“Fringe, X-Files, Alias, CSI, Supernatural gibi dizileri alın. Halka, Testere gibi gerilim filmleriyle birleştirin. Her bölüm ayrı bir hikayenin araştırılıp çözüldüğü ajan dizisi klişelerini de üzerine ekleyin. Ve tüm bu araştırmaların bizim yöntemlerimizle çözüldüğünü hayal edin. İşte Prinç bunun gibi bir şey…”

demiş dizinin yapımcıları. Henüz 2 bölümü yayınlanmış olmasına rağmen, izlerken gayet eğlendiğim, eğlenirken kahkaha attığım, tamamıyla Türk yapımı ile harmanlanmış Prinç, izleyin izlettirin.

Dizi ile ilgili haberleri bu adresten takip edebilir, şuradaki vimeo linkinden izleyebilir ve ya ben üşengecim diyip hemen alttan ilk 2 bölümü izleyebilirsiniz efendim.

Prinç S01E01 (Pilot)

Prinç S01E02 (Yanıyorsun Fuat Abi)

Abi ne diyeyim, nerden başlayayım bilemiyorum. Bizim nesil garipti, şimdi onunla bununla assasin’s creed, ( hadi deus ex’i de karıştırayım) deus ex ile red alert 2 oynamak için bilgisayarı format manyağı yapmazdan önce kendi kendime vakit öldürgeç sistemlerim vardı. Çok düğmeli teyplerin hastasıydım, başlarına geçip pilotculuk oynamaktan mütevelli. Bunlardan  daha birkaç ay öncesinde evde kıçımın altına sandalye koyup, elimde direksiyon diye tencere kapağı, diğerinde vites diye oklava, yerde gaz ve fren pedalı diye iki terlik (otomatik vitesi taa o zamanlardan ben buldum oğlum, debriyaj yok.) ile minibüsçülük yapan eleman bu değil gibi.

Yok yani, anlam veremedim hiçbir zaman görüp geçirdiğim hayata. Kimseye verecek öğüdüm yok, ama bir takım yaşanmışlıklarım var benim de.

Pazardaki kasetçilerden Televole 5’i 3’ü alırken yaşadığım hazzı, cd’cide dvd seçerken yaşamadım hiçbir zaman. Ya da yine benden habersiz pazara giden annemi bana Televole 5’i 3’ü alsın diye bulmaya çalışırken yaşadığım adrenalinin yarısını bungee jumping’de yaşarsam şerefsizim.

Ne bileyim, kanalizasyon deliğinden bokları çeken vidanjör kamyonunun arkasındaki kadranların üzerimde bıraktığı teknolojik derinliği CERN bile yaşatmadı. Babamın omzundan dünyaya bakmak, sırtımda çanta ile onuncu kattan aşağıya bakmaktan daha onurluydu. Yaş büyüdükçe insan küçülüyor etrafına karşı, bu senin benim hayatlarımızın kendi kontrollerimiz altında olduğu gerçeğini yerle bir ediyor.

Nerde şimdiki kızlarla felsefeden, psikolojiden, birey ve toplum sosyolojisinden konuşarak, efendim jazz dinlerim, pis anarşistim, blues falan süperdir demeler; nerde “metallica’nın serisi var bende, nothing else matteeers’ın girişindeki davul süper di mi buket?” derkenki masumiyet. (Hoş bu masumiyet “nothing else matters’ın girişinde davul mu var mal” diye bitivermişti)

Çiçekli terliklerle anne peşinden koşardık, ışıklı ayakkabıların ışığı daha çok çıksın diye topukları iyice vura vura yürürdük. Türlü eylemlerde militan havalarda ayaklarımızı vurup da kıvılcımları bu yüzden çıkarmaya çalıştık, olmadı. Işıklı ayakkabılarımızı geri istedik. Yürürken arkamıza bakabildiğimiz tek zamanlardı, şimdi anca bi bok yiyelim ki arkamıza bakmaya cesaret edelim. Susun lan.

Mutluluğun tadını sizden daha iyi biliriz yeni nesil. Öğretmenden, anneden, babadan, sokaktaki çocuklardan yediğimiz dayakları, bir alt sokağın başka bir mahalle diye adlandırıldığı yerleri kâğıt kalem belledik. Kırk yılda bir dönerken duman çıkaran oyuncak trenlerimiz oldu, dumanını çıkarana kadar inat ettik, yılmadık. Şarkı indirmek değil, radyodan kaydetmeye çalışmak vardı. En güzel şarkının ortasında çıkan “zıvınnkk, haydar efem” seslerini duymazdan geldik. Komşudan “işlerine yaramıyodur” diye yürüttüğümüz ilahi kasetlerindeki “sordum sarı çiçeğe” lafından hemen sonra Lou Bega’nın yavşak sesiyle “mambo number fivee”ı dinleyerek kendimizden geçtik eleman. Makarenaya da değinirsem sağ çıkamazsın.

Korkuyu geceleri Berna Laçin’in sunduğu “sınır ötesi” programından, “UFO Gerçeği”nden göbek adımız belledik. Sıcağı Sıcağına’yı izleyerek uyumadan önce yataklarımızın altını kontrol etmeyi öğrendik. Temizlik kolu Eros’umuzdu. Sakıp Sabancı taklitleri yaparık, renk renk power rangerslarımız vardı.

İroniyi ekşi sözlük’ten değil, adı Minik Kuş olmasına rağmen zürafa gibi olan Susam Sokağı’ndan gördük. İlkokulda önlüklerimizin üstünde eşofman üstlerimiz vardı.

Erkeği erkek yapan unsur çükünün ucundaki et parçasının alınmasıydı, sonrasında etek giymekti. Sonra babamın “sana atari alacam” diyerek bir yıl oyalamasıydı. Sonra Nikita kasetinin üstündeki “1000 in 1” yazısına inanmaktı. Sonra oyun kaseti takas etmekti. Sonra tek kale maç yaparken kendimize futbolcu ismi koymaktı. Sonra kavga eden anne baba arasındaki masum çocuk yüzü olmaktı.

Şimdikiler çocuk mu derseniz, bizden öncekiler de çocuktu. Bırakalım da onlar, kendi zamanlarındaki yeni nesile “senin yaşındayken okula servisle giderdik, senin gibi ışınlanmayla değil” desinler. O da zorluk bir yerde.

Hepimiz şu anda beğenmediğimiz hayatın göbeğindeki pamuklarız.

Blogun hakkımda sayfasını okuyanlar ve beni bizzat tanıyanlar, Yunanistan göçmeni olduğumu ve Yunan ligini az çok takip ettiğimi bilirler. Fakat dededen gelen bu PAOK sevdasını hazır ligimizin tek eğlencesi Fenerbahçe ile eşleşmişken yazıyım dedim. 1950 sonrası göçmenlerden olduğumuz için Yunan Ligi’nin belirli bir düzeye gelmesini falan büyüklerim görmüş. Neyse, dededen gelen bir PAOK sevdamız var kısaca.

PAOK hakkında bilgi vermek gerekirse, kulübün tam adı Panthessalonikeios Athlitikos Omilos Konstantinoupoliton.Yani Konstantinopolislilerin Pan-Selanik Spor Kulübü. Adından da anlaşılacağı gibi, kulübün temeli İstanbul’daki Rumlar tarafından atılmış. Ve Yunanistan’a zorunlu bir göç olunca -sanıyorum bu olay yunanistan ile yunan-türk takası sırasında olmuş- Yunanistan’ın Selanik bölgesine taşınmış. Orada olduğu süre boyunca orada yaşamaya devam eden Türkler tarafından sürekli desteklenmiş bir kulüp.

Kulübün renkleri, söylememe gerek yok herhalde ama; siyah beyaz. Tribünlerinin büyük kısmı “endüstriyel futbol”a ve bir çok şeye karşı oldukları için anarşist olarak tanınan bi’ grup. Kulübün logosu renklerini taşıyan çift kafalı bir kartal. Tribünlerin gerek pankart gerek meşale ve tribün şovu, ateşliliği ile tanınan kulüp ayrıca yönetim olarak Beşiktaş’ı 2004 yılında “kardeş takım” olarak kabul etmiş. (2004 Eylül ayında tüm yönetim olarak İstanbul’a gelmiş ve Beşiktaş ile dostluğu resmileştirmiştir.)

Kulübe olan sempatim açıkçası uzun yıllardır var. Bu blogu okuyanlar zaten ‘endüstriyel futbola karşı’ olduğumu bilirler bir Beşiktaş taraftarı olarak. Ve bu tür dünya kulüplerini de takip ettiğimi duymuşlardır. AS Livorno, St.Pauli gibi. PAOK’la da içli dışlı biriyimdir açıkçası. Fakat Beşiktaş’a ve Türkiye’ye olan sempatilerini sadece 1998 yılında olan Beşiktaş – Aris karşılaşmasından sonra takımımızın kamp yaptığı otelin etrafında sabahladıklarını ve olası bir Aris taraftarlarının baskınına karşı koruduklarını duymuştum, Partizanlı ve PAOKlu taraftarların. Bu gibi bir çok olayı da Fenerbahçe ile karşılaşmasından sonra forumlarda vs. gördüm ancak doğruluk payı ne kadar bilmiyorum. Fakat PAOK kulübünün taraftarları ve kulübün yaşayış şekli Beşiktaş’a çok benzediğini bizzat bir Fatih Akyel röportajında duymuştuk. Fatih Akyel’e gelen soruda “Bugüne kadar 4 Büyükler rasında sadece Beşiktaş’ta oynamadın?” sorusuna “PAOK’ta oynadığım süre Beşiktaş maçlarına çıkıyormuşum gibi hissetmiştim.” sözü bazı şeyleri sanırım aktarıyor size.

“oooooo paokara… exo trela, mes sto mialooooo, opou kai na paizeis panta tha s’akolouthoooooo”

Böyle yediğimi, içtiğimi, sıçtığımı bloga yansıtan biri değilimdir ama…

Daha önceden Mehmet abinin Beşiktaş Pizza Pizza şubesinden aldığı pizzanın içinde kesinlikle mantar istemediği hâlde, mantar olması ve pizzanın tabanının kutuya yapışması muhabbetinden yani özet geç piç diyenlere özet geçmek gerekirse servis + hazırlama konusunda problem yaşadığını biliyordum. Yemeksepeti yorumunda iyi sektirdiğini de duymuştum hâni. Ertesi gün Pizza Pizza‘dan aradıklarını ve yüzlerce kez özür dilediklerini, telafi etmek ve gönül almak için evlerine pizza yollama teklifi olduğunu söyledi. Bugün aklımıza geldi ve yemek olayını oradan hâlletmeye karar verdik.

Yemeksepeti’nden ufak bir konuşma ve ardından Pizza Pizza çalışanı ya da müdürü Mehmet Ali Bey aradı (memetalibeyyy değil mk.) 2 kişi olduğumuzu söyledik. Sağolsunlar gönül almak için büyük boy bir pizza ve 1 litrelik coca cola yollamışlar. E tabi gönlümüzü aldılar. Pizzanın tadı kötü değildi. Sucuk ve salamlar ikimizin ortak kararıyla dandik konumundaydı. Ama bunlardan bahsetmeyeceğim. Bu bir gönül alındıktan sonra tebrik etme ve memnuniyet olayıdır. Kesinlikle hatalarını affettirdiklerini düşünüyoruz. Hayır konu büyük boy pizza ve kola değil, telefonda çok fazla ilgilenmeleri ve mahçup olmaları ve hatalarını anlamalarıdır.

Pizza malzemelerini biraz daha kaliteli kullandıkları ve hamurun biraz daha sert olduğu takdirde Pizza Pizza fiyatıyla önerilebilecek orta düzey bir pizza restorantıdır. (son kelimeyi yazamadım mk, idare edin.)

İnternet’te uygulanan sansürü protesto etmek için 17 Temmuz 2010 Cumartesi günü Taksim Meydanı’nda buluşuyor, temel hak ve özgürlüklerimiz için yürüyoruz.

Sansurekarsiyuruyus.com

Durakta beklemeye başladıktan on dakika sonra gelmişti otobüs. 129T, yıllardan beri kullandığım bir İETT bug’uydu. Zira Kozyatağı’ndan Taksim’e kadar gidiyor ve sadece tek akbil basıyordu. Ve en önemlisi patates kamyonu gibi yolcu taşayabilen bir körüklü otobüstü. İki basamağı çıkıp şöförle karşı karşıya geldim, pasomu önceden hazırlamadığım için cüzdandan çıkarıp bastım. Hayli zaman aldı ve şöför söyleniyordu. İçimden küfür ettim. Bastıktan sonra, hayır şöföre değil akbil makinesine, arkalara doğru yöneldim. Boş koltuk yoktu, körükte bi yere tutundum.

Bu otobüse ne zaman binsem aklıma hep garip garip olaylar geliyordu. Otobüsün körüğü kopsa, arka kısmı ile ön kısmı ayrılsa falan diye. Bir sürü insanın ölebileceğini düşündüm. Boğaz köprüsünün ortasında koptuğu zaman 3 şeritlik yol birbirine girebilir hatta geliş yönünde bile kazalar olabileceğini. Hayır, bir seri katil değilim. Seri katil olmak istemem. O kadar deliyim çünkü. Seri katil olabilmek için, çok fazla akıllı olmam gerekir. Hepsi deli gibi görünen ultra zekalılar çünkü seri katillerin.

İETT yolculukları sırasında çok fazla farklı insanlar görebilirsiniz. Çünkü otobüsler, sokakların tekerlekli hâlidir bana kalırsa. Körüklü bir sokaktayken bunları düşünmem de gayet normal bence. Ortaköy viyadüğüne geldiğimizde çocukluğumu hatırladım. Kaç milyon kez geçtiğimi düşündüm oradan, Yıldız sapağına döndüğümüzde çoktan aklım başka yere kaymıştı. Otobüs tıklım tıklım doluydu. Ve şuan otobüs kontrolden çıksa, dispanserin ordan otoparka uçabilirdik. Bariyerler monopoly kartları kadar inceydi çünkü. Barbaros bulvarına girdiğimizde Stop düğmesine basıp basmamak konusunda kararsız kaldım. Evet çok sıkışıktı ve Beşiktaş’a kadar yürüyebilirdim, hayır sıkışıklığa dayanabilirdim ve o yokuşu aşağı inmeye üşenirim. O sırada o durağı geçtiğimizi gördüm. Bir durak sonra STOP düğmesine bastım. Kulağımda “Atmosphere – Godlovesugly” çalıyordu.

Bunu neden yazdığım hakkında bir fikrim yok. Özlem sanırım. Zira 129T çift akbil olduğundan beri farklı bir otobüs kullanıyorum. Kendisiyle mutluyuz, çünkü çift katlı bir otobüs, tıpkı Londra’da gibi hissettiriyor insana kendini yağmurlu havada.

Bu yazıyı bitirdiğimde sokakta sağnak yağmur yağıyordu.

Bi’ grup bunlar. Gizliliği seven bir grup. Müzik yapıyorlar. Ses telinde Canavar Banavar, Galvaniz Gelbiraz, hem ses teli hem gitar hem klavye hem davul her işi yapabilen Afordinsman, ses teli ve gitar Ben Tek Siz Hepiniz, ses teli ayar çekmen bass Bariton, pes teli hissiyat-ı istesem çalarım Balon Suyladadolar. Evet efendim grup bunlardan oluşuyor ve haklarında bilgi gerçekten çok az. Myspace ve Last.fm üzerinden müzik yapan gruptaki kişilerden -hangisi olduğunu bilmiyorum- bir ya da bir kaç tanesi Yerden Yüksek adlı gruptaki vokalistlermiş.

Bu adamları last.fm sayesinde tanıdım ve deli gibi dinlemeye başladım. Vokalin sesi sakin sakin ışıldıyor. Genç bu arkadaşlar belli. Bülent Ortaçgil rahatlığı da var ama eserlerde. Belli bütün parçalarda stüdyoda makara yapıyorlar. Sözlerde hafif bir dünyayla makara geçme çabası falan. Eheh, neyse lafı daha fazla uzatmayacağım. Büyük ev ablukada myspace sayfası burdan, last.fm sayfası da şurdan.

Grup, last.fm sayfasında sadece bir parçayı agaya beleş hizmetinde yapmış. Diğerlerini sadece dinleyebiliyorsunuz. Fakat ben toplam 4 parçayı indirmeniz için size sunuyorum, keyifli dinlemeler şimdiden. (lan keyifli dinlenecek parçalar zaten hep, kayış koptu kaptan; balık koktu baştan laylaylay)

• büyük ev ablukada – en çirkini güzellerin
• büyük ev ablukada – en güzel yerinde evin (diye değil)
• büyük ev ablukada – havadar
• büyük ev ablukada – takıl yani takmıyo belli

Lan onu bunu bırakın Twilight Saga Eclipse filmi çıkmış. Vampirleri mükemmel sevgili kıvamına sokup ilkokul ergenlerinin sevgisini kazanan kitap serisinin yeni bir filmi, hâlâ güneş ışığında parlayan, bu yüzyılda klişe olaraktan hiç hatasız müthiş, peygamber kıvamında karakter yaratan yazarlardan tiksiniyorum. Ayrıca pembe diziye dönüşmesine örnek olaraktan bkz: vampir-insan & kedi-fare aşkı.

Ne yazık ki ortaokul ve bir kısım liseli kızları “Edward Edward” diye dolaşırken görüceğimizi sanıyorum-ki görmeye başladım bile mk, itinayla uzaklaşınız. (:

-Ama Edward bana aşık olcak, biz seviyoruz birbirimizi taam mı ! Cin aliden sonra okuduğum en güzel kitap o! Sihirli anneme de bin basar ayrıca twilighttt! Edwaard aşkım yhaaaa.
+next.
-Ne anlarsın sen filmden!! Zevksiz, kıskanç seni !
+sıradaki, lütfen.

Anamm,evlerden ırak vallahi.

Çok önceden, proje henüz yeni filizlenmişken şurada bahsetmiştim Doğa için Çal projesinden. İlk aşamada sadece 45 doğa sever sanatçı Divane Aşık Gibi demişlerdi. Ardından 91 doğa aşığı ile Uzun İnce Bir Yoldayım demişlerdi. 91 kişi de değillerdi aslında. Yüzlerce kişinin sesi olmuşlardı, türkülerde.

Bildiğiniz üzere bir süredir 2010 Avrupa Kültür Başkenti kapsamında her akşam Taksim-Tünel arası İstanbul’un simgesi olmuş o nostaljik tramvay içinde konser oluyor ve boydan boya, İstanbul gibi, ağır ağır hareket ediyor.

İşte 7 Temmuz’da bu güzel Doğa için Çal ekibi yaklaşık 2 saat sürecek “hareketli konser” ile bu sefer İstanbul sokaklarına dinletecek kendini.

Siz de 7 Temmuz günü Doğa için Çal ekibini Taksim’de canlı dinleyebilmek için 19.30 – 21.30 arası İstiklal’de olun.

Doğa İçin Çal – Tramvayda Çalıyor (07 Temmuz 2010) Facebook Etkinlik Sayfası