Τσουτσουνάκι

Δεν υπάρχει = Το μηδεν.

2014-09-28T02:51:00.002+03:00

για δες το μηδέν και πως χάσκει όταν αλληλεξερούνται οι πράξεις -

είναι ισάξιο των αριθμών που το οδήγησαν εκεί - μα δεν υπάρχει

δεν υπάρχει το μηδέν = είναι μυθοπλασία, είναι παραδοχή

γιατί αν υπάρχει και αν μπορεί να αποδοθεί, τότε κάτι και κάποιοι

είμαστε ίσοι με (0)

και αν αυτό είναι δυνατόν, τότε δεν.

Τότε μηδεν

Μάθε ματικά

2014-09-28T02:36:00.001+03:00

Σκέψου το μηδέν και πρόσθεσε το ένα,
δεν είσαι εσύ; δεν είμαι εγώ;
αλλά ποτέ εμείς

Αφαίρεσε και πρόσθεσε και βάλε εσένα
και βγάλε εμένα και πρόσθεσε ένα
άλλα δεν είναι το ίδιο,
γιατί δεν είμαστε εμείς
που μια πράξη μας ορίζει.

Σώροι αγόρι

2014-09-28T02:21:00.002+03:00

Μαγαρίζόμαι των όσων τα όσα όσοι.

Μαλθακοί πίδακες είναι των ενθάδε τα είδωμε άλλα παρέσθει.

Διχοτομώντας την λοβοτομή των μονάδων που επίακε τα μπλε,
και 'φήυρε την λαιμητόμα σκέψη - σιγουράρω την όψια
όμως φαρετρώ την φύσσα των λυμβάσεων που κλυδωνίζει την ... {ώσι}

Είναι σταθερό το ρέμα κι είναι ασταθής το πνεύμα και
και διατηρώ εφάμιλλος των όσων-τόσων
με αυτό που ερώσσει = ουκ εν έγνων τι εκφάσσειν -

- λαμιέων των αφρών που αυτών των εαυτών των κοκκίνων
είναι το πράσινο που εκνευρίζει.

Ω!

Αυτό που ακολουθεί γιατί έτσι είναι

2014-09-28T02:06:00.002+03:00

Φυγάζω την αίθουσα με μια ρωμαλέα παράτα που ανατινάζει την φαιά ουσία των όσων παρευρισκόμενων. Δονείται το δώθε και το κείθε που απαθέστατα πορεύεται στην γραμμικότητα της συνέχειας των ακέραιων αριθμών. Σοβάρότατα παρατώ το ότι κάνω και λυρικά αποτινάσσω την συμπτωματική συνέχεια των μέηνστριμ εκφάνσεων που με διέπει από συνήθεια.

Είναι μια προσπάθεια στο κενό να βιάζω την σκέψη μου με ακομέρσιαλ σκέψεις; Γιατί δεν επαναστατώ στη σκέψη της βαρετής ιδέας; Είναι το νέο αριστερά να πηγαίνω δεξιά; Μακρυά από αυτό που σκέφτεται το χι ψι κοπάδι, εγώ είμαι λίγο διαφορετικός, νομίζω, αλλά στο τέλος το τίποτα - ένας μαθηματικός υπολογισμός που στατιστικά θα κάνει το χι στο ψι χρονικό σημείο. Επαναστατώ! Και χάνω. Φιμπονάτσι.

Σοφαροί των έοκκων την ώσει

2014-09-28T01:52:00.002+03:00

Μαγικές εκφάνσεις των αέναων θραύσεων.

Φάρες που φάσκουν στην αδηφάγα ενσάρκωση των μυσταγωγήσεων μας.

Ρόμβες εκατέρωθεν που ρυμουλκούν την ώσσα μας με βρώση.

Είναι πιθανό να πάσχω, είναι πιθανό να χάσκω.

Σωροί από λάβδανο που αιωρείται στην έκφανση του εγώ.

Στρωβιλίζοντας στην αέρινη μαεστρία που μας δένει πισθάγγωνα,

θα περαμένω απαθής

θα παραμένω ο εαυτός μου

στην τρελή λεηλασία των παραισθήσεων που με καταπίμπτει -

η γαρ οι μεόυσοι δε λέγασοι τα ίδοις όμμασοι.

Τέλη Ο

2014-09-28T01:44:00.002+03:00

Μια μοναχική και μόνη εκλαμψία της μοναδικής έκρηξης που διαφωτίζεται στο μοναχικό αρτημόλεξο των παρασπονδίσεων μας. Δώσε ω έκθλιψη των φάσεων μια μοναχική έκκλειψη των εκφάνσεων μας. Είναι σαν το ενάερο ουρανό το πάλινδρο της φάρας μας. Είναι σαν μια αυταρέσκεια του φωτός του ηλίου που μας εκπίμπτει στην αφασία της σκοτάδεψης.

Είναι μια γύρα στα τρελά που οδηγεί στο πουθενά.

Ο Μέγας Υπερσονικός

2008-12-05T15:16:00.001+02:00

Είναι τα ονείρατα παράδοξες οντότητες: σα μια επίφαση της πραγματικότητας αναδρούν στο firmware λογισμικό του μπριζομένου μας DNA. Σώσμα από κιτρικό οξύ και γεωλάσπη ταλανίζει την χολή μου, ενώ τα μάτια σφαλιστά ως εκεί που δεν πέρνουν παλινδρομούν σε αγχωμένο REM ρυθμό. Στα σκοτάδια και στις θυμωνιές του δάσους, του φανταστικού που φτιάχνεται μόνο από ονειρόσμιγμα, είδα μια μορφή αλλόκοτη. Και με πλησίασε από τις σκιές και με στόμα μισάνοιχτο και βλέμμα απολύτως πράο μου αποκρίθηκε: "Έλμεν τα έωτα των ότριων τα μάργιαλα εις νύξιν αμάρανθου τε σέσκουλουν στην βραδύπιοτην την κρίθα."

Γιατροί Χωρίς Ματοτσίνορα

2008-12-04T10:12:00.003+02:00

Φιλική φυγή στις ενγενείς αποσπάσεις μιας μυωπικής διόρασης. Ένα καθεστώς με φατριές προυχόντων τιθασσευμένοι να ακούν, να μηρυκάζουν, να απολεπίζουν με γάρμπος τους μανικιουρισμένους όνυχες της πρότερης όμο σάπιενς νιότης μας. Σαν το κούτσουρο στέκουμαι σε αδειανό ξηρό λειβάδι, σας ορώ χλωμός, σε άδεια από ροή ποτάμια, αποσυνθέτωντας το σκηνικό μιας σπάταλης άνοιξης που ξώκειλε τον εαυτό της στο χειμώνα. Σαν τις τρίχες στο πάτωμα δημιουργώ εικονικα ρήγματα στο έδαφος που λιώνει το χώμα από την βροχή που έρχεται από τα σύννεφα που μου κρύβουν τον μειλίχιο ήλιο. Σήκω Φάντη συκοφάντη κι απόσχισε τον εύηχο ευνούχο νου σου!

Εντροπία, η χυδαία έχιδνα

2008-10-13T10:38:00.006+03:00

Φλογίζοντας το όρινον, μαρσιποφορόντας την αλλαγή σε μια συστοιχία έμμηνων ελλείψεων κι απέξω η βροχή. Και μέσα εμείς κι οι σκιές μας, σαν νέοι κινούμενοι στόχοι, σαν υπολλείματα μιας οκνηρής σύζευξης που κινείται ατέρμονα χάρη στην φυγόκεντρο που μας σπρώχνει έξω από το σπιράλ μιας βωβής πραγματικότητας. Από τα ηχεία μου, δεν ακούω τίποτα μιας και ο ήχος βγαίνει από τα αυτιά μου.
Είμαστε τα αποτελέσματα μιας κρυφής συσχέτισης, μιας άτυπης μαθηματικής φόρμουλας, ενός άγνωστου γεωμετρικόύ σχήματος το ολοκλήρωμα και μιας τυχαίας χημικής συνεύρεσης το έκζεμα. Σαν μια αδειανή και βρώμικη πισίνα, έχουμε λερωμένα τα τοιχώματα μας από το χλώριο μιας φορμουλαϊκής, τιθασσευμένης λογικής.

Σαλιγκάρι, αιφνιδίασε!

2008-10-10T12:00:00.003+03:00

Η φασαρία από τον παραθυρότοιχο με εκνευρίζει. Μου διακορεύει τα ώτα και τεμαχίζει σε μπλόκια την αποσπερματοποιημένη αναισθητέκκριση. Τσεκουρώνω βέβηλα τις άτευκτες γωνίες του, στον θαλασσί τον τοίχο, στο παιδικό δωμάτιο μιας έκφυλης σύγχισης. Ναι, κομπρεσσάρω ωστικά τους ανέπαφους εδώ και χρόνια ακροδέκτες σας - μαντάρω την τρύπια κάλτσα που χύθηκαν τα μυαλά σας, όλοι θύματα κινούμενων ροζ εικόνων. Προβλέπω διαβολόστροφες, αντίκειμαι στις εκπτώσεις που στενεύουν το εγκεφαλικό μου ώρυγμα - αυτό που έσκαψα για να σας χώσω μέσα. Γιατί σαν ανεκμετάλλευτα ωάρια, θρυψαλίζετε τους οπτικούς μου υπερκρύσταλλους.

Ποπ πίξελ

2008-09-30T09:23:00.002+03:00

Είμαι μια κουκίδα σε έναν επίπεδο χάρτη που αέναα αναβοσβήνει. Ένα κολλημένο πίξελ είμαι, σε ένα φτηνό - μα γρήγορο - πάνελ που πολεμάει μια Πράσινη Ειρήνη του κέρδους. Κι αν και στερούμαι τον απαραίτητο οπίσθιο φωτισμό που μου αρμόζει, το ξέρω βαθιά μέσα μου πως είμαι ικανό για όλα τα χρώματα (χωρίς dithering). Αλλά δεν έχει σημασία - γιατί κανείς δεν θα το προσέξει στην κάτω αριστερή ακρούλα που μ' έχουν στιχίσει.
Δεν είμαι τα χρώματα που θέλετε να δείτε και ας με έχετε καλιμπράρει ανάλογα. Είμαι ένα ποπ πίξελ.

Τίποτα δεν μας αγγίζει όσο το φιλί της σιωπής

2008-04-04T18:39:00.006+03:00

Θυμοσοφούν παστρικά τα γιατρικά για την προετοιμασία μιας -κατά το μέτρον του δυνατού- ανέξοδης κηδείας. Ανέπαφης από μονοπυρώσεις, αταίριαστης και απροσάρμοστης, άκυρης από συμπτώσεις, διώκεται κατά μήκος ενός εξωμβληματικού σχεδίου. Στόχο έχει μόνο την αποστασιοποίηση από τα εδώθε οπτικά κύματα.

Εκείνα που ακροβατούν - με τον μηδέν στον κατακόρυφο άξονα.

Νιώσε την σιωπή μιας δύστροπης έχιδνας και παραλλήλισε την με την φυγόκεντρο μιας ανελαστικής φύγης. Και μέσα σε όλα, και πάνω από αυτά, να θυμάσαι: Υπάρχουμε σαν τη συγκεντρωμένη σκόνη στις γωνιές των βρώμικων παραθύρων που ψεύτικα και αναίτια μα πάντα φευγαλέα, αντιφεγγίζουν την αυγή.

Λογικοκαυσόξυλα για ενoχοπροσάναμμα

2008-02-24T11:50:00.001+02:00

Χίρχιλες εκπτώσεις ανεφάρμοστων μιασμάτων
και ξεραϊλας πανομοιότυπης εμφατικά δίχως λέξεις
διενεργούν αμφίσημες εύγλωτες μυρηκάσεις
διασκορπίζωντας ανηλεώς κλάστερς ξάστερης
άσπιλης, αμόλυντης, ασίγαστης ηθικοφρένειας.

Στροκάρω τις λέξεις στη μέση με ηχηρό πλατάγιασμα της γλώσσας
φρενάροντας απότομα στα χιαστή δίφθογγα που διακυβεύουν την ευμάρεια,
μιας ώσσας της γλώσσας και στα φαντεζί λουλόυδια που κρύβουν
τόσο πρόστυχα από κάτω τους το ίδιο τους το χώμα.

Γύρη απ' την ομήγυρη στην καθολική σύναξη των απόμαχων
μονίμως ατάλαντων απαίδευτων στην γλώσσα και στους ήχους
που παράγουν οι λέξεις όταν βρουν τον σωστό ρυθμό και χορέψουν
μεταξύ τους κάτω από χρώματα νοηματικής συγχισης.

Τραυλίζω επαινόντας τα υποκείμενα που φανερώθηκαν σε μια
αόριστη πρόταση χωρίς προθέσεις, δεχόμενη επιθέσεις,
εξ ορισμού πέφτωντας σε αντιφάσεις που ορίζουν οι αντιθέσεις
σαν μια καλογυαλισμένη γυάλα που δεν έχει νερό
παρά μόνο ψάρια.

Έκτοτε διαμένω πυρομανής, φόκο βάζοντας στην φόρμα και στους Τέκτονες
της Λογικής, της Σειράς, της Τάξεως, της εντιμότητας του σύμπαντος,
στον Ισημερινό μιας ανεστραμμένης γεωφυσικής, στον τουρλωτό τρούλο
μιας ανέφικτης θρησκείας. Πυρ.

Μεταμεσονύκτιο Έγκελ-φαλλικό κακάδι

2008-02-24T03:50:00.003+02:00

Τεθλιμμένοι Καίκτυπες, λυμώνουν στα παρεξής έκεια. Διασταυρώνουν τα φινιριστά ρύγχη τους σε παγιωμένες κρις κρος αναμοχλεύσεις. Νοστιμίζουν τις φθονερές δίφθογγες επάλξεις των. Διαμένουν απυρόβλητοι, βιβλιοκρατούμενοι σα σύζευγοι, μονοετείς και φραστικά ανέντιμοι της γης πιλότοι. Δεν θα κτυπήσει πένθιμα η πόρτα της αυγής ως υποσχέθην. Μόνο θα στέκουν στις παρυφές μιας σκιάς, ανέκφραστοι, ασάλευτοι κι ανεπιτήδευτοι - σιωπηλοί λαπαροσκόποι μιας ανέντιμής διπλοτονιζούμενης κακεντρέχειας.

Η μορφή μου

2008-02-11T10:46:00.000+02:00

Στην Σκιοχώρα θα με γνωρίσετε σαν την πιο παχιά σκιά. Σαν το μαύρο στο γκρι ενός απέραντου σύμπαντος. Δεν θυμάσαι, που ήμαστε φίλοι; Είμαι του φωτός η ουρά - η αύρα μιας παρένθεσης και ο σπασμένος καθρέφτης που κοίταξε {για λίγο} με αναίδεια την αλήθεια. Δεν διαχωρίζομαι από όρια και χρίζομαι αυτομάτως ο καπνός που ξέφυγε {για λίγο} από τη Λέσχη με τα Αίσχη.

Το τριπλοπαίξιμο του μονοδικτύου

2008-02-06T13:03:00.001+02:00

Η μανία του μανιοκαταθλιπτικού με σπρώχνει μέσα και τα βλέπω όλα black να στροβιλίζονται σαν σε ψυχεδελικές αναμνήσεις σε πλυντήριο. Ορυμαγδός φωτογραφιών μας κολλημένων στο ψυγείο. Η απόσταση που χωρίζει τα μάτια μου από το αντικείμενο που προσπίπτει το φως, βασίζεται στην προοπτική και την εμπειρία που ορίζεται από την συνισταμένη του βάθους πεδίου και πολύπλοκων μαθηματικών εξισώσεων που λαμβάνουν χώρα ασυνείδητα στο βάθος του νου μου.

Γεοετικέττες - σαν GPS μηχαναματάκι με web2 ορέξεις - και όπου πάω όλα μηχανογραφημένα σε delicious λίστες του μυαλού μου. Οι εικόνες από το μυαλό μου έγιναν flickrοράματα σε ομαδικά group με διοξίνες των bytes και οι σκέψεις μου στο Blogger διακτινίζονται με atom feeds που ακολουθούν μια υφιστάμενη χρονική ανανέωση στα RSS Reader του μυαλού σας. Χύμα η κίνηση μου, σε χείριστη ποιότητα, youtubάρεται φλασάροντας στο σύμπαν και διασκορπίζεται άμεσα σε μια λαοθάλασσα leechers και seeders στο Μεγάλο Torrent του Σύμπαντος σε ένα public tracker που καταδιώκεται αέναα από την MPAA της λογικής σας.

Το κρασί μου είναι και η αμβροσία, που διαμοιράζεται με αρχικό διαμοιρασμό χάρη σε ένα απύθμενο upload limit, δημιουργώντας απίστευτα πολλούς εν δυνάμει seeders της παραβατικότητας των σκέψεων μου.

Blueblack

2008-01-18T14:35:00.001+02:00

Ζαλάδα. Όλα στριφογυρίζουν στο μυαλό μου, γιατί πάλι είναι βράδυ. Και το μπλε φως του χρόνου καθρεφτίζεται στο ταβάνι και τα βλέφαρα σφιχτά κλειστά μα τα μάτια από μέσα τους εξακολουθούν να βλέπουν καθαρά. Βαριέμαι να ακούω τις σκέψεις μου και νοητά χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο, να σιάξει, να βάλει προτεραιότητες σωστές, να βγάλει το φις από την πρίζα που γεννά τούτες τις αλλόκοτες ηλεκτρικές εκκενώσεις του εγκεφάλου μου. Αν προσπαθήσω πολύ θα κοιμηθώ και είναι φορές που είμαι μισός ξύπνιος και μισός σε ύπνο βαθύ. Είναι εκείνες τις φορές που ολισθαίνει για λίγο το μυαλό μου από την default θέση του και ξεχύνεται σε έναν οργασμό από υγρά χρώματα και κυκλικές νότες και νιώθω πως είναι όταν η βαρύτητα έχει χάσει από πάνω σου την έλξη της.

Πήδα γελοίε!

2008-01-05T22:52:00.001+02:00

Να κοιτάς τόσο έντονα που να θολώνει το μάτι και στην κόγχη των ματιών σου να τυπώνεται για πάντα η οκνηρή απόχρωση μιας αλγεινής εντύπωσης, τα τελευταία χρώματα, τα στερνά σχήματα. Να πέφτεις και να πέφτεις από ψηλά κτίρια, ξανά και ξανά και πάλι από την αρχή και λίγο πριν σκάσεις στο έδαφος να ανοίγει ο αόριστος κύκλος και μέσα του να πήζει το χαρμάνι από πέτρα και μέταλλο και χρόνο. Είναι νωρίς; Είναι αργά; Δεν υπάρχει ώρα, σημείο αναφοράς στο χωροχρονικό συνεχές απλά δεν υφίσταται, καθώς βουλιάζεις και ενοποιείσαι στην τρύπα που ενσωματώνει τις φωνές σου με την σιωπή. Και εφόσον το timeline το επιτρέπει, η λούπα σβήνει με ένα απαλό fade to black. Και cut!

Σαν σαρκοφάγο σαλιγκάρι

2007-12-24T13:19:00.000+02:00

Είμαι σαν τις διάφανες εικόνες, από εκείνες που βλέπεις παράξενα από μέσα τους. Από εκείνες που απεικονίζουν απρόθυμα μελιστάλλαχτες πόζες, γλυκερές οπτασίες και αδιάφορες επιχρωματισμένες φωτογραφικές συνθέσεις (εν είδει καρτ ποστάλ που ξέρει να υπερτονίζει την πάντα χλιαρή πραγματικότητα).
Δεν είμαι τέκνο της υπερβολής, όχι, είμαι οπαδός της μετριότητας, δεν είμαι μετριόφρων αλλά φιλαλήθης, αν και θαυμαστής του ψέμματος. Χρησιμοποιούμαι επίκαιρα όπως ένα κλισέ που δεν έγινε κλισέ ακόμα. Ανατρέχομαι αδιάφορα στα κατάστιχα μιας εβδομαδιαίας φυλλάδας με περιορισμένη κυκλοφορία. Στο κακοτυπωμένο φαν ζιν που δεν έχει ούτε μία διαφήμιση και στα σκουπίδια που δεν μάζεψε ο σκουπιδιάρης ακόμα, θα με βρείτε μέσα. Αποτελούμαι 100% από το περιεχόμενο μιας λάμπας που δεν άναψε ποτέ. Σαν σαρκοφάγο σαλιγκάρι θα έρπω και θα σέρνομαι και αργά-αργά θα τρώγω και θα με κατατρώει το σαράκι μου.

Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε (και εις άλλα με υγεία)

2007-12-21T13:59:00.000+02:00

Βουβάλια που εκσπερματώνουν από συνήθεια στην έρημο, κόκκορες που χάνουν το κεφάλι τους κι αναβλύζει αίμα αντί για την λαλιά τους, δέρμα κολλημένο με τρίχες ταλαιπωρημένες και γκρίζες, ένας ασταμάτητος ποδόγυρος, το τέλος μιας βαρετής τελετής και η λάσπη που κολλάει ανούσια στα παπούτσια μας από την θλιβερή βροχή.
Φως υπόλευκο, απείθαρχο όπως οι παράλληλες γραμμές που τέμνονται τελικά στο άπειρο. Ρεύματα λόγω ηλικίας και αποσύνθεση της μάζας, μετασχηματισμός κατάφορος ύλης και ενέργειας σε μία βουβή πομπή από την αρχή ως το τέλος. Αυτή η λογοδιάρροια δε θα μας σώσει, το αντίθετο μάλιστα: Μυρίζει σαν καμένο χαρτί, φτυαρίζεται σαν βρώμικο χιόνι και φεύγει και λιώνει όπως διώχνουμε μακριά τα λεπτα, τις ώρες και τις μέρες ώσπου να 'ρθει εκείνο το πρωινό στο οποίο εγώ ή εσύ δεν θα είμαστε παρόντες.

Το διάστιχο του κέρσορα

2007-12-19T13:14:00.000+02:00

Θρόμβωση εγκεφάλου από αποτροπιαστικές ιδέες που μου πνίγουν τον νου και με ρημάζουν και με πετούν στην ανακύκλωση αφού με αποσυνθέσουν στα πρωτογενή μου υλικά. Κόλαση και ασυγχώρητα σφάλματα όλες οι επιλογές μου, κάνω γραμμές και χιόνια σαν μια πολυκαιρισμένη βιντεοκασέτα στο τεχνικολόρ της ζωής μου.
Κι αν στα σύρματα που εκπέμπουν ασύρματα τις σκέψεις μου, παρεισφρύσετε και κλέψετε πακέτα και αποκρυπτογραφήσετε όλους τους κωδικούς μου, θα καταλάβετε, θα το νιώσετε και δεν θα μπορείτε παρά να συμφωνήσετε μαζί μου:
Διαρκούμε, υπάρχουμε και ζούμε, όσο είμαστε παρέα ή μόνοι στην πρίζα, στον μεγάλο διάκενο, στολίδι μιας εφήμερης ζώσης. Σαν ένας σπινθήρας, σαν μια απειροελάχιστη ηλεκτρική εκκένωση που βρίσκουμε πρόσκαιρη κι ασήμαντη, αναβοσβήνουν και χαλνάνε άξαφνα σαν χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια οι ζωές μας.

Κανουλοφλογίστρα

2007-12-18T14:06:00.001+02:00

Σύρθηκα στο δάπεδο, σαν από μίασμα, σαν ξέφτι
χειρότερα κι από τη σιωπή - και μ' έλουζε η ματιά τους
στα πρόχειρα τετράδια της γνώσης έγινα η μουντζούρα,
ένας λεκές από μελάνι,
στα ξεφτισμένα {από την χρήση} περιθώρια τους
και μπήκα σε ένα φάκελο χωρίς τίτλο, ατελέσφορος, ατελής,
σατανοθλιμμένος.

Ευτυχώς, έχω την κανουλοφλογίστρα μου,
την χρησιμοποιώ πάντα αντί για μαύρη μουσική
Λούζομαι με αυτή και νοιώθω πάντα μόνος.
Τέλος, σωριάζομαι στο έδαφος και έπειτα τίποτα:
Κενό, μηδέν, μαύρο και τίτλοι τέλους χωρίς γράμματα.

Βλέπετε, για μένα, δεν αρκεί παρά μόνο η παρουσία:
στα όνειρα, στις ώξεις και στα άκυρα θαύματα
που γεννούν μειλίχια το επόμενο πρωί.

για την θάλασσα, τα έχω ξαναπεί:

2007-12-17T10:29:00.000+02:00

Ρημαδότοπος, ατελέσφορος από οσμή και κίνηση, καταδικασμένος να βρίσκεται για πάντα στο αρνητικό πρόσημο μιας ημιτονοειδούς γραφικής παράστασης. Ένα ερωτικό τρίο υδρογόνου και οξυγόνου και υδρογόνου, το ανακόλουθο ατύχημα της αγενούς πρόσμιξης βάσεως και οξέως. Μέσα σ' αυτή, βρίσκονται R+τι κολυμβητές, μούσκεμα, σε ένα interstellar τοπίο καλυμμένο από φύκια και απιθανόστρακα και ψάρια, μα πολλά ψάρια σου λέω, με περίεργα ρύγχη και μουστάκια και μεταξένιες εσάρπες με πολλαπλές επίχρυσες πορπές.
Και αν με ρωτήσατε, αν μέσα σε αυτό το χαμό, κάποιος από τούτους τους κολυμβητές είμαι και εγώ - Όχι, δεν ρέπω εν κατακόμβιον εγκλεισμόν, εξ αδοκήτω θαλασσοκυρίαρχος μιας λασπύγρινης λαίλαπας δεν είμαι εγώ ο κουστωδός. Τουναντίον, διακείτομαι σιωπηλός παρατηρητής της σχάσεως των ατόμων, τηρώντας από μακριά, ως όφειλα, τοποτηρητής των αμφίβιων μειλίχιων αναμοχλεύσεων.

Το δάσος με τα εγώδενδρα

2007-12-13T15:15:00.000+02:00

Χιονόπτωση μέσα στα βλέφαρα μου που έπαψαν πια να ανοιγοκλείνουν από το λευκό, που χάνει την υφή του και το νόημα του και γίνεται ένα σαδιστικό μαύρο που με κλείνει ακόμα μια φορά στις σκέψεις μου:

Είναι σημαντικό να μη κρυώνεις και το δάσος γύρω σου να έχει την υπόσταση που του αρμόζει οριζόμενο από τον κάθετο άξονα που διαγράφει η δική σου υποτείνουσα που ορίζεται από τις δύο κάθετες τομές που διασταυρώνονται πάνω σου.
Και είσαι στο κέντρο του δάσους και είναι νύχτα και δεν είναι τρομακτικά να ακούς τους ήχους του δάσους, το θρόισμα των φύλλων, τις πατημασιές του ζωικού βασιλείου και τις φωνές (όχι τα τιτιβίσματα) των πουλιών, σε ένα ατέρμονο έκο στα τύμπανα μιας ακουστικής κοιλότητας που διαμοιράζει, αναλύει και αποκρυπτογραφεί το κείμενο τους στο κεφάλι σου, μια σειρά ηλεκτρικών κυμάτων που διαθλώνται και προσπίπτουν στο cerebris vortex σου και αποκτούν νόημα και γίνονται απάντηση στο απέραντο ερωτηματικό που κρύβει την ύπαρξη σου;

Σε αυτό το δάσος βλέπεις, τα δένδρα είναι πανύψηλα και μας κρύψαν τον ουρανό. Για πάντα. Κοιτούμε όλοι κάτω γιατί ευθεία βλέπουμε μόνο ο ένας τον άλλο. Και είναι αδιανόητο, το εμπόδιο που με εμποδίζει από το να δω καθαρά μπροστά μου {γιατί δεν μπορώ να δω πια επάνω}, να είσαι εσυ.

Σαν μια σπιθαμή, ένα τρέμουλο, στις σκέψεις

2007-12-12T10:39:00.000+02:00

Σκαπανείς και φλύκταινες μιας απόδρασης που φαντάζει εγκραίμιο μιας πεσμένης νότας από τυχαία οκτάβα. Ενοχοποιητικά δακτυλικά αποτυπώματα στο βάζο με το μέλι, γιατί έγινες μια οικόσιτη αλεπού, ένα θλιβερό αστείο που ζεσταίνει το παγωμένο οικογενειακό δωμάτιο. Ένα δωμάτιο με βαριά διακόσμηση, γεμάτο από φωτογραφίες αλλοτινών εποχών. Χαρούμενα κεφάλια ανισοϋψή στέκονται δίπλα το ένα από το άλλο σε υπαίθριες συγκεντρώσεις, έρμαιο εορταστικών καλεντάριων.
Στέκεσαι και συ σαν το σπίρτο, καμένο και από το κεφάλι σου καπνός που ανεβαίνει βαρύθυμα στο κιτρινισμένο ταβάνι που είναι πνιγμένο από τις ωχρές όξεις μιας παράτολμης ελπίδας που μας ένωσε το αποτρόπαιο εκείνο βράδυ της Παρασκευής. Πίσω από το κοκκινωπό αμπαζούρ να τρεμοπαίζει κατά περιόδους η κίνηση των αυτοκινήτων σε ένα παράθυρο γεμάτο στάλες από την βροχή που δεν έπαψε να σιγοτραγουδά το δείλι. Το χαμένο αυτό δειλινό, 6000 χιλιόμετρα μακρυά από δω εκεί που δρουν οι σκέψεις σου, αφηρημένη, αποκαμωμένη και μόνη, καθώς παλεύει το πρωί να σηκώσει την άγρια νύχτα από πάνω του.