ช่วงนี้งานยุ่งครับ แถมช่วงต้นเดือนหน้าจะมีแผนไปเที่ยวอีก ทำให้ต้องอัดๆ งานมารวมๆ กันช่วงนี้กันใหญ่ พวกร้านรวงต่างๆ ที่แพลนจะเอาลง blog เลยต้องพับเก็บไปก่อน (ที่เราเรียกว่าดองไว้นั่นแหละครับ)

เอาว่าวันนี้รีวิวอะไรกันง่ายๆ ละกัน ของที่จะรีวิววันนี้เป็นขนมระดับคลาสสิกที่ฮิตมาตั้งแต่สมัยอดีตกาลจนถึงปัจจุบันอย่าง Pocky

ซึ่งถ้าใครไปตามเซเว่นหรือโลตัสช่วงนี้จะพบว่าจะไม่เห็นป๊อกกี้กล่องแดงที่เราคุ้นเคยอีกต่อไป (รวมทั้งขนมอื่นๆ ของกูลิโกะอีกหลายอย่างก็หายไปนะ) สาเหตุเพราะว่าผลกระทบจากน้ำท่วมใหญ่ช่วงปลายปีก่อน ทำให้โรงงานกูลิโกะของประเทศไทยได้รับผลกระทบไปด้วย ทำให้ไม่สามารถผลิตขนมที่ผมโปรดปรานหลายๆ อย่างได้

จากเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ ทำให้โรงงงานป๊อกกี้มีปัญหา ,, เสียใจด้วยครับ

แต่สิ่งที่มาทดแทนการขาดหายไปของเจ้าป๊อกกี้กล่องแดงช่วงนี้กลับกลายเป็นป๊อกกี้กล่องขาวหรือ Gokuboso Pocky (ถ้าแปลคร่าวๆ คงเป็น Pocky slim อะไรงี้) แทน ซึ่งเป็นสินค้า imported จากญี่ปุ่น สนนราคากล่องนึงก็ 30 บาท ดูเผินๆ เทียบกับขนมซองๆ อื่นๆ แล้วก็แพงเหมือนกัน (แต่ถ้าเทียบกับป๊อกกี้นำเข้าที่ขายตามห้างไฮโซๆ แล้วต้องบอกว่าสามสิบบาทนี่ถูกมาก)

ป๊อกกี้กล่องขาวที่มาทดแทนการหายไปของป๊อกกี้กล่องแดงที่คุ้นเคย

ด้านหน้าและด้านหลังของป๊อกกี้กล่องขาว

อยากชิมก็เลยซื้อมาดูหน่อย

เปิดกล่องดูกันหน่อย

หลังจากได้ของมาก็เปิดกล่องมาดู พบว่าข้างในมีซองสีขาว 2 ซองครับ ,, เปิดในซองอีกที ข้างในก็มีป๊อกกี้นอนเรียงกันอยู่ นับได้ 25 แท่งพอดิบพอดี ทุกแท่งเรียงสวยไม่มีแตกหักเลย (ทดลองกินมาประมาณ 5-6 กล่องทั้งผมและเพื่อนๆ แล้วก็ยังไม่พบป๊อกกี้แตกหักเลยแม้แต่แท่งเดียว)

ดูคร่าวๆ ด้วยสายตา พบว่าแท่งป๊อกกี้ดูบางลงประมาณ 30% ได้ ส่วนตัวผมว่ามันเหมาะกับการละเมียดกินป๊อกกี้ทีละแท่ง ค่อยๆ กินชิลๆ ไปเรื่อยๆ เพราะช๊อกโกแลตและบิสกิตแท่งจะปล่อยพลังออกมาแบบเต็มที่มากๆ แต่ถ้าคุณเป็นพวกที่ชอบกินป๊อกกี้แบบ mass (อารมณ์หยิบป๊อกกี้มาทีละ 4-5 อันแล้วยัดเข้าปากทีเดียว) จะรู้สึกว่าไม่สะใจเท่าไหร่ เพราะเนื้อที่ให้เคี้ยวมันไม่เยอะ แป๊บเดียวหมด

เท่าที่ลองชิมดูค้นพบว่ามันอร่อยมาก แตกต่างกับกล่องแดงเมดอินไทยแลนด์ชัดเจนมากๆ ไม่ว่าจะกินแบบเพียวๆ หรือจะกินคู่กับน้ำชาก็ให้ความอร่อยไม่แพ้กัน ไล่ตั้งแต่แป้งบิสกิตที่แม้จะบางกว่าแต่ผมว่าแข็งกว่าของบ้านเราหน่อยๆ นะ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวช๊อกโกแล๊ตที่เคลือบนั้นให้อารมณ์ช๊อกโกแล๊ตจริงๆ มีความเนียน มีกลิ่นหอมละมุนใกล้เคียงกับช๊อกโกแล๊ตชั้นดี เหนือชั้นหว่าป๊อกกี้บ้านเราแบบเห็นได้ชัด ประทับใจสุดๆ

คำแนะนำส่วนตัว :: เพื่อให้ได้อรรถรสในการกินสูงสุด แนะนำว่าเวลากินคำแรกอย่าเพิ่งรีบเคี้ยวเหมารวมกันไปหมด แต่ให้อมๆ แล้วร่อนให้ช๊อกโกแล๊ตที่เคลือบมันหลุดร่อนออกมา แล้วให้เราดูดดื่มกับรสชาติช๊อกโกแล๊ตกันก่อน จนแท่งถัดๆ ไปค่อยกินพร้อมกันทั้งแท่งบิสกิตและช๊อกโกแล๊ตตามปกติ

เปิดกล่องใหญ่ออกมา ข้างในมี 2 ห่อเล็ก

แต่ละแท่งดูบางลงนะ แต่กะจำนวนคร่าวๆ น่าจะพอๆ กับกล่องแดง

อร่อยระดับแนะนำครับ ลองซื้อมากินด่วน

สรุปเลยละกัน

ส่วนตัวผมว่ามันอร่อยมากๆ เลยอะ โดยเฉพาะตัวช๊อกโกแลตที่เคลือบมันหอม+มัน+เข้มข้น+อร่อยมาก แต่เท่าที่อ่าน Review ของฝรั่งเค้าบอกว่าเฉยๆ มาก เพราะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนอกจากแท่งที่บางลง…. แปลว่าที่เรากินกล่องแดงตลอดมามันคืออะไรฟระนั่น ทำไมฝรั่งบอกว่าธรรมดาแต่ว่าผมว่ามันต่างกันมาก

เคยกินป๊อกกี้ imported กล่องนึงเป็นร้อย (จำไม่ผิดกล่องนี้เมื่อก่อนก็เกือบร้อยนะ) ยอมรับว่าอร่อยกว่าก็จริงนะ แต่ไม่คิดว่ากล่องละ 30 บาทมันจะอร่อยและทำได้ดีมาก ,, อาจมองว่า 30 บาทสำหรับป๊อกกี้อาจดูแพงไปนิด ซึ่งถ้าเทียบปริมาณโดยแกะเอาสองห่อด้านมารวมๆ กันแล้วผมว่ามันก็ประมาณพอๆ กับป๊อกกี้กล่องแดงราวกล่องครึ่งอะ แต่รับรองว่ากินแล้วเพลินดีมากๆ เผลอๆ แป๊บเดียวหมด

กินไปกินมานี่เพลินมาก อร่อยแบบแนะนำเลย

ถ้ากล้าซื้อกล่องแรก รับรองว่ามีกล่องที่สอง

วันนี้พามาร้านเก่าแก่จองเชียงใหม่อีกร้านนึง นั่นคือร้านทับทิมกรอบเจ๊อ้วนครับ

ถ้าเล่าย้อนไปตั้งแต่จำความได้ คงราวๆ เกือบ 20 กว่าปีแล้ว (รู้สึกว่าตัวเองแก่จัง) ร้านนี้ที่ผมเห็นครั้งแรกนั้นยังเป็นเพิงธรรมดาๆ อยู่แถวๆ ตลาดอนุสารอยู่เลย ด้วยความอร่อยที่เด็ดดวงทั้งตัวทับทิมกรอบและน้ำกะทิอีกทั้งราคาที่ไม่แพงเกินไป (ถุงนึงจำไม่ผิดไม่ถึงสิบบาทอะ) คนก็ยังต่อคิวแบบอย่างเพียบ ทั้งลูกเด็กเล็กแดง ทั้งผู้ใหญ่ มีแบบทั้งซื้อใส่ถุงกลับบ้านและนั่งกินที่ร้าน และคงจะไม่มีใครแปลกใจเท่าไหร่ถ้าหนึ่งในคนที่ต่อแถวกินเป็นประจำนั่นก็ต้องมีผมรวมอยู่ด้วย

จนต่อมาพักหลัง (ก็เป็นหลัก 10 กว่าปีแหละ) เหมือนว่าตลาดอนุสารเค้าปรับปรุงอะไรซักอย่าง (หรือที่ร้านหมดสัญญาอะไรประมาณนี้แหละ) ร้านทับทิบกรอบเจ้อ้วนนี้ก็เลยต้องย้ายไป แม่บอกว่ามันย้ายไปอยู๋ไกล ไปกินลำบากกว่าเดิมเยอะ ขี้เกียจพาไป… ทับทิมกรอบของเจ๊อ้วนจึงหายไปจากสารบบชีวิตของผมสักช่วงนึง

วันนี้พามาชิมร้านทับทิมกรอบอร่อยๆ ที่เชียงใหม่ครับ

จนพอโตขึ้นอีกหน่อย ผมก็เพิ่งรู้ว่าจริงๆ ร้านทับทิมกรอบเจ๊อ้วนมันย้ายไปอยู่ตรงข้ามกับโรงแรมเชียงใหม่พลาซ่า, ข้างๆ กับร้านเจี่ยทงเฮงสาขาแรก ซึ่งจริงๆ มันไม่ได้ย้ายไปไกลจากที่เดิมเท่าไหร่เลย ประมาณแค่ 500 เมตรได้

View ร้านทับทิมกรอบเจ๊อ้วน in a larger map

กลับไปกินทับทิมกรอบ

แม้ว่าร้านใหม่จะยิ่งใหญ่กว่าเดิม แถมยังมีพวกอาหารคาวขายด้วย ทั้งก๋วยเตี๋ยวและอาหารตามสั่ง รสชาติโดยรวมนี่ใช้ได้เลยนะ แต่ราคาแอบแพงเหมือนกัน จานนึงก็ 40-50 บาททั้งนั้น แต่สิ่งที่เด็ดดวงและนำพาผู้คนเข้ามาเยี่ยมเยียนที่ร้านตัวหลักก็คงหนีไม่พ้นทับทิมกรอบแหละ

ร้านทับทิมกรอบเจ๊อ้วน เมื่อไหร่ก็คนเยอะ... (โดยเฉพาะวันหยุด)

จุดเด่นของทับทิมกรอบที่นี่คือความสดใหม่ หอมละมุน และความเข้มข้น ทั้งตัวทับทิมกรอบ สลิ่ม แห้ว และเครื่องเคราต่าง ,, แต่ที่ผมว่าเด็ดดวงจริงๆ คงต้องเป็นตัวน้ำกะทิที่เป็นหัวกะทิเข้มข้น, หอมเนียน แต่ไม่หวานจนเกินไป กับอีกออพชั่นที่ห้ามขาดในทับทิมกรอบทุกถ้วยของผมคือมะพร้าวอ่อน คือมันจะไม่ใช่เนื้อมะพร้าวแบบที่เราขูดกินแบบที่เป็นแผ่นๆ นะ แต่มันจะเป็นก้อนสี่เหลี่ยม หนึบๆ หน่อย อร่อยมากๆ บางฤดูกาลหรือบางช่วงอาจขาดไปก็จะรู้สึกได้ว่าทับทิมกรอบเราขาดการเติมเต็มไปได้เลย

อีกอย่างที่ผมมองว่าเป็นสิ่งดีคือการขึ้นราคาเพื่อรักษาคุณภาพของที่ร้าน กล่าวคือราคามันอัพอลังการมาก สมัยผมเด็กๆ ถุงนึงไม่ถึงสิบบาทแต่ตอนนี้ล่อไป 30+ แล้ว แต่ความรู้สึกและรสชาติของทับทิมกรอบที่ผมสัมผัสได้นั้นให้ความรู้สึกที่ใกล้เคียงกับตอนที่ผมกินสมัยเด็กๆ คุณภาพแทบไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเท่าไหร่เลย

เมนูโปรดผม :: ทับทิมกรอบ+มะพร้าวอ่อน

ทับทิมกรอบเนื้อเต่งๆ แบบเน้นๆ กับน้ำกะทิหอมๆ

กินมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ ที่ร้านยังรักษาคุณภาพได้ดีเหมือนเดิม

รับรองว่าใครมาชิมก็ต้องมีติดใจเป็นแน่

ร้านนี้ผมชอบนะ แนะนำว่ามาเชียงใหม่แล้วห้ามพลาดด้วยประการทั้งปวงครับ

หลังจากรอบแล้วไปเที่ยวสวนส้มตอนที่เค้ายังไม่เปิด ทำให้เห็นแต่ต้นส้มมากกว่าจำนวนผลส้ม (อารมณ์มองไปทางไหนก็มีแต่สีเขียว) ,, มารอบนี้เลยถือฤกษ์ปีใหม่ขอแก้ตัวพอเที่ยวสวนส้มอีกที รับรองว่างวดนี้ได้เห็นส้มสีเหลืองทองเยอะๆ เต็มสวนแน่นอน

มาเที่ยวสวนส้มกันอีกซักครั้ง ,, คราวนี้ไม่พลาด

รอบนี้จะพาไปสวนที่ท่าตอนครับ (รอบแล้วไปที่สวนบ้านลาน) ถ้าเทียบสองที่นี้แล้วต้องบอกว่าสวนที่ท่าตอนเดินทางไปง่ายกว่ามากๆ เพราะแค่ขับรถจากฝางตรงไปเรื่อยๆ ผ่านแม่อาย เข้าสู่ท่าตอน ข้ามแม่น้ำกก (ก็คือสะพานใหญ่ๆ ตรงท่าตอนนั่นแหละ) จากจุดนั้นไปอีกประมาณ 5 กม. แถมสวนเค้าก็ติดถนนใหญ่ด้วย ไม่ต้องเข้าซอยอะไร สังเกตไม่ยากครับ

View เที่ยวสวนส้มธนาธร ที่ท่าตอน in a larger map

อยากรู้อะไรก็ไปดูต่อที่เวปของสวนส้มธนาธรนะครับ

มาถึงหน้าสวนแล้ว

พอดีคราวนี้ผมมาช่วงปีใหม่ คนเลยเยอะเป็นพิเศษ ระดับมืดฟ้ามัวดินจนบางทีคิดว่าเค้าแจกส้มฟรีกันหรือไง กว่าจะพอเข้าใจเส้นทางและสถานที่ในสวนได้ก็เอางงไปเหมือนกัน แต่ถ้าเทียบกับช่วงก่อนแล้วต้องบอกว่าหน้านี้ส้มออกเยอะมากๆ เรียกว่าเหลืองทองไปทั้งสวนเลย เห็นต้นส้มเล็กๆ บางต้นก็น่าสงสารเพราะกิ่งโย้ลงตามน้ำหนักและจำนวนของผลส้มเลย ,, สรุปง่ายๆ คือส้มเยอะอลังการดาวล้านดวงมากๆ

ถึงหน้าสวนส้มธนาธรแล้ว คนเยอะมากๆๆ

มาช่วงนี้ส้มเยอะอลังการมากๆ ,, ไม่มีผิดหวังแน่ๆ

อืมมมม… เอาเป็นว่ามาครั้งนี้ผมสรุปประเด็นไว้คร่าวๆ จากการสังเกตได้ดังนี้

• ถ้าเข้าสวนไปดูส้ม เข้าได้ฟรีครับ เดินเนียนๆ เข้าไปได้เลย ไปถ่ายรูปกับต้นส้มอะไรงี้ได้เลย
• ห้ามเด็ดส้ม อยากได้ให้มาซื้อข้างหน้า
• ถ้าจะนั่งรถชมสวน เสียค่ารถวนรอบสวน 30 บาทครับ ผมว่านั่งๆ ไปเหอะ
• นั่งรถชวมสวน เค้าจะพาวนครึ่งรอบ ไปทิ้งไว้ที่จุดชมวิว
• ที่จุดชมวิวเป็นจุดที่เราจะเห็นวิวสวนส้มทั้งสวนได้ มีสวนสตรอเบอร์รี่ใกล้ๆ มีสระน้ำ+สวนดอกไม้ เหมาะกับการไปถ่ายรูปเล่นมากๆ แถมถ้าเหนื่อยก็มีน้ำส้มขายด้วย ครบวงจรมากๆ
• พนักงานจะพูดคล้ายๆ กัน เข้าใจว่ามีสคริปพูดเหมือนๆ กัน
• ขาจะกลับก็รอรถตรงจุดชมวิวนั่นแหละ เดี๋ยวก็มีรถวนมารับประมาณทุก 10 นาที
• นั่งรถกลับจากจุดชมวิว แปลว่าจบค่าทัวร์ 30 บาทแล้ว

ซื้อตั๋ว 30 บาท ทัวร์รอบสวนส้มกัน อิอิ

รถพาทัวร์สวนส้ม!!!! อารมณ์ประมาณเรือเลยแฮะ

ดอกส้มสีขาว ,, ก่อนที่จะกลายเป็นส้มสีเหลืองทอง

ส้มแบบว่า อลังการมากๆ เยอะกว่ามารอบที่แล้วแบบสุดๆ อะ

นั่งรถชมต้นส้มสองข้างทาง ,, อุดมไปด้วยผลส้มสีเหลืองทอง

เนินชมวิว ,, เรียกว่าเห็นสวนส้มทั้งสวนเลยทีเดียว

ถ่ายรูปตรงเนินจุดชมวิว ,, ถือว่าเป็นกิจกรรมบังคับเลยทีเดียว

เหนื่อยๆ ก็แวะกินน้ำส้มสดๆ ที่จุดชมวิวได้ครับ

ส้มเยอะจริงๆ นี่ขนาดที่ท่าตอนไม่ใช่สวนหลักนะเนี่ย....

ว่าด้วยการเอาส้มกลับบ้าน

มีกฎเหล็กของที่สวนอย่างนึงคือ “ห้ามเด็ดส้ม” ถ้าอยากได้ข้างหน้ามีขายหลายสายพันธุ์ ทั้งสายน้ำผึ้ง, โอเชี่ยน, กัมค้อท, คาราเมนติน ฯลฯ

สนใจส้มแล้วก็มาสอยตรงนี้ ,, อย่าสอยที่ต้นนะครับ

ถ้าอยากได้แบบไม่แพงก็เหมาเป็นกิโลด้านหน้า, หรือถ้าอยากได้แบบเกรดดีๆ ไฮโซๆ เอาเป็นของฝากผู้หลักผู้ใหญ่ก็แนะนำซื้อแบบนับลูกใส่กล่อง ราคาตามเกรดส้ม เห็นกล่องที่แพงสุดมี 72 ลูก 1020 บาท ตกลูกนึงก็เกือบๆ 15 บาท (แพงเอาการแฮะ) จะขอมาชิมซักลูกก็แบบว่าเกรงจายยยยยยย อิอิ~~

ส้มแบบนับลูกใส่กล่อง ,, เกรดดี+ไฮโซ แต่ราคาก็อัพนิดนึง

อยากชิมส้มนับลูกขายดูเหมือนกันแฮะ ,, น่าจะอร่อย

สุดท้ายแฟนเพจก็ครบ 1,000 likes ในคืนวันที่ 1 มกรา 2555 พอดี ดีใจๆๆ

สวัสดีปีใหม่ทุกท่านครับ

ร้าน W by Wanlamun เป็นร้านนึงที่มากินหลายครั้งแต่ไม่ได้เขียนสักที…

แรกเริ่มมีคนแนะนำผมให้ลองมากินมิลล์เฟลย (Millefeuille) ของทางร้าน เค้าบอกว่าอร่อยกว่าหลายๆ โรงแรมที่กรุงเทพฯ อีก ตัวผมไม่เคยกินขนมชื่อประหลาดนี้มาก่อน เลยพยายามเสาะแสวงหาร้านนี้ สุดท้ายก็เพิ่งรู้ว่าร้านนี้เป็นร้านที่ผมผ่านบ่อยมากๆ เพราะเวลากลับบ้านผมต้องใช้ซอยนี้ผ่านเกือบแทบจะทุกครั้ง แถมร้านก็อยู่ห่างบ้านผมราวๆ 150 เมตรเท่านั้น ซึ่งการมาร้านนี้ครั้งแรกเพื่อมาซื้อน้ำร้อนเพื่อชงชา (จริงๆ นะ) แต่เพื่อไม่ให้เขินก็เลยเอาขนมของทางร้านมาแกล้มด้วย ซึ่งค้นพบว่าขนมที่ร้านอร่อยดีมากๆ ประทับใจทั้งตัวผมและคุณแม่ (มาหลายครั้งก็ยังไม่เคยกินมิลล์เฟลยซักที)

กับร้าน W by Wanlamun ครับ

หลังจากนั้นเลยมีโอกาสแวะเวียน พาเพื่อนๆ มากินทั้งอาหารคาวและอาหารหวานอยู่หลายครั้ง จนทำให้ blog ตอนนี้มีรูปเยอะเป็นพิเศษ (นี่ขนาดถ่ายรูปบ้างไม่ถ่ายบ้างแล้วนะ ยังตัดรูปกันจนเหนื่อย)

การเดินทางมาที่ร้าน

ร้าน W by Wanlamun มาไม่ยากมากครับ (ถ้ารู้จักถนนช้างม่อย) คือถ้าเข้าถนนช้างม่อย จากไมค์เบอร์เกอร์ก็ตรงมาเรื่อยๆ ครับ สังเกตธนาคารทหารไทยทางขวามือก็เลี้ยวเข้าซอยถัดจากนั้นมาเลยครับ ร้านอยู่แทบจะติดกับปากซอยเลย (สังเกตเป็นบ้านไฮโซๆ ป้ายสีส้มๆ หน่อย) ภายในร้านมีที่จอดรถได้ 4-5 คัน หรือจะเลือกจอดหน้าร้านก็ได้ (แต่ต้องจอดชิดๆ กำแพงหน่อยนึงเพราะซอยแคบมาก)

หน้าร้าน W by Wanlamun ครับ ,, โดดเด่นมากๆ

View W by wanlamun in a larger map

สามารถติดต่อทางร้านหรือจองโต๊ะ/สั่งขนมได้ที่เบอร์ 053-232328 หรือเฟสบุ๊กของที่ร้านก็ได้ครับ ที่ร้านเค้าแบ่งเปิดครัวอาหารคาวเป็น 2 ช่วงเวลาคือ 11.30-14.30 น. และ 18.00-22.00 น. แต่ถ้าจะมากินขนมหวาน+ชาที่ร้านเค้าจะเปิดตลอดตั้งแต่ 11.30-22.00 น.เลย (เห็นที่ร้านบอกว่ามี cooking school ด้วย แต่ไม่ทราบรายละเอียดเท่าไหร่)

พอมาถึงร้านก็สามารถเลือกนั่งได้ทั้งข้างในและข้างนอกร้านครับ ให้บรรยากาศคนละฟีลลิ่งกันชัดเจนมากๆ (ส่วนมากเห็นคนสั่งอาหารเค้านั่งข้างนอกกันนะ เลยไม่แน่ใจว่าในบ้านสั่งอาหารคาวเข้าไปกินได้หรือเปล่า)

อันนี้ส่วนของโต๊ะนอกร้าน ,, อารมณ์ประมาณกินข้าวในสวน

ส่วนนี่เป็นมุมในตัวบ้าน ,, อารมณ์จิบชาในแกลเลอรี่ ประมาณนั้น

โม้มามาก… สั่งอาหารกันเถอะ

เริ่มกันที่อาหารคาว

วันนี้เริ่มกันที่อาหารคาวก่อน เท่าที่สังเกตในเมนูก็จะเป็นพวกอาหารไทยเป็นหลัก มีพาสต้าและอาหารฝรั่งปนๆ มาบ้าง

เมนูแรกที่สั่งมากินคือข้าวผัดกากหมูปลาแซลม่อนซึ่งเป็นเมนูอาหารจานเดียวยอดฮิตของที่นี่ (ซึ่งผมก็ชอบด้วยแหละ) แค่เฉพาะตัวข้าวผัดกากหมูที่ติดเค็มๆ หน่อยก็อร่อยมากแล้ว แต่ยังได้ปลาแซลม่อนย่างสุกได้ที่อีกชิ้นนึงมาเติมความลงตัวได้อย่างยอดเยี่ยม กินหมดจานแล้วยังรู้สึกอยากกินอีก

ส่วนอีกสองเมนูที่สั่งจะเป็นยำส้มโอและสปาเกตตี้มันกุ้ง (ชื่อมันประมาณนี้แหละ) คือตัวสปาเกตตี้นี่ผมว่าโอเคมากๆ เลยนะ คือมันจะผัดเส้นแบบคาโบนาราฝรั่ง (แบบฝรั่งที่เคยกินมา คาโบนาราเค้าจะงวดๆ แห้งๆ กว่า มีตัวครีมคาโบนาราเคลือบอยู่บนเส้นอีกที แต่ของไทยมันจะแฉะเป็นก๋วยเตี๋ยวราดหน้าเลย) เติมมันกุ้งและตัวกุ้งสดลงไป ,, ส่วนยำส้มโอที่นี่รสชาติกลมกล่อมมาก ตอนที่กินจำได้ว่าน้ำยำและเครื่องเคราของเค้าโอมากๆ กินกับส้มโอแกะกลีบเนื้อเต่งๆ เรียกว่าอร่อยเว่ออะ

ข้าวผัดกากหมูปลาแซลม่อน ,, เมนูสุดฮิตของที่ร้านนี้

ยำส้มโอ ,, เมนูที่ผมแนะนำมากๆ ที่นี่ใช้วัตถุดิบดี+ปรุงรสเยี่ยม

สปาเก็ตตี้ครีมซอสกุ้ง ,, ครีมซอสและมันกุ้งเข้ากันอย่างลงตัวมากๆ

เค้าผัดครีมได้งวดและเกาะกับเส้นได้ดี ,, ชอบมากๆ ครับ

จริงๆ ยังไม่อิ่มเท่าไหร่ แต่เดี๋ยวเผื่อท้องไปกินขนมดีกว่า

ต่อกันด้วยขนมหวาน

กินข้าวอิ่มก็ย้ายตัวเข้ามานั่งด้านในร้านแทน (ส่วนตัวผมชอบบรรยากาศในร้านมากกว่านะ) แต่ก็ต้องขอออกตัวแรงๆ ก่อนว่าผมไม่ค่อยรู้เรื่องขนมฝรั่งเศสเท่าไหร่นะ (ที่เคยกินก็แค่เอแคลร์, ครัวซองอะไรประมาณนี้ ไม่ได้กินหรูๆ แบบนี้)

มองไปในตู้แช่ก็มีแต่ขนมสวยๆ ทั้งนั้น (แต่ละช่วงที่มาขนมอาจมีแตกต่างกันบ้างตามเทศกาล/ฤดูกาล) แต่จะอย่างไรก็ตามทำใจเลือกขนมลำบากมากๆ ว่าจะเอาอะไรมากินคู่กับชาร้อนที่สั่งมาดี ลองดมกลิ่นชาร้อนที่นี่ดู หลักๆ น่าจะใช้ชาจาก Twinings นะ หอมดีเหมือนกัน

เปลี่ยนบรรยากาศมานั่งกินขนมในร้านแทนบ้าง

เอาชาร้อนมากินคู่กับขนมสักหน่อย อิอิ

เปิดศักราชด้วยขนมที่มีชื่อเดียวกับร้าน คือทาร์ทหวานละมุน (Tarte Wanlamun) มีมูสและเกลซชาไทยรูปโดมสีส้มก้อนโตเป็นประกายวาววับวางอยู่บนตัวทาร์ท โรยหน้าด้วยอัลมอนด์ ,, ชิมแล้วต้องบอกว่าตัวมูสนุ่มและหอมอร่อย ส่วนตัวแป้งทาร์ทจะให้อารมณ์จะแบบแป้งทาร์ท (จำไม่ผิดเหมือนจะมีกลิ่นอัลมอนด์ด้วยป่าวหว่า) ส่วนอัลมอนด์ก็จะกรุบๆ ลงตัวทั้งกลิ่น รสชาติ และรสสัมผัสเลยทีเดียว

เริ่มต้นกับขนมที่มีชื่อเหมือนที่ร้าน กับ Tarte Wanlamun ครับ

เป็นทาร์ทที่มีมูสและเกลซเป็นชาไทย ,, เข้ากันดีกับถั่วและกลิ่นของมัน

ตัวที่สองเป็น Caramel Croquant ขนมชื่ออ่านยากอีกตัว (ไม่เคยเรียนภาษาฝรั่งเศสมาน่ะ ;______;) อันนี้กินนานแล้ว จำไม่ค่อยได้ แต่อารมณ์ประมาณแป้งเค้กนุ่มๆ มีกลิ่นเหล้าหน่อยๆ วางตัดกับครีม/มูสอะไรอีกสักอย่างนึง มีกลิ่นคาราเมลหน่อยๆ จากนั้นก็ตกแต่งจนสวย ประดับมุขไว้สามมุม และราดทะเลซอสคาราเมลไว้ข้างบน ,, เวลาตักกินลงมาทุกชั้นรวมกันนี่อแหล่มมากๆ โดยเฉพาะชั้นคาราเมลจะไหลลงมาเป็นน้ำตกเลยทีเดียว อ่า~~

ชิ้นนี้คือ Caramel Croquant ,, ใครชอบคาราเมลห้ามพลาดเลยทีเดียว

ตักทีเรียกว่าคาราเมลไหลเยิ้มเป็นน้ำตกเลยทีเดียว ,,

ขนมต่อมาชื่ออ่านยากไม่แพ้กัน คือ St. Honour au Chocolat ,, จานนี้ผมว่าเป็นขนมที่สวยที่สุดในร้านเลยนะ แถมรูปร่างยังเป็นเอกลักษณ์ด้วย โดยรวมอร่อยใช้ได้นะ จุดแข็งของจานนี้ผมว่าคือรสสัมผัสที่เด่นมากๆ แต่ส่วนตัวชอบขนมอื่นๆ มากกว่าอะ แบบว่าแป้งมันอารมณ์เป็นแป้งพาย/พัฟจะไม่ค่อยนุ่มมากเท่ากับแป้งแบบอื่นๆ อีกอย่างคือน้ำตาลที่เคลือบไว้สีแดงๆ ตัดยาก เพราะตัดแล้วมันจะแตกๆ หน่อย และจิ้มกินยากไปหน่อย

ชิ้นนี้มีชื่อว่า St. Honour au Chocolat ,, สวยจนไม่กล้ากิน

นอกจากความสวย ชิ้นนี้จะเด่นตรงรสสัมผัสของแป้งพัฟ, ครีมช๊อกโกแล๊ต และน้ำตาล

ชิ้นต่อมามีชื่อว่า Jadounette ครับ ตัวนี้จะเน้นหนักไปที่ความนุ่มละมุนของมูสและเกรซที่เป็นกลิ่นพิสทาชิโอ้ กับรสชาติตัดเปรี้ยวของซอสสตรอเบอร์รี่/ราสพ์เบอร์รี่ครับ

ใครจินตนาการกลิ่นพิสทาชิโอไม่ออก อืม…..อารมณ์กลิ่นมันจะประมาณกลิ่นอัลมอนด์สกัด, หรือน้ำเห่งหยิ่ง (นมอัลมอนด์) แต่จะเนียนกว่าหน่อยนึง, ในกรณีที่คิดไม่ออกจริงๆ กลิ่นมันจะคล้ายๆ เชอร์รี่ที่สเวนเซ่นที่กลิ่นแรงและฉุนกว่า ,, หลายคนบอกว่าอร่อย (อย่างเช่นตัวผมเป็นต้น), แต่บอกคนจะบอกว่า อี๋ แหวะ เหม็นๆ สาบ (เป็นส่วนมากของเพื่อนๆ ที่ลองเอานมอัลมอนด์ให้กิน ซึ่งคิดว่ากินเจ้านี่ก็ไม่น่าต่างกันมากเท่าไหร่) ก็แล้วแต่ครับ นานาจิตตัง

ส่วนเจ้าสีเขียวเด่นนี่มีชื่อว่า Jadounette ครับ

ทั้งมูสและเกลซเป็นกลิ่น Pistachio ตัดอารมณ์ด้วยใส้ราสเบอร์รี่ตรงกลาง

ต่อมาเป็นเลมอนทาร์ทครับ (Lemon Tarte) อันนี้ก็เป็นอีกเมนูที่ผมกับเพื่อนชอบมากๆ โดยเฉพาะตัว Lemon filling (ไม่รู้จะเรียกว่าเป็นกานาซหรือเปล่านะ เพราะปกติเห็นกานาซมักเป็นช้อกโกแล๊ตอะ เอาเป็นว่าขอเรียกว่าใส้เลมอนตรงกลางไปก่อนละกัน) คือมันละมุนลิ้นมากๆ ไม่มีกลิ่นสิ่งแปลกปลอมใดๆ ด้วย ให้กลิ่นเลมอนแบบเนียนๆ ล้วนๆ แต่กลับไม่เลื่ยนเลยแถมรู้สึกสดชื่นดีมากๆ อีกด้วย เหมาะมากที่เอามากินแกล้มกับชาเคล้ากับแสงอาทิตย์เบาๆ พร้อมกับหนังสือเล่มโปรดหนึ่งเล่มในวันหยุดพักผ่อน

Lemon Tarte แห่งร้าน W by Wanlamun ,, เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง

เลมอนทาร์ทที่นี่เนื้อเนียน, หอมกลิ่นเลมอนมากๆ และแทบไม่มีกลิ่นแปลกปลอมมากวนเลย

ต่อมาเอาขนมอีก 2 อย่างมารวบกันด้วยความรู้สึกว่ามันคล้ายๆ กัน (แต่จริงๆ แอบต่างกันเยอะอยู่) คือทาร์ตโคตรช๊อกโกแล๊ต (Tarte Tout Chocolat) กับ ช๊อกโกแลตโดม (Chocolat dome) ใครชอบช๊อกโกแล๊ตไม่ควรพลาดครับ

Tarte Tout Chocolat ,, ไม่ว่าจะเป็นเกลซ, มูส, กานาซ และแป้งทาร์ตก็เป็นช๊อกโกแล๊ต

ผ่าให้ดูจะจะ ว่าชิ้นนี้ช๊อกโกแล๊ตเข้มข้นไปทุกส่วนจริงๆ

เจ้านี่มีชื่อว่า Chocolat dome ,, เข้มข้นช๊อกโกแล๊ต อร่อยดีเหมือนกัน

คือแบบว่าตั้งแต่เกิดมาเคยกินแต่เอแคลร์ทรงกลมๆ อะ วันนี้มาเจอเอแคลร์ทรงยาวๆ ของทางร้านก็ดูแปลกๆ ดีเหมือนกัน ,, ส่วนตัวผมก็ว่ากลางๆ นะ อร่อยดี ครีมหอมนุ่มละมุนดี แต่ทีเด็ดของเอแคลร์ที่นี่คือรสสัมผัส คือเค้าเหมือนจะมีแป้งกรุบๆ แทรกไว้ให้ด้วย กินไปด้วยกันทั้งหมดแล้วแปลกๆ ดี

เอแคลร์รูปร่างประหลาดของทางร้าน (ปกติกินแต่แบบเป็นก้อนๆ)

เนื้อแป้งนุ่ม, เนื้อครีมหอมละมุน แถมยังมีรสสัมผัสกรุบๆ เพิ่มมิติในการกินด้วย

ชิ้นต่อมาเป็น Brioche Perdue หรือขนมปังฝรั่งเศสแบบพิเศษ ซึ่งพิเศษตรงที่ที่นี่ทำ Brioche เอง ซึ่งเป็น Brioche สูตรที่ใส่เนยเยอะเป็นพิเศษ (ต่างกับที่ขายตามร้านทั่วไป) จากนั้นก็เอาทิ้งไว้ค้างคืน ถึงเวลาก็เอาไปชุปไข่และเครื่องปรุงสูตรของทางร้าน แล้วจึงเอาไปทอด เสิร์ฟพร้อมกับเมเปิ้ลไซรัพและวิพครีม ใครชอบหวานก็ราดลงไปเยอะหน่อยละกัน ,, ส่วนตัวผมว่าอร่อยดีนะ แรกๆ มันจะหวานจี๊ด (คงใส่ไซรัพเยอะไปหน่อย) แต่กินไปกินมาแล้วเพลิน หอมเนยเว่อๆ จนรู้สึกว่าอยากได้อีกชิ้น (เสียใจที่สั่งไปชิ้นเดียว)

Brioche Perdue ที่หอมเนยมากๆ เสิร์ฟพร้อม maple syrup และวิพครีม

ราดเมเปิ้ลไซรัปตามความหวานที่ต้องการ ,, เสร็จแล้วตัดแบ่งกินคู่กับวิพครีม

ปิดท้ายด้วย Macaroon ของที่นี่ ราคาต่อลูกอาจดูสูงไปนิดนึง (ลูกละ 30 บาท ,, กล่องนึง 6 ลูก 180 บาทเป๊ะๆ) แต่เห็นทางร้านอธิบายขั้นตอนการทำมาการงแล้วรู้สึกว่ามันอลังการมาก จนต้องขออ้างอิงจากเพจของทางร้าน

W by Wanlamun ดับเบิ้ลยู บาย หวานละมุน in December 2 at 4:34pm ::

พอดีมีลูกค้าท่านหนึ่งเมื่อเช้าตัดพ้อว่ามาการงเราแพง (ชิ้นละ 30 บาท) จึงขออธิบายให้เข้าใจตรงกัน เพื่อพิจารณาความคุ้มค่าของขนมตามที่เห็นสมควรกัน โดยจะไม่ขอพูดถึงมาการงร้านอื่น ดังนี้ค่ะ ขนมมาการงที่ร้าน ต้องนำไข่ขาวมาแช่ไว้ให้น้ำระเหยหมด เหลือแต่เนื้อไข่ขาวเหลวๆ ไม่มีวุ้น ขั้นตอนนี้ใช้เวลา 7 วันค่ะ ถัวอัลมอนด์เลือกถั่วน้ำมันน้อยจากแคลิฟอร์เนีย ส่วนไส้โดยมากจะเป็นเบสของกานาชช็อกโกลแตขาวจากฝรั่งเศสแล้วมีการแต่งรสด้วยวัตถุดิบที่เลือกสรรค์มาอย่างดี (ฝักวานิลลาจากมาดากัสการ์, น้ำดอกส้ม น้ำกุหลาบจากฝรั่งเศส, ถั่วพิสตาชิโอจาก Sicily ฯลฯ)

ถ้าคนทำมาการงเป็นจะรู้ว่าเป็นขนมที่จุกจิกทุกขั้นต้อน ถึงจะออกมาเป็นมาการงที่ดีได้ เมื่อสอดไส้เสร็จแล้ว ต้องถูกเก็บเข้าตู้เย็นเพื่อนให้เปลือกกับไส้ osmosis กัน โดยไส้ที่เป็นเบสช็อกโกแลตกานาชอย่างรสวานิลลา ชาไทย หรือพิสตาชิโอ ใช้เวลาพักนาน 24 ชั่วโมง ในขณะที่ไส้บัตเตอร์ครีมอย่าง กุหลาบ หรือดอกส้ม ต้องพัก 48 ชัว่โมง ถึงนำออกขายได้ค่ะ รวมระยะเวลาการทำประมาณ 10 วันค่ะ

ลองชิมดูแบบไม่มีอคติเลยนะ (และไม่อ่านข้อความข้างต้นมาก่อน) ร้านนี้อร่อยสุดในหลายๆ ร้านที่เคยกิน จะแหลมตรงที่หวานไปนิดหนึ่ง แต่กลิ่น, รสชาติ และรสสัมผัสทำได้ดีมากๆ ไล่เลยคือตั้งแต่เปลือกนอกแบบกรอบบางที่ผมว่าเก๋มากๆ เวลาสัมผัสกัดลงไปแล้วเหมือนกันจะแตกละลายไปในปาก และพาเราไปสู่อีกชั้นไปเรื่อยๆ จนถึงใส้ของมาการงที่ทั้งหอมหวานและไม่เยอะจนเกินไป จนสุดท้ายหลังจากที่ทุกสิ่งเหมือนจะหายไปหมด ก็จะกลายเป็นพวกถั่วที่ยังเหลืออยู่ในปาก ให้อารมณ์กรุบๆ ดีมากๆ ครับ

ยิ่งถ้าถามว่ารสไหนอร่อย อันนี้ตอบยากมาก เพราะทั้ง 6 รส ก็มีเอกลักษณ์ของตัวเอง อย่างกลิ่นกุหลาบนี่กลิ่นจะหอมแรงและติดจมูกแบบสุดๆ, ส่วนชาไทยก็ออกแนวหอมหวาน ละมุนๆ, กลิ่นดอกส้มก็ให้ความสดชื่น ตัดเลี่ยนได้ดีมากๆ, เลมอนจะหอมกลิ่นกลิ่นมะนาวเบาๆ พกความเปรี้ยวมานิดๆ, วนิลาดูเรียบง่าย แต่สุขุมและเข้ากันได้ง่ายกับชุดน้ำชาที่เอามาจิบคู่ด้วย, พิสทาชิโอก็โดดเด่นที่กลิ่น แสดงความเป็นตัวเองได้ดีมาก

Macaroon ทั้ง 6 รสที่ W by Wanlamun

นอกจากสีสันที่สวยสดแล้ว macaroon ที่นี่ยังอร่อยไม่แพ้ใครๆ ด้วย

มาการงอย่าลืมแช่เย็นนะครับ จะเพิ่มความอร่อย และจะได้ไม่ละลาย

ที่มากินหลายครั้งทีผ่านมา

แม้จะไม่ได้กินขนมที่ตามหาอย่างมิลล์เฟลย (ล่าสุดเห็นเขียนมีในบุฟเฟ่ต์ขนมช่วงสั้นๆ แต่ตอนนี้มันอันตราธานหายไปแล้ว) แต่อาหารและขนมอื่นๆ ที่ร้านก็ถือว่าอร่อยไม่ใช่น้อย ราคาเหมือนจะดูสูงไปนิด แต่ถ้าเทียบเรื่องวัตถุดิบและความเอาใจใส่ก็ถือว่าคุ้มค่าเลยทีเดียว

แต่สิ่งนึงที่ผมชอบขนมที่ร้าน W by Wanlamun คือมันมีรสสัมผัสครับ ,, อารมณ์ประมาณขนมชิ้นนึง นอกจากสี กลิ่น รสแล้ว ขนมของที่นี่เวลากัดไปจะมีทั้งนุ่ม กรอบ กรุบๆ กระจายๆ ดึ๋งๆ (คือ…ไม่รู้จะบรรยายเป็นตัวอักษรยังไง) อย่างเช่นเอแคลร์ที่ผมกินมาตั้งแต่เด็ก ก็คือขนมปังแบบบางๆ หน่อย แล้วอัดใส้ครีมเข้าไป แต่ที่นี่เค้าเหมือนจะมีแป้งอะไรเพิ่มขึ้นมาอีกหน่อยนึง กินแล้วมันจะกรุบๆ อร่อยดี หรือแม้แต่เค้กต่างๆ ก็ไม่ได้แค่ครีมป้ายบนขนมปังทั่วๆ ไป แต่หากจะมีรสสัมผัสเพิ่มมิติในการกินขึ้นมา

ลองมาชิมที่ร้าน W by Wanlamun ได้ครับ

ร้านนึงที่ห้ามพลาดที่เชียงใหม่ครับ

ช่วงต้นเดือนนี้เริ่มเห็นพี่ๆ หลายคนตื่นตัวเรื่องการเสียภาษี ส่วนเราก็เดินงงๆ ไปวันๆ เพราะไม่เคยมีประสบการณ์อะไรมาก่อน จนกลางๆ เดือนก็เริ่มเห็นเพื่อนๆ ตื่นตัวและคำนวณภาษีแล้ว ไอ้เราก็เริ่มมีตะหงิดๆ บ้างเพราะคุยกับใครไม่รู้เรื่องเลย (โดยเฉพาะน้องรัฐที่น่าจะเป็นคนแรกๆ ที่กระตุ้นให้เกิดการวางแผนเรื่องการเงินและการคำนวณภาษี)

พอเริ่มคุยกับพี่ๆ หลายๆ ครั้ง ปรึกษาหลายๆ คน เริ่มพอสร้างจินตนาการได้คร่าวๆ เกี่ยวกับภาษี ก็คิดว่าถึงเวลาที่เราจะต้องทำบ้างแล้ว (ก่อนที่จะสายไป)

ค้นบัญชีมาคิดรายได้

ข้อเสียอย่างนึงของการเป็นหมอจบใหม่ (ส่วนมากเท่าที่สังเกตนะ) คือจะไม่ค่อยเข้าใจระบบบัญชี รวมทั้งการจัดระบบ/วางแผนทางการเงินค่อนข้างห่วยแตกมาก อีกทั้งระบบการให้เงินเดือนเดี๋ยวนี้มันก็เพิ่มความยากในการวางแผนด้วยแหละ คือระบบมันจะโอนเงินมาแบบไปเรื่อยเลยแล้วมาแบบไม่บอกด้วยว่าไอ้นี่คืออะไร เงินบางอย่างก็มาตรงทุกเดือน เงินบางอย่างก็มาแบบรวมๆ กันสองสามเดือนมารอบเดียว เช่นบางทีก็มีเงินโอนเข้ามา 10,000 บาท ซึ่งก็ไม่ทราบว่าคืออะไร ก็เดาๆ เอาเองว่าเป็นเงินไม่ทำเวชฯ 1 เดือนหรือพตส.2 เดือนกันแน่

ส่วนตัวแนะนำให้อัพบุ๊คแบ๊งค์บ่อยๆ รวมทั้งจดเพิ่มด้วยว่าเงินนี้เป็นเงินอะไรของเดือนอะไร ถ้าขยันก็จดลงใน excel ทำ database ละเอียดๆ เผื่อต้องคำนวณอะไร จะได้สะดวก (บางธนาคารถ้าเราไม่อัพบุ๊คแบงค์สักช่วงนึงมันจะชอบรวบมาเหลือรายการเดียว ซึ่งจะมีปัญหาในการเช็คย้อนกลับ หรือจะเช็คทาง E-Banking ก็จะย้อนได้แค่ 3 เดือน)

บวกลบคูณหารในบัญชี มีรายได้เข้ามาจากการทำงาน 482,157.72 บาทแฮะ

คำนวณภาษีแบบคร่าวๆ ของผมในปีนี้

อ้างอิงจากเวปกรมสรรพากรหน้านี้ ดูคร่าวๆ ในสมุดบัญชีแล้ว ปีนี้ก็คงหนีไม่พ้นภาษีในอัตรา 10%

อัตราการจ่ายภาษีปี 2554 ตามลำดับขั้น

แต่เงินดังกล่าวในสมุดบัญชี เค้าเรียกว่า”รายได้พึงประเมิน”ซึ่งเป็นรายได้เพียวๆ ที่เราได้รับจริง แต่เงินภาษีที่จะเสียจะเอายอด”เงินสุทธิ” พูดง่ายๆ ก็คือเป็นยอดเงินที่ผ่านการลดหย่อนและค่าใช้จ่ายต่างๆ ไปจนหมดจนสิ้นแล้ว ,, ซึ่งการคำนวณค่าลดหย่อนนี่เป็นอะไรที่ซับซ้อนซ่อนเงื่อนมากๆ ต้องคิดประมาณ 8 ตลบก็ยังไม่จบไม่สิ้น

รายการหักลดหย่อนภาษีจริงๆ มีเยอะมากๆ เลยนะ แต่สำหรับหมอจบใหม่ โสด ตัวเปล่าเล่าเปลือย ไม่มีกิจการส่วนตัว ,, ก็จะหารายการลดหย่อนได้ก็มีไม่กี่รายการเอง คิดเองคร่าวๆ ก็ได้ดังนี้

• รายได้พึงประเมิน ที่ได้ทั้งหมดที่ได้รับโอนมาจากบัญชีที่ให้ทางโรงพยาบาลไปจนถึงจนถึง 25 ธ.ค. 2554 ก็ได้อยู่ที่ 482,157.72 บาท (คิดง่ายๆ ให้ลงตัวก็เอาที่ 483,000 ละกันนะ)
• หักค่าใช้จ่าย 60,000 บาท
• หักค่าลดหย่อนส่วนตัวผู้มีรายได้ 30,000 บาท
• หัก กบข. 3% ของเงินเดือน ซึ่งคิดแล้วได้ 390 บาท/เดือน รวม 2730 บาท
• หัก LTF 15% ของรายได้ (15% ของ 483,000) ได้ 72,450 บาท

เงินหลังจากการหักค่าลดหย่อนและค่าใช้จ่ายก็อยู่ที่ 483,000-(60,000+30,000+2730+72,450) = 317,820 บาท

หลังจากที่ก็คิดค่าหักลดหย่อน+ค่าใช้จ่ายไปแล้ว ก็เอาไปหักค่าบริจาคต่ออีก 10% (จาก 317,820 บาท) คิดเป็น 31,782 บาท ซึ่งทีนี้เราก็มาเลือกสถานที่ที่เราบริจาค (เพิ่งเห็นว่าพวกซองผ้าป่าก็เอาไปลดหย่อนภาษีได้เหมือนกัน ปีนี้โดนไปเกือบพันละมั้ง แต่ไม่ได้เก็บหลักฐานไว้เลย)

เห็นว่าปีนี้มีบริจาคเงินให้โรงเรียนมีลดหย่อนได้ 2 เท่าด้วย

โดยการบริจาคที่สามารถหักลดหย่อนได้ที่น่าสนใจสำหรับผมคือบริจาคเพื่อการศึกษาตามที่กระทรวงกำหนดไว้ คือหักได้ 2 เท่า คืออยากหัก 31,782 ก็หารสองไปเลย คือบริจาคไป 15,891 บาทก็พอ (คงบริจาคไป 16,000 เลยละกัน ดูเลขลงตัวดี) ,, ส่วนการบริจาคให้ชมรมหรือมูลนิธิอื่นๆ จะหักลดได้เท่ากับที่บริจาคจริง

สังเกตดูพวกการหักลดหย่อนภาษีอะไรพวกนี้แต่ละปีจะมีดีเทลแตกต่างกันนิดๆ หน่อยๆ หรืออย่างสถานที่บริจาคแต่ละปีอาจมีต่างกันบ้าง ข้อมูลปีที่แล้วอาจใช้กับปีนี้ไม่ได้ แนะนำว่าควรเช็คแนวทางการลดหย่อนภาษีไว้ทุกปีจากเวปสรรพากร รวมทั้งบริจาคพวกนี้ก็ก่อนสิ้นปีนะจ๊ะ ไม่งั้นจะกลายเป็นบริจาคเพื่อลดหย่อนสำหรับปีหน้าแทน

หักไปหักมา เหลือเป็นเงินได้สุทธิ 317,820-31,782 = 286,038 บาท

ซึ่งเงินได้สุทธิจำนวนนี้จะต้องเสียภาษีในอัตราภาษีช่วง 10% (ตามที่คิดไว้ตั้งแต่แรก) โดยที่รายได้ 150,000 บาทแรกได้รับการยกเว้น เพราะงั้นที่ต้องเสียภาษีจริงๆคือ (286,038-150,000) x 10% = 13,604 บาท

เหมือนดูน้อยนะ แต่ว่าปีนี้ทำงานแค่ครึ่งปีเอง ปีหน้าคงอ่วมหน้าดู

สิ่งที่ต้องทำเร็ววันนี้

เหลือเวลาอีกประมาณ 1 อาทิตย์ (5 วันทำการ) ในการทำตามแผนคือ

• ซื้อ LTF ,, ตอนนี้ยังไม่ทราบว่าเจ้าไหนดี กะซื้อเฉลี่ย 2-3 ธนาคารแถวๆ นี้แหละ
• หาที่บริจาค ,, คิดว่าเป็นโรงเรียนนี่แหละ เห็นมีแถวฝางหลายที่เหมือนกัน อาจแบ่งบริจาค 2-3 โรงเรียนเช่นกัน
• คงต้องเปลี่ยนแผนเก็บเงินกันหน่อย แต่คงเริ่มวางแผนปีหน้าแล้วกัน ปีนี้ถือเป็นประสบการณ์ไป ส่วนนึงเพื่อเงินเก็บในอนาคต ส่วนนึงเป็นการวางแผนเรื่องภาษีต่อ
• ยังไม่พร้อมซื้อประกันเท่าไหร่ในช่วง 1-2 ปีนี้ เพราะรายละเอียดตัวประกันแลดูเยอะกว่าภาษีอีก แถมยังไม่ทราบอนาคตตัวเองว่าจะต้องไปประจำที่ไหนแน่ๆ

ปวดหัวกับการคำนวณภาษี จนอยากมีกิ้กเป็นนักบัญชีสักคน

หลังจากที่เห็นเพื่อนๆ หลายคนใน twitter พูดถึงเครื่องนับก้าว นำทีมโดยพี่ @wan_nam บอกเล่าเก้าสิบเกี่ยวกับสรรพคุณเจ้าเครื่องนี้ช่วงก่อน ผมก็มีความรู้สึกว่ามันกิ้บเก๋ดี น่าหามาเป็นเจ้าของสักอัน แต่ปัญหาคือแถวๆ ที่ทำงานผมไม่มีขายสักที่เลย (เดินไปถามแถวนี้มีแต่คนงงว่าเครื่องนับก้าวมันคืออะไรวะ)

จนกระทั่งมาเดินที่ร้านหนังสือชื่อดังที่นึงในตัวเมืองเชียงใหม่ เห็นเครื่องนับก้าวของยี่ห้อ Omron สวยดีมากๆ มีให้เลือกสีชมพูกะสีฟ้า ถามว่าอยากได้มั้ยก็อยากได้อะ สวยดี ขนาดกระทัดรัด มีฟังก์ชั่นเยอะ แต่พอถามราคาแล้วผมก็ต้องถอยกรูดเพราะราคามันอันนึงตั้ง 1200 แหนะ ถ้าเอามาลองเล่นแต่ต้องเสียเงินตั้งพันสองก็คงไม่ไหวนะ

ทีนี้ก็มีคุณเภสัชกรประจำทวิตเตอร์อย่างคุณ @extradose ก็มาแนะนำว่ามันมีเครื่องนับก้าวอันละ 60 บาทด้วยนะ อยู่ที่ร้าน Daiso พูดตามตรงว่าโคตรน่าสนใจเลย

ขอบคุณ @wan_nam และ @extradose สำหรับเครื่องนับก้าว

มันมีขายที่ Daiso จริงๆ ด้วยแฮะ!!!

จนวันนี้ผมมีโอกาสไป Daiso ก็เลยไปสอยมาอันนึงครับ (แต่ที่เชียงใหม่ขายอันละ 65 บาทนะ)

แกะกล่องมาเล่นดู

ใจจดใจจ่อรีบขับรถถึงห้องเพื่อจะแกะกล่องออกมาดู ข้างในก็มีเครื่องนับก้าวอันนึงครับ เป็นพลาสติกสีใสๆ ลักษณะการประกอบค่อนข้างลวกๆ ไม่เรียบร้อยมากนัก ตัวเครื่องมีหน้าจอและปุ่ม 1 ปุ่ม เขียนว่า Reset ,, ส่วนหลังกล่องก็มีฉลากเป็นภาษาญี่ปุ่นพิมพ์ติดอยู่ (ซึ่งผมอ่านไม่ออก) สุดท้ายแกะกล่องแล้วเดาๆ วิธีการใช้เองละกัน

เริ่มต้นด้วยการดึงพลาสติกสีแดงเพื่อ activated ถ่านและทำให้หน้าจอแสดงตัวเลขออกมา ,, ตื่นเต้นๆๆๆ

แฮ่ๆ เครื่องนับก้าว ,, ไม่มีตัวไหนอ่านออกนอกจาก 99999

แอบส่องผ่านพลาสติกใส หลักการของมันก็ไม่ยาก คือมีแค่ค้อน+จุดหมุน และ สปริง+เซนเซอร์ คือ ทุกครั้งที่เราขยับ ค้อนมันก็จะเหวี่ยงไปตีสปริง ซึ่งถ้ามันแรงพอที่จะส่งแรงดังกล่าวไปหาเซนเซอร์ มันก็จะแปลผลว่าเราเดินไปแล้ว 1 ก้าว โดยขึ้นที่หน้าจอด้านหน้า ,, มีแค่นี้แหละ จบปิ้ง

สรุปประสบการณ์หลังใช้

เล่นได้วันนึง ขอคอมเมนต์พอเป็นพิธีละกัน

• เครื่องไม่มีฟังก์ชันอื่นนอกจากนับก้าว แต่ก็เป็นไปตามราคาของมัน
• เข้าใจง่ายดี เพราะมีปุ่ม reset ตัวเลขแค่อันเดียว ขนาดปุ่มปิดเครื่องยังไม่มี (เครื่องปิดไม่ได้)
• Sensitivity ยังไม่ค่อยดี เท่าที่ลองเดินนับก้าวจริงเทียบกับตัวเลขบนหน้าจอ พบว่าตัวเลขขึ้นน้อยกว่าที่นับจริงราวๆ 10-15% (นับว่าเดินร้อยก้าว มีทั้งขึ้นบันได ผ่านพื้นดิน พื้นคอนกรีต ผ่านสวน ผ่านพรม ,, ตัวเลขขึ้นแค่ 88 เองอะ) ส่วนนึงคิดว่าเกิดจากน้ำหนักที่ก้าวเบาๆ เครื่องจะรับสัมผัสไม่ได้ แนะนำให้เอาเหน็บเอวหรือส่วนของร่างกายที่มันขยับเยอะๆ ถ้าใส่กระเป๋าจะขึ้นไม่เยอะเพราะแรงมันคงจะไม่ค่อยพอให้ค้อนหมุนไปตีสักเท่าไหร่
• เอามาประยุกต์เป็นอุปกรณ์นับของได้ (โดยการเขย่าเอา)

แฮะๆๆๆ วันนี้เดินไป 16 ก้าว (ที่เหลือกลิ้งเอา)

โดยรวมผมว่าเก๋ดีนะ ราคาไม่แพง เหมาะสำหรับลองเอามาเล่นๆ ถ้าชอบก็ไปซื้อเครื่องใหญ่เลยครับ

ครั้งแรกและครั้งนึงในชีวิตที่ได้เป็นแพทย์อาสาออกหน่วยไปตรวจชาวบ้านบนดอยเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม 2554 ,, ซึ่งคราวนี้เป็นที่บ้านนอแล ซึ่งเป็นหมู่บ้านชาวเขาบนดอยอ่างขางที่ติดกับชายแดนพม่า ,, สนุกและได้ความทรงจำดีๆ มากมาย

ในที่สุดก็ได้ไปแล้ว

เหตุเกิดที่ว่า มีพี่เลขาฯ แพทย์ เดินมาชวนไปออกหน่วยบนอ่างขางวันพรุ่งนี้

พูดตามตรงว่าผมก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดอะไรมากหรอกเกี่ยวกับการออกหน่วยครั้งนี้ (แม้ว่าจะสอบถามแล้ว…) ไปกับใครไปทำอะไรไปกี่คนก็ไม่รู้ แค่รู้คร่าวๆ ว่าเค้าต้องการหมอไปช่วยออกหน่วยที่บ้านนอแลที่ติดกับชายแดนพม่าบนดอยอ่างขาง ซึ่งคิดว่าถ้าไม่ได้ไปก็คงไม่ได้ไปละ ซึ่งถือว่าเป็นโชคดีของผมที่พอขยับขยายย้ายเวร+ได้รับอนุญาตพี่ๆ staff ทั้งสองให้ไปได้ (ซึ่งต้องกราบขอบพระคุณมา ณ ที่นี้ -/\-) ก็รีบไปเก็บของและเตรียมตัวดีกว่า

ซึ่งกว่าจะถึงบางอ้อว่าไปที่ไหนยังไงกับใครมีใครไปมั่งไปทำอะไร… ก็อยู่หน้ารถที่จะพาขึ้นแล้ว

เดินทางขึ้นดอยอ่างขางกันครับ

วันนี้หมอกหนาและอากาศเย็นกว่าช่วงก่อนที่มาอีกแฮะ แถมพญาเสือโคร่งก็เริ่มกลายเป็นสีชมพูบ้างแล้ว ,, ซึ่งสรุปแผนที่คร่าวๆ แล้วจะได้ดังนี้ (แต่วันนี้แผนที่ไม่แม่นมากนะครับ เพราะว่าบางช่วงผมไม่ได้ bookmark ไว้เพราะไม่มีสัญญาณมือถือ เลยเดาๆ เอาว่าน่าจะอยู่ตรงนี้แหละ)

View ออกหน่วยบ้านนอแล in a larger map

เติมพลังระหว่างทาง

ระหว่างทางไปบนดอยอ่างขางก็มีแวะกินข้าวซอยยูนนานที่บ้านหลวงครับ ,, ซึ่งแถวนี้หลักๆ เป็นชุมชนมุสลิม/จีนฮ่อ ข้าวซอยของเค้าก็จะแปลกๆ หน่อย ไม่เหมือนกับข้าวซอยที่เรากินประจำ ประมาณก๋วยเตี๋ยวแล้วเติมพริกกับกะทิลงไปมากกว่า ให้บรรยากาศอร่อยแบบแปลกๆ ,, ส่วนเมนูที่ผมว่าแหล่มคือเนื้อตุ๋นครับ ขนาดว่ายังตุ๋นไม่ได้ที่แต่ตักเอามาจิ้มกินกับหมั่นโถวนี่เข้ากันดีมากๆ แก้หนาวได้ดีสุดๆ

แวะพักกินข้าวแป๊บนึง อิอิ

ข้าวซอยยูนนาน ,, อร่อยแบบแปลกๆ แฮะ

แกงเนื้อ ,, เอามากินกับหมั่นโถว อร่อยดีมากๆ (เค้าให้มาชิมแค่นี้)

อิ่มแล้วก็เดินทางกันต่อไปยังจุดหมายของเราครับ

ยิ่งขับลึกยิ่งมีหมอก ,, ดอกพญาเสือโคร่งก็ยิ่งเยอะเรื่อยๆ

ในที่สุด.... ก็ถึงที่หมายสักที

ถึงที่หมาย,, บ้านนอแล

พอมาถึงที่บ้านนอแลก็มีชาวบ้านและอาจารย์/น้องๆ จากวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีเชียงใหม่มารออยู่แล้วส่วนนึง มองไปคร่าวๆ ก็มีชาวบ้านและลูกเด็กเล็กแดงมารอตรวจเยอะเหมือนกัน โดยวันนี้จะแปรสภาพโรงเรียนของเด็กๆ เป็นห้องตรวจและห้องยาชั่วคราว เจ้าหน้าที่และพี่ๆ ทุกคนก็เตรียมสถานที่และจัดเรียงยาต่างๆ ให้พร้อม ,, โอ้ว ตื่นเต้นจัง

ชาวบ้านที่นี่ส่วนมากเป็นชาวปะหล่อง สังเกตง่ายๆ ว่าที่เอวของชาวปะหล่องเค้าจะใส่ห่วงอยู่ บางคนใส่ห่วงไม้ บางคนใส่ห่วงโลหะ บางคนใส่สองสามอัน บางคนใส่เยอะเลย ,, ผมลองถามดูเค้าบอกว่าอยากใส่กี่อันก็ใส่ (ทีแรกนึกว่าจะใส่ตามฐานะทางสังคมซะอีก)

ถึงที่ที่จะมาออกหน่วยแล้ว ,, ชาวบ้านรอเยอะเหมือนกัน

มีทั้งคนแก่, ลูกเด็กเล็กแดงอย่างเพียบ

เตรียมสถานที่และเครื่องเคราต่างๆ ให้พร้อมก่อน

อีกสักพักก็เริ่มเอะใจ เฮ้ย… เราตรวจหมดนี้เลยเหรอ (ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ราวๆ ร้อยกว่าคน) เพราะทั้งทริปมีเราเป็นหมอคนเดียว ที่เหลือก็เป็นน้องๆ พยาบาล อาจารย์พยาบาล น้องเภสัช และเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาล…

“ใช่คะ หมอตรวจหมดเลยคะ” เป็นคำตอบจากพี่ staff พยาบาลท่านนึงที่ทำให้ผมแทบทรุดลงไปนอนกองกับพื้น แต่ก็เอาวะ สู้ๆ แม้เยอะไปหน่อยแต่จะให้หนีลงดอยตอนนี้ก็คงทำไม่ทันแล้ว ตรวจเด็กน้อยก่อนแล้วก็ตรวจผู้ใหญ่

เด็กๆ ส่วนมากไม่มีอะไร อย่างมากก็เป็นหวัด เป็นขี้มูกธรรมดา บางคนปกติดีก็แจกวิตามินกันไป ,, แต่ผู้ใหญ่นี่มีปัญหาค่อนข้างเยอะ ที่เจอเยอะมากๆ เลยคือความดันสูงแล้วขาดการควบคุมที่ดี บางคนคิดว่าเป็นความดินกินยา 1 ครั้งความดันกลับมาปกติก็หายแล้ว ซึ่งเป็นความคิดที่ผิดมหันต์ นอกจากนั้นก็เจอโรคอื่นๆ ประปราย

ภาคแรก :: เด็กน้อยอย่างเพียบเลย เห็นก็จะเป็นลมละ

พี่ๆ เจ้าหน้าที่, พยาบาล และน้องๆ เภสัชทำงานกันหนักมากๆๆ

น้องเด็กๆ น่ารักมาก ,, แต่ละคนมีแต่ขี้มูก ฮาๆๆ

ไหนๆๆๆ อ้าปากแบบลุงหมอหน่อย ,, อ้า~

น้อง Albenism มองเผินๆ นี่เหมือนเด็กฝรั่งเลยอะ

ภาค 2 :: ถึงคิวผู้ใหญ่แล้ว เยอะกว่าเดิมอีก

เห็นมีน้องๆ พยาบาลมาช่วยดูด้วย ,, แต่สุดท้าย ให้หมอตรวจหมด (มีเราคนเดียว)

ตรวจไปเรื่อยๆ ก็เพลินดีนะ (ปลอบใจตัวเอง)

น้องๆ เด็กๆ ชาวเขาน่ารักมากๆ

จ๊ะเอ๋!!! หนูลืมอะไรไปรึเปล่าจ๊ะ

ตรวจเสร็จก็ถ่ายรูปหมู่กันหน่อย อิอิ

ตรวจไปเรื่อยๆ ก็เพลินๆ ดีนะ (แถมช่วงหลังมีพี่พยาบาลมาช่วยคัดกรอง+แบ่งโรคหวัดไปช่วยตรวจด้วย) ตรวจเสร็จเร็วกว่าที่คิดไว้อีก ทีแรกคิดว่าจะตรวจจนมืดแต่นี่ราวๆ สี่โมงกว่าๆ ก็เสร็จแล้ว

ซึ่งนั่นหมายถึงเราจะได้ไปเที่ยวกันแล้วสินะ

ทำงานเสร็จ ก็ขอไปเที่ยวนิดนึง

จากนั้นก็คงบ้านนอแล มาแวะเก็บของที่สถานีอนามัยอ่างขางซึ่งจะเป็นที่พักของเราในคืนนี้ด้วย ,, จากนั้นก็แว้บเข้าไปในสถานีเกษตรอ่างขางซึ่งต้องบอกว่าวันนี้คนเยอะเป็นพิเศษ (วันที่ผมไปมันวันที่ 9/12 ซึ่งถัดไปจะเป็นวันหยุดยาว 10-11-12/12 ) รถตู้และรถส่วนตัวนี่แน่นสถานีเกษตรไปหมด ผู้คนละลานตาเดินถ่ายรูปดอกไม้กันยิ่งกว่าเพียบ…

ไหนๆ ก็ขึ้นมาอ่างขางแล้ว ก็ค้างบนสถานีอนามัยเลยละกัน

มุมสวยๆ ที่อ่างขาง (ในวันที่คนโคตรเยอะ)

ช่วงนี้ดอกไม้บานแล้ว สวยงามอลังการมากๆ (สวนดอกกุหลาบหอมมากๆ)

จนมาถึงสโมสรอ่างขาง ช่วงนี้เค้าจะเปิดเฉพาะบุฟเฟ่ต์หัวละ 300 บาทนะครับ ไม่มีเมนูตามสั่งเหมือนปกติ (แต่วันนี้ก็ไม่ได้กินที่นี่อยู่แล้ว) ,, ผมก็เลยแวะไปร้านของทีระลึกด้านข้าง ซื้อสตรอเบอร์รี่สดเป็นของฝากและดื่มสตรอเบอร์รี่ปั่นให้หายเหนื่อย

ต้องขอบอกว่าสตรอเบอร์รี่ปั่นที่นี่อร่อยระดับเวิร์ดคลาสมากๆ แม้ราคาแก้วละ 30 บาท แต่เค้าให้เนื้อสตรอเบอร์รี่ค่อนข้างเยอะมาก กลิ่นหอมของตัวสตรอเบอร์รี่สดๆ นั้นเด่นแบบสุดๆ รสหวานเด่นนั้นมาจากตัวสตรอเบอร์รี่แถมที่นี่เค้าปรุงรสได้อย่างลงตัว ต่างกับสตรอเบอร์รี่ปั่นจากร้านดังๆ หลายร้านที่มักจะใส่กลิ่นน้ำเชื่อมสตรอเบอร์รี่ลงไป ทำให้ความหอมหวานอันเป็นธรรมชาติของสตรอเบอร์รี่สดนั้นหายไปและกลับกลายเป็นกลิ่นปรุงแต่งขึ้นมาแทน

วันนั้นซัดไป 3 แก้วครับ เติมความสดชื่นจากการทำงานที่ผ่านมาได้ดีมากๆ

สตรอเบอร์รี่ปั่น ,, หนึ่งในเมนูห้ามพลาดเด็ดขาด

สตรอเบอร์รี่แพคใส่กล่องสวย รอนักท่องเที่ยวมาซื้อ

เปิดกล่องออกมา!! แฮ่ๆๆๆ น่ากินอะเธอ

สตรอเบอร์รี่สีแดง ,, น่ากินมากๆๆ

ลูกโตในระดับนึง แต่หอมและหวานฉ่ำดีมกาๆ

จากนั้นช่วงกลางคืนก็มาเดินทัวร์ตลาดข้างหน้า พ่นควันจากปากสะท้านหนาวกันหน่อครับ ,, เดินจิบน้ำขิงผสมน้ำผึ้งอุ่นๆ โรตีร้อนๆ ซาละเปาทอดกรอบ มันปิ้งร้อนๆ และปิดท้ายด้วยหมูกระทะแกล้มกับผัก hydrophonics ที่สอยมาจากโครงการหลวงเมื่อกี้ ,, อ่า มีความสุขมากๆๆๆ

ออกมาเดินตลาดหน้าสถานีเกษตรอ่างขาง

หนาวๆ แบบนี้ ขอโรตีนิดนึง ,, ฟินมากๆ โดยเฉพาะโรตีชีส

อิ่มแล้วก็นอนดีกว่าครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกัน

รุ่งเช้าที่เร่งรีบและฝูงชน

วางแผนกับพี่หัวหน้าสอ.ว่าเช้านี้จะพาขับรถขึ้นไปชมตรงจุดชมวิวขอบด้ง (จริงๆ ก็เป็นทางผ่านไปบ้านนอแลนั่นแหละ) พี่เค้าบอกว่าตอนเช้าพระอาทิตย์ขึ้นจะสวยมากๆ เลย จนมีคนลงทุนไปตั้งเต๊นท์นอนแถวนั้นเลยทีเดียว แถมเดี๋ยวนี้มีแบบร้านขายโจ๊กขายน้ำเต้าหู้แถวนั้นด้วย ,, จินตนาการถึงแบบนั่งจิบน้ำเต้าหู้ชมทะเลหมอกและพระอาทิตย์ขึ้น โรแมนติกสุดๆ

แต่ในความเป็นจริง เช้านั้นต้องรีบตื่นมาด้วยความเร่งรีบเพราะว่าคณะของเราตื่นสายกัน กว่าล้อจะหมุนก็เริ่มเห็นแสงแรกของวันแล้ว พี่หัวหน้าสอ.เลยอุตส่าห์เหยียบพาไปส่งที่จุดชมวิว ปรากฏว่าเจอคนเยอะมากๆ ทั้งนักท่องเที่ยวที่แห่มาดูพระอาทิตย์เหมือนกับไม่เคยเห็นพระอาทิตย์ขึ้นมาก่อนและชาวเขาที่มาขายของจนนึกว่าเป็นตลาดไปแล้ว ,, ส่วนพระอาทิตย์นั่นเหรอครับ…. หมอกบังจนมองไม่เห็นอะไรเลย

ขับรถขึ้นไปดูพระอาทิตย์ที่จุดชมวิวขอบด้ง

คนแบบว่าเยอะมาก ,, จากจุดชมวิวกลายเป็นตลาดเลย

กะจะรอให้พระอาทิตย์งอกสักหน่อย แต่พอดีว่าต้องรีบไปราวน์เช้า+อยู่เวรเช้าต่อ เลยต้องรีบลงดอยไป ส่วนความฝันที่จะได้กินข้าวต้มกับน้ำเต้าหู้ดูพระอาทิตย์อะไรนั่นก็แห้วไป โฮๆๆๆ

เช้าๆ วันนี้หมอกเยอะมากๆ แต่ก็มีรถตู้ขึ้นมาไม่ขาดสาย

ทางโค้ง, หมอก และเลี้ยวหักศอก ,, ขับรถด้วยความระมัดระวัง

ไว้มีโอกาสดีๆ ค่อยมาเที่ยวใหม่ละกัน

สุดท้ายก็ต้องขอบคุณทางโรงพยาบาลฝาง (โดยเฉพาะพี่ staff ทั้งสองคนที่อนุญาติให้ผมมา ขอกราบงามๆ ประสานบริเวณยอดอกอีกทีครับ), วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีเชียงใหม่, รพ.สต.อ่างขาง รวมทั้ง staff ทุกท่านและหน่วยงานทุกหน่วยงานที่ไม่ได้กล่าวชื่อมาในที่นี่ ที่ทำให้งานประสบความสำเร็จอย่างดียิ่งและสนุกสนานอย่างมากมายครับ

จริงๆ ร้านนี้ผมเจอโดยบังเอิญในช่วงก่อน โดยพบว่าแถวๆ ร้านไมค์เบอร์เกอร์ (ตรงช้างม่อย) ที่ผมมากินนั้นมีร้านอาหารญี่ปุ่นเล็กๆ ที่ดูดีมากๆ ร้านนึงอยู่ข้างๆ มีรูปตูดช้างเป็นสัญลักษณ์ประจำร้าน ,, และถัดจากนั้นอีกไม่กี่วัน ผมก็เลยมาจัดหนักที่ร้านนี้กันสักหน่อยหลังจากที่ร่างกายขาดอาหารญี่ปุ่นโดยเฉพาะปลาดิบมานาน

ร้านนี้มีชื่อว่า Gigantea ครับ

วันนี้ลองพามากินร้าน Gigantea ครับ

ว่าด้วย Gigantea

การเดินทางมาร้าน Gigantea ไม่ใช่เป็นเรื่องยากเย็นอะไรครับ เพราะถ้าตัวเองมาประตูท่าแพเป็น, มาไมค์เบอร์เกอร์ตรงช้างม่อยเป็น ตัวก็จะมา Gigantea เป็นโดยอัตโนมัติ (คือมันอยู่เยื้องๆ กับร้านไมค์เบอร์เกอร์น่ะ) ปกติที่ร้านจะมีความกว้างประมาณ 2 ห้อง แต่ช่วงที่ผมไปร้านเค้าจะไม่ได้ยิ่งใหญ่ไฮโซเท่าเดิม (จะหายไปประมาณห้องนึง) เพราะว่าร้านเค้ากำลังอยู่ในช่วงปรับปรุง โดยจะเพิ่มส่วนที่ขายวัตถุดิบทำอาหารญี่ปุ่นกลับบ้าน (ตอนนี้ก็มีขายอยู่ แต่ไม่ได้โชว์ออกมาแค่นั้นเอง)

แอบติดเบอร์โทรไว้ที่ 053-233464 แต่เท่าที่ดูไม่ต้องโทรมาจองก็ได้นะ

ภายในร้าน Gigantea ครับ ,, ตอนนี้ร้านหดไปครึ่งนึงเพราะปรับปรุงอยู่

View GIgantea in a larger map

สิ่งนึงที่น่าแปลกใจ (แต่ไม่มากเท่าไหร่) คือ คนไทยที่เข้าร้านน้อยมาก มีแต่ญี่ปุ่น (ประมาณ 70-80% นะ เท่าที่เห็น) กับฝรั่ง (ประปราย) ,, หลายคนประเมินร้านจากด้านนอกอาจคิดว่าราคาคงแพง แต่จริงๆ เท่าที่ผมดูราคาในเมนูคร่าวๆ ก็แพงจริงในระดับหนึ่ง ถ้าเทียบกับร้านอาหารญี่ปุ่นมาตรฐานทั่วไปก็จะบวกเพิ่มมาอีกนิด ส่วนตัวคิดว่าถ้ากินฟูจิไหวก็จ่ายร้านนี้ไหวครับ

สั่งเลยก็แล้วกัน

หลังจากสั่งอาหารไปไม่นาน สิ่งแรกที่มาเสิร์ฟคือชาร้อนครับ ชาเขียวที่สั่งมาของที่นี่ถือว่าหอมใช้ได้เลย โดยเฉพาะถ้าใครชอบกินชาข้าวโออิชิผมขอแนะนำชาข้าวอุด้ง (ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับเส้นอุด้งตรงไหนเหมือนกัน) กลิ่นชาและความขมจะไม่แรงมาก แต่ว่าความหอมของข้าวที่เด่นมาเลย ดื่มแล้วรู้สึกเบาๆ เคลิ้มๆ ตัดเลี่ยนได้ดี (แต่เท่าที่ลองชิมเทียบกันแล้วผมชอบชาเขียวธรรมดามากกว่า)

ชาอุด้ง vs ชาเขียว ,, หอมอร่อยทั้งคู่ อิอิ

เมนูแรกที่ยกมาเสิร์ฟคือเกี๊ยวซ่าครับ

เกี๊ยวซ่าของที่นี่ถือว่าเป็นเมนูแนะนำที่ใครหลายคนบอกต่อกันมาว่าห้ามพลาดกันเลย ซึ่งที่ร้านจะบรรจงทำเกี๊ยวซ่าขึ้นมาเอง ทำให้ได้ทั้งความสดใหม่และอร่อยแบบเป็นเอกลักษณ์ไม่ซ้ำใคร ที่ร้านจะมีให้เลือกทั้งเป็นเกี๊ยวซ่าหมูหรือกุ้ง ทอดร้อนแล้วเสิร์ฟมาพร้อมน้ำจิ้มสูตรพิเศษที่เข้ากันอย่างดีกับเกี๊ยวซ่า หรือถ้าใครติดใจหลังจากกินที่ร้านแล้วก็ซื้อไปทอดต่อเองที่บ้านก็ได้ (ถ้าทอดไม่เป็นก็ให้เค้าแนะนำวิธีการทอดได้)

เค้าบอกว่าเสิร์ฟเกี๊ยวซ่า ทีแรกมองแทบไม่ออกเลยว่าคืออะไร

จริงๆ มันก็คือเกี๊ยวซ่า (แต่คว่ำมา) นั่นเอง

เกี๊ยวซ่ากุ้งจิ้มกับน้ำจิ้มสูตรปรุงพิเศษของทางร้านครับ

ต่อมาเป็นเมนูปลาดิบ sashimi moriwase ครับ ,, มองภายนอกแล้วน่ากินดีมากๆ เนื้อปลาชิ้นโต หั่นคำใหญ่ มีทั้งแซลม่อน ทูน่า ชิมะอาจิ(จำชื่อภาษาไทยไม่ได้) ปลาหมึก(ika) และซาบะ ซึ่งพอได้ชิมแล้วต้องบอกว่าปลาสดและอร่อยมากๆๆ แม้แต่ ika หรือซาบะที่ผมไม่ค่อยชอบมากเท่าไหร่ก็ยังรู้สึกว่าอร่อยมากๆ เลย ยิ่งได้กัดแซลม่อนและทูน่าคำโตๆ นี่เรียกว่าฟินไม่รู้ตัวเลย อ่า~~

โฮๆๆๆๆ sashimi moriwase มาแล้ว ,,, ปลาชิ้นโตมากๆๆ

แซลม่อนลายสวยชิ้นโต ,, เห็นแล้วอยากกินมากๆ

ปลาอื่นๆ ในชุดก็อร่อยนะ ,, อยากสั่งมาอีกถ้วยแต่แพงไปนิด

จากนั้นผมก็เลยลองสั่งของร้อนๆ อย่างทงคัตสึและแฮมเบิร์กมาบ้าง

ทงคัตสึของที่นี่ถือว่ากลางๆ นะ ถือว่าอร่อยระดับพอแก้อยากได้ เนื้อหมูที่นี่เป็นส่วนสันนอกที่คุณภาพดีใช้ได้ใกล้เคียงกับร้านดังหลายๆ ร้านในกรุงเทพฯ เลย แต่ผมว่าแป้งเค้ายังไม่ค่อยเนียนและทอดแป้งไม่ค่อยฟูเท่าไหร่ ส่วนน้ำจิ้มทงคัตถือว่ากลางๆ เข้ากับหมูได้ดี โดยรวมให้อารมณ์เหมือนหมูทอดที่อร่อยนะแต่ยังไม่สุดเท่าไหร่

ส่วนแฮมเบิร์กชิ้นโตมาก มาพร้อมผักสลัด ไข่ดาว และใส้กรอก ,, ตัวเนื้อหมูบดปั้นก้อนชิ้นโตก็ทำได้สุกทั่วและปรุงรสได้หอมอร่อยดีครับ ส่วนตัวซอสและเครื่องที่เอามาราดบนชิ้นหมูก็ถือว่าไม่เลวเลย แต่ส่วนตัวผมว่าเค็มไปหน่อยนึง (แต่ถ้ากินกับข้าวก็จะพอดีๆ อะ)

ทงคัตสึของที่ร้าน ,, เอาหมูสันนอกมาทำ แลดูน่ากินดี

แป้งยังไม่ค่อยโดน แต่โดยรวมก็ถือว่าใช้ได้นะ ยิ่งได้จิ้มกับน้ำจิ้มแล้วอร่อยดี

แฮมเบิร์กชิ้นโตราดซอสสูตรพิเศษ ,, มาพร้อมใส้กรอกและไข่ดาว

เนื้อหมูบดปั้นก้อนเอามาทำแฮมเบิร์ก ,, สดและอร่อยดีครับ

อีกจานเป็นแซลม่อนย่างแล้วราดซีอิ้วครับ โดยรวมถือว่าใช้ได้เลย ปิ้งเนื้อได้สุกได้ที่ ส่วนหนังก็กรอบ เข้ากับน้ำซอสรสหวานได้ดี แต่ส่วนตัวรู้สึกว่าซอสมันจางไปหน่อยถ้ากินกับข้าว แต่ถ้ากินเปล่าๆ นี่ก็อร่อยดีนะ

ชุดแซลม่อนย่างซีอิ้ว ,, เนื้อสุกพอดีแต่หนังกรอบดีมากๆ

ปิดท้ายด้วยขนมปิดท้ายเซตครับ ประมาณโมจิถั่วแดง อร่อยดีเหมือนกัน ความหนึบๆ ของโมจิก็ไปได้สวยกับความหอมถั่วแดงที่ไม่หวานมากไป ได้รสสัมผัสดีครับ

โมจิถั่วแดง ,, ปิดท้ายมื้อนี้ได้อย่างลงตัว

ที่มากินวันนี้ครับ

อาหารที่ผมประทับใจที่ร้านนี้คือปลาดิบ, เกี๊ยวซ่า และมิโสะซุป

ไอ้สองอย่างแรกน่ะไม่แปลกใจเท่าไหร่หรอก แต่มิโสะซุปที่นี่อร่อยจริงๆ เพราะวันที่ไปกินเค้าบอกว่าวันนี้เป็นมิโสะซุปกลิ่นปู อาจมีกลิ่นแปลกๆ นิดหน่อยแต่ไม่มีเนื้อปูหรอกนะ ซึ่งพอลองชิมแล้วมันหวานและกลมกล่อมดี ละมุนเหนือกว่ามิโสะซุปทั่วไปที่เคยกิน (อันนี้คอนเฟิร์มที่แฟนผมซัดมิโสะซุปคนเดียวเรียบเลย เหลือให้ผมชิมนิดเดียวเอง) ดังนั้นถ้าเป็นไปได้ก็สั่งพวกเมนูเซตอะครับ บวกเพิ่มอีกนิดแต่ได้ทั้งข้าว, ซุป และเครื่องเคียงเพิ่มซึ่งผมว่าคุ้มดี

ในความคิดส่วนตัวผม ร้าน Gigantea เป็นร้านอาหารญี่ปุ่นที่ดีร้านนึง แม้ว่าราคาจะค่อนข้างสูงกว่าร้านอื่นอยู่นิดๆ แต่ผมว่าก็คุ้มค่ากับคุณภาพวัตถุดิบและรสชาติอยู่นะ

วันนี้ลองมาเปลี่ยนบรรยากาศมากินอาหารฝรั่งบ้างละกันครับ โดยร้านที่จะพาไปวันนี้เป็นร้านเก่า (แต่ไม่ถึงกับเก่ามาก) ร้านนึงของเชียงใหม่ที่มีชื่อว่า Charcoa (สะกดแบบนี้จริงๆ ไม่ได้พิมพ์ตัว L ตกไปนะ)

ร้านชาโคลตั้งอยู่ใจกลางเมืองเลย คือมาทางตลาดสมเพชร เลี้ยวซ้ายตามแจ่งศรีภูมิมาหน่อยนึงแล้วเข้าซอยถัดจากร้านขายจักรยาน ซึ่งเป็นซอยที่แคบมาก (จริงๆ มีป้ายปักอยู่หน้าซอย) ที่ร้านเค้าทำที่จอดรถให้เหมือนกันแหละ แต่จอดได้ราว 3-4 คันเท่านั้น (คือถ้าเป็นไปได้แนะนำว่าลองวนมาดูก่อน ถ้าเต็มก็วนออกแล้วไปจอดแถวๆ ร้านจักรยาน แต่ถ้ามาช่วงเที่ยงๆ แนะนำว่าไม่ต้องวนเข้ามาเลย จอดแถวๆ ร้านจักรยานนั่นแหละ)

วันนี้พามาร้านอาหารฝรั่ง+เบเกอรี่ที่มีชื่อว่า Charcoa

แผนที่คร่าวๆ เผื่อหลง หรือถ้าหาร้านไม่เจอก็ลองโทรไปได้ ที่ 053-212681 ครับ

View Charcoa in a larger map

เมื่อมาถึงหน้าร้านจะให้อารมณ์ขัดๆ กับนอกร้านนิดนึง แบบว่ากว่าจะเข้ามาได้ ที่จอดก็หายาก แถมละแวกนั้นก็มีกจะเป็นตึกแถวหรือร้านค้าเสียเป็นส่วนใหญ่ ,, แต่ร้านชาโคลกลับให้บรรยากาศสบายๆ คล้ายเป็นมุมพักผ่อน ซึ่งผมว่าเค้าตกแต่งร้านในโทนสีน้ำตาล-ขาวครีมออกมาได้ดูดีมากๆ อีกทั้งการจัดเรียงรูปแบบร้าน ตกแต่งเฟอร์นิเจอร์ต่างๆ และต้นไม้สีเขียวภายในร้าน มันดูลงตัวไปหมด

หน้าร้าน Charcoa ,, แบบว่า บรรยากาศดูดีมากๆๆ

บรรยากาศภายในร้าน Charcoa ,, จะออกแนวบ้านไม้+ตกแต่งแบบไม้ๆ หน่อย

มาที่นี่เพิ่งเห็นว่ามีห้องพักบริการด้วยแฮะ บรรยากาศน่าจะดูดีใช้ได้เลยนะ

เปิดเมนูสั่งอาหาร

เมนูของร้าน Charcoa มีทั้งของคาวและของหวานให้เลือกอย่างเพียบ

หมวดอาหารคาวของหลักๆ จะเป็นอาหารไทยประยุกต์และอาหารฝรั่ง ซึ่งผมว่าอาหารเค้าทำได้ดีและอร่อยใช้ได้เลย แถมวัตถุดิบที่ใช้ก็เป็นเกรดดีมากๆ แต่เท่าที่ลองชิมดูพวกอาหารไทยประยุกต์จะมีกลิ่นไทยๆ ปนอยู่ค่อนข้างมาก โดยเฉพาะอะไรที่ต้องใส่เครื่องเทศ, พริกหรือมีรสเผ็ดเค้าจะทำได้สะใจมากๆ จนบางทีคิดว่าเรากินร้านอาหารฝรั่งอยู่เหรอเนี่ย

สปาเก็ตตี้ขี้เมากุ้ง ,, เผ็ดสะใจจนลืมไปว่าผัดกับสปาเก๊ตตี้

แฮมสเต๊กซอสครีมเฟตตูชินี่ ,, ชิ้นแฮมหนาสะใจ เข้าได้กับครีมซอสอย่างดี

ข้าวห่อไข่สูตรชาโคล ,, หนึ่งในเมนูสุดฮิตของทางร้าน

แอบเปิดข้าวห่อไข่ให้ดู ,, น่ากินมากๆ ข้าวผัดอร่อยดีด้วย

จานนี้เป็นข้าวอบชีตริสซอตโต้ ,, หอมมาแต่ไกล

ชีสแบบว่าเต็มที่มากๆ ใส่ลงบนข้าวจนออกแนวคล้ายๆ ข้าวต้มหน่อย แต่หอมมาก

ส่วนขนมที่ร้านส่วนมากเป็นพวกเค้กและเบเกอรี่ต่างๆ ก็ทำออกมาได้ดีทั้งรูปลักษณ์และรสชาติ ทำให้เค้กที่นี่ช่วงเทศกาลจะขายดีมากๆ (โดยเฉพาะแบบที่เป็นปอนด์อะ) ตอนจะไปก็มีคนแนะนำหลายอย่างนะ ทั้งทิรามิสุ ทั้งคาราเมลคัสตาร์นิวยอร์คชีสเค้ก แต่ผมกลับสะดุดในชื่อเค้กช๊อกโกแล๊ตภูผาดำ ซึ่งเป็นเค้กแบบ low fat แต่ตัวเค้กกลับชุ่มไปด้วยช๊อกโกแล๊ตอย่างน่าหลงไหล ,, ส่วนเครื่องดื่มที่ไปสั่งวันนั้นก็เป็นน้ำผลไม้ปั่นหลากสีและไอริชคอฟฟี่ที่เติมความสดชื่นให้กับช่วงบ่ายได้อย่างดีเยี่ยม

เป็นน้ำผลไม้ปั่นอะ จำชื่อเป๊ะๆ ไม่ได้ แต่ก็อร่อยดีฮะ

ไอริชคอฟฟี่ราคาแพง ,, มีวิพครีมวางบนกาแฟร้อน ละลายเร็วมาก

เค้กช๊อกโกแล๊ตภูผาดำ ,, เค้กช๊อกโกแล๊ตเข้มข้นชื่อดังของทางร้าน

สตรอเบอร์รี่ช๊อตเค้ก ,, อัดแน่นไปด้วยเนื้อสตรอเบอร์รี่ในทุกชั้นเลย

Panna Cotta กับซอสและสตรอเบอร์รี่สด ,, นุ่มละมุนผสานกับความสดชื่น

แม้ว่าผมจะไม่ได้ไปสำรวจห้องพัก แต่รับรองว่าจะต้องติดใจในบรรยากาศและขนมของร้านนี้แน่ๆ

ที่มากินร้านนี้

คือเท่าที่เคยมากินที่ร้านนี้เมื่อหลายปีก่อน จำได้ว่าเป็นร้านที่แบบว่าบรรยากาศไฮโซดูดีมากๆ ราคาอาหารคาวแอบแพงนิดนึง แต่เค้กนี่ไม่แพงมากเท่าไหร่ ยังพอรับไหว (แต่จำตัวเลขเป๊ะๆ ไม่ได้แล้ว) ,, แต่ครั้งนี้ที่ได้มาผมก็ยังรู้สึกว่าราคาของคาวมันก็ยังแพงเหมือนเดิมแหละ (แต่ก็ต้องยอมรับนะว่าเค้าใช้วัตถุดิบดีมากในการทำอาหารแต่ละอย่าง) ตกจานละร้อยกว่าถึงสองร้อย ถ้าไม่ได้สั่งพวกสเต๊กหรืออะไรที่มันไฮโซมากอะนะ แต่ขนมเค้กและเครื่องดื่มราคามันแพงขึ้นเยอะเหมือนกันนะ อย่างเค้กก้อนนึงนี่ก็แปดเก้าสิบแล้ว น้ำปั่นแก้วนึงก็หลายสิบนะ ส่วนไอริชคอฟฟี่แก้วนึงนี่จำไม่ผิดนี่ร้อยห้าสิบเลยนะ (แพงมั่กๆๆๆๆๆๆ จนตอนจ่ายตังแอบถอนหายใจเบาๆ)

ลองได้ชิมซักครั้งแล้วจะติดใจจรต้องทำบัตรสมาชิก ฮาๆๆ

ถ้าหาร้านบรรยากาศดีๆ ในโอกาสพิเศษเฉลิมฉลอง ,, ร้านนี้คงต้องเป็นหนึ่งในตัวเลือกของผมแน่ๆ

ช่วงปลายๆ เดือนกันยาที่ผ่านมามีเพื่อนๆ หลายคน (จากกรุงเทพฯ) ชวนผมไปงานบอลลูนนานาชาติที่เชียงใหม่ ที่สำคัญ ดันมาจัดที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัยด้วย ซึ่งผมเป็นคนเชียงใหม่และลูกหม้อปรินส์แท้ๆ กลับไม่รู้เลย

“ไม่ไปว่ะ ขี้เกียจ คนเยอะ” ผมตอบตามสัญชาติญาณรักสันโดษของผม

จนหนึ่งอาทิตย์ก่อนเริ่มงาน กระแสเรื่องบอลลูนเริ่มเยอะ เพื่อนๆ และน้องๆ ทั้งหลายก็ชวนไปงานบอลลูน ผมก็ยังยืนยันว่าจะไม่ไปๆๆๆๆ ,, แต่ในที่สุดผมก็ไปงานบอลลูนถึง 2 วัน จุดเริ่มเพราะคุณอาผมเอาบัตรฟรีมาให้ 2 ใบ (ค่าบัตร 50 บาท สองใบก็ร้อยนึง อืม,,,, สรุปแปลว่าความงกชนะทุกสิ่งนี่เอง ฮาๆๆๆ)

ได้บัตรฟรีทั้งที คราวนี้ก็คงต้องไปแล้วละครับ!!

ไปก็ได้ฟระ!!!! (จริงๆ ผมไปงานบอลลูน 2 วันนะครับ แต่จะพยายามเอาความบรรยากาศทั้ง 2 วันมาเล่ารวมๆ กันก็แล้วกัน)

กลับมาโรงเรียนอีกครั้ง

ผมรีบบึ่งรถมาโรงเรียนตั้งแต่สี่โมงนิดๆ เนื่องจากกลัวรถติด ซึ่งถือว่าเช้ามากสำหรับงาน (ถ้าไม่นับที่บอลลูนลอยรอบเช้าประมาณ 6 โมงซึ่งผมตื่นไม่ไหวจริงๆ รวมทั้งต้องไปราวน์คนไข้ก่อนด้วย) ช่วงสี่โมงบอลลูนยังไม่ลอย ผมก็เดินเวิ่นในโรงเรียน ได้บรรยากาศกลับมาเยี่ยมโรงเรียนอีกครั้ง ความทรงจำเก่าๆ สมัยเด็กๆ ก็กลับบมาเยือนผมอีกครั้ง นึกถึงทีไรก็ยังสนุกและมีความสุขเสมอ

จนประมาณใกล้ๆ ห้าโมงก็เริ่มมีบอลลูนทยอยพองตัวขึ้นทีละลูกๆ จนเริ่มแน่นพื้นที่สนามหน้าต้นจามจุรี ก็เหมือนเรียกผู้คนให้เข้างานมา ซึ่งคนมาเยอะมากๆ เรียกว่าแน่นขนัดไปด้วยช่างภาพทั้งมืออาชีพและมือสมัครเล่น, ครอบครัวที่กระเตงลูกเด็กเล็กแดงมาดู, กลุ่มวัยรุ่นที่นัดหมายกันมาเป็นกลุ่มใหญ่, คู่รักที่จูงมือกันมาเที่ยว ซึ่งผมเจอเพื่อนเก่าแบบบังเอิญหลายคนที่งานนี้ด้วยแฮะ ฮาๆๆๆ

ใครโชคดีก็จะได้ขึ้นบอลลูนลอยด้วย ส่วนผมก็ได้นะ ขอเค้าขึ้นตะกร้าบอลลูนแบบไม่ลอย (ได้แค่นี้แหละ เพราะจะขึ้นบอลลูนลอยได้จะต้องจับฉลากหางบัตรได้น่ะ) ก็เลยให้สิทธิ์นี้แก่แฟนไป

แอบมาเยี่ยมโบสถ์ของโรงเรียนก่อน

เตรียมบอลลูนให้พร้อม แล้วเป่าลมเข้าไป

เป่าลมเสร็จแล้วพ่นไฟให้อากาศข้างในร้อน เพื่อที่บอลลูนจะได้พองตัวออก

ในที่สุด, บอลลูนของเราก็พองโตเต็มที่แล้ว

เหวอๆๆๆ เริ่มมีบอลลูนลอยเยอะแล้ว

บอลลูนลูกลายนี่ลอยขึ้นฟ้าจริงๆ และลอยหายไปไหนไม่รู้....

เห็นเค้าลอยขึ้นไปกันแล้วก็อยากขึ้นบ้าง (อิจฉาเล็กๆ)

บรรยากาศสนุกๆ ภายในงาน อิอิ

ไม่ได้ลอยบนฟ้า แค่ได้เกาะตะกร้าไปก่อนก็แล้วกัน

บอลลูนลูกนี้เร่งพ่นไฟอย่างแรงเลย ร้อนมากๆ

อีกสักพักก็ลอยขึ้นได้เลย ... โหววววว เท่มากๆๆๆ

ถ่ายรูปจนเพลินเลยแฮะ

ยิ่งดึกยิ่งสวย

พอตกดึกคนก็เหมือนแห่กันมาเยอะขึ้นไปอีก ซึ่งตอนกลางคืนมีกิจกรรม Night glow ซึ่งอารมณ์ประมาณบอลลูนเล่นแสงประกอบจังหวะดนตรี+พลุ รวมทั้งมีกิจกรรมพวกเล่นแสงไฟต่างๆ ด้วย คนละอารมณ์กับช่วงเย็นๆ แต่ก็สวยและสร้างความประทับใจได้อีกแบบนึงฮะ

เวลาพ่นไฟใส่บอลลูนตอนกลางคืนนี่เหมือนมันเรืองแสงเลยแฮะ

ยิ่งดึกคนยิ่งเพียบ ,, บอลลูกก็แข่งกันขึ้น

บอลลูนเรืองแสงตอนกลางคืนนี่สวยดีมากๆๆ

พ่นไฟๆ เพื่อให้บอลลูนเรืองแสง (เปลวไฟร้อนมากๆ)

Night glow ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

มี glow หันหลายแบบ ,, ถ่ายมุมไหนก็ดูสวย

โย่ๆๆ เรืองแสงพร้อมกันทุกลูกเลย

ปิดการแสดงโชว์ Night glow ด้วยพลุ

พลุสวยงามและอลังการงานสร้างมากๆ

สรุปความรู้สึกที่ได้ไปละกัน

งานโดยรวมมว่าก็โอเคนะครับ แฮปปี้ในระดับหนึ่งเลย แต่ส่วนตัวผมว่าจำนวนบอลลูนมันยังไม่ค่อยอลังมากเท่าไหร่ แบบว่าชื่องานว่าเทศการบอลลูน แต่มีบอลลูนที่ลอยพร้อมกันจริงไม่ถึงสิบลูก (คือจินตนาการผมแบบว่าบอลลูนประมาณ 30-40 ลูกพองพร้อมกัน) ซึ่งมันก็ย้อนกลับไปที่สถานที่จัดงานตรงโรงเรียนปรินส์ฯ ที่โดยรวมผมว่าแคบไปและไม่ค่อยเหมาะกับงานเท่าไหร่, การจัดสรรมวลชน+คนดูในสนามยังทำได้ไม่ดีพอ, หาที่จอดรถยาก, และมีพวกต้นไม้/สายไฟเยอะ (ไม่รู้เกี่ยวกับการขึ้น-ลงของบอลลูนหรือเปล่า) ซึ่งผมว่าไปจัดตรงสนาม 700 ปีน่าจะเวิร์คกว่าและแก้จุดบอดเรื่องสถานที่ได้หลายจุด

บอลลูนเรืองแสง และฝูงชนมหาศาล

อีกอย่างที่อยากวิจารณ์เบาๆ คือกิจกรรมเสริมในงานเทศกาลฯ ในทั้ง 2 วันมันยังไม่ค่อยน่าสนใจเท่าที่ควร ตัว Night glow แรกๆ ก็ดูตื่นเต้นดี แต่พอดูๆ ไปก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น, ส่วนกิจกรรมเล่นไฟหรือการแสดงต่างๆ ก็สนุกระดับนึง แต่ยังรู้สึกว่าเฉยๆ บางอันก็ขัดๆ กับอารมณ์งานด้วย (อย่างตอนแสดงวงโยธวาธิตก็ดูแยกๆ ไม่ค่อยเกี่ยวกับบอลลูนเท่าไหร่ แถมเปิดไฟซะสว่างเลย) ซึ่งถ้าเป็นไปได้ผมอยากให้มีการแบ่งโซนกิจกรรมไปพร้อมกับบอลลูนนะ เช่นจุดนี้มีบอลลูน 3 ลูกพร้อมกับแสดงเต้น, อีกจุดมีบอลลูน 4 ลูกพร้อมกับแสดงดนตรี อีกจุดมี 3 ลูกพร้อมกับกิจกรรมเล่นแสงไฟ ซึ่งทางโรงเรียนอาจใช้ทั้งสนามจามจุรี, สนามหน้าโบสถ์ และสนามเพชรรัตน์พร้อมๆ กันไปได้ ซึ่งมันน่าจะ work กว่านะ

อยากให้มีจัดงานแบบนี้ที่เชียงใหม่ทุกปีเหมือนกันนะ

บ่นไปเยอะ แต่จริงๆ ชอบนะ ปีหน้ามาจัดอีกละกันนะครับ