پسر یک مزرعه ‌‌دار

غروب شالیزار

torabi-hossein — Sun, 27 May 2012 23:06:00 GMT

غروب شالیزار / پریروز در مزرعه

شروع فصل هلو؛ اندر مصائب کشاورزی "بگیر - نگیر"!

torabi-hossein — Mon, 21 May 2012 11:20:43 GMT

سه چهار روزی هست که شروع شده. باز هم فصل هلو. چند نوع هلو و شلیل داریم که قبل از همه "هلوی شصت روزه" به بار می‌نشید. جمعه ۲۹ اردیبهشت (پریروز) با اهالی مزرعه برای چیدن هلوی شصت روزه وارد باغ شدیم و بدین ترتیب فصل هلو رسمأ کلید خورد.

از فصل پیش خاطرات خوشی به جا نمانده. کلأ کشاورزی و باغداری شغلی است که تابع سیاست "بگیر - نگیر" است.

قیمت‌ها در فصول مختلف ثبات ندارد. پارسال را نمی‌دانم یادتان هست یا نه؟ (+) وضعیت قیمت هلو به گونه‌ای شده بود که چیدن میوه‌ها هیچ توجیهی نداشت. قیمت هر کیلو هلو از قیمت تمام شده‌اش پایین‌تر آمده بود و بسیاری از باغداران میوه‌ها را روی شاخه‌ها رها کرده بودند.

و از حق نگذریم که سال‌هایی هم بود که هلو قیمت خیلی خوبی داشت و در این بین نه تنها باغداران منطقه بلکه بسیاری از مشاغل مرتبط نیز منتفع می‌شدند.

نمی‌دانم چرا اینطور قیمت میوه بگیر نگیر دارد. یعنی نمی‌شود سیاستی اجرا شود که هم باغدار به یک سود معقول برسد و هم مصرف‌کننده نهایی میوه را به قیمت مناسب خریداری نماید و به قول معروف نه سیخ بسوزد و نه کباب؟

نمی‌شود کشاورزی کشورمان را از این وضعیت "بگیر - نگیر" درآوریم؟ قیمت‌ محصولات کشاورزی، باغی و دامی از ثبات نسبی برخوردار باشد و کشاورزان بتوانند درونمای امیدبخشی از آینده برای خود ترسیم کنند؟

پست مرتبط:

- ارزان چون محصول یک باغدار (خرداد ۱۳۹۰)

این روزها؛ پسر یک مزرعه دار

torabi-hossein — Thu, 17 May 2012 21:09:00 GMT

این روزها کمی تنبل شده‌ام. وبلاگنویسی را می‌گویم. آقا عماد دوست عزیزم (که اتفاقأ دیروز سالگرد تولدش هم بود و از همینجا تولدش را به او تبریک می‌گویم) در نظرات پست قبلی درست گفتند. وبلاگ‌نویسی عشق و علاقه و البته ابزار مناسب می‌خواهد. مدتی کامپیوترم مشکلی برایش پیدا شد. آن مشل مشکل دیگری را پدید آورد و همن باعث وقفه‌ای در وبلاگ‌نویسی شد. گزارش‌های تصویری یکی پس از دیگری بر زمین ماندند.

اینجا در مزرعه کارها هرگز بر زمین نمی‌مانند. تیم‌کندی، نشاء ، وجین و... اینها بر زمین نمی‌ماند. چیدن آلوچه بر زمین نمی‌ماند. فصل بهار است و کار. از اداره‌ی محل خدمت که به منزل می‌آیی بعد از اندکی استراحت باید بروی مزرعه و به اهالی‌اش کمک کنی.

یک گوشی جدید خریدم. با آن می‌توان از همان مزرعه پستی نوشت و منتشر کرد. اما امان از این بلاگفا. کلأ با موبایل جماعت میانه‌ی خوبی ندارد. نمی‌شود راحت در میز کارش مطلب نوشت و منتشر کرد. سخت و شاید غیر ممکن باشد. هر چند؛ کار ما سوختن و ساختن است!

سعی می‌کنم گزارش‌های تصویری این مدت را که مهمترین‌شان تیم کندی و نشاء شالی بود را در این چند روز به مرور منتشر کنم. عکس‌ها زیاد است و کم کردن حجم‌شان کمی وقت‌گیر. ولی این کاریست که قریب چهار سال است دارم در این وبلاگ انجام می‌دهم. دیگر نباید غر بزنم.

آه یعنی چهار سال گذشت؟ چه زود گذشت. عین برقی و بادی. این عمر است که می‌گذرد و ما گویی در خوابیم!

علی‌الحساب چند تا عکس از امروز، البته بعد از ظهر که از اداره‌ی محل خدمت برگشته و در مزرعه بودم. (با گوشی جدید):

یادداشتهای یک پسر روستایی شهر ندیده؛ یک پست اتوبوسی

torabi-hossein — Thu, 10 May 2012 15:02:00 GMT

1- تهران شهر بزرگیست اما، کوچک برای آرزوهای بزرگ! روستای ما کوچک است ولی بزرگ برای آرزوهای بزرگ! 2- متروی تهران؛ کمدی بشری! 3- آدمها موجودات عجیبی هستند. برای اینکه پول کافی بدست آورند که آخر هفته بار و بندیلشان را ببندند و دود و دم شهر را ترک و به آعوش طبیعت بروند ، چهار پنج روز توی همین دود و دم این طرف و آن طرف میدوند، توی این دود و دم کثیف و توی این شلوغی عذاب آور مترو که آدم حتی انگشتان دستش را هم نمیتوان ببرد بالا گوشش را بخاراند ؛ توی همین شلوعی وحشتناک در هم میلولند؛ که چه؟ که آخر هفته از تعطیلات و بین التعطیلین استفاده کنند و دور از این شهر وحشتناک ، پاهایشان را بسپارند به آب. آب زلال دریا. عجیبتر از این هم میشود؟ چرا آدمها خودشان را رنج میدهند؟ 4- نمایشگاه کتاب خوب است، ولی شلوع است. 5- برای اولین بار توانستم با موبایل توی بلاگفا یک پست منتشر کنم آنهم از توی اتوبوسی حوالی چهار راه ولیعصر. این هم خیلی خوب است. 6- چند ساعت دیگر برمیگردم به روستا و این از همه بهتر است.

یک پست کاملا آزمایشی

torabi-hossein — Thu, 10 May 2012 00:06:23 GMT

آزمایش میشود. 1، 2 ، 3

روز سی و نهم؛ یک روز پرمشغله، پایان کار آلوچه‌ها

torabi-hossein — Sat, 28 Apr 2012 00:27:00 GMT

ساعت ۱۱ و سی دقیقه‌ی سی و نهمین روز سال است. با تنی خسته و کوفته از یک روز کار در مزرعه در حال تایپ کردنم. حالا چرا سر بر بالین نگذاشته و نمی‌خوابم، خودم هم نمی‌دانم. بیشتر شبیه اعتیاد است این وبلاگ‌نویسی.

روز پرمشغله‌ای بود.

اصلأ روزهای جمعه در مزرعه انگار همیشه همینطور است. حالا شاید برای دیگر اهالی مزرعه فرقی نکند که چند شنبه باشد ولی چون من روزهای دیگر تا ساعت ۲ بعدازظهر اداره‌ام و فقط بعد از ظهرها میهمان مزرعه، به همین خاطر شاید برایم فرق کند. اینکه جمعه تمام وقت در اختیار مزرعه باشم.

روز سوم چیدن آلوچه (گوجه سبز) بود. روز کاری مزرعه از ۵ صبح آغاز می‌شود. شیردوشی تا ۲ ساعت ادامه پیدا می‌کند و شیر را که تحویل مرکز جمع‌آوری شیر بدهی می‌شود ساعت هفت یا هفت و نیم. خوردن صبحانه و بعد دوباره رفتن به مزرعه برای چیدن آلوچه. صبح دلال‌های آلوچه باز هم پیداشان شد. بار چندمشان بود که می‌آمدند. آمده بودند کل محصول آلوچه را سر درخت بخرند. با عمو عین الله (بعنوان مدیر مزرعه) صحبت کردند و قرار شد که صحبت‌هاي نهایی را غروب انجام دهند. تا حدی به توافق رسیده بودیم.

بعد از ظهر عمو پلاستیک‌های آلوچه را بار وانت نیسان کرد و رفت به سمت میدان میوه و تره بار گرگان. من و محمد رضا و حمید هم رفتیم برای علف. علف را چند ساعت پیش حمید با علف تراش تراشیده بود فقط مانده بود جمع کردن و بار تریلی زدن. ولی حجم علفها خیلی زیاد بود. حمید یک ردیف علف تراشیده بود و جمع کردن و بار زدنش چند ساعتی وقت می‌برد. فکر بکری به ذهن ما رسید. علف را که جمع کردیم قرار شد محمد رضا با بیل جلوی ترکتور علف‌ها را بار تریلی کند. جمع کردن علفها ۴۵ دقیقه‌ای وقتمان را گرفت. بعد نوبت شد به بار زدنشان. بیل جلو آمد و شروع زدیم به بار زدن. ولی کار آسانی نبود. در هر صورت کار انجام شد و یک تریلی تپل علف بار زدیم. شاید مصرف دو روز گاوها علف شد.

غروب موقع دوشیدن شیر بود که دلال‌ها آمدند. بعد از یک نشست نیم ساعته با عمو و خوردن چند استکان چای آتیشی توافق حاصل شد. قرار شد مبلغ مورد توافق را طی سه فقره چک پرداخت کنند. آن هم قبل از شروع برداشتشان.

خب این هم از آلوچه‌ها. خیالمان از بابت آنها راحت شد. حالا می‌شد با فراق بازتری به کارهای دیگر مزرعه رسید. فصل نشاء در پیش بود. زمین شالیزار هنوز کاملأ آمده نشده بود. پشت بندش هم فصل هلو که مصادف می‌شود با فصل جمع‌آوری کاه. اینها همه تا اوایل تیر ماه. فصول مختلف در مزرعه. فصول کار!

پی‌نوشت:

در حال آماده کردن عکس‌های امروزم. وقت می‌گیرد ویرایش عکس‌ها و آپلود کردنشان. اصلأ عکس‌ها بماند برای فردا. فقط برای خالی نبودن عریضه چند عکس و نه بیشتر را منتشر می‌کنم. بقیه‌ی عکس‌ها ان‌شالله برای فردا. این پلک‌ها دیگر جواب نمی‌دهند!

جاده ورودی مزرعه اردیبهشت ماه این شکلی می‌شود؛ یک دالان سبز و زیبا!

یک روز زیبای بهاری بود برای کار روی این درختان.

پدر بالای درخت آلوچه (گوجه سبز) در حال چیدن.

من بالای چهارپایه در حال چیدن آلوچه بودم. زیر پاهایم گندمزار سرسبز.

نوع دوستی از نوع گاوی! / تولد یک گوساله / گزارش تصویری

torabi-hossein — Thu, 26 Apr 2012 09:50:00 GMT

پریروز (سه شنبه، اولین روز برداشت آلوچه در سال ۹۱) یکی از گاوهای دامداری زایمان کرد. در نگاه اول یک تولد همچون تولد‌های دیگر مزرعه بود. ولی وقتی ریزبینانه به این تولد نگاه کردم نکته‌ای درخور توجه نظرم را جلب کرد.

هنگامی که گاو شماره ۳ هنگام زایمان در حال درد کشیدن بود با صدای بلند چند باری ناله (به زبان گاوی ماما کرد)، گاوهای دیگر گله که تا آن لحظه داخل بهاربند خوابیده بودند به ناگهان بلند شدند و با سرعت خودشان را به گاو زائو (شماره ۳) رساندند. به نظر می‌رسید که برای همدردی آمده‌اند. چون چند تایی از آن‌ها شروع به لیسیدن گوساله تازه به دنیا آمده کردند. بخصوص گاو شماره ۶ که همچون یک دایه دور و ور گاو مادر و گوساله‌اش می‌چرخید و به همراه مادر گوساله با لیسیدن، بدن گوساله بدنش را ضدعفونی می‌کرد.

نمی‌دانم به این حرکت گله‌ی گاوها چه عنوانی اطلاق کنم؟ نوع دوستی!

می‌توانید در ادامه با گزارش این تولد همراه باشید:

(برای خواندن تمامی تصاویر این گزارش می‌توانید به ادامه مطلب مراجعه کنید)

وقت زایمان شماره ۳ که شد. قبل از همه عمو عین الله و پسر عمو حمید رفتند جلو تا گاو را معاینه کنند. عمو شمسعلی، پسر عمو علیرضا و من هم کمی دورتر ایستادیم تا گاو دچار ترس نشود. برادرم محمد هم رفت که "بتادین" بیاورد. معمولأ باید به گاو هنگام زایمان کمک کرد و قبل از این کار هم دست‌ها باید ضدعفونی می‌شدند.

شماره ۳ شکم اولش نبود که می‌زایید، چنین گاوهایی وضع حمل آسانتری نسبت به تلیسه‌ها دارند. بنابراین هنگامی که داشت معاینه می‌شد آرام و سر به زیر به نقطه‌ای روی زمین خیره شده بود.

دیگر وقتش بود. گوساله در وضعیت مناسبی قرار داشت حالا احتیاج به کمی زور بازو بود. من هم مردد که دوربین را زمین بگذارم و این صحنه‌ها را برای ضبط در تاریخ از دست بدهم و یا نه! بگذارم ببینم چه خواهد شد. اگر دیدم کمک بیشتری نیاز است آنگاه همچون یار ذخیره وارد میدان شوم و بارسا را از خطر حدف شدن نجات دهم. اوه ببخشید یک دفعه رفتم توی جو استادیوم نیوکمپ و جو بازی‌ باخته مرا گرفت! (لعنت به این دفاع اتوبوسی چلسی!)
خب؛ برگردیم سر گزارش مسابقه؛ اوه... ، ببخشید سر گزارش تصویری تولد آن گوساله! :-)

با تلاش اهالی مزرعه و صد البته گاو شماره ۳ و در برابر لنز دوربین من گوساله بلاخره به دنیا آمد. (واقعأ خسته نباشم! چه زوری زدم و تلاشی کردم!) تولد گوساله همراه بود با ناله‌ی گاو زائو. چند باری مامایی از سر درد کرد. (فیلمش هم موجود است. شاید آپلودش کردم.) سر و صدای گاو شماره ۳ ناگهان وضع را تغییر داد. محوطه‌ی حیاط دامداری که تا آن لحظه خالی از اغیار (گاو دیگری) بود و گاوها در بهاربند و زیر سقفش مشغول نشخوار و استراحت بودند به ناگهان غلغله‌ای شد.

گاوها با شتاب به طرف گوساله و مادرش سرازیر شدند و دور ما حلقه زدند.

پیشاپیش گله گاو شماره ۶ قرار داشت. شماره ۶ و یا به قول پسر عمو حمید "سالار گله". گاو گوساله دوستی بود. مهم نبود که گوساله خودش است یا مال گاو دیگری. همچون یک دایه دور و ور مادر و گوساله‌اش می‌چرخید و بدن گوساله را برای ضدعفونی (به رسم مولوف گاوها) می‌لیسید. تنها شماره‌ی ۶ نبود که اینطور شماره ۳ و گوساله‌ش را مورد تفقد قرار می‌داد. گاوهای دیگر هم همین‌گونه بودند. صحنه‌ی جالبی بود. با اینکه بار اولم نبود که این صحنه را می‌دیدم ولی هر بار برایم تازگی داشت!

پی‌نوشت:

گاوها دنیای ساده‌ای ندارند. ما آدم‌ها فکر می‌کنیم فقط خودمان از احساس و نوع‌دوستی سرمان می‌شود و از آن بویی برده‌ایم و گاوها خب؛ گاوند دیگر. نمی‌فهمند! به همین سادگی!

ولی نه؛ به همین سادگی هم نیست. اگر خوب نگاه کنیم!

پیش درآمد اولین روز برداشت گوجه سبز (آلوچه؛ همان "هَلی" خودمان)

torabi-hossein — Mon, 23 Apr 2012 08:56:00 GMT

یک صبح زیبای دل انگیز بهاری دیگر شد و فصلی دیگر قرار است از امروز در مزرعه رقم بخورد. فصل گوجه سبز (آلوچه) و بقول ما دهاتی ها «هَلی».

گوجه سبزها شاید هنوز اکثرأ موقع چیدنشان نشده باشد، ولی اگر کمی حوصله به خرج دهیم و گشتی در باغ بزنیم می‌توان درشت‌ترها را چید و برای عرضه به بازار مهیا کرد. و خب؛ میوه‌ی نوبرانه هم گران‌تر و سود بیشتری هم عاید باغدار می‌شود.

یک ساعتی می‌شود که از دامداری برگشتم. صبحانه خوردم و بعد از نوشتن این پست ان‌‌شا‌الله مهیای رفتن به مزرعه می‌شوم. یعنی می‌شویم. با اهالی مزرعه و اعوان و انصار. (در اینجا مقصود از اعوان و انصار زنان خانواده است که همیشه کمک‌ حال مردان مزرعه اند.)

خب؛ بیشتر از این وقت نیست. بقول حضرت خواجه حافظ شیرازی علی الرحمه: «خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد...»، باید شال و کلاه کرد و راه افتاد.

علی ایحال دو نمونه عکس که همین دیروز حین قدم زدن زیر درختان آلوچه در دوربین این حقیر ثبت گردید را داشته باشید تا شب و گزارشی مفصل از اولین روز برداشت گوجه سبز در مزرعه در سال ۱۳۹۱.

پا به پای شالیکار؛ قدم دوم، خزانه گیری برنج

torabi-hossein — Wed, 18 Apr 2012 21:07:58 GMT

یک هفته بعد از قدم اول (+)، قدم دوم هم برداشته شد. دوشنبه‌ی هفته‌ی قبل، ۲۱ فروردین ۱۳۹۱، بذرهای شالی که حالا جوانه زده بودند را به خزانه منتقل کردیم. قدم دوم برداشته شد، خزانه گیری شالی!

خزانه را آماده کرده بودیم. با تراکتور شخمش زدیم و بعد از آب بستن مرز بندی کردیم. حالا خزانه‌ها برای میزبانی بذرها آماده بودند. بذرها را که بعد از حدود یک هفته در حیاط منزل خیس خورده و جوانه زده بودند به «تیم جار» منتقل کردیم.

روز قبل دو تا از خزانه‌ها کارشان تمام شده بود. مانده بود آخرین خزانه. وقتی رسیدم پدر بود و دوستانش حاج حسن متکی و آقا ناصر متکی. اهالی مزرعه آن روز حضور نداشتند. بهار بود و کار مزرعه هم زیاد. باید تقسیم مسئولیت می‌شد تا کارها زمین نماند.

پدرشان مشغول کار بودند. خزانه را با چوب درست کرده بودند. فقط مانده بود که بذرها را بپاشند و رویش پلاستیک بکشند. پدر با تخته مشغول صاف کردن پستی و بلندی‌های داخل خزانه بود.

حاج حسن و آقا ناصر بذرها را که توی یک کیسه‌ی بزرگ زیر سایه‌ی درخت صنوبر قرار داشت توی یک کیسه‌ی دسته‌دار ریختند و حاج حسن کیسه را روی دوش آقا ناصر گذاشت و آقا ناصر هم راه افتاد سمت خزانه.

آنجا در خزانه پدرم منتظر بذرها بود. پدر کیسه را از دست آقا ناصر گرفت و شروع کرد به پاشیدن بذرها داخل خزانه. بذرها باید با حوصله و بطور یکنواخت در سراسر خزانه پاشیده می‌شد.

بذرپاشی که تمام شد نوبت پلاستیک‌ها رسید. نوبت آن شد که روی خزانه را با پلاستیک بپوشانند. پلاستیک از قبل آماده بود و در کنار خزانه قرار داشت. اینجا بود که من بند دوریین را به گردنم حواله کردم و دوربین را پشتم انداختم و یک سمت پلاستیک‌ها گرفتم و کشیدم روی خزانه. پلاستیک حسابی که کشیده شد. با گل و خاک دور تا دورش را پوشانیدم. حالا نوبت به نخ و ریسمان بود. نخ‌هایی که از قبل به هم گره زده بودم را روی پلاستیک کشیدم و با آن مهارش کردیم که یک وقت خدای نکرده باد زحمات ما را بر باد ندهد!

قدم دوم هم به خیر و خوشی برداشته شد. وقت استراحت بود و یک استکان چای کنار آتش در کومه‌ی کنار شالیزار.

بسم‌الله!

پی‌نوشت:

لینک این گزارش تصویری در خبر آنلاین(+).

پا به پای شالیکار؛ قدم اول، در حیاط منزل شالیکار

torabi-hossein — Thu, 05 Apr 2012 13:04:42 GMT

باز هم سالی دیگر و فصلی دیگر برای کشاورزی. بهار هزار رنگ و رنگ رنگ از راه رسید و فصل شالیکاری آغاز شد.

پریروز فصل شالیکاری رسمأ در حیاط منزل عمو شمسعلی کلید خورد. هنگامی که مادرم به اتفاق زن عمو‌ها بذر شالی را از کیسه‌ها خارج کردند و در دیگ‌های پر از آب ریختند تا بعد از چند روز خیس خوردن بذرها آنها را بر زمین بریزند و بعد از جوانه زدن آماده انتقال به خزانه در هفته‌های بعد نمایند.

قدم اول به خوبی و خوشی برداشته شد. پس همچون سال‌های گذشته با ما همراه باشید در "پا به پای شالیکار".

امیدوارم بتوانم تا پایان فصل شالی با تصاویر و گزارش‌های تصویری‌ام گوشه‌هایی از زحمات شالیکاران را به تصویر بکشم. هر چند؛ بقول حضرت عطار علی‌الرحمه: "حدیث عشق در دفتر نگنجد."