شــنا در شـن‌زار

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 20 Jan 2010 02:03:00 +0000

این وبلاگ به مرگ طبیعی نمرده، بلایی سرش آورده اند.

دریای مردم

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 17 Jul 2009 18:44:00 +0000

جمعه بیست و ششم تیر ماه، مراسم نماز جمعه. مطمئن هستم همه مان تا این دقیقه تعداد زیادی فیلم و عکس از این روز و این اجتماع دیده ایم. این عکس را فقط برای یادآوری خودم در روزها و سالهای آینده میگذارم اینجا. حرف برای نوشتن زیاد دارم اگر بتوانم یک ساعت یک گوشه بنشینم و به جای چک کردن دقیقه به دقیقه اخبار و مقالات و عکس ها و ویدیوها، فکرم را متمرکز کنم. هیچ حرفی که کسی نیازی به خواندنش داشته باشد ندارم، این چند هفته ایرانی باهوش تر و عمیق تر و صاحبنظرتر از خودم هزار هزار دیده ام. اما خیلی حرف دارم که باید برای یادداشت خودم بنویسم، تا یادم نرفته.

منبع عکس

زیبا ترین آرایش

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 18 Jun 2009 01:31:00 +0000

فعالان حقوق اجتماعی دهه پنجاه و شصت امریکا اغلب از استراتژی عدم خشونت استفاده می کردند. به خصوص گروه بسیار معروفی از آن ها که با نام سواران آزادی شناخته می شوند. این گروه کتک های زیادی خوردند، حتی دسته جمعی درون اتوبوسشان به آتش کشیده شدند و کشته دادند اما هیچگاه متوسل به خشونت نشدند. گروهی از آنها که در آن حوادث زخمی یا فلج شدند تا آخر عمر آسیب دیدگیشان را به عنوان مدال افتخار به همگان نشان می دهند و به آن می بالند.

دو سه روز است که به این عکس نگاه می کنم و می اندیشم که این زن جوان هیچگاه آرایشی فریبنده تر از این بر چهره نداشته و نخواهد داشت. آرایشی که می تواند تا عمر دارد به آن افتخار کند.

رای ندادم، حالا پشیمانم

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 14 Jun 2009 07:31:00 +0000

برای من هر انتخاباتی حکم خودش را دارد. همیشه هم رای ندادن یکی از انتخاب‌های ممکن است. هربار اول اندیشه می‌کنم که آیا باید رای بدهم یا نه. گاهی جوابم به این سوال شخصی مثبت است و گاهی منفی. این بار تصمیم گرفته بودم رای بدهم.

اول قرار بود عصر جمعه من کمی زودتر کارم را تعطیل کنم و با مریم برویم سن فرانسیسکو برای رای دادن. بعد به خاطر تفاوت ساعت با ایران همان اواسط بعد از ظهر مشخص شد که بساط انتخابات را جمعش کرده اند و نام احمدینژاد از صندوق مارگیریشان به در آمده. بعدترش هم خبر رسید که در سن فرانسیسکو تعرفه رای تمام شده و مردم از ساعت دو بعد از ظهر تا دیرتر از پنج توی صف بوده اند. مریم تلفن زد و از آن سوی خط گفتند می‌توانید بیایید اما فعلن تعرفه نداریم. خلاصه دلسرد شدیم و عطای مسافرت هشتاد کیلومتری در اوج ترافیک غروب جمعه را به لقایش بخشیدیم. حالا پشیمانم.
اینترنت پر است از فریاد التوبه التوبه‌ی جوان‌هایی که تازه فهمیده‌اند جمهوری اسلامی در انتخابات تقلب می‌کند و از رای دادنشان پشیمانند. تحریمی‌ها هم که طبق معمول ذکر "دیدی گفتم" گرفته‌اند. تمام روز عکس‌ها و کلیپ‌های اعتراضات خیابانی را تماشا کرده‌ام و به خودم گفته‌ام که اگر من هم رای داده بودم حالا می‌توانستم پای رایم بایستم و حقم را بخواهم. می‌توانستم توی دلم آرزو کنم که کاش من هم الان تهران بودم و می‌رفتم توی خیابان و حقم را طلب می‌کردم. اگر آنطور که ادعا کرده بودم می‌رفتم و به کروبی رای می‌دادم حالا می‌توانستم داد بزنم که ای بی انصاف‌ها،‌ آخر شعارها و خواسته‌های کروبی بسیار بیشتر از یک درصد هواخواه دارند. می‌توانستم هوار بکشم که ای دروغگوها من رایم را می‌خواهم، من باز شماری می‌خواهم،‌ من بازشماری با نظارت بین المللی می‌خواهم ... اصلن همه این‌ها به کنار، اگر رای داده بودم الان می‌دانستم که قلدرها هرچند درظاهر انکار کنند اما پیش خودشان می‌دانند که من و میلیون‌ها ایرانی مثل من چه می‌خواهیم و رایمان چیست. و می‌دانند که موج خواسته‌های انباشته میلیون‌ها ایرانی مثل من را نمی‌توان یک‌جا و همیشه سرکوب کرد و اگر دری را به ظلم می‌بندند باید به حکم آن میلیون‌ها رای ناشمرده،‌ روزنه‌ای را در گوشه‌ای به ناچاری بگشایند. اگر رای داده بودم من هم یک شهروند پیشرو ِ مطالبه گر بودم که حکومت مجبور است یا به رایش تمکین کند و یا با تقلب و خرج هزینه در مقابل خواسته‌اش بایستد و آن‌وقت او هم می‌تواند بر خواسته‌ی اعلان شده‌ی خودش پای بفشارد‌،‌ نه یک شهروند منفعل چرتی از آن گونه که در شیخ نشین‌های اطراف کشورم فراوان است. آن موقع می‌توانستم بایستم و رایم را،‌ حقم را طلب کنم. اما من رای ندادم و حالا مجبورم بروم کنار تحریمی‌ها که یک گوشه ایستاده‌اند و دارند با نیشخند به رای دهنده‌ها متلک می‌پرانند. من اما نه نیشخندی دارم و نه متلکی. رای ندادم، جالا از گردونه خارجم، و پشیمان.

مرگ بر

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 13 Jun 2009 20:48:00 +0000

حدود ساعت 11:30 شب به وقت ایران تلفن زدم تهران برای حال و احوال. صدای شعار دادن گروهی از آن سوی خط می آمد. نمی توانستم تشخیص بدهم چه می گفتند فقط "مرگ بر" قابل تشخیص بود. از بس سالیان سال این عبارت مرگ بررا متواتر توی گوشمان فریاد زدند حال از صد کیلومتری هم تشخیصش می دهیم. فرض کردم تلویزیون روشن است و احتمالن دارد تجمع بسیجیان سلحشور را که در حمایت از رهبر معظم و رییس جمهور ولایت مدار و برای دفع فتنه ضد انقلاب "مرگ بر ضد ولایت فقیه" و "مرگ بر امریکا" می گویند، پخش می کند. چیزی نپرسیدم. بعد از چند دقیقه مادرم پرسید می شنوی؟ پرسیدم تلویزیون ایران است یا صدای امریکاست؟ گفت هیچ کدام. صدا از خیابان به گوش میرسید. گفتم یعنی این همه آدم ریخته اند توی خیابان؟ گفت اول شب یک عده توی خیابان های اکباتان بودند اما یا دستگیر شدند و یا پراکنده.
حالا ملت سرشان را از پنجره ها کرده بودند بیرون از همان توی خانه شان شعار می دادند.

معجزه:‌ 26 میلیون رای شمرده شده،‌ صفر تا رای باطله

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 13 Jun 2009 01:06:00 +0000

از سایت بی بی سی در ساعت 5:45 به وقت تهران:

بر اساس اعلام وزارت کشور تا حدود ساعت 4 و ۵۰ دقیقه بامداد روز شنبه ۲۳ خرداد (به وقت تهران)، 25 میلیون و 836 هزار و 299 رأی شمارش شده است که نتایج آن را در جدول زیر می بینید.

محمود احمدی نژاد -- 16,974,382

محسن رضایی -- 508,796

مهدی کروبی -- 228,431

میرحسین موسوی -- 8,124,690

508796 + 228431 + 16974382 + 8124690 = 25836299

لامصبا یعنی حتی یک دانه هم رای باطله وجود نداشت؟

کروبی

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 10 Jun 2009 05:28:00 +0000

چند ماهی بعد از انتخاب احمدی نژاد برادرم به شوخی یاد آوری کرد که شخص بنده از شش هفت سال پیش انتخاب احمدی نژاد را پیش بینی کرده بوده ام. اول منظورش را نفهمیدم تا این که خودش توضیح داد که گویا من همان اوایل ریاست خاتمی گفته بوده ام که او آخرین رییس جمهور معمم خواهد بود. البته آن لباس شخصی که من پیش بینی کرده بودم یک آدم نسبتن سکولار بود، یعنی من زیادی به موفقیت اصلاحات مدنی امیدوار بودم. وگرنه من کجا دلم هوای یک رییس جمهور پلاک جمکران 110 کرده بود؟
حالا چهار سال احمدی نژاد هم گذشت و تنور انتخابات دوباره گرم شده است. چنان که از شواهد بر می آید باز هم یک لباس شخصی انتخاب خواهد شد یعنی یا احمدی نژاد و یا موسوی. این دو انگار دو گزینه بزرگان هستند در پروژه ی مهندسی انتخاباتشان. اما من بر خلاف پیش بینی ام و با دانش به این که انتظار زیادی از این انتخابات نباید داشت تصمیم گرفته ام که به کروبی رای بدهم. یعنی اگر توانستم روز انتخابات خودم را به سن فرانسیسکو برسانم برای رای دادن. کروبی عوامانه و منبری صحبت میکند و از اقتصاد و سیاست مدرن چیز زیادی دستگیرش نمی شود. حتی فیلم مستند و مناظره اش با احمدی نژاد را هم ناشیانه واداد. هزارتا مورد منفی هم از سوابق او می توان گفت همچنان که از سوابق آن سه تای دیگر. اما اگر قرار بر رای دادن است و بیرون از این چهار گزینه موجود انتخابی نیست، من ترجیح می دهم به کسی رای بدهم که شجاعت آغاز گفتمانی را از تلویزیون نظام دارد که دیگران ندارند. او
- تنها کسی است که حزب تشکیل داد و کاندیدای حزبی است، چیزی که ایران به شدت به آن نیاز دارد.
- تنها کسی است که با صراحت از نیاز به تغییر قانون اساسی سخن می گوید.
- تنها کسی است که برای رای جمع کردن از دین استفاده ابزاری نمی کند، نه دعای فرج، نه رمز یازهرا، و نه پیشانی بند سبز.
- تنها کسی است که جرات داشت در تلویزیون بگوید "هر ایرانی با هر دین و اعتقادی حتی ممکن است یکی به خدا هم اعتقاد نداشته باشد ..."

راستی این را هم بگویم که من هنوز مبهوت متانت و تسلط محسن رضایی در مناظره اش با احمدی نژاد هستم. او توانست با نفوذ کلام و استدلال و بدون داد و قال و جیغ و ویغ و چیز و میز ا.ن. را وادار به پذیرش رقم 25.2 درصد به عنوان نرخ تورم بنماید.

چندین دلیل برای رای دادن به احمدینژاد

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 09 Jun 2009 23:35:00 +0000

میم فه در سایت فرارو نه دلیل برای رای دادن به دکتر احمدینژاد آورده است که چشم و گوش (و چه بسا جاهای دیگر) آدم را باز میکند. بند سومش را اینجا نقل میکنم، بقیه را خودتان بروید بخوانید.

3- حفظ روحیه‌ی نشاط. انصافا به همین یک دلیل میلیون‌ها نفر حق دارند به دکتر احمدی‌نژاد رای بدهند. گرفتن ژست‌ها و عکس‌های بامزه، انجام مصاحبه‌های بامزه‌تر، بزغاله خواندن منتقدان، اهدای جایزه منتقد نمونه به حسین شریعتمداری، اجرا و سپس تکذیب قرص و محکم هاله نور و صدها مورد از این دست که هر کدام لبخند و حتی قهقهه به لب و شکم شهروندان عزیز می‌رساند یک مزیت دیگر احمدی نژاد است که هیچ معلوم نیست رقبای ایشان از پس آن برآیند یا خیر.

دیگر دارید عصبانی‌ام می‌کنید...

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 02 Jun 2009 00:18:00 +0000

از یک هفته پیش تا همین نیم ساعت قبل تصمیم داشتم یک پستی بنویسم در حمایت از رای دادن به کروبی. اما فیلم تبلیغاتی مزخرفش واقعن زد توی ذوقم. این آدم خودش به خودش ضربه تبلغاتی می زند.فیلم افتضاح بود. هنگام صحبت از رابطه با امریکا، آن اشاره هایی که کرباسچی به فرو آوردن سر و "پیروی از امام" در گذشتن از آبرو و نوشیدن جام زهر کرد، برای خودش و کروبی حکم خودکشی سیاسی داشت. جناب کروبی تو که از پس یک فیلم تبلیغاتی آبرومند بر نمی آیی چطور می خواهی از پس مدیریت مملکت برآیی با آن همه وعده ها که داده ای؟ خلاصه به قول لرها: رید منش.
از ده بیست تا اشکال شکلی و محتوایی فاحش که بگذریم، آن جمله ی آخر فیلم دیگر شاهکار بود. نمی دانم کدام احمق عقب افتاده ای این متن را نوشته:
" هنوز هم نمی‌ دانید چرا باید به کروبی رای بدهید؟ دیگر دارید عصبانی‌ام می‌کنید..."

یاد آن جک معروف دوران نوجوانی مان افتادم که یک همشهری را میبرند برای تبلیغ پپسی. می رود جلو دوربین می گوید: کوکا می خوری؟ گه می خوری. پپسی بخور.

لطفن برای خر کردن ما یک کمی بیشتر تلاش کنید

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 18 May 2009 05:36:00 +0000

چیز خوبی است که یک کاندیدای ریاست جمهوری به این نتیجه برسد که برای جلب نظر اکثریت باید از حقوق بشر و آزادی‌های فردی دفاع کند و از این قبیل قول بدهد و سوگند یاد کند،‌ نشان آن است که یک جایی در اجاق مطالبات عمومی زیر یک خروار خاکستر، خردک شرری هست هنوز. اما این آقای میرحسین موسوی عزیز، چنان که اعلامیه‌شان می‌نماید، یا این سال‌ها را در خواب گذرانده‌اند و قانون اساسی را نخوانده اند و از اصل ولایت فقیه چیزی به گوششان نرسیده است، و یا کرامات و معجزاتی دارند که با آن بتوانند بخش انتصابی حکومت را که زورش ده برابر بخش انتخابی است منکوب کنند و راه را برای انتخابات آزاد و حقوق مدنی و کرامت انسانی هموار سازند.
از حق نگذریم در آخرین پاراگراف اعلامیه چند کلمه هست که آدم را امیدوار می‌کند: "... با تصویب و اجرای طرح ملی آموزش حقوق بشر و حقوق شهروندی ...". راستش مهم‌ترین کاری که ( شاید هم تنها کاری که)‌ رییس جمهور و دولتش می‌توانند انجام دهند آموزش حقوق شهروندی و مبانی دموکراسی به خلایق است. یعنی باید از دبستان شروع کنند تا شاید این تفکر منحوس استبدادی ِ مرکز گرای ِ شاه خدایی کم کمک از ذهن مردم بیرون رود و بعد از یک یا دو نسل جامعه برای پذیرش دموکراسی آماده شود (‌البته راه حل سریعش این است که دولت شهر نو را آزاد کند تا هم جا-کش‌ها بروند سر کار اصلی‌شان و هم افسردگی جنسی مردم که عامل اصلی اکثر تنش‌ها و دعواهاست تسکین یابد و در نتیچه تحمل مخالف که پایه‌ی جامعه‌ی مدنی است در عرض یکی دو سال چند برابر بشود :) خلاصه، اگر یک دولتی بتواند همین یک دانه طرح آموزش حقوق بشر را از سد مجلس و حکم حکومتی و شورای نگهبان و خیل کفن پوشان به سلامت بگذراند و به سامان برساند،‌ کاری کرده است کارستان و از خود باقیات صالحات بر جای گذاشته است. برای همین یک قول می‌توان به کاندیدایی رای داد.
این را هم بگویم و بگذرم که جناب میرحسین موسوی نگذاشت بیانیه‌‌‌ی افسانه‌ای‌اش را با همین ظن خوش تمام کنیم. دو خط پایین‌تر فرموده‌اند: "ردم و به ویژه زنان و جوانان، سازمانهای غیر دولتی، شوراها، سندیکاها، اتحادیه‌ها و اصناف و نهاد‌های مدنی را در تصمیم‌سازی‌ها و اداره و رهبری کشور دخالت دهم،"
پرواضح است که ایشان قانون اساسی جدید ایران را نخوانده‌اند و هنوز در عوالم همان قانون اساسی قبل از سال 67 سیر می‌کنند. در قانون اساسی جدید رییس جمهور مصدر تصمیم سازی و رهبری کشور نیست که بخواهد کسی را در این کار شرکت بدهد یا ندهد.
آقا جان، الان دهه شست نیست و ما هم نسل احساساتی و زود باور پدرانمان نیستیم ( یعنی راستش امیدوارم نباشیم)‌ که به همین آسانی شعارهای شما را باور کنیم. قبول که هر سیاست‌مداری برای انتخاب شدن نیاز به کمی عوام‌فریبی دارد اما این‌قدر ساده انگاری هم به ما بر می‌خورد. لطفن برای خر کردن ما یک کمی بیشتر تلاش کنید و پیچیده تر شعار بدهید.

ایرج پزشک‌زاد در دانشگاه استنفورد

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 10 May 2009 18:38:00 +0000

چهارشنبه شب رفتیم دانشگاه استنفورد برای دیدار ایرج پزشکزاد و گوش دادن به صحبت‌هایش درباره‌ی کتاب "دایی جان ناپلئون". کتاب "حافظ ناشنیده پند ِ"‌ او را در خانه داشتیم. بعد از صحبت‌هایش دادم برایم امضا کند. وسط حرف‌هایش گفته بود که "دایی جان ناپلئون"‌ کتاب بسیار بد شانسی بوده و به دلیل اوضاع سیاسی دهه پنجاه مورد بایکوت منتقدان و مجله‌های ادبی قرار گرفت. به شوخی گفت که فکر می‌کند کتاب بیچاره در سال نحس به دنیا آمده بوده. وقتی رفتم که کتاب را برای امضا به دستش بدهم گفتم که من هم در همان سال نحس متولد شده‌ام. یادم رفت بگویم که علاوه بر این، هم دانشکده‌ای پوری فشفشو هم هستم.

می‌گفت هدف اصلی‌اش از نوشتن کتاب به طنز کشیدن اشرافیت توخالی و متکبر ایران بود که ارزشی برای طبقه‌ای که داشتند خود را با تلاش شخصی بالا می‌کشیدند قائل نبود. می‌گفت مسئله انگلیس و تئوری توطئه یک چیز جنبی بود که علارغم میل او به محور اصلی کتاب تبدیل شد. در این که پزشکزاد مدافع وضع موجود آن دوران بود و کتابش هم بر همین مبنا نوشته شده شکی نیست. اما انکار نمی‌توان کرد که "دایی جان ناپلئون"‌ یکی از ماهرانه‌ترین متن‌های طنز در تاریخ ادبیات معاصر ایران است و فرصت دیدن ایرج پزشکزاد و فشردن دست او نیز غنیمت.
آلبوم عکس‌های این مراسم را می‌توانید در Iranian.com ببینید.

دقت

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 04 May 2009 05:57:00 +0000

من: عزیز من، ولله من دیگه یادم نمیاد چیا گفتیم. همینا بود دیگه.
(صبحی تلفن زده ام تهران حالا مریم هی می پرسد خوب دیگه چه خبر بود؟ مامان جون دیگه چیاگفت؟ ایمان دیگه چیا گفت؟ من هم دیگر چیز گفتنی به یادم نمی آید).
مریم: آخه تو همیشه نصف حرفا و خبرا رو یادت می ره بگی.
من: آخه راستش من پشت تلفن به نصف حرفای طرفم اصلن گوش نمی کنم. اصلن نمی شنوم که بخواد یادم بمونه با نه. اصلن مگه تو همه ی حرفایی که هر شب با مامانت می زنین میای واسه من تعریف می کنی.
مریم: ما اینقدر مرتب حرف می زنیم که دیگه چیزای قابل یادآوری زیادی نمونده که بینمون رد و بدل بشه.
من: به هر جهت
مریم: باشه. میخوای برات بگم مامانم دیروز چی تعریف می کرد؟ خاله ام دندونش درد گرفته رفته پیش دکتر محمدی ولی ازش خوشش نیومده بعد رفته پیش دکتر مهرتاش .... خاله ام ... رزرو وقت ... دکتر ... درد ...
بعد از چند دقیقه می پرم وسط حرفش (با تحیر): بابا شما زنا ای ول دارین. یعنی یه چیزی رو خاله ات با این جزییات برای مامان جون تعریف کرده اونم همه جزییات رو یادش مونده و اومده با حوصله واسه تو تعریف کرده و تو هم بعد از دو دست روایت و بعد از گذشت یک روز تمام هنوز همه ی جزییات رو یادته، حتی اسم هر دو تا چشم پزشک رو!
مریم (با جیغ): دندووووووووون پزششششششک!
من (بعد از چند ثانیه مکث، ولی حق به جانب): خوب من که گفتم نصف حرفای طرفم رو گوش نمی کنم.

--------------------------------
پی نوشت:

گفت و گوی بالا را که نوشتم و پست کردم مریم را صدا زدم: تموم شد، بخونش.
دو دقیقه سکوت. بعدش صدای مریم از آن اتاق بلند شد: دندون پزشک نه. من گفتم چشم پزشک.
من (با تعجب): یعنی تو گفتی چشم پزشک و من اشتباهی گفتم دندون پزشک؟ نه بابا!
مریم با کلافگی: مگه تعریف نکردم که آب سیاه چشمش رو عمل کرده بوده؟ مگه نگفتم چشمش دوباره آب آورده بوده؟ (دروغ چرا؟ من که چیزی بادم نمی آید). تازه، خاله من نبوده، خاله ی مامانم بود! (حق دارد کلافه بشود به مولا).

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 16 Apr 2009 06:47:00 +0000

مقاله ای در وال استریت جورنال به رکسانا صابری، خبرنگار ایرانی-امریکایی که همین هفته به جرم جاسوسی محاکمه شد لقب تند "تازه ترین گروگان امریکایی ِ ایران" داده است. پاراگراف اول را هم با یادآوری مرگ زهرا کاظمی آغاز کرده. (نکته ی جانبی: من تا حالا فقط قضیه شکستن جمجمه بر اثر برخورد با یک جسم سخت را شنیده بودم اما این مقاله به تجاوز جنسی و کشیده شدن ناخن هم اشاره کرده. کسی چیزی در این موردها می داند یا این که این بابا اینها را از خودش درآورده؟)
به مجرم یا بی گناه بودن صابری کار ندارم، هرچند آنطور که من از اخبار رسمی دستگیرم شد، او را به جرم کسب و مخابره اطلاعاتی که مقامات رسمی دلشان نمی خواسته، یعنی خلاصه اش برای این که خبرنگار خوبی بوده، متهم به جاسوسی کرده اند. به این کار دارم که کل پروسه دادگاه و محاکمه پشت درهای بسته و منع وکیل از مصاحبه با جراید آنطور که در ایران انجام می شود و به خصوص وقتی با دادگاه انقلاب سر و کار داشته باشد خیلی عقب افتاده و نا عادلانه است. یعنی به حد شرم آوری قرون وسطایی است. البته این را دیگران به زبان بهتر از من هزاران هزار بار گفته اند و فریادشان به جایی نرسیده. اولی اش هم جناب آیت الله شاهرودی که ابتدای ریاستش بر قوه قضاییه یک چیزهایی درباره تحویل گرفتن یک خرابه و از این قبیل حرفها گفت و گذشت. گفتن من چه خاصیتی دارد جز دردسر؟

خواب پست استراکچرال/فمینیست/اسلامی من

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 15 Apr 2009 18:45:00 +0000

دیروز پست آخر سبیل طلا را که از وبلاگ "مکشوف" نقل قول کرده بود خواندم، بعد هم رفتم اصل پست را خواندم و زیاد خوشم نیامد اما نخواستم چیزی بگویم چون هرکسی حق دارد در وبلاگش هر چقدر دلش خواست ناله کند. اگر بخواهد سمبلیسم ناگزیر موجود در حجابش را نادیده بگیرد و چند تا نگاه را از سوی کسانی که احتمالن بارها در ایران به جرم بد حجابی تحقیر و تنبیه شده بودند بر نتابد مجاز است. اگر فرق آزادی بیان هنرمند بی زور را با آتوریته خشن حکومتی طالبان نفهمد هم مجاز است (هرچند جامعه شناسی خوانده باشد). حتی اگر پیامبر ِ دینش را ناشیانه و بی هیچ ربط منطقی با بتهای بامیان مقایسه کند، باز هم به حرمت آزادی بیان و حریم خصوصی وبلاگ مجاز است. خلاصه نمی خواستم چیزی از آن نوشته بگویم تا این که دیشب خواب نما شدم. باورتان بشود یا نه، خواب دیدم که در تورنتو هستم و سبیل طلا یک راهپیمایی راه انداخته با شرکت کلی زن لچک به سر و چادری. خودش هم جلویشان با یک پلاکارد راه می رود اما بی حجاب است. از نوشته پلاکارد فهمیدم دارند به تبعیض جامعه ایرانی بر علیه هموطنان محجبه شان اعتراض می کنند. من هم توی خواب با آنها موافق بودم. خلاصه نازلی جان، با عرض ارادت، خواستم بدانی که حالا دیگر در خواب های ما جا داری.

کـَل واشنگتن

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 02 Apr 2009 08:01:00 +0000

تقریبن دو روز واشنگتن بودیم. فرصت کمی بود برای دیدن پایتخت قدیمی ترین دموکراسی جهان مدرن. چند تا عکس روی فلیکر گذاشته ام اما هنوز پانویس ندارند. فردا که پانویس هایشان را تکمیل کردم لینکش را می گذارم اینجا. عجالتن عکس بالا را دریابید که متعلق به گروهی است که روبروی کپیتول (ساختمان کنگره) ایستاده اند و می خواهند ختنه پسربچه ها ممنوع شود. اولش خنده دار به نظرم آمد و برای همین هم خواستم عکسش را بگیرم. اما راستش با طرف که صحبت کردم دیدم پر بیراه هم نمی گوید. فعلی شب به خیر.

شرق از شمال شرقی

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 28 Mar 2009 12:11:00 +0000

نشسته‌ایم در فرودگاه جان اف کندی نیویورک و منتظریم نوبت سوار شدن به پرواز واشنگتن فرابرسد. دیشب از سن فرانسیسکو راه افتادیم. پرواز غرب به شرق معمولن پنج و نیم ساعت طول می‌کشد و من هیچوقت نمی‌توانم در طول پرواز بخوابم. خیلی سخت می‌گذرد به خصوص اگر پرواز شبانه باشد یعنی شب راه بیافتی و صبح برسی. ردیف صندلی‌های این هواپیماهای امریکا را هم چنان به هم نزدیک کرده‌اند که آدم مجبور است پایش را توی شکمش جمع کند. در فرودگاه سن فرانسیسکو مریم را کشیدند کنار و تفتیشش کردند. هم خودش را و هم کیفش را. هنوز شاکی است. خوب شد که تفتیش بدنی‌اش را یک مامور زن انجام داد وگرنه من رگ غیرتم به جوش می‌آمد چه خین و خین ریزی راه می‌انداختم همانجا. دفعه پیش هم که با هم پرواز داشتیم او را تفتیش کردند ولی مرا نه. اگر گذرتان به فرودگاه فرانکفورت افتاده باشد می‌دانید که در هر نقطه‌ای که بنا به تفتیش بدنی باشد همه را یکسان تفتیش بدنی می‌کنند. خوبی ایران هم این است که همه را می‌برند پشت پرده،‌ برادر یا خواهر پاسدارهر کاری دلش خواست می‌کند اما کسی نمی‌بیند.
این یکی پروازمان یک ساعت است فقط. پرواز برگشتمان را دوشنبه شب گرفتم. خیلی زود هم پشیمان شدم. این همه راه می‌رویم باید یک روز بیشتر می‌ماندیم. دوشنبه را هم که باید دم در دفتر حافظ منافع ایران بگذرانیم برای تجدید گذرنامه.

الان یک خانواده پاکستانی چند دقیقه روبرویمان نشستند. زن و شوهر با دوتا پسر بچه. مرد جوان از آنهایی بود که یک ریش خیلی بلند دارند بدون سبیل. اما تی شرت آستین کوتاه پوشیده بود با شلوار جین. زنش اما سرتا پا پوشیده بود. جوری که عمرن در ایران نتوانید نمونه‌اش پیدا کنید. پیراهن گشاد بلند، دستکش، و چیزی شبیه به روبنده. یک میلیمتر مربع از پوست بدنش هم پیدا نبود. می‌دانم با گفتن این حرف ممکن است کلی برچسب عدم درک فرهنگی و این حرفها بخورم ولی راستش هروقت این قبیل زوج‌ها را می‌بینم دلم می‌خواهد بروم یقه شوهر را بچسبم و بگویم مرتیکه اگر حجاب خوب است چرا خودت آستین کوتاه پوشیده‌ای؟‌ اگر جین و آستین کوتاه خوب است چرا این بیچاره را توی این همه چاقچور پیچیده‌ای؟ هرچند می‌دانم جوابش چه خواهد بود:‌ "همسر من این نوع پوشش را خودش با آزادی انتخاب کرده."

نوروز دو نفره ی ما (خوشی‌های کوچک زندگی ساده)

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 22 Mar 2009 17:35:00 +0000

توی سفره‌ی هفت سینی که مریم امسال فراهم کرد یک چیز ویژه هست:‌ آن سنبلی که می‌بینید مال باغچه خانه خودمان است. ما نکاشتیمش،‌ خودش سبز شد. همین یک دانه. یکی دو روز قبل از نوروز هم گل داد. عجب عطری دارد. خوش باشید.

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 18 Mar 2009 00:40:00 +0000

الان یادم افتاد که الان چهارشنبه سوریست. سر کار هستم. به همه کسانی که از قبل یادشان بوده خوش بگذرد.

تو دلت شاده

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 17 Mar 2009 01:07:00 +0000

یکی از بندهای ترانه‌ای که ترجمه‌اش را در نوشته‌ی قبلی آوردم این است:

بخون بلبل، بخون،
تو دلت شاده
دلت می‌خواد که بخندی
...

چند دقیقه پیش حین خواندن اخبار انصراف خاتمی از کاندیداتوری به صرافت افتادم چه تفاوت تاریخی، فرهنگی، جامعه‌شناختی، روان‌شناختی، ادبی، گوارشی،‌ ... میان فرانسوی‌ها و ما وجود دارد که شاعر آن‌ها آواز بلبل را خنده و شادی فرض می‌کند و شاعران ما همان آواز را مصداق ناله و افغان می‌گیرند؟ (برای نمونه رجوع شود به صدها غزل حافظ و دیگر شاعران خرد و بزرگ).

بخوان بلبل، بخوان

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 12 Mar 2009 22:33:00 +0000

این نوشته و ترانه‌ی همراهش را بگذارید به حساب استقبال از بهار، تا نگویند ما احساسات نداریم.

دیشب فیلم "a painted veil" را تماشا کردیم (کسی نمی‌داند نام این فیلم را به فارسی چطور ترجمه می‌کنند؟). یعنی مریم همان بیست دقیقه‌ی اول خوابش برد و الباقی را من تنهایی دیدم. ولی فکر کنم امروز صبح بقیه‌اش را دیده باشد. فیلم خوبی است. رومانتیک و سوزناک. یک تکه از موسیقی متن فیلم ترانه‌ای فرانسوی است که با صدای بسیار نرم و دلنشین گروهی کودک خوانده می‌شود. امروز کمی تحقیق کردم فهمیدم نامش "a la claire fontain" (جنب چشمه‌ی شفاف) است و از ترانه‌های معروف بچه‌گانه فرانسوی‌هاست. چند تا اجرای مختلف‌اش را در رپسودی گوش کردم و به نظرم آمد که اجرایی که در این فیلم استفاده شده از همه زیبا تر است.

اگر سادگی و زیبایی این ترانه دل شما را هم مانند من برده باشد احتمالن دوست دارید معنی ترانه را بدانید. وبسایت مامان لیزا ترجمه انگلیسی این شعر را دارد. من هم سعی می‌کنم با استفاده از ترجمه انگلیسی ترجمه‌ فارسی‌اش را اینجا بنویسم. تقدیم به دوستان به مناسبت بهار (لطفن تشویقم کنید تا استعدادهایم شکوفا بشوند).

وقتی داشتم کنار چشمه شفاف
قدم می‌زدم
آبش چنان دلنشین بود
که تنم رو به آب زدم

{گروه کر}
تا حالا که عاشقت بوده‌ام
هیچ‌وقت هم فراموشت نمی‌کنم

زیر یه درخت بلوط
خودم رو خشک کردم
روی بلندترین شاخه‌ی درخت
یه بلبل داشت می‌خوند

{گروه کر}
بخون بلبل بخون،
تو دلت شاده،
دلت می‌خواد که بخندی،
اما دل من می‌خواد گریه کنم.

من دلبرم رو از کف دادم
سزاوار این درد نبودم
همش به خاطر یه دسته گل رز
که ازش دریغ کردم

دلم می‌خواست گل رز
روی بوته‌اش باقی بمونه
و دلبر شیرین من هم
هنوز با من باشه

خودمونیم، ببینید این فرانسوی‌های دائم الخمر همچین ترانه‌های عاشقانه‌ای را به بچه‌ی ده ساله‌شان یاد می‌دهند.
به قول ممدعلی کشاورز در فیلم "مادر" علی حاتمی: "بعضی‌ها چه قلب لطیفی دارند".

سه تا حرف بی حساب

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 11 Mar 2009 06:48:00 +0000

اول: کروبی، این لر پشت کوه که کارش حساب و کتاب ندارد. اما از میان خاتمی و موسوی (و احتمالن اعلمی) به نظرتان کدام به نفع دیگری کنار خواهد رفت؟ البته فکر می‌کنم فعلن صبر کنند ببینند اسم هردویشان از فیلتر شورای نگهبان در می‌آید یا نه! باور کنید بعید نیست یکیشان تایید نشود. پیروز شدن اصلاح طلب‌ها در این انتخابات به چهار تا چیز ناقابل بستگی دارد. اول این که همه‌شان بر سر یک کاندیدای واحد توافق کنند. دوم این که سپاه و دو سه تا مرکز قدرت دیگر از جمله بازار و آستان قدس از احمدی نژاد دست بکشند (یا دو دستگی پیش بیاید) و در نتیجه رهبر هم دست از حمایت او بردارد. سوم این که آن طرفی‌ها در صورت دست کشیدن از احمدی‌نژاد،‌ بر سر کاندیدای محافظه‌کار دیگری مانند قالیباف توافق نکنند. چهارم هم این که اصلاح طلب‌ها بتوانند چنان هیجانی در میان مردم ایجاد کنند که رایشان دو سه برابر رقیب بشود، چون مثال رقابت انتخاباتی با محافظه‌کارهای ایران مثال کشتی گرفتن در زمین غریبه است که داور هم طرف رقیب باشد:‌ محال است بتوانی با امتیاز برنده شوی. باید رقیب را ضربه کنی، آن هم چهار بار در چهار گوشه تشک که از این کنج تا آن کنج سالن همه ببینند و جای حاشا نماند.

دوم:‌ هشت سال ریاست جمهوری خاتمی و دو دوره سیطره‌‌ی اصلاح‌طلب‌ها بر مجلس دو چیز را حسابی روشن کرد: اول این که‌ قانون اساسی ایران فضای بسیار تنگی برای توسعه سیاسی و آزادی‌های اجتماعی در نظر گرفته است. قانون اساسی اولیه جمهوری اسلامی قابلیت انعطاف بسیار بیشتری داشت اما تغییراتی که در سال 67 در قانون اساسی دادند قسمت عمده‌ی آن انعطاف را از میان برد. دومین چیزی که دوران خاتمی نشان داد این بود که دموکراسی و توسعه سیاسی پایدار نیاز به سالها آموزش و زمینه سازی دارد. با این حساب چهار سال یا هشت سال دیگر هم که دولت در دست خاتمی یا کسی شبیه به او باشد چندان تغییر اساسی بوجود نخواهد آورد، این‌ها درست. اما به نظر من معنی این استدلال درست این نیست که رای دادن بیهوده باشد. رای دادن هنوز هم مفید است، نه برای تغییرات زیربنایی و عمده، که برای چیزهای کوچک. اول این که در همه‌ جای دنیا، معنی انتخابات، برگزیدن یکی از چند گزینه‌ایست که سیستم پیش روی شهروندان گذاشته است و معمولن همه‌شان هم بد هستند. انتخابات همیشه گزینش بد است برای مبتلا نشدن به بدتر. از این‌ها گذشته خودتان فکرش را بکنید همین‌که یکی مثل صفار هرندی وزیر ارشاد نباشد ارزش رای دادن ندارد؟‌ همین که وزارت ارشاد فربتن الی الله به قلع و قمع فرهنگ و هنر کمر نبندد و سانسور و خفقان ادبی به جای آن که داوطلبانه از سوی وزارت ارشاد اعمال شده باشد بعد از چاپ کتاب و انتشار روزنامه و نمایش فیلم،‌ توسط دادگاه تحمیل شود. احساس من این است که همین چیزهای کوچک ارزش شرکت در انتخابات را دارند وگرنه امید به اصلاح اساسی امور ساده لوحانه است.

سوم:‌ اگر آخر هفته بعد از یکی دو ماه هوا آفتابی و دلچسب شد سوار ماشین بشوید و بزنید به کوه و صحرا و حالش را ببرید. اگر هم ماندید خانه سعی کنید نروید بالای نردبان. اگر هم رفتید بالای نردبان حواستان به خودتان باشد و اینقدر از آن بالا سر عیال بی‌نوا غر نزنید که اصلن نفهمید کی پله لیز خورد و شما هم که هنوز دودستی پله را سفت گرفته اید همراهش پهن شدید کف بتونی حیاط، که بعد مچ دستتان حسابی پیچ بخورد و صورتتان بخیه کاری بشود و مختان هم چنان تکان بخورد که بنشینید این خزعبلات را بنویسید.

شب به خیر

بچه‌های خیابان

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 07 Mar 2009 01:43:00 +0000

تقریبن دو سال پیش بود، دو سه ماهی از راه انداختن این وبلاگ می‌گذشت، که نا امیدانه از خلایق خواهش کردم اسم واقعی فیلم "بچه‌های خیابان" را برایم بگویند. چند روزی نگذشته بود که معجزه وبلاگ را دیدم و یک خواننده‌ی گذری برایم کامنت گذاشت که نام ایتالیایی این فیلم Scugnizzi است. سعی کردم فیلم را اجاره کنم اما گویا در امریکای شمالی خبری از آن نیست. خلاصه مدتی دنبالش گشتم و چیزی یافت نشد. تا این که چند روز پیش دوست ناشناسی کامنتی پای آن پست گذاشت با آدرس یک تورنت برای دانلود کردن فیلم و لینکی به ترانه‌های فیلم در یوتیوب. دو سال پیش نتوانسته بودم فیلم را در هیچ تورنتی پیدا کنم. ممنونش هستم و هنوز می‌گویم زنده باد اینترنت و وبلاگ و زنده باد جریان آزاد اطلاعات در حوزه عمومی.
این دوست اشاره کرده که سالها پیش وقتی از خانه‌اش به مشهد فرار کرده بوده فیلم را در سینما دیده. درک می‌کنم که در آن وضعیت چقدر با این فیلم احساس ارتباط می‌کرده.
ترانه‌ی فیلم scugnizzi که تقدیم می‌کنم به او که خودش لینک را نشانم داد و به همه‌ی فراری‌های دنیا. زنده باد فرار.

من همین دور و برا هستم اگر می‌روم

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 05 Mar 2009 04:38:00 +0000

سلام. من همین دور و برا هستم. اتفاقی هم نیافتاده. فقط سوژه و انگیزه برای نوشتن کم شده و کالیبر زیاد. گاهی لینکی یا پیغامی برای رفقا در فیس بوک می‌گذارم. گاهی هم توی دیگ (digg.com) اگر مطلب جالبی پیدا بشود توی کامنت‌ها با ملت دست به یقه می‌شوم و در این وانفسای گرفتاری خلایق و کمبود جمع‌های دوستانه، نیازم به بحث و جدل را در آنجا ارضا می‌کنم. بقیه‌ی زندگی آنلاینم صرف خواندن اخبار هراس‌آور از اوضاع تیره‌ی اقتصاد می‌شود و لرزیدن. وبلاگ رفقا را هم خیلی وقت است که درست و حسابی سر نزده‌ام. نمی‌دانم چرا این عادت وبلاگ خوانی دارد از سر خیلی‌هامان می‌افتد. برگردیم سر دیگ. خوبی این digg.com این است که آدم چیزهایی را که برای ملاحظه فک و فامیل یا از ترس ج ا در این‌جا صلاح نمی‌بیند که بنویسد،‌ در آنجا می‌تواند فریاد بزند.
راستی، ممنون از بامرام‌هایی که سراغم را می‌گرفتند از جمله گیله دختر و کوبی خانم که همین چند روز اخیر کامنت گذاشتند و سراغ گرفتند. ارادتمندیم.

تظاهرات اعتراض به جنگ اسراییل در غزه

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 16 Jan 2009 20:03:00 +0000

دو سه هفته است که هر یک شنبه در سن حوزه تظاهراتی در اعتراض به جنگ اسراییل در غزه برگزار می شود. دو هفته پیش که من رفته بودم دنبال الواتی و کوه نوردی مریم شرکت کرد. این یک شنبه هم من سری زدم و چند تا عکس گرفتم. عکس ها را در یک مجموعه در فلیکر گذاشته ام. ببینید.

بست نشینی در سفارت انگلیس

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 11 Jan 2009 04:36:00 +0000

در یک کتاب مجموعه عکس* تصادفی به تصویری از تحصن معروف مشروطه طلب ها در سفارت انگیس برخوردم که دیدنی است.

اگر هم سن و سال من باشید حتمن داستان تصن مشروطه طلبان در باغ سفارت انگلیس را در کتاب تاریخ دبیرستان خوانده اید اما آنچه احتمالن دستگیرتان نشده بود تعداد بسیار زیاد تحصن کنندگان بود و این که انگار نود و پنج درصدشان آخوند و طلبه بوده اند. ما باید از این روحانیون عزیز بابت مشروطه خواهی و تجدد طلبی شان در سال 1906 سپاسگزار باشیم و قاطعانه توی دهن آدم هایی که اصطلاحات سخیفی از قبیل آخوند انگلیسی را جعل کرده اند بزنیم.

* In Focus: National Geographic Greates Portraits, Pg. 126
"Revolotionaries in Tehran who took refuge in the british embassy," Underwood & Underwood, 1906.