ายกของ 30 บาท ,, แต่บอกตรงๆ นะ ผมกลัวกระเป๋า+ของข้างในหายอะ

จากนั้นก็เหมารถตู้ที่สนามบินมาโรงแรม Glorious Bagan (หรือ Myat Bagan) ราคา 10,000 จ้าด

จ่าย 10 เหรียญให้ป้าแกเสร็จก็ไปเที่ยวให้หนำใจกันเหอะ

ขนของขึ้นรถ เตรียมเก็บของ+รีบเที่ยวเมืองกัน

ถนนที่นี่นี่คนละแบบกะที่ย่างกุ้งเลยแฮะ ,, อาทิ เป็นถนนเลนเดียวสลับกับสองเลนแคบๆ, มีดินลูกรังอยู่ข้างๆ, วิวสองข้างทางมีแต่เจดีย์+พุ่มไม้+ดินแดง, มีม้า+วัว+ควายสัญจรร่วมกับเรา แต่ที่สำคัญคือที่นี่มีมอเตอร์ไซค์ด้วย!!!

ถนนหนทางที่นี่นี่คนละ feel กะที่ย่างกุ้งเลยแฮะ

ม้า และ มอไซ ,, ไม่ใช่เรื่องแปลกของที่นี่ครับ

เหนือสิ่งอื่นใด ระหว่างนั่งรถตู้ไปโรงแรม ขอปักหมุดทริปที่พุกามนี้หน่อยละกัน (ซูมดูได้นะ)

View ส่งท้ายปี กับพม่าสี่เมือง :: ตอนที่ 2 ที่พุกาม in a larger map

ในที่สุดก็ถึงซักที…

สภาพโรงแรมดูข้างนอกค่อนข้างเก่า (แต่ก็ไม่ได้เก่ากว่าเกสต์เฮ้าท์แถวนั้นเท่าไหร่) ภายในห้องกว้างดี (ดูมีสองเตียงแต่ยัดจริงๆ 4 คนยังสบายๆ) สภาพห้องค่อนข้างเก่าและอับเล็กน้อย น้ำไหลแรงดี น้ำอุ่นก็โอเคนะ (แต่ห้องเพื่อนผมน้ำอุ่นเค้าเสียแฮะ) แต่โดยรวมก็ดีนะแต่ก็ไม่มี wifi ให้บริการ… แต่ก็ดีนะ offline ตัวเองบ้างก็ดีเหมือนกัน

มาถึงโรงแรมสำหรับเราแล้วครับ ,, Myat Bagan หรือ Glorious Bagan

สภาพห้องพัก ถึงจะเก่า+อับไปหน่อย แต่ก็โอเคนะ

เอาของโยนเก็บไว้ แล้วเราก็รีบไปเที่ยวกัน

เริ่มต้นออกเดินทาง

เราจะเสียเวลามากไม่ได้ เพราะมีเวลา 1 วันสำหรับทัวร์ที่นี่ (เท่ากับที่ย่างกุ้งแหละ)

ขออ้างอิงก่อนว่าที่เมืองพุกามเนี่ย ทางรัฐบาลพม่าเค้า zoning แบ่งเป็น 3 ส่วน คือ Old Bagan, New Bagan และ Nyaung U ,, เหตุเพราะในอดีตพุกามเนี่ยก็มีแค่พุกามเดียวแหละ เหล่าชาวบ้านก็ปลูกบ้านเรือนอยู่ร่วมกับโบราณสถานกันมั่ว บางเจ้าก็มีปลูกรีสอร์ทเกสท์เฮ้าส์ให้แขกด้วยจนรกรุงรัง ทีนี้ทางรัฐบาลแกคงคิดว่าถ้าปล่อยไว้นานไปคงจะแย่และจะจัดการได้ลำบากกว่านี้ ก็เลยจัดอาณาเขต New Bagan ให้อพยพชาวบ้านให้ไปปลูกบ้านเรือนและรีสอร์ทต่างๆ ไปกองๆ รวมอยู่ที่นั่นเป็นส่วนมาก (แต่ที่ Old Bagan ก็มีรีสอร์ทนะ แต่ราคาค่อนข้างมหาโหดมากๆ)

ส่วน Nyaung U นี่ผมไม่ค่อยแน่ใจนะว่ามันมีอะไรบ้าง เท่าที่เห็นก็มีแค่สนามบินเองอะ…

ไม่ต้องห่วงครับ โรงแรม Myat Bagan ที่เราพักมันอยู่ในส่วนของ New Bagan แต่สถานที่ท่องเที่ยวที่เราแพลนไว้ทั้งหมดอยู่ที่ Old Bagan ดังนั้น เราจำเป็นต้องมียานพาหนะพาเราเดินทางไปกว่า 7 กิโลเมตร ,, ทีแรกก็เล็งๆ รถม้าไว้แหละ แต่พอไปถามเจ้าไหนๆ เค้าก็บอกว่าเต็มหมดแล้ว พวกคุณต้องจองก่อนล่วงหน้านะจ๊ะ (จะให้จองยังไง เพิ่งมาถึง!!!)

สุดท้าย ลงตัวที่การเช่าจักรยาน 7 คัน ได้ราคา 20,000 จ้าด (เค้าคิดคันละ 3000 จ้าด หรือราวๆ คันละร้อยต่อวัน ต่อราคาเจ็ดคันลดได้พันจ้าด) ,, เอาเป็นว่า ค่อยๆ ปั่นปุเลงๆ ไปแหละครับ

ทีแรกก็กะนั่งรถม้าแบบนี้ไปแหละครับ แต่ว่าทุกคันเต็มหมดเลย ต้องจองก่อนอะ…

สุดท้ายก็เลยต้องพึ่งจักรยานแม่บ้านนี่แหละ..

ก็ค่อยๆ ปั่นปุเลงๆๆ ลุยไปเรื่อยๆ ก็แล้วกัน

ปั่นมาประมาณครึ่งทาง เห็นเจดีย์น่าสนใจข้างทางที่มีฝรั่ง+ไกด์เดินไปเดินมาข้างใน ร่วมกับเริ่มเหนื่อยล้าจากการปั่นรถจักรยาน เลยขอพักเยี่ยมชมโบราณสถานไม่ทราบชื่อแห่งนี้ซักหน่อย

จริงๆ ตรงนี้ดูเผินไม่มีอะไรมานะครับ มีเจดีย์ 3-4 องค์+มีลานอิฐบนเนิน, มีน้องสาวชาวพม่ามาขายเครื่องลงรักและของที่ระลึกนิดหน่อย แต่ผมว่าตอนปีนขึ้นไปบนยอดวิหารที่นี่วิวสวยดีนะ แม้จะไม่สูงมากแต่ก็แอบเห็นทะเลเจดีย์เบาๆ

เค้าว่ากันว่า ที่พุกาม เจดีย์เค้าจะก่อมาจากอิฐจนเป็นทรง จากนั้นก็จะเคลือบผิวข้างนอกด้วยเงินหรือทอง เวลามีแสงอาทิตย์มาต้องก็จะแวววับระยิบระยับจับตาน่าดูชม เชื่อว่าสมัยก่อนมีเจดีย์ที่นี่มากกว่าสี่พันสี่ร้อยองค์ แต่หลังจากโดนกองทัพกุบไลข่านของท่านเจงกิสข่านบุกมาตีอย่างย่อยยับ (แถมมาตีแบบงงๆ ด้วยนะ แบบว่าตีชนะเสร็จก็อยู่เมืองนี้ไม่ได้ เพราะที่นี่เป็นเมืองร้อน อยู่ได้ไม่นานเลยต้องอพยพทัพกลับไป) รวมทั้งมีแผ่นดินไหวด้วย ทำให้เจดีย์ถล่มไปบ้างส่วน เท่าที่เหลือตอนนี้ก็คงราวๆ 2,217 กว่าองค์ แถมเงินทองที่เคยเคลือบไว้ก็โดนลอกไปเกือบหมดแล้ว เหลือแต่อิฐเปล่าๆ

แต่อยากบอกว่าแค่นี้ก็สวยมากๆ แล้ว ,, บางทีอยากย้อนเวลาไปซัก 1000 ปีก่อนเหมือนกันว่ามันจะสวยซักแค่ไหน

ปั่นไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็พักเที่ยวเจดีย์สองข้างทาง

มีสาวพม่ามาขายของที่ระลึกด้วยแฮะ

วิวจากบนเนินสวยมากๆ เลย ขนาดไม่สูงมากยังเห็นเจดีย์เพียบ

ไหนๆ ก็บ่นเรื่องนี้มาแล้ว ก็ขอบ่นเรื่องพุกามซึ่งถือว่าเป็นอาณาจักรและราชวงค์แห่งแรกของประเทศพม่าอีกหน่อยเลยละกัน

พุกามเนี่ยรุ่งเรืองประมาณพันปีก่อนแล้ว โดยครองความรุ่งเรืองกว่า 250 ปี ยุคของพุกามนี่ก่อนที่จะถึงยุคเจ้าขุนศรีอินทราทิศแห่งกรุงสุโขทัยของเราเสียอีกนะ (อาณาจักรที่รุ่งเรืองเทียบๆ กับพุกามช่วงนี้ก็คงเป็นขอมแหละ ถ้าของไทยน่าจะเป็นทวาราวดีอะ…) แต่จะให้เล่าถึงดินแดนแห่งนี้คงต้องย้อนไปราวประมาณหลายพันปีก่อน

สมัยนั้นชนกลุ่มแรกที่มาตั้งรกรากที่ลุ่มแม่น้ำอิรวดีแห่งนี้ก็คือชาวมอญครับ ต่อมาก็มีชาวปยูกับพม่าเข้ามาผสมอยู่ด้วย แล้วสุดท้ายก็มีการสู้รบกันระหว่างชนชาติและเพื่อนบ้านข้างเคียง สู้ไปสู้มาสุดท้ายก็มีชาวพม่าเข้ามายึดพุกามและสร้างเป็นอาณาจักรเป็นของตัวเอง จากนั้นพุกามก็เริ่มไปตีเมืองนั่นเมืองนี่ แต่ที่สำคัญคือไปตีเมืองมอญของพระเจ้ามนูหะ ลากเอาเชลยชาวมอญมาเป็นจำนวนมาก (ราวๆ สามหมื่นคนเลยทีเดียว) ซึ่งเชลยชาวมอญเหล่านี้ชำนาญเรื่องการเผาอิฐและทำอิฐมอญนี่แหละครับ พวกวิหารและเจดีย์ต่างๆ เค้าก็เลยก่อด้วยอิฐ ซึ่งคอนเฟิร์มว่าอิฐมอญแข็งแรงจริง อยู่กันมาพันปียังแข็งแรงโคตรๆ

ซึ่งนอกจากแรงงานแล้ว พม่ายังได้อารยธรรมทางด้านศาสนา, วัฒนธรรม และอักขระภาษาจากชาวมอญ พูดง่ายๆ คือ อารยธรรมต่างๆ ของพุกาม (โดยเฉพาะในช่วงแรก) ล้วนได้อิทธิพลจากมอญแทบทั้งนั้น และเมื่อเวลาผ่านไปจึงได้ประยุกต์มาเป็นของพม่าเองภายหลัง

เพราะสภาพอากาศที่ร้อนชื้น บ้านเรือนและพระราชวังแถบนี้เค้าจึงไม่ทำด้วยอิฐนะครับ แต่ส่วนมากทำด้วยไม้แทน ซึ่งเวลาผ่านมาพันปีก็คงเสียหายไปหมดแล้วล่ะครับ (เท่าที่เห็นคงเหลือพระราชวังไม้ก็จะมีแต่พระราชวังชเวนันดอร์ที่มัณฑะเลย์อะครับ นี่ขนาดเป็นอาณาจักรหลังๆ ของพม่า+เป็นไม้สักทองทั้งหลังก็ยังทรุดโทรมมากแล้ว)

หนทางยังอีกไกล เราไปต่อกันเถอะครับ

จริงๆ การเที่ยวเจดีย์ในพุกามเค้าแบ่งเป็นทิศนะครับ ดงนี้

• ทิศเหนือ หลักๆ ก็มี เจดีย์ติโลมินโล, วัดอโลพยี, เจดีย์กุพโยกคยี, และเจดีย์ชเวสิกอง
• ทิศตะวันออก หลักๆ ก็มี เจดีย์มหาโพธิ์, เจดีย์สัพพัญญู, เจดีย์อนันดา, เจดีย์ธรรมยางจี, และเจดีย์ชเวสันดอว์
• ทิศใต้ หลักๆ ก็มี วัดมนูหะ, เจดีย์นันปยะ, เจดีย์ธรรมยสิกะ, และเจดีย์โลกนันท์

แต่ผมว่ามันดูยากลำบากไปหน่อยสำหรับทริปนี้หากจะเก็บให้ครบทุกเจดีย์ดังที่กล่าวมาไว้ เอาเป็นว่า เราเน้นเจดีย์สำคัญๆ ก็แล้วกันเนอะ

ว่าแล้วค่อยๆ ปั่นปุเลงๆ กันต่อเหอะครับ

มาชมพระอึดอัด ที่วัดมนูหะ หรือวัดคับแค้น

ปั่นมาเรื่อยๆ เจอวัดทางซ้ายมือ ลองส่องเข้าไปดูมีชาวพม่าเข้าไปค่อนข้างเยอะเลย แถมมีรถทัวร์จอดด้วย เฮ้ยๆๆๆ เราก็ขอแจมมั่ง หันไปดูป้าย อ้อ!!! วัดนี้มีชื่อว่า Manuha Phaya หรือวัดมนูหะนั่นเอง

วัดนี้แอบมีความเป็นมาที่สำคัญนิดนึง คือเป็นวัดของพระเจ้ามนูหะซึ่งเป็นกษัตริย์ของชาวมอญสร้างไว้ ที่มาก็คือ สมัยนั้นพระเจ้าอนิรุทธ์ที่ปกครองพม่าจะมาขอพระไตรปิฎกจากพะะเจ้ามนูหะแห่งเมืองมอญ ทีนี้พระเจ้ามนูหะไม่ให้ เพราะถือว่าบ้านเมืองมอญของตัวเองมีอารยธรรมดีกว่า พวกพม่ามันป่าเถื่อน เอาสิครับ ดูถูกเค้าแบบนี้ก็เป็นเรื่องไงครับ พม่าจึงบุกมาตีเมืองจนแตก และจับชาวมอญมาเป็นเชลยช่วงสงครามหลายหมื่นคน ส่วนพระเจ้ามหูหะและครอบครัวก็โดนจับขังเช่นกัน ทีนี้พระเจ้ามนูหะก็ขายอัญมณีออกขายเพื่อสร้างพระสององค์และวัดนี้ขึ้นเพื่อแสดงให้ถึงความอึดอัดและขับข้องใจของชาวมอญและกษัตริย์ของมอญที่โดนจับขังไว้และภาวนาให้ตนเองไม่แพ้และไม่ถูกจองจำอีกในชาติต่อๆ ไป

โฮๆๆๆ มันมีสตอรี่~~

แวะมาวัด Manuha Phaya หรือที่คนไทยเรียกว่า วัดคับแค้น

ไม่ว่าวัดไหนก็มีชาวพม่าแห่มาทำบุญอย่างเยอะ

คนที่นี่เค้าก็ปีนเอาดอกไม้ไปใส่บาตรยักษ์กัน

เดินเข้าไปวนดูก็อึดอัดดีจริงๆ วิหารภายในนี่แทบจะพอดีกับองค์พระเลย ช่องว่างที่เหลือระหว่างผนังกับองค์พระแทบจะพอดีให้คนเดินผ่านหนึ่งคนพอดี

เดินขึ้นบันได เข้าวิหาร ไปดูพระอึดอัดปางมารวิชัยกัน

นอกจากนั่ง ด้านหลังยังมีพระปางไสยาสน์ด้วย

บางทีก็อึดอัดแทนพระเหมือนกัน…

ออกมาจากความอัดอัด ก็มีสาวพม่าเข้ามาเติมความสดใสให้ไอ้เสือเพื่อนผมเลยนะครับ แหม่~~

แหม่~~ ไอ้เสือนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ สาวพม่ายังติด

ปั่นไปกันต่อครับ

เข้าสู่ส่วน Old Bagan และเจดีย์อนันดาครับ

ปั่นมาเรื่อยๆ ตามทางก็จะถึงยังส่วนที่เป็น Old Bagan ครับ ,, ซึ่งวัดแรกที่เราจะไปเยี่ยมชมคือวัดอนันดา วัดที่ทุกคนบอกว่าเป็นวัดที่เป็นสุดยอดสถาปัตยกรรมและเป็นวัดที่สวยงามที่สุด

แค่เข้ามาในเขตวัดก็มีผู้คนพลุกพล่านมากๆ ทั้งนักท่องเที่ยวและพ่อค้าแม่ค้าชาวพม่าเสียงดังอื้ออึงเต็มปากทางเข้าวัด ,, จากนั้นเราก็จอดจักรยานแล้วเดินเข้าไปตามโถงครับ ซึ่งสองฟากของโถงก็เต็มไปด้วยร้านขายของที่ระลึกอีกเช่นกัน

ปั่นจักรยานมากว่า 5 กิโลก็เข้าสู่เขต Old Bagan แล้วครับ

แวะมายังเจดีย์ที่สวยและสำคัญที่สุดของพุกาม ,, นั่นคือเจดีย์อนันดาครับ

หน้าทางเข้าเจดีย์อนันดา

ระหว่างทางเข้าก็มีขายของที่ระลึกเพียบอะ…

ผู้คนในวิหารมีเยอะมากๆ ผมเลยเลือกเดินออกมาลานวัดข้างนอกก่อน

ข้างนอกของวิหารอนันดานี่สวยงามและใหญ่อลังการมากๆ ทั้งวิหารของตัววัด (ที่มองจากข้างนอกนี่โคตรใหญ่มากๆ) และพวกงานปูนปั้นต่างๆ ตั้งแต่สมัยอดีต ผมว่าสวยดีนะ

ภายนอกของอนันดาครับ ,, ใหญ่โตอลังการมากๆ

ข้างนอกมีทั้งสิงห์และเครื่องปูนปั้นต่างๆ สวยงามมากๆ

จากนั้นก็เดินเข้าไปในวิหารเพื่อเดิมชมสถาปัตกรรมภายในครับ

ลักษณะของภายในวิหารอนันดานั้นเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีช่อง 4 ทิศ แต่ละช่องประดิษฐานอดีตพระพุทธเจ้าทั้ง 4 องค์ ได้แก่ พระกกุสันธะในทิศเหนือ, พระโกนาคมน์ในทิศตะวันออก, พระศรีศากยมุนีในทิศตะวันตก, และพระกัสสปะในทิศใต้ (ซึ่งพระในทิศเหนือและทิศใต้เป็นพระเก่าอายุเกือบพันปี แต่พระในทิศตะวันออกและตะวันตกเป็นพระใหม่เนื่องจากพระเดิมเสียหายจากเหตุไฟไหม้) โดยพระแต่ละองค์สูงกว่า 10 เมตร สีทองอลังการสวยงามมากๆ

โดยเฉพาะองค์พระกัสสปะในทางทิศใต้จะมีไฮไลท์อีกอย่างคือ เวลายืนไกลๆ จะเห็นองค์พระยิ้ม แต่ว่าพอเดินเข้าใกล้ๆ แล้วจะกลายเป็นหน้าบึ้งแทน

ออๆๆ อีกอย่าง ถ้าเป็นผู้ชายสามารถขึ้นไปกราบพระองค์ใหญ่ข้างบนได้ แต่ถ้าเป็นผู้หญิงทำได้แค่กราบองค์ใหญ่ด้านล่างและปิดทองเฉพาะองค์พระองค์เล็กด้านล่าง เค้าไม่ให้ปีนขึ้นมาน่ะ (จริงๆ ผมว่ากราบข้างล่างก็โอเคละนะ ผมก็ไม่ได้ปีนขึ้นไปเช่นกัน)

นอกจากนั้นภายในวิหารวัดยังมีทางเดิน 2 ชั้น ทางเดินทั้งสองชั้นค่อนข้างมืดมาก แต่ระหว่างหว่างผนังสองข้างนั้นมีสิ่งน่าสนใจเยอะมากๆ ตั้งแต่ผนังที่เจาะเป็นช่องแล้วบรรจุพระพุทธรูปหลายพันช่อง, ลายจิตรกรรมฝาผนังต่างๆ และงานศิลปะอื่นๆ (ถ้าเตรียมไฟฉายไปด้วยจะดีมาก) นอกจากนั้น ที่นี่ ผมว่าช่องแสงสวยมากๆ เลย (เห็นเค้าว่าที่นี่มีชั้นสองด้วย แต่ปิดตายไว้…)

ข้างในเจดีย์มีพระพุทธรูปสี่ปางในทั้งสี่ทิศ (ทิศตะวันตก-ทิศเหนือ)

แต่องค์ทำจากไม้สัก สูงกว่าสิบเมตร สวยงามมากๆ (ทิศใต้-ทิศตะวันตก)

ผนังด้านข้างยังมีเจาะรูแล้วใส่พระพุทธรูปไว้ข้างใน นับรวมกว่า 1,800 องค์

อยู่ในเจดีย์อนันดารู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก

นั่งดูเด็กๆ เล่นที่อนันดา ,, ก่อนที่เราจะไปหาอะไรกินกัน

รายละเอียดของวัดมีค่อนข้างมาก ผมทำการบ้านมาค่อนข้างน้อย แถมความสวยงามบางอย่างก็ไม่สามารถเก็บมาด้วยการถ่ายภาพได้ ต้องมาชมเองถึงจะฟินอะครับ

เติมพลังที่ Star Beam

หิวๆ ก็หาร้านอาหารแถววัดอนันดากินกัน (เพราะคงไม่มีแรงไปไกลกว่านี้แล้ว)

ปั่นจักรยานมาสักพักเพื่อนก็แนะนำว่าให้ไปกินที่ Star Beam ครับ ซึ่งร้านนี้ได้รับคะแนนจาก TripAdvisor ในระดับดีมากถึงขั้นเป็นร้านอันดับหนึ่ง (จาก 44 ร้านที่ได้รับการแนะนำมา) ในเมืองพุกามเลยทีเดียว ,, เจอโฆษณาแบบนี้ต้องลองหน่อย

วนเข้าซอยมานิดนึงก็เจอร้าน Star Beam ละครับ

หิวจัดๆ เลยแวะมาร้าน Star Beam ข้างๆ เจดีย์อนันดา

แม้ว่าจะเป็นร้านเพิงๆ หน่อย แต่เค้าก็แต่งร้านก็ดูดีนะ

มองดูร้านจากภายนอกนี่ผมว่าโคตรเฉยๆ เลยนะ อารมณ์ร้านแบบเพิงๆ กลางพื้นที่ฝุ่นและดินแดง ท่ามกลางวิวที่เป็นเจดีย์รายล้อม มีกลิ่นขี้ม้าโชยมาเป็นพักๆ (ทั้งม้าของนักท่องเที่ยวที่มาจอด และคิวรถม้าแถวๆ นั้นด้วย) เมนูก็เป็นกระดาษแข็งแผ่นครึ่ง แผ่นนึงเป็นเมนูอาหาร อีกครึ่งแผ่นเป็นเมนูเครื่องดื่ม

เอาน่า ดีกว่าไม่มีอะไรกิน

ส่วนวิวนอกร้านเหรอครับ ,, เจดีย์ไงครับ

เมนูเรียบง่ายมากๆ แค่กระดาษแข็งแผ่นครึ่งเอง

ขณะที่ไปนั่งที่ร้านก็มีลูกค้าประมาณ 3-4 โต๊ะรออาหารอยู่ก่อนเรา ซึ่งแอบบ่นนึดนึงว่าที่ร้านนี้รออาหารค่อนข้างนานมาก แต่ระหว่างที่รอ เด็กเสิร์ฟเค้าก็ยกขนมปังอบร้อนๆ มาให้จานนึง หอมมากๆๆๆ บรรเทาอาการหิวและหงุดหงิดจากการรอไปได้ไม่น้อยเลย

ครึ่งชั่วโมงกว่าๆ ผ่านไป อาหารก็ค่อยๆ ทยอยมาเสิร์ฟละครับ อ่า….

มีขนมปังอบใหม่ของทางร้าน หอมมากๆ มาให้กินระหว่างรอด้วย

กินไปกินมา ผนวกกับความหิว ผมว่าอาหารที่นี่เค้าอร่อยนะ แลดูสะอาดดี มีกลิ่นอายความเป็นพม่าอยู่ในตัวแต่ว่าไม่แรงส์จนเกินไป ฝรั่งกินได้ คนไทยกินดี ทั้งเมนูปลาและแกงกะหรี่ต่างๆ ก็ทำได้ดีมากๆ เลย ประทับใจมากๆ สมแล้วที่เค้าได้คะแนนเยอะแบบนั้น กับข้าวแต่ละอย่างลงโต๊ะแป๊บเดียวหมดๆ

อยากจะสั่งเพิ่มอีกแต่เกรงว่าจะได้กับข้าววันพรุ่งนี้เช้า แล้วขอเช็คบิลเลย ซึ่งพวกเรากินไปเยอะมากๆๆๆๆ แต่แค่ 30,000 จ้าดเท่านั้น (ราวๆ พันกับห้าสิบบาท)

อ่าห์… ข้าวสวยร้อนๆ

แกงกะหรี่แบบพม่า อร่อยมากๆๆๆ

Rakhine Fish อารมณ์ค้ลายๆ สเต๊กปลาเอามากินกะข้าว ,, อร่อยดีมากๆๆ

จานนี้จำไม่ผิดเป็นไก่ผัดเม็ดมะม่วง ,, มันก็คล้ายๆ บ้านเรานะ

เฉลี่ยๆ คนละ 150 เองอะ… เทียบกับราคาแล้วคุ้มสุดๆ

นั่งรถม้า ไปยังชเวสิกอง

หลังจากซัดข้าวเที่ยงกันเต็มหลอด จุดหมายต่อไปของเราคือเจดีย์ชเวสิกองครับ ซึ่งเจดีย์แห่งนี้เป็นเจดีย์องค์แรกที่ถูกสร้างในเมืองพุกาม ใครต่อใครก็บอกว่ามันสวยงามมากในระดับที่ไม่ไปไม่ได้

แต่จากที่ที่เรายืนอยู่ตอนนี้จะไปชเวสิกองเนี่ย ต้องไปอีกประมาณ 3 กิโลเมตร ครั้งจะปั่นจักรยานก็รู้สึกอิ่มและจุกและง่วงนอนและร้อนและเมื่อยและเหนื่อยและกลัวดำและอยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้างและอยากลองนั่งรถม้าดูและจะได้ถ่ายรูปข้างทางและท่ารถม้าก็อยู่แถวนั้นและมันก็ว่างอยู่และบลาๆๆๆๆ

กินอิ่มก็เริ่มง่วง, ปั่นไปก็กลัวจุก ,, หารถม้านั่งดีกว่า เปลี่ยนบรรยากาศด้วย

ด้วยเหตุผลล้านแปด เราจึงไปเช่ารถม้าไปพาเราไปกลับเจดีย์ชเวสิกอง เค้าคิดเราคันละ 8,000 จ้าด สามคันก็ 24,000 จ้าด ,, เออๆๆ เอาก็เอาๆ แอบสงสารม้าเหมือนกันนะ ผอมกะหล่องเลยอะ ฮือๆๆๆ สองหมื่นสี่ก็สองหมื่นสี่ ช่วยน้องม้าละกันเนาะ

ว่าไป นั่งรถม้านี่ก็สบายดีเหมือนกันเนอะ เผลอหลับไปหลายทีเหมือนกัน

คุณโดนเสือยิ้มเข้าให้ล่ะครับ…

ประมาณเกือบๆ ยี่สิบนาที่ผ่านไป เราก็มาถึงหน้าเจดีย์ชเวสิกอง ,, ทักทายกับสิงห์ตัวใหญ่สีขาว และเดินเข้าโถงทางเดินที่มีของที่ระลึกขายเพียบ จากนั้นเราก็จะโผล่มาที่หน้าเจดีย์แล้วครับ

เห็นเจดีย์ครั้งแรกนี่ผงะเลยครับ เพราะเจดีย์สีทององค์นี้ใหญ่และดูอลังการมากๆ

ถึงหน้าเจดีย์ชเวสิกองแล้วครับ

ระหว่างทางเดินเข้าเจดีย์ก็ยังจะมีร้านขายของอีก

เจดีย์ชเวสิกองนี่ยิ่งใหญ่มาก สีทองอร่ามเลย

นอกจากความอลังการของเจดีย์แล้ว ที่นี่ยังมีพรอพเก๋ๆ อีกหลายอย่าง ทั้งนัตโบราณ, ระฆังบุเรงนอง, ม้ากัณฑกะ, เสาหงส์, สิงห์ต่างๆ

แต่ที่แปลกๆ อีกอย่างเป็นหลุมและมีน้ำอยู่ เค้าเรียกกันว่าหลุมสมดุลครับ บ้างก็ว่าเอามาให้ช่างเล็งเงาขณะก็สร้าง, บ้างก็ว่าเอาให้กษัตริย์พม่ามองเงาสะท้อนของยอดเจดีย์ เพราะว่าถ้าแหงนหน้ามองยอดเจดีย์ พวกเครื่องมงกุฎจะหล่นลงมา ,, ส่วนพวกเราเพื่อไม่ให้ตกเทรนด์ก็ส่องไปตามธรรมเนียมครับ อิอิ

ส่วนนัตนี่ประมาณผีบ้านผีเมือง เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวพม่านับถือกันก่อนที่จะมีพระพุทธศาสนาครับ นัตเนี่ยก็จะมีหลายสิบองค์ (จำไม่ผิดมีประมาณสามสิบนิดๆ นะครับ) ทีนี้พอพระพุทธศาสนาเข้ามายังพม่า การแทรกแทรงความเชื่อเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย กษัตริย์พม่าเค้าเลยมีอุบายบอกให้ว่าพระอินทร์เป็นนัตองค์สุดท้ายและเป็นนัตองค์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด นัตองค์นี้เป็นที่นับถือของนัตทุกองค์ แถมนัตองค์ที่เป็นพระอินทร์นี้ยังนับถือพระพุทธศาสนาด้วย

ส่วนนัตที่เจดีย์ชเวซิกองนี่เป็นนัตแห่งความร่ำรวย (สังเกตจากเงินที่เหน็บเต็มตัวนัตเลย)

ความเชื่อเรื่องนัต (อารมณ์ผีป่าเจ้าที่) กับพระพุทธศาสนาดูลงตัวกันดีนะ

เงาของยอดเจดีย์ชเวสิกองสะท้อนน้ำ

เป็นสถานที่หนึ่งที่ห้ามพลาดเลยหากมาที่พุกามครับ

จริงๆ ระหว่างทางมายังเจดีย์ชเวซิกอง ผมเห็นเค้ามีให้เช่าบอลลูนลอยฟ้า ชมทะเลเจดีย์จากมุมสูงด้วย ฟังดูน่าสนใจนะ แต่เห็นราคา 250 เหรียญแล้ว ผมก็ขอถอยดีกว่า ไปไล่ปีนเจดีย์เอาก็ได้

นั่งรถม้า กลับไปปั่นรถถีบต่อ

ปุเลง ปุเลง ไปเจดีย์อื่นๆ กันต่อ

ปั่นไปปั่นมา มองไปทางไหนก็มีแต่เจดีย์ หลงทางทีคงลำบาก ปุเลงๆๆๆ

ว่าแล้วเดี๋ยวเราแวะไปยังเจดีย์สัพพัญญู หรือตะเบียงนิว (Thatbyinnyu Phaya) ซึ่งถือว่าเป็นเจดีย์ที่สูงที่สุดของพุกาม

ปั่นจักรยานผ่านเจดีย์กอดอว์ปาลินไป…

เจดีย์องค์นี้ดูใหญ่อลังการ ตั้งแต่ลานข้างนอกที่มีพวกสิงห์ที่เป็นปูนปั้นอยู่ มองเจดีย์จากภายนอกเหมือนจะมีสองชั้นเลย ดูแล้วน่าสนใจดีมากๆ เลยขอเก็บภาพความยิ่งใหญ่ด้านนอกและซื้อดอกไม้เอาไปไหว้พระภายในซักหน่อย

มายังเจดีย์ตะเบียงนิว หรือวิหารสัพพัญญูครับ

ด้านหน้าขอเจดีย์ดูใหญ่มากๆ อลังการมากๆๆๆ

มีเด็กๆ มาขายออกไม้ไปไหว้พระด้านในกันครับ

แต่พอเข้ามาแล้วผมว่าข้างในนี่เฉยๆ นะ เทียบความยิ่งใหญ่กับด้านนอกไม่ได้เลย ข้างในเท่าที่เห็นก็มีแค่พระพุทธรูปประจำอยู่ที่ตามด้านต่างๆ ขององค์เจดีย์ แล้วก็มีจิตรกรวาดภาพขายระหว่างลูกกรงช่องแสงของเจดีย์ ผมพยายามหาทางขึ้นชั้นสองแต่ก็หาไม่เจอ ก็เลยไหว้พระข้างล่างนั่นแหละละกัน

ข้างในเงาแสงสวยมากๆ แต่รายละเอียดภายในไม่ได้เยอะมากๆ เหมือนที่อื่น

แต่ไอ้เสือก็ไม่พลาดที่จะเก็บรายละเอียดในทุกๆ จุด

ระหว่างช่องของเจดีย์ ก็มีชาวพม่ามาวาดรูปขาย สวยมากๆ เลย

เรารีบไปที่อื่นกันต่อเถอะครับ เดี๋ยวไม่ทันพระอาทิตย์ตก

รีบไปที่อื่นกันต่อๆๆๆ

แวะเจดีย์ธรรมยางจีอีกซักที่

ก่อนที่จะไปปีนเจดีย์ชเวสันดอว์ เราก็มาแวะวัดธรรมยางจี หรือที่ใครๆ เรียกกันว่าปิรามิดนั่นแหละครับ ซึ่งวิหารแห่งนี้ นอกจากจะเป็นเจดีย์ที่ใหญ่ที่สุดของพุกามแล้วก็มีสตอรี่ไม่แพ้ที่ใดของพุกามเช่นกัน อิอิ

ฝ่าทะเลทราย แวะมาเจดีย์ธรรมจางยี

มันเริ่มมาตั้งแต่สมัยนานมาละ โหรของพุกามเคยทำนายว่าถ้าใครสร้างเจดีย์องค์ใหญ่เกินไป กษัตริย์แห่งพุกามองค์นั้นก็จะพบกับหายนะ ,, ยาวนานจนกระทั่งมาถึงยุคสมัยของกษัตริย์นรปติสิธูครับ กษัตริย์องค์นี้โคตรโหด เพราะพระองค์ได้สังหารบิดาและพี่ชายของตน และผลักดันตัวเองจนได้เป็นกษัตริย์แทน ทีนี้แกเลยต้องการทำบุญล้างบาปขนานใหญ่ด้วยการสร้างเจดีย์ขนาดใหญ่ ซึ่งเจดีย์นี้นอกจากความใหญ่โตแล้วยังโคตรเนี๊ยบอีกด้วย อิฐกว่าล้านก้อนที่เอามาเรียงต่อกันต้องแนบกันสนิทชิดเชื้อกันแบบมากๆ ในระดับที่พระเจ้านรปติสิธูสามารถเอาเข็มมาจิ้มลอดระหว่างรูอิฐสองก้อนได้ นายช่างผู้นั้นก็จะถูกตัดมือและประหารชีวิตในที่สุด

ระหว่างเจดีย์นี้กำลังสร้างในปีที่สาม นอกจากเชือดช่างฝีมือแล้ว พักหลังๆ พระเจ้านรปติสิธูยังเจี๋ยนผู้คนไม่เลือกหน้า เรียกว่า แกไม่ชอบหน้าใครนี่เรียกมาเจี๋ยนหมด แต่เคราะห์กรรมของแกที่ดันไปสั่งประหารชีวิตพระมเหสีองค์นึงที่เป็นธิดาของกษัตริย์อินเดีย ทีนี้พอรู้ถึงหูคุณพ่อแกก็เลยโกรธแค้น ว่าจ้างกองทัพอินเดียและนักลอบสังหารมาสังหารพระเจ้านรปติสิธู และเจดีย์แห่งนี้เลยสร้างไม่เสร็จซักที มีแค่อิฐเปลือยๆ ไม่มีปูนฉาบ ไม่มีจิตรกรรมฝาผนังอย่างที่อื่นๆ

ข้างนอกนี่ดูใหญ่มากๆๆ ขนาดมีบางส่วนที่เหมือนจะถล่มลงมานะ

ข้างในก็มีพระธรรมดานี่แหละ ไม่ได้ตื่นเต้นมากเท่าไหร่

เข้ามาข้างในนอกจากแท่นตัดมือแล้วผมว่าที่นี่ไม่ค่อยมีอะไรนะ แต่ลักษณะทางเดินภายในเป็นสองชั้นของที่นี่คล้ายๆ กับที่อนันดานะ (แต่ข้างในไม่มีพระ หรือช่องที่เจาะอะไร) ถ้ามีเวลาก็แวะมาหน่อยก็ดี ถ้าไม่มาก็ไม่ว่ากัน

เป็นที่วางแขนเพื่อตัดของช่างที่ก่อสร้างวัดแล้วผิดพลาด

เร่งไปให้ถึงชเวสันดอว์ ก่อนที่พระอาทิตย์จะตกกันเถอะ

ปีนชเวสันดอว์เพื่อดูพระอาทิตย์ตก

ใครๆ ก็บอกว่าจุดชมพระอาทิตย์ตกบนชเวสันดอว์ห้ามพลาดเลย

แม้ว่าเจดีย์ส่วนมากเค้าห้ามปีนขึ้นไป แต่ว่าทางการพม่าก็ยังมีจุดผ่อนปรนอยู่ ซึ่งจุดที่เค้าแนะนำมาก็มีการดูพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้าที่เจดีย์เมเงียงโก และจุดชมพระอาทิตย์ตกยามเย็นที่ชเวสันดอว์ (จริงๆ เห็นว่าที่วิหารชเวกูจี (Shwegugyi) และธรรมยสิกะ (Dhamma Yazika) ก็ขึ้นไปดูได้ แต่ไม่ทราบรายละเอียดเท่าไหร่)

ไม่ต้องห่วงครับ เราคงไม่ได้ไปเมเงียงโกแน่ๆ แต่เราจะไม่พลาดชเวสันดอว์เช่นกัน

เจดีย์ชเวสันดอว์แปลเป็นไทย แปลว่าเส้มผมสีทอง เล่ากันว่าที่นี่มีพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้าอยู่ (ส่วนที่เป็นพระเกศธาตุ) ,, ลักษณะเจดีย์เป็นฐานทรงแปดเหลี่ยม 5 ชั้น และมีเจดีย์ทรงระฆังคว่ำอยู่ด้านบนครับ

คนปีนขึ้นไปเยอะมากๆ แถมทางก็ชันมากๆ ด้วยเช่นกัน

โม้มานาน เราก็เบียดฝูงชนปีนขึ้นไปบนเจดีย์ ซึ่งแต่ละขั้นนี่ชันมากๆ ต้องเก็บกล้องแล้วค่อยๆ ใช้มือเกาะเหล็ก+จับฐานอิฐเพื่อปีนขึ้นไป ,, เอาวะ ค่อยๆ ปีนกันขึ้นไป มองขึ้นไปเห็นคนที่ชั้นที่ห้าเยอะมากๆๆๆ เลยกะว่าถ่ายวิวแค่ชั้นสี่พอละ แม้ว่าภาพที่ได้จะไม่ค่อยมีคนมาบังวิวเท่าไหร่ แต่พอดูรูป+ดูวิวจริงๆ ไม่ฟินมาก ให้ตายเหอะ ไหนๆ ก็มาแล้ว ยังไงก็ขอปีนขึ้นชั้นที่ห้าให้ได้

พอถึงชั้นที่ห้า แม้จะต่างกันชั้นเดียว แต่ความฟินและความเสียวต่างกันมาก วิวข้างบนสวยกว่าจริงๆ อย่างมีนัยสำคัญ ส่วนที่เสียวคือคนโคตรจะเบียดกัน ระเบียงชั้นนี้ก็กว้างประมาณเมตรครึ่งได้ ที่กั้นตรงขอบระเบียงก็สูงไม่ถึงครึ่งแข้ง คนแม่งประมาณร้อย แออัดโคตรๆ เสี่ยงตายสุดๆ ถ้าหากโดนเบียดหรือโดนผลักนี่มีตกเจดีย์ได้เลย

ข้างบนคนแน่นมากๆ + เสียวตกเจดีย์โคตรๆ

แต่วิวข้างบนสวยมาก สมแล้วที่เค้าเสี่ยงตายกันขึ้นมาดู

แสงสุดท้ายของวันนี้ กับทะเลเจดีย์ที่พุกาม

แม้ว่าจะทุลักทุเลกับพื้นที่แคบๆ เท่าลูกแมวดิ้นตาย แต่บรรยากาศทะเลเจดีย์ตอนพระอาทิตย์ตกนี่ฟินเว่อครับ

ละก็จะมาเสียวอีกรอบก็ตอนลงฮะ เพราะทุกคนแม่งแห่กันลง แสงก็เริ่มลดน้อยลง ทางก็ชันโคตรๆ บรื๋อๆๆ เสียวตกๆ

ผมว่า ที่เสียวสุดๆ นี่ตอนลงนี่แหละ….

ปั่นจักรยานกลับที่พัก ในบรรยากาศแทบจะมืดสนิท

เติมพลัง เพื่อเตรียมเดินทางต่อ

จากนั้นเราก็ปั่นรถถีบกลับมา New Bagan ครับ

แต่การปั่นขากลับนี่ไม่ได้ง่ายเหมือนขาไปนะครับ เพราะมันมืดมาก หนทางก็มองไม่เห็น เพื่อนก็หาเจอ ข้างทางก็ไม่ได้มีไฟส่องถนนดีเหมือนบ้านเรา, ไหนจะพวกรถยนต์รถตู้รถทัวร์ที่แห่กันกลับพร้อมๆ กันก็มาเบียดด้วย, ฝุ่นก็ตลบกว่าเดิมอีก (แต่ไอ้รถพวกนี้ทำให้เราเห็นทางดีขึ้นจากไฟหน้าของพวกเค้านะ อิอิ)

กว่าทุกคนจะรวมตัวกันได้ยังร้านเช่าจักรยานก็ทุลักทุเลน่าดู เสื้อผ้านี่อาบด้วยสีแดงของดินลูกรัง ฝุ่นสีดำเกาะเต็มรูจมูก ปั่นมาก็โคตรเหนื่อย หิวก็หิว เอาเป็นว่ากินร้าน Green Elephant หน้าปากซอยละกัน ร้านดูสะอาดและน่าจะปลอดภัยจาก Travelers diarrhea

มากินข้าวเย็นที่ Green Elephant ข้างๆ โรงแรมครับ

บรรยากาศในร้านก็โอเคนะ แอบมืดไปนิดนึง

บรรยากาศค่อนข้างมืดมาก เลยไม่ได้ถ่ายรูปมา ส่วนราคาที่นี่ค่อนข้างแพงเลยแหละ แต่เราก็สั่งมาเยอะมากเหมือนกันเพราะโคตรหิว ฮาๆๆๆ สุดท้าย มื้อนี้เราเลยต้องจ่ายค่าเสียหายไป 127,500 จ้าด และน่าจะเป็นการจ่ายค่าเสียหายที่แพงที่สุดของทริปนี้เลยก็ว่าได้

เป็นการกินที่หนักสุดในทริปละครับ ,, ตกคนละเกือบ 600 บาท

เหนื่อยนักก็พักก่อน เพราะพรุ่งนี้ต้องรีบตื่นเช้า

แหกขี้ตา เตรียมไปหลั่นล้าที่อินเล

นอนไปได้ประมาณ 4 ชั่วโมงก็สะดุ้งตื่นจากเสียงนาฬิกาปลุกและสบถในใจว่า “อิเหี้ยเอ้ย ต้องตื่นแล้วเหรอวะ” จะขี้เกียจต่อไม่ได้ครับ เดี๋ยวตกเครื่องบินแล้วจะลำบาก ,, ตีห้ากว่าๆ จึงต้องเติมความสดชื่นกันด้วยการฝ่าลมหนาวมาอาบน้ำอุ่น

ฟ้ายังไม่ทันแจ้งดี รถตู้ที่เราจองไว้เมื่อคืนในราคา 10,000 จ้าด (เท่ากับขามา) ก็มารอเราแล้ว จากนั้นก็รีบเก็บสัมภาระขนใส่รถตู้และก็เร่งออกเดินทางทั้งๆ ที่ไม่ได้กินอาหารเช้าของโรงแรม ฮือๆๆ ทั้งหิว ทั้งเสียดาย

แต่พอมาถึงสนามบินเท่านั้นแหละ แอบตกใจเบาๆ เลย สนามบินนี่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวที่จะเดินทางไปเมืองอื่นๆ (โดยเฉพาะมัณฑะเลย์) จนแทบจะไม่มีที่ยืนเลยทีเดียว ,, แต่พอเรารอไปเรื่อยๆ ความตื่นเต้นก็ลดลงไปเรื่อยๆ เช่นกัน เพราะนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ เดินทางไปกันจะหมดแล้ว แต่ว่าเครื่องของเรามาเลทเกือบชั่วโมง โธ่ๆๆๆๆ (บ่นในใจว่าจะแหกขี้ตาตื่นมาทำไมวะ ถ้าจะมาเลทช่วยบอกกันหน่อยสิ อิอิ)

แหกขี้ตาตื่น ขนของขึ้นรถ เพื่อไปสนามบิน หาววววว~~~~

กลับมายองอู เพื่อเตรียมไปเฮโฮต่อครับ ,, คนเยอะมากๆ เลย (ฝรั่งทั้งนั้น)

เจอกันต่อตอนหน้านะครับ

แล้วเจอกันที่ทะเลสาบอินเลนะจ๊ะ

ให้ตายเถอะ ผมไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลย แม้ว่าวันนี้เพื่อนๆ ผม (นำทีมโดยเสือรัฐ) จะชวนไปเที่ยวพม่า และหลายๆ คนเค้าก็แนะนำมาว่าควรอ่านประวัติศาสตร์ไปก่อนจะทำให้เที่ยวได้สนุกมากขึ้นมากๆๆๆๆ

ก่อนที่จะพร้อมไปพม่า

หลังจากได้ยินคำแนะนำผมก็น้อมรับ และก็หลับต่อไป หนังสือเที่ยวพม่าที่เคยคิดจะซื้อมาก็ยังวางอยู่บนชั้นที่ร้านซีเอ็ดเหมือนเดิม ทีแรกเคยคิดนะว่าจะไปกับเค้าดีมั้ย เพราะดูตัวเองไม่ได้เตรียมพร้อมอะไรซักอย่างเลย แต่ด้วยเพื่อนๆ ทุกคน+ครอบครัวสนับสนุนให้ไป จนสุดท้ายผมก็เลยไปพม่าตั้งแต่ช่วง 28 ธ.ค. 55 – 1 ม.ค. 56 โดยจะไปเที่ยวย่างกุ้ง, พุกาม, อินเล และมัณฑะเลย์ โดยทีมมีทั้งหมดเจ็ดคนครับ

ซึ่งครั้งนี้ต้องขอบคุณเสือรัฐที่เรียกว่าแทบจะเป็นผู้จัดการทริปนี้ไปเลย ตั้งแต่เตรียมเอเจนซี่ จองตั๋วเครื่องบิน, จองโรงแรม, ช่วยทำวีซ่าที่พม่าให้ด้วย ,, ซึ่งถ้าไม่มีเสือรัฐ ผมคงไปพม่าได้ไม่เกินตรงแม่สายเท่านั้นแหละ (จริงๆ เสือรัฐเค้าทำสรุปการท่องเที่ยวทริปนี้ไปให้ด้วยนะ อ่านแบบละเอียดๆ ของเค้าก็ได้) เพราะ้ถ้าถามผมว่าไปพม่าครั้งนี้เท่าไหร่ ผมจำได้คร่าวๆ แค่ว่า โอนให้ไอ้เสือไปเกือบสองหมื่น ซึ่งเงินจำนวนนั้นเป็นค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับค่าโรงแรม, และค่าเดินทางรระหว่างเมืองที่พม่า (ส่วนค่าวีซ่าที่เมืองไทย, กินค่าเที่ยวอื่นๆ, ค่าเดินทางด้วยแท๊กซี่และค่าเข้าสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ต้องจ่ายทีหลังอีกที)

เอาเป็นว่า ผมเริ่มการเดินทางของผมจากอู่นครชัยแอร์เชียงใหม่ในคืนวันที่ 27 ธันวากับอีกสองเสือจากเชียงใหม่ลงไปกทม.เลยละกัน

แฮ่ๆๆๆ ออกเดินทางกันเถอะ

ตื่นเต้นเหมือนกันแฮะ

เช้าตรู่ที่ดอนเมือง

หลัวจากลงรถทัวร์ที่รังสิตราวๆ ตีห้า เราก็ออกเดินทางต่อไปยังสนามบินดอนเมืองเพื่อให้ทันกับไฟลท์เจ็ดโมงเช้าของแอร์เอเซียที่จะเดินทางไปยังย่างกุ้ง ใช้เวลาบินจากดอนเมืองประมาณสองชั่วโมงนิดๆ โดยพอถึงสนามบินที่ย่างกุ้งก็อย่างลืมปรับนาฬิกาของเราให้เพิ่มขึ้นครึ่งชั่วโมง

คนรอเช็คอินกันเยอะมากๆ ขนาดตอนหกโมงเช้านะเนี่ย

คราวนี้บินของแอร์เอเซียไปลงย่างกุ้ง

• สิ่งนึงในการไปเที่ยวพม่าที่ต่างจากประเทศอื่นๆ คือเงินจ้าด (Kyat) ของพม่าครับ
• เพราะว่าเค้าบอกว่าเงินจ้าดนั้นไม่มีแลกที่ไหนนอกจากพม่า และเงินจ้าดเมื่อออกนอกประเทศนั้นก็คือเศษกระดาษ เพราะว่าไม่มีที่ไหนรับแลกคืนเช่นกัน เค้าบอกว่าเงินปลอมที่นี่ค่อนข้างเยอะมาก (บางคนขู่ด้วยนะว่าถ้าแลกจ้าดไปเยอะๆ แล้วเหลือเนี่ยเค้าไม่รับแลกคืนเป็นดอลล่าด้วย)
• ส่วนตัวแนะนำว่าจะไปเที่ยวพม่าให้แลกเป็นดอลล่าจากไทยไป (อย่าคิดว่าเงินบาทของไทยยิ่งใหญ่มากนะ เพราะสถาบันการเงินที่นั้นเค้าไม่รับแลกเงินไทยเป็นเงินจ้าด) แล้วค่อยเอาดอลล่าไปแลกเป็นจ้าดอีกที โดยช่วงที่ผมไป 1 ดอลเนี่ยจะมีมูลค่าราวๆ 850 จ้าด (หรือจะเอาดอลล่าไปใช้ร้านค้าต่างๆ ในพม่าก็ได้นะ แต่อาจโดนกดราคาลงอีกเช่น เหลือแค่ 800 จ้าด)
• แนะนำให้แลกเงินที่สนามบินได้เลย เพราะราคาที่สนามบินพอๆ กับที่ตลาดมืดในเมืองครับ
• แนะนำเพิ่มว่า ถ้าเราแลกแบงค์ร้อยดอล จะได้มูลค่าจ้าดมากกว่าสิบดอลหรือดอลเดียวนะครับ (เช่น บางทีถ้าเรามีแบงค์ 100 ดอล จะให้ดอลละ 850 จ้าด, แต่ถ้าเราแลกแบงค์ 20 ดอล บางที่เค้าจะให้แค่ 830 จ้าดก็มี) ,, ดังนั้น การมีแบงค์ดอลใหญ่ๆ อย่าคิดว่าแตกยากหรือใช่ว่าจะไม่มีประโยชน์อะไรนะ
• ออๆๆ อีกอย่าง ผมยังไม่เจอร้านไหนในพม่าที่เค้ารับบัตรเครดิตเลยนะ

ทริปนี้นอกจากเงินราวๆ สองหมื่นที่ผมโอนไปให้ไอ้เสือมันก่อนหน้านี้ ผมยังพกเงินเผื่อไว้ราวๆ เจ็ดพัน ซึ่งคิดเป็นเงินราวๆ 226 ดอล (ถึงนู่นผมใช้เกินจากที่แลกไปหน่อย ราวๆ พันกว่าบาท ,, ถ้าแลกเตรียมไปซักหมื่นนึงนี่น่าจะพอดีกว่านี้)

ลงเครื่องมาเสร็จ จุดแรกที่แวะไปก็คือซุ้มแลกเงินจ้าดนี่แหละ

ได้มาละครับ เงินจ้าดหนึ่งปึกใหญ่ๆ จาก 100 เหรียญ

สนใจมาสร้างรายได้กับผมมั้ยครับ แฮกๆๆๆ

ออกมาจากสนามบิน เป้าหมายแรกของเราคือการไปโรงแรม Yoma Hotel ที่เอเจนซี่จองไว้ให้ตรงใจกลางเมืองย่างกุ้ง โดยครั้งนี้เราใช้แท๊กซี่รถตู้สนามบินเป็นยานพาหนะ สนนค่ารถตู้แท๊กซี่ราคา 15000 จ๊าด หรือตกราวๆ เกือบห้าร้อยบาทแหนะ (ตกประมาณคนละ 70 บาท ก็พอรับได้อยู่นะกับราคานี้)

แท๊กซี่รถตู้จากสนามบินมายังโรงแรมของเราครับ

พอออกมาจากสนามบินแล้วผมโคตรงงเลยครับ… การจราจรที่นี่ประหลาดมากถึงมากที่สุด กล่าวคือ รถบ้านเค้าเป็นพวงมาลัยขวาเหมือนบ้านเรา แต่ดันไปขับรถชิดขวาซึ่งตรงข้ามกะบ้านเรา ทีนี้งงเลยครับ ไม่เคยพบเคยเจอมาก่อน (คือบ้านเราพวงมาลัยขวาแต่ขับชิดซ้ายนะ) ,, เพื่อนๆ เค้าเล่าตำนานแปลกๆ ของการจราจรแบบนี้ว่าเมื่ออดีต พม่าก็ขับรถชิดซ้ายแบบบ้านเรานี่แหละ แต่มีครั้งหนึ่งโหรเค้าทำนายว่ามันจะไม่ดีจะเป็นกาลกิณีต่อบ้านเมือง ต้องแก้เคล็ดโดยการเปลี่ยนฝั่งเป็นขับชิดขวา เค้าก็เลยเปลี่ยนฝั่งเลยครับ… เออ แบบนี้ก็มีเนอะ

อีกอย่างนึง คือที่เมืองย่างกุ้งจะไม่มีจักรยานยนต์ครับ (แต่เมืองอื่นๆ ก็มีตามปกตินะ) สาเหตุเพราะในอดีตมีคนขับมอเตอร์ไซค์ไปชนกับรถยนต์ของนายพลระดับบิ้กท่านนึง ทีนี้ ท่านนายพลจึงสั่งไม่ให้มีการขี่มอเตอร์ไซค์ในเมืองย่างกุ้งอีก ทำให้ที่นี่มีเพียงจักรยานและรถยนต์

รถยนต์ที่นี่ถือว่าไม่น้อยเลยนะ (เหตุเพราะไม่มีมอไซตามที่บอก) ทำให้รถติดมากๆๆๆ แถมสภาพรถยนต์ส่วนมากนี่ต้องบอกว่าโคตรเก่า โดยเฉพาะรถแท๊กซี่หรือรถขนส่งมวลชนนี่เก่ามากๆ เห็นแล้วคิดถึงรถคันเก่าสมัยพ่อผมที่ไปส่งผมตอนเรียนประถม วิทยุฟังได้บ้างไม่ได้บ้าง แอร์เออไม่ต้องพูดถึง กระจกมือหมุนเป็นหลัก ไม่มีเทคโนโลยีอะไรทั้งนั้น แค่สตาร์ทติดก็บุญแล้ว หรือรถโดยสารก็อัดกันแน่นยิ่งกว่าแน่น รถเมล์บ้านเราที่ว่ายืนกันเบียดๆ เนี่ย พอไปเจอเค้าแล้วจะรู้สึกว่ารถเมล์เราโล่งมากๆๆ

นั่งรถตู้เกือบครึ่งชั่วโมงก็มาถึง Yoma Hotel ครับ

อัดกันแน่นมากๆๆ เกินห้ามใจจริงๆ เห็นแล้วเสียวตกแทน

ถึงแล้ววว… โรงแรม Yoma Hotel ที่ย่างกุ้ง

จริงๆ สภาพห้องก็โอเคนะ ประมาณโรงแรมดาวครึ่งบ้านเรา

พักผ่อนซักพัก จากนั้นเราก็มาวางแผนการท่องเที่ยวสำหรับเมืองนี้กันครับ เอาเป็นว่า ซูมเข้าไปดูแผนที่ด้านล่างเองละกันนะ เดี๋ยวผมจะไล่เล่าเรื่องราวไปแต่ละที่ไปด้วยเลยละกัน

View ส่งท้ายปี กับพม่าสี่เมือง :: ตอนที่ 1 ที่ย่างกุ้ง in a larger map

เติมพลังกันที่ Monsoon

เพราะตั้งแต่เช้าที่ผมลงจากนครชัยแอร์จนมาเหยียบย่างกุ้งนี่ยังไม่มีอาหารที่เป็นชิ้นเป็นอันตกลงมายังกระเพาะผมเลย ดังนั้นที่แรกที่เราสมควรจะไปก็คือร้านอาหารนี่แหละ สอบถามพนักงานที่โรงแรมเค้าก็แนะนำร้าน Monsoon ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากโรงแรมมาก ประมาณ 1 กิโลเมตร (พอดินเท้าไหวอยู่), อาหารสะอาด และถูกปากนักท่องเที่ยวระดับ tripadvisor แนะนำด้วย

ที่สั่งมากินหลักๆ ก็เป็นพวกแกงกะหรี่ต่างๆ และแกงต่างๆ/อาหารพื้นเมืองของพม่า กับของหวานนิดหน่อย (เป็นกล้วยหอมทอดราดไซรัปกับไอศครีมวนิลลาสองแก่น)

หน้าร้าน Monsoon ครับ ,, ดูหรูมากๆๆๆๆๆ

เข้ามาข้างในนี่หรูกว่าเดิมอีกอะ… มื้อแรกจะแดกกันหมดเงินเลยหรือเปล่า

เมนูอร่อยของที่นี่… ก็คือแกงกะหรี่ครับ (ที่พม่านี่ขายแกงกะหรี่กันเยอะมากๆๆๆ)

แกงกะหรี่ที่นี่จะมีกลิ่นแปลกๆ หน่อยๆ ไม่ค่อยค้ายบ้านเราเท่าไหร่

ของหวานเป็นไอศครีมวนิลา และกล้วยทอด ราดน้ำเชื่อม

เท่าที่ลองชิมอาหารของที่นี่ผมว่าโอเคนะ เครื่องเทศน่าจะใช้คล้ายๆ กับบ้านเราแหละ แต่กลิ่นบ้านเค้าเหมือนจะแปลกๆ กว่าบ้านเราหน่อย ส่วนรสชาติที่ร้านเค้าบอกว่าทำรสไม่จัดมาก เหมาะให้ฝรั่งมากิน (ซึ่งที่นี่ลูกค้าหลักก็น่าจะเป็นฝรั่งและนักท่องเที่ยวแหละ) ,, ส่วนสนนราคาที่กินไปก็แปดหมื่นกว่าจ้าด หารเฉลี่ยๆ ต่อคนนี่ตกคนละสามร้อยกว่าบาทเลย…. ราคาไม่เบาๆ

มื้อแรกก็กินกันไปแปดหมื่นกว่าแล้ว…

กินอิ่มเราก็เดินชมเมืองกันนิดนึงครับ

เดินชมเมืองย่างกุ้งนิดหน่อย

อดีตเมืองหลวงที่มีประชากรอาศัยกันอยู่อย่างแออัดอย่างย่างกุ้งเนี่ย มีสิ่งสวยงามเยอะพอตัวเลยนะ ไล่มาตั้งแต่สถาปัตยกรรมแนวตะวันตก, วิถีชีวิตแบบชาวพม่าที่มีพุทธศาสนาแทรกในแทบทุกจุด, การดำรงชีวิตที่เรียบง่าย, ชีวิตบนท้องถนนที่อุดมไปด้วยเสียงแตรในแทบทุกเสียววินาที บางครั้งก็คล้ายความขัดแย้งและแตกต่างทางวัฒนธรรมที่ดูผสานกันอย่างไม่ค่อยลงตัวเท่าไหร่ ฮาๆๆๆ

จริงๆ คิดไปคิดมาความสุขก็อยู่รอบตัวเรานี่แหละ ,, ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเลือกหยิบมันขึ้นมารึเปล่า

อันนี้เป็นรัฐสภาเก่า (ถ้าจำไม่ผิดนะ)

ช่วงบ่ายๆ ก็ยังเห็นพระมาบิณบาตอยู่เนืองๆ

เห็นหนุ่มสาวที่นั่นดูชอบกินกันนะ ,, กลิ่นคล้ายๆ พะโล้

เดินชมสภาพบ้านเมืองของเค้าอีกนิดละกัน

เวลามีน้อยครับ เดี๋ยวเที่ยวไม่ครบ

เจดีย์สุเล

จากนั้นเราก็โบกรถแท๊กซี่จากที่พักไปยังเจดีสุเลใจกลางเมืองครับ (แนะนำให้ดูแผนที่ข้างบนควบคู่ไปด้วย) ที่นี่เป็นเจดีย์ทรงแปดเหลี่ยม ส่วนตัวผมมองเจดีย์นี้คล้ายๆ เป็นวงเวียนเลยนะ คือมีถนนวนรอบเจดีย์แล้วก็มีถนนที่แตกออกจากเจดีย์ในสี่ทิศ โดยรอบมีผู้คนพลุกพล่าน มีร้านค้ามากมาย เทียบๆ คงคล้ายๆ อนุเสาวรีย์ชัยสมรภูมิบ้านเรา

ที่นี่ไม่เสียค่าเข้าชมครับ

ไปเยี่ยมชมเจดีย์สุเลกันครับ ,, ตรงกลางเมืองเลย

ด้านหน้าของเจดีย์สุเลครับ

ขึ้นมาส่วนตัวผมว่าความตื่นตาตื่นใจของที่นี่อยู่ในระดับเฉยๆ นะ จะมาก็ได้ ไม่มาก็ไม่เป็นไร ,, แต่ที่นี่มีชาวพม่ามานั่งไหว้พระทำบุญสรงน้ำพระกันอย่างเยอะเลย บางครั้งคล้ายกับว่าพระพุทธศาสนาเหมือนจะเป็นส่วนนึงในชีวิตของคนพม่าจนแทบแยกออกจากกันไม่ได้เลยทีเดียว

ขึ้นมาข้างบนก็สวยดีนะครับ ไม่เสียค่าเข้าแต่อย่างใด

คนพม่าเข้าวัดและกราบไหว้ทำบุญกันเยอะมากๆ

วิถีชีวิตคนพม่ากับวัดนี่แทบจะแยกออกจากกันไม่ได้เลย

ความน่ามาของที่นี่อยู่ในระดับเฉยๆ นะ ไม่ค่อยตื่นเต้นมาก

แวะตลาด New Bogyoke Aung San

หรือเรียกอีกชื่อว่า Scott Market ครับ

เราที่แวะที่นี่เพราะมันอยู่ระหว่างทางผ่านพอดี ส่วนตัวผมว่าที่นี่เฉยๆ นะ ด้านในตัวตึกนี่โดยรวมให้อารมณ์ประมาณกึ่งๆ เจเจผสมกับ MBK นะ หลักๆ เท่าที่ดูเค้าขายพวกของฝากและงานศิลปะต่างๆ ทั้งเครื่องเงิน, ผ้าปัก, ไม้แกะสลัก, ภาพวาดต่างๆ ฯลฯ ส่วนด้านรอบนอกนี่ให้อารมณ์คล้ายๆ คลองถมเลย แบกะดินขายไปเรื่อยอย่างเพียบ

พวกของกินก็มีนะ แต่ระวัง Traveler’s diarrhea หน่อยละกัน

มาตลาด New Bogyoke Aung San ครับ ,, รอบๆ อารมณ์คลองถม ข้างในอารมณ์ MBK

หลักก็เห็นขายพวกเสื้อผ้า, งานศิลปะ, เครื่องเงิน, งานแกะสลักนะ

บรรยากาศตลาดบ้านเค้าจริงๆ ก็คล้ายกับบ้านเราพอตัวนะ

หลากหลายดีครับ

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพม่า

ที่นี่มีค่าธรรมเนียมเข้าชมคนละ 5 ดอลล่าส์ หรือ 4500 จ้าด เปิดให้บริการตั้งแต่ 10.00-15.00 น. ,, ภายในเป็นตึก 5 ชั้น เก็บรวบรวมสิ่งของต่างๆ ที่สำคัญในอดีตและเล่าประวัติศาสตร์, พัฒนาการและความเป็นมาของประเทศพม่า ส่วนตัวผมว่าไม่ค่อยน่าเข้าชมมากเท่าไหร่ ได้เข้าก็ดี ไม่มีเวลาก็ข้ามไปได้ ยิ่งทีมที่ไม่มีไกด์นำอย่างผมนี่ลำบากเลย เพราะส่วนมากเค้าเขียนเป็นภาษาพม่าทั้งหมด แถมระยะทางเดินค่อนข้างไกล+ใช้เวลาเดินทั่วค่อนข้างมากอยู่

ที่สำคัญ ภายในเค้าห้ามถ่ายรูปนะครับ

แวะพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพม่า ,, เดินกันจนขาลากห้าชั้น

แวะวัดเจาทัตยี

นี่ก็เป็นอีกที่ที่ไม่เสียค่าชมครับ

เราเรียกแท๊กซี่ให้นำทางเรามา เค้าก็พาเรามาปุเลงๆ เข้าตรอกซอกซอยมาโผล่ที่วัดนี้ครับ แค่มองจากภายนอกก็เห็นองค์พระนอนขนาดใหญ่มากๆๆ สีขาวนวล ยิ้มแบบใจดี ขนตายาว+ตาหวานจ๋อย ,, ถึงแม้เป็นพระพุทธไสยาสน์เหมือนกัน แต่ผมว่ามันให้อารมณ์คนละแบบกับพระนอนที่วัดโพธิ์บ้านเราเลย (แต่องค์นี้ใหญ่กว่าบ้านเราอะ…)

เห็นเค้าบอกว่าเมื่อก่อนพระไม่ใช่พระนอนแต่เป็นพระยืน (ไม่ทราบปางค์) แต่แล้วเกิดมีแผ่นดินไหวแล้วองค์พระเดิมถล่มเสียหาย สุดท้ายองค์พระจึงได้รับการบูรณะเป็นปางไสยาสน์แทน

แวะวัดเจาทัตยี (Chauk Htat Gyi) ครับ ,, ข้างในมีองค์พระนอนใหญ่มาก

ไม่ว่าจะไปวัดไหนในย่างกุ้งก็มีคนพม่าเต็มวัดเลย

ปิดท้ายกับมุมเต็มองค์ของพระนอนที่วัดเจาทัตยีครับ

ได้เวลาก็ไปยังชเวดากองกันครับ

เดินทางไปยังชเวดากอง ,, ไฮไลท์ของวันนี้

จากนั้นก็แวะไปยังเจดีย์ชเวดากองครับ

จริงๆ ที่นี่มีรายละเอียดเยอะมาก (หลังจากที่กลับไปเปิดหนังสืออ่านดู) แต่พอดีผมมาแบบไม่ได้อ่านหรือรับรู้อะไรมามากเท่าไหร่ ก็ขอเล่าบรรยากาศที่นี่แบบคนที่ไม่รู้อะไรเลยละกัน

เริ่มตั้งแต่มาถึงที่นี่ก็จะเจอสิงห์ใหญ่ 2 ตัวยืนอยู่ทางปากประตูครับ จากนั้นก็ฝากรองเท้าแล้วเดินขึ้นบันไดมาตามโถงเรื่อยๆ ราวๆ ร้อยขั้น นอกจากความหรูหราของโถงทางเดินแล้ว ด้านสองข้างทางนี่ก็จะรายล้อมด้วยร้านขายของต่างๆ ทั้งพระพุทธรูปและของที่ระลึกต่างๆ ,, จากนั้นเดินทางถึงทางออกด้านบนก็พบเจ้าหน้าที่เชิญไปจ่ายค่าธรรมเนียมของที่นี่ ตกคนละ 5 USD หรือ 4500 จ้าด

แท๊กซี่นี่ถือเป็นยานพาหนะหลักของทริปย่างกุ้งครั้งนี้เลย

ปิดท้ายด้วยไฮไลท์อย่างเจดีย์ชเวดากอง ,, อันนี้หน้าทางขึ้นทางทิศใต้ครับ

ระหว่างทางขึ้นก็มีขายของครับ ,, ค่าตั๋วราคาคนละ 4500 จ้าด

จ่ายเงินเสร็จก็เดินขึ้นมาพบความอลังการข้างบน วัดหรือเจดีย์บ้านเราอะไรที่ว่าใหญ่ๆ อลังๆ มาเจอที่นี่นี่เทียบกันไม่ได้เลย ที่นี่สวยกว่ามากๆ (ในความคิดผมนะ) ไล่ตั้งแต่พื้นหินอ่อนที่ปูพื้น, ความวิจิตรงดงามของวิหารต่างๆ , เจดีย์น้อยที่อยู่รายรอบตัวเจดีย์หลัก ไปจนถึงความสวยงามและใหญ่ของเจดีย์ชเวดากอง

เสียดายที่เค้ามีเจดีย์บางส่วนที่กำลังบูรณะและห่อผ้าคลุมไว้ ทำให้ไม่ได้แสดงแสนยานุภาพความงามได้อย่างเต็มที่ ฮือๆๆๆ ไว้คราวหน้ามาใหม่ละกัน

จริงๆ ในอาณาเขตของชเวดากองมีไอเทมน่าสนใจเยอะมากๆ ที่จขบ.ไม่ได้เยี่ยมชม ทั้งพระประจำวันเกิด, ต้นศรีมหาโพธิ์, ระฆังศักดิ์สิทธิ์, วิหารและพระภายในในแต่ละทิศ, และงานสถาปัตยกรรมต่างๆ ,, ซึ่งถ้าเป็นไปได้ ควรอ่านหนังสือและเก็บรายละเอียดก่อนไปนะจ๊ะ

โผล่มาจากทางขึ้น ก็ได้แต่ตะลึงกับความอลังการของที่นี่

มาถึงแล้ว… บรรยากาศที่เจดีย์ชเวดากองอลังการมากๆๆ

บรรยากาศรอบๆ เจดีย์ชเวดากองนี่สวยงามอลังการมากๆ

เย็นๆ ก็มีชมรมแม่บ้านชาวพม่ามากวาดลานวัดด้าย

ระหว่างเก็บรูปไปเรื่อยๆ ก็มีทั้งชาวพม่าเข้ามาไหว้พระทำบุญและนักท่องเที่ยวเข้ามาเยี่ยมชมแทบจะไม่ขาดสาย รอจนตกเย็นที่แสงอาทิตย์เบาบางลง จะได้เก็บภาพเจดีย์ชเวดากองเปล่งแสงเหลืองทองอร่ามออกมาแทน ซึ่งผมว่ามันอลังมากๆ เลยนะ ท้องฟ้าสีม่วงครามตัดกับเจดีย์สีเหลืองทอง ,, มันสมบูรณ์แบบมากๆ เลย

ยามพลบค่ำที่ชเวดากองนี่เปล่งแสงทองเหลืออร่าม

เสียดายที่เจดีย์น้อยรอบๆ เค้ากำลังอยู่ในช่วงบูรณะ ,, แต่แค่นี้ก็สวยมากๆ แล้ว

สมแล้วที่เป็นสถานที่ที่เรียกว่าห้ามพลาดเลยครับ

มื้อเย็นแบบหนักๆ ที่ Sharky’s

วันแรกของทริปค่อนข้างเหนื่อยมาก ก็ขอจัดอะไรหนักๆ ซักยกตอนเย็นหน่อย

ทีแรกน้องรีเซปชั่นที่โรงแรมโยมาแนะนำร้านนึงมา บอกว่าอร่อยมาก แถมเดินมาจากชเวดากองไม่ไกลมาก เลี้ยวนั่นเลี้ยวนี่ เดี๋ยวแป๊บเดียวถึง แต่ด้วยความมืดและความไม่ชินเส้นทาง เราเลยหามันไม่เจอครับ ซ้ำผนวกกับความหิวของเสือทั้งเจ็ด เราจึงเลี้ยวเข้าไปในร้าน Sharky’s ซึ่งเป็นร้านที่ดูดีที่สุดในละแวกนั้นครับ

ภายในร้านมีสองชั้น ชั้นล่างจะขายพวกไอศครีม, แฮม, เบค่อน, เกลือ, ชีส และเบเกอรี่ต่างๆ ,, ส่วนด้านบนเป็นโต๊ะกินข้าว มีบาร์เครื่องดื่มเล็กน้อย ซึ่งอาหารที่ขายที่นี่ก็จะเป็นพวกอาหารฝรั่งต่างๆ อย่างพิซซ่า, สเต๊ก, สลัด, พาสต้าต่างๆ เป็นต้น

ปิดท้ายมื้อเย็นที่ร้าน Sharky’s ละกันครับ

จริงๆ เราก็จัดมาหลายอย่างนะ ตั้งแต่สปาเก็ตตี้คาโบนารา, สปาเก็ตตี้ซอส, ทูน่าสลัด, สเต๊กปลา แต่ที่เด็ดคือเจ้า Golden Tenderloin ขนาด 100 กรัมครับ ,, คือเค้าจะเอาเนื้อไปย่างไฟในระดับที่สุกแบบ Medium rare แล้วก็จะหั่นเป็นชิ้นๆ เอาชีสวางด้านหน้าและโรยเกลือหน่อยๆ โอยยยย โคตรแหล่มอะ หอมอร่อยมากๆ เนื้อนุ่มโฮกๆๆ ,, สนนราคาจานนี้ 8000 จ้าดครับ….

ส่วนที่แนะนำอีกอย่างคือไอศครีมครับ อร่อยมากๆ อร่อยกว่าบางร้านที่เมืองไทยอีก อย่างที่ผมสั่งรัมเรซิ่นต้องบอกเลยว่ามันเข้มข้นมาก กลิ่นรัมหอมและลงตัวตัวเนื้อไอศครีมและลูกเกดแบบสุดๆ รวมไปถึงตัวโคนก็หอมและกรอบอร่อยมากๆ

โอยยยยย สเต๊กเนื้อเทนเดอร์ลอยน์อร่อยโฮกๆๆๆ

จานผมเป็นคาโบนาราครับ ,, อร่อยใช้ได้เลย

ไอติมที่นี่เด็ดมากๆ อร่อยจนนึกว่าไม่ได้อยู่พม่า

ที่นี่อร่อยมากๆ ครับ กินกันชิลๆ หมดไปหนึ่งแสนสี่พันจ้าด หรือตกคนละเกือบห้าร้อยบาท (อันนี้ไม่รวมค่าไอติมนะ) ,, ค่าครองชีพที่นี่ไม่เบาเลยทีเดียว เหอๆๆๆๆ

หมดเวลาแห่งย่างกรุง ,, เตรียมบินเข้ากรุงพุกาม

หลังจากหลับไปเกือบๆ ห้าทุ่มก็ต้องรีบแหกขี้ตาตื่นมาตั้งแต่ตีสี่ครึ่งเพื่อไปสนามบินให้ทันกับเที่ยวบินของเราที่จะไปเมืองพุกามกันครับ

ชเวดากองเปล่งสีทองยามรุ่งสาง ,, สวยงามมากๆ (ขนาดถ่ายเบลอนะเพราะอยู่บนรถ)

เราก็กลับมาที่สนามบินนานาชาติย่างกุ้งที่เมื่อวานเคยมาครับ แต่วันนี้เข้าฝั่งบินภายในประเทศ ซึ่งพูดตรงๆ ว่าบรรยากาศต่างกับที่เราไปมาเมื่อวานโดยสิ้นเชิง ภาพสนามบินหรูๆ ทั้งหลายมลายหายไปทั้งหมด ตอนนี้มันกลายเป็นหมอชิตบ้านเราดีๆ นี่เอง มันเหมือนหมอชิตไปเสียทุกจุดตั้งแต่ตั๋วเครื่องบิน, ร้านค้าภายในสนามบิน, บรรยากาศภายในสนามบินไปจนถึงตัวเครื่องบินเลย

นั่งเครื่องไปพุกาม แนะนำนั่งติดหน้าต่างนะครับ เพราะว่าเราจะเห็นทะเลเจดีย์ของพุกามซึ่งผมว่าเป็นวิวที่สวยมากๆ และหาดูไม่ได้ที่ไหนง่ายๆ แน่ๆ ถ้าไม่อยู่บนเครื่องบิน

สนามบินฝั่งภายในประเทศทีนี่คล้ายๆ กับหมอชิตบ้านเราชัดๆ

เจอกันอีกที ที่พุกามนะเธอว์

ลองนั่งเมียนมาร์แอร์ไลน์ซักครั้งเถอะครับ แล้วจะคิดถึงนครชัยแอร์~~~

ฟังชื่อแล้วหรูมากเบยยยส์ ไม่คุ้นแนวสไตล์นี้เท่าไหร่แฮะ แต่เห็นเพื่อนๆ เคลมกันว่าเป็นร้านหรูหรา บรรยากาศดีมากๆๆๆ ติดแม่น้ำปิง เชฟรูปหล่อ (อันนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ) จบมาจากเลอกอดองเบลอที่กรุงเทพฯ แต่สิ่งร่ำลือกันอีกอย่างคือราคาแพงมากๆ

หาอะไรสบายๆ กินช่วงมื้อเที่ยงดีกว่า

เอิ่ม… เอาเป็นว่าลองไปดูซักทีคงไม่เสียหายหรอกนะ

ว่าด้วยการเดินทาง

แนะนำให้หาโรงแรมพิงค์นคราให้เจอก่อนครับ เทียบแล้วถ้าเรามาถึงโรงแรมพิงค์นคราได้ก็เรียกว่ามาถึงร้านนคราจาร์แตงได้แล้ว ,, แต่ผมอยู่เชียงใหม่มาตั้งนาน ไม่ค่อยยักจะคุ้นชื่อโรงแรมนี้เลยแฮะ…

จริงๆ โรงแรมก็อยู่ในส่วนตัวเมืองเลยนะ โดยโรงแรมพิงค์นครานี่ถ้ามาจากทางโรงเรียนมงฟอร์ตเล็กก็จะอยู่เลยโรงเรียนเรยีนาเชลีมาหน่อย ก่อนถึงวัดชัยมงคล แต่ถ้ามาจากทางโรงแรมเชียงใหม่พลาซ่าก็จะกลับกัน โดยเมื่อเรามาถึงสามแยกโรงแรมเชดีก็เลี้ยวขวาย้อนมานิดนึงแทน ,, ตัวโรงแรมจะอยู่ทางขวามือ เป็นตึกสีขาวสวยงามท่ามกลางสุมทุมพุ่มไม้ ไม่สังเกตอาจขับเลยได้ง่ายๆ

งงก็ดูแผนที่ตามสูตร

หน้าโรงแรมพิงค์นคราครับ สวยดีอะ…

ดู Nakara Jardin ในแผนที่ขนาดใหญ่กว่า

แต่พอถึงโรงแรมพิงค์นคราใช่ว่าร้านเราจะอยู่ภายในตัวโรงแรมเลย เราต้องเข้าซอยทะลุตัวโรงแรมไปอีกหน่อยครับ (แนะนำให้ถามยามครับ) หรือถ้าไม่แน่ใจให้จอดรถที่โรงแรมแล้วเดินเข้าซอยประมาณ 100 เมตรก็ได้ แต่แนะนำว่าเอารถเข้าซอยไปจอดที่หน้าร้านดีกว่าครับ เพราะที่จอดร่มกว่า และมีให้เลือกเยอะกว่าครับ

ร้านเปิดตั้งแต่ 10.00-18.00 น. เปิดทุกวันยกเว้นวันพุธ ,, ไม่แน่ใจลองโทรไปได้ครับที่ 053-818977

ก้าวย่างเข้ามาในร้าน

บรรยากาศในร้านช่วงที่ผมไปนี่เป็นวันอาทิตย์ประมาณเกือบๆ เที่ยงแล้ว มองจากข้างนอกเข้าไปแล้วไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ มองแล้วมีแต่ต้นไม้เยอะๆ ทีแรกไม่ค่อยกล้าเข้าไป แต่พอเดินเข้าไปหน่อย เริ่มเห็นโต๊ะ เห็นวิว แล้วก็มีพี่ (น่าจะเป็นผู้จัดการนะ) ผู้หญิงเข้ามาคุยด้วย เลยค่อยอุ่นใจหน่อยว่ามันเปิดอยู่

หน้าทางเข้าร้าน Nakara Jardin ครับ

ข้างในร่มรื่นดี ต้นไม้ก็เยอะดีมากๆ เลย

ร้านเค้ามีที่นั่งให้เลือกหลักๆ สองส่วน คือส่วน outdoor กะส่วน indoor ,, ซึ่งมันก็มีข้อดีข้อเสียของมันนะ อย่าง outdoor เนี่ยสวยเลยแหละ วิวดีเว่อร์ ติดแม่น้ำ แต่ถ้าอากาศร้อนหรือเจอฝนเนี่ยจะลำบากพอตัว (แม้ว่าร้านจะมีร่มเตรียมให้แล้วก็ตาม), ส่วน indoor เนี่ย แอร์เย็นสบาย แต่ว่ามีที่นั่งน้อย แล้วแลดูเหมาะกับการกินแค่ของหวานมากกว่า เพราะถ้าหกเลอะเทอะทีคงดูแลเรื่องพรมลำบาก

มีโต๊ะทั้งแบบธรรมดา หรืออยู่ในศาลาก็มีนะ

หรือจะเอาบรรยากาศติดริมแม่น้ำ คงเหมาะมากๆ ในหน้าหนาวนะ

บรรยากาศในร้านดูดีมากๆ เห็นเค้าอบขนมกันด้วย แฮ่ๆๆๆ

ภายในร้านเป็นห้องแอร์ มีโต๊ะนั่งนิดหน่อย เหมาะแค่กินขนมจิบชาเท่านั้น

คิดไม่ออกว่าจะนั่งข้างนอกหรือข้างใน เลยนั่งมันทั้งคู่ไปเลย แบบว่า กินของคาวข้างนอก แล้วต่อของหวานด้านใน

และแล้วก็เริ่มสั่งอาหารได้

ก็เริ่มต้นที่เครื่องดื่มก่อนครับ ครั้งนี้สั่ง Mango smoothies และ Strawberry&Banana smoothies ครับ ส่วนตัวผมว่าก็อร่อยดีนะ แต่งหน้าสวยดี ดับร้อนได้ระดับนึงเลย

เริ่มที่ smoothies ทั้งมะม่วงและสตรอเบอร์รี่+กล้วย

ต่อมาเป็นพวกออร์เดิร์ฟทั้งหลาย ทั้ง…

• ซีซาร์สลัด ,, ผักสดดี แต่ส่วนตัวผมว่าของที่นี่เฉยๆ นะ เคยเจอที่เด็ดกว่า อิอิ
• ฟัวกราส์ ,, ผมไม่เคยกินมาก่อนนะ ครั้งนี้เป็นคำแรกในชีวิต ฮาๆๆๆ ส่วนตัวเฉยๆ อะ ทีแรกเคยจินตนาการว่ามันจะคล้ายๆ ตับไก่ปิ้ง แต่พอกินจริงๆ ไม่ค่อยเหมือนเท่าไหร่แฮะ แถมแอบเลี่ยนไปนิด ต้องกินคู่กับร๊อคเก็ตสลัดที่ให้คู่มาด้วย
• ซุปหัวหอมแบบฝรั่งเศส ,, อันนี้ไม่เคยกินมาก่อนจากที่ไหนเหมือนกัน ที่ผมสั่งเพราะเห็นรูปมันดูน่ากินดีนะ แต่พอกินจริงๆ แล้วไม่ค่อยปลื้มอะ ทั้งรสชาติและกลิ่น ยิ่งกินยิ่งดาวน์ อันนี้ผมไม่แนะนำเท่าไหร่นะ
• จานต่อมาชื่อ Croque Monsieur ,, จานนี้ผมว่าอารมณ์คล้ายๆ กับแซนวิชแต่ใช้ของดีๆ หน่อย เติมชีส เติมผักหน่อย ก็อร่อยดีเหมือนกันนะ

จานแรกเป็น Cesar Salad ,, ถือว่ากลางๆ นะ ผักสด แต่ไม่ได้แหล่มมาก

Foie gras มาเสิร์ฟคู่กับ Rocket Salad ,, ก็ใช้ได้นะ

ซุปหัวหอมฝรั่งเศส ,, อันนี้ไม่ค่อยโดนผมเท่าไหร่อะ…

จานนี้มีชื่อว่า Croque Monsieur ครับ

อารมณ์ก็คล้ายๆ แซนวิชขนมปัง แต่เติมชีสเติมผักดีๆ น่ะครับ

ต่อมาเป็นพวกพาสต้าครับ…

จานแรกเป็นแองเจิ้ลส์แฮร์ผัดน้ำมันมะกอก+หอยเชลส์+พริกแห้ง อันนี้ผมว่าก็อร่อยดีนะ กลิ่นหอมของทั้งน้ำมันมะกอกและพริกแห้งดูเข้ากันดีกับหอยเชลส์นะ (แอบตินิดที่ชีสข้างหน้ามันเกาะเป็นก้อนไปหน่อย) แต่ที่ผมว่าอร่อยกว่าคือเส้นสปาเก็ตตี้ผัดซอสมันกุ้ง+กุ้งลายเสือ เพราะมันได้ความมันและหอมมันกุ้งที่เคลือบไปตามเส้นสปาเก็ตตี้ แล้วยิ่งกินคู่กับกุ้งทั้งห้าที่แนบมาด้วยนะ ฟินมากๆ เลย

จานนี้เป็นแองเจิ้ลส์แฮร์ผัดกับหอยเชลส์

จานนี้เป็นสปาเก็ตตี้ผัดซอสมันกุ้งและกุ้งลายเสือ

หมดของคาว ตามธรรมเนียมต้องต่อของหวานครับ

ถึงเวลาแห่งขนมเค้ก

อิ่มจากของคาวก็หลบร้อนเข้ามาต่อของหวานในฝั่ง indoor ครับ (ทนร้อนไม่ไหวจริงๆ )

จานแรกเป็นขนมปังฝรั่งเศสราดน้ำผึ้ง เสิร์ฟพร้อมกับไอศครีม, วิพครีมและผลไม้สดต่างๆ ทั้งพีช, ราสเบอร์รี่, แอปเปิ้ล

ส่วนตัวผมว่าก็ใช้ได้นะ แต่ตัวขนมปังชุบไข่ที่เค้าทำมันยวบยาบไปหน่อย ยิ่งราดน้ำผิ้งก็ยิ่งยวบกว่าเดิมไปหน่อย (ทีแรกคิดว่าจะแข็งกว่านี้อะ เพราะจินตนาการแบบชิบูยาฮันนี่โทสต์ของ After You) แต่พอกินกะไอติม+ผลไม้นี่ก็อร่อยดีนะ โดยเฉพาะความหอมหวานของน้ำผึ้งนี่เหมือนเป็นตัวเชื่อมทุกอย่างเข้าหากันเลย

ของหวานจานแรกที่ออกเป็น Honey French toast ครับ

Honey French Toast เสิร์ฟคู่กับผลไม้สด, ไอศครีม และวิพครีม

ต่อมาเข้าในส่วนของขนมเค้กครับ…

ขนมเค้กในตู้มีให้เลือกเยอะมากๆ เลย เห็นแล้วละลานตามากๆๆๆ ทีแรกกะจะสั่งมาลองทุกอย่าง แต่กระเป๋าไม่ไหวจริงๆ เพราะก้อนนึงนี่ร้อยกว่าๆ กันหมด (ถือว่าแพงมากกับขนมเค้กที่เชียงใหม่นะ) ,, สุดท้ายเลยเลือกมาแค่สามก้อนครับ อันได้แก่…

นานาขนมเค๊ก ,, เห็นแล้วซี้ดดดดดดด

อันนี้คือ Blueberry Mousse Cheese Cake ,, อันนี้สวย แต่ไม่ได้สั่ง ฮาๆ

ก้อนแรกที่ราคาถูกสุด แต่ผมว่าอร่อยมากๆ คือ Opera ครับ ลงตัวดีระหว่างรสชาติของช๊อกโกแล๊ตและกาแฟ รวมทั้งเค้กในแต่ละชั้นด้วย ผ่านทั้งความนุ่มนวลของรสชาติ, กลิ่นหอมต่างๆ และรสสัมผัสของเนื้อเค๊กและช๊อกโกแล๊ตแต่ละชั้น

ก้อนที่สองเป็น Creme Brulee ครับ ,, อันนี้ผมว่าเฉยๆ นะ แม้หน้าตาจะดูงาม กลิ่นหอมหวาน แต่ผมว่าเนื้อมันเละไปหน่อย + น้ำตาลที่เคลือบชั้นหน้าสุดมันแข็งเกินไป บางทีพยายามจะตักก็ต้องออกแรงกดมากหน่อย เนื้อคัสตาร์ดมันก็เลยแตกกระจายนิดนึง

ก้อนสุดท้ายเป็น Earl Grey tea with Milk Chocolate Mousse เนื้อเนียนโคตรๆ หอมกลิ่นชาเอิร์ลเกรยกับกลิ่นช๊อกโกแล๊ตบางๆ ที่ผสมกันอย่างลงตัวกับเนื้อเค๊กในชั้นด้านใน ตักกินนี่อย่างเพลินอะ

จานนี้แนะนำเลยครับ ,, Opera ช๊อกโกแล๊ต, กาแฟและส้มลงตัวกันมากๆ

อันนี้เป็น Creme Brulee ครับ อร่อยดีแต่ว่าเนื้อมันเละไปนิดนะผมว่า

อันนี้เป็น Earl Grey tea with Milk Chocolate Mousse ครับ ,, ใช้ได้ๆๆ

ขนมเค๊กแต่งจานสวยมากๆ ครับ

ที่มากินวันนี้

ก่อนอื่นผมว่าร้านเค้าแอบหายากนิดนึงนะ แต่ดีที่มีแลนด์มาร์คอย่างโรงแรมพิงค์นคราช่วย ไม่งั้นคงหาร้านไม่เจอแน่ๆ ,, ส่วนบรรยากาศที่ร้านนี่คอนเฟิร์มว่าดีมากๆ แต่ว่าช่วงหน้าฝนส่วนที่เป็น outdoor อาจลำบากนิดนึง ส่วน indoor ข้างในเค้าตกแต่งสวยมากๆ กินเค้ก+ดื่มเครื่องดื่มนี่ฟินมากๆ แต่ถ้ากินกับข้าวในร้านนี่แอบเกรงใจนิดนึง กลัวทำหกเปื้อนพื้นเปื้อนพรมเค้า

ส่วนเรื่องรสชาติอาหารนี่แล้วแต่จะคิดนะ แต่ส่วนตัวผมผมว่ามันเป็นกลิ่นที่ออกทางฝรั่งจ๋าไปหน่อย (แต่ก็คงไม่แปลก เพราะเชฟเจ้าของร้านจบมาจากเลอกอดองเบลอนี่นา) ผมไม่ค่อยปลื้มกับกลิ่นของอาหารคาวแบบนี้มากเท่าไหร่ ,, ส่วนของหวานที่นี่อร่อยดีนะ โดยเฉพาะพวกเค้กนะ อร่อยเกือบทุกก้อนที่ลองสั่งมา แต่ที่ชอบสุดกลับเป็นโอเปร่าอะ

มุมต่างๆ ในร้าน ,, สามาถเลือกที่นั่งได้ตามใจชอบ

ส่วนราคาที่ทุกคนลือกันว่าแพงมากๆ ส่วนตัวผมก็ว่ามันแพงนั่นแหละ ฮาๆๆๆ แต่ว่าไม่มากจนน่ากลัวนะ ก็พอๆ กับร้านหรูๆ ทั่วไป หรือถ้าเรากลัวว่าไปคนเดียวแต่อยากกินหลายอย่าง เค้าก็มีอาหารชุดได้ ราคาไม่แพงเว่อนะ ส่วนเค๊กนี่อร่อยจริง แต่ก้อนนึงนี่ราคาแอบหนักเหมือนกัน เฉลี่ยๆ แล้วก้อนละประมาณร้อยนึงอะ คนกทม. อาจบอกว่าเฉยๆ แต่ที่เชียงใหม่แล้ว ถือว่าไม่ธรรมดาเลย ,, เอาเป็นว่า วันนี้จะลงราคาอาหารแนบให้ด้วยละกัน

ขอลงราคาอาหารหน่อยละกัน

ผมหลงรักวิวของที่นี่นะ

ถ้าใครเกิดในยุคเดียวกับผม ขนมสุดฮิตในสมัยประถมก็คงไม่พ้นขนมที่เน้นของแถมอย่างกาก้า, คำคำ, โอเดงย่า, โดเรม่อน (ซึ่งพวกนี้จะแถมตุ๊กตุ่นตุ๊กตาเล็กๆ แถมไพ่และสติกเกอร์ตามลำดับ) ,, และขนมอีกยี่ห้อที่เราจะไม่กล่าวถึงไม่ได้ นั่นก็คือจาจาครับ ซึ่งจาจาจะเป็นขนมแป้งข้าวโพดรสบาร์บีคิวแถมบ้านกระดาษเอามาประกอบเอง มีโคตรจะหลายเวอร์ชั่นมากๆ ผมชอบมากๆๆๆ เด็กๆ นี่จำได้ว่าสะสมแทบจะครบทุกแบบ (ไม่แน่ใจว่าตอนนี้ยังเก็บไว้อยู่หรือเปล่านะ ลองกลับไปอ่านตอนบล๊อกที่เขียนเกี่ยวกับของเล่นนี่ก็หารายละเอียดไม่เจอแฮะ) ,, แต่ว่าไปนั่น ซื้อพวกนี้ไม่ค่อยซื้อขนมเท่าไหร่ เหมือนซื้อของเล่นแล้วแถมขนมมากกว่า

จำได้ว่าสมัยก่อนเด็กๆ ผมไม่ได้มีตังเยอะมาก บางวันเวลาเลิกเรียนหิวๆ ก็จะไปเดินขอขนมพวกนี้ที่เพื่อนๆ ไม่กินกันเอามากินเอง บางคนซื้อแบบจริงจังมากๆ หวดทีสามสี่ห่อ เราก็ไปแย่งมันกิน อิ่มสบายตัว ,, โดยเฉพาะโอเดงย่านี่ชอบมากๆ ใครเอาไพ่แล้วทิ้งขนมนี่ขอเลย

หลังจากช่วงมอปลาย พวกขนมคิกขุอาโนเนะเหล่านี้ก็เหมือนจะหายไปจากชีวิตผมเลยนะ (แปลว่านี่เล่นถึงมอต้นเลยเรอะ!!) แล้วก็หายไปเลย หายไปหลักสิบกว่าปี จนเพิ่งมาเจอเมื่อประมาณอาทิตย์ก่อนว่าจาจามันกลับมาขายที่เซเว่นแล้ว!!!

วันนี้ก็เลยขอลองซักห่อ สนนราคาซองละ 15 บาทครับ

ในที่สุด มันก็กลับมาอีกครั้ง!!!

ด้านหลังเหมือนจะบอกว่ามีหกลาย

เอาเป็นว่า ตั้งแต่แกะห่อมา ขอเล่าเป็นข้อๆ ละกันนะครับ เร็วดี

• ในห่อมีขนมแป้งข้าวโพดรสบาร์บีคิว , แผ่นบ้านกระดาษ, แผ่นบอกว่าบ้านกระดาษคือโมเดลไหน, คูปองสะสมแลกหมอน ,, แต่กลับไม่มีวิธีประกอบ โธ่วววว์
• ขนมข้าวโพดผมว่าเค้ายังรักษาคุณภาพรสชาติค่อนข้างง่อยกระรอกได้อย่างสม่ำเสมอ แป้งดาดๆ เครื่องปรุงจางๆ ,, ถ้าคิดว่าจาจามีแค่ขนม ราคา 15 บาทนี่จะถือว่าแพงมาก (แต่อันที่จริง คนซื้อจาจาเค้าซื้อบ้าน ไม่ได้ซื้อขนมซักหน่อย)
• บ้านกระดาษยังคงความประกอบยากและซับซ้อนเหมือนเดิม ยิ่งไม่มีใบที่บอกวิธีการประกอบนี่ต้องเพิ่มจินตนาการอีกเท่าตัว เด็กๆ ที่ซื้อจาจามาคงสร้างภาระแก่พ่อแม่ปู่ย่าตายายไม่มากก็น้อย
• การพิมพ์สวดลายต่างๆ ผมว่าดรอปลงจากเดิมเยอะ ลายรุ่นใหม่ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ (เท่าที่ผมลองเปิดมา 1 ห่อนะ) ไม่ค่อยประทับใจเหมือนตอนเด็กๆ อะ
• แต่สิ่งที่ดรอปกว่าการพิมพ์คือกระดาษครับ ออกแนวแย่เลย จับๆ ดูกระดาษมันเหมือนจะแข็งแต่จริงๆ แล้วบอบบางมาก อาทิ เดือยที่ยื่นออกมานั้นแทงทะลุร่องลำบากมากๆๆ ทั้งจากร่องนี่แข็งและเจาะยาก เวลาใส่เดือยลงไปกระดาษตรงเดือยก็จะแตกเป็นชั้นๆ ถอดๆ ใส่ๆ เกิน 2 ครั้งกระดาษที่เดือยก็แตกเป็นชั้นๆ เหมือนกัน
• แนะนำว่าเตรียมบัตรประชาชนมาเจาะถ่างในทุกจุดที่เป็นร่องไว้เลย จากนั้นตอนเสียบเดือยให้ดันเข้าไปนิดนึงพอให้เห็นปลายมันโผล่ฝั่งตรงข้ามแล้วใช้คีมคีบเดือยจากด้านหลังช่วยด้วย
• แนะนำให้ประกอบตัวบ้านให้เสร็จก่อนถึงค่อยประกอบกับฐานครับ ,, ส่วนตัวบ้าน เลือกประกอบชิ้นเล็กชิ้นน้อยก่อนชิ้นใหญ่ๆ

กว่าจะรู้เทคนิคการประกอบบ้านจาจารุ่นใหม่ เดือยบ้านหลังแรกของผมก็เละไปหมดแล้ว ;___;)

เปิดมาด้านใน มีขนมแป้งข้าวโพดง่อยๆ กับแผ่นบ้านกระดาษ

ดูแล้วประกอบไม่งาย แถมลายนี้ไม่มีที่ซองด้วย

ผมว่าคุณภาพมันดรอปลง ทั้งกระดาษและลวดลายนะ

ลองซื้อมาเล่นกันได้ครับ (แต่อย่าลืมทำตามคำแนะนำข้างต้น)

เดี๋ยววันนี้พาไปกินพิซซ่ากัน

มีคนแนะนำมาว่าแถวๆ บ้านผมที่แถวๆ ท่าแพ (จ.เชียงใหม่) มีร้านอิตาเลียนพิซซ่าอร่อยมาก โดยเฉพาะพิซซ่าแบบแป้งบางกรอบ กินแล้วแบบว่าฟินเว่อเลย ,, ปัญหาก็คือร้านไหนวะ เพราะเท่าที่เดินดูแถวๆ ย่านที่ผมอยู่มีร้านอาหารเยอะพอควร (ส่วนมากเป็นร้านฝรั่งเปิดเป็นส่วนใหญ่) ส่วนร้านที่มีขายพิซซ่าเท่าที่เห็นมี 3-4 ร้าน แต่ละร้านนี่พูดตรงๆ เลย ผมไม่กล้าเดินเข้าคนเดียวนะ ส่วนนึงคือผมกินพิซซ่าคนเดียวถาดนึงไม่หมด (เดี๋ยวนี้พอเริ่มแก่ตัวลงรู้สึกว่าทานอาหารได้ลดลงมาก โดยเฉพาะพวกบุฟเฟ่ต์ที่กินไม่ค่อยคุ้มแล้ว) กับอีกเหตุผลคือนอกจากพิซซ่าและพาสต้าแล้ว ผมสั่ง+กินอาหารอิตาเลียนชื่อแปลกๆ ทั้งหลายไม่เป็นเลย

สุดท้าย สอบถามไปสอบถามมา ร้านที่เค้าแนะนำคือ La Lanterna di Geneva Pizzeria อยู่ตรงหลังประตูท่าแพ ติดๆ กับธนาคารไทยพาณิชย์เลย (พอเดินไหว แอบไกลบ้านผมพอควรนะเนี่ย) ร้านจากข้างนอกเป็นห้องเดียว ดูเรียบๆ ไม่ค่อยโดดเด่นเท่าไหร่ มองเข้าไปไม่ยักจะเห็นคนไทยซักคน มีแต่ฝรั่งที่มากินกันเรื่อยๆ

View La Lanterna di Geneva Pizzeria in a larger map

อันนี้หน้าร้านครับ ,, มีแต่ฝรั่ง

ส่วนนี่เป็นในร้านครับ บรรยากาศดูนั่งสบายอยู่

โอเค ลองซักยกละกัน

เริ่มต้นที่ออร์เดิร์ฟ

เริ่มต้นมาเปิดเมนูแล้วก็มีงงๆ บ้างครับ ไอ้ผมก็รู้จักแต่พิซซ่า, สปาเก็ตตี้ธรรมดาๆ นี่แหละ ไอ้เมนูชื่อแปลกๆ นี่ไม่ต้องพูดถึงเลย จินตนาการแทบไม่ออก ดีที่พาเพื่อนๆ หลายคนช่วยสั่งมาให้ด้วย

นอกจากเมนูจะแปลกแล้ว พวกเครื่องปรุงต่างๆ ที่เค้ายกมาให้นี่ก็แปลกด้วย ไม่คุ้นเลยซักอย่าง…

เครื่องปรุงที่ไม่คุ้นเคย ,, มีน้ำมันมะกอก, น้ำส้มสายชูแปลกๆ และอะไรก็ไม่รู้

จากนั้นอีกไม่นาน สองจานแรกที่เราสั่งก็เดินทางมาถึงแล้วครับ นั่นคือสลัดทูน่ากับมอซซาเรลล่าชีสโปะหน้ามะเขือเทศ (จำไม่ผิดเป็นสลัดมอซซาเรลล่านะ) ครับ เค้าแนะนำว่าให้เติมน้ำมันมะกอก+บัลซามิก (น้ำส้มสายชูสีคล้ำหน่อย) แล้วมันจะอร่อยขึ้น ,, ส่วนตัวผมว่ามันก็โอเคนะ แอบแปลกๆ หน่อย ไม่ค่อยคุ้น ปกติจะเอามะเขือเทศฝานจิ้มเกลือกินมากกว่า

จานแรกเป็นออร์เดิฟอย่างสลัดทูน่าครับ

ส่วนออร์เดิฟอีกจานที่เป็นมะเขือเทสกับชีสครับ ,, โออยู่ๆ

เพื่อนสาธิตว่า เวลากินต้องราดน้ำมันมะกอกลงไปด้วย ,, เอ่อ…. ผมว่ามันก็ยังแปลกๆ อยู่ดี

จากนั้นจานต่อมาเป็นโฟร์ชีสครับ พูดง่ายๆ คือมีชีสอยู่สี่อย่าง (อย่างละสองชิ้น) มีน้ำผึ้งให้เราจิ้มอยู่ตรงกลาง จำชื่อชีสทั้งสี่ที่เค้าเอามาเสิร์ฟไม่ได้ทั้งหมดละ จำได้ว่ามีบลูชีสด้วย ,, ลองชิมดูแล้วรสชาติไม่ค่อยคุ้นเคยกับชีสที่เรากินตามร้านพิซซ่าเท่าไหร่ กลิ่นแรงและไม่ค่อยโดนเท่าไหร่เลย ดังนั้นจานนี้ขอผ่านนะครับ

จานนี้เป็น Four Cheese ,, มีชีสชื่อแปลกๆ อยู่สี่อย่าง จำชื่อชีสแต่ละอย่างไม่ได้แหล่ว…

จานต่อมา อันนี้ผมว่าโอนะ เป็นปาร์ม่าแฮมกะเมล่อน ,, คือผมเคยกินปาร์ม่าแฮมมาทีนึงละ มันจะคล้ายๆ แฮมที่มีกลิ่นเหม็นหมักๆ ฉุนๆ+เค็มๆ หน่อย (ไม่ได้เหมือนแฮมซีพีที่ขายตามเซเว่นนะ) ไม่ค่อยปลื้มมากเท่าไหร่ แต่พอกินกะเมล่อนเย็นๆ นี่ผมว่าโอเลยนะ ตัวเมล่อนมันตัดกลิ่นและความแรง+ฉุนของตัวปาร์มาแฮมได้ดี แต่จานนี้แอบแพงนิดนึง (จำไม่ผิดนี่ 280 บาทนะ)

ต่อมาเป็นปาร์ม่าแฮมและเมล่อน ,, เค็มๆ หน่อยๆ อร่อยแบบงงๆ

เวลากินก็บิดปาร์ม่าแฮมกะเมล่อนมากินด้วยกัน ,, ลงตัวแบบแปลกๆ แต่ก็อร่อยดีนะ

อันนี้แค่ออร์เดิร์ฟนะเธอ….

ลองพวกพาสต้าบ้าง

จากนั้นเราก็มาต่อที่พาสต้าครับ ที่นี่มีเส้นพาสต้า+ชื่อแปลกๆ ซะเยอะเลย ทั้ง Pansoti, Ravioli ฯลฯ

สุดท้ายผมก็สุ่มมาสองจานครับ ,, จานแรกคือสปาเก็ตตี้คาโบนารา เมนูแบบเบสิกๆ ที่หลายๆ คนรู้จักกันดี ,, แต่สิ่งนึงที่ผมชอบคาโบนาราร้านนี้คือเค้าจะผัดเป็นแบบแห้งๆ มีไข่แดงกับชีสเคลือบบางๆ ที่เส้นอย่างทั่วถึง (ต่างกับคาโบนาราแบบไทยๆ ที่มักจะทำแฉะๆ ครีมเยิ้มๆ) กินเปล่าๆ ก็อร่อยแล้ว หรือจะแต้มซอสมะเขือเทศอีกหน่อยก็ไม่เลวนะ

ส่วนจานนี้เป็น Spaghetti cabonara ที่คุ้นเคยกันดี

คาโบนาราผัดแบบแห้ง มีไข่แดง+ชีสเคลือบ ,, โอยยยย ฟินอะ…

จานต่อมาผมขอเลือกพาสจ้าชื่อไม่คุ้นหูอย่าง Gnocchi (เห็นเค้าอ่านว่ายอร์กี้นะ) โดยเอา Gnocchi เอามาทำเป็น Gnocchi 4 formaggi หรือเอามาราดซอสชีสสี่อย่างครับ ,, ตัวยอร์กี้นี่ผมว่าอารมณ์คล้ายๆ บัวลอยในฟอร์มใส้กรอกอีสานแบบจิ๋วนะ กัดแล้วมันจะหยุ่นๆ เลี่ยนๆ หน่อย ไม่ค่อยโดนใจผมเท่าไหร่แฮะ คหสต.ชอบคาโบนารามากกว่ามากๆ ครับ

อันนี้เป็น Gnocchi 4 formaggi ครับ ,, แปลกๆ ไม่ค่อยปลื้ม

จากนั้นก็เข้าเรื่องที่พิซซ่า

มาเข้าจานหลักของเราบ้างดีกว่า

ผมว่าพิซซ่าที่นี่เค้าทำได้ดีมากๆ เลยนะ จุดเด่นของที่นี่จริงๆ เลยคือผมว่าเค้าเตรียม+อบแป้งได้ดีนะ แป้งที่นี่เค้าบางและกรอบพอดีมากๆ นอกจากนั้นชีสและเครื่องต่างๆ บนหน้าพิซซ่าก็จัดเต็มแบบมากๆ ขนาดหน้าเบสิกๆ อย่าง Margherita ที่มีแค่ชีสและซอสมะเขือเทศยังอร่อยโฮกๆๆๆ

จานนี้เป็นพิซซ่าซีฟู้ดครับ ,, อร่อยเว่อมาก แต่อย่ากินเพลินจนลืมแกะหอยจากเปลือกนะ

อีกถาด Return to basic อย่าง Margherita pizza ธรรมดา ,, แค่นี้ก็ยอดเยี่ยมแล้ว

เวลากินก็ใช้มือกินครับ ,, หบิบมาสดๆ เลย อร่อยมากๆ

ชิ้นเดียวไม่พอจริงๆ

ที่มากินวันนี้

เท่าที่ชิมมา ผมว่าพิซซ่าแบบแป้งบางของที่นี่อร่อยมากเลยนะ เค้าทำแป้งได้กรอบอร่อย, ใส่เครื่องและชีสค่อนข้างเต็มที่มากๆ ราคาก็ไม่แพงนะ ตัวถูกสุดอย่าง Margheritta (ซอสมะเขือเทศ+ชีส) ก็ 150 บาท หรือจะเอาหน้า Mare Monti (ซีฟู้ด+ชีส) อันนี้ 350 บาท ซึ่งถ้าเทียบกับร้านตามห้างแล้วผมว่าที่นี่โอกว่าเยอะนะ

ส่วนออร์เดิฟนี่แนะนำไม่ค่อยถูกเหมือนกันเพราะมันเยอะมาก (ส่วนเมนูแปลกๆ ถ้าไม่แน่ใจในรสชาติ แนะนำว่าหลีกเลี่ยงละกัน) จริงๆ สั่งแค่เมนูเบสิกกับพวกพิซซ่าก็น่าจะโอมากแล้ว ,, เอาเป็นว่า ที่กินมา สปาเก็ตตี้คาโบนารา (200 บาท) กับปาร์มาแฮม+เมล่อน (280 บาท) โอเคนะ ,, ราคาอาจเหมือนแพงไปนิดนะ แต่อาหารที่นี่มันได้เยอะ ไม่แนะนำให้ไปคนเดียวเท่าไหร่ เดี๋ยวกินเหลือ

กินไปเพลินๆ ก็อร่อยดีนะ ,, มีบางเมนูที่แปลกๆ แต่โดยรวมก็โออยู่

แวะมาชิมแค่พิซซ่าก็ฟินละ

ผมได้รับการติดต่อจากทาง EDT guide มานานตั้งแต่ช่วงมีนาคม 2555 ว่าจะขอยืมตัวผมไปสัมภาษณ์เกี่ยวกับการทำ blog อะไรนี่แหละ แล้วก็ให้ผมช่วย list ร้านที่ผมชอบมาซัก 6-7 ร้าน ผมก็ทำแล้วก็ส่งให้พี่เค้า ,, จากนั้นกว่าที่จะได้คิวสัมภาษณ์+ถ่ายรูปนั่นรูปนี่ก็ปาเข้าไปเดือนสิงหาคมละ หลายๆ อย่างมันดูช้าจนผมก็กลัวว่ามันจะล่มเหมือนครั้งก่อนๆ

และกว่าที่จะเป็นคลิป+ทำหน้าเว็ปเป็นตัวเป็นตนนี่ก็ผ่านไปเกือบปีแหนะ

และสุดท้าย พัสดุที่ผมรอคอยมาร่วมเดือนหลังจากที่มีหน้าเวปนั้นขึ้นมาก็ได้ถูกส่งมาถึงผมแล้ว… ดีใจมากๆ เพราะว่าด้านในก็คือหนังสือ 30 Bloggers Like Actually นั่นเองครับ (จริงๆ เห็นเค้าโปรโมทขายตั้งแต่ปลายๆ เดือนกพ. แต่ร้านหนังสือแถวๆ ที่ทำงานผมนี่มันหาเล่มนี้ไม่ได้จริงๆ เฮ้ออออ~~~~)

ในที่สุด พัสดุที่ผมรอคอยมาในรอบหลายเดือนก็มาแล้วววววว

จริงๆ แกะกล่องมาก็ไม่น่าแปลกใจมากหรอกครับ ก็คือหนังสือ 30 Bloggers Like Actually นั่นแหละ ,, ซึ่งสิ่งแรกที่ผมเปิดก็คือเปิดไปหน้าของตัวเอง อ่านไอ้ที่เค้าสัมภาษณ์ไป กับร้านห้าร้านที่ผมเลือกมา ทีแรกมีหลายสิบร้านในใจนะ ตัดสินใจยากเหมือนกันว่าจะเอาร้านไหนดี แต่หลักๆ ขอเลือกร้านที่เชียงใหม่มากกว่า ซึ่งห้าร้านที่ผมเลือกก็มี

• W by Wanlamun
• ข้าวต้มกระดูกหมูอาสิ่ว
• หอมปากหอมคอ
• Doppio Ristr8to
• ข้าวเกรียบปากหม้อลุงจร

(กดลิงค์อ่านแล้วชอบใจ แนะนำให้ไปซื้อหนังสือเค้าด้วยนะ…)

พออ่านของตัวเองจบ ก็ลองพลิกไปอ่านของคนอื่นต่อ เฮ้ย!! สนุกดีแฮะ เพลินดีมากๆ มันคล้ายๆ เหมือนเป็นเพื่อนไปที่นั่นที่นี่แล้วเล่าประสบการณ์แนะนำว่ามันโอเคมากกว่าที่จะเป็นหนังสือแนะนำสถานที่กินที่เที่ยวเฉยๆ น่ะ (แนะนำให้อ่านบทสัมภาษณ์ของแต่ละคนด้วย จะเพิ่มอรรถรสในการอ่านอีกเยอะ) แอบเสียดายที่เนื้อหาแต่ละสถานที่น้อยไปนิดนึง

ภายในก็มีหนังสือ 30 Bloggers Like Actually ครับ

ตอนของผมอยู่หน้า 64 ครับ ^^

ผมได้มีโอกาสแนะนำร้านที่ผมชอบ 5 ร้าน ,, เป็นที่เชียงใหม่ทั้งหมดครับ

ลองแวะหาซื้อตามร้านหน้งสือชั้นนำดูได้นะครับ

ปล. นิดหน่อย

• มาขอลายเซ็นต์ได้นะครับ (หลงตัวเองสุดๆ) แต่ตอนนี้ผมน้ำหนักลดจากตอนมาสัมภาษณ์ประมาณ 13 กิโล หน้าอาจไม่ค่อยคล้ายกับในรูปเท่าไหร่นะ อิอิ
• ชื่อบล๊อกผมท้ายหนังสือเป็น tongkatsu.exteen.com ซึ่งเป็นของเก่า แต่เดี๋ยวนี้ผมใช้เป็น tongkatsu.com แล้ว (ที่เก่าก็มีเรื่องสนุกๆ อยู่เยอะนะ ลองไปกดอ่านดูได้)
• ถ้าหาซื้อแบบเป็นเล่มไม่ได้ ก็ซื้อแบบ e-book ก็มีนะ