Προσωπικά, δυστυχώς, δε θα μπορέσω να ψηφίσω στο δημοψήφισμα. Μένω Αθήνα τους τελευταίους έξι μήνες και για να ψηφίσω είμαι υποχρεωμένος να ταξιδέψω στη Θεσσαλονίκη (δεν πρόλαβα να αλλάξω τα εκλογικά μου δικαιώματα γιατί δε φανταζόμουν ότι θα πρέπει να ψηφίσω ξανά μέσα σε 6 μήνες) με το αμάξι και να ξοδέψω τουλάχιστον 150€, λεφτά που δεν περισσεύουν, για να γράψω με στυλό ένα Χ στο «ΝΑΙ» ή το «ΌΧΙ». Το 2015 σε μία πολιτισμένη χώρα όπου ο μισός πληθυσμός έχει λογαριασμό στο Facebook το ελληνικό κράτος δε μου δίνει τη δυνατότητα να ψηφίσω ηλεκτρονικά ή έστω από τον τόπο στον οποίο μένω για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα. Και για να μην το ξεχάσω, δεν μπορώ ούτε να κλείσω αεροπορικά με την RyanAir λόγω capital control.

Να πω και την πικρή μου αλήθεια, δε νιώθω ότι η ψήφος μου θα επηρεάσει κάτι, όχι επειδή δεν τη θεωρώ σημαντική, αντιθέτως, αλλά επειδή πιστεύω πως το ερώτημα που τέθηκε από την Κυβέρνηση δε θα δώσει καμία λύση στα προβλήματά μας.

Την Παρασκευή, την ίδια μέρα που ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας έβγαλε διάγγελμα για το δημοψήφισμα, στις ΗΠΑ και τις επόμενες μέρες σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι γιόρταζαν την ισότητα. Το ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ πήρε την απόφαση να νομιμοποιήσει τον γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου σε όλες τις πολιτείες της Αμερικής κάνοντας το αυτονόητο, κατά τη γνώμη μου. Οι φίλοι μου στην Ελλάδα που μπορεί να θέλουν να παντρευτούν με τον/ην σύντροφό τους δεν έχουν το ίδιο δικαίωμα, δε θεωρούνται αρκετά άνθρωποι μάλλον από το κράτος και τα ανώτατα δικαστήριά μας.

Το Σάββατο παρακολούθησα το TEDxKalamata με ομιλητές που μοιραζόντουσαν τις ιδέες και σκέψεις τους για θέματα όπως η ελευθερία του λόγου, η ισότητα των φύλων, τους εξωσκελετούς και πως θα αλλάξουν την ποιότητα της ζωής μας, για καμπάνιες κατά του καρκίνου, για τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και πολλά άλλα. Στο τέλος της εκδήλωσης η ομάδα του TEDxKalamta έκανε το παρακάτω post στο facebook και το πρώτο σχόλιο που έγινε από κάτω απλά με νευρίασε.

*Παναγιώτη, Σπύρο & the rest of the team. Congrats. Του χρόνου ελπίζω να μην αντιμετωπίσετε τα ίδια προβλήματα και να ανεβάσετε ακόμα ψηλότερα τον πήχη. 

Στην επιστροφή μου από το πάρτυ του TEDxKalamata την Κυριακή το βράδυ είδα μπροστά μου ένα μηχανάκι να χτυπάει ένα γατάκι και τον οδηγό (που είχε καβάλα μία κοπέλα από πίσω) να το αφήνει να σπαρταράει στο δρόμο. Ευτυχώς όση ώρα ήμασταν σταματημένοι για να δούμε πως μπορούμε να το σώσουμε (στις 2 το πρωί και με 3ωρο ταξίδι για Αθήνα μπροστά μας) μία κοπέλα από την Καλαμάτα, η Γιάννα, σταμάτησε με το αυτοκίνητό της, ενδιαφέρθηκε και τελικά πήρε το γατάκι για να το φροντίσει και να το πάει το πρωί σε κτηνίατρο. (THANK YOU ΓΙΑΝΝΑ!). Btw, όση ώρα ήμασταν σταματημένοι, 15 λεπτά περίπου, πέρασαν από μπροστά μας περίπου 10 με 15 αυτοκίνητα. Σταμάτησαν 3. Από αυτούς ο ένας ήταν γνωστός μας. Just sayin’.

Είτε ψηφίσουμε «Ναι», είτε «Όχι», θα συνεχίσουμε να υποδεχόμαστε λείψανα “αγίων” σα να είναι αρχηγοί κράτους και να πληρώνουμε τους μισθούς παπάδων από τους φόρους που με τόση δυσκολία μαζεύει ο κρατικός μηχανισμός. Τη ίδια ώρα η Εκκλησία με κι-εγώ-δεν-ξέρω-πόσα έσοδα από ακίνητα θα συνεχίσει να μη φορολογείται.

Ακόμα και με δραχμή ο Έλληνας οδηγός θα συνεχίσει να παρκάρει σε θέσεις αναπήρων για να πεταχτεί για ποτό, θα διπλοπαρκάρει στην Τσιμισκή για να πάρει εκείντο το μπλουζάκι από το ζάρα, θα στρίβει χωρίς να ανάψει φλας γιατί στο ένα χέρι κρατάει το κινητό, θα περνάει με κόκκινο γιατί δε βλέπει κανένας αστυνομικός οπότε δεν πειράζει κ.ο.κ. #diplis

Όντας στην Ευρώπη ή εκτός αυτής οι κυβερνήσεις θα συνεχίσουν να βολεύουν προσλαμβάνουν υπαλλήλους με κομματικά κριτήρια και τις περισσότερες φορές χωρίς να έχουν στοιχειώδεις γνώσεις διαχείρισης δυναμικού.

Τίποτ’ απ’ αυτά δε που περιγράφω πιο πάνω και πολλά άλλα περιστατικά που συμβαίνουν στη καθημερινότητά μας δε θα αλλάξουν τη Δευτέρα 6 Ιουλίου.

Προσωπικά δε με νοιάζει τι θα ψηφίσεις την Κυριακή και δε θα σου πω τι να κάνεις και γιατί πρέπει να το κάνεις. Με νοιάζει όμως τι θα κάνεις τη Δευτέρα. Θα ξυπνήσεις βρίζοντας τους μετανάστες που φταίνε για όλα; Θα ρίξεις το φταίξιμο στους «Ναι» ή τους «Όχι» γι’ αυτά που ζεις; Στις προηγούμενες κυβερνήσεις που ο ίδιος/η ίδια ψήφισες; Θα περιμένεις να έρθει η λύση για όλα τα προβλήματά σου ουρανοκατέβατα; Αυτό με νοιάζει.

Μία ακόμα ψηφοφορία δε θα μας αλλάξει. Μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας, αρκεί να θέλουμε.

The post Ένα ακόμα post για το δημοψήφισμα appeared first on chat with Larry.

Από μικρό παιδί θαύμαζα την εξυπνάδα τους και την φινέτσα τους. Θυμάμαι όταν ήμουν 4-5 είχαμε στη Ρωσία την “Μαρκίζα”, που το όνομά της από μόνο του έβγαζε κάτι αριστοκρατικό, το τρίχωμα της έμοιαζε με γούνα που φορούσαν οι βασίλισσες τα παλιά χρόνια και η συμπεριφορά της σε έκανε να καταλάβεις ανήκει σε ένα παλάτι και όχι σε μία κωμόπολη της Ρωσίας.

Από τότε που είχα τη Μαρκίζα πέρασαν πολλά χρόνια, σχεδόν δεκαπέντε, για να αποκτήσω ξανά δική μου γάτα και να πέσω, για άλλη μία φορά, θύμα της εξυπνάδας και της ομορφιάς αυτού του αιλουροειδούς.

Τον τελευταίο χρόνο έχω αφιερώσει αρκετό χρόνο στο να φωτογραφίζω γάτες όπου κι αν πάω και ακόμα περισσότερο τώρα που μετακόμισα στην Αθήνα. Μάλιστα ειδικά για τις γάτες της Αθήνας έχω φτιάξει έναν λογαριασμό στο tumblr όπου μαζεύω όλες αυτές τις φωτογραφίες.

Έχω μία θεωρεία που λέει ότι οι γάτες της κάθε πόλης αντανακλούν και τη συμπεριφορά των ανθρώπων που ζουν σ’ αυτή, που για την Αθήνα ήταν μία ευχάριστη έκπληξη για μένα. Οι γάτες της Αθήνας (σε σχέση με άλλες πόλεις και χωριά της Ελλάδας), αν και φοβισμένες και καμιά φορά ντροπαλές, είναι πολύ φιλικές και προσιτές. Καθώς περπατάς στην Ακρόπολη, θα δεις δεκάδες, να κάθονται και να παρατηρούν τους περαστικούς από μακριά. Όταν όμως τις πλησιάσεις δε θα τρέξουν να κρυφτούν, μπορεί να διστάσουν λίγο στην αρχή, αλλά στο τέλος θα έρθουν δίπλα σου να τις χαϊδέψεις.

Θέλω λοιπόν φέτος να συνεχίσω να βγάζω φωτογραφίες από γάτες της Αθήνας με την ελπίδα ότι στο τέλος του χρόνου θα έχω ένα άλμπουμ με 364 γάτες που θα κοσμούν το δωμάτιο του νέου σπιτιού μου.

Γι’ αυτό αν έχετε κι εσείς φωτογραφίες από γάτες στην Αθήνα feel free να μου τις στείλετε στο mail μου ή στο facebook για να τις συμπεριλάβω στο cats-of-athens.tumblr.com

The post Οι γάτες της Αθήνας appeared first on chat with Larry.

The post Χρειαζόμαστε περισσότερους εφήβους όπως η Jenni appeared first on chat with Larry.

The post Γιατί απέφευγα το #alsicebucketchallenge και γιατί προτείνω να δείτε αυτό το βίντεο appeared first on chat with Larry.

The post Πως πρέπει να χαϊδεύεις μία γάτα appeared first on chat with Larry.

Λιτόχωρο.

Τους τελευταίους 5-6 μήνες οι γονείς μου έχουν μετακομίσει στο Λιτόχωρο για δουλειά οπότε συχνά πυκνά τους επισκέπτομαι εκεί. Το Λιτόχωρο είναι ένα χωριό, 10 λεπτά μακριά από την Κατερίνη και 1 ώρα από τη Θεσσαλονίκη. Βρίσκεται στους πρόποδες του Ολύμπου σε υψόμετρο 300 μ. πάνω από τη θάλασσα. Έχοντας, λοιπόν, επισκεφτεί αρκετές φορές το Λιτόχωρο τους τελευταίους μήνες μου γεννήθηκε η επιθυμία να ανέβω στον Όλυμπο, για να καταπολεμήσω την υψοφοβία μου. Σήμερα έκανα το πρώτο δοκιμαστικό βήμα.

Η διαδρομή στον Όλυμπο με το αυτοκίνητο.

Ο πιο εύκολος τρόπος για να φτάσεις στα 1.100 μέτρα υψόμετρο στον Όλυμπο είναι με το αυτοκίνητο. Το μέρος που βρίσκεται εκεί πέρα λέγεται «Πριόνια» απ’ όπου περνάει και το μονοπάτι για την κορυφή του Ολύμπου.

Στο σημείο αυτό, που είναι το τελευταίο στο οποίο μπορεί να φτάσει ένα αυτοκίνητο, υπάρχει μία ταβέρνα αλλά και ένα καταφύγιο για τους ορειβάτες ενώ δίπλα κυλάει και ένα πανέμορφο ρυάκι, που σε μερικά σημεία σχηματίζει και καταρράκτη.

Η αίσθηση του να είσαι σε υψόμετρο 1.100 και να έχεις υψοφοβία είναι φοβερή και τα 45 λεπτά με στροφές στο δρόμο αξίζουν την αδρεναλίνη που θα νιώσεις εκεί πάνω, όμως στη διαδρομή μέχρι τα «Πριόνια» υπάρχουν σημεία που αξίζουν να ανάψεις αλάρμ για να τα απολαύσεις.

The post Το ψηλότερο σημείο στον Όλυμπο που μπορείς να φτάσεις με αυτοκίνητο appeared first on chat with Larry.

Πάντα ένιωθα την ανάγκη να βάλω μία τάξη σε όλα αυτά, αλλά ποτέ δεν έβρισκα τον χρόνο και τον τρόπο για να το κάνω όσο καλύτερα γίνεται. Αγόρασα κούτες από τα ΙΚΕΑ για να μπορέσω να μαζέψω εκεί όλα τα πράγματα και να τα ξεχωρίσω ανά κατηγορία (στο τέλος χρησίμευσαν κυρίως για σπιτάκια του γάτου μου), κρεμάστρες για να μπορώ να έχω χώρο για τα ρούχα και φακέλους για να βάλω όλα τα χαρτιά που είχα στο τραπέζι και στα συρτάρια. Δυστυχώς με τον καιρό το μόνο που κατάφερα να κάνω είναι να γεμίσω τις κούτες με πράγματα τα οποία δεν ήξερα τι να κάνω, μία ντουλάπα με άδειες κρεμάστρες και συρτάρια που όσο άδειαζαν άλλο τόσο γέμιζαν.

Τότε ξαναθυμήθηκα το παραπάνω άρθρο και πήρα μία πολύ απλή απόφαση. Να πετάξω όλα τα πράγματα τα οποία δεν ήξερα τι να κάνω εκείνη τη στιγμή. Ήξερα ότι πολλά από τα πράγματα που βρίσκονται στις κούτες μπορεί να μου φαινόντουσαν χρήσιμα κάποια στιγμή στο μέλλον (πληκτρολόγια, ποντίκια, USB, περιοδικά, βραχιολάκια και πολλά άλλα) όμως εκείνη τη στιγμή ήταν άχρηστα και το μόνο που έκαναν ήταν να καταλαμβάνουν χώρο στο δωμάτιό μου.

Εδώ και δύο μήνες το δωμάτιό μου είναι πιο μίνιμαλ από ποτέ. Δεν υπάρχουν βιβλία από τη σχολή μου (την οποία δεν τελείωσα ποτέ) αλλά και εγκυκλοπαίδειες που μου είχαν πάρει οι γονείς μου και δεν τις είχα ακουμπήσει ποτέ στη ζωή μου. Δεν υπάρχουν ρούχα (μεταφέρθηκαν όλα στη ντουλάπα των γονιών μου, σιγά μη τα πετούσα), αφίσες πάνω στους τοίχους (που είχαν ξεχαστεί από το Λύκειο εκεί) ή και κατασκευές που είχα κάνει για το μάθημα Τεχνολογίας στην 3η Λυκείου. Ακόμα και το συρτάρι του γραφείου μου δεν υπάρχει πια για να μην μπαίνω στον πειρασμό ότι άχρηστο έχω να το πετάω εκεί, μέχρι να μου χρειαστεί.

Υπάρχουν μόνο τα άκρως απαραίτητα.

Ο λόγος για τον οποίο το έκανα αυτό είναι γιατί αυτά τα αντικείμενα πέρα από τον χώρο που έπιαναν στο δωμάτιό μου, έπιαναν χώρο και μέσα στον εγκέφαλό μου. Δεν υπήρχε μέρα που να καθόμουν στο γραφείο χωρίς να σκεφτώ τι θα κάνω με τα πράγματα στα συρτάρια, με τα gadgetάκια που δε χρησιμοποιούσα ή τα χαρτιά που είχα πάνω στο γραφείο. Όμως όταν καθόμουν στο γραφείο μου μετά από μία κουραστική μέρα, γεμάτη δουλειά, οι σκέψεις αυτές δεν μπορούσαν να γίνουν πράξεις με αποτέλεσμα ο όγκος των αντικειμένων αλλά και των σκέψεων να συσσωρεύεται όλο και περισσότερο.

Τους τελευταίους δύο μήνες τίποτα από αυτά που πέταξα δε μου έλειψε. Δεν σκέφτηκα ούτε μια στιγμή μήπως δεν έπρεπε να το κάνω αυτό. Αντιθέτως το γραφείο μου αυτή τη στιγμή είναι ο πιο παραγωγικός χώρος μέσα στο σπίτι μου, στον οποίο πριν από μερικούς μήνες δεν μπορούσα να κάτσω παραπάνω από μισή ώρα χωρίς να χάσω τη συγκέντρωσή μου. Το άδειασμα αυτό μπορώ να πω ότι με κάνει να νιώθω πιο απελευθερωμένος, όσο κι αν ακούγεται παράξενο κάτι τέτοιο.

What’s next?

Από ‘δω και πέρα σκέφτομαι να θέσω κανόνες στο πόσα αντικείμενα θα «επιτρέπονται» στο δωμάτιό μου και στη ντουλάπα μου. Θα μετρήσω ένα-ένα όλα τα αντικείμενα που έχω και θα βάλω ένα όριο 50-70 αντικειμένων που θα μπορώ να έχω στο δωμάτιο και 20-30 ρούχα στη ντουλάπα μου. Έτσι κάθε φορά που θα θέλω να βάλω κάτι καινούριο θα πρέπει να πετάξω κάτι άλλο με αποτέλεσμα μόνο τα αντικείμενα που έχουν πραγματική αξία να παραμένουν. Σίγουρα η δοκιμασία είναι δύσκολη αλλά αξίζει τον κόπο.

Η minimalιστική προσέγγιση αυτή πάντως βρήκε εφαρμογή και στον υπολογιστή μου καθώς από τα 15+ προγράμματα που είχα στην γραμμή έναρξη τώρα έχουν μείνει μόνο τα άκρως απαραίτητα ενώ η επιφάνεια εργασίας δεν έχει ούτε ένα αρχείο. Σύντομα το ίδιο θα κάνω και στα social networks μου κάνοντας ένα ξεκαθάρισμα σε όλους τους λογαριασμούς.

Εσείς τι κάνετε με τα παλιά σας αντικείμενα; Τα κρατάτε στα συρτάρια; Τα βάζετε στην αποθήκη ή τα πετάτε; Πως οργανώνετε τον χώρο σας;

The post Γιατί πέταξα τα μισά πράγματα από το δωμάτιό μου appeared first on chat with Larry.

Δυστυχώς, η λαμογιά είναι cool, συνήθως τα λαμόγια λένε με περηφάνια στους φίλους τους ότι κορόιδεψαν τον έναν ή τον άλλον, πως κέρδισαν χρήματα χωρίς καθόλου (ή λίγο) κόπο στήνοντας μία απάτη, αψηφώντας τους κανόνες. Ζουν επικίνδυνα, και αυτό είναι cool για τα λαμόγια. Έλα που για εμάς που δουλεύουμε, που δεν παραβιάζουμε τους νόμους και τους κανόνες, που δεν κλέβουμε και δεν πατάμε στις πλάτες των άλλων για ένα μικρό κέρδος αλλά το κάνουμε με κόπο και ιδρώτα δε μας φαίνεται καθόλου cool αυτό.

Θα μιλήσω για ένα συγκεκριμένο παράδειγμα αυτή τη φορά που επηρεάζει άμεσα τη δουλειά μου που με έχει εξοργίσει αρκετά (ναι, το έχω πάρει προσωπικά το θέμα).

Σήμερα το newsfeed μου στο facebook γέμισε με «stories» από φίλους μου που κάνανε σε μία νέα fanpages με ανταγωνιστικό όνομα για το mycampus. To όνομα αυτής «Φοιτητική Ενημέρωση». Η σελίδα μου κίνησε αμέσως την περιέργεια γιατί την έβλεπα πρώτη φορά και όμως είχε ήδη 9.000 likes. Μπαίνοντας μέσα είδα ότι είχε μόλις 7 μέρες ζωής. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ γιατί βρήκα πως, ποιος και γιατί έφτιαξε αυτή τη σελίδα που ως βάση έχει τη ΛΑΜΟΓΙΑ!

Βρήκα λοιπόν αυτό το fb profile (Jimakos Makris) να ποστάρει το παρακάτω post (μην κάνετε click ακόμα) http://www.zitianos.com/2014/04/blog-post_8331.html σε πολλές φοιτητικές σελίδες-groups στο facebook. Το γεγονός ότι το post αυτό ήταν κλεμμένο από το mycampus.gr μόνο τυχαίο δεν είναι (το link για το original post). Για να μπορέσεις να δεις λοιπόν το περιεχόμενο αυτής της ανάρτησης πρέπει να κάνεις ένα click, το οποίο χωρίς να το ξέρεις, χωρίς να έχεις δώσει καμία συγκατάθεση και χωρίς ποτέ να το πάρεις χαμπάρι, κάνει αυτόματα like στη σελίδα που έγραψα πιο πάνω.

Με λίγη έρευνα ακόμα διαπίστωσα ότι το λαμόγιο ο Jimakos είναι διαχειριστής στη σελίδα «foititikanea.gr» που εντελώς τυχαία από την αρχή της δημιουργίας της κλέβει άρθρα από το mycampus.gr (και όχι μόνο) χωρίς καμία αναφορά στην πηγή. Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι άρθρο του mycampus.gr για φοιτητές του Erasmus που αντέγραψε το foititikanea και στη συνέχεια μπήκε στο news27.gr, με πηγή όμως το foititikanea). Και btw, οι εικόνες που ποστάρει αυτή η σελίδα είναι κι αυτές κλεμμένες από το mycampus.gr, για τις οποίες έχουμε πληρώσει shutterstock για να φτιάξουμε τα δημιουργικά και γραμματοσειρές. Κι αυτό το λαμόγιο τις πήρε «τζάμπα» αφαιρώντας κάθε σημάδι από λογότυπο κτλ.

Όλ’ αυτά για να κλέψεις τον κόπο του άλλου και με 1-2 τρικ που αν ξέρεις λίγο php & λίγο javascript και googlάρεις το κάνεις άνετα. Κι εγώ ξέρω και μπορώ να το κάνω, αλλά επιλέγω το αντίθετο.

Έτσι έχει μάθει ο κόσμος. Βλέπει στην τηλεόραση τους πολιτικούς που τα παίρνουν κάτω απ’ το τραπέζι χωρίς να τιμωρείται και νομίζει ότι είναι cool, ότι μπορεί να το κάνει κι αυτός. Βλέπει εταιρίες και γενικά λαμόγια φοροδιαφεύγουν και δεν τιμωρούνται και νομίζει ότι είναι cool, ότι μπορεί να το κάνει κι αυτός. Νομίζει ότι μπορεί να κλέψει, γιατί είναι cool.

ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ COOL.

Cool είναι να έχεις πρωτότυπες ιδέες, cool είναι να διαλέγεις τον τίμιο (αλλά τις περισσότερες φορές δύσκολο) δρόμο για να πετύχεις τον στόχο σου, cool είναι να προσφέρεις αντί να κλέβεις, cool είναι γράφεις αντί να αντιγράφεις.

Λυπάμαι πραγματικά γι’ αυτό το λαμόγιο που νομίζει ότι με φθηνά τρικς μπορεί να πετύχει κάτι στη ζωή του γιατί δε θα μάθει ποτέ ότι η ζωή δεν έχει shortcuts.

Για τον επίλογο θα σας ζητήσω να μπείτε στη σελίδα και να κάνετε report για spam ή scam στο fanpage αυτό με την ελπίδα ότι έστω μέσα από το facebook θα τιμωρηθεί και να προτείνετε να κάνουν το ίδιο και οι φίλοι σας.

Αν έχετε πατήσει στο «spam» άρθρο ελέγξτε το activity log σας στο facebook για να κάνετε unlike στο fanpage.

Επίσης σκέφτομαι να φτιάξω μία ομάδα που να κάνει report ανάλογες ενέργειες για να τιμωρούνται από το facebook ή την google όσο πιο γρήγορα γίνεται. Αν ενδιαφέρεστε για κάτι τέτοιο στείλ’ τε μου στο ilarion.ioanndis (papaki) gmail.com ή με comment από κάτω.

Ευχαριστώ

The post Γιατί δεν πάμε μπροστά / μέρος 2ο – λαμογιά appeared first on chat with Larry.

Μέχρι εδώ όλα καλά.

Δεν έχω τελειώσει το πανεπιστήμιο. Οι δρόμοι στους οποίους περπατάω είναι γεμάτοι με σκουπίδια. Στη χώρα που ζω ακροδεξιό κόμμα βρίσκεται στη Βουλή. Ο μισθός μου είναι τουλάχιστον ο μισός από τον αντίστοιχο που παίρνει κάποιος στο Βέλγιο και είναι στην ηλικία μου.

Κάπως τα ισορροπήσαμε τώρα.

Υπάρχουν πολλά πράγματα γύρω μου με τα οποία δεν είμαι χαρούμενος, που σύμφωνα με την κοινή λογική (υποθέτω) δε θα έπρεπε να είναι αποδεκτά σε μία κοινωνία. Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου που δεν απολαμβάνουν τη ζωή, προσπαθούν να κλέψουν, φοβούνται να πουν την αλήθεια, δεν είναι παραγωγικοί, θέλουν το κακό του διπλανού τους και άλλα τόσα άσχημα. Ευτυχώς δεν είναι όλοι έτσι, προφανώς, αλλά ένα αρκετά μεγάλο μέρος της κοινωνίας στην οποία ζω είναι έτσι, κι αυτό το μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι αρκετό για να κάνει τη «ζημιά».

Σε μία αναζήτηση της ουσίας του προβλήματος (ή των προβλημάτων καλύτερα) της κοινωνίας μας, λοιπόν, αποφάσισα να καταγράψω ποια είναι αυτά τα πράγματα τα οποία φταίνε γι’ αυτά (τα άσχημα) που βιώνουμε σήμερα.

παρτ 1 λοιπόν | Ευθύνες

Η κοινωνίας μας δεν έχει μάθει να δέχεται τις ευθύνες των πράξεών της.

Θυμάμαι πολλές φορές τα παιδιά του σχολείου στην τρίτη τάξη του δημοτικού να με κοροϊδεύουν επειδή δεν ήξερα να μιλάω καλά Ελληνικά. Καταλάβαινα τι έλεγαν, καταλάβαινα ότι με κορόιδευαν επειδή ήμουν ξανθός και όταν έλεγα τους αριθμούς στα Μαθηματικά είχα προφορά. Αυτό όμως δεν ήταν ποτέ πρόβλημα για κάποιον άλλο πέρα από μένα. Αυτά τα παιδιά δεν τιμωρήθηκαν ποτέ γι’ αυτό που έκαναν. Ήταν μικρά και «δεν ήξεραν τι έκαναν». Το κακό όμως είναι ότι πέρα από αυτά τα 3-4 παιδιά που με κορόιδευαν, που έμαθαν να το κάνουν χωρίς να τιμωρούνται και σίγουρα το κάνουν και σήμερα με μεγάλη επιτυχία σε άλλο επίπεδο βέβαια, το ίδιο έμαθαν και τα υπόλοιπα παιδιά που απλά παρακολουθούσαν. «Αφού αυτοί μπορούν, μπορούμε κι εμείς» ή «Αφού αυτοί δεν τιμωρούνται, ίσως να μην είναι λάθος».

Σήμερα αυτοί οι άνθρωποι είναι οι ίδιοι που κοροϊδεύουν το κράτος φοροδιαφεύγοντας, ζητάνε φακελάκι από ασθενείς και περνάνε από διασταύρωση με «STOP» χωρίς να σταματήσουν. Έχουν μάθει ότι οι πράξεις τους δεν τιμωρούνται, κάτι που συνεχίζει να υφίσταται ακόμα και τώρα που έχουν μεγαλώσει, και η κοινωνία έχει μάθει αυτό να το αποδέχεται.

Η κοινωνίας μας δεν έχει μάθει να αναλαμβάνει ευθύνες στην πλάτη της.

Κάθε φορά που χρειαζόταν να κάνουμε κάτι δύσκολο, κάτι που χρειαζόταν κότσια, το άφηναν για κάποιον πιο ικανό. Ακόμα και το πιο απλό task, στο οποίο ίσως να κάναμε λάθος, το έδιναν σε άλλον ή το έκαναν μόνοι τους, γιατί δεν ήθελαν να μας φορτώσουν με ευθύνες αλλά και τα αποτελέσματα ενός ενδεχόμενου λάθους.

Πάλι θυμάμαι παράδειγμα από το σχολείο. Το πιο απλό. Καθηγητής κάνει ερώτηση στην τάξη που είναι εκτός ύλης. Οι μισοί ξέρουν την απάντηση αλλά κανείς δε σηκώνει το χέρι, γιατί όλοι φοβούνται ότι μπορεί να είναι λάθος, και κανένας δε θέλει να κάνει λάθος, να αναλάβει αυτή την ευθύνη. Τότε το «φυτό» της τάξης σηκώνει το χέρι (κάθε φορά αυτός το σήκωνε) και λέει την απάντηση. Δεν ήταν πάντα σωστός αλλά τις περισσότερες φορές, και κάθε φορά εμείς λέγαμε από μέσα μας «ναι, πάλι βρήκα την απάντηση, το ήξερα αυτό», αλλά πάντα φοβόμασταν να σηκώσουμε το χέρι. Αλλά ακόμα κι αυτόν που τολμούσε, που αναλάμβανε την ευθύνη των όσων έλεγα κι ας ήταν πολλές φορές λάθος, τον κοροϊδεύαμε, τον λέγαμε «φυτό» κι αυτό δεν ήταν καλό αν ήθελες να είσαι cool. 

Έτσι μάθαμε να βολευόμαστε, να μη φορτώνουμε τις πλάτες μας με ευθύνες, αλλά να τις αφήνουμε για άλλους. Λίγοι είναι αυτοί που τολμάνε σήμερα, που αναλαμβάνουν ευθύνες, που δε φοβούνται και βγαίνουν μπροστά, κι ας ξέρουν ότι μπορεί να αποτύχουν.

Σήμερα αυτοί οι άνθρωποι είναι οι ίδιοι που κατηγορούν τους πολιτικούς για όλα τα κακά του κόσμου ενώ τους ψηφίζουν οι ίδιοι, είναι οι ίδιοι που κοιτάνε φωτογραφίες από το εξωτερικό και λένε «δεν θα φτάσει ποτέ η Ελλάδα σ’ αυτό το επίπεδο» και οι ίδιοι δεν κάνουν κάτι γι’ αυτό, είναι οι ίδιοι που «βολεύονται» σε μία δουλειά χωρίς ευθύνες, όπου δεν χρειάζεται η γνώμη τους, όπου απλά εκτελούν, και νιώθουν ευτυχισμένοι γι’ αυτό.

Είναι δύσκολο να αλλάξει αυτό; Φυσικά και είναι! Οι κοινωνίες δεν αλλάζουν από τη μία στιγμή στην άλλη. Αλλά για κάθε αλλαγή χρειάζεται ένας τρελός που θα πάει κόντρα στο ρεύμα, που θα κάνει την ανάληψη των ευθυνών να είναι cool, μέχρι να τον ακολουθήσουν κι άλλοι. Μη φοβάστε να αναλαμβάνετε δύσκολα πρότζεκτ, το πολύ-πολύ να μην το καταφέρετε, αλλά μέσα από τη διαδικασία θα γίνετε πιο σοφοί. Μη φοβάστε να πείτε ότι κάνατε κάτι κακό ή ότι κάνατε κάποιο λάθος. Μέσα από αυτό θα γίνετε καλύτεροι. Θα μάθετε ποιο είναι το καλό και το σωστό και αν είστε ειλικρινείς οι άνθρωποι γύρω σας θα σας στηρίξουν. Μη φοβάστε τις ευθύνες. Μπορούν να σας κάνουν μόνο καλύτερους.

Αν έχεις κάποιο άλλο παράδειγμα που να έχει σχέση με τις ευθύνες άφησε comment από κάτω ή αν έχει πρόταση για να αναλύσω κάποια άλλη αιτία της κατάστασης που βιώνουμε σήμερα.

The post Γιατί δεν πάμε μπροστά / μέρος 1ο – ευθύνες appeared first on chat with Larry.

Πριν από περίπου 5 χρόνια δούλευα σε έναν ΜΚΟ, στην Αθήνα που λέγετε AIESEC. Εκεί είχα την ευκαιρία από το τρίτο έτος της σχολής μου να αναλάβω πολύ σημαντικά καθήκοντα στη διοίκηση του οργανισμού, να γνωρίσω εξαιρετικούς ανθρώπους και να κάνω μακρινά ταξίδια.

Σε ένα από αυτά τα ταξίδια που έκανα με την AIESEC ήταν κι αυτό στη Ρουμανία, στο συνέδριο EuroXpro, όπου μαζεύονται καμιά 250αριά φοιτητές απ’ όλη την Ευρώπη, μέλη του οργανισμού, για να μάθουν και να μοιραστούν γνώσεις ενόψει της χρονιάς που ξεκινάει. Εκεί δεν πήγα μόνος αλλά με άλλα 11 άτομα από την Ελλάδα με τα οποία θα συνεργαζόμουν για το υπόλοιπο της χρονιάς. Οι μέρες πέρασαν πολύ ευχάριστα αλλά και γρήγορα και η μέρα που έπρεπε να γυρίσουμε στην Ελλάδα δεν άργησε, αν και εμένα αυτή η μέρα της επιστροφής μου φάνηκε σαν αιώνας.

Ήταν τέλη Μαρτίου, η ώρα είχε πάει 12 ή μία αν δεν κάνω λάθος και ήμασταν στον σταθμό των τρένων στο Βουκουρέστι, το τρένο που θα μας πήγαινε Θεσσαλονίκη ήταν ήδη εκεί και τα πράγματά μας ήταν ήδη στο βαγόνι. Ένας Ιταλός φίλος μου, που γνώρισα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου ζήτησε να του κάνω μία χάρη: να ανεβάσω ένα βιντεάκι στο youtube για να το στείλει στους φίλους του. Είμαι γκατζετάκιας και συνήθως για τέτοιες χαμαλοδουλειές είμαι ο πρώτος τον οποίο θα ρωτήσει κάποιος φίλος μου. Δεν αρνήθηκα. Κάτσαμε μαζί δίπλα στα KFC, απ’ όπου κλέβαμε ίντερνετ, και περιμέναμε να ανέβει το βιντεάκι του. Το τρένο έφευγε σε μία ώρα. Το youtube έλεγε ότι το βίντεο θα ανέβει σε 55 λεπτά. Είχα 5 λεπτά για να διασχίσω μία απόσταση 100 μέτρων για να φτάσω στο τρένο.

Όση ώρα περιμέναμε να ανέβει το βιντεάκι με τον Αλεσάντρο θυμόμασταν στιγμές από το συνέδριο, λέγαμε τα όνειρά μας για τη χρονιά που έρχεται και απολαμβάναμε κάθε λεπτό χωρίς να σκεφτόμαστε κάτι άλλο. Τα 55 λεπτά πέρασαν, το βίντεο ανέβηκε, χαιρέτησα τον Αλεσάντρο, που έφυγε και εγώ άρχισα να τρέχω προς το τρένο. Και κάπου εδώ ξεκινάει η περιπέτεια! Το τρένο είχε πάρει μπρος και αργά αλλά σταθερά επιτάχυνε. Εγώ έτρεχα προς την πλατφόρμα για να το προλάβω φωνάζοντάς το να σταματήσει. Μάταια. Όσο γρήγορα και να έτρεχα έφτασα μισό μέτρο μακριά απ’ το τρένο αλλά δεν το πρόφτασα.

Άρχισα να κλαίω, να βρίζω στα Ελληνικά και να πανικοβάλλομαι. Είχα πάνω μου 10€, ένα burger από τα McDonalds, έναν υπολογιστή ένα τετράδιο, ένα κινητό με 0% μπαταρία και ένα εισιτήριο Balkan Express. Οι φίλοι μου ήταν στο τρένο που έφυγε, λογικά θα είχαν αγχωθεί κι αυτοί που δεν ήμουν στο τρένο όταν έφυγε κι εγώ δεν ήξερα τι να κάνω.

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό, και το οποίο τελικά έκανα, ήταν να πάρω ένα ταξί  για να πάω στον επόμενο σταθμό τρένων όπου θα σταματούσε το δικό μου, για να το προλάβω. Μπήκα σε ένα ταξί χωρίς δεύτερη σκέψη και προσπάθησα να εξηγήσω τι συμβαίνει. Ο ταξιτζής μιλούσε σπαστά αγγλικά, ανάθεμα αν καταλάβαινε τι του έλεγα όμως μετά από 10 λεπτά συνεννόησης μου εξήγησε.

– Next station train two hours. Next station taxi one hour. OK?

– OK!!! Απάντησα κι εγώ ανακουφισμένος και άρχισα να πλανάρω τα επόμενα βήματά μου.

Πως θα τον πληρώσω; Έχω μόνο 10€ πάνω μου. Πως θα μιλήσω με τα παιδιά στο τρένο για να μάθω που είναι; Θα προλάβω; Ευτυχώς έχω και ένα burger γιατί πεινάω απίστευτα!

Στη διαδρομή ο ταξιτζής άρχισε να με ρωτάει πως θα τον πληρώσω. Σκέφτηκα ότι το πιο απλό θα ήταν απλά να μπω στο τρένο, να ζητήσω λεφτά από τους φίλους μου και όλα θα πήγαιναν καλά. Ο ταξιτζής συμφώνησε. Όλα φαίνεται ότι πήγαιναν σύμφωνα με το πλάνο. Μάλιστα ο ταξιτζής προσφέρθηκε να μου δώσει το κινητό του για να πάρω τηλέφωνο, αφού στο δικό μου είχε τελειώσει η μπαταρία.

Ο ταξιτζής δε φαινόταν πολύ σίγουρος για το που πήγαινε. Έπαιρνε συχνά συναδέλφους του και μιλούσε στα Ρουμάνικα, μετά έβαζε πράγματα στο GPS και συνέχιζε το δρόμο του. Πήγαινε κάπως αργά. Βασικά πολύ αργά. 80 στην Εθνική οδό. Του έκανα «παρατήρηση» 5-6 φορές ότι δε θα προλάβουμε αν πάει τόσο αργά αλλά αυτός μου έλεγε συνέχεια «Κάλμα, κάλμα, train 2 hours, taxi 1 hour». Δεν μπορούσα να του πω κάτι, έτσι κι αλλιώς ήμουν ξένος στη χώρα του. Μετά από μισή ώρα ταξίδι στρίψαμε σε κάτι χωματόδρομους. Περάσαμε από κάτι χωριά. Σταματήσαμε κανά δεκάλεπτο για να φύγουν κάτι αγελάδες που είχαν κάτσει στη μέση του δρόμου. Ο χρόνος μου όλο και λιγόστευε. Είχαν περάσει 50 λεπτά και είχαμε ακόμα τουλάχιστον 20 λεπτά δρόμου. Μετά από λίγο κατάλαβα ότι ο ταξιτζής σίγουρα δεν ήξερε που πάμε. Σταμάτησε 2-3 φορές στα χωριά για να ρωτήσει για οδηγίες. Τη μια φορά τον έστειλαν δεξιά την άλλη αριστερά και ο σταθμός των τρένων δε φαινόταν ακόμα στον ορίζοντα. 1:25 από τη στιγμή που είχαμε φύγει από το Βουκουρέστι κι ακόμα δεν είχαμε φτάσει, είχα όμως την παρηγοριά ότι το τρένο θα φτάσει σε 35 λεπτά και θα κάνει τουλάχιστον 5 λεπτά στάση, οπότε θα προλάβαινα.

Επιτέλους, ο φτάσαμε στο σταθμό. Πήδηξα από το ταξί, μαζί και ο ταξιτζής που φοβόταν ότι δε θα τον πληρώσω, και έτρεξα προς τη ρεσεψιόν για να ρωτήσω τι ώρα έρχεται το τρένο. Φτάνω και η κυρία στο ταμείο μου λέει

Train to Greece left. 10 minutes ago.

Εκεί για πρώτη φορά άρχισε να με πιάνει κρύος ιδρώτας. Δεν είχα προλάβει το τρένο. Δεν είχα λεφτά. Ο ταρίφας με κοίταζε και στα μάτια του έβλεπε $$$. Και ήμασταν στη μέση του πουθενά.

Μου ήρθε ξανά μία ιδέα, την οποία προφανώς και έβαλα σε πράξη αμέσως. Είπα στον ταξιτζή να φύγουμε αμέσως για τα σύνορα για να προλάβω το τρένο εκεί. Συνήθως κάνουν στάση μία με δύο ώρες εκεί τα τρένα για ελέγχους και διάφορα τέτοια. Είχα ακόμα ελπίδες.

Ο ταρίφας που κατάλαβε ότι θα πάρει τα διπλάσια λεφτά δεν το πολυσκέφτηκε και ξεκίνησε. Φύγαμε για τα σύνορα Ρουμανίας – Βουλγαρίας. Αυτή τη φορά δεν ήμουν τόσο ήρεμος, προσπάθησα να πάρω τηλέφωνο τα παιδιά που ήταν στο τρένο. Μίλησα 30-40 δευτερόλεπτα προσπαθώντας να εξηγήσω ότι θέλω να τους προλάβω στα σύνορα αλλά κάπου εκεί τελείωσε η κάρτα μου που ήταν ο τελευταίος τρόπος που είχα να επικοινωνήσω με οποιονδήποτε. Είχα απίστευτα νεύρα με τον ταξιτζή που μου έταξε να προλάβουμε το τρένο αλλά δεν το έκανε, με εμένα που τόσο επιπόλαια έφυγα από το Βουκουρέστι για να προλάβω το τρένο, ενώ μπορούσα να κάτσω εκεί και να ζητήσω βοήθεια, και είχα αρχίσει να αγχώνομαι μήπως τελικά δεν τα καταφέρω. Ο ταξιτζής το κατάλαβε ότι δεν ήμουν καλά και άρχισε να αγχώνεται κι αυτός μήπως δεν πάρει τα λεφτά.

Στα μισά του δρόμου, στην τελευταία πόλη πριν τα σύνορα ο ταξιτζής άλλαξε στάση. Άρχισε να μου ζητάει τα λεφτά του, η ταρίφα είχε δείξει 60-70€, και απαιτούσε να του τα δώσω πριν με αφήσει στα σύνορα γιατί αλλιώς θα με πήγαινε στην αστυνομία. ΑΓΧΟΣ! Λεφτά δεν είχα, όμως στο πορτοφόλι μου πέρα από το εισιτήριο Balkan Express είχα και μία pre-paid κάρτα της Eurobank, η οποία είχε μέσα 20-30€. Μου ήρθε ξανά μία ιδέα, την οποία και εφάρμοσα, μήπως και καταφέρω να φτάσω στην ώρα μου στα σύνορα.

Είπα στον ταξιτζή ότι έχω μία κάρτα που έχει στον λογαριασμό της 100€. Θα του την έδινα αν πήγαινε όσο πιο γρήγορα γίνεται στα σύνορα. Ήλπιζα ότι το κόλπο θα πετύχει. Του έδειξα την κάρτα. Ο ταξιτζής σταμάτησε το αυτοκίνητο, κοίταξε την κάρτα, το σκέφτηκε και μου ζήτησε να πάω με αυτή την κάρτα να βγάλω τα χρήματα, και η βλακεία είναι ότι αυτό δεν το είχα σκεφτεί. Για καλή μου τύχη η Eurobank έχει υποκαταστήματα στη Ρουμανία με το όνομα Postbank και προσπάθησα να εξηγήσω στον ταξιτζή ότι μπορώ να βγάλω λεφτά μόνο από ‘κει. Έτσι ξεκινήσαμε γύρους μέσα στην πόλη για να βρούμε ΑΤΜ, την ώρα που εγώ από μέσα μου ευχόμουν να μην το βρούμε ποτέ. Και το σύμπαν συνομώτησε υπέρ μου. ΑΤΜ δεν βρέθηκε, εγώ άρχισα να παραπονιέμαι ότι αργούμε και ο ταξιτζής λύγισε. Με ρώτησε με σπαστά αγγλικά και λίγα ελληνικά.

100 euro in card for me? Sigoura?

– Σίγουρα, σίγουρα.

– Sigoura?

– Σίγουρα!!!

– Say to god!

– Σίγουρα! Σίγουρα…

Μετά από 15 λεπτά βρισκόμασταν στα σύνορα. Κατέβηκα από το ταξί. Χαιρέτησα τον ταξιτζή και πήγα στο booth όπου καθόταν ο τελωνειακός. Του έδειξα την ταυτότητά μου και πέρασα. Ήμουν τώρα ανάμεσα σε δύο χώρες, σε μία γέφυρα πάνω από τον μεγαλύτερο ποταμό των Βαλκανίων. Έπρεπε να περπατήσω περίπου 3 χιλιόμετρα για να φτάσω στα σύνορα της Βουλγαρίας. Μία νταλίκα σταμάτησε δίπλα μου και ο γέρος που καθόταν μέσα μου έκανε νόημα να ανέβω. Ανέβηκα, αντάλλαξα δυο κουβέντες με τον γέρο μέχρι να φτάσουμε στην άλλη άκρη. Ο ίδιος προσφέρθηκε να με πάει στη Σόφια την επόμενη μέρα το πρωί. Η ώρα είχε πάει ήδη 4 κι εγώ δεν είχα χρόνο για χάσιμο. Μόλις φτάσαμε, τον ευχαρίστησα, κατέβηκα και ξεκίνησα να φτιάχνω το επόμενο σχέδιό μου.

Τώρα δεν είχα πια ελπίδες να προλάβω το τρένο, ήξερα ότι είχε φύγει μισή ώρα νωρίτερα και δε θα το προλάβαινα πια. Σκέφτηκα πως η μόνη λύση είναι να κάνω  autostop για να φτάσω στην Ελλάδα. Έκατσα 50 μέτρα μακριά από το τελωνείο, σε μία γωνία, απ’ όπου περνούσαν όλα τα αυτοκίνητα που περνούσαν τα σύνορα. Σκέφτηκα ότι κάποιο λεωφορείο θα περάσει με κατεύθυνση την Ελλάδα οπότε αν τους παρακαλέσω θα καταφέρω να φτάσω κάποια στιγμή στη Θεσσαλονίκη.

Έβγαλα το τετράδιό μου, το στυλό μου, έγραψα με μεγάλα γράμματα «GREECE» και περίμενα κρατώντας το τετράδιο στα χέρια μου. Έτσι πέρασε μία ώρα χωρίς να το καταλάβω. Δίπλα μου ήταν τέσσερα άτομα που έκαναν συνάλλαγμα. Μαφιόζικες φάτσες. Μετά από κάποια ώρα κατάλαβα ότι μιλάνε για μένα και σκέφτηκα ότι δε θα ‘ναι για καλό. Ευτυχώς τους άκουσα να μιλάνε και στα Ρώσικα. Αυτή ήταν η ευκαιρία μου. Άρχισα να μιλάω κι εγώ στα ρώσικα με τους τέσσερις κυρίους να ξαφνιάζονται. Πιάσαμε κουβέντα και προσφέρθηκαν ακόμα και να με πάνε στη Θεσσαλονίκη μέσα σε 5-6 ώρες αν τους έδινα 100€. Σαφέστατα η απάντησή μου ήταν αρνητική. Ακόμα και να είχα 100€ δε θα είχα καμία εμπιστοσύνη κανέναν από αυτούς. Η ώρα άρχισε να περνάει και ξαφνικά ένα λεωφορείο με ταμπέλα «SALONICA» φάνηκε να περνάει τα σύνορα. Βγήκα στο δρόμο φωνάζοντας από τη χαρά, έκανα νοήματα στο λεωφορείο να σταματήσει αλλά μάταιος κόπος. Όχι απλά δεν σταμάτησε αλλά παραλίγο να με πατήσει κιόλας. Δεν πτοήθηκα. Το επόμενο, σκέφτηκα.

Μετά από 15 λεπτά είδα ένα αυτοκίνητο με Ελληνικές πινακίδες. Εκεί να δεις χαρά. Πάλι το ίδιο σκηνικό. Χοροπηδάω και φωνάζω στη μέση του δρόμου. Το αυτοκίνητο αυτή τη φορά σταματάει. Ρωτάω τον άντρα που είναι μέσα αν πάει Θεσσαλονίκη, μου απαντάει στα Ελληνικά ότι μένει στη Βουλγαρία και μάλιστα δύο στενά παρακάτω. Απογοήτευση και πάλι.

Άρχισα να απογοητεύομαι τόσο πολύ που σκέφτηκα να αλλάξω το «GREECE» σε «SOFIA» μπας και καταφέρω να φύγω από τα σύνορα πριν αρχίσει να νυχτώνει.

Αυτή τη φορά το σχέδιο πήγε καλά. Ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει, εγώ είχα αρχίσει να κρυώνω γιατί είχε ψύχρα, και ξαφνικά ένα κόκκινο SEAT Leon σταμάτησε μπροστά μου. Ένα νεαρό παλικάρι μου έκανε νόημα να κάτσω στο αυτοκίνητο. Πήγαινε Σόφια και μπορούσε να με πετάξει.

Επιτέλους κάτι πήγε καλά.

Το σκέφτηκα 2 δευτερόλεπτα και έκαψα στη θέση του συνοδηγού. Συστηθήκαμε. To όνομά του είναι Andrian. Άρχισα να του λέω την ιστορία για το πως έφτασα να κάνω auto-stop, φάνηκε να την απολαμβάνει. Άρχισε να μου λέει κι αυτός ιστορίες. Αρχίσαμε να μιλάμε για τη ζωή και μου είπε από τις πιο τρελές ιστορίες που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου. Για το πως παραλίγο να πεθάνει 3 φορές στη ζωή του, για τα ταξίδια τους στις Φιλιππίνες, τον έρωτα της ζωής του που γνώρισε εκεί, το πως ήθελε να την παντρευτεί αλλά οι γονείς της δεν την άφηναν με τίποτα, για το πως το έριξε στα ναρκωτικά και τις τάσεις αυτοκτονίας που είχε μετά από τον χωρισμό του και πως τελικά αποφάσισε να ζήσει τη ζωή λες και η κάθε μέρα ήταν η τελευταία του. Τώρα μπορεί να μην τα θυμάμαι 100% σωστά, αλλά πιάσατε το νόημα των συζητήσεών μας.

Ο Adrian πήγαινε στη Σόφια για επαγγελματικό ταξίδι, ήταν πωλητής σε εταιρία που παρήγαγε ρύζι και ήθελε να κάνει ένα μεγάλο deal με εργοστάσιο στη Σόφια. Είχε ένα smartphone που του είχε δώσει η εταιρία του, που δεν είχα ξαναδεί στη ζωή μου μέχρι τότε. Μετά από μιάμιση ώρα ταξιδιού στο αμάξι κι ο δρόμος μας πήγαινε ανάμεσα σε πεδιάδες ο ουρανός άρχισε να γίνεται κόκκινος. Ο ήλιος έδυε και ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που έβλεπα ένα τέτοιο χρώμα στον ουρανό. Είπα στον Adrian.

– That’s the most beautiful sunset I’ve ever seen in my life

– Awesome man. Let’s stop to enjoy the view. I want to have a cigarette too.

Σταμάτησε την άκρη και όσο αυτός έκανε τσιγάρο εγώ έστησα τον υπολογιστή μου στην οροφή του αυτοκινήτου, εστίασα στον ήλιο, ζούμαρα όσο γινόταν, έβαλα αντίστροφη μέτρηση και χώθηκα στο πλάνο. Το αποτέλεσμα είναι η παρακάτω φωτογραφία.

Ο Adrian τελείωσε το τσιγάρο του, εγώ είχα απολαύσει τη θέα και ήταν η ώρα να ξεκινήσουμε πάλι. Μέσα σε λίγα λεπτά ο ήλιος χάθηκε και άρχισε να απλώνεται το σκοτάδι. Είχα ήδη ξεχάσει ότι υπήρχε ένα τρένο το οποίο έχασα, τον ταξιτζή που με έκανε βόλτες σε όλη τη Ρουμανία και σκεφτόμουν μόνο τη διαδρομή. Στο επόμενο χωριό που μπήκαμε (με 120 χμ/ώρα) μας σταμάτησαν αστυνομικοί. Ο Adrian αριστοτεχνικά τους έδωσε ένα 10€ και μας άφησαν να φύγουμε σα να μην έγινε τίποτα. Κάναμε τότε και μία στάση για φαγητό, red bull και εφόδια για το υπόλοιπο του ταξιδιού. Ήμασταν μισή ώρα μακριά από τη Σόφια και ο Adrian προσφέρθηκε να μου πληρώσει ξενοδοχείο για να περάσω τη νύχτα. Τότε σκέφτηκαν ότι είχα ακόμα το εισιτήριο Balkan Express και ότι μπορούσα να πάρω οποιοδήποτε τρένο από τη Σόφια που πήγαινε Θεσσαλονίκη, που εκείνη την εποχή υπήρχαν 2-3 τη μέρα.

Του ζήτησα να με πάει στο σταθμό όπως και έγινε. Αλλά πριν φτάσουμε πήρα τηλέφωνο την Έλενα, από το κινητό του Adrian, για να δω που βρίσκονται. Η χαρά που άκουσα στην άλλη μεριά του ακουστικού δεν περιγράφεται. Η Έλενα δεν ήταν σίγουρη που βρισκόταν το τρένο, όμως ήταν ανακουφισμένη που άκουσε ότι είμαι καλά.

Φτάσαμε στον Σταθμό. Ήταν η ώρα του αποχαιρετισμού. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και δώσαμε υπόσχεση να ξαναβρεθούμε.

Μπήκα στον σταθμό των τρένων και άρχισα να ψάχνω πότε έρχεται το επόμενο για Θεσσαλονίκη. Μέχρι να καταλάβω ότι η Θεσσαλονίκη είναι το «Solun» ή κάπως έτσι μου πήρε αρκετή ώρα. Το πρόγραμμα έλεγε ότι το επόμενο τρένο έρχεται σε μιάμιση ώρα. Δεν είχα να κάνω κάτι άλλο παρά να περιμένω. Έκανα βόλτες, έπαιξα Mario Kart στον υπολογιστή μου και επιτέλους έφτασε η στιγμή της ανακοίνωσης.

«The train for Solun is on the platform 3»

Έφτασα στην πλατφόρμα και είδα από το βαγόνι να κρέμονται οι φίλοι μου! Ακολούθησαν φωνές, γέλια και κλάματα.

Είχα φτάσει στον στόχο μου

Ήμασταν όλοι μαζί στο τρένο της επιστροφής

The post Η πιο τρελή ιστορία της ζωής μου appeared first on chat with Larry.