İnternet’te uygulanan sansürü protesto etmek için 17 Temmuz 2010 Cumartesi günü Taksim Meydanı’nda buluşuyor, temel hak ve özgürlüklerimiz için yürüyoruz.

Sansurekarsiyuruyus.com

Durakta beklemeye başladıktan on dakika sonra gelmişti otobüs. 129T, yıllardan beri kullandığım bir İETT bug’uydu. Zira Kozyatağı’ndan Taksim’e kadar gidiyor ve sadece tek akbil basıyordu. Ve en önemlisi patates kamyonu gibi yolcu taşayabilen bir körüklü otobüstü. İki basamağı çıkıp şöförle karşı karşıya geldim, pasomu önceden hazırlamadığım için cüzdandan çıkarıp bastım. Hayli zaman aldı ve şöför söyleniyordu. İçimden küfür ettim. Bastıktan sonra, hayır şöföre değil akbil makinesine, arkalara doğru yöneldim. Boş koltuk yoktu, körükte bi yere tutundum.

Bu otobüse ne zaman binsem aklıma hep garip garip olaylar geliyordu. Otobüsün körüğü kopsa, arka kısmı ile ön kısmı ayrılsa falan diye. Bir sürü insanın ölebileceğini düşündüm. Boğaz köprüsünün ortasında koptuğu zaman 3 şeritlik yol birbirine girebilir hatta geliş yönünde bile kazalar olabileceğini. Hayır, bir seri katil değilim. Seri katil olmak istemem. O kadar deliyim çünkü. Seri katil olabilmek için, çok fazla akıllı olmam gerekir. Hepsi deli gibi görünen ultra zekalılar çünkü seri katillerin.

İETT yolculukları sırasında çok fazla farklı insanlar görebilirsiniz. Çünkü otobüsler, sokakların tekerlekli hâlidir bana kalırsa. Körüklü bir sokaktayken bunları düşünmem de gayet normal bence. Ortaköy viyadüğüne geldiğimizde çocukluğumu hatırladım. Kaç milyon kez geçtiğimi düşündüm oradan, Yıldız sapağına döndüğümüzde çoktan aklım başka yere kaymıştı. Otobüs tıklım tıklım doluydu. Ve şuan otobüs kontrolden çıksa, dispanserin ordan otoparka uçabilirdik. Bariyerler monopoly kartları kadar inceydi çünkü. Barbaros bulvarına girdiğimizde Stop düğmesine basıp basmamak konusunda kararsız kaldım. Evet çok sıkışıktı ve Beşiktaş’a kadar yürüyebilirdim, hayır sıkışıklığa dayanabilirdim ve o yokuşu aşağı inmeye üşenirim. O sırada o durağı geçtiğimizi gördüm. Bir durak sonra STOP düğmesine bastım. Kulağımda “Atmosphere – Godlovesugly” çalıyordu.

Bunu neden yazdığım hakkında bir fikrim yok. Özlem sanırım. Zira 129T çift akbil olduğundan beri farklı bir otobüs kullanıyorum. Kendisiyle mutluyuz, çünkü çift katlı bir otobüs, tıpkı Londra’da gibi hissettiriyor insana kendini yağmurlu havada.

Bu yazıyı bitirdiğimde sokakta sağnak yağmur yağıyordu.

Bi’ grup bunlar. Gizliliği seven bir grup. Müzik yapıyorlar. Ses telinde Canavar Banavar, Galvaniz Gelbiraz, hem ses teli hem gitar hem klavye hem davul her işi yapabilen Afordinsman, ses teli ve gitar Ben Tek Siz Hepiniz, ses teli ayar çekmen bass Bariton, pes teli hissiyat-ı istesem çalarım Balon Suyladadolar. Evet efendim grup bunlardan oluşuyor ve haklarında bilgi gerçekten çok az. Myspace ve Last.fm üzerinden müzik yapan gruptaki kişilerden -hangisi olduğunu bilmiyorum- bir ya da bir kaç tanesi Yerden Yüksek adlı gruptaki vokalistlermiş.

Bu adamları last.fm sayesinde tanıdım ve deli gibi dinlemeye başladım. Vokalin sesi sakin sakin ışıldıyor. Genç bu arkadaşlar belli. Bülent Ortaçgil rahatlığı da var ama eserlerde. Belli bütün parçalarda stüdyoda makara yapıyorlar. Sözlerde hafif bir dünyayla makara geçme çabası falan. Eheh, neyse lafı daha fazla uzatmayacağım. Büyük ev ablukada myspace sayfası burdan, last.fm sayfası da şurdan.

Grup, last.fm sayfasında sadece bir parçayı agaya beleş hizmetinde yapmış. Diğerlerini sadece dinleyebiliyorsunuz. Fakat ben toplam 4 parçayı indirmeniz için size sunuyorum, keyifli dinlemeler şimdiden. (lan keyifli dinlenecek parçalar zaten hep, kayış koptu kaptan; balık koktu baştan laylaylay)

• büyük ev ablukada – en çirkini güzellerin
• büyük ev ablukada – en güzel yerinde evin (diye değil)
• büyük ev ablukada – havadar
• büyük ev ablukada – takıl yani takmıyo belli

Lan onu bunu bırakın Twilight Saga Eclipse filmi çıkmış. Vampirleri mükemmel sevgili kıvamına sokup ilkokul ergenlerinin sevgisini kazanan kitap serisinin yeni bir filmi, hâlâ güneş ışığında parlayan, bu yüzyılda klişe olaraktan hiç hatasız müthiş, peygamber kıvamında karakter yaratan yazarlardan tiksiniyorum. Ayrıca pembe diziye dönüşmesine örnek olaraktan bkz: vampir-insan & kedi-fare aşkı.

Ne yazık ki ortaokul ve bir kısım liseli kızları “Edward Edward” diye dolaşırken görüceğimizi sanıyorum-ki görmeye başladım bile mk, itinayla uzaklaşınız. (:

-Ama Edward bana aşık olcak, biz seviyoruz birbirimizi taam mı ! Cin aliden sonra okuduğum en güzel kitap o! Sihirli anneme de bin basar ayrıca twilighttt! Edwaard aşkım yhaaaa.
+next.
-Ne anlarsın sen filmden!! Zevksiz, kıskanç seni !
+sıradaki, lütfen.

Anamm,evlerden ırak vallahi.

Çok önceden, proje henüz yeni filizlenmişken şurada bahsetmiştim Doğa için Çal projesinden. İlk aşamada sadece 45 doğa sever sanatçı Divane Aşık Gibi demişlerdi. Ardından 91 doğa aşığı ile Uzun İnce Bir Yoldayım demişlerdi. 91 kişi de değillerdi aslında. Yüzlerce kişinin sesi olmuşlardı, türkülerde.

Bildiğiniz üzere bir süredir 2010 Avrupa Kültür Başkenti kapsamında her akşam Taksim-Tünel arası İstanbul’un simgesi olmuş o nostaljik tramvay içinde konser oluyor ve boydan boya, İstanbul gibi, ağır ağır hareket ediyor.

İşte 7 Temmuz’da bu güzel Doğa için Çal ekibi yaklaşık 2 saat sürecek “hareketli konser” ile bu sefer İstanbul sokaklarına dinletecek kendini.

Siz de 7 Temmuz günü Doğa için Çal ekibini Taksim’de canlı dinleyebilmek için 19.30 – 21.30 arası İstiklal’de olun.

Doğa İçin Çal – Tramvayda Çalıyor (07 Temmuz 2010) Facebook Etkinlik Sayfası

Beni sürekli takip edenler ya da iyi tanıyanlar electronica sevgimi fark etmişlerdir. Bugün bir electronica beat albümü tanıtacağım. Sanatçımızın ismi Fonetik. Kendisini ilk olarak Raziel Nisroc’un Ritüel E.P albümündeki iki altyapısıyla tanımıştım. Daha sonra oylum‘un blogta albümle ilgili yazısını okurken daha önce 2009 yılında Amerika’dan Viro The Virus adlı rapçi ile çalışarak “Bud, Sex, and Beers Volume 1” adlı albümüne konuk sanatçı olarak girdiğini öğrendim. Diskografisi güçlü bir isim değil, fakat ritimleri gerçekten mükemmel.

Çok fazla bilgiye gerekte yok aslında. Kendisinin ilk instrumental albümü olan “Naturalness of the Mechanism“ı tanıtıma geçebiliriz. Albüm daha çok depresif ve buğulu bir hava olduğunu ilk başta anlayabiliyoruz fakat aynı zamanda ritmik bir irade ve dinamizm yok değil. Bir yandan üzmek isterken diğer yandan umut veren tınılar mevcut. Yer yer disstortion gitarlar, genelde parçaların çıkış yaptığı bölümlerde bateriler ve ziller kullanılmış.

Vokal kullanılmadan bir parçanın armonilerden ibaret olduğunu kanıtlayan bir albüm olmuş. En çok beğendiğim parçalar Alone in the Chemical Jungle, Cracked Mind, Pure Wind ve Insomniac.

Albümü indirmek için buradan, Fonetik’in myspace adresi şuradan, last.fm sayfası buradan.

Babama Beşiktaş’ın şerefinin kim olduğunu sorduğum zamandı. Siyah beyaz atkının boyumdan büyük olduğu ve omuzlarda maç izlemenin keyifini yaşadığım zamanlar…

Babamın bana “Şeref Bey” demesiyle tanıdım onu. Hakkında hiç ansiklopedik bilgi araştırmadım. Ama babam bana onun Beşiktaş’a stad kazandırmak için hayatını nasıl adadığını anlattı. Beşiktaş’ın ilk kaptanı ve ilk teknik direktörü olduğunu anlattı.

Okula başladığımda, resim derslerinde her erkek çocuğu gibi ben de futbol sahası çizdim küçük resim defterime. Her çizdiğimde Şeref Bey Stadı yazısını hep bi’yere sıkıştırdım…

Ve dün, kabri başında ziyaret ettik onu. Beşiktaş’ın yönetim bazında çöküntüde olduğu bir dönemde, Şeref’imizi unutmamak, bizim için Şeref’tir. Bu konuda gerçekten çok duygusalım. Alen abi “söylemek istediğiniz bir şey varsa, bir kaç cümle de olsa söyleyin, dinleyelim.” dediğinde, Şeref’ime geldiğim için konuşamadım. Heyecanlandım. Konuşamamaktan korktum, cümleleri birleşememekten. Kelimeleri yan yana getirememekten…

Ve ben dün and içtim. Şeref’imle oynayıp Hakkı’mla kazanacağıma!

Bir dünya düşünün. Düşünmeye de gerek yok aslında. Yaşadığımız dünyaya bakın. Her şeyin endüstriyelleştiği, kapitalizmin dünyaya iktidar olduğu, emperyalist güçlerin devletleri yönettiği bir dünya.

Maden işçilerinin, çiftçilerin, fabrika işçilerinin yani kısaca halkın ezildiği bir dünya. Sınıf ayrımlarının olduğu bir dünya da, ezilenlerin yanında olmak ve onların sesi olmak. Her şeye karşı “masum, saf, haklı” olan bir grup bana göre Grup Yorum.

Babamın ilk konserlerini anlattığı grup. Ülkedeki 68 kuşağı ve ardından 80′ler. Denizler, Hüseyinler, Mahirler, Ulaşlar… Halkların kardeşliğini savunan ve “Tam Bağımsız Türkiye!” isteyen devrim şehitlerinin yaşayan sesleri.

Grup Yorum, bence cumartesi günü, bir çok sözde şarkıcıya göndermesini yaptı. Türkiye’de milyonlarca dinleyicisi olan Tarkan’ın bile stad konseri yapmaya gözü yemediği bir ülkede, Grup Yorum‘un, İnönü Stadı’nı 55.000 küsür kişiyle doldurması, üstüne taşırması mükemmel bir şey bence. Neyse artık olayları anlatmaya gelelim;

Şairler Parkı’nda başladı tabi ki günümüz. Tribünden arkadaşlarım, kardeşlerim ile güzel muhabbetlerle başladı. Ardından saat geldi ve Dolmabahçe yolundan stadımıza doğru yürüdük. Yolda giderken de Pazar günkü “Şeref Bey Anması” afişlerini astık Dolmabahçe yolundaki ağaçlara ve direklere. Kapalı gişelerinin önüne geldiğimizde orijinali italyanca olan “bella ciao” adlı şarkının, Grup Yorum tarafından yorumlanmış “Çav Bella” yı söyleyişimiz vardı ki. “İşte bir sabah uyandığımda, Çav Bella Çav Bella…” görmeliydiniz. Herkes döndü ve bize baktı o an, ve direk eminim ki içlerinde “Beşiktaş taraftarı yine yaptı yapacağını…” dediler.

Neyse, biletlerimiz Yeni Açık girişliydi. Yeni açık gişelerine doğru yöneldik, ancak konserde görevli kişiler “commandante” şapkalı kişilerdi ve gerçekten çok ilgimi çekti. Yıldızlı bere görmek gerçekten güzeldi ve çok ince düşünülmüş bir şey olmalı. : ) Giriş yaptıktan sonra önce saha içine ardından yuvamıza, kapalı üste doğru yöneldik…

Tam kapalı üst ortaya ya da bizim deyimimizle “kutu”ya çıkacakken karşımıza Halk Cephesi adlı örgüttü sanıyorum. Onların öncüsü olan kadın birden yolumuzu kesti. Aynen sözlerini aktarıyım;

“Sizin her maçta bulunduğunuz bölümde bugün bizim grubumuz olacak ve slogan atacağız. Farklı slogan atılmasını istemiyoruz çünkü kendi grubumuzu oturttuk oraya. Size başka yer vermek zorundayız. Ama eğer sloganları bölmeyecekseniz ve kendi sloganlarınızı söylemeyecekseniz girebilirsiniz.”

İlk tepki tabi ki, kimi kimin yerinden kovuyorsun oldu. Tabi ki biz oraya Beşiktaş tezahuratı yapmaya gelmedik. Grup Yorum’u dinlemeye geldik, ve ideolojik olarakta çok farklı yerlerde değiliz Cephe ile. Onların biraz daha farklı amaçları var ne yazık ki tabi de, neyse…

Ardından aramızdan biri “Beşiktaş Çarşı Faşizme Karşı” gibi sloganlarımız var ve onları atacağız” dedi. Karşı taraf tabi ki olumsuz baktı ve yanlış hatırlamıyorsam İngiliz lakaplı abimiz ” o zaman siz faşistsiniz?” lafını koydu, ama görmeliydiniz kadının yüzünü eahahah.

Kapalıya geldiğimizde bu sefer set kavgası oldu. Çünkü tribün geçmişi 25 yıldan fazla olan insanlar vardı ve Cephe denilen örgüt kendi adamlarını koymak istedi. Neyse sonunda olaylar falan oldu ve sonunda Ayhan abimiz geldi. Ayhan abiyi bilmeyenler için söyliyim vardır elbet okuyanlar arasında, Ayhan abi Çarşı’nın lideridir bana göre Alen’den sonra. Sadece bana göre değil, genel olarak herkes bilir bunu. Ayhan abi postayı koydu tabi ki. Ve sonunda kapalı üst’ün yönetimi elimizdeydi. Beşiktaş Çarşı Faşizme Karşı stadda inlerken, emin olun herkes alkışladı stadda. Gittikçe de kalabalıklaşıyordu : )

Koy AKP’ye,
Koy IMF’ye
Koy faşistlere
Koy hepsi göt olsun
Emekçi halkım, iktidar olsun!

1 Mayıs’ta söylenilen “yaratıcı beşiktaş taraftarı” bestesi tekrar tekrar söylendi. Ve artık konser başlamıştı. Başlamadan önce de biz güzelce makaramızı yaptık aramızda tabi ki. Konser Grup Yorum’un o güzel şarkılarıyla başladı tabii ki… Tanıdık simâlar da görmedik değil hani. Tuncel Kurtiz abimiz, Defol Amerika! şiiriyle sol yumruklarımızı tekrar kaldırdı. Halkın yanında olduğunu bir kez daha gösterdi…
Gerçekten çok kalabalıktı. Venezüella Komünist Partisi Başkanı’nın, kendi dilinde Grup Yorum’a kutlama mesajı vs. gerçekten süperdi. Suavi çıktı ardından, gücenme! diyeecek gibiydi. Ama bugün, grup yorum için oradaydı. Bir çok kişi çıktı tabi ki sahneye. Bunları anlatmayacağım, görmeniz lazımdı diyorum sadece; anlatılmaz yaşanırdı…

Ama 55bin kişinin hep bir ağızdan, türküler söylenmesi falan. Gerçekten harika. Çav Bella’yı bütün stad söyledik, evet. Ve bence Üsküdar’dan duyulmuştur, hahah

Konser sonunda da, Grup Yorum’un teşekkür ettiği sırada ağzından İnönü Stadını bize veren… derken arkadan üçlü geldi. Beşiktaş şşş Beşiktaş şşş : ) Konser bittiğinde 00.30 falandı. Beşiktaş’a doğru yürüdük topluca, gerçekten mükemmel bir konserdi ve bence Rihanna’dan tutun da, Akon konserine kadar hepsine gönderme yapıldı. İnsanların popüler kültürünü yıktığımıza inanıyorum. 55.000 kişi gösterdi bence bunu.
Her şeye karşı 25 YIL!

Daha önce girecektim bu yazıyı, ancak kitap çıktıktan  ve hatta satın aldıktan sonra girmeyi düşünüyordum. Ancak daha fazla sabredemedim ve yazıyı yayınlamaya karar verdim.

Bu kitap, kitabın yazarı PuCCa‘yı sevindirdiği kadar olmasa bile beni sevince boğdu. Ve kitabın çıkış sürecinde, özellikle son bir hafta neredeyse heyecandan altıma işeyecektim.

PuCCa‘yı ilk tanıdığım da, 2008 Nisan ayıydı sanırım. Ve RSS’de çok sıkı takipçisi olduğumu hatırlıyorum. Yorum bırakmak isteyip de bırakamayan bir takipçiydim. Çünkü samimiyetiyle her şeyi anlatıyordu yazılarda. Ve yorumlarda samimi olamamaktan korktuğum için atmıyordum yorum.

Öncelikle söylemek istediğim; kitabın içinde gerçekten harika şeyler yazdığına eminim. Henüz satın alıp okuyamadım, yarın alacağım. Ama kitapta, blogtaki gibi samimi dolu satırların olduğuna, kendi adımdan daha fazla eminim. Yüzlerce insan kitap yazar. Konu kitap yazmak ya da bir şeyler anlatmak değildir. Konu samimiyettir bence, her kelimesinde, cümlesinde. Ve bu PuCCa‘da  bu var, evet.

3 Haziran ayrıca PuCCa’nın doğum günüymüş. Nice senelere diyorum kendisine, ve kitabının satışları, gönlü kadar güzel olsun diliyorum..

• Küçük Aptal’ın Büyük Dünyası kitabıyla ilgili ayrıntılı bilgi almak ve online satın almak için tıklayın, öptüm kulak memenizden.