térμina

Στον πάγο της καρδιάς της

2012-12-07T03:16:00.003-08:00

Την είδε και της μίλησε
αργότερα τη φίλησε
στο ροζ χαμόγελό της

Μετά την ερωτεύτηκε
σε λίγο την παντρεύτηκε
στεφάνι κι όνειρό της

Κι ύστερα πέρασαν πολλά
Δεν το περίμενε, αλλά
κομμάτι έγινε στο παζλ της μοναξιάς της
Εκείνη έκλαιγε κρυφά
κι αυτός γλιστρούσε απαλά
στον πάγο της καρδιάς της

Μια μέρα την αγάπησε
αργότερα την κράτησε
για πάντα στη ζωή του

Με λόγια τη σαγήνεψε
στ’ αστέρια την ταξίδεψε
και μέθυσε μαζί του

Κι ύστερα πέρασαν πολλά
Δεν το περίμενε, αλλά
κομμάτι έγινε στο παζλ της μοναξιάς της
Εκείνη έκλαιγε κρυφά
κι αυτός γλιστρούσε απαλά
στον πάγο της καρδιάς της

Μιχάλης Ανδρέου

Μου κρύβεις την αγάπη σου

2012-12-07T02:41:00.001-08:00

Το βλέμμα σου στο πάτωμα ριγμένο.

Ούτε που γύρισες καθόλου να με δεις.

Κι εγώ μες στην σιωπή σου περιμένω

μονάχα δυο κουβέντες να μου πεις.

Γιατί έχεις κρυφτεί στην μοναξιά σου;

Πες μου, γιατί χειμώνιασε στα βλέφαρά σου;

Τι σου ’πα και σε πλήγωσα,

τι σου ’κανα και κλείδωσα,

καρδούλα μου, την πόρτα της καρδιάς σου;

Και μου γυρνάς την πλάτη σου,

μου κρύβεις την αγάπη σου

και τα ζεστά φιλιά σου.

Τα χείλη σου υγρά και λυπημένα,

πνίγονται μέσα στο κρασί και τον καπνό.

Αυτά τα χείλη που καιγόντουσαν για μένα,
παγωμένα κι άδεια απόψε τα κοιτώ.

Γιατί λοιπόν δεν θες να ’ρθω κοντά σου;

Πες μου, γιατί δεν με κρατάς στην αγκαλιά σου;

Τι σου ’πα και σε πλήγωσα,

τι σου ’κανα και κλείδωσα,

καρδούλα μου, την πόρτα της καρδιάς σου;

Και μου γυρνάς την πλάτη σου,

μου κρύβεις την αγάπη σου

και τα ζεστά φιλιά σου.

Μιχάλης Ανδρέου

Ό,τι αγαπάς να στο χαρίσω

2012-11-28T07:47:00.001-08:00

Σ’ ένα παλιό σου δάκρυ μέσα να πνιγώ

και σ’ ένα βλέμμα σου να πάω το χρόνο πίσω

ποιες αγκαλιές σε ταξιδεύανε, να δω

και ποιοι καημοί σε καίγαν πριν να σε γνωρίσω

Να περπατήσω εκεί που ο νους σου περπατά
κάτι στιγμές που ανεξήγητα σωπαίνεις
Να βρω το μέρος που η σκέψη σου κρατά
ό,τι σε κάνει από αγάπη να πεθαίνεις.

Κι ύστερα να’ ρθω πάλι εδώ
απ’ την αρχή να σ’ αγαπήσω

Να πάρω πίσω ό,τι σου ’κανε κακό

Κι ό,τι αγαπάς να στο χαρίσω

Θέλω να γίνω της ζωής σου πειρατής

μέσα στη θάλασσα του χθες να σ’ ανταμώσω

να ’ρθω κοντά σου και προτού μ’ αντιληφθείς

στις αναμνήσεις σου, σαν κλέφτης να τρυπώσω

Να μπω σε κάτι ξεχασμένα μυστικά
σε κάποια όνειρα, σε κάποιους εφιάλτες
που σου ξοδέψανε για λίγο την καρδιά
κι ας μοιάζαν τότε με παντοτινές αγάπες

Μοσχάτο

19/11/2008

Λιωμένο γαλάζιο

2012-09-16T10:07:00.001-07:00

Μέσα στα σπλάχνα του κεριού,

βουνά, γκρεμοί, μια λιμνούλα

από λιωμένο γαλάζιο,

ένας παλιός Νοέμβρης

που χορεύει με την αέρινη

μπαλαρίνα της σιωπής.

Του τραγουδάει με το ψιθύρισμα

μισοσβησμένων άστρων.

Και πίσω από τη θλιμμένη της ευτυχία,

με τα γυμνά της πόδια

αφήνει τα ίχνη της

πάνω στα διάφανα χέρια
της απερχόμενης νύχτας.

15/12/2001

Δωμάτιο 401

2012-08-27T01:08:00.000-07:00

Μνήμη Ζαχαρούλας Ανδρούτσου

Έξω απ’ το δωμάτιο 401,
το πρωτοβρόχι του Σεπτέμβρη.
Μέσα, δυο κίτρινα μάτια αγνάντευαν το σκοτάδι.
Πόσες εικόνες η ζωή!
Και ούτε μια για κείνη.
Η ανάσα της γρατζούναγε το στόμα,
για να βγει.
Λες κι η ψυχή της χτύπαγε
στο τζάμι, τα φτερά της.
Πόνο δεν είχε πια το σώμα.
Δεν είχε τίποτα.
Πέρα από κείνη την ανάσα
και απ’ αυτό το κίτρινο,
τρομαχτικό σεντόνι.
Την άλλη μέρα, στις 7 η ώρα το πρωί,
το σώμα έστεκε εκεί, ασάλευτο
και μια σκιά, έξω απ’ το δωμάτιο 401
πετούσε όπως χρόνια πριν, μαζί με τα σπουργίτια,
στην πρώτη εκείνη τη βροχή,
την τελευταία.

Μοσχάτο,

Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2010

Άρωμα βανίλιας

2012-08-03T10:51:00.002-07:00

Ανοίγω τις κουρτίνες της καρδιάς σου
τα χρώματα μαζεύω απ’ τα όνειρά σου
στης σκέψης σου τρυπώνω το καράβι
και μόνος ταξιδεύω κάθε βράδυ.

Ψάχνω στη σιωπή
τον ήχο της γλυκιάς σου ζήλιας
ψάχνω στη βροχή
τα Καλοκαίρια που φοράς.

Είναι η μουσική
κι εκείνο τ’ άρωμα βανίλιας
που μ’ ακολουθεί
όπου τη σκέψη σου ακουμπάς.

Θα πιάσω με μια απόχη το φεγγάρι
στην πρύμνη θα το βάλω για φανάρι
τον σκοτεινό σου κόσμο να φωτίσω
το σώμα σου να βρω, να ναυαγήσω.

Μοσχάτο

11/10/2011

Η Σαλώμη Των Ονείρων

2012-08-01T14:24:00.003-07:00

Μες στων ονείρων τη θολή πραγματικότητα
μπαίνεις τις νύχτες και μου κλέβεις την καρδιά

Πες μου τι θες για να ‘χω μία πιθανότητα
μόνο για μένα να χορέψεις μια φορά.

Όσα αγκάθια έχεις, τόσα ροδοπέταλα
ποιος ξέρει τι θα μου συμβεί αν θα σ’ αγγίξω
Γι’ άλλη φορά κι αυτό το χάδι το ανέβαλα

μα θα στο δώσω κι όπου θέλει ας καταλήξω

Κι αν βασιλιάς, εγώ, μεγάλος, δεν γεννήθηκα
για σένα θα ‘μαι και Ηρώδης κι Ιωάννης

Αρκεί να δεις μες στην ψυχή μου ότι ευχήθηκα

κι ό,τι είναι όνειρο, αλήθεια να το κάνεις

Και να που πέταξε το κόκκινό σου φόρεμα
Πάνω μου πέφτει, κατακόκκινη βροχή.
Και με κοιτάς σαν διαβασμένο μυθιστόρημα
που οι σελίδες του απ’ τα δάκρυα έχουν βραχεί

Σαν τον καπνό σαλεύεις μες στο μισοσκόταδο
γουλιά γουλιά, σαν το κρασί με παρασέρνεις
μες στων ματιών σου το αιώνιο απόβραδο

φιλί φιλί, την κάθε ανάσα μου ανασαίνεις

Πάνω στο σώμα σου, του έρωτα το έμβλημα
Σαν απουσία, έχεις ντυθεί με μουσικές

Ξέρω πως θα ‘μαι το επόμενό σου έγκλημα
μα είμαι εδώ κι απολαμβάνω τις στιγμές

Μ’ αυτό το σώμα που είναι άυλο κι αέρινο
όπου μ’ αγγίζεις, σαν μαχαίρι με πονάς
μικρή Σαλώμη που χορεύεις στην πανσέληνο
και τη σκιά σου στο λαιμό μου ακουμπάς

Κυριακή

24 Αυγούστου 2008

Μοσχάτο

Μωβ

2012-08-01T13:52:00.001-07:00

Μια ρουφηξιά και θα γεμίσει το δωμάτιο καπνό.

Μια μωβ σκιά θα γρατζουνάει τους τοίχους.

Θ’ ακούσεις μέσα σε μια λέξη όσα θες να σου πω

μαζί μ’ όλου του κόσμου τους ήχους.

Το πρόσωπό σου αντανακλά ένα παράξενο φως

και το κραγιόν πάνω στα χείλη σου κοιμάται.

Μ’ έχει ξεχάσει το φιλί σου. Έχει περάσει καιρός.

Όμως το χρώμα των ματιών σου με θυμάται.

Είναι ο ήχος του ανέμου που σε κάνει να κλαις,

ή το τραγούδι της καρδιάς σου που ποτέ δεν σωπαίνει;

Τα χρώματα του ήλιου έχουν αλλάξει από χθες,

ή μήπως άρχισε η μέρα να μικραίνει;

Μια πεταλούδα καρφωμένη στα ξανθά σου μαλλιά

σου θυμίζει όσα παλεύεις να ξεχάσεις.

Πετάει και σου ανοίγει μία μωβ αγκαλιά.

Πετάς κι εσύ, μα δεν μπορείς να τη φτάσεις.

Κι όπως κοιτάς πίσω απ’ το τζάμι ένα παλιό δειλινό,

στάζουν τα δάκρια στο λευκό σου φουστάνι.

Σαν άνεμος σκορπιέσαι σ’ έναν μωβ ουρανό,

αποτελειώνοντας του ονείρου σου την πλάνη.

Μα, είναι ο ήχος του ανέμου που σε κάνει να κλαις,

ή το τραγούδι της καρδιάς σου που ποτέ δεν σωπαίνει;

Τα χρώματα του ήλιου έχουν αλλάξει από χθες,

ή μήπως άρχισε η μέρα να μικραίνει;

14/3/2000

Αυτό Το Ποίημα

2012-07-31T11:26:00.000-07:00

Αυτό το ποίημα το έκρυψα

στο αόρατο μισό του φεγγαριού.

Εκεί, θα καρφώσει τις ρίζες του

στην άμμο του Χρόνου.

Μοναχικό και αδιαίρετο,

θα εκθέτει στο σύμπαν

την αξιοπρέπεια της σιωπής του.

Αυτό το ποίημα δεν το έγραψα εγώ.

Γεννήθηκε από το κλάμα ενός κοριτσιού.

Εγώ μονάχα το μάζεψα λέξη – λέξη,

καθώς έσταζε από τα μεγάλα,

βαθύσκιωτα μάτια της

και το ανέβασα όσο πιο ψηλά μπορούσα.

17/8/2001

Το γιασεμάκι

2012-07-30T12:08:00.002-07:00

Κράτα εσύ τα σύννεφα

Κρατάω τ’ ακρογιάλι

Πάρε το φως του δειλινού

Να πάρω το φεγγάρι

Κράτησε και τα πέλαγα

Κρατάω εγώ τις λίμνες

Πάρε εσύ τις εποχές

Να πάρω εγώ τους μήνες

Πες μου, όμως, πώς θα μοιραστεί

Εκείνο το βραδάκι

Που ήπια μαζί σου όλη τη ζωή

Από ένα γιασεμάκι

Κράτα τα δευτερόλεπτα

Κρατάω εγώ τις ώρες

Πάρε μαζί σου τις βροχές

Να πάρω εγώ τις μπόρες

Κράτησε τους αστερισμούς

Κι άσε μου λίγα αστέρια

Πάρε εσύ τα πρωινά

Δωσ’ μου τα μεσημέρια

Πες μου, όμως, πώς θα μοιραστεί

Εκείνο το βραδάκι

Που ήπια μαζί σου όλη τη ζωή

Από ένα γιασεμάκι

Καλλιθέα

3/9/2006

Απέναντι

2012-07-30T11:42:00.003-07:00

Θα περιμένεις κάτι να συμβεί.

Κάτι να δεις, ν’ ακούσεις.

Καθώς θ’ απομακρύνεσαι

κι ο χρόνος θα σε σπρώχνει,

όλο και περισσότερο

θα παίζει μαζί σου η νύχτα.

Κι όλο πιο δύσκολη θα είναι

η προσπάθεια

να πιάσεις το σχοινί

που σου πετάνε από απέναντι

εκείνες οι βουβές σκιές.

Μοσχάτο, 18/12/2010

Φτηνιάρικα Στιχάκια

2012-07-29T11:16:00.001-07:00

Με στιχάκια απλά και φτηνιάρικα
θα σου θυμίσω κομμάτια ακριβά

μιας ζωής που κυλάει τόσο άδικα

και βιαστικά μας προσπερνά.

Θα σου πω μυστικά που ξεχάστηκαν

στου χρόνου τις αναλαμπές.

Και για αγάπες που καταδικάστηκαν

απ’ των ανθρώπων τις φωνές.

Θα σου πω για στιγμές που αψηφήσαμε

τους νόμους και την λογική.

Για όσα χάσαμε κι όσα κερδίσαμε

κι όσα μας στέρησε η ζωή.

Θα σου πω τα τραγούδια, τα ποιήματα,

τα λόγια τα ερωτικά,

της εφηβείας τ’ αθώα εγκλήματα

μες στ’ ανοιξιάτικα δειλινά.

Θα σου πω για τ’ αγνά συναισθήματα

που δεν αφήσαμε να εκφραστούν.

Που τώρα μοιάζουν μικρά και ασήμαντα

κι από το χθες μάς χαμογελούν.

Οι στιγμές μας, πουλιά ταξιδιάρικα

που κελαηδούν με σπασμένα φτερά,

τα στιχάκια τ’ απλά τα φτηνιάρικα,

που η ζωή τους τραγουδά.

Καλλιθέα

26/4/2001

Πεταλούδα νεκρή

2012-07-29T11:01:00.001-07:00

Τα φώτα του δρόμου δεν ήταν μόνα.

Ποδήλατα, καροτσάκια, ευτυχισμένα παιδιά,
παγκάκια, λουλούδια, φοίνικες, το άγαλμα
του Διονυσίου Σολωμού επιβλητικό,
ζωγράφιζαν με τις σκιές τους χιλιάδες μακρόστενα,

σουρεαλιστικά πορτραίτα της στιγμής,
πάνω σ’ έναν οριζόντιο, μαρμάρινο πίνακα.

Μια πεταλούδα της νύχτας, έπεσε στο δρόμο.
Από πάνω της πέρασε ένα φορτηγό.
Κανένας δεν αναζήτησε την σκιά που
έλλειπε από τον πίνακα.

Καλλιθέα

27/8/2003

Όταν αλλάξει ο καιρός

2012-07-27T13:10:00.002-07:00

Στην Κωνσταντίνα

Εκείνα τα δειλινά ήταν συνέπεια της έλξης σου.

Κι εκείνο το φεγγάρι του Απρίλη

ήταν καράβι που ’χα αφήσει

ν’ αρμενίζει μες στις λέξεις σου

σαν άλλαζε ο καιρός, να μου τις στείλει.

Εκείνες οι Κυριακές, ήταν παλίρροιες της σελήνης σου.

Κι εκείνο το αστέρι που κοιτούσες

ήταν η μόνη μου ευχή

κι είχε πιαστεί μες στη σαγήνη σου.

Σαν άλλαζε ο καιρός, να μ’ αγαπούσες.

Ετούτες οι στιγμές, είναι συνέπεια των ονείρων μου.

Και τώρα που μπορώ να σ’ αγκαλιάσω,

τα δυο μου χέρια θα κλειδώσω

γύρω από σένα, να δεθώ,

όταν αλλάξει ο καιρός, να μη σε χάσω.

21/4/2003

Όσο υπάρχω

2012-07-27T12:55:00.000-07:00

Ότι κοιτάω με κοιτάζει με το βλέμμα σου

Ότι αγγίζω έχει τη δική σου αφή

Όπου μιλήσω, συναντάω κάποιο ψέμα σου

Που μου μιλάει με την δική σου τη φωνή

Στα βήματά μου ακούω τα δικά σου βήματα

Και στη σιωπή μου τη δική σου τη σιωπή

Βλέπω τα μάτια σου στης θάλασσας τα κύματα

Και σ’ ένα αστέρι την κρυμμένη σου ευχή.

Όσο υπάρχω πάντα γύρω μου θα ζει

Κάτι από σένα και θα με παρηγορεί

Κι αν με πονά, κι αν με σκοτώνει

της φυγής σου το κενό

πεισματικά και δυνατά θα σ’ αγαπώ