Στην ερώτηση ‘’γιατί αγαπάω την Επιστήμη τόσο πολύ’’, θα μπορούσα να δώσω πολλές απαντήσεις.

Τη λογική σκέψη, τη μάχη κατά των προκαταλήψεων και την κυριαρχία της απόδειξης και της λογικής διεργασίας, την αδάμαστη αγάπη για τη γνώση. Θα προτιμήσω όμως να δώσω ένα παράδειγμα, προς επίρρωση της πεποίθησής μου πως η Επιστήμη είναι όχημα για τον κόσμο και την πρόοδο.

Ανήσυχο πνεύμα που δεν επαναπαυόταν, διάβασα μία μέρα ένα περιστατικό με έναν επιστήμονα που μου έκανε τρομερή εντύπωση: ένας καθηγητής Πανεπιστημίου ισχυριζόταν για χρόνια σε βιβλία, επιστημονικά άρθρα, διαλέξεις, ότι το σύμπλεγμα Golgi δεν υπήρχε.

Μία μέρα στην αίθουσα, την ώρα της διδασκαλίας, ένας νεαρός φοιτητής, απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι το σύμπλεγμα Golgi υπήρχε. Τότε, ο καθηγητής σηκώθηκε, τον χαιρέτησε και του είπε: ‘’Σε ευχαριστώ που μου έδειξες την άγνοιά μου’’.

Αυτό με προβλημάτισε μεν, αλλά με έκανε να δω τη διαφορά της Επιστήμης: είναι η χαρά του να σου δείχνουν ότι κάνεις λάθος, να χαίρεσαι που μαθαίνεις ,που κοιτάς έναν ουρανό και έναν κόσμο γεμάτος περιέργεια και λαχτάρα για όλα αυτά που θέλει να σε διδάξει η ζωή.

Να μη θεωρείς εχθρό, ανήθικο άνθρωπο, συνωμότη ,έναν άνθρωπο που πιστεύει κάτι διαφορετικό από σένα. Αυτή η συμπεριφορά με συγκίνησε ,με έκανε να δω ότι το νόημα της ζωής είναι η προσφορά μέσα από τη γνώση, να θέλεις να μαθαίνεις και να βοηθάς τους ανθρώπους δίπλα σου.

Όσες φορές προσπαθούσα να προσεγγίσω τους άλλους ανθρώπους και να μιλήσω μαζί τους για το πιστεύω τους, όταν η κουβέντα έπαιρνε τροπή που δεν επιθυμούν με διέκοπταν και μάλιστα κάποιοι ήταν και αγενείς. Υποσυνείδητα ,πήρα τότε τις απαντήσεις που ήθελα.

Την απάντηση στο ‘’γιατί η Επιστήμη όταν κινείται με γνώμονα την αγάπη για τον άνθρωπο, είναι το όχημα το οποίο θέλω να χρησιμοποιώ για την κατανόηση του κόσμου’’.

Το κείμενο μας στάλθηκε από τη Μαρία Σκαμπαρδώνη.
Την ευχαριστούμε πολύ.

Αστρονόμοι τράβηξαν την πρώτη φωτογραφία μιας μαύρης τρύπας, η οποία βρίσκεται στον μακρινό γαλαξία M87.

Η μαύρη τρύπα έχει διάμετρο 40 δις χιλιομέτρων – τρία εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από το μέγεθος της Γης – και έχει περιγραφεί από τους επιστήμονες ως “τέρας“. Βρίσκεται 53,5 εκατομμύρια έτη φωτός μακρυά και φωτογραφήθηκε από ένα δίκτυο οκτώ τηλεσκοπίων σε όλο τον κόσμο.

Η καταγραφή έγινε από το Event Horizon Telescope (EHT), ένα δίκτυο οκτώ συνδεδεμένων τηλεσκοπίων.

Ο καθηγητής Heino Falcke του Πανεπιστημίου Radboud στην Ολλανδία, ο οποίος πρότεινε το πείραμα, δήλωσε ότι “Αυτό που βλέπουμε είναι μεγαλύτερο από το μέγεθος ολόκληρου του ηλιακού μας συστήματος“.

“Έχει μάζα 6,5 δισεκατομμυρία φορές εκείνη του Ήλιου και είναι μία από τις βαρύτερες μαύρες τρύπες που νομίζουμε ότι υπάρχει. Είναι ένα απόλυτο τέρας, ο πρωταθλητής βαρέων βαρών των μαύρων τρυπών στο Σύμπαν”.

Η εικόνα δείχνει ένα έντονα φωτεινό “δαχτυλίδι φωτιάς”, όπως το περιγράφει ο καθηγητής Falcke, που περιβάλλει μια τέλεια κυκλική σκοτεινή τρύπα. Το φωτεινό φωτοστέφανο προκαλείται από το υπερθερμαινόμενο αέριο που πέφτει στην τρύπα. Το φως είναι φωτεινότερο από όλα τα δισεκατομμύρια άλλα αστέρια στον γαλαξία συνδυασμένα – και γι ‘αυτό μπορεί να φανεί σε τέτοια απόσταση από τη Γη.

Η άκρη του μαύρου κύκλου στο κέντρο είναι το σημείο στο οποίο το αέριο εισέρχεται στη μαύρη τρύπα, το οποίο είναι ένα αντικείμενο που έχει τόσο μεγάλη βαρυτική έλξη που ούτε το φως μπορεί να διαφύγει.

Η εικόνα ταιριάζει με ό,τι οι θεωρητικοί φυσικοί και επίσης οι σκηνοθέτες του Χόλιγουντ φαντάζονταν ότι θα μοιάζουν οι μαύρες τρύπες.

“Αν και είναι σχετικά απλά αντικείμενα, οι μαύρες τρύπες θέτουν μερικά από τα πιο περίπλοκα ερωτήματα σχετικά με τη φύση του χώρου και του χρόνου και τελικά με την ύπαρξή μας”, ανέφερε ο Dr Ziri Younsi του University College London.

«Είναι αξιοσημείωτο ότι η εικόνα που παρατηρούμε είναι τόσο παρόμοια με αυτή που έχουμε αποκτήσει από τους θεωρητικούς μας υπολογισμούς. Μέχρι στιγμής, φαίνεται ότι ο Αϊνστάιν είναι σωστός και πάλι».

Η πρώτη εικόνα θα επιτρέψει στους ερευνητές να μάθουν περισσότερα για αυτά τα μυστήρια αντικείμενα. Θα είναι πρόθυμοι να αναζητήσουν τρόπους με τους οποίους η μαύρη τρύπα αποκλίνει από αυτό που αναμένεται στη φυσική. Κανείς δεν ξέρει πραγματικά πώς δημιουργείται ο λαμπρός δακτύλιος γύρω από την τρύπα. Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το ερώτημα τι συμβαίνει όταν ένα αντικείμενο πέφτει σε μια μαύρη τρύπα.

Ο καθηγητής Falcke είχε την ιδέα για το πρόγραμμα όταν ήταν φοιτητής το 1993. Την εποχή εκείνη, κανείς δεν πίστευε ότι ήταν δυνατόν. Αλλά ήταν ο πρώτος που συνειδητοποίησε ότι ένας ορισμένος τύπος ραδιοκυμάτων θα δημιουργούταν κοντά και γύρω από τη μαύρη τρύπα, τα οποία θα ήταν αρκετά ισχυρά ώστε να ανιχνευόταν από τηλεσκόπια στη Γη.

Κανένα ενιαίο τηλεσκόπιο δεν είναι αρκετά ισχυρό για να απεικονίσει τη μαύρη τρύπα. Έτσι, στο μεγαλύτερο πείραμα αυτού του είδους, ο καθηγητής Sheperd Doeleman του Harvard-Smithsonian Κέντρου Αστροφυσικής οδήγησε ένα πρόγραμμα για τη δημιουργία ενός δικτύου οκτώ συνδεδεμένων τηλεσκοπίων. Μαζί, σχηματίζουν το Event Horizon Telescope και μπορούν να θεωρηθούν ως μια συστοιχία πιάτου στο μεγέθους ενός πλανήτη.

Το καθένα βρίσκεται σε μεγάλο υψόμετρο σε μια ποικιλία εξωτικών τοποθεσιών, συμπεριλαμβανομένων ηφαιστείων στη Χαβάη και το Μεξικό, στα βουνά της Αριζόνα και στην Ισπανική Σιέρα Νεβάδα, στην έρημο Atacama της Χιλής και στην Ανταρκτική.

Μια ομάδα 200 επιστημόνων έστρεψε τα δικτυωμένα τηλεσκόπια προς τον M87 και σάρωσε την καρδιά του για μια περίοδο 10 ημερών.

Οι πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν ήταν πάρα πολλές για να σταλούν μέσω του διαδικτύου. Αντί αυτού, τα δεδομένα αποθηκεύτηκαν σε εκατοντάδες σκληρούς δίσκους που μεταφέρθηκαν στα κεντρικά κέντρα επεξεργασίας στη Βοστώνη των Ηνωμένων Πολιτειών και στη Βόννη της Γερμανίας για τη συναρμολόγηση των πληροφοριών. Η Katie Bouman, διδακτορικός φοιτητής στο MIT, ανέπτυξε έναν αλγόριθμο που συνέδεσε τα δεδομένα από το EHT. Χωρίς τη συμβολή της, το έργο δεν θα ήταν δυνατό. Ο καθηγητής Doeleman περιέγραψε το επίτευγμα ως “ένα εξαιρετικό επιστημονικό κατόρθωμα”.

“Έχουμε πετύχει κάτι που θεωρούταν αδύνατο μόλις πριν από μία γενιά”, είπε.

“Οι καινοτομίες στην τεχνολογία, οι διασυνδέσεις μεταξύ των καλύτερων ραδιοτηλεσκόπιων του κόσμου και οι καινοτόμοι αλγόριθμοι συνενώθηκαν για να ανοίξουν ένα εντελώς νέο παράθυρο στις μαύρες τρύπες”.

Ο πύραυλος Ariane 5 εκτοξεύτηκε από το διαστημοδρόμιο της ESA στην Γαλλική Γουιάνα στην πρώτη πτήση της Arianespace για το 2019 μεταφέροντας δύο δορυφόρους στο διάστημα. Τον Saudi Geostationary Satellite 1/Hellas Sat 4 και τον GSAT-31.

Ήταν ένα τόσο εκθαμβωτικό θέαμα του νυχτερινού ουρανού, που ο δήμαρχος του Los Angeles είπε σε όλους να μην ανησυχούν για εξωγήινους: ένας πύραυλος Falcon 9 της SpaceX εισέρχεται στο βραδινό ουρανό, αφήνοντας ένα λαμπερό λοφίο στο πέρασμά του.

Το Falcon 9 εκτοξεύτηκε αργά την Κυριακή, 7 Οκτωβρίου από την Αεροπορική Βάση Vandenberg της Καλιφόρνια, περίπου 254 χιλιόμετρα βόρεια του Λος Άντζελες, για να τοποθετήσει τον δορυφόρο γήινης παρατήρησης SAOCOM-1A σε τροχιά για λογαριασμό του εθνικού διαστημικού οργανισμού της Αργεντινής.

Η αποστολή ήταν επιτυχημένη και η SpaceX προσγείωσε επίσης το πρώτο στάδιο του Falcon 9 σε μια νέα περιοχή (Landing Zone 4) κοντά στην εξέδρα εκτόξευσης Vandenberg για πρώτη φορά. Αλλά η εντυπωσιακή θέα του πυραύλου στον νυχτερινό ουρανό, τα δύο στάδια είναι σαφώς ορατά μετά τον διαχωρισμό, ενθουσίασε τους θεατές στην περιοχή.

Το ρόβερ Curiosity της NASA ανακάλυψε νέα στοιχεία διατηρημένα σε βράχους του Άρη που υποδηλώνουν ότι ο πλανήτης θα μπορούσε να υποστηρίξει αρχαία ζωή, καθώς και νέα στοιχεία στην ατμόσφαιρα του Άρη που σχετίζονται με την αναζήτηση ζωής στον Κόκκινο Πλανήτη. Παρόλο που δεν είναι κατ’ ανάγκη αποδείξεις για την ίδια τη ζωή, αυτά τα ευρήματα είναι ένα καλό σημάδι για τις μελλοντικές αποστολές που θα εξερευνήσουν την επιφάνεια του πλανήτη αλλά και κάτω από αυτή.

Τα νέα ευρήματα – “σκληρά” οργανικά μόρια σε ιζηματογενή πετρώματα τριών δισεκατομμυρίων ετών κοντά στην επιφάνεια, περιέχουν άνθρακα και υδρογόνο και επίσης μπορεί να περιλαμβάνουν οξυγόνο, άζωτο και άλλα στοιχεία. Ενώ συνήθως συνδέονται με τη ζωή, τα οργανικά μόρια μπορούν επίσης να δημιουργηθούν με μη βιολογικές διεργασίες και δεν είναι απαραίτητα δείκτες της ζωής.

“Με αυτά τα νέα ευρήματα, ο Άρης μας λέει να παραμείνουμε στην ίδια πορεία και να συνεχίσουμε να ψάχνουμε στοιχεία για ζωή“, δήλωσε ο Thomas Zurbuchen, συνεργαζόμενος διευθυντής για τη Science Mission Directorate της NASA στην Ουάσινγκτον. “Είμαι βέβαιος ότι οι τρέχουσες και προγραμματισμένες αποστολές μας θα ξεκλειδώσουν ακόμα πιο εκπληκτικές ανακαλύψεις στον Κόκκινο Πλανήτη.”

“Το Curiosity δεν έχει καθορίσει την πηγή των οργανικών μορίων”, δήλωσε ο Jen Eigenbrode του Goddard Space Flight Center της NASA. “Είτε κατέχει το ιστορικό αρχαίας ζωής, ήταν τροφή για τη ζωή, ή υπήρξε κατά την απουσία ζωής, η οργανική ύλη στα υλικά του Άρη κατέχει χημικές ενδείξεις για τις πλανητικές συνθήκες και διαδικασίες”.

Αν και η επιφάνεια του Άρη σήμερα είναι αφιλόξενη, υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι στο μακρινό παρελθόν το κλίμα του Άρη επέτρεψε στο υγρό νερό – ένα ουσιαστικό συστατικό για τη ζωή όπως τη γνωρίζουμε – να συγκεντρωθεί στην επιφάνεια. Τα στοιχεία από το Curiosity αποκαλύπτουν ότι πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, μια λίμνη νερού μέσα στον κρατήρα Gale κατείχε όλα τα απαραίτητα συστατικά για τη ζωή, συμπεριλαμβανομένων των χημικών δομικών στοιχείων και των πηγών ενέργειας.

“Η επιφάνεια του Άρη είναι εκτεθειμένη στην ακτινοβολία από το διάστημα. Και η ακτινοβολία όσο και οι σκληρές χημικές ουσίες διασπούν την οργανική ύλη”, δήλωσε ο Eigenbrode. “Η εύρεση αρχαίων οργανικών μορίων στα επάνω πέντε εκατοστά του βράχου που αποτάθηκε όταν ο Άρης μπορεί να ήταν κατοικήσιμος, μας επιτρέπει να μάθουμε την ιστορία των οργανικών μορίων στον Άρη με μελλοντικές αποστολές που θα τρυπήσουν βαθύτερα”.

Πηγή: NASA

Εάν προσπαθήσατε να ξεκινήσετε ένα αυτοκίνητο που καθόταν σε ένα γκαράζ για δεκαετίες, ίσως να μην περιμένατε να ξεκινήσει ο κινητήρας. Όμως, ένα σετ προωθητήρων επάνω στο διαστημόπλοιο Voyager 1 πυροδοτήθηκαν με επιτυχία στις 29 Νοεμβρίου 2017 μετά από 37 χρόνια αχρηστίας.

Το Voyager 1, το πιο μακρινό και ταχύτερο διαστημικό σκάφος της NASA, είναι το μόνο ανθρώπινο αντικείμενο στο διαστρικό διάστημα, το περιβάλλον ανάμεσα στα αστέρια. Το διαστημόπλοιο, το οποίο πετάει για 40 χρόνια, βασίζεται σε μικρές συσκευές που ονομάζονται προωθητήρες για να προσανατολιστεί έτσι ώστε να μπορεί να επικοινωνήσει με τη Γη. Αυτοί οι προωθητήρες λειτουργούν σε μικροσκοπικούς παλμούς, ή “φουσκάλες”, που διαρκούν μόνο χιλιοστά του δευτερολέπτου, για να περιστρέφουν το διαστημικό σκάφος έτσι ώστε η κεραία να δείχνει προς τον πλανήτη μας. Τώρα, η ομάδα του Voyager είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει ένα σύνολο τεσσάρων εφεδρικών προωθητήρων, αδρανή από το 1980.

“Με αυτούς τους προωθητήρες που εξακολουθούν να λειτουργούν μετά από 37 χρόνια χωρίς χρήση, θα μπορέσουμε να παρατείνουμε τη ζωή του διαστημικού οχήματος Voyager 1 κατά δύο με τρία χρόνια”, δήλωσε η Suzanne Dodd, project manager για το Voyager στο Jet Propulsion Laboratory της NASA, στην Pasadena, Καλιφόρνια.

Από το 2014, οι μηχανικοί έχουν παρατηρήσει ότι οι προωθητήρες του Voyager 1 που χρησιμοποιούσαν για να προσανατολίσουν το διαστημόπλοιο έχουν υποβαθμιστεί. Με την πάροδο του χρόνου, οι προωθητήρες απαιτούν περισσότερες ρουφηξιές για να εκπέμπουν την ίδια ποσότητα ενέργειας. Στα 21 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη, δεν υπάρχει κάποιο κοντινό κατάστημα για να φουλάρει.

Η ομάδα του Voyager συγκέντρωσε μια ομάδα εμπειρογνωμόνων προώθησης στο Jet Propulsion Laboratory για να μελετήσει το πρόβλημα. Ο Chris Jones, ο Robert Shotwell, ο Carl Guernsey και ο Todd Barber ανέλυσαν επιλογές και προέβλεψαν πως θα ανταποκριθεί το διαστημικό σκάφος σε διαφορετικά σενάρια. Συμφώνησαν σε μια ασυνήθιστη λύση: Να προσπαθήσουν να δώσουν τη δουλειά του προσανατολισμού σε ένα σύνολο προωθητήρων που κοιμόντουσαν για 37 χρόνια.

“Η ομάδα πτήσης του Voyager έψαξε σε παλιά δεδομένα δεκαετιών και εξέτασε το λογισμικό που ήταν γραμμένο σε μια ξεπερασμένη γλώσσα προγραμματισμού, για να βεβαιωθούν ότι θα μπορούσανε να δοκιμάσουνε με ασφάλεια τους προωθητήρες”, δήλωσε ο Jones, επικεφαλής μηχανικός στο JPL.

Στις πρώτες μέρες της αποστολής, το Voyager 1 πέταξε από τον Δία, τον Κρόνο και σημαντικά φεγγάρια τους. Για να πετάξουν με ακρίβεια και να κατευθύνουν τα όργανα του διαστημικού σκάφους σε ένα σωρό από στόχους, οι μηχανικοί χρησιμοποίησαν “ελιγμούς διόρθωσης τροχιάς” ή TCM, προωθητήρες οι οποίοι είναι πανομοιότυποι σε μέγεθος και λειτουργικότητα με τους προωθητήρες ελέγχου θέσης και βρίσκονται στην πίσω πλευρά του διαστημικού σκάφους. Αλλά επειδή η τελευταία πλανητική συνάντηση του Voyager 1 ήταν ο Κρόνος, η ομάδα του Voyager δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει τους προωθητήρες TCM από τις 8 Νοεμβρίου 1980. Τότε, οι προωθητήρες TCM χρησιμοποιήθηκαν σε πιο συνεχή λειτουργία πυροδότησης· ​​δεν είχαν χρησιμοποιηθεί ποτέ σε σύντομες εκρήξεις που είναι απαραίτητες για τον προσανατολισμό του διαστημικού σκάφους

Όλοι οι προωθητήρες του Voyager αναπτύχθηκαν από την Aerojet Rocketdyne. Το ίδιο είδος προωθητήρων, που ονομάζεται MR-103, πέταξε και σε άλλα διαστημικά σκάφη της NASA, όπως το Cassini και το Dawn.

Την Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017, οι μηχανικοί του Voyager πυροδότησαν τους τέσσερις προωθητήρες TCM για πρώτη φορά σε 37 χρόνια και εξέτασαν την ικανότητά τους να προσανατολίσουν το διαστημικό σκάφος χρησιμοποιώντας παλμούς 10 χιλιοστών του δευτερολέπτου. Η ομάδα περίμενε με ανυπομονησία τα αποτελέσματα των δοκιμών που ταξίδευαν στο διάστημα, κάνοντας 19 ώρες και 35 λεπτά για να φτάσουν σε μια κεραία στο Goldstone της Καλιφόρνια, που αποτελεί μέρος του Deep Space Network της NASA.

Βέβαια οι μηχανικοί έμαθαν την Τετάρτη 29 Νοεμβρίου ότι οι προωθητήρες TCM λειτουργούσαν τέλεια – και εξίσου καλά με τους προωθητήρες ελέγχου θέσης.

“Η ομάδα του Voyager ήταν πιο ενθουσιασμένη κάθε φορά με κάθε ορόσημο στο τεστ ώθησης. Η διάθεση ήταν ανακούφισης, χαράς και δυσπιστίας αφού έγιναν μάρτυρες ότι αυτοί οι καλά ξεκουρασμένοι προωθητήρες σήκωσαν τη σκυτάλη σαν να μην είχε περάσει καθόλου ο χρόνος”, δήλωσε ο Barber, μηχανικός προώθησης στο JPL.

Το σχέδιο είναι να γίνει μετάβαση στους προωθητήρες TCM τον Ιανουάριο. Για να γίνει η αλλαγή, το Voyager πρέπει να ενεργοποιήσει έναν θερμαντήρα ανά προωθητήρα, ο οποίος απαιτεί ενέργεια – μια περιορισμένη πηγή για την γερασμένη αποστολή. Όταν δεν θα υπάρχει πλέον αρκετή ισχύς για τη λειτουργία των θερμαντήρων, η ομάδα θα γυρίσει πίσω στους προωθητήρες ελέγχου θέσης.

Η δοκιμή του προωθητήρα πήγε τόσο καλά που η ομάδα θα κάνει πιθανώς μια παρόμοια δοκιμή στους προωθητήρες TCM του Voyager 2, το δίδυμο διαστημόπλοιο του Voyager 1. Οι προωθητήρες ελέγχου θέσης που χρησιμοποιούνται σήμερα για το Voyager 2 δεν είναι ακόμη τόσο υποβαθμισμένοι όσο του Voyager 1.

Το Voyager 2 είναι επίσης σε πορεία για να εισέλθει στο διαστρικό χώρο, πιθανότατα μέσα στα επόμενα χρόνια.

Πηγή: NASA

Σχεδόν πριν από 20 χρόνια, το διαστημόπλοιο Cassini της NASA εγκατέλειψε τη Γη και ξεκίνησε ένα επταετές ταξίδι στο ηλιακό σύστημα. Ο προορισμός του; Ο δακτυλιοειδής Κρόνος και τα πολλά, πολλά φεγγάρια του.

Μετά από μια δεκαετία εξερεύνησης του συστήματος το Κρόνου, το Cassini θα βυθιστεί στην καταστροφή του στην ατμόσφαιρα του πλανήτη στις 15 Σεπτεμβρίου 2017.

Όταν το Cassini έφτασε στον Κρόνο, ο βόρειος πόλος του ήταν στο χειμώνα και είχε ένα βαθύ μπλε χρώμα όπως του Ποσειδώνα. Τα αέρια ρεύματα στην ατμόσφαιρα του πλανήτη είχαν διαμορφώσει τις κορυφές των νεφών σε ένα αξιοσημείωτο εξάγωνο αρκετά ευρύ ώστε να χωράνε δύο πλανήτες σαν τη Γη μέσα. Το φαινομενικά τεχνητό σχήμα προκάλεσε αρκετές εικασίες μέχρι που οι επιστήμονες απέδειξαν ότι μπορούσαν να παράγουν φυσικά το μοτίβο στο εργαστήριο.

Το τελευταίο κεφάλαιο σε μια αξιοσημείωτη αποστολή εξερεύνησης και ανακάλυψης, το Μεγάλο Φινάλε του Cassini, είναι από πολλές απόψεις σαν μια ολοκαίνουργια αποστολή. Το διαστημόπλοιο Cassini της NASA βούτηξε είκοσι δύο φορές μέσα από το ανεξερεύνητο διάστημα μεταξύ του Κρόνου και των δακτυλιδιών του. Αυτά που μάθαμε και συνεχίζουμε να μαθαίνουμε αναλύοντας τα δεδομένα από αυτές τις εξαιρετικά κοντινές διαβάσεις πάνω από τον πλανήτη θα μπορούσαν να είναι μερικές από τις πιο συναρπαστικές ανακαλύψεις που θα έχει κάνει το διαστημόπλοιο Cassini με τη μεγάλη διάρκεια ζωής. Στο παραπάνω βίντεο μπορείτε να δείτε την ιστορία της τελικής, τολμηρής αποστολής του Cassini και σε ό,τι έχει καταφέρει η αποστολή.

Τρεις διαστημικοί ταξιδιώτες επέστρεψαν με ασφάλεια στη Γη από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου καθώς το διαστημόπλοιό τους Soyuz MS-04 άγγιξε τις στέπες του Καζακστάν, δίνοντας τέλος σε μια αποστολή ρεκόρ για μια Αμερικανίδα μέλος του πληρώματος.

Η αστροναύτης της NASA Peggy Whitson επέστρεψε στη γη με το Soyuz ύστερα από μια εκτεταμένη αποστολή 288 ημερών στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS). Κατά τη διάρκεια της παραμονής της, έθεσε ένα νέο ρεκόρ για το συνολικό χρόνο παραμονής στο διάστημα από έναν Αμερικανό με 665 ημέρες άθροισμα. Τα μέλη του πληρώματος της, ο αστροναύτης της NASA Jack Fischer και ο Ρώσος κοσμοναύτης Fyodor Yurchikhin πέρασαν 136 ημέρες στο τροχιακό εργαστήριο.

Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 51/52 Fischer και Yurchikhin έφτασαν στον ISS τον Απρίλιο με μια κενή θέση στο Soyuz. Η Whitson, η οποία έφτασε τον Νοέμβριο με την αποστολή 50/51, συμπλήρωσε την κενή αυτή θέση για την πτήση της επιστροφής αφότου η NASA και η Ρωσική διαστημική υπηρεσία Roscosmos συμφώνησαν να παρατείνουν τη διαμονή της μέσω της Αποστολής 52.

Με τα τρία καθίσματα γεμάτα, το διαστημόπλοιο Soyuz MS-04 αποσυνδέθηκε από τη μονάδα Poisk του διαστημικού σταθμού στις 17:58 GMT, ξεκινώντας το ταξίδι επιστροφής πίσω στη Γη των 3 ωρών και 24 λεπτών. Περίπου τρεις ώρες αργότερα, το Soyuz βούτηξε στην ατμόσφαιρα της Γης ταξιδεύοντας με ταχύτητα άνω των 500χλμ/ώρα.

Η τριβή με την ατμόσφαιρα προκάλεσε θερμοκρασίες έξω από το διαστημόπλοιο που έφτασαν τους 1.400 βαθμούς Κελσίου. Μια θερμική ασπίδα έξω από το Soyuz βοήθησε να κρατήσει το πλήρωμα σχετικά δροσερό κατά τη διάρκεια της καθόδου. Μια σειρά αλεξίπτωτων αναπτύχθηκαν για να επιβραδύνουν το διαστημικό σκάφος περίπου 15 λεπτά πριν από την προσεδάφιση, ακολουθούμενα από μια τελευταία λειτουργία έξι μηχανών που βοήθησαν στην ομαλή προσγείωση. Η προσγείωση πραγματοποιήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 01:21 GMT.

Πηγή: Space.com, NASA