خبر رسید میرحسین متولد ماه مهر نیست.

حالا 2 لینک دارمو یک عکس. همین

این شما و این شناسنامه بزرگترین دروغگوی دنیا که نمی داند روز تولدش چه روزی است؟!!!!!

http://www.khedmat.ir/vdcebz8nijh8n.9bj.html

http://www.mowjcamp.com/article/id/38239

این هم لینک عکس
http://81.28.44.242/NewsImage/D8707/A158858072706.jpg

و گفت : این ما که می رویم، نمی رویم ها!

ما که می رویم بر می گردیم.

حالا مثل مرگ مثل برگشتن از راهی است که این روزها

پاهای بی تاب مرا به سرعت به خود می خواند.

 پ ن : فکر کنم فقط یک کم مانده به خیلی از اتفاق هایی

 که قرار است  همه عمر این دنیاییم را تحت تاثیر قرار دهد.

میرحسین که حضورش این روزها وسوسه حضور خیلی از نسل دومی ها شده،
حالا بیشتر به گلوی احمدی نژاد فشار می آورد.
اما نباید این واقعیت را فراموش کرد که میر حسین بیشتر انتخاب باباهای ماست تا خودمان.
کاری ندارم که حالا چه بدبخت هایی دورش جمع شدند که از نامش بالا بروند اما به هر حال دارد یک انقلاب نرم سبز را پیش می‌برد اما نتیجه به هر ترتیب از پیش برای احمدی نژاد مشخص است.
حالا باید نشست و دید سناریوی برخورد میرحسین و محمود چقدر دیدنی خواهد شد
و آیا رهبر انقلاب برای این تقابل راه چاره ای
می‌سنجند یا …

وقتی این پست را می خوانید که هفته‌هاست نوروز سال هفتم را هشتم کرده،
سال هشتم تغییر؛ سال هشتم دیگر.
حالا من کمتر دیده می شوم که 8 سال دیده شدم
و به هیچ برنخورد که به قول بزرگان
«اگر اعتراضی به شما نشد، زندگی تان هدر شده است» .
آن روزها که روپوش مدرسه زمین انداختم و کلاسور دست گرفتم،
اصلن وقت نبود که فکر کنم 8 سال و 8اد سال بعدم را.
اما حالا به حکم ضربت زمانه سخت به 8 های بعد می اندیشم.
امسال قرار است اتفاقاتی بیفتد،
اما این که چقدرش خوش است و چقدرش برای من است و
چقدرش را با کارهایم خراب نمی کنم و چقدر زنده ام و
چند چقدر دیگر،‌
همه را بار این بالاخانه کرده ام و می کشمشان هر آن.
حالا به گذر فکر می کنم اما بیش به عاقبت گذر، به ختم گذر…

این روزها که می گذرد، یک در میان شادم،

 این روزها که نمی گذرد، یک در میان غمگین،

این روزها ولی می دانم همیشگی نیست، شادم،

طول دارد اما هر روز و شبش، غمگین،

این روزها همین که تو می دانی ، شادم،

حالا وصفم روزمرگی ست، حالم تکرار،

دیگر شعر ندارم برای به یاد آوردن، برای برای تو خواندن،

این روزها شادم/غمگین، این روزها غمگینم/ شاد…

 حالا نشسته ام برابر همه خاطره هایی که علی رنگشون بود.

حالا نشسته ام،

و می ترسم از ….

 می نالم از…

می سازم به حکمتش.

اما به هر حال دیگر سخت می شود برایم دیدن درختانی

که برگ هاشان سبز نشده می ریزد…

 پ.ن: هفته پیش پسرخاله 24 ساله ام بر اثر سرطان مرد.

خداش بیامرزد اما چه سخت است این قضا را گردن نهادن.

… و سربازم

که سر بازم

به سربازی

سرم بی زور می بازم

که سربازی

جز این بازی

ندارد رسمی و بازی

و سربازم

که سربازم …

پ.ن: سربازی حالا همه ام شده. نمی نالم. به قول سارتر:

آدم ها فقط به رنج ها زود عادت می کنند، زیرا آسانی ها همیشه زودگذرند.

این عکس هم مال سربازان اسرائیلی است که از مرگ دوستشان بر اثر

حملات حماس ناراحتند.

 پاپا نوئل را دوست دارم

همیشه در حسرت یک کفش هدیه دار در یک صبح برفی حوالی عید پاک

بیداری ام را به گرمی یک  خواب زمستانی گره  زده ام.

هنوز هم  گاهی صبح های برفی ام را رویای هدیه کریسمس ظهر می کند.

حالا تو از فرهنگ بپرس، از دین، از علم،

من که رویایم کریسمسی است…

 و باز جشنواره «دولتی» دیگر و برندگانی از مرغوبترین طرفداران دولت!

همه عمر مطبوعاتی همه شان را بگردید، 2 جمله خلاف احمدی‌نژاد

پیدا نمی کنید. به چند نفر از این دوستان توجه کنید:

- قاسم روانبخش؛ عضو رایحه خوش خدمت: مقام دوم مقاله اجتماعی

- حامد طالبی؛ معروفترین خبرنگار حامی دولت: مقام سوم خبر

- فرهاد دمشقی؛ خبرنگار «سایت PRESIDENT»، مقام اول گزارش

- وحید جلیلی؛ طرفدار دو آتشه احمدی‌نژاد؛ مقام اول سرمقاله

- کاظم انبارلویی؛سردبیر رسالت؛ مقام دوم سرمقاله

- محسن حدادی؛ خبرنگار معروف کیهان، مقام سوم مصاحبه

و این یعنی سرمقاله های محمد قوچانی، عکس های ساتیار امامی،

طنزهای علی میرفتاح و گزارش های اعظم ویسمه

و کاریکاتورهای نیک‌آهنگ کوثر  هم شان فی الجمله کشک.

گویی روزنامه‌نگار شناسان رفتند از این ولایت…