Tsene.com

Αρίσταρχος

tsene — Mon, 06 Feb 2012 08:00:56 +0000

Εντυπωσιακές εικόνες από τον γιγαντιαίο κρατήρα στο φεγγάρι καταγράφτηκαν από ένα δορυφόρο της NASA σε χαμηλή τροχιά.

Τον Νοέμβριο του 2011, το Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) της διαστημικής υπηρεσίας πέρασε πάνω από τον κρατήρα Αρίσταρχο της Σελήνης, ο οποίος εκτείνεται σε 40 χιλιόμετρα και είναι περισσότερο από 3,5 χιλιόμετρα βαθύς.

Το Νεφέλωμα Ροζέτα

tsene — Sun, 05 Feb 2012 08:00:08 +0000

Θα μπορούσε το Νεφέλωμα Ροζέτα με οποιοδήποτε άλλο όνομα να ήταν τόσο γλυκό; Η μειλίχια ονομασία στον Νέο Γενικό Κατάλογο (New General Catalog), NGC 2237, δεν φαίνεται να μειώνει την εμφάνιση αυτού του λουλουδένιου νεφελώματος εκπομπής. Στο εσωτερικό του νεφελώματος βρίσκεται μια ανοικτή συστάδα νεαρών φωτεινών αστεριών, η NGC 2244.

Αυτά τα αστέρια σχηματίστηκαν περίπου τέσσερα εκατομμύρια χρόνια πριν από το υλικό νεφελωμάτων και αστρικοί άνεμοι καθαρίζουν μια τρύπα στο κέντρο του νεφελώματος, απομονώνοντας τα με ένα στρώμα σκόνης και καυτού αεριού. Το υπεριώδες φως από το καυτό σύμπλεγμα αστεριών προκαλεί τη λάμψη στο γύρω νεφέλωμα. Το Νεφέλωμα Ροζέτα εκτείνεται σε περίπου 100 έτη φωτός, βρίσκεται περίπου 5.000 έτη φωτός μακριά, και μπορεί να το δει κάποιος με ένα μικρό τηλεσκόπιο προς τον αστερισμό του Μονόκερου.

Ψαρεύοντας Κοσμικά Νετρίνα

tsene — Sat, 04 Feb 2012 08:00:01 +0000

Οι επιστήμονες λιώνουν τρύπες στο κάτω μέρος του κόσμου. Στην πραγματικότητα, σχεδόν 100 τρύπες που έλιωσαν κοντά στον Νότιο Πόλο τώρα χρησιμοποιούνται ως αστρονομικά παρατηρητήρια. Οι αστρονόμοι του IceCube Neutrino Observatory τοποθέτησαν μέσα σε κάθε κάθετη λίμνη μια μακριά αλυσίδα με ανιχνευτές φωτός στο μέγεθος μπάλας μπάσκετ.

Το νερό σε κάθε τρύπα σύντομα ξαναπαγώνει. Οι ανιχνευτές που συνδέονται με την αλυσίδα είναι ευαίσθητοι στο μπλε φως που εκπέμπεται στον τριγύρω καθαρό πάγο. Τέτοιο φως εκπέμπεται από τις συγκρούσεις πάγου με υψηλής ενέργειας νετρίνα που εκπέμπονται από αντικείμενα ή εκρήξεις στο σύμπαν. Στα τέλη του 2010, η τελευταία αλυσίδα από τις συνολικά 86, τοποθετήθηκε στην παγωμένη άβυσσο, απεικονίζεται ανωτέρω, καθιστώντας το IceCube τον μεγαλύτερο ανιχνευτή νετρίνων που έχει δημιουργηθεί.

Τα δεδομένα από ένα προκαταρκτικό πείραμα, το AMANDA, έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί για να δημιουργήσουν τον πρώτο λεπτομερή χάρτη υψηλής ενέργειας νετρίνων του ουρανού. Πειραματικοί στόχοι από το IceCube περιλαμβάνουν μια αναζήτηση για κοσμικές πηγές νετρίνων, μια αναζήτηση για νετρίνα που συμπίπτουν με κοντινές σουπερνόβα και μακρινές εκρήξεις ακτίνων-γ.

Υπόλειμμα Supernova

tsene — Fri, 03 Feb 2012 08:00:38 +0000

Είναι εύκολο να χαθεί κανείς ακολουθώντας τα περίπλοκα νήματα σε αυτή τη λεπτομερή εικόνα του αχνού κατάλοιπου του υπερκαινοφανούς Simeis 147. Επίσης, καταλογογραφημένο ως Sh2-240, μπορεί να φανεί προς τον αστερισμό του Ταύρου και καλύπτει σχεδόν 3 βαθμούς της μοίρας (6 γεμάτα φεγγάρια) στον ουρανό.

Αυτό αντιστοιχεί σε πλάτος 150 έτη φωτός στην εκτιμώμενη απόσταση των συντριμμιών του αστρικού νέφους που είναι 3.000 έτη φωτός. Η αξιοσημείωτη σύνθεση περιλαμβάνει δεδομένα εικόνας που λήφθηκαν μέσω φίλτρων στενής ζώνης για να επισημανθούν οι εκπομπές από υδρογόνο και άτομα οξυγόνου. Αυτό το κατάλοιπο σουπερνόβα υπολογίζεται ότι έχει ηλικία περίπου 40.000 χρόνια – αυτό σημαίνει ότι το φως από τη μαζική αστρική έκρηξη έφτασε για πρώτη φορά στη Γη πριν 40.000 χρόνια. Αλλά αυτό το επεκτατικό απομεινάρι δεν είναι το μόνο επακόλουθο. Η κοσμική καταστροφή άφησε πίσω του ένα περιστρεφόμενο αστέρι νετρονίων ή πάλσαρ, το μόνο που απομένει από τον πυρήνα του αρχικού άστρου.

Τα Χρώματα των Αστέρων του Orion

tsene — Thu, 02 Feb 2012 08:00:46 +0000

Τι καθορίζει το χρώμα ενός αστεριού; Η θερμοκρασία του. Τα κόκκινα αστέρια είναι δροσερά, με επιφανειακές θερμοκρασίες περίπου 3.000° Kelvin, ενώ τα μπλε άστρα είναι θερμότερα και μπορεί να έχουν θερμοκρασία άνω των 30.000° Κ. Η υπέροχη θερμοκρασία του “κίτρινου” Ήλιου είναι 6.000° Κ. Διαφορές στα χρώματα των αστέρων είναι ιδιαίτερα εύκολο να φανούν σε αυτή την ενδιαφέρον σύνθετη θέα του αστερισμού του Ωρίωνα

Μια σειρά από 35 συνεχόμενες εκθέσεις συνδυάστηκαν για να δημιουργήσουν τα μονοπάτια των άστρων που κινείται από αριστερά προς τα δεξιά σε αυτή τη φωτογραφία, ενώ αλλάζει η εστίαση σε κάθε βήμα. Για τα φωτεινότερα αστέρια, η θόλωση παράγει περισσότερο κορεσμένα χρώματα στις εικόνες. Επάνω αριστερά, ο δροσερός κόκκινος υπεργίγαντας Μπετελγκέζ ξεχωρίζει από τα άλλα, πιο θερμά, μπλε αστέρια που συνθέτουν το σώμα του αστερισμού. Το Νεφέλωμα του Ωρίωνα δίνει μια ροζ απόχρωση κάτω από το κέντρο. Επίσης αξιοσημείωτο στο πεδίο, το βαθύ κόκκινο αστέρι από άνθρακα, W Orionis, είναι κοντά στην δεξιά άκρη του κέντρου, με το κόκκινο χρώμα του να ενισχύεται από μια πλούσια σύνθεση σε άνθρακα.

Δυνάμεις του Δέκα

tsene — Wed, 01 Feb 2012 08:00:50 +0000

Πόσο διαφορετικό φαίνεται το σύμπαν στις μικρές, μεσαίες και μεγάλες κλίμακες; Η πιο διάσημη ταινία μικρού μήκους της γενιάς της κάνει εκπληκτικές συγκρίσεις. Αυτή η ταινία, Δυνάμεις του Δέκα, που δημιουργήθηκε αρχικά το 1960 βρίσκεται πλέον στο YouTube και παραπάνω μπορείτε να δείτε την εννέα λεπτών ταινία για τον εαυτό σας.

Από μια κουβέρτα πικ-νικ κοντά στο Σικάγο μέχρι το Σμήνος Γαλαξιών της Παρθένου, κάθε δέκα δευτερόλεπτα η ταινία κάνει ζουμ προς τα έξω για να δείξει ένα τετράγωνο δέκα φορές μεγαλύτερο από κάθε πλευρά. Το βίντεο στη συνέχεια αντιστρέφεται, μεγεθύνοντας προς τα πίσω με έναν παράγοντα του δέκα κάθε δύο δευτερόλεπτα και καταλήγει μέσα σε ένα πρωτόνιο.

Οι αλληλουχία των Δυνάμεων του Δέκα στην πραγματικότητα βασίζεται στο βιβλίο Cosmic View του Kees Boeke του 1957. Οι μεταβαλλόμενες προοπτικές της ταινίας είναι τόσο συναρπαστικές και εκπαιδευτικές ώστε μερικές ενότητες έχουν αναδημιουργηθεί με τη χρήση σύγχρονων ηλεκτρονικών τεχνικών, συμπεριλαμβανομένων των πρώτων λεπτών της ταινίας Επαφής (Contact), και μια ψηφιακής βιντεοταινίας μικρού μήκους με τίτλο Το Γνωστό μας Σύμπαν (The Known Universe) που δημιουργήθηκε για το Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.

Ηλιακό Ιστίο

tsene — Tue, 31 Jan 2012 08:00:41 +0000

Σε αυτή την καλλιτεχνική απεικόνιση, το NanoSail-D της NASA ξεδιπλώνει ένα πολύ λεπτό, 10 τετραγωνικών μέτρων αντανακλαστικό πανί και γίνεται το πρώτο διαστημόπλοιο με ηλιακό ιστίο σε χαμηλή γήινη τροχιά.

Συχνά θεωρείται επιστημονική φαντασία, αλλά η ιστιοπλοΐα μέσα στο διάστημα, προτάθηκε πριν από 400 χρόνια περίπου από τον αστρονόμο Johannes Kepler που παρατήρησε ότι ο ηλιακός άνεμος φυσάει τις ουρές κομητών. Σύγχρονα σχέδια διαστημικών σκαφών με ηλιακά ιστία, όπως το NanoSail-D ή το ιαπωνικό διαπλανητικό διαστημικό σκάφος IKAROS, βασίζονται στην μικρή αλλά συνεχή πίεση από το φως του ήλιου για ώθηση.

Η Δυτική Ευρώπη τη Νύχτα

tsene — Mon, 30 Jan 2012 18:20:55 +0000

Με κομμάτια από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό να εμφανίζονται σε πρώτο πλάνο, ένα νυχτερινό πανόραμα της Ευρώπης αποκαλύπτει φώτα πόλεων από το Βέλγιο και την Ολλανδία στο κέντρο. Το νησί της Βρετανίας επισκιάζεται μερικώς από τους ηλιακούς συλλέκτες στα αριστερά, η Βόρεια Θάλασσα βρίσκεται στο κέντρο αριστερά, και η Σκανδιναβία στο κέντρο δεξιά κάτω από τον βραχίωνα του Συστήματος Απομακρυσμένου Ελέγχου του Διαστημικού Σταθμού ή Canadarm2. Αυτή η εικόνα λήφθηκε από το πλήρωμα του σταθμού στις 22 Ιανουαρίου 2012.

Μαγνητικό Μονόπολο

tsene — Mon, 30 Jan 2012 08:00:13 +0000

Ένα μαγνητικό μονόπολο είναι ένα υποθετικό σωματίδιο στη φυσική σωματιδίων που είναι ένας μαγνήτης με μόνο ένα μαγνητικό πόλο (ένας βόρειος πόλος χωρίς νότιο πόλο ή το αντίστροφο). Με πιο τεχνικούς όρους, ένα μαγνητικό μονόπολο θα έχει μια καθαρή “μαγνητική επιβάρυνση”. Το σύγχρονο ενδιαφέρον για την ιδέα προέρχεται από τις θεωρίες των σωματιδίων, και ιδίως τη μεγάλη ενοποιημένη θεωρία και τη θεωρία των υπερχορδών, οι οποίες προβλέπουν την ύπαρξή τους. Ο μαγνητισμός στους ραβδωτούς μαγνήτες και τους ηλεκτρομαγνήτες δεν προκύπτει από τα μαγνητικά μονόπολα, και στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν πειστικές πειραματικές αποδείξεις ότι τα μαγνητικά μονόπολα υπάρχουν καθόλου στο σύμπαν.

Πολλοί επιστήμονες αποδίδουν τον μαγνητισμό του φυσικού μαγνήτη σε δύο διαφορετικά “μαγνητικά ρευστά” (“effluvia”), ένα υγρό του βόρειου πόλου στο ένα άκρο και ένα υγρό του νότιου πόλου από την άλλη, τα οποία προσελκύονται και απωθούνται μεταξύ τους κατ ‘αναλογία με το θετικό και αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο. Ωστόσο, μια βελτιωμένη κατανόηση του ηλεκτρομαγνητισμού το δέκατο ένατο αιώνα έδειξε ότι ο μαγνητισμός του φυσικού μαγνήτη προκαλείται από κάτι άλλο, όχι μαγνητικά μονόπολα υγρά. Το συμπέρασμα ήταν ότι τα μαγνητικά μονόπολα δεν υπήρχαν: Μια από εξισώσεις του Maxwell, που σήμερα ονομάζεται νόμος του Gauss για το μαγνητισμό, είναι η μαθηματική δήλωση ότι δεν υπάρχουν μαγνητικά μονόπολα. Ωστόσο, ο Pierre Curie επισήμανε το 1894 ότι τα μαγνητικά μονόπολα θα μπορούσαν ενδεχομένως να υπάρχουν, παρά το γεγονός ότι δεν έχουν ανακαλυφθεί μέχρι τώρα.

Η κβαντική θεωρία της μαγνητικής επιβάρυνσης ξεκίνησε με ένα έγγραφο από τον φυσικό Paul Dirac το 1931. Σε εκείνη την εργασία, ο Dirac έδειξε ότι αν υπάρχουν μαγνητικά μονόπολα στο Σύμπαν, τότε όλο το ηλεκτρικό φορτίο στο σύμπαν πρέπει να είναι κβαντισμένο. Το ηλεκτρικό φορτίο είναι, στην πραγματικότητα, κβαντισμένο, το οποίο προτείνει (αλλά δεν αποδεικνύει κατ ‘ανάγκη) ότι τα μονόπολα υπάρχουν.

Μετά από την εργασία του Dirac, αρκετές συστηματικές έρευνες γύρω από τα μονόπολα έχουν πραγματοποιηθεί. Πειράματα το 1975 και το 1982 είχαν παραγάγει υποψήφια γεγονότα που αρχικά είχαν ερμηνευθεί ως μονόπολα, αλλά τώρα θεωρούνται ως μη καταληκτικά. Ως εκ τούτου, παραμένει ανοικτό το ερώτημα κατά πόσον ή όχι τα μονόπολα υπάρχουν.

Η περαιτέρω πρόοδος στην Θεωρητική Φυσική Στοιχειωδών Σωματιδίων, ιδιαίτερα οι εξελίξεις στη μεγάλη ενοποιημένη θεωρία και την κβαντική βαρύτητα, έχουν οδηγήσει σε πιο αδιαμφισβήτητα επιχειρήματα ότι τα μονόπολα υπάρχουν. Ο Joseph Polchinski, ένας εξέχων θεωρητικός της θεωρίας των υπερχορδών, περιέγραψε την ύπαρξη των μονοπωλίων ως «ένα από τα ασφαλέστερα στοιχήματα που μπορεί κανείς να κάνει σχετικά με την φυσική που δεν έχουμε ακόμη δει». Αυτές οι θεωρίες δεν είναι απαραίτητα ασυμβίβαστες με την πειραματική απόδειξη. Σε ορισμένα θεωρητικά μοντέλα, τα μαγνητικά μονόπολα είναι απίθανο να παρατηρηθούν, επειδή είναι πάρα πολύ ογκώδη για να δημιουργηθούν σε επιταχυντές σωματιδίων.

Μερικά συμπυκνωμένα συστήματα ύλης προτείνουν μια δομή επιφανειακά παρόμοια με ένα μαγνητικό μονόπολο, που είναι γνωστή ως σωλήνας ροής. Τα άκρα του σωλήνα ροής αποτελούν ένα μαγνητικό δίπολο, αλλά δεδομένου ότι κινούνται ανεξάρτητα, μπορούν να ληφθούν για πολλούς λόγους ως ανεξάρτητα μαγνητικά μονόπολα ημισωματιδίων. Από το 2009, πολυάριθμες ειδήσεις από δημοφιλή μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν περιγράψει αυτά τα συστήματα, ως την πολύ-αναμενόμενη ανακάλυψη των μαγνητικών μονόπολων, αλλά τα δύο φαινόμενα μόνο επιφανειακά σχετίζονται μεταξύ τους. Αυτά τα συστήματα συμπυκνωμένης ύλης συνεχίζουν να αποτελούν πεδίο δραστήριας έρευνας.

Κρυμμένοι Θησαυροί

tsene — Sun, 29 Jan 2012 08:00:15 +0000

Ο M78 δεν κρύβεται πραγματικά στο νυχτερινό ουρανό του πλανήτη μας. Περίπου 1.600 έτη φωτός μακριά και μέσα στον πλούσιο σε νεφελώματα, αστερισμό του Ωρίωνα, το μεγάλο, φωτεινό, νεφέλωμα ανάκλασης είναι γνωστό στους θαυμαστές του ουρανού. Αλλά αυτή η πανέμορφη εικόνα του M78 επιλέχθηκε ως η νικήτρια του διαγωνισμού αστροφωτογράφησης Κρυμμένων Θησαυρών 2010.

Πραγματοποιημένη από το Ευρωπαϊκό Νότιο Παρατηρητήριο (ESO), ο διαγωνισμός προκάλεσε ερασιτέχνες αστρονόμους να επεξεργαστούν δεδομένα από το αστρονομικό αρχείο του ESO σε αναζήτηση κοσμικών πολύτιμων λίθων. Η νικητήρια συμμετοχή αναδεικνύει εκπληκτικές λεπτομέρειες μέσα στο μπλε M78 (κέντρο) αγκαλιασμένο από σκοτεινά νέφη σκόνης, μαζί με ένα μικρότερο νεφέλωμα ανάκλασης στην περιοχή, το NGC 2071 (κορυφή).

Κιτρινωπό και ακόμα πιο συμπαγές, το μεταβλητό Νεφέλωμα McNeil είναι εμφανές κάτω και δεξιά του κέντρου. Με βάση τα δεδομένα από την κάμερα WFI του ESO και το 2,2 μέτρων τηλεσκόπιο στη La Silla της Χιλής, αυτή η εικόνα εκτείνεται λίγο πάνω από 0,5 βαθμούς της μοίρας στον ουρανό. Αυτό αντιστοιχεί σε 15 έτη φωτός στην εκτιμώμενη απόσταση του M78.