το ΘΕΑΤΡΟ

Η Παναγία των Πατησίων - θεατρικό

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Sun, 02 Dec 2018 07:00:00 +0000

Παραμονή Χριστουγέννων. Στην εποχή της κρίσης. Σε μια πολυκατοικία της οδού Πατησίων. Στους ορόφους της ντόπιοι και μετανάστες. Δίπλα στο ναό του Απόλλωνος του Σωτήρος. Και η προφητεία της Σίβυλλας...

Ένα θεατρικό έργο γραμμένο το 2010 για το ραδιόφωνο από το Γιώργο Παυριανό. Ο τίτλος από το ομώνυμο τραγούδι των Γκάτσου - Χατζιδάκι.

"Η Παναγία των Πατησίων"

Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία για το ραδιόφωνο

(ηχογράφηση 2011)

κείμενο - σκηνοθεσία: Γιώργος Παυριανός

αφηγητής: Σταμάτης Φασουλής

ερμηνεύουν:

παιδάκι: Γιώργος Παυριανός

κυρία: Φρόσω Ράλλη

κύριος: Νίκος Μουρατίδης

Γιόζεφ: Αντώνης Καφετζόπουλος

Μύριαμ: Γεωργιάννα Νταλάρα

ταξιτζής: Γιάννης Ζουγανέλης

Τζελάλ: Χρήστος Στέργιογλου

Βαλταζίδης: Γιώργος Κακουλίδης

Γάσπαρης: Γιώργος Ρους

Μελχάκης: Γιώργος Χρονάς

Άκης: Στέργιος Νένες

Ντόρα: Υακίνθη Παπαδοπούλου

παρουσιάστρια 1: Μαρίνα Λαχανά

παρουσιάστρια 2: Αρχοντούλα Πέτρου

παρουσιάστρια 3: Έλενα Διάκου

δημοσιογράφος: Γιώργος Ευσταθίου

Μιχάλης: Χάρης Ασημακόπουλος

μητέρα: Μαρία Καβογιάννη

Θανάσης: Θανάσης Ευθυμιάδης

Πάνος: Κωνσταντίνος Παντζόγλου

γέροντας: Μάνος Ελευθερίου

Αλίκη: Αντιγόνη Αμανίτου

Άννα: Τζόυς Ευείδη

Αντώνης: Χρήστος Χατζηπαναγιώτης

"Ένα κομμάτι μας θα είναι για πάντα 15" - Συνέντευξη με τη Θεατρική Ομάδα 2510

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Wed, 14 Nov 2018 17:02:00 +0000

Με αφορμή τη νέα παράσταση "15 ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ" το ΘΕΑΤΡΟ φιλοξενεί τη Θεατρική Ομάδα 2510 και συζητά μαζί της.

Θ.: Δέκα χρόνια μετά την εξέγερση: τι έχει αλλάξει στην κοινωνία; Βλέπετε τώρα κάτι που τότε δεν σας ήταν ορατό;

Ανδρέας Ζαφείρης: Με ένα τρόπο, η δολοφονία του Αλέξη σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής, που ξεκίνησε το 1991. Μέσα στη δεκαετία που πέρασε, τα πάντα άλλαξαν.

Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί πριν 10 χρόνια το πώς θα ήταν το 2018; Μόνο σαν σενάριο δυστοπικής ταινίας θα ακουγόταν.

Αυτό το δυστοπικό τοπίο διατρέχει τα πάντα. Οικονομία, κοινωνία, πολιτισμό. Το κυριότερο όμως: διατρέχει το ηθικό της κοινωνίας. Τη διάθεση να αρνηθεί το γκρίζο παρόν, να αντιπροτείνει στο επίπεδο της θεωρίας και της πράξης.

Το 2008 δολοφονήθηκε ένας 15χρονος έφηβος. Σήμερα «δολοφονείται» η ελπίδα μαζικά. Και η ελπίδα είναι η αιώνια έφηβη. Θα τη δούμε να στέκεται στις ουρές το ΟΑΕΔ, σε μια βάρκα στη θάλασσα, σε ένα τριάρι στο Κερατσίνι ή να κλείνει την τελευταία βαλίτσα για να πάει «στο εξωτερικό». Έχει χιλιάδες πρόσωπα. Χιλιάδες ονόματα. Και θα ζήσει. Αρκεί να πεθάνει πρώτα.

Θ.: Είναι το θέατρο διέξοδος ή δρόμος; Τρόπος να ξεφύγεις από την πραγματικότητα, τρόπος να την αντιμετωπίσεις, να την αλλάξεις;

Βασιλική: Η λέξη «θέατρο» προέρχεται από τη λέξη «θέωμαι», δηλαδή «βλέπω». Από την απαρχή του υπήρξε το μέσο για τη διεπαιδαγώγηση των θεατών. Είναι δρόμος αξιών και έμπνευσης και για τον ηθοποιό, αλλά και για τον θεατή. Το αν μπορεί να αλλάξει την πραγματικότητα, αυτό είναι κάτι για το οποίο ο καθένας, αναλόγως των δυνατοτήτων του, οφείλει να εργάζεται για να πραγματώσει. Είναι δρόμος εξωτερικός, αλλά και εσωτερικός.

Θ.: Ενηλικιώνεται άραγε πρόωρα ο καλλιτέχνης που διεισδύει σε τόσες εποχές και ζωές ή παραμένει ένας αιώνιος έφηβος που λαχταρά συνέχεια ταξίδια σε διαφορετικούς κόσμους;

Ερμιόνη: Για εμένα το θέατρο είναι ένας τρόπος να ζήσεις όσα δεν προλαβαίνεις, να είσαι όσα θα ήθελες, να γίνεις κάτι που δεν θα ήσουν ποτέ. Υπό αυτή την έννοια, ναι, υπάρχει μια καλλιτεχνική ωριμότητα μέσα από όλη αυτή τη διαδρομή, όμως αυτή πλαισιώνεται από μια ρομαντική και εφηβική λαχτάρα, μια επιθυμία να θέλεις να μάθεις, όπως τα παιδιά, για ό,τι περιστρέφεται γύρω από το έργο και το ρόλο σου - αυτή η κατά κάποιο τρόπο «κόντρα» είναι αναπόφευκτη και αναπόσπαστη από τον καλλιτέχνη.

Θ.: Τι ονειρεύεστε;

Ελευθερία: Προσωπικά, ονειρεύομαι η αγάπη και η αλληλεγγύη να είναι αυτές που θα κυριαρχούν στην κοινωνία μας και στον καθένα από εμάς ξεχωριστά, να εξαλειφθούν οι διακρίσεις σε όλα τα επίπεδα και οι οικονομικές ανισότητες, ώστε ο άνθρωπος να απαλλαγεί από το τόσο μεγάλο καθημερινά άγχος που τον διακατέχει και να ψάξει ο καθένας μας την ουσία, δίχως να κατακλύζεται καθημερινά από τις επιβαλλόμενες υποχρεώσεις.

Θ.: Πώς προέκυψε το 15 για πάντα;

Ιωάννα: Αρχικά, όποιος χάνεται στα 15 θα ζει για πάντα μέσα από αυτή την ηλικία. Την ηλικία της αμφισβήτησης, της διερώτησης, των πρώτων σπίθων του αγώνα. Το «15 για πάντα» θυμίζει διαρκώς το άδικο του χαμού. Αλλά και η μετεξέλιξη ενός ανθρώπου που έζησε τον Δεκέμβρη του '08 επηρεάστηκε έντονα απ' αυτά, ώστε ένα κομμάτι του θα είναι για πάντα 15.

Θ.: Κοινωνία σήμερα: θρίλερ, κωμωδία ή απλώς το τίμημα για όταν πάψεις να ονειρεύεσαι;

Ανδριάνα: Το θέατρο δεν είναι τέχνη από μόνο του, εμπεριέχει όλες τις τέχνες μαζί. Έτσι και η κοινωνία εμπεριέχει και τα τρία στοιχεία. Θρίλερ, γιατί μας έχουν κάνει να φοβόμαστε να ζούμε· κωμωδία, γιατί ποτέ δεν θα πάψουμε να γελάμε, ακόμη και τις πιο σκοτεινές εποχές· και το τίμημα για όταν πάψεις να ονειρεύεσαι, γιατί τότε χάνεις το παιδί που έχεις μέσα σου.

Γνωριμία με τη Θεατρική Ομάδα 2510 και πληροφορίες για την παράσταση εδώ.

"15 ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ" από τη Θεατρική Ομάδα 2510

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Wed, 14 Nov 2018 16:52:00 +0000

Η Θεατρική Ομάδα παρουσιάζει την παράσταση "15 ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ":

"6 Δεκεμβρίου 2008. Μια δολοφονία συγκλονίζει τη χώρα. Η εξέγερση. Μια γενιά που κανείς δε λογάριαζε. Η ενηλικίωση. Επιλογές και δρόμοι που αποκλίνουν.

10 χρόνια μετά. Στην επέτειο. Η ίδια παρέα συναντιέται πάλι. Αλήθειες και ψέματα. Ματωμένα γενέθλια και ένα μυστικό . Ένα παιχνίδι στο σκάκι που δεν τελείωσε ποτέ. Η πολιτική εφηβεία και ο ωμός ρεαλισμός.

Πολιτικό θρίλερ, δράμα και μαύρη κωμωδία ή απλώς το τίμημα για όταν παύεις να ονειρεύεσαι;"

Θέατρο Παραμυθίας, Παραμυθιάς 27, Κεραμεικός

Πέμπτη/Παρασκευή

15-16/11, 22-23/11, 29-30/11, 6-7/12

Ώρα Έναρξης: 21:30 (Διάρκεια: 75')

Κατερίνα Αλάγια

Ραφαέλα Λουδιανού

Χρήστος Λυμπερόπουλος

Ιωάννα Μαλιγιάννη

Ελευθερία Ματσαρίδου

Ερμιόνη Μουμούρη

Βασιλική Σαμαρτζή

Ανδριάνα Σούμποτιτς

και ο Τάκης Σάντρας

Σε σκηνοθεσία Ανδρέα Ζαφείρη.

FB Event: https://www.facebook.com/events/1219104278227929/

Η Θεατρική Ομάδα 2510 υπάρχει από το 2016 και τα άτομα της εναλλάσσονται.

Υπεύθυνος της ομάδας και σκηνοθέτης είναι ο Ανδρέας Ζαφείρης. Έχει ανεβάσει τις εξής παραστάσεις:

-«Πέτρες στις τσέπες του» της Marie Jones

-«Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ» Σταύρου Τσιώλη

-«The killer» του Ευγένιου Ιονέσκο

-«Περί όνου σκιας» του Friedrich Durenmatt

-«Ο τελευταίος αντάρτης» του Ανδρέα Ζαφείρη

-«Το πηγάδι και το εκκρεμές» του Edgar Alan Poe

-«15 για πάντα» του Ανδρέα Ζαφείρη

Στο Χώρο 2510 λαμβάνει χώρα το θεατρικό εργαστήρι, το οποίο καταλήγει σε μια θεατρική παράσταση.

Ο Αντρέας Ζαφείρης σπούδασε στην σχολή Κάλων Τεχνών και σκηνοθεσία. Έχει σκηνοθετήσει και διασκευάσει τα παρακάτω έργα:

2007-2008: “Πεντανόστιμη” της Λένας Διβάνη

2009-2010: “Ρωμίος και Ιουλιέτα” του William Shakespeare

2010-2011: “Η Θεία από το Σικάγο” του Αλέκου Σακελάριου

2012-2013: “Himmeleweg” του Juan Mayorga

2014-2015: “My name is Rachel Corrie” της Rachel Corrie’s notes

2014-2015: “The inspector” του Nikolai Gogol

2014-2015: “Crime and Punishment” του Fyodor Dostoyevski

2015-2016: “Mystery – Bouffe” του Vladimir Mayakovski

2015-2016: “Ηβίλλα των οργίων” του Γεράσιμου Σταύρου

2016-2017: “Stones in his pockets” της Marie Jones

2016-2017: “Tαξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ” του Σταύρου Τσιόλη

2017-2018: “Ο Τελευταίος Αντάρτης” του Αντρέα Ζαφειρή

2017-2018 “ About donkey’s shadow” του Friedrich Durrenmatt

2017-2018: “ The Killer” του E.Ionesco

Από το 2013 είναι επικεφαλής του καλλιτεχνικού συλλόγου της ΟΛΜΕ.

Είναι ένας από τα ιδρυτικά μέλη του πολιτιστικού χώρου 2510, ο οποίος άνοιξε στο κέντρο της Αθήνας τον Οκτώβριο του 2016. Είναι ένας ανεξάρτητος αυτοδιαχειριζόμενος χώρος με πολλές διαφορετικές δραστηριότητες από πάνω από 35 διαφορετικά γκρουπ ανθρώπων.

Διαβάστε σχετικά:

"Ένα κομμάτι μας θα είναι για πάντα 15" - Συνέντευξη με τη θεατρική Ομάδα 2510

Ο γιος του ίσκιου

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Tue, 20 Feb 2018 04:04:00 +0000

"Τα φλουριά είναι η υπόληψη του ανθρώπου. Κι ο άνθρωπος για μιαν υπόληψη δεν ζει;" αναρωτιέται ο πατέρας του ήρωα. Κι ελπίζει πως το χρήμα θα αλλάξει το γιο του, θα τον κάνει να αφήσει τις μοναχικές βόλτες και να εγκαταλείψει το βιολί. Μα, εκείνο που δεν έχει υπολογίσει είναι το πέλαγος που κρύβει μέσα του. Και η περιφρόνηση του κόσμου και μιας νέας, που έχουν ανάψει φωτιά στην καρδιά και στο μυαλό του αγοριού...

Η φύση, οι μύθοι και οι παραδόσεις μπλέκονται έτσι που το έργο αποκτά, εκτός από ηθογραφικό, ψυχολογικό χαρακτήρα. Αλλά ο συγγραφέας δεν καταφέρνει να φτάσει στο βάθος των πραγμάτων. Αναλώνεται στην επιφάνεια και φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο να συγκινήσει το κοινό, παρά να ψάξει αιτίες και να φανερώσει αλήθειες. Ωστόσο, η εποχή που γράφτηκε ίσως δικαιολογεί τις ελλείψεις αυτές.

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1907 στο θέατρο "Συντάγματος" από το θίασο του Ευτύχιου Βονασέρα. *

Ένα από τα λίγα έργα του συμβολικού θεάτρου που βρήκαν απήχηση στην εποχή τους. "Μέσα από ένα αλλοπρόσαλλο αναρχισμό θέλησε να πλάσει σε σύμβολο τη μορφή του υπερατόμου" σημειώνει στον πρόλογο η Έλπη Μαλικένζου.

Σκηνοθεσία: Βασίλης Παπαβασιλείου

Ερμηνεύουν: Τάσος Παπαδακης, Σούλα Αθανασιάδου, Κώστας Αρζόγλου, Γιάννης Κουρκουμέλης, Όλγα Δαμάνη, Τζάνη Σαμπάνη, Λάμπρος Τσάγκας.

✏ πίνακας εικόνας: Bob Ross

ΕΙΜΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ ΧΡΟΝώΝ

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Thu, 25 Jan 2018 13:30:00 +0000

"Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Ηλίας Κουνέλας, ύστερα από παραστάσεις σε εναλλακτικούς χώρους (ιδιωτικά σπίτια, θαλάμους νοσοκομείων) παρουσιάζει τη νέα του παράσταση ΕΙΜΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ ΧΡΟΝώΝ, ένα άσμα για το χάσμα γενεών στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου Oδού Κεφαλληνίας από την Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου.

Η παράσταση που κινείται ανάμεσα στα όρια της φάρσας και της οντολογίας, διαπραγματεύεται τη διαχείριση της μνήμης, μέσα από τις αφηγήσεις διαφορετικών γενεών.

Μια οικογένεια αποφασίζει να τιμήσει τον χαμό του παππού της, με έναν πολύ ξεχωριστό τρόπο: Αντί να τον θρηνήσει, προσπαθεί πολύ συνειδητά να γλεντήσει και να τον γιορτάσει. Αυτή η παράδοξη τελετή, ωφελεί όλες τις γενεές, δίνοντας χώρο στον καθένα να εκφράσει την καλή του πλευρά.

Τελικά το χάσμα μετατρέπεται σε ένα άσμα γενεών, που από το σκαλοπάτι της ηλικίας, ανεβαίνει στο πλατύσκαλο του χρόνου και βουτάει στη θάλασσα της αιωνιότητας.

Σημείωμα σκηνοθέτη:

Ο πρώτος σπόρος για το “ΕΙΜΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ ΧΡΟΝώΝ”, έπεσε όταν βρέθηκα τυχαία μετά από πολλά χρόνια - αν ο έρωτας είναι τύχη - σε ένα Λούνα Παρκ. Ξαφνικά μου φάνηκαν όλα τόσο ριψοκίνδυνα, που με έπιασε απελπισία. Άρχισα να διακρίνω με λύπη πως φοβάμαι πολύ περισσότερο από ένα εφτάχρονο παιδάκι ή ακόμη και από κάποιον έφηβο ή νεαρό, να ανέβω οπουδήποτε. Ο φόβος μου με ταπείνωνε τόσο πολύ που έσφιξα τα δόντια μου και παρά την απότομη φρίκη που ένιωθα, δοκίμασα να ανέβω σε όλα τα επικίνδυνα ύψη που με γυρνούσαν γύρω - γύρω και ανάποδα ή με ρίχναν απότομα στο κενό. Όσο και να προσπαθούσα, ο φόβος μου αντί να καταλαγιάσει μεγάλωνε και δυνάμωνε. Αγαπούσα περισσότερο τη ζωή μου από το κάθε τι και φοβόμουνα περισσότερο τον θάνατό μου από οτιδήποτε άλλο. Διαπίστωσα λοιπόν πως δεν έχω ξαναφοβηθεί τόσο πολύ και κατάλαβα πως ο φόβος δεν είχε να κάνει μόνο με τα ύψη. Τα σημεία και τα τέρατα ήταν και οι ηλικίες των παιδιών που άφησα χρόνια πίσω μου, αλλά και των γονιών που συνόδευαν τα παιδιά τους με απίστευτη καρτερία. Όλα μου φαινόταν αφόρητα και ξένα. Πού βρισκόμουν; Σε ποιο παράδοξο Ανάμεσα; Σε ποια σελίδα του μυθιστορήματός μου που φοβάται τόσο; Διαπίστωσα πως από δω και στο εξής ο χρόνος αλλάζει παρονομαστή για μένα. Ξαφνικά ξέχασα να παίζω. Ή μάλλον το μόνο παιχνίδι που με συναρπάζει ακόμα είναι το κρυφτό. Ο χρόνος από ελευθερία έγινε φόβος. Η βάρβαρη εκδρομή στο Λούνα Παρκ, μου έγινε τόσο έμμονη ιδέα, που άρχισα να παρατηρώ τις συμπεριφορές των γενεών, παντού γύρω μου με μεγάλη ερευνητικότητα. Το Λούνα Πάρκ μετατρεπόταν πανεύκολα σε ένα πλαίσιο οπουδήποτε. Διαπίστωσα πως η αφήγηση και η διαχείριση της μνήμης εξαρτάται πάντα τρομερά από τα μέτρα του φόβου και της ελευθερίας μας, ευτυχώς ανεξάρτητα από την ηλικία που πρεσβεύουμε.

Αυτός ήταν ο πρώτος σπόρος της παράστασης και αν οι θεατές δεν βρουν πουθενά το περιβόητο Λούνα Παρκ, είναι επειδή κατάφερα να το θάψω, με πολύ κόπο, στα έγκατα της ψυχής μου..." *

ΕΙΜΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ ΧΡΟΝώΝ

ένα άσμα για το χάσμα γενεών

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Ηλίας Κουνέλας

Ερμηνεύουν: Νάντια Κατσούρα, Ηλίας Κουνέλας

Κεφαλληνίας 16, Κυψέλη, 210 8838 727

Παρασκευή: 18.00, Σάββατο & Κυριακή: 21.00,

Σάββατο – Κυριακή: Κανονικό: 15 ευρώ /

Μειωμένο: 10 ευρώ / Ατέλειες: 5 ευρώ.

Παρασκευή: Ενιαίο εισιτήριο 10 ευρώ / Ατέλειες: 5 ευρώ

Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια - Αλεχάντρο Κασόνα

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Sun, 07 Jan 2018 19:43:00 +0000

Μια μυστική οργάνωση, πολύ καλά δικτυωμένη, γεμίζει τον κόσμο ψέματα. Από εκείνα τα όμορφα ψέματα που γεννούν την ελπίδα. Ψεύτικη ελπίδα, θα σκεφτείτε. Κι αν τα ψέματα έχουν αποτέλεσμα; Αν ανατρέπουν φριχτά γεγονότα κι αν αλλάζουν καταστροφικές προθέσεις; Αν, ακόμα κι όταν αποκαλύπτονται, το «θύμα» τους νιώθει όχι την απογοήτευση, αλλά τη ζεστασιά της καρδιάς που είπε ψέματα για να το προστατεύσει;

Ας δούμε τι λέει ο πρωταγωνιστής για τη μυστική αυτή οργάνωση:

"Από τότε που έγινε ο κόσμος, σε όλες τις χώρες υπάρχει οργανωμένη αγαθοεργία. Άλλοι προσπαθούν να την παρουσιάσουν με το μανδύα της δικαιοσύνης, άλλοι τη δέχονται σαν κάτι αναγκαίο, άλλοι ακόμα την εκμεταλλεύονται σαν οποιαδήποτε άλλη επιχείρηση. Ωστόσο, πριν από το δόκτορα Άριελ, κανείς δεν είχε σκεφτεί να την κάνει ωραία τέχνη."

...

"Αυτό που προσπαθούμε εδώ είναι να προσφέρουμε το αγαθό για την ψυχή. Για τις αρρώστιες του κορμιού πολλοί ασχολούνται. Όμως ποιος συλλογίστηκε ποτέ εκείνους που πεθαίνουν χωρίς ούτε μια ωραία ανάμνηση; Ποιος σκέφτεται ποτέ αυτούς που δεν είδαν να πραγματοποιούνται ούτε ένα τους όνειρο; Αυτούς που δεν ανατρίχιασαν ούτε μια στιγμή από το δέος μιας πίστης;"

Και αναρωτιέται:

"Δε νομίζετε ότι να σπείρει κανείς μιαν ανησυχία ή μια αυταπάτη είναι δουλειά τόσο αξιόλογη όσο να σπείρει στάρι;"

Γράφει η Ιουλία Ιατρίδη:

"Στο έργο αυτό του Κασόνα όπου εναρμονίζεται τόσο επιτυχημένα η πραγματικότητα με τη φαντασία ή η αλήθεια με το ψέμα, το βάρος δεν πέφτει στους χαρακτήρες. όσο στη βαθύτερη έννοια, που θέλει να δώσει ο συγγραφέας, σ' ένα είδος μήνυμα αισιοδοξίας για την αγάπη και την καλοσύνη."

"Ο συγγραφέας αναζητεί την έξαρση σ' έναν κόσμο αυταπάτης, που θα γιατρέψει την απογοήτευση και τη δυστυχία μιας ανελέητης πραγματικότητας."

"Όπως όλοι οι Ισπανοί συγγραφείς, ο Κασόνα θα εξάρει τις αντιθέσεις. πράγμα που αποτελεί και την πρωτοτυπία του έργου, προκαλώντας συγκρούσεις τόσο απαραίτητες για τη δομή της θεατρικής λειτουργίας."

Προσωπικά μου έλειψε η ιδεολογική στοιχειοθέτηση κάποιων δομικών στοιχείων του έργου. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ένα απλοϊκό μελό, όπως συχνά αφήνεται να εννοηθεί πως είναι. Ο συγγραφέας στοχεύει πράγματι στο συναίσθημα και φανερή του πρόθεση είναι να συγκινήσει. Να κινητοποιήσει εκείνες τις πλευρές της ανθρώπινης ψυχής που στο σήμερα θα μπορούσαν να μας μετατρέψουν σε μια... Αmelie!

"Τα δέντρα" έκαναν πρεμιέρα στην Αργεντινή, όπου ο συγγραφέας είχε αυτοεξοριστεί κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φράνκο, τον Απρίλη του 1949. Στην Ισπανία παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά το 1963.

Το έργο παίχτηκε στην Ιταλία, στην Ολλανδία, στη Γερμανία, στη Σοβιετική Ένωση (όπου μεταφράστηκε ακόμα και σε διαλέκτους), στην Ελβετία, στην Πολωνία, στο Ισραήλ, στην Ελλάδα.

Το 1960 παρουσιάστηκε από το θίασο του Βασίλη Διαμαντόπουλου και της Μαρίας Αλκαίου.

Ακούγονται οι (με σειρά εμφάνισης):

Μαριέττα Ριάλδη (Ελένη), Ελένη Μαυρομάτη (δακτυλογράφος), Βίκτωρ Παγουλάτος (Νορβηγός πάστορ), Λουκιανός Ροζάν (ταχυδακτυλουργός), Κλειώ Σκουλούδη (Μάρθα Ισαβέλα), Νίκος Τζώγιας (Μαυρίκιος), Κώστας Καζάκος (Μπαλμπόα), Στέλιος Λιονάκης (ζητιάνος), Θεόδωρος Κατσαδράμης (κυνηγός), Μαρία Αλκαίου (γιαγιά), Κούλα Αγαγιώτου (Γενοβέφα), Αλίκη Γκούμα (Αμαλία Φιλίτσα), Γιώργος Τζώρτζης (ο Άλλος).

* Τα αποσπάσματα του έργου και της ανάλυσης της Ιουλίας Ιατρίδη είναι από την έκδοση της Δωδώνης (μετάφραση - πρόλογος: Ιουλία Ιατρίδη).

* Εικόνα εξωφύλλου:
"The mulberry tree" - Van Gogh

διαβάστε σχετικά:

Los árboles mueren de pie

Μόνος κόσμος - Έμιλι Ντίκινσον

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Sat, 02 Sep 2017 07:20:00 +0000

"«Είναι μια εξαίσια εμπειρία να αγαπάς κάποιον με άυλο τρόπο, χωρίς σώμα εραστές, ένα για πάντα.»

«Δεν ξέρω γιατί ισχύει αυτό, αλλά δε μου φαίνεται ότι θα πάψω ποτέ να ζω στη γη…»

Μια γυναίκα συνδέεται με την ποίηση μέσα στο χρόνο και αφήνεται στην δική της ψυχική απομόνωση, στο μοναδικό καταφύγιο, στον μόνο κόσμο που θέλει. Το τότε και το σήμερα, το εδώ και το πάντα, βρίσκονται σε επικοινωνία και σύνδεση με την ζωή της ποιήτριας Emily Dickinson. Στην παράσταση βλέπουμε μέσα από επιστολές, ποιήματα και αναφορές, μία ταύτιση με την ζωή της σήμερα.

Το κείμενο του έργου αποτελεί σύνθεση από διάφορες εκδόσεις που αφορούν στην Emily Dickinson: «The Belle Of Amherst» του William Luce, «Επειδή Δεν Άντεχα Να Ζήσω Φωναχτά» (Εκδόσεις Gutenberg), «Έλα Στον Κήπο Μου» ( Εκδόσεις Αρμός), του Διονύση Καψάλη, των Εκδόσεων Άγρα, αλλά και νέων ανέκδοτων μεταφράσεων του Παναγιώτη Ντουτσούλη.

Η Αμερικανίδα ποιήτρια έγινε οικουμενική δίχως να ξεμυτίσει από το δωμάτιό της στην μικρή πόλη του Amherst. Το πρώτο γνωστό ποίημά της χρονολογείται το 1850, στα είκοσί της. Απέκτησε φήμη, δίχως ποτέ να εκδώσει βιβλίο όσο ζούσε. Επηρέασε δραστικά την αμερικανική ποίηση του 20ού αιώνα και έγινε μία από τις σημαντικότερες πένες της Αμερικής.

Σκηνοθεσία: Αλέξιος Κοτσώρης

Ερμηνεύει: Χριστίνα Τασκασαπίδου

Επιμέλεια κειμένων : Δημήτρης Ζαχαράτος

Φωτισμοί: Αλέξανδρος Πολιτάκης

Μουσική:Violet Louise

Βοηθός σκηνοθέτη: Φωτεινή Τεντολούρη

Φωτογραφίες: Αρσένης Μίαρης

Προβολή-Επικοινωνία: Νατάσα Παππά

Πρεμιέρα: Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2017, ώρα 21:30

Διάρκεια: 50 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Ημέρες παραστάσεων: Τετάρτη, Πέμπτη τον Σεπτέμβριο & Δευτέρα, Τρίτη τον Οκτώμβριο.

Ώρα: 21.30

Ημερομηνίες παραστάσεων: 20, 21 , 27, 28 Σεπτεμβρίου & 2, 3, 9, 10 Οκτωβρίου 2017

Εισιτήρια: 10 € κανονικό, 5€ μειωμένο (φοιτητικό-ανέργων), Ατέλειες δεκτές

Κρατήσεις θέσεων-πληροφορίες: 210 32 10 179 (καθημερινά από τις 12.00 έως τις 20.00)

Βρυσάκι, Χώρος Τέχνης & Δράσης (αυλή)Βρυσακίου 17, Πλάκα" *

Το Φθινόπωρο είναι μια δεύτερη Άνοιξη

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Thu, 31 Aug 2017 18:10:00 +0000

""Αυτό δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία του ελληνικού θεάτρουΚι εσύ χτενίζεσαι"" - Στέφανος Ληναίος - τα τραγούδια

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Tue, 15 Nov 2016 12:02:00 +0000

Άλσος Παγκρατίου, Ελεύθερο Θέατρο, "Κι εσύ χτενίζεσαι" 1973 (πηγή εικόνας)

Η πρώτη επιθεώρηση του Ελεύθερου θεάτρου παρουσιάστηκε στο Άλσος Παγκρατίου το 1973, σε κείμενα του Μποστ, του Γιώργου Σκούρτη και της ομάδας.

Διαβάστε εδώ περισσότερα για την απήχηση της παράστασης και την αντίδραση της χούντας

Τη μουσική έγραψε ο Λουκιανός Ληλαηδόνης.

Από την παρουσίαση κάποιων τραγουδιών της επιθεώρησης στο Λυκαβηττό, το 1985, με τους Μίμη Χρυσομάλλη, Άννα Πανναγιωτοπούλου, Μίνα Αδαμάκη και Σταμάτη Φασουλή ακούμε:

-την έναρξη

-τον "Τροχονόμο". Η Άννα Παναγιωτοπούλου, ως Τουρκάλα Αϊσέ διηγείται την ιστορία ενός τροχονόμου που πτώχυνε, όταν ερωτεύτηκε...

-"Πώς μου αρέσει το τανγκό". Η Μίνα Αδαμάκη και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης σατιρίζουν την κομμένη σκηνή από "Το τελευταίο τανγκό".

-"Στο Κουρδιστάν". Η Μίνα Αδαμάκη τραγουδάει για κάποια πράγματα που γίνονται στο Κουρδιστάν κι όχι στην Ελλάδα της δικτατορίας!

-"Χρήμα - χρήμα". Σταμάτης Φασουλής, Λουκιανός Κηλαηδόνης

-"Κομπέρ". Μίμης Χρυσομάλλης

-"Επιστολή". Μίμης Χρυσομάλλης

""Αυτό δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία του ελληνικού θεάτρουΚι εσύ χτενίζεσαι"" - Στέφανος Ληναίος - τα τραγούδια

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Sat, 12 Nov 2016 00:34:00 +0000

"Είναι αφάνταστα συγκινητικό το γεγονός ότι οι ηθοποιοί, με τις άμεσες φιλοδοξίες, με τη δέσμια πολλές φορές θέση τους απ' τους επιχειρηματίες, βρήκαν τη δύναμη και υπάκουσαν στο ΣΕΗ, συμφώνησαν και πίστεψαν στο νόημα της απεργίας. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου."

...

"Οι άνθρωποι του θεάτρου ούτε μια στιγμή δεν έπαψαν να πιστεύουν ότι πάνω απ' όλα είμαστε άνθρωποι, με υποχρεώσεις, με δικαιώματα, με ελπίδες, με φόβους, με ανάγκες...

Και για όλα αυτά θα αγωνιστούμε εμείς οι ίδιοι, χέρι με χέρι, με όλους τους εργαζόμενους, καθοδηγώντας τους μάλιστα αν είναι δυνατόν. Κι ο ελληνικός λαός έχει ανάγκη από τους καλλιτέχνες και τους διανοούμενους να του δείχνουν το δρόμο, να περπατάνε μαζί του, να πηγαίνουν πρώτοι. Και δεν κατεβαίνουν στην εκτίμησή του, αλλά ανεβαίνουν. Αλλά και οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, πιασμένοι χέρι - χέρι, με τον εργαζόμενο λαό αντλούν διδάγματα, βλέπουν τις γνήσιες αντιδράσεις του λαού, τον ζουν με τις κωμικές, τις τραγικές, τις καλές και τις κακές αντιδράσεις του."

Από το ψηφιοποιημένο αρχείο του περιοδικού "Επιθεώρηση τέχνης" και το έκτατο τεύχος του Ιουλίου του 1965, απόσπασμα από το άρθρο "Η απεργία των ηθοποιών" του Στέφανου Ληναίου, τότε αναπληρωτή γενικού γραμματέα του ΣΕΗ.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Η μεγάλη ώρα του Ελύτη στο Εθνικό Θέατρο

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Thu, 27 Oct 2016 11:22:00 +0000

άρθρο του Μπάμπη Κλάρα από το αρχείο του Εθνικού Θεάτρου

"Για πρώτη ίσως φορά το Εθνικό Θέατρο βρήκε το σωστό δρόμο για να γιορτάσει την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ξεφεύγοντας από τις γνωστές πατριδορητορείες και τα συνηθισμένα σχήματα, με ένα ποιητικό έργο ανταποκρινόμενο στην εθνική κι ανθρώπινη ιστορική σημασία της. Με τον τίτλο "Η μεγάλη ώρα" προσφέρει το έργο του ποιητή της Αλβανικής Εποποιΐας Οδυσσέα Ελύτη."

Αντιγόνη Γλυκοφρύδη, Κάκια Παναγιώτου, Ελένη Χατζηαργύρη. Πίσω: Κώστας Τύμβιος, Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, Θόδωρος Συριώτης, Θάνος Δαδινόπουλος, Χριστόφορος Καζαντζίδης, Χρήστος Πάρλας στη "Μεγάλη ώρα (28 Οκτωβρίου 1940)" που παρουσιάστηκε στο Εθνικό Θέατρο το 1978. (Από το αρχείο του Εθνικού Θεάτρου)

"Είναι λαμπρή η έμπνευση που είχε ο προϊστάμενος Δραματολογίου και εμπερίστατος θεατρολόγος Δημήτρης Κωνσταντινίδης να σκύψει με πόνο κι αγάπη στα κείμενα του Ελύτη.

...

Ποιος μπορεί να πει ότι η γνήσια ποίηση δεν δίνει και θέατρο αληθινό; Η πνοή ψυχώνει την τέχνη. Και η σκηνή δικαιώνει την ποίηση."

Μπάμπης Κλάρας

"Βραδυνή", 31/10/1977

"Καταχνιά" - Μέρες κατατρεγμού και δόξας του λαού

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Thu, 27 Oct 2016 10:47:00 +0000

"Ο εικοσιπεντάχρονος συνθέτης Χρήστος Λεοντής, ο ποιητής Κώστας Βίρβος, ο πρωταγωνιστής του θεάτρου Δημήτρης Μυράτ και ο Ζωγράφος Σπύρος Βασιλείου ένωσαν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν τον μουσικό δίσκο της «Καταχνιάς».

Ο πρώτος έγραψε τη μουσική, ο δεύτερος τους στίχους, ο τρίτος αφηγείται τα ενδιάμεσα πεζά κομμάτια του έργου και ο τέταρτος φιλοτέχνησε μια κατοχική ξυλογραφία του το εξώφυλλο.

Μαζί τους και οι άλλοι συνεργάτες. Η φιλολογική επιμέλεια έγινε από τον ποιητή Νικηφόρο Βρεττάκο. Τραγουδούν ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα. Παίρνει σημαντικό μέρος η χορωδία Κορίνθου με διδασκαλία του Αλέκου Παπαγιαννόπουλου. Την κλασσική και λαϊκή ορχήστρα διευθύνει ο ίδιος ο συνθέτης.

συνέντευξη τύπου για την "Καταχνιά"

Η «Καταχνιά» είναι το τρίπτυχο Κατοχή – Αντίσταση – Απελευθέρωση. Ξαναζωντάνεμα από πικρές ημέρες πείνας, κατατρεγμού και δόξας. Οι στίχοι απλοί και ανθρώπινοι και μουσική ελληνική με τις ρίζες της στη βυζαντινή υμνωδία, στο δημοτικό τραγούδι και στη σύγχρονη λαϊκή μούσα. Εκφραστικά μέσα λιτά. Στα χορωδιακά μέρη χρησιμοποιείται το μονόφωνο – ομοφωνικό έως το εξάφωνο – ομοφωνικό στυλ." *

8/5/65 εφημερίδα "Ελευθερία"

Ο δίσκος κυκλοφόρησε στα 1964 από την ODEON (τη μετέπειτα ΜΙΝΟΣ) και στις αρχές του 1965 κάποια από τα τραγούδια του επανακυκλοφόρησαν σε δισκάκια των 45 στροφών.

Ο Κώστας Βίρβος θυμάται :

"Την ΚΑΤΑΧΝΙΑ την εμπνεύσθηκα από γεγονότα που τα έζησα. Το 1943 όταν ιδρύθηκε η ΕΠΟΝ ήμουν από τους πρώτους που εντάχθηκε σ' αυτήν, μαθητής τότε στο Γυμνάσιο Τρικάλων.

Τον Αύγουστο του 1943 ήρθα στην Αθήνα για να δώσω εξετάσεις στην Πάντειο Σχολή. Πέτυχα από τους πρώτους και συγχρόνως συνδέθηκα με την ΕΠΟΝ σπουδαστών.

Τον Μάρτη του 1944 με συνέλαβαν μαζί με τον συμπατριώτη μου φοιτητή της Χημείας, Στέλιο Πάλα, γράφοντας στους τοίχους. Μας πιάσαν στη γωνία Αγορακρίτου και Αριστομένους οι χαφιέδες και μας οδήγησαν στην Ειδική Ασφάλεια, αφού πρώτα περάσαμε από το ξενοδοχείο ΚΡΥΣΤΑΛ, όπου είχαν τσιμπούσι οι αρχιβασανιστές Παναγιωτόπουλος και Παρθενίου. Εκεί μας βασάνισαν μέχρι θανάτου. Ο Ξενοδόχος του ΚΡΥΣΤΑΛ όταν μας είδε αιμόφυρτους, ύστερα από το ξύλο με το βούρδουλα και τη φάλαγγα στα πόδια, ειδοποίησε το Πρώτων Βοηθειών. Πρέπει να το έκανε σκόπιμα για να υπάρχουν μάρτυρες ώστε να μη μας σκοτώσουν.

Μετά μας οδήγησαν στα Κρατητήρια της Ελπίδος 5 και μας έβαλαν στο απομονωτήριο. Αφού πέρασαν δυο τρεις μέρες κατορθώσαμε να ειδοποιήσουμε τους δικούς μας.

Εκεί μέσα έγραψα στο μυαλό μου το «Δεν θέλω να μου δέσετε τα μάτια» και το «Ένας ξύλινος σταυρός» την Πρωτομαγιά του 1944, όταν τουφέκισαν τους διακόσιους στην Καισαριανή. Εκεί μέσα επίσης εμπνεύσθηκα το «Γιατί να γίνω μάνα» και την «Ομηρία».

Τα άλλα τραγούδια τα έγραψα αργότερα στο βουνό, με την μορφή ποιημάτων, αρχικά, τα οποία αργότερα τα έκανα τραγούδια.

Στις 5 Ιουνίου 1944, αν θυμάμαι καλά, πέρασα από την τριμελή Επιτροπή Ασφαλείας, η οποία θα έκρινε την τύχη μου. Πρόεδρος ήταν ο Νομάρχης Αττικής, Ναύαρχος Κιβωτός, και μέλη ο Εισαγγελέας Εφετών και ο Υποδιοικητής της Ειδικής Ασφάλειας, Αντισυνταγματάρχης Μπόγρης. Μιλημένοι και οι τρεις με αθώωσαν. Ο Γερμανός σύνδεσμος όμως δεν υπέγραφε την αποφυλάκιση μου. Τελικά "πείσθηκε» και στις 12 Ιουνίου αποφυλακίσθηκα.

Μετά από πολλές περιπέτειες έφτασα στο βουνό και παρουσιάστηκα στο χωριό Γοργογύρι Τρικάλων για να με τοποθετήσουν. Στο Γοργογύρι ήταν τότε και ο θείος μου Ζαχαρίας Παπαζαχαρίου, Εθνοσύμβουλος Τρικάλων στην κυβέρνηση του Βουνού, ο οποίος με έπεισε να συνεχίσω τη δράση μου στην ΕΠΟΝ, γιατί μπορούσα να αποδώσω πάρα πολλά και όχι στον ΕΛΑΣ, που ήθελα εγώ.

Έτσι έφυγα από το Γοργογύρι και πήγα απέναντι στα Χάσια, στο χωριό Λιόπρασο, που ήταν η έδρα του Επαρχιακού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ. Πρώτος Γραμματέας ήταν ο Ντίνος ο Μπόμπορας, δικηγόρος σήμερα και δεύτερος Γραμματέας ο Τάκης Παπανικολάου, επίσης δικηγόρος, δυο φορές Βουλευτής του ΚΚΕ και πρώην διευθυντής του Ριζοσπάστη. Στην ΕΤΑ (Επιμελητεία του Αντάρτη), που είχε την έδρα της στο ίδιο χωριό, ήταν ο Νίκος Ζαούσης (ανεψιός του στρατηγού Σαράφη), Ο καλός φίλος Βασίλης Τσαπάλας και πάρα πολλοί άλλοι, καλοί μου φίλοι μέχρι σήμερα.

Εκεί έγραψα και τα υπόλοιπα τραγούδια (ποιήματα) της Καταχνιάς, εμπνευσμένα από το αγωνιστικό περιβάλλον και από αντάρτικα τραγούδια. Π.χ. την εισαγωγή της Καταχνιάς «Κλαίνε θρηνούνε τα βουνά» την εμπνεύσθηκα από το αντάρτικο τραγούδι «Βαριά στενάζουν τα βουνά»*.

Έτσι ολοκληρώθηκε η ΚΑΤΑΧΝΙΑ και μόλις οι συνθήκες το επέτρεψαν, αφού βρήκα και τον εξαίρετο συνθέτη και άνθρωπο Χρήστο Λεοντή, που την μελοποίησε θαυμαστά, την κυκλοφορήσαμε σε δίσκο»."*

διαβάστε σχετικά:

«ΚΑΤΑΧΝΙΑ»

Χρήστου Λεοντή - Κώστα Βίρβου: «Καταχνιά»

Άπαιχτα μονόπρακτα του Καμπανέλλη στη σκηνή του Θεάτρου Τζένη Καρέζη

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Tue, 25 Oct 2016 10:38:00 +0000

Στρατόπεδο Μαουτχάουζεν: Αθώοι, ένοχοι, συνένοχοι. όσο μεγαλύτερη η πράξη, τόσο πιο ασφυκτικό το δίλημμα.

Δύο συνταρακτικά έργα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Ο Κρυφός Ήλιος» (1952) και «Σιλωάμ» (1951), από τα πρώτα θεατρικά έργα του συγγραφέα, με νωπές μνήμες, παραστάσεις και βιώματα από τον εγκλεισμό του στο χιτλερικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Mauthausen, θα ανέβουν για πρώτη φορά στη σκηνή, στο Θέατρο Τζένη Καρέζη.

Δύο νεανικά έργα του Καμπανέλλη αποδεικνύονται διαχρονικά και απόλυτα σημερινά, αγγίζοντας κατευθείαν το βάθος της ανθρώπινης φύσης και των επιλογών που θα ορίσουν τελικά το ποιόν του καθένα μας, που θα ορίσουν τον Άνθρωπο. Το ταλέντο και η ευαισθησία επιτρέπουν στο νεαρό Καμπανέλλη να πάει πέρα από τους πραγματικούς χαρακτήρες με τους οποίους μοιράστηκε τον εγκλεισμό και να δημιουργήσει αιώνιες φιγούρες. Οι ήρωές του είμαστε όλοι σε μια εποχή επαναπροσδιορισμού των αξιών όπου κάθε πράξη αναπόδραστα διαμορφώνει το μέλλον της κοινωνίας μας.

«Ο Κρυφός Ήλιος» είχε χαθεί για πολλά χρόνια και ανακαλύφθηκε στην αποθήκη του σπιτιού του συγγραφέα από τον καθ. Γιώργο Πεφάνη (δημοσιεύθηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 2005). Το «Σιλωάμ» αποτελεί την πρώτη γραφή του μονόπρακτου του Καμπανέλλη «η Οδός» και τα χειρόγραφα βρέθηκαν πρόσφατα από την κόρη του συγγραφέα Κατερίνα Καμπανέλλη.

Στον «Κρυφό Ήλιο», έργο ευρύ και πυκνό, με λεπτομερή περιγραφή του χώρου δράσης (κελιού του Μαουτχάουζεν), της κατάστασης και των προσώπων, οι ανατριχιαστικές περιγραφές εναλλάσσονται με ψυχολογικά παιχνίδια μεταξύ των κρατούμενων (ο Γιαπωνέζος, ο Κλέφτης, ο Γιατρός, ο Φαγιάς, ο Καλόγερος, ο Επιθεωρητής), που ψάχνουν ανάμεσά τους τον Προδότη. Ποιος πρόδωσε; Όλοι; Κανείς; Αθώοι, ένοχοι, συνένοχοι.

Με την αναζήτηση του προδότη ως βασικό μοχλό της δράσης, ο Καμπανέλλης περιγράφει τα πρόσωπά του με αδυναμίες και αρετές, σκοτεινές και φωτεινές στιγμές, μέσα σε ένα περιβάλλον ασφυκτικού εγκλεισμού και μεγάλων διλημμάτων και με κεντρικό ερώτημα όχι το «ποιος», αλλά τα αίτια, το περιεχόμενο και την ηθική βάση των πράξεων του ανθρώπου, όταν αυτός βρίσκεται σε ακραίες καταστάσεις φόβου και απελπισίας. Σκιαγραφεί το πρόσωπο του ύπουλου αλλά και τρομαγμένου ανθρώπου για να ‘σκάψει’ ακόμα βαθύτερα στην ίδια την ουσία της ύπαρξης, της ανθρώπινης κρίσης και εν τέλει, να αναδείξει την αξία του διλήμματος στην περιπέτεια της συγκρότησης συνείδησης.

Στο «Σιλωάμ» (απεσταλμένος), τέσσερις σκιώδεις τραγικές υπάρξεις, ανώνυμοι (ο Πρώτος, ο Δεύτερος, ο Τρίτος, ο Τέταρτος), δηλαδή κανείς και όλοι, ζουν στην συντέλεια του κόσμου, σε ένα κελί όπου κανείς δεν μπαίνει. Ούτε οι δεσμοφύλακες. Εκεί, στα έσχατα της απελπισίας, καταφεύγει ένας κρατούμενος (ο νοσοκόμος), για να κερδίσει λίγη ακόμη ζωή. Η απεγνωσμένη αναζήτηση της ελευθερίας συνοδεύεται από ένα ξέσπασμα για τον απόντα Θεό και μια έκρηξη εκδίκησης για την δολοφονική μηχανή.

Ο κορυφαίος Έλληνας μεταπολεμικός θεατρικός συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης (1921-2011) αιχμαλωτίστηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Ναζί το 1943, σε ηλικία είκοσι ετών, και παρέμεινε κρατούμενος στο στρατόπεδο Μαουτχάουζεν της Αυστρίας. Οποιαδήποτε ώρα θα μπορούσε να εκτελεστεί. Στην Αθήνα επέστρεψε το 1945, στη δίνη του Εμφυλίου Πολέμου. Μετά από την τρίχρονη έγκλειστη ζωή στην κοινότητα των χιλιάδων μελλοθανάτων, μετά από το βίωμα της έσχατης ανθρώπινης αποκτήνωσης, αλλά και τις πράξεις αλληλεγγύης, γενναιότητας και σοφίας των κρατούμενων, ο συγγραφέας δεν θα μπορούσε παρά να δώσει φωνή σε υπάρξεις και χαρακτήρες με τους οποίους είχε μοιραστεί μια ακραία πραγματικότητα.

Τα δύο μονόπρακτα ανεβαίνουν με ενιαίο τίτλο «Σιλωάμ»,

σε σκηνοθεσία Γιώργου Γιανναράκου,

σκηνικά-κοστούμια Λαλούλα Χρυσικοπούλου,

μουσική Κώστα Μαντζώρου,

φωτισμούς Αργύρη Θέο

και επιμέλεια κίνησης Δήμο Αμπράζη,

ενώ τους συγκλονιστικούς ρόλους επωμίζονται οι ηθοποιοι

Γιώργος Γιαννούτσος,

Δημήτρης Κανέλλος,

Ερρίκος Λίτσης,

Ευθύμιος Ξυπολυτάς,

Κωνσταντίνος Πλεμμένος

Κώστας Φαλελάκης.

Οι φωτό είναι της Ερμινέ Αλεξάνδρας Τζαρουγκιάν

Πρόγραμμα Παραστάσεων

Δευτέρα και Τρίτη: 9'15

Τιμές Εισιτηρίων:

Γενική είσοδος 15 ευρώ

Άνεργοι, μαθητές, φοιτητές θεατρικών σπουδών 8 ευρώ

Φοιτητές, πολύτεκνοι και ΑΜΕΑ 12 ευρώ

Σχολεία 6 ευρώ

Group 20 ατόμων και πάνω 10 ευρώ

Όπερα του Σίδνεϊ ή το ξεφλούδισμα ενός πορτοκαλιού

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Wed, 19 Oct 2016 12:55:00 +0000

Προσθήκη λεζάντας

Το 2007, η UNESCO κατέταξε την Όπερα του Σίδνεϊ στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

"Όταν το 1957 ο Δανός αρχιτέκτονας Γερν Ούτσον κέρδισε αναπάντεχα, ανάμεσα σε 233 υποψηφίους, τον διεθνή διαγωνισμό για την ανέγερση της Όπερας του Σίδνεϊ, την οραματίστηκε σαν ένα έργο τέχνης, γεμάτο έργα τέχνης, το οποίο θα φιλοξενούσε έργα τέχνης." *

"Πρόκειται για κατασκευή που όχι μόνο δεν αποτέλεσε βίαιη εισβολή στο περιβάλλον, αλλά κατασκευάστηκε με τέτοιον τρόπο ώστε να αποτελέσει συμπλήρωμα του αστικού χώρου του Σίδνεϊ. Βρίσκεται τοποθετημένο στο σημείο Μπένελογκ, στο λιμάνι του Σίδνεϊ κοντά στην εξίσου διάσημη γέφυρα της πόλης.

Έχει χτιστεί βάσει ενός σύγχρονου εξπρεσιονιστικού σχεδίου, με μια σειρά μεγάλων προκατασκευασμένων «Κοχυλιών», που διαμορφώνει τις στέγες. Η μορφή των κοχυλιών έχει επιλεγεί από τον Δανό αρχιτέκτονα Γιόερ Ούτσον με τρόπο που να συνδυάζεται ο ουρανός με τη θάλασσα. " *

"Το κτίριο θυμίζει ιστιοφόρο πλοίο που περικλείεται και από τις 3 πλευρές από θάλασσα. Πηγές έμπνευσης τα πανιά των ιστιοφόρων και οι ναοί των Αζτέκων και των Μάγιας.

Για την οικοδόμησή της απαιτήθηκαν 2000 προκατασκευασμένα τμήματα από μπετόν, που τα συνέδεσαν συνολικά 350 χιλιόμετρα βέργες χάλυβα. Οι αχιβάδες καλύφθηκαν με ένα και πλέον εκατομμύριο κεραμικά πλακάκια." *

"Είναι ένα σύγχρονο εξπρεσιονιστικό σχέδιο, με μια σειρά μεγάλων προκατασκευασμένων «κοχυλιών», που διαμορφώνει τις στέγες της δομής. Καλύπτει 4.5 στρέμματα εδάφους." *

"Το ξεφλούδισμα ενός πορτοκαλιού και η βαθιά κατανόηση των μαθηματικών οδήγησαν μια ομάδα από κορυφαίους αρχιτέκτονες και μηχανικούς να κατασκευάσει ένα από τα εντυπωσιακότερα κτίρια του κόσμου, την περίφημη Όπερα του Σίδνεϊ στην Αυστραλία.

Το εξπρεσιονιστικό του σχέδιο, με μια οροφή που μοιάζει ότι φτιάχθηκε από τεράστιες αχιβάδες ή από ποιητικά ιστία, δυσκόλεψε αρκετά την ομάδα των μηχανικών που κλήθηκε να το μετατρέψει σε στιβαρό κτίριο.

Οι αρχιτέκτονες και οι μηχανικοί που είχαν αναλάβει τη στατική μελέτη και την υλοποίηση του έργου πάσχιζαν περισσότερο από έξι χρόνια για να βρουν τον κατάλληλο και πιο οικονομικό τρόπο για να κατασκευάσουν σωστά την ποιητική ιδέα του αρχιτέκτονα. Τελικά τα Μαθηματικά και η φύση έδωσαν λύσεις στα προβλήματά τους.

Η ομάδα των μηχανικών και των αρχιτεκτόνων προσπάθησε να βρει λύσεις δοκιμάζοντας πάρα πολλά σχέδια και γεωμετρικά σχήματα, προκειμένου να εντοπίσει τον κοινό μαθηματικό παρονομαστή που θα περιέγραφε τις τρισδιάστατες καμπύλες των ιστίων του κτιρίου.

Η λύση ήρθε απρόβλεπτα, πολύ αργότερα. Σε ένα διάλειμμα για φαγητό τα μέλη της ομάδας παρατήρησαν στις φέτες ενός πορτοκαλιού πώς η φύση διαμορφώνει ένα γεωμετρικό σχήμα. Με αυτήν την αφορμή άρχισαν να αναλύουν τα ιστία του αρχιτεκτονικού σχεδίου ως τμήματα μιας τέλειας σφαίρας και να βρίσκουν λύση στο πρόβλημα του σχεδιασμού τους.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Καθένα από τα ιστία μοιάζει να έχει σχηματιστεί από δύο καμπύλα τρίγωνα, με το καθένα από αυτά να γέρνει, δίνοντας την εντύπωση ότι ακουμπάει στο άλλο για να στηριχθεί. Αν και απλή στη σύλληψή της, η ιδέα απαίτησε εξαιρετικά πολύπλοκους μαθηματικούς υπολογισμούς για να υλοποιηθεί. Σήμερα αν προσπαθήσει κάποιος να ενώσει όλα τα κομμάτια της κατασκευής θα δει ότι σχηματίζουν ένα κύκλο, αφού σκοπίμως δημιουργήθηκαν ως κομμάτια μιας σφαίρας ή ενός γιγαντιαίου φανταστικού πορτοκαλιού." *

Γερν Ούτσον (πηγή)

"Ήταν ήδη 1960, η ανάθεση για το έργο είχε γίνει από το 1957 και η κατασκευή δεν προχωρούσε. Οι εργασίες καθυστερούσαν, οι προϋπολογισμοί τινάζονταν στο αέρα, άλλαξε η κυβέρνηση της Αυστραλίας, οι νέοι κυβερνητικοί και άλλοι οικονομικοί παράγοντες κατέκριναν τα αρχιτεκτονικά σχέδια του Γερν Ούτσον ως ανεδαφικά, μη ρεαλιστικά, πανάκριβα.

Ο Υπουργός Δημοσίων Έργων της νέας κυβέρνησης, Ντέβιντ Χιούζ, ζητούσε από τον Ούτσον κάθε λίγο τον λογαριασμό για να τα κόστη και αρνούνταν να πληρώσει τις τρέχουσες εργασίες.

Ο αρχιτέκτονας αποφάσισε πάρα πολύ εκνευρισμένος και βαθιά απογοητευμένος να παραιτηθεί από το έργο το 1966. Έκλεισε το γραφείο του στην Αυστραλία και ορκίστηκε να μην ξαναπατήσει το πόδι του στην ήπειρο.

"Η νέα κυβέρνηση ανέθεσε την ολοκλήρωση της Οπερας στο Πίτερ Χολ. Οταν ανακοινώθηκε η ανάθεση, ξεσηκώθηκε κύμα κατακραυγής στην Αυστραλία." *

Το πρώτο έργο που παρουσιάστηκε στην Όπερα: "Πόλεμος και ειρήνη" του Σεργκέι Προκόφιεφ.

Το 1973 η Όπερα εγκαινιάστηκε από τη βασίλισσα της Αγγλίας. Το όνομα του Ούτσον δεν αναφέρθηκε ούτε μια φορά κατά τη διάρκεια της τελετής.

Το έργο του Le Cobusier: μάλλινη ταπετσαρία, 6,5 τ.μ. (πηγή)

Το 1958 Ουότσον ζήτησε από τον Le Corbusier ένα έργο του για την Όπερα κι εκείνος του έστειλε, δυο χρόνια αργότερα, μία ταπετσαρία από μαλλί που ονόμασε "Les Dés Sont Jetés". Η ταπετσαρία στόλισε αμέσως το σαλόνι του αρχιτέκτονα με σκοπό να μεταφερθεί στην Όπερα, όταν εκείνη θα ολοκληρωνόταν. Μετά την παραίτησή του, ο Ούτσον δεν παρέδωσε ποτέ το έργο.

Το 2016 η κόκκινη ταπετσαρία μεταφέρεται στην Όπερα του Σίνδεϋ. (πηγή)

Η κόκκινη ταπετσαρία αγοράστηκε, τελικά, από την Όπερα στου Σίνδεϋ! Στη δημοπρασία των έργων τέχνης του αρχιτέκτονα, που οργάνωσαν τα παιδιά του. *

Στο ετήσιο lighting festival "Vivid Sydney" η Όπερα έχει την τιμητική της και οι καλλιτέχνες τη μετατρέπουν σε φαντασμαγορικό θέαμα.

Το 2013 η Όπερα γιόρτασε τα 40 της χρόνια!

"Περισσότερα από 8 εκατ. άτομα επισκέπτονται την Όπερα κάθε χρόνο, με 775 εκατ. δολάρια Αυστραλίας να εισρέουν στα ταμεία της πολιτείας της Νέας Νότιας Ουαλίας, όπως υπολόγισε η Deloitte Access Economics 2013, ωστόσο η ακουστική της παίρνει χαμηλή βαθμολογία από κριτικούς και μουσικούς.

Σε έρευνα του 2011 μεταξύ καλλιτεχνών, θεατών και κριτικών, το αυστραλιανό μουσικό περιοδικό Limelight βαθμολόγησε το Θέατρο της Όπερας ως αυτό με τη χειρότερη ακουστική ανάμεσα σε 20 μεγάλους χώρους εκδηλώσεων στον κόσμο, με την Αίθουσα Συναυλιών να κατατάσσεται στην 18η θέση." *

Φέτος "νέες εμπειρίες θέλει να προσφέρει σε Αυστραλούς και τουρίστες η εμβληματική όπερα του Σίδνεϊ. Η διοίκηση προσπαθεί να εξασφαλίσει άδεια, ώστε τουλάχιστον πέντε φορές το χρόνο να φιλοξενεί γκρουπ που θέλουν να ρίξουν έναν ύπνο στο εσωτερικό της, ασφαλώς σε σχέση με κάποια παράσταση ή παραγωγή.

Δεν θα είναι, πάντως, η πρώτη φορά που ο κόσμος διανυκτερεύει στην Όπερα. Τον Ιούνιο ο συνθέτης Μαξ Ρίχτερ παρουσίασε ένα 8ωρο πρόγραμμα με τίτλο Sleep σε κοινό 150 ατόμων." *

Διαβάστε σχετικά:

Τραγούδια για το θέατρο: Ασημάκης Γιαλαμάς

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Wed, 19 Oct 2016 08:48:00 +0000

Διαβάστε εδώ τα σατιρικά ποιήματα του Ασημάκη Γιαλαμά

Είσαι συνήθεια μου

(Από την επιθεώρηση "Τέντυ - Μπόυς", 1958)

στίχοι: Ασημάκης Γιαλαμάς, Γιώργος Θίσβιος, Κώστας Πρετεντέρης

μουσική: Ζακ Ιακωβίδης

Είναι στιγμές που βαριέμαι και θέλω να φύγω

και με χαρά μου ανοίγω γι’ αλλού τα φτερά

όμως κρατάει η χαρά μου αυτή τόσο λίγο

που δε το ξέρω αν είναι στ’ αλήθεια χαρά

Είσαι συνήθεια μου όσο κι αν φαίνεται πεζό

χωρίς εσένα πια δε ζω αυτή είναι η αλήθεια

είσαι συνήθεια μου και με κρατάς και σε κρατώ

γιατί είναι πάθος δυνατό και η συνήθεια

Δεν είσαι ο έρωτας που συγκινήσεις μας δίνει

και μη λυπάσαι γλυκέ έρωτά μου κουτέ

δεν είσαι η φλόγα που ανάβει αμέσως και σβήνει

μα είσαι κάτι που τέλος δεν έχει ποτέ

Είσαι συνήθεια μου όσο κι αν φαίνεται πεζό

χωρίς εσένα πια δε ζω αυτή είναι η αλήθεια

είσαι συνήθεια μου και με κρατάς και σε κρατώ

γιατί είναι πάθος δυνατό και η συνήθεια

Κι εδώ μια πιο μοντέρνα εκδοχή του τραγουδιού από το Λάκη Παπαδόπουλο!

Το αλκοόλ και η νικοτίνη

(Η μεγάλη επιτυχία της Ρένας Βλαχοπούλου από την επιθεώρηση "Σιγά και με το μαλακό" του θεάτρου Ακροπόλ, 1957)

στίχοι: Ασημάκης Γιαλαμάς, Γιώργος Θίσβιος, Κώστας Πρετεντέρης

μουσική: Γιάννης Βέλλας, Ζακ Ιακωβίδης

Στο 'να χέρι το ποτήρι, στ' άλλο χέρι το τσιγάρο

με μια θύελλα μιλάω, μ' ένα όνειρο φλερτάρω

και μισώ τον εαυτόν μου που κι εκείνος με μισεί

κι ίσως κάποιος να 'ρθει απόψε, αλλά αυτός δεν είσαι εσύ.

Δεν βαριέσαι, ό,τι κι αν γίνει,

θα μου φτάσουνε για απόψε

το αλκοόλ κι η νικοτίνη...

Στο 'να χέρι το τσιγάρο, στ' άλλο χέρι το ποτήρι

και μπερδεύτηκαν οι σκέψεις στο δικό τους πανηγύρι

και αν πεις και για τη νύχτα, πάει πέρασε η μισή.

κάποιος έρχεται νομίζω, αλλά αυτός δεν είσαι εσύ.

Δεν βαριέσαι, ό,τι κι αν γίνει,

θα μου φτάσουνε για απόψε

το αλκοόλ κι η νικοτίνη...

Στο 'να χέρι το ποτήρι, στ' άλλο χέρι το τσιγάρο

μέχρι που να ξημερώσει κάποια απόφαση θα πάρω

κι ίσως για το φέρσιμό σου να σου πω απλώς "μερσί".

κάποιος χτύπησε την πόρτα, αλλά αυτός δεν είσαι εσύ.

Δεν βαριέσαι, ό,τι κι αν γίνει,

θα μου φτάσουνε για απόψε

το αλκοόλ κι η νικοτίνη...

Απόψε που χωρίζουμε

(Η μεγάλη επιτυχία της Μπελίντα από την επιθεώρηση του θεάτρου Ακροπόλ "Σιγά - σιγά και με το μαλακό", 1957)

στίχοι: Ασημάκης Γιαλαμάς, Γιώργος Θίσβιος, Κώστας Πρετεντέρης

μουσική: Γιάννης Βέλλας, Ζακ Ιακωβίδης

Τώρα που μες τα σύννεφα γλιστράει το φεγγάρι

έλα για λίγο πλάι μου, και πάρε ένα σφουγγάρι

Και βρεξ’ το μες το δάκρυ μου που τρέχει απελπισμένα

και σβησ’ τα περασμένα, και σβησ’ τα περασμένα

Την έρημη τη σκέψη μας να μην τη βασανίζουνε

απόψε που χωρίζουμε, απόψε που χωρίζουμε

Τώρα που πήρε ο άνεμος να τραγουδάει με λύπη

κάθε μου πόνο μάζεψε και κάθε καρδιοχτύπι

Και βρες μια μαύρη θάλασσα με κύματα αφρισμένα

και ριξ’ τα περασμένα, και ριξ’ τα περασμένα

Την έρημη τη σκέψη μας να μην τη βασανίζουνε

απόψε που χωρίζουμε, απόψε που χωρίζουμε

Τώρα που τη θολή νυχτιά η αστραπή τη σκάβει

απ’ την καρδιά μου άρπαξε την πυρκαγιά που ανάβει

Δυνάμωσε τις φλόγες της και ύστερα ένα ένα

κάψε τα περασμένα, κάψε τα περασμένα

Την έρημη τη σκέψη μας να μην τη βασανίζουνε

απόψε που χωρίζουμε, απόψε που χωρίζουμε

Κι απόψε τίποτα

(Από την επιθεώρηση "Το Δόγμα της Γυναίκας" του θεάτρου Ακροπόλ)

στίχοι: Ασημάκης Γιαλαμάς, Γιώργος Θίσβιος, Κώστας Πρετεντέρης

μουσική: Γιάννης Βέλλας, Ζακ Ιακωβίδης

Πόσο δρόμο περπατήσαμε

(Η μεγάλη επιτυχία της Μπελίντας και του Ορέστη Μακρή από την επιθεώρησι "Σιγά και με το Μαλακό" του Ακροπόλ, 1957)

στίχοι: Ασημάκης Γιαλαμάς, Γιώργος Θίσβιος, Κώστας Πρετεντέρης

μουσική: Γιάννης Βέλλας

Φίλησέ με

(Μεγάλη επιτυχία της Άννας Καλουτά και του Λάμπρου Κωνσταντάρα από τη μουσική κωμωδία του Βέμπο "Ραντεβού", 1953)

στίχοι: Ασημάκης Γιαλαμάς, Κώστας Μπέζος

μουσική: Ιωσήφ Ριτσιάρδης

Τελευταίο άφησα ένα τραγούδι, για το στιχουργό του οποίου βρήκα, εκτός από το όνομα του Γιαλαμά, κι αυτό της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, με περισσότερες μάλιστα αναφορές.

Στην Κιθάρα διαβάζω πως το ερμήνευσε η Σπεράντζα Βρανά στην επιθεώρηση του Ακροπόλ "Το δόγμα της γυναίκας", το 1957, στις περισσότερες αναφορές διαβάζω πως το πρωτοερμήνευσε η Εύα Στυλ (στη δεύτερη φωνή η Βούλα Γκίκα)

Σιγά τις μαχαιριές, σιγά

μουσική: Γιάννης Βέλλας

Διαβάστε σχετικά:

Ρένα Βλαχοπούλου: Το αλκοόλ κι η νικοτίνη...

Παληά Ελληνικά τραγούδια: Γιαλαμάς Ασημάκης

Ασημάκης Γιαλαμάς: "Μούσα μου, με συγχωρείς..."

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Wed, 19 Oct 2016 08:48:00 +0000

Ασημάκης Γιαλαμάς [19-1-1909 | 19-10-2004]

Το 1940 ο Ασημάκης Γιαλαμάς κάνει το θεατρικό του ντεμπούτο, γράφοντας νούμερα, μαζί με τους Γιώργο Οικονομίδη και Γιώργο Θίσβιο, για την επιθεώρηση "Πολεμικές καντρίλιες", που ανεβάζει ο θίασος της Κατερίνας Ανδρεάδη.

Νωρίτερα όμως, κι αφού εγκαταλείπει, λόγω έλλειψης χρημάτων, τη Νομική, αρχίζει να εργάζεται σε εφημερίδες.

"Σαν συνεργάτης, αμειβόμενος «με το κομμάτι», στο Έργο και στο Θησαυρό γράφει ευθυμογραφήματα, σατιρικούς στίχους και διηγήματα. Το 1938 προσλαμβάνεται στη Βραδυνή, αντικαθιστώντας τον αξέχαστο Πολ Νορ.

Γράφει καθημερινά «σατιρικό στίχο και απ' αυτή την εφημερίδα δημιούργησε έναν εύθυμο τύπο, τον Κλεόβουλο, τον οποίο συνέχισε μεταπολεμικά στην "Ελεύθερη Ελλάδα" (σ.σ. την εφημερίδα της ΚΕ του ΕΑΜ). Ο τύπος αυτός έγινε προσφιλέστατος στο αναγνωστικό κοινό." *

Φτιάχνει κι άλλους τύπους: τον Οδυσσέα Ομηρικό, το Γερο-Παρατατικό, το Ποιητή του Κάρου.

Θυμάται η Νανά Νταουνάκη: "Ήταν δοσμένος στο λαϊκό αίσθημα, τόσο που πολλές φορές έγραφε τα κείμενά του σε πολυθόρυβα καφενεία για να παίρνει πιο άμεσα το φρόνημα του καθημερινού και αγωνιζόμενου ανθρώπου." *

Από τη μόνιμη στήλη του στην Αυγή, το "Έμμετρο ξύπνημα του Αυγερινού", χαιρετίζει τη μεγάλη νίκη της ΕΔΑ, που το 1958 εισέρχεται στη βουλή ως αξιωματική αντιπολίτευση:

ΓΕΙΑ ΣΟΥ, ΡΩΜΙΕ

Γεια σου, αθάνατε Ρωμιέ! Λαχτάρα τώρα πούχω

Να σ’ εξυμνήσω νικητή και μέγα τροπαιούχο!

Γεια σου, Λαέ, αδούλωτε, γεια σου, Λαέ, λεβέντη

πούχεις γιορτή τα «Όχι» σου και τον αγώνα γλέντι!

Γεια σου, χαρά, που ύψωσες, ξανά τ’ ανάστημά σου

Κι όλοι οι Λαοί στο στόμα σου ξανάχουν τ’ όνομά σου!

Ο πάντες απ’ τη νίκη σου εμείναν θαμπωμένοι

κι οι τύραννοί σου τάχασαν, κι οι ντόπιοι και οι ξένοι.

Αυτοί και τι δεν είχανε; Και χρήμα κι εξουσία,

τ’ αμέτρητά τους όργανα, την ξένη προστασία.

Μα εσύ, Λαέ μου, φώναξες, το δίκιο σου και πάλι

Δεύτε, Λαοί, λάβετε φως απ’ του Ρωμιού την πάλη! *

Αυγερινός

Από το κοινό βιβλίο των Ασημάκη Γιαλαμά - Νίκου Παπαπερικλή, "Η εποχή μας", που κυκλοφορεί το 1961, εικονογραφημένο με σκίτσα των Μ. Αργυράκη, Αν. Αρχελάου, Φ. Δημητριάδη, Ν. Καστανάκη, Κ. Μητρόπουλου, Μποστ, Β. Χριστοδούλου.από τις εκδόσεις 20ς αιώνας, τα ποιήματα: *

Ο τρελός φτωχοϋπάλληλος

(έμπνευση από τον "Τρελό " του Κώστα Βάρναλη) *

Γκουάρντα ε πάσα

(έμπνευση από την Κόλαση της "Θείας Κωμωδίας" του Δάντη)

Γκουάρντα ε πάσα" έγραψε ο Δάντης μια φορά,

σαν είδε μεσ' στην Κόλαση τα τόσα τρομερά.

"Γκουάρντα ε πάσα", δηλαδή

κοίτα και πέρνα, με σπουδή...

---

Αυτό και τώρα θάλεγε, με φρίκη πιο πολλή,

αν ζούσε στην Αθήνα μας, επί Καραμανλή,

κι αν πήγαινε, σαν φουκαράς,

στην... κόλαση της αγοράς.

---

"Γκουάρντα"-ρίξε στις τιμές, μια γρήγορη ματιά,

και "πάσα"-πέρνα βιαστικά, μακράν απ' τη... φωτιά!

Λευτεριά Στάνταρ Οϊλ

Ο Ροκφέλερ, μέγας άρχων, των μονοπωλίων λέων,

βασιλιάς της Στάνταρ Οϊλ, δηλαδή των πετρελαίων,

απ' τη μια μεριά κοιτάει, πώς να κάνει όλη τη γη,

σκλάβα της δυνάμεώς του και του πλούτου του πηγή,

κι απ' την άλλη το μεγάλο "δημοκράτη" παριστάνει

και στη Νέας της Υόρκης κατεβαίνει το λιμάνι

κι από τα πετρέλαιά του, με μια ποζ' απλοχεριάς,

ρίχνει κάμποσες σταγόνες στον... πυρσό της Λευτεριάς!

Είν' αυτός, που σ' έκθεσή του, πλήρη έκθεση προς δράση,

είχε γράψει, προς τον Αϊκ, τη γνωστή ετούτη φράση:

"Με το δόλωμα των ντόλλαρς, πρέπει πάντα, να κοιτάμε,

σαν τ' αγκιστρωμένα ψάρια, τους λαούς να τους κρατάμε"(...)

Μούσα μου, με συγχωρείς...

Τώρα, πού 'μαι πια μεσήλιξ κι που μπήκα στα χρονάκια

κι όμως πάντα συνεχίζω, ν' ασχολούμαι με στιχάκια,

τώρα, πούχουνε ασπρίσει απ' τον κύκλο των ετών μου

και της κόμης μου οι τρίχες και οι τρίχες των... γραφτών μου,

θέλω πια τα "πεπραγμένα" της ζωής μου να εξετάσω

και μια έμμετρη κουβέντα με τη Μούσα μου να πιάσω. (...)

---

Τώρα, πού 'μαι πια μεσήλιξ, το κατάλαβα, καλή μου,

τι απύθμενη βλακεία κλείνει ετούτ' η κεφαλή μου,

Α, τι τρέλα με κατείχε, όταν γύρευα με κέφι

να πετώ ψηλά στα νέφη,

ενώ θά 'πρεπε, να είμαι πιο πεζός και να φροντίσω,

το πουγγί μου να γεμίσω.(...)

---

Να, ποιος ήτανε ο δρόμος, ο σωστός και λογικός,

μ' άλλους λόγους ένας δρόμος καθαρά εμπορικός,

που αν είχαμε τη γνώση, να τον πάρουμ' από χρόνια,

δε θα ζούσαμε στη φτώχεια και στην τόση καταφρόνια.

Μα η ευκαιρία πάει κι άντε τώρα να τη βρεις.

Εφταιξα πολύ, το ξέρω!... Μούσα μου, με συγχωρείς!..

Δείτε σχετικά:

Εγώ, η Ούλρικε Μάινχοφ, καταγγέλω | Ντάριο Φο - Φράνκα Ράμε

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Fri, 14 Oct 2016 08:42:00 +0000

"ΟΝΟΜΑ: Ουλρίκε

ΕΠΩΝΥΜΟ: Μάινχοφ

ΓΕΝΟΥΣ: Θηλυκού

ΗΛΙΚΙΑ: Σαρανταενός χρονών…Ναι! Είμαι παντρεμένη. Έκανα δύο παιδιά με καισαρική. Ναι είμαστε χωρισμένοι με τον άντρα μου.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ: Δημοσιογράφος

ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ: Γερμανίδα

Συγκρούστηκα με την άρχουσα τάξη και τους νόμους της που τους έχει προστάτες της, για να μπορεί να εκμεταλλεύεται και να κάνει κουμάντο σε όλα, στα πάντα. Ακόμα και στο ίδιο το μυαλό μας, στις σκέψεις μας, τα λόγια μας, τα συναισθήματα μας, τη δουλειά μας, τον τρόπο που μας αρέσει να αγαπάμε ή να κάνουμε έρωτα, ολόκληρη τη ζωή μας.

Γι’ αυτό με κλείσατε εδώ μέσα αφεντικά του κράτους δικαίου. Φυσικά όλοι είναι ίσοι απέναντι στους νόμους σας, εκτός απ’ αυτούς που δεν συμφωνούν με τα ιερά σας και τα όσια.

Εσείς είστε που υποβιβάσατε τη γυναίκα. Ό,τι λοιπόν μου στερήσατε τόσα χρόνια σα γυναίκα, μου το προσφέρετε τώρα: ΙΣΗ ΠΟΙΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ. Τι ειρωνεία! Σας ευχαριστώ! Με ανταμείψατε με το νόμισμα της πιο σκληρής φυλάκισης. Απομόνωση και κρύο μέσα σε μια φυλακή νεκροταφείο. Στην ποινή δηλαδή της εξόντωσης των αισθήσεων μου. Πόσο ευγενική έκφραση θα ήταν να ‘λεγα ότι με θάψατε ζωντανή σ’ ένα τάφο.

Λευκό το κελί, οι τοίχοι, λευκά τα κουφώματα, η πόρτα περασμένη με σμάλτο, για να μην πω και το αποχωρητήριο, ο φωτισμός με νέον; λευκός κι αυτός- κι αναμμένες λάμπες μέρα-νύχτα. Πότε επιτελούς είναι μέρα και πότε νύχτα; Πως θα το μάθω; Απ’ τη χαραμάδα του παραθύρου περνάει πάντα το ίδιο λευκό φως, ψεύτικο κι αυτό, σαν το παράθυρο που είναι ψεύτικο κι αυτό, ίδια ψεύτικος κι ο δόλιος ο χρόνος που μ’ έχετε φυλακισμένη εδώ σ’ ένα λευκό ατελείωτο.

ΣΙΩΠΗ! Παντού σιωπή.

Απ’ έξω ούτε φωνή, ούτε ήχος, ούτε θόρυβος. Στο διάδρομο δεν ακούγονται βήματα, ούτε πόρτες που ανοιγοκλείνουν. ΤΙΠΟΤΑ. Όλα σιωπηλά και κατάλευκα. Μια μεγάλη σιωπή και στο μυαλό μου, λευκή κι αυτή σαν το ταβάνι. Κι η φωνή μου λευκή αν δοκιμάσω να φωνάξω.

Λευκό το σάλιο καθώς στεγνώνει στα χείλη μου. Λευκή η σιωπή στ’ άδεια μου μάτια στο στομάχι, στην πρησμένη από την πείνα κοιλιά μου. Πιασμένη σα γιαπωνέζικο ψάρι, δίχως πτερύγια, μες τη σιωπή του ενυδρείου.

Έντονη επιθυμία για εμετό.

Βλέπω το μυαλό σε αργή κινηματογραφική κίνηση, να βγαίνει από το κρανίο μου, να αλητεύει εδώ κι εκεί και να κυλάει στο πάτωμα και να γίνεται ένα με το αιώνιο λευκό του κελιού μου. Νιώθω το κορμί μου σα σκόνη, όπως το απορρυπαντικό για το πλυντήριο. Σκύβω και το μαζεύω.Προσπαθώ να το συναρμολογήσω.

ΔΙΑΛΥΟΜΑΙ! Πρέπει να αντέξω Να αντισταθώ. Δεν θα μπορέσετε να με τρελάνετε. Πρέπει να σκεφτώ, να σκεφτώ! Να λοιπόν που σκέφτομαι! Σκέφτομαι εσάς που μ’ έχετε κλεισμένη σ’ αυτόν τον εφιάλτη. Από το κρύσταλλο του ενυδρείου που με κλείσατε και με κοιτάζετε με ενδιαφέρον. Μείνατε άφωνοι! Τρέμετε από φόβο μήπως και μπορέσω κι αντισταθώ. Τρέμετε στη σκέψη μήπως οι άλλοι σύντροφοί μου έρθουν και γκρεμίσουν αυτό το λευκό θάνατο που επινοήσατε. Πόσο γελοίο, αλήθεια, να στερήσετε από μένα τα χρώματα! Κι έξω να βάφετε το μουχλιασμένο και γκρίζο κόσμο σας με τα πιο φανταχτερά χρώματα, για να μην μπορεί να δει κανείς τη σαπίλα που κρύβει. Και να υποχρεώνετε τον κόσμο να καταναλώνει μόνο και μόνο για το χρώμα. Χρωματίστε με ωραίο κόκκινο το σιρόπι από τα βατόμουρα, και τι πειράζει αν αυτό φέρνει καρκίνο! Το απεριτίφ σας να είναι πορτοκαλί. Τα παιδιά σας πρέπει να τρώνε πολύ το πράσινο και το αστραφτερό κίτρινο. Το βούτυρο κι η μαρμελάδα πάντα με χρωματιστά δηλητήρια. Ακόμα και τις γυναίκες σας τις βάψατε σαν καραγκιόζηδες. Εξαίσιο κόκκινο για τα μάγουλα, ανοιχτό γαλάζιο και βιολετί για τις βλεφαρίδες, ρουζ για τα χείλια κι όσο για τα νύχια ό,τι χρώμα θα έβαζε ο νους σου για να είναι σαν καρναβάλι. Χρυσαφί, ασημί, πράσινο, πορτοκαλί μέχρι και σκούρο μπλε χρησιμοποιήσατε. Και τιμωρήσατε εμένα με τη σκληράδα του ανέκφραστου λευκού, γιατί το μυαλό μου δεν έχει ανάγκη από τον κατακλυσμό των διαφημίσεων για να σκεφτεί. Αφού τα δικά του χρώματα ξεγυμνώνουν όλη σας την αθλιότητα.

Και με κλείσατε σε αυτό το ενυδρείο γιατί:

Ε λοιπόν όχι! Δεν συμφωνώ με τον τρόπο που ζείτε, ούτε ζήλεψα που δεν είμαι σαν καμιά από τις γυναίκες σας;θλιβερό καρναβάλι. Όχι! Δεν θα ήθελα να είμαι μια τρυφερή ύπαρξη, με τα νάζια της και τα χαζοχαμόγελά της. Που θα στόλιζε το τραπέζι σας σε κάποιο ρεστοράν πολυτελείας το σαββατόβραδο, σαν συμπλήρωμα αναπόσπαστο σε αυτή τη φτιαχτή ατμόσφαιρα με το εξωτικό μενού και την τόσο ηλίθια και απαραίτητη διακριτική μουσική. Όχι! Δεν θα μου άρεσε να είμαι υποχρεωμένη να παριστάνω την ελκυστική και θλιμμένη, και συγχρόνως τη χαρούμενη και όλο εκπλήξεις, μετά την άμυαλη παιδούλα, κι ύστερα τη μητέρα και πουτάνα, ενώ συγχρόνως να ντρέπομαι ή να ευχαριστιέμαι με κάθε βρωμόλογο που θα ξεστομίζετε.

Α! Να λοιπόν!

Ένας ελαφρός θόρυβος. Ανοίγει η πόρτα. Μπαίνει ο δεσμοφύλακας, με κοιτάζει, δεν με βλέπει, είναι σαν μην υπάρχω. Σα να έγινα διαφανής. Δε λέει ούτε λέξη. Βγαίνει. Ξανακλείνει. Ξανά σιωπή. Κανένας δεν πρόκειται να ακούσει την κραυγή μου ούτε κανένα παράπονο μου. Όλα θα γίνουν σιωπηλά, με τακτ, για να μην χαλάσει ο μακάριος ύπνος των μακάριων κατοίκων αυτού του οργανωμένου κράτους. Κοιμήσου ήσυχα καλοζωισμένε και αποχαυνωμένε κόσμε της μεγάλης Γερμανίας. Και σεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, οι υγιώς σκεπτόμενοι. Κοιμηθείτε ήσυχα σαν πεθαμένοι. Η κραυγή μου δεν θα σας ξυπνήσει. Δεν ξυπνούν ποτέ οι κάτοικοι ενός νεκροταφείου. Όσοι αγανακτήσουν θα ξεσηκωθούν, είμαι σίγουρη. Θα είναι εκείνοι που δουλεύουν ολημερίς, εκείνοι που τους σακατεύετε σωματικά για να μην μπορούν να σκεφτούν, όλοι οι μετανάστες: τούρκοι, ισπανοί, έλληνες, άραβες κι όλοι οι άλλοι εξαθλιωμένοι και προδομένοι της Ευρώπης και μαζί με αυτούς και οι γυναίκες που δέχτηκαν την καταπίεση, τον εξευτελισμό και την εκμετάλλευση. Όλες αυτές θα μάθουν γιατί με κρατάτε εδώ μέσα και γιατί το κράτος σας θέλει να με δολοφονήσει σα μάγισσα του μεσαίωνα. Για σας την εξουσία υπάρχουν ακόμη και σήμερα μάγισσες που πρέπει να καθηλώνονται μπροστά στους αργαλειούς, στις μηχανές, στις πρέσες, τις γραμμές παραγωγής, μέσα στο θόρυβο και τις διαταγές. Και γκάπα γκουπ πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, κινητήρας, καζάνια, φωνές και θόρυβος. Θόρυβος, φτάνει πια με τη σιωπή, πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, καζάνια, αέριο και θόρυβο. Το αέριο, βγαίνει αέριο, εμετός, αηδία. Η αλυσίδα της παραγωγής έχει το δικό της ρυθμό. Δεν υπάρχει πια χρόνος, μόνο ρυθμός. Ρυθμός.

Σταματήστε τις μηχανές. Ησυχία. Τι υπέροχο πράγμα η σιωπή. Ευχαριστώ δεσμοφύλακες που μου χαρίσατε αυτή την απίθανη και σπάνια απόλαυση της σιωπής. Το απόλυτο. Τι απόλαυση για όλες μου τις αισθήσεις! Σα να μοιάζει να βρίσκομαι στον παράδεισο. Δεσμοφύλακες, δικαστικοί, κομματάρχες σας αγνοώ όλους. Δεν θα μπορέσετε να με βγάλετε από εδώ μέσα τρελή εκτός κι αν με σκοτώσετε. Μα το μυαλό μου θα είναι καθαρό, θα είμαι απόλυτα υγιής κι όλοι θα ξέρουν με σιγουριά ότι εσείς είστε οι δολοφόνοι, μια κυβέρνηση ένα κράτος δολοφόνων. Σας σκέφτομαι ήδη να προσπαθείτε να κρύψετε το πτώμα μου. Να απαγορεύεται την είσοδο στους δικηγόρους μου. Όχι την Ουρλίκε Μαϊνχοφ δεν μπορείτε να τη δείτε. Ναι! Ναι! Κρεμάστηκε. Όχι, όχι! Δεν θα είστε παρών στην αυτοψία. Κανένας. Μόνο οι ειδικοί του κράτους. Που έχουν ήδη έτοιμο το πόρισμα: η Μαϊνχοφ κρεμάστηκε. Όχι δεν υπάρχουν ίχνη στραγγαλισμού στο λαιμό της. Ούτε κυανωτικό χρώμα. Ναι υπάρχουν μελανιές από κακώσεις σε όλο της το σώμα.

Ανοίξτε χώρο! Φύγετε! Μη βλέπετε! Απαγορεύεται η λήψη φωτογραφιών! Απαγορεύεται κάθε άλλη ιατροδικαστική έκθεση! Απαγορεύεται να εξεταστεί το σώμα μου! Απαγορεύεται! Ναι, απαγορεύονται τα πάντα. Όμως ποτέ δεν θα μπορέσετε να απαγορεύσετε να γελάσουν ειρωνικά μπρος στις ηλίθιες φάτσες σας, για τη μεγάλη βλακεία σας. Την αιώνια βλακεία που δέρνει κάθε δολοφόνο. Βαρύς σαν το βουνό είναι ο θάνατος. Εκατομμύρια χέρια γυναικών σηκώνουν αυτό το βουνό και τώρα θα δώσουν μια να το γκρεμίσουν μονάχες τους.

Με ένα ανατριχιαστικό χαμόγελο."

Για τα καπνά και τα μωρά

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Thu, 22 Sep 2016 06:29:00 +0000

Το Μικρό θέατρο Αγρινίου ταξιδεύει δυο πολύ ενδιαφέρουσες παραστάσεις στην Αθήνα.

"Από πρώτο χέρι – Μια παράσταση για τα καπνά"

"Τρεις ηθοποιοί, με υλικά τις πραγματικές μνήμες και αφηγήσεις των ανθρώπων που εργάστηκαν ως καπνεργάτες ή ως αγρότες-καλλιεργητές στα καπνά του Αγρινίου, συνθέτουν μια παράσταση – ύμνο στον καθημερινό μόχθο των ανθρώπων και στην πατρογονική γη.

Γυρίζοντας στη ρίζα της πόλης και της φύσης τους, αναζητούν να θυμηθούν και να εμπνευστούν από το πείσμα ζωής αυτών των ανθρώπων, που στην ουσία έχτισαν, άνδρωσαν και έκαναν διάσημες τις πόλεις του καπνού.

H Γεωργία Μαυραγάνη επενδύει σε μνήμες και εμπειρίες από γιαγιάδες, προγιαγιάδες, παππούδες και παιδιά που μεγάλωσαν και ωρίμασαν μέσα στη μυρωδιά και την κόλλα του καπνού. Χώμα, γη, δάκρυα, γέλια, καπναποθήκες, όνειρα, χωράφια, έρωτες, κόπος, τσακωμοί και μια ανεξήγητη επιθυμία επιστροφής σε εκείνη την εποχή.

Η παράσταση «Από πρώτο χέρι», είναι αποτέλεσμα μιας μεγάλης έρευνας των συντελεστών της, που στηρίζεται σε αφηγήσεις καπνεργατών και καλλιεργητών καπνού του Αγρινίου, σε πληροφορίες από το βιβλίο του Ευάγγελου Παπαστράτου. Η δουλειά κι ο κόπος της, σε ιστορικά στοιχεία που προκύπτουν από το ιστορικό δοκίμιο Καπνεργάτες – οι κυνηγοί του ονείρου του Αριστείδη Μπαρχαμπά, και σε μια σειρά συναισθηματικών, λογοτεχνικών και μουσικών συνειρμών.

Σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη, μετά από μια σειρά παρουσιάσεων με μεγάλη αποδοχή σε Αγρίνιο, Αθήνα και Θεσσαλονίκη, επανέρχεται στη σκηνή του θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ, από τις 07 Οκτωβρίου και για λίγες παραστάσεις μόνο.

Πρεμιέρα: Παρασκευή, 07 Οκτωβρίου στις 19:00

Παραστάσεις: Παρασκευή, 07 Οκτωβρίου 2016 έως Σάββατο, 03 Δεκεμβρίου 2016

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Κάθε Παρασκευή & Σάββατο στις 19:00

Διάρκεια: 70 λεπτά

Εισιτήριο: 10€ γενική είσοδος

Διεύθυνση: θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ, Τουρναβίτου 7, Ψυρρή

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210-3255444

"Κοίτα"

"Το ΠΟΡΤΑ συνεργάζεται για πρώτη φορά με το Μικρό Θέατρο Αγρινίου και παρουσιάζει τη βρεφική παράσταση «Κοίτα!», την ιστορία μιας ολόκληρης μέρας ενός μωρού μέσα στο σπίτι. Ανακαλύπτει ήχους και σκιές, κρύβεται, εμφανίζεται και παίζει με ό,τι του μοιάζει με παιχνίδι. Φτερά που πετούν, μπάλες που πέφτουν, χρώματα που αλλάζουν, νερό που κυλάει κι ένα μωρόπου λίγο λίγο γίνεται παιδί. Η μαμά είναι κάπου εκεί γύρω ή και δεν είναι, αλλά κάθε φορά που κάτι σημαντικό συμβαίνει, εκείνο έχει την ανάγκη να μοιραστεί μαζί της την έκπληξη και τη χαρά της ανακάλυψης. Μ’ ένα «Κοίτα!».

Η βρεφική παράσταση της Ξένιας Καλογεροπούλου “Έλα, έλα” ενέπνευσε την ενασχόληση της Κατερίνας Καραδήμα και της ομάδας της με το ιδιαίτερο αυτό είδος θεάτρου, οδηγώντας τους σε σ’ ένα πλούσιο ταξίδι που περιελάμβανε ενδελεχή έρευνα (παρατήρηση παιχνιδιού βρεφών και νηπίων σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, κ.ά.), σημαντικά σεμινάρια και φεστιβάλ (“La baracca testoni ragazzi” της Μπολόνια κ.ά.) και αμέτρητες παραστάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό."

*πηγή: agriniovoice*

Έναρξη παραστάσεων: Σάββατο 1 Οκτωβρίου

Παραστάσεις: Κάθε Σάββατο

Ώρα: 12:00 πμ

Διάρκεια : 35’

Γενική είσοδος: 8 ευρώ

Τηλ. κρατήσεων: 210-7711333, 210-7780518

Μεσογείων 59

Προσκαλέστε αυτή τη θεατρική παράσταση στο σπίτι σας...

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Thu, 22 Sep 2016 05:54:00 +0000

Μια παράσταση για σπίτι! Για το δικό σας σπίτι, αφού φτιάχτηκε για να παίζεται στα σπίτια όσων τολμήσουν να προσκαλέσουν και άγνωστους θεατές.

(Επικοινωνήστε με τους συντελεστές εδώ.)

"Δύο φίλοι, απόγονοι τρίτης μεταπολεμικής γενιάς συνειδητοποιούν πως οι παππούδες τους ήταν αντίπαλοι στον Ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Έρχονται αντιμέτωποι με την ιστορία τους. Άραγε τι να έγιναν οι ψυχές τους; Θα σώθηκαν ή όχι. Οι ίδιοι τι θα έπρεπε να κάνουν; Να παραμείνουν εχθροί ή θα μπορούσαν να αποκαταστήσουν την μνήμη και την σωτηρία των προγόνων τους;

Το δίλημμα θα πάρει μέγεθος όταν θα έρθουν αντιμέτωποι με την αληθινή ιστορία ενός φτωχού ιερέα που σε κάποιο ορεινό χωριό της Μολδαβίας αποφασίζει εν καιρώ πολέμου να ενταφιάσει έναν ανώνυμο νεκρό που βρέθηκε αδέσποτος έξω από το νεκροταφείο του χωριού. Τον ενταφιάζει με όλες τις τιμές που αποδίδει η Ορθόδοξη Εκκλησία σε έναν νεκρό χριστιανό. Η πράξη του θα έχει σοβαρές συνέπειες. Ο ιερέας θα κατηγορηθεί για βεβήλωση νεκροταφείου και για μετά θάνατον βιασμό, ενός αλλόθρησκου. Ο νεκρός είναι Εβραίος...

Ο Virgil Georghiou αφηγείται την αληθινή ιστορία του προλετάριου ιερέα πατέρα του. Οι δύο φίλοι που ξεκίνησαν να διαβάζουν από κοινού την ιστορία του Virgil Georghiou τις έντονες ημέρες του Ελληνικού δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015, έρχονται αντιμέτωποι με την ηθική του ελέους. Με μεγάλη αμηχανία εντοπίζουν έναν κοινό τόπο για να μνημονεύουν τις ψυχές των παππούδων τους. Το πρόσωπο του άλλου." *

"Όσοι δεν διαθέτουν χώρο να φιλοξενήσουν την “8η ΗΜΕΡΑ” στο σπίτι τους, ή όσοι διστάζουν να φιλοξενηθούν σε ένα άγνωστο σπίτι, μπορούν να παρακολουθήσουν την παράσταση που ταξίδεψε και φιλοξενήθηκε σε 120 νοικοκυριά και σπίτια την περασμένη σεζόν - σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη - σε μια προσαρμοσμένη εκδοχή στο “ Από Μηχανής” θέατρο.

Η παράσταση που φτιάχτηκε αποκλειστικά για σπίτια θα συνεχίσει και φέτος το ταξίδι της, αφού η ανταπόκριση των θεατών είναι πολύ μεγάλη. Πολύς είναι ο κόσμος που επιθυμεί να ανοίξει το σπίτι του για μια θεατρική εμπειρία και να φιλοξενήσει και άγνωστους θεατές.

Υπάρχουν όμως και οι θεατρόφιλοι που δεν έχουν μάθει έτσι. Γι αυτό το λόγο “Η 8η ΗΜΕΡΑ” φιλοξενείται από το “ Από Μηχανής” θέατρο, κάθε Κυριακή στη μία το μεσημέρι.

Η παράσταση προσαρμόζεται και παρουσιάζεται σε μια πιο “κανονική” εκδοχή που σε παροτρίνει να την απολαύσεις μετά και στο σπίτι σου.

Πρώτη παράσταση Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου." *

Τα "Μικροαστικά" στο θέατρο (Νεγρεπόντης - Κηλαηδόνης)

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Thu, 22 Sep 2016 05:22:00 +0000

Γιάννης Νεγρεπόντης - Λουκιανός Κηλαηδόνης (πηγή)

Ο Γιάννης Νεγρεπόντης γράφει τα περίπου... 109 Μικροαστικά του στην περίοδο 1966-1973. Μόλις γυρίζει από την εξορία, το 1971, δίνει κάποια στον Λουκιανό Κηλαηδόνη κι εκείνος τα μελοποιεί, όμως δεν καταφέρνει να τα εκδώσει παρά το 1973, στην Columbia, με παραγωγό το Γιώργο Μακράκη. Ένα μήνα, λοιπόν, πριν το Πολυτεχνείο, τον Οκτώβρη του 1973, τα "Μικροαστικά" κυκλοφορούν σε ένα κατακόκκινο βινύλιο! Αλλά λογοκριμένα.

Η μεγάλη επιτυχία του δίσκου οδηγεί το Γιάννη Νεγρεπόντη στη θεατρική απόδοση των "Μικροαστικών".

Μικροαστικά 1974 (πηγή)

Στις 6 Νοέμβρη του 1974 τα "Μικροαστικά" του Γιάννη Νεγρεπόντη και του Λουκιανού Κηλαηδόνη παρουσιάζονται στο Μικρό Θέατρο της Χαράς Κανδρεβιώτου και του Γιάννη Νικολαϊδη.

Μικροαστικά 1989 (πηγή)

Και στις 18 Μάρτη του 1989 στο Βασιλικό Θέατρο.

Ο Γιάννης Νεγρεπόντης στο περιοδικό Θεατρικά:

"Συνέχεια των τραγουδιών αυτών"(των "Μικροαστικών") "ήταν ένα σενάριο με συγκεκριμένο στόχο την απόδοση της ψυχοπαθολογίας της μικροαστικής οικογένειας, τον πυρήνα της διαμόρφωσης του πνεύματος του μικροαστισμού.

Η θεατρική φόρμα απόδοσης του ίδιου θέματος είναι αποτέλεσμα συνεργασίας με το Μικρό Θέατρο.(…)

Στη σκηνοθέτη Χαρά Κανδρεβιώτου παρέδωσα υλικό προς παράσταση. Και το υλικό αυτό ήταν τα τραγούδια του δίσκου, το βιβλίο μου ‘Μικροαστικά’ και μια σειρά από μονολόγους, ντουέτα, παρλάτες και σκετς.

Τα "Μικροαστικά" στο Μικρό θέατρο - 1974 (πηγή)

Έξω από το δίσκο και το βιβλίο, όλα τ’ άλλα τα έγραψα με μια διάθεση κεφιού και διάχυτων προθέσεων τού λίγο απ’ όλα.(…)

Για την προσέγγιση του θέματός μου αυτό που ξέρω είναι ότι κι από τα τραγούδια, και από το βιβλίο, και από το θέατρο άλλοι βρήκαν πως αντιμετωπίζω τους μικροαστούς με πολλή κακία και άλλοι με πολλή συμπάθεια. Σ’ αυτά θα είχα ν’ απαντήσω πως ούτε το ένα, ούτε το άλλο συμβαίνει. Κι αυτό γιατί το θέμα μου δεν είναι ο μικροαστοί, αλλά ο μικροαστισμός σαν ψυχολογία, νοοτροπία, στάση ζωής και κοινωνικό φαινόμενο.(…)"

*πηγή: lifo*

Ανάγνωση έργου στο Βασιλικό Θέατρο (πηγή)

"Το έργο αποτελείται από διάφορα σκετς που παρουσιάζουν μια καρικατούρα της μικροαστικής Ελλάδας.

Ανάμεσα στα κομμάτια, που πολλές φορές περιλαμβάνουν τραγούδια και χορευτικά, παρεμβάλλονται δύο τύποι, νεοέλληνες αστοί, που περιπλανιούνται ανάμεσα στο κοινό και σχολιάζουν επίκαιρα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα της χώρας.

Μικροαστικά 1989 (πηγή)

Μέσα από τα σκετς ο θεατής παρακολουθεί τους διάφορους μικροαστούς να θίγουν έννοιες και καταστάσεις όπως η γραφειοκρατία, η οικογένεια, το κουτσομπολιό, η κοινωνική επιτυχία, η κουλτούρα, η πολιτική, η προίκα, η κληρονομιά, το χρήμα κτλ.

Μικροαστικά 1989 (πηγή)

Η σκηνοθέτης Χαρά Κανδρεβιώτου σημειώνει ότι τα 'Μικροαστικά' είναι μια παράσταση με μικρά και μεγάλα σκετς, τραγούδια και χορευτικά, αρθρωμένα με εσωτερικό ρυθμό και διαλεκτική, που δεν οδηγείται από μια υποτυπώδη υπόθεση, αλλά από έναν ενιαίο και ξεκάθαρο στόχο: 'τη σάτιρα της μικροαστικής ηθικής'."

*πηγή: ΚΘΒΕ*

Οι ηθοποιοί της Μικρής Πόρτας:

Γιάννης Νικολαΐδης, Τζένη Στεφανάκου, Γ. Γεωργίου, Β. Καμίτσης, Α. Μάνδηλας, Κ. Λάσκος, Χαρά Κανδρεβιώτου, Πίτσα Κονιτσιώτου, Χρυσούλα Τσακάλου, Χρήστος Δοξαράς και Γιάννης Αλεξανδράκης.

Μικροαστικά 1989 (πηγή)

Οι συντελεστές της παράστασης στο ΚΘΒΕ:

Συγγραφέας: Νεγρεπόντης Γιάννης - Σκηνοθεσία: Κανδρεβιώτου Χαρά - Σκηνικά: Βέττας Απόστολος - Κοστούμια: Βέττας Απόστολος - Σύνθεση: Κηλαηδόνης Λουκιανός - Χορογραφία: Φλερύ Γιάννης - Φωτισμοί: Ταρκάσης Γιώργος - Μουσική διδασκαλία: Χαβά-Βάγια Αίγλη - Βοηθός σκηνοθέτη: Κεραμέως Κάλλια.

Μικροαστικά 1989 (πηγή)

Ηθοποιοί: Αθερίδης Θεόδωρος, Γακίδης Κώστας, Δρακουλινάκος Άκης, Κεραμίδας Θανάσης, Κολοβός Νίκος, Μανουσαρίδου Άννα, Μανωλούδη Θηρεσία, Μήττας Γρηγόρης, Νικολαΐδου Ντίνα , Παλάντζα Λίλιαν, Παλαντζίδης Τάσος, Παντελίδου Ρούλα, Παπά Όλγα, Παπαστεργίου Χρήστος, Τζανίδου Σόνια, Τριανταφύλλου Λίνα.

Μικροαστικά 1989 (πηγή)

Φιγκυράν: Άγκρα, Σάλυ Ηλιάδου, Κατερίνα Καπέλιος, Νίκος Καρανικόλας, Άρης Μανουκίδης, Στέφανος Μπαξεβάνος, Άρης Χαριτοπούλου, Αθανασία Κούκρας, Θεόδωρος Τσουγκράνη, Βερονίκη Χαλκιώτη, Ελένη.

Μικροαστικά 1989 (πηγή)

Μουσικοί: Κούρτης Κωνσταντίνος (σαξόφωνο, κλαρίνο, φλάουτο), Χειμαριός Χαράλαμπος (κοντραμπάσο), Ουζούνης Μιχάλης (πιάνο, ακορντεόν).

Μικροαστικά 1989 (πηγή)

Σκετς: Η συνάντηση, Η μεσαία τάξη, Ο Κος μικροαστός, Το πάρτυ, Πρωινή γυμναστική, Θα το πω, Το τασάκι, Υπαλληλία, Λένε, Το δίλημμα, Πόσο ακόμα, Η μάνα του Λένιν, Θάσουνα, Γενεαλογικό δένδρο, Μια κυρία, Ένας γάμος, Ο γάμος, Απορίες, Ο καλός, Μακρυά απ' την πόλη, Συνέχεια αποριών, Η σύνευνος, Εμείς γελάμε, Το τηλεφώνημα, Η Μάρω, Κόλληγα γιος, Μονόλογος, Το παιδί, Φωτογραφίες, Η κουλτουριάρα ανηψιά, Η ανθοδέσμη, Κουαρτέτο, Τζουμ-τρια, Ποιοι είμαστε βρε, Μα που τα βρίσκουν, Η τιμή τιμή δεν έχει, Μπορώ να ρωτήσω, Παραίνεση, Το οποίον δηλαδή, Κληρονομιά, Διαθήκη, Οικονομία κάνε.

πηγή

Τον Απρίλη του 1974 κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ολκός όλοι οι στίχοι του Νεγρεπόντη για τα Μικροαστικά.

Διαβάστε σχετικά:

4ο Φεστιβάλ Βοτανικού (πρόγραμμα, συμμετέχοντες, χώροι)

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Thu, 22 Sep 2016 03:06:00 +0000

"Για 4η συνεχόμενη χρονιά οι χώροι συνάθροισης και πολιτισμού στο Βοτανικό διοργανώνουν το Φεστιβάλ Βοτανικού «Κάτω από τις Γραμμές» παραμένοντας πιστοί στο ετήσιο φθινοπωρινό ραντεβού από το 2013 μέχρι σήμερα.

Από τις 21 έως τις 25 Σεπτεμβρίου θα υποδεχτούμε το φθινόπωρο με μια μεγάλη γιορτή που μέσα σε πέντε μέρες θα περιλαμβάνει live μουσικές, dj sets και party, θεατρικές παραστάσεις, προβολές, αλλά και βραδιές ποίησης και bazaar!

Μετά τη μεγάλη και θερμή αποδοχή όλων των προηγούμενων φεστιβάλ επιστρέφουμε ανανεωμένοι με νέους χώρους που συμμετέχουν και τους καλωσορίζουμε, και ένα πρόγραμμα ακόμη πιο εμπλουτισμένο με νέες θεματικές και συμμετοχές αλλά και συμμετοχές από τις προηγούμενες διοργανώσεις που άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις." *

Με δωρεάν είσοδο. (Η είσοδος είναι δωρεάν σε όλες τις εκδηλώσεις με εξαίρεση εκείνες που διοργανώνονται στον χώρο Methodia Live Stage.)

Πρόγραμμα

Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου

• 21:30 | Live: Markos Elektrik| La Soiree De Votanique

• 21:30 | Πρoβολή: Κλέφτες του Μάκη Παπαδημητράτου| Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός

• 21:30 | Live: Μουσικώς Χύμα (Μάλαμα Σεβαστού, Γιώργος Αγγελόπουλος, Μανώλης Σουρανάκης) | Μπιέλα

• 21:30 | Live: Hot Club de Grece | Laïka

• 21.00 | Μουσικοθεατρική παράσταση | Methodia Live Stage

• 21:00 | Παράσταση: ΚΥΚΛΩΨ Ευριπίδη, σκηνοθεσία Φένια Τσάμη | Βaumstrasse

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου

• 21:30 | Live: Karbonwhyte| La Soiree De Votanique

• 21:30 | Πρoβολή: Τσίου του Μάκη Παπαδημητράτου| Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός

• 21:30 |Live: Μάνος Λυδάκης Φώτης Ανδρικόπουλος | Μπιέλα

• 21:30 | Live: Βίκη (Τραγούδι) –Μήτσος (Κιθάρα, Φωνή)– Σπύρος (Μπουζούκι, Φωνή) - μαζί τους ο Γρηγόρης Λάγγας στο βιολί (Προπολεμικά ρεμπέτικα και Σμυρνέικα), Laïka

• 20:00 | Live: Rock Festival | Methodia Live Stage

• 23:00 | Παράσταση: “ΡΗΜΑΓΜΕΝΗ ΟΧΘΗ – ΜΗΔΕΙΑΣ ΥΛΙΚΟ – ΤΟΠΙΟ ΜΕ ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ" του Heiner Muller, σκηνοθεσία Μιχάλης Πανάδης | Βaumstrasse

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου

• 22:30 | Dj set: Cayetano | La Soiree De Votanique

• 21:30 |Live: Panu Manu | Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός

• 21:30 | Live: Έλενα Δεληχρήστου | Μπιέλα

• 21:00 | Βραδιά ποίησης (Ζ. Δ. Αϊναλής, Νίκος Βιολάρης, Άννα Γρίβα, Λαμπριάνα Οικονόμου, Μιχάλης Παπαντωνόπουλος, Γιώργος Πρεβεδουράκης) | Laïka

• 23:00 |Dj set: Katerina K. & Kostas Almost (New Wave/Dark Wave/ Synth)

• 22:00 | Ικαριώτικο γλέντι με τους Παπιστάνους | Methodia Live Stage

• 21:00 | “ΙΩΝ” Ευριπίδη, σκηνοθεσία Μάρθα Φριντζήλα | Βaumstrasse

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου

• 22:30 | Dj set: ΚΑΦΚΑ &Γιάννης Στάνκογλου (guest) | La Soiree De Votanique

• 21:30 | Live: Φοίβος Δεληβοριάς | Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός

• 21:30 | Live: Γιώργος Λάσκαρις Γιάννης Ζαχαρόπουλος (λαϊκά και όχι μόνο) | Μπιέλα

• 21:30 | Live: Αντιγόνη Μπασακάρου, Αργύρης Νικολάου-Κώστας Τσιγώνιας (ρεμπέτικη βραδιά) | Laïka

• 22:00 | Party: Psychedelic Party (U-Recken, Imaginarium, Sonic Entity, Spyros Wom, El Mahico, Eject) |

Methodia Live Stage

• 21:00 |Live: Οι Quilombo στους δρόμους του Βοτανικού – αφετηρία Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός

• 22:30 | Dj Party: Dj KyrBill | Quilombo Centro Cultural

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου

• 22:00 | Live: Muchatrela | La Soiree De Votanique

• 21:30 | Παράσταση: Δε Variete Vol. 2 των Μάκη Παπαδημητράτου, Αντώνη Τσιοτσιόπουλου - Guest Σπύρος Γραμμένος| Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός

• 21:00 | Live: Δημήτρης Πρωτογεράκης με το συγκρότημα του, Κρητικό ξεφάντωμα και εκπλήξεις | Μπιέλα

• 14:00 |Bazaar: Art Craft Bazaar | Laïka

• 20:00 | Music Space party| Methodia Live Stage

• 23:00 | Λευκάδιου Χερν “ΚWAIDAN”, Υπεύθυνη Εργαστηρίου: Μάρθα Φριντζήλα | Βaumstrasse

Διευθύνσεις Χώρων:

-La Soiree De Votanique: Καστοριάς 37, τηλ. 210 3471401

-Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός: Μελενίκου 2, τηλ. 213 0222335

-Μπιέλα: Κορυτσάς 14, τηλ. 210 3456110

-Laïka: Πέλλης 30, τηλ. 215 5013801

-Methodia Live Stage: Κωνσταντινουπόλεως 113 & Αγίου Όρους 15, τηλ6942565249

-BAUMSTRASSE: Σερβίων 8, τηλ. 6983313302

-Quilombo Centro Cultural: Σερβίων 8 , τηλ. 21 0522 7961

"Οι γραμμές του τρένου οριοθετούν τη γειτονιά του Βοτανικού, μια γειτονιά που με τα παλιά αρχοντικά, τις εγκαταλειμμένες βιοτεχνίες και αποθήκες που επαναπροσδιορίζονται χωρίς να χάνουν την ιδιαίτερη ταυτότητά τους και μετατρέπονται σε χώρους τέχνης, με τα απομεινάρια της βιομηχανικής εποχής, τα συνεργεία, την οργιώδη βλάστηση στις απέραντες αλάνες να συνθέτουν ένα υπέροχο industrial περιβάλλον, αλλά και ταυτόχρονα, μια γειτονιά με ζεστούς κατοίκους και καλλιτέχνες που τα τελευταία χρόνια ζουν και δημιουργούν εδώ.

Οι γραμμές του τρένου γίνονται σημείο αναφοράς για το φεστιβάλ Βοτανικού «Κάτω από τις γραμμές» που εμπνεύστηκε ακριβώς από αυτήν την οριοθέτηση και κάθε χρόνο μας ξανασυστήνει τη γειτονιά με τις αλλαγές της, τις αφίξεις της, τα καινούργια πρόσωπα, τους νέους χώρους αλλά και την πολιτισμική δημιουργικότητα που αναδεικνύεται μέσα σε αυτούς." *

"Το Soire De Votanique, ο πρώτος χώρος που άνοιξε στον Βοτανικό ανάμεσα σε συνεργεία αυτοκινήτων, καταστήματα εργαλείων, παλιατζίδικα και αποθήκες, θα γιορτάσει σε λίγο τα 14α γενέθλιά του. Στο φιλικό περιβάλλον του Soiree θα φιλοξενηθούν live και Dj Set με ώρα έναρξης 21:30 με 22:00 και ακαθόριστο κλείσιμο, μιας και τα events που γίνονται εδώ έχουν σαν γνώμονα το κέφι που δεν παύει ποτέ, κάτι που αποτελεί πλέον παράδοση.

Το κουαρτέτο Markos Elektrik θα ανοίξει το φετινό Φεστιβάλ με ορχηστικές διασκευές πάνω στη μουσική του Μάρκου Βαμβακάρη ενώ οι Muchatrela, η μπάντα με τον πιο ζωντανό ήχο και την πιο κεφάτη διάθεση στην πόλη, αποτελούν το ιδανικό κλείσιμο του Festival για το Soiree με τις ξεσηκωτικές Hot Jazz, Balkan, Swing, και Reggae μουσικές τους που φέτος έχουν εμπλουτίσει με νέα δουλειά.

Οι Karbonwhyte η πενταμελής μπάντα που στα προηγούμενα Festival μας ξεσήκωσε με τον δυνατό τρόπο που έχει για να μας αφηγηθεί rock, pop και jazz ιστορίες θα είναι ξανά μαζί μας την Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου με νέα γεγονότα!

Στα decks του Soiree και φέτος ο διεθνής συνθέτης και DJ Cayetano την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου μας υπόσχεται ένα ατέλειωτο party ενώ η παραγωγός Κατερίνα Καφετζή (KAFKA) με τις εξαίσιες μουσικές προτάσεις της και guest τον Γιάννη Στάνκογλου θα είναι εδώ το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου!

Το Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός, ένας χώρος όπου πολύ συχνά φιλοξενούνται μεγάλα ονόματα της σύγχρονης ελληνικής μουσικής, έχει προγραμματίσει για φέτος μια μεγάλη συναυλία έκπληξη με τραγούδια από την Καλλιθέα -το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου- που θα στηθεί στον πεζόδρομο της εκκλησίας του Προφήτη Δανιήλ και είναι ανοιχτή στο κοινό!

Την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου ο Panu Manu, ιδιαίτερα αγαπημένος στο κοινό, μετά την ιδιαίτερα θερμή υποδοχή των προηγούμενων συμμετοχών του μας υπόσχεται για μια ακόμη φορά δυνατές μουσικές και λόγια υπό την επήρεια πολλών ντεσιμπέλ.

Ο Θεσσαλός ανοίγει το Φεστιβάλ όπως κάθε χρόνο με προβολές στην αυλή. Οι δύο πρώτες μέρες λοιπόν φέρουν την υπογραφή του βραβευμένου σκηνοθέτη και ηθοποιού Μάκη Παπαδημητράτου γνωστού για τις cult και ανεξάρτητες παραγωγές του με τις ταινίες «Κλέφτες» και «Τσίου», Τετάρτη 21 και Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου αντίστοιχα. Και οι δύο ταινίες απέσπασαν βραβεία και πολύ καλές κριτικές ενώ στα χρόνια που πέρασαν εξακολουθούν να είναι το ίδιο φρέσκες και επίκαιρες.

Ο Θεσσαλός κλείνει για φέτος το festival με το δεύτερο μέρος της θεατρικής παράστασης ΔΕ Variète Vo.2. Το «αστικό βαριετέ» του Μάκη Παπαδημητράτου και του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου που σκιαγραφεί με φευγάτο χιούμορ αναγνωρίσιμους τύπους της αθηναϊκής ανθρωπογεωγραφίας, μετά τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσε τον περασμένο χειμώνα θα παρουσιαστεί ολόκληρο την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου, ένα ξεκαρδιστικό φινάλε για το Φεστιβάλ Βοτανικού με την υπογραφή του Παραδοσιακού καφενείου Θεσσαλός και guest τον Σπύρο Γραμμένο!

Η Μπιέλα μας φέτος μεγάλωσε και το διπλογιορτάζει! Από το φετινό καλοκαίρι ο χώρος μεγάλωσε, η ομάδα μεγάλωσε και με το κέφι να παραμένει αναλλοίωτο συμμετέχει στο Φεστιβάλ με νέες αφίξεις και προγράμματα αγαπημένα.

Η Μπιέλα σε όλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ θα συμμετέχει με live μουσικές και μια μεγάλη ποικιλία στο πρόγραμμα με κοινή συνισταμένη το ατέλειωτο κέφι: από Rock μέχρι έντεχνο και από λαϊκό μέχρι κρητικό και ρεμπέτικο.

Η έναρξη την Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου με τους «Μουσικώς Χύμα» μια μπάντα που το όνομά της τα λέει όλα αφού ενώνουν πολλά και διαφορετικά ρεμπέτικα και λαϊκά μουσικά ακούσματα σε μια χύμα ενότητα.

Την Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου ακολουθεί Rock βραδιά με τους Μάνο Λυδάκη και Φώτη Ανδρικόπουλο που υπόσχονται να μας ταξιδέψουν με τις κιθάρες τους και τις μοναδικές φωνές τους σε μουσικά μονοπάτια της εγχώριας και διεθνούς σκηνής αλλά και δικές τους συνθέσεις!

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου η Έλενα Δεληχρήστου με την ορχήστρα της ετοιμάζεται να μας μαγέψει με την υπέροχη φωνή της σε γνωστά λαϊκά σταυροδρόμια που συναντούν κλασικά τραγούδια και δικές της συνθέσεις. Το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου λαϊκά και όχι μόνο αφού ο Γιώργος Λάσκαρις και ο Γιάννης Ζαχαρόπουλος μας διηγιούνται ιστορίες αγάπης που δεν οριοθετούν μόνο ένα είδος μουσικής.

Η Μπιέλα αγαπά πολύ την Κρητική μουσική και επιλέγει έτσι να κλείσει το Φεστιβάλ για φέτος, με ένα κρητικό γλέντι που μας υπόσχεται να εξελιχθεί με πολλές εκπλήξεις ο Δημήτρης Πρωτογεράκης και το συγκρότημα του την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου.

Μια νέα άφιξη στη γειτονιά αλλά και το Φεστιβάλ είναι το Bar-resto Laika που εγκαινιάζει τη συμμετοχή του με ένα πλούσιο πρόγραμμα το οποίο περιλαμβάνει live, ποιητικές βραδιές, Dj set και bazaar.

Η έναρξη του Φεστιβάλ την Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου γίνεται με τους Hot Club de Grece μια μπάντα που καλύπτει μουσικά στυλ από Jazz μπαλάντες, Bossa Nova, Blues μέχρι Bebop και Funk ρυθμούς, πάνω σε Αμερικάνικα και Γαλλικά standards, παιγμένα πάντα με το δικό τους ξεχωριστό ύφος.

Την Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου αλλάζει το ύφος με τους Σπύρο-Μήτσο-Βίκη να μας υπόσχονται μια κεφάτη ρεμπέτικη βραδιά, και η Παρασκευή είναι αφιερωμένη στην ποίηση με τους Ζ. Δ. Αϊναλή, Νίκο Βιολάρη, Άννα Γρίβα, Λαμπριάνα Οικονόμου , Μιχάλη Παπαντωνόπουλο, Γιώργο Πρεβεδουράκη να μας διαβάζουν ποιήματά τους , ενώ θα ακολουθήσει DJ party με τους Katerina K. & Kostas Theo και μουσικές επιλογές New Wave, Dark Wave και Synth.

Ακολουθεί ρεμπέτικη βραδιά με τους Αντιγόνη Μπασακάρου, Αργύρη Νικολάου και Κώστα Τσιγώνια το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου και το Φεστιβάλ για φέτος κλείνει για το Bar-resto Laïka με Art Craft Bazaar που θα ξεκινήσει από τις δύο το μεσημέρι και είναι μια πολύ καλή αφορμή να επισκεφθείτε το φεστιβάλ από νωρίς!

Μια ακόμη νέα άφιξη στη γειτονιά και στην περιοχή είναι και το Methodia Live Stage που βρίσκεται ακριβώς κάτω από τις γραμμές του τρένου.

Με live, party και ένα μικρό Rock Festival σε ένα πρόγραμμα εμπλουτισμένο με πολλές εκπλήξεις, συμμετέχει για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ.

Το Φεστιβάλ θα ανοίξει την Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου με μια μουσικοθεατρική παράσταση έκπληξη ενώ την Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου θα ένα Φεστιβάλ μέσα στο Φεστιβάλ με τέσσερα συγκροτήματα από τη Rock μουσική σκηνή θα ανέβουν στο μεγάλο stage του χώρου από τις οκτώ το βράδυ.

Την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου οι Παπιστάνοι, μια μπάντα που έχει συνδέσει το όνομά της με την Ικαριώτικη παράδοση των πανηγυριών, αφού σε αυλές και σε πλατείες μεταφέρουν, από ψυχή σε ψυχή και με ψυχή, το Διονυσιακό συναίσθημα του γλεντιού, της ατέλειωτης χαράς, του ξένοιαστου καλοκαιριού, ταυτόσημου με το υπέροχο νησί της Ικαρίας, μας περιμένουν για ένα αυθεντικό Ικαριώτικο γλέντι..

Το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου το Methodia Live Stage φιλοξενεί μια πλειάδα Dj’s που έχουν οργανώσει ένα ολονύχτιο party σε άλλη διάσταση. Οι U-Recken, Imaginarium, Sonic Entity, Spyros Wom, El Mahico, και Eject μας καλούν στο Psychedelic Party τους από τις δέκα το βράδυ, ετοιμαστείτε για πολύ χορό! Το Festival κλείνει με το Music Space party που γίνεται με αφορμή την έναρξη του Μεγάλου Διαγωνισμού Καλλιτεχνών που διοργανώνει ο χώρος.

Το BAUMSTRASSE φέτος συμμετέχει με έργα του Ευρυπίδη ξεκινώντας με το έργο «Κύκλωψ» σε σκηνοθεσία της Φένιας Τσάμη την Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου. Την Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου ακολουθεί η παράσταση ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΥΡΙΠΙΔΗ “ΡΗΜΑΓΜΕΝΗ ΟΧΘΗ - ΜΗΔΕΙΑΣ ΥΛΙΚΟ - ΤΟΠΙΟ ΜΕ ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ" του Heiner Muller, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Πανάδη. Η παράσταση, ως αποτέλεσμα οκτάμηνου εργαστηρίου εν εξελίξει, αποτελεί μια πρόταση ανάγνωσης του έργου του Heiner Muller και μια πρόταση προσέγγισης της σκηνικής δράσης γενικότερα. Την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου θα παρουσιαστεί η παράσταση ΙΩΝ του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Μάρθας Φριντζήλα ενώ την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου το φινάλε γίνεται με “ΚWAIDAN”, του Λευκάδιου Χερν Μύθοι και ιστορίες για παράδοξα πράγματα πρόκειται για Παρουσίαση του εργαστηρίου “H Φωνή των Ανθρώπων” (δεύτερος κύκλος). Υπεύθυνη του Εργαστηρίου είναι η Μάρθα Φριντζήλα και έχει ώρα έναρξης 23.00 ενώ όλες οι παραστάσεις έχουν ώρα έναρξης 21.00 και είναι με δωρεάν είσοδο.

Οι Quilombo συμμετέχουν στο Φεστιβάλ το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου και είναι μια από τις εκπλήξεις μας αφού η περιοχή θα πλημμυρίσει από τους αφρο-βραζιλιάνικους ρυθμούς της μπάντας, που θα παρελάσει στους δρόμους ξεκινώντας στις εννιά με αφετηρία το Παραδοσιακό Καφενείο Θεσσαλός.

Η πορεία της μπάντας θα ολοκληρωθεί στο χώρο του Quilombo Centro Cultural, όπου θα δώσει τη σκυτάλη στον Dj KyrBill Funk Afrobeat Reggae Brass and Tropical Grooves." *

Θεατρόπληκτοι: με βλέμμα καθάριο απέναντι στο θεατρικό γίγνεσθαι

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Tue, 31 May 2016 10:51:00 +0000

Οι Θεατρόπληκτοι μας συστήνονται:

"Το νήμα ξετυλίγεται περίπου είκοσι χρόνια πριν... Όταν το θεατρικό εργαστήρι του Πνευματικού Κέντρου Αμαρουσίου έδινε βήμα στα μετέπειτα μέλη των "Θεατρόπληκτων" ,με αρωγό και φύλακα-άγγελο στην όλη αυτή προσπάθεια τη σκηνοθέτη Εύχαρις Παπαϊωάννου. Μέσα από ένα ευρύ φάσμα ρεπερτορίου που συμπεριελάμβανε από Commedia dell’ Arte με τους "Δίδυμους της Βενετίας" και το εμβληματικό έργο του Λόρκα "Το σπίτι της Μπερνάλντα Άλμπα" μέχρι και μια αυθεντική ελληνική κωμωδία, γραμμένη από τον Αλέκο Σακελλάριο, "Ο Θάνατός σου, η ζωή μου", κατέθεταν κάθε φορά ένα σαφές δείγμα γραφής της αλήθειας και του ταλέντου τους.

Αρχής γενομένης από την περίοδο 2005-2006, οι ''Θεατρόπληκτοι" με την όρεξη μιας ευφρόσυνης παρέας και την πολύτιμη εμπειρία ως παρακαταθήκη, αποφασίζουν να συστήσουν τη δική τους θεατρική ομάδα, με κεντρικό άξονα την αγάπη τους για τη θεατρική μέθεξη, υπό την σκηνοθετική μπαγκέτα, της ακάματης φίλης Ευχάριτος Παπαϊωάννου.

Η πρώτη απόπειρα, "Επαφές σκοτεινού τύπου", πραγματεύεται μέσω μιας ιδιότυπης σκηνικής σύμβασης, τη δράση στο σκοτάδι... Θ΄ ακολουθήσει μια ηθογραφική κωμωδία, με ιδιαίτερα συγκινησιακή φόρτιση ωστόσο, "Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός", στο κλίμα της ελληνικής Κατοχής.

Το 2008, οι «Θεατρόπληκτοι» θα επιχειρήσουν να παρουσιάσουν ένα απάνθισμα μονόπρακτων-διηγημάτων του Τσέχωφ, με τίτλο "Δέκα μικροί Τσέχωφ", μια εύστοχη σύνθεση κειμένων, μέσα από την καίρια και ευθύβολη ματιά του μεγάλου Ρώσου δραματουργού.

Την άνοιξη του 2010, θα περιπλανηθούν στα δαιδαλώδη μονοπάτια των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, "Η σχέση σας προωθείται", ένα εξίσου απαιτητικό εγχείρημα, κυρίως όσον αφορά στο στήσιμο της παράστασης.

Το χειμώνα του 2011 θα αναμετρηθούν με το "Εν λευκώ", όπου τα τιμαλφή της φιλίας μεταξύ τριών ανδρών τίθενται επί τάπητος ή, πιο σωστά, ενώπιον ενός κατάλευκου (;) πίνακα...

Την ίδια χρονιά, θα καταφθάσουν και τα "Τα ατίθασα πνεύματα", με περισσό οίστρο στην αποκρυπτογράφησή τους.

Το 2012, τη σκυτάλη θα πάρει ο "Απρόσκλητος επισκέπτης" της Αγκάθα Κρίστι, που πήρε σάρκα και οστά, χάρη στις λεπτές αποχρώσεις της φλεγματικής ερμηνευτικής γραμμής, σε συνδυασμό με τη διάχυτη ατμόσφαιρα μυστηρίου.

Φέτος, επιλέχτηκε, άλλη μία ιδιάζουσα περίπτωση θεατρικού έργου, αυτή του "Αυγού", θέτοντας πολλαπλά ερωτήματα για το εν γένει "σύστημα" και τη δεσπόζουσα ιδεολογία που το περιβάλλει...

Κάπως έτσι, γράφεται η ιστορία των "Θεατρόπληκτων", μιας υπόθεσης φίλων, με ακριβά συναισθήματα, πλούσιο ψυχικό σθένος κι ένα βλέμμα καθάριο απέναντι στο θεατρικό γίγνεσθαι."

Διαβάστε σχετικά:

"Το αυγό" από τους Θεατρόπληκτους

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Mon, 23 May 2016 20:05:00 +0000

"Το έργο γράφτηκε το 1956 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία όπου θεωρείται πια κλασσικό. Στην Ελλάδα ο αξεπέραστος Δημήτρης Χορν δημιούργησε έναν Μαγκί, με τον δικό του μοναδικό τρόπο, όπου έμεινε στην μνήμη των ανθρώπων που τον απόλαυσαν ως ρόλος ζωής.

Το Αυγό. Κωμωδία; Σάτιρα; Η΄ τραγωδία;

«Ξύπνησα φρέσκος και ευδιάθετος» αυτή η μικρή φράση που άκουγε καθημερινά από όλους γύρω του, έκανε τον Μαγκί να αναρωτηθεί τι κάνει λάθος στη ζωή και δεν είναι σαν τους άλλους. Δεν ξύπναγε ποτέ φρέσκος και ευδιάθετος, δεν έβρισκε πουθενά την ευτυχία. Ένιωθε μόνος, αποκλεισμένος, διαφορετικός.

Ο κόσμος γι αυτόν ήταν ένα αυγό, κλειστό από παντού. Και αποφασίζει να κάνει στόχο της ζωής του να σπάσει το τσόφλι του αυγού και να εισχωρήσει μέσα. Να ζήσει μαζί με τους άλλους, σαν τους άλλους. Και ο τρόπος να το κάνει αυτό ήταν ένας: Το ψέμα. Ο Φελισιέν Μαρσώ, δημιουργεί έναν ήρωα που στέκεται μόνος απέναντι στον κόσμο. Ένας μετριοπαθής ανθρωπάκος, ένα πρόσωπο τρομερό, που μας προσφέρει την ψυχή του διάφανη χωρίς καμιά σκιά, και μαύρη σαν μια πικρή αλήθεια.

Ο Μαγκί είναι η ενσάρκωση της αλήθειας. Μαριονέτα στην πένα του Μαρσώ, ένα φερέφωνο που αποδομεί κάθε ηθική αξία της ζωής. Σαρκάζει, χλευάζει, περιφρονεί, κατακεραυνώνει την ηθική παρακμή της κοινωνίας.

Ο Μαγκί, ο άνθρωπος της αλήθειας, μεταχειρίζεται το ψέμα με ακρίβεια χειρουργού. Θα σπάσει το αυγό, θα σταθεί απέναντί μας σαν ένας θλιβερός καθρέφτης, με χίλια κομμάτια στα πόδια του από το τσόφλι που έσπασε, νικητής, θριαμβευτής. Όμως το αυγό ήταν σάπιο και ο καθρέφτης που μας τείνει ο συγγραφέας αδυσώπητος.

Σκηνοθεσία:

Εύχαρις Παπαϊωάννου

Σκηνικά/Κοστούμια/Πίνακας αφίσας:

Ελπίδα Δημόγιαννη

Σχεδιασμός Φωτισμού:

Γιώργος Αγιαννίτης

Σχεδιασμός Αφίσας/Προγράμματος:

Δημήτρης Κοζακλής

Φωτογραφίες/promo video:

Χρήστος Μίαρης

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης):

Γιάννης Παπαδόπουλος, Γιάννης Ψυρίδης, Γιώργος Καραμανής, Παύλος Μεγαλακάκης, Γιώργος Ηλίας, Τζένη Παπαδοπούλου, Τζούλια Κοντοαγγέλου, Μαργαρίτα Λήτου,Μαρίλια Θάνου, Χρυσούλα Θάνου, Αλέξανδρος Μπαγιάτης, Τάσος Παράσης, Λαμπρινή Μήλα.

Στο ρόλο του εισαγγελέα ακούγεται η φωνή του Τάσου Ράπτη.

Θέατρο ΒΑΦΕΙΟ

Αγ. Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως 115, Βοτανικός

(σταθμός Μετρό Κεραμεικός)

Τηλέφωνο: 210 3425637

Παραστάσεις:

20,21,22,23,24 & 27,28,29,30,31 Μαϊου 9μ.μ.

Γενική είσοδος:

8 ευρώ" *

*Δελτίο τύπου

Διαβάστε σχετικά:

Θεατρόπληκτοι: με βλέμμα καθάριο απέναντι στο θεατρικό γίγνεσθαι

Ρε Αλέξης - Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Wed, 18 May 2016 11:07:00 +0000

Ο Βασίλης Κυριάκου, μετά τον "Μαρξ στο Σόχο", παρουσιάζει το νέο θεατρικό εγχείρημα "Ρε Αλέξης - Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου."

Λίγα λόγια για την παράσταση από τους συντελεστές:

"Η απολογία στο δικαστήριο ενός 26χρονου αποφοιτου Νομικής και πρώην αξιωματικού της ΕΣΑ για το φόνο της αριστερής φοιτήτριας και κοπέλας του Καίτης.

Κίνητρα πολιτικά και ερωτικά. Ψυχολογικά στοιχεία ενός ανθρώπου στα όρια της "κανονικότητας" και της "σχιζοφρένειας" σε μια "κανονική" κοινωνία που έχει σύνθημα "ο θάνατός σου, ζωή μου"."

"Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου" - Νίκος Κούνδουρος

Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου γράφτηκε το 1973 από το Νίκο Κούνδουρο και παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο θέατρο το 2011.

"Αυτό το έργο γράφτηκε στο Λονδίνο, όπου ζούσα πολιτικός φυγάς επί χούντας. Η ιστορία πίσω του είναι εμπνευσμένη από αληθινό γεγονός το οποίο είχα διαβάσει εκείνη την εποχή στις εφημερίδες. Με ενδιέφερε, το έψαξα καλά και το έγραψα. Ήμουν πολύ πιο νέος τότε αλλά πιστεύω ότι το έργο για την εποχή του περιέχει μια αντίσταση.". "Είναι το αποτέλεσμα μιας δικής μου πολύ προσωπικής σχέσης με την βία και στην συγκεκριμένη περίπτωση εκπροσωπημένης από τους συνταγματάρχες της δικτατορίας."

Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου - 2011 - Νίκος Πανόπουλος

Ο Βασίλης Κυριάκου μας θυμίζει κι αυτά τα λόγια του Νίκου Κούνδουρου: "Nα 'ναι καλά το μακρονησιώτικο θέατρο για την αίσθηση του λόγου που μου χάρισαν οι κακότεχνες παραστάσεις, που με κάποιο ενθουσιασμό και κάποια υστεροβουλία ανεβάζαμε στο πέτρινο θέατρο, όπου τέσσερις χιλιάδες απόκληροι της κοινωνίας χειροκροτούσαν για να λυτρωθούν για δύο ώρες από την εφιαλτική ζωή του στρατοπέδου.Και περνούσαν τα χρόνια. Όταν κάποια στιγμή βρέθηκα στην κοινωνία των ανθρώπων και καθώς με κυνηγούσαν για πολύ καιρό οι βαριές κουβέντες των ηθοποιών, τα κείμενα, η συγκίνηση που σκορπούσαν στα τέσσερις χιλιάδες σιωπηλά πρόσωπα των συντρόφων που γέμιζαν τις πέτρινες κερκίδες, σκέφτηκα πως αυτό ήθελα για την υπόλοιπη ζωή μου".

Βασίλης Κυριάκου - Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου

Ποιος είναι ο Ρε Αλέξης; Ο Βασίλης Κυριάκου μας μιλά για τον Κύπριο επαναστάτη του Μεσαίωνα εδώ.

Βασίλης Κυριάκου - Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου

Ο Βασίλης Κυριάκου για την παράσταση:

"To τελευταίο διάστημα συνάντησα πολλούς ΑΨΟΓΟΥΣ τύπους. Και κυρίως αμέμπτου ηθικής. Ανθρώπους τέλειους πάνω σ`αυτό που κάνουν που δεν διστάζουν στην κρίσιμη στιγμή να σου ρίξουν πισώπλατες μαχαιριές όπως τραγούδαγε και ο KILLAH - P. Τελικά τί είμαστε εκτός από πιόνια του συστήματος ή ούτω καλούμενο επαναστάτες χωρίς ηθική; Και στον Μαρξ που επισκέφτηκε το Σόχο μου μπήκε το ερώτημα : " Eίσαι τελικά ό,τι δηλώσεις;" και καθάρισες;

Ή αν δεν είμαστε οι επιλογές μας, είμαστε τουλάχιστον ΚΑΙ οι επιλογές μας;

Και πόσο σχιζοφρενής είναι τελικά ο ΑΨΟΓΟΣ απόφοιτος νομικής και αξιωματικός της ΕΣΑ που δολοφονεί την κοπέλα του για πολιτικούς και υπαρξιακούς λόγους ταύτισης με το καθεστώς της ΧΟΥΝΤΑΣ αλλά και για λόγους ζήλιας;

Και στα πλαίσια ποίας υγειούς κοινωνίας που ρωτάς τον συνάνθρωπο σου για μια διεύθυνση και σε βλέπει σαν τον τελευταίο δήμιο της Τζιχάντ;

Tελικά, όλοι αυτοί οι αδιάφοροι περί της πολιτικής πού εν τέλει γέρνουν την πλάστιγγα και μέχρι σε ποιό σημείο φτάνουν για να επιβιώσουν σαν σκουλήκια;

Βασίλης Κυριάκου - Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου

Tελικά πόσο μοιάζει ο ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΤΣΑΦΟΣ με τους πραξικοπηματίες καβλωμένους που έβαλλαν ενάντια στο προεδρικο μέγαρο της Κύπρου; Υπήρχαν επιλογές εναντίωσης γι αυτούς ή και αξιοπρέπειας καλύτερα;

Τί σχέση έχει ο δήμιος με τον Χένρυ Τάσκα, με τον Χένρυ Κίσσιγκερ και με τον κύριο Ιωαννίδη υπεύθυνο της ΕΣΑ ;

Και τί σχέση έχει ο Τσάφος με τον Κορκονέα, τον Μελίστα, το Ρουπακιά ακόμη και με τον Κατίδη και με το ναζιστικό χαιρετισμό του;

Mπορούμε εν τέλει να είμαστε και κάτι άλλο πέραν από μαριονέττες;

Η ψυχή της δολοφονημένης Καίτης πώς θα βρεί λύτρωση και από ποιό δικαστηρίο; Mάλλον όχι από το ίδιο που αποφυλακίζει το Ρουπακιά!

Κάποιες δικές μου σκέψεις ανήμερα της δολοφονίας του Μπελογιάννη και των συντρόφων του από κάποιους Πόντιους Πιλάτους που μιλούσαν για μέτρα ειρήνευσης!

Όπως λέει και το σύνθημα: Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη!"

Βασίλης Κυριάκου: "Φιλοδοξία είναι η φιλοξενία σε κοινωνικούς χώρους, γειτονιές, στέκια, φεστιβάλ, εργατικά σωματεία και πανεπιστημιακές σχολές."

Δείτε το πρόγραμμα της περιοδείας εδώ.

Βασίλης Κυριάκου - Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου

Διαβάστε σχετικά:

Ρε Αλέξης: Η εξέγερση των καταπιεσμένων

Πορτρέτο ερωτευμένου φασίστα

Ν. Κούνδουρος: «Ζούμε την ύπουλη βία σε μια ανοχύρωτη πόλη»

Λίντα Άλμα: ένα ντροπαλό αστέρι

noreply@blogger.com (Woman in Blogs) — Fri, 31 Jul 2015 20:27:00 +0000

Λίντα Άλμα

Η Ελένη Μαλιούφα γεννιέται στην Αθήνα το 1926. Μεγαλώνει με τη μητέρα της και την αδελφή της, την Ιώ, αφού ο πατέρας πεθαίνει πολύ νωρίς.

Και οι δυο αδελφές εκδηλώνουν από νωρίς το ενδιαφέρον τους για τα καλλιτεχνικά. Η Ελένη για το χορό, η Ιώ για την υποκριτική.

Παρά τις οικονομικές δυσκολίες, η μητέρας της Λίντας Άλμα τη γράφει από τα οχτώ της χρόνια στη σχολή χορού του Μοριάνοβ.

Γιάννης Φλερύ - Λίντα Άλμα

Παράλληλα, η αδελφή της εμφανίζεται, ως παιδί - θαύμα, στη Μάντρα του Αττίκ, ο οποίος και τη βαφτίζει Κίττυ Άλμα.

Τα δυο κορίτσια, όπως συνηθίζεται, κάνουν συχνά μαζί εμφανίσεις ως αδελφές Άλμα και, ακόμα κι όταν η Ιώ αποσύρεται από τα καλλιτεχνικά, η Ελένη Μαλιούφα χορεύει ως Λίντα Άλμα.

Το 1943 ο Απόλλωνας Γαβριηλίδης τη βλέπει στη σχολή χορού και της προτείνει να δουλέψει στο Βαριετέ του Ορέστη Λάσκου, στο Αλκαζάρ, που ανήκει στον πατέρα του Φ. Φίνου, και μεσουρανεί στην κατοχική Αθήνα φιλοξενώντας όλα τα νέα ταλέντα στο χορό και το τραγούδι.

Έτσι, ξεκινάει η καριέρα της Λίντας Άλμα, μιας χορεύτριας που άφησε το σημάδι της στη νυχτερινή ζωή της Αθήνας, αλλά στις σκηνές του εξωτερικού.

Σπουδάζει πολλά χρόνια κλασσικό χορό (και στο εξωτερικό), αλλά δεν καταφέρνει να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα και να γίνει μπαλαρίνα, αφού, όπως θυμάται, "τότε η Λυρική Σκηνή ήταν ένας χώρος πολύ κλειστός".

Όταν η παρτενέρ του Γιάννη Φλερύ, η Μπέλα Σμάρω, μετά από κάποιο ατύχημα δεν μπορεί πλέον να χορέψει, ο κωμικός Μίμης Κοκκίνης βλέπει τη Λίντα Άλμα στο βαριετέ "Παναθήναια" και την προτείνει στο χορογράφο.
Από τώρα και για 28 ολόκληρα χρόνια η Λίντα Άλμα και ο Γιάννης Φλερύ αποτελούν ένα αχώριστο και περιζήτητο χορευτικό δίδυμο.

"Αυτός με πήρε από τα βαριετέ και μ' έβαλε μες στα μεγάλα θέατρα." λέει για το Γιάννη Φλερύ η Λίντα Άλμα.

"Πάνω στη σκηνή η Λίντα μετουσιωνότανε, έπαιρνε μια έκφραση το πρόσωπό της ανάλογα με το ρόλο, που ήταν έκτακτη. Σε κείνους τους ρόλους δε, που έπρεπε να προβάλλεται ο παράγων γυναίκα, ήταν ανυπέρβλητη.
Το περίεργο της Λίντας ήταν ότι ενώ είχε αυτή την τρομερή ακτινοβολία της θηλυκάδας, δεν προκαλούσε πόθους. Ήταν ένα μπιμπελό, προκαλούσε θαυμασμό." λέει για τη Λίντα Άλμα ο Γιάννης Φλερύ. *

"Η Πιαφ είχε κλείσει ένα συμβόλαιο στο Μαϊάμι, ένα καλοκαιρινό κέντρο στην Κυψέλη, για να τραγουδήσει 15 μέρες. Εμείς χορεύαμε ήδη στο Μαϊάμι και την ημέρα της πρεμιέρας κάθισε και μας είδε και την ίδια μέρα μας φώναξε στο καμαρίνι της και μας είπε αν θέλουμε να πάμε μαζί της στο Παρίσι, στο θέατρο Ετουάλ, που θα έκανε πρεμιέρα αμέσως μετά. Τότε εμείς τρελαθήκαμε από τη χαρά μας."

Η Άλμα και ο Φλερύ συνεργάζονται με την Έντιθ Πιαφ για τέσσερα χρόνια, την ακολουθούν στην τουρνέ της, σε Ευρώπη και Αμερική, ενώ εμφανίζονται και δίπλα στους Αζναβούρ, Ίβ Μοντάν, Ζακ Μπρελ, Μπουρβίλ.

Λίντα Άλμα - Μάνος Κατράκης

Το 1955 έρχεται στην Ελλάδα για να δει την άρρωστη μητέρα της κι έχει σκοπό να φύγει αμέσως, αφού οι καλλιτεχνικές της υποχρεώσεις είναι πολλές και σημαντικές, όμως γνωρίζει το Μάνο Κατράκη και, τελικά, δεν φεύγει ποτέ ξανά από την Ελλάδα.
Η ερμηνεία του Μάνου Κατράκη στο Τέλος του ταξιδιού τη συγκλονίζει.

Κατράκης - Άλμα

"Η Λίντα Άλμα μπαίνει ξαφνικά στη ζωή του και την ανατρέπει. Είναι το '54, στις παραστάσεις του έργου το «Τέλος του Ταξιδιού» που συναντιούνται για πρώτη φορά και εκείνη γοητευμένη δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το θέατρο.
Μετά την παράσταση ανεβαίνει να τον συγχαρεί και από εκεί βρίσκεται μαζί του σε ένα καφενεδάκι στην Ακρόπολη να κουβεντιάζει μέχρι τα ξημέρωμα. Τον ερωτεύεται παράφορα.

Είναι η εποχή που η καριέρα της βρίσκεται στο δρόμο για την παγκόσμια καθιέρωση. Το πάθος της όμως την κρατά στην Ελλάδα και βεβαίως δεν μετανιώνει ποτέ για την επιλογή της.

Μάνος Κατράκης και Λίντα Άλμα

O ίδιος ο Κατράκης μιλάει με τα θερμότερα λόγια για εκείνη: «H Λίντα αντικατέστησε ό,τι είναι δυνατόν να υπάρξει αγαπημένο για έναν άνθρωπο. Μάνα. Πατέρα. Ερωμένη. Σύζυγο. Φιλενάδα. Θύμα. Τι να πω. Υπηρέτη. Αφέντη. Τι να πω. Δηλαδή, δεν νομίζω ότι βρίσκονται εύκολα τέτοιοι άνθρωποι. Είναι ένα πλάσμα άλλου κόσμου»."

απόσπασμα από το βιβλίο

"Μάνος Κατράκης στη ζωή, τη σκηνή και την οθόνη" *

Τώρα το δίδυμο Άλμα - Φλερύ συνεχίζει τις πετυχημένες του εμφανίσεις στην Ελλάδα, σε θέατρα, κινηματογράφο και κοσμικά κέντρα.

Μάνος Κατράκης, Τζένη Καρέζη, Λίντα Άλμα (πηγή)

Το 1957 ιδρύουν τα "Μπαλέτα της Αθήνας". Είναι ένα όνειρο του Γιάννη Φλερύ, που θέλει να ξεφύγει, όπως λέει ο ίδιος, από τις συνθήκες ζούγκλας που επικρατούν στο χώρο του θεάματος.
Δίνουν κάποιες παραστάσεις στο θέατρο Κατράκη, όμως δεν έχουν την επιτυχία του ζευγαριού και σταματούν. Ωστόσο, προλαβαίνουν να ανακαλύψουν νέα ταλέντα, όπως ο Φώτης Μεταξόπουλος.

Στις ταινίες "Κάτι κουρασμένα παλικάρια" και "Κοντσέρτο για πολυβόλα" οι χορογραφίες είναι της Λίντας Άλμα, όμως στις "Μαριονέτες" των "Παλικαριών" δεν χορεύει η ίδια.

Η Λίντα Άλμα έζησε και το "πρώτο ράγισμα της υγείας" του Μάνου Κατράκη, στη δικτατορία, όταν ο ηθοποιός έχασε το Λαϊκό Θέατρο.

Μάνος Κατράκης και Λίντα Άλμα

Το 1979 παντρεύεται με το Μάνο Κατράκη και εγκαταλείπει κάθε καλλιτεχνική δραστηριότητα, αφού η νυχτερινή διασκέδαση έχει πια αλλάξει, κυριαρχεί το μπουζούκι και η Λίντα Άλμα νιώθει ότι δεν χωρά στην καινούρια κατάσταση.

Λίντα Άλμα

Πεθαίνει στις 2 Αυγούστου του 1999.

Μοναδική της έννοια μέχρι το θάνατό της παρέμεινε η ίδρυση ενός μουσείου όπου θα έβρισκε στέγη όλο το θεατρικό υλικό που είχε αφήσει ο Μάνος Κατράκης.

Οι φωτογραφίες, εκτός κι αν αναφέρεται η πηγή, είναι από το αρχείο της ΕΡΤ.

διαβάστε σχετικά:

Μάνος Κατράκης, ο άνθρωπος
Μάνος Κατράκης - Λίντα Άλμα
Λίντα Άλμα - Φίνος Φιλμ
Γιάννης Φλερύ - Ο Φρεντ Αστέρ της Ελλάδας
Ο Δον Κιχώτης και η Νεράιδα
Ο Ψηλορείτης και η χορεύτρια

δείτε σχετικά:

Λίντα Άλμα - Νυχτερινός επισκέπτης