Van vrijdagavond tot maandagavond, drie dagen van het Allerheiligenweekend, op citytrip met de schoonbroers en -ouders naar de stad die tot amper tweeëntwintig jaar geleden nog in twee verdeeld werd door een stuk beton.

Vrijdagavond. (28 okt)
Met EasyJet vliegen we van Zaventem naar Berlijn Schönefeld (SXF). Na wat geworstel met S- en U-Bahnen belanden we in het metrostation Spittelmarkt en een blok verder in ons hotel Titanic. Kleine kamers met veel spiegels, weinig tot geen kastruimte, maar het ideale budgethotel voor dergelijke korte citytrip.

De heel-de-nacht-door-service van de metrolijnen in het weekend brengt ons in Friedrichshain, de buurt rond de Warschauer Straße. Aan de gezonde mix van Berlijners en toeristen merken we de juiste plaats uitgekozen te hebben. Wij vlijen ons neer, met een stevige cocktail in de hand, in de Künstliche BEATmung, een drukbezochte sixties-futuristische loungebar met afgeronde ruimtes en diep doorzakkende zetels. We kuieren door de Revaler Straße met zijn oude fabrieksgebouwen ingepalmd door clubs (Suicide Cirkus, Astra, Raw, Cassiopeia, …) en graffiti. Afsluiten kan moeilijk anders dan met de enige echte Berlijnse curryworst (ohne darm). Hotelwaarts merken we de late openingsuren van de fastfoodketens (Burger King, McDonalds, … in metrostation Alexanderplatz) op, en de rijen die er zich, rond de klok van vieren, nog vormen.

Zaterdag. (29 okt)
Ontbijt in het hotel en de ‘hoogtepunten’-wandelroute doorheen Berlijn staat op het programma, al doen we hem niet volledig zoals voorgeschreven. We komen langs Checkpoint Charlie, Potsdamer Platz (met het jammergenoeg pas om 12u openende Frohsinn Joghurt), het Sony Center, het Holocaust Mahnmal of ‘Denkmal für die ermordeten Juden Europas’ met zijn desoriënterende en nog geen klein beetje isolerende werking (zonder afspreekplaats raak je elkaar zo kwijt) en de Brandenburger Tor met het begin van Unter Den Linden.

Met onze preregistratie en na een security check werden we toegelaten tot de Reichstag/Bundestag, het vroegere en huidige parlement. Na het verlaten van de lift laat elke bezoeker zich gedwee meevoeren op de, door-de-gratis-audio-guide georchestreerde, wandeling tot bovenin de koepel. Mooie uitzichten op de stad en een koepelarchitectuur die zeker de moeite waard is.

Bij restaurant Oranium stappen we (willekeurig) binnen om de nodige energie voor de rest van de dag op te doen.
De verschillende verdiepingen van Kunsthaus Tacheles, een (behoorlijk) alternatief kunstencentrum met alleszins enkele kunstenaars wiens werk hier thuis niet zou misstaan/hangen, moesten ze de prijzen even alternatief houden als het gebouw tenminste.
Het wordt al later en we skippen het begin van de wandelroute om voor sluitingstijd de Bunte Schokowelt Berlin van Ritter Sport te kunnen bezoeken. Een hele rij gegadigden voor ons wil elk een eigen Ritter Sport-chocolade-smaak samenstellen en wij besluiten het dan maar met de standaardsmaken te doen. Niet dat we ons dan beperkt voelen in onze keuzevrijheid, verre van zelfs.

‘s Avonds schuiven we aan aan de ovale toog-met-water-en-bootjes van Sachiko Sushi, een in een zijstraatje verstopte sushibar in Charlottenburg. Op de bootjes komen bordjes met daarop live, door de ‘sushi-man’ in het midden van de ovaal, bereide vis/rijst-gerechtjes. Je eet wat je maar wil, de kleur van de bordjes bepaalt de prijs en dan verwacht je achteraf te verschieten bij het krijgen van de rekening, maar die viel echt wel goed mee. Aanrader! Daar we, wegens volzet, de panoramische buitenlift van Solar Lounge niet in geraken, sluiten we de avond rustig af op een verwarmd terras op de Potsdamer Platz.

Zondag. (30 okt)
Ontbijten doen we bij Anna Blume die drie étages aan ontbijtlekkernijen op onze tafel tovert. Door de koffies, thees, warme melksoorten, fleece dekentjes en terrasbranders houden we ons aangenaam warm op het terras. Geloof het of niet, maar vanaf een uur of tien zat het grote buitenterras volledig vol en dat eind oktober…

Via de Kulturbrauerei en de uitgestrekte rommelmarkt (met gepofte kastanjes) aan het Mauerpark komen we bij een stuk muurmonument terecht aan de Bernauerstraße. We doen wat geschiedenis op over ondergrondse vluchtgangen, ervaren een stukje muur en dode zone zoals destijds en waarderen de architectuur van de Kapelle der Versöhnung zeer sterk (architecten Peter Sassenroth en Rudolf Reitermann).
De Berliner Dom staat als volgende toeristische bezienswaardigheid op het programma. We wurmen ons door de massa volk om net na sluitingstijd de kathedraal niet meer te betreden. Een halve liter op een terras met vriendelijke noch werklustige serveersters had de nodige troost moeten brengen, maar het is pas de pompoenpitpretzel uit de Snack ‘n Coffee enkele metrostations verder die daarin slaagt.

Het Joods museum houdt ons nog enkele uren bezig. Qua museum behoorlijk saai, maar de indrukwekkende architectuur van het gebouw, zowel binnen als buiten, (architect Daniel Libeskind) en de drie belevingsruimten maken veel goed. Allereerst is er de Holocaust-Turm, een 24 meter hoge, onverwarmde en enkel met een spie buitenlicht verlichte ruimte. Een beklemmende ervaring, als je medebezoekers tenminste even stil willen zijn. De Garten des Exils neemt je zekerheden weg. Horizontaal en verticaal worden even in een hoek gezet en duizeligheid is niet veraf. Shalechet van Menashe Kadishman, een installatie in de Leerstelle des Gedenkens waar je over tienduizend uit plaatstaal gesneden gezichten loopt en zo zelf de angstkreten van de slachtoffers veroorzaakt, geeft je niet echt een vrolijk gevoel. (Tip: Blijf even kijken tot iedereen uit de ruimte is, wacht tot er opnieuw enkelen in de ruimte staan, zonder te weten dat ze op de installatie mogen lopen, en bekijk hun verontwaardigde reactie op het moment dat toch iemand het aandurft het kunstwerk te betreden.)

Een heerlijk eenvoudige pasta met truffel en, naast mij, gnocchi met walnotensaus van Ristorante Petrocelli en een nachtelijk bezoek aan het Holocaust Mahnmal vervolledigen deze vermoeiende slenterdag.

Maandag. (31 okt)
Ontbijten doen we in de Hackeschen Höfe, een reeks binnenplaatsen, waar zich onder andere Barcomi’s Deli bevindt. Heel wat verschillende bagels, soorten yoghurt, muesli en de er ongelofelijk lekker uitziende cheese cake (maar ik kon me inhouden) sieren de kaart. Njam.
In Do You Read Me?! bladeren we door enkele creatieve/design/cultuurmagazines en in Firmament aanschouwen we een aantal kledingstukken. Deze laatste winkel is trouwens in een wondermooi pand gelegen. Het L40-gebouw is ruw, donkerder dan de meeste foto’s laten uitschijnen, speelt met overhangende verdiepingen, open/gesloten muren, strakke glasvlakken en niet-conventionele ruimteindelingen (Architecten Roger Bundschuh i.s.m. Cosima von Bonin).
Een zeer kleurrijke, volledig volgepropte kinderwinkel kruist onze weg. Jokes metekind Daan is hopelijk blij met zijn nieuwe muts vanuit Mia Mohnstreusel.
De Supalife Kiosk heeft een collectie zeer betaalbare zeefdrukken (in genummerde oplage) van voornamelijk lokale artiesten, alsook kledij en een beperkte collectie designboeken. De moeite om eens door te lopen, de screenprints op je in te laten werken en bij thuiskomst via hun online shop je favoriet werk te laten shippen.

Zonder een tweede curryworst Berlijn verlaten, kunnen we niet maken. In het Warschauer Straße-metrostation stappen we nog even uit als tussenstop richting de luchthaven om, net zoals we de citytrip begonnen zijn, een échte curryworst te verorberen.
Berlijn, je smaakt naar meer!

De volgende keer in Berlijn…
Weinerei, 25Books, Bagjack Store, Bless, Café Bravo, Solar Lounge/Resto, Eschschloraque, Ana e Bruno, Nu, Vox, Frohsinn Joghurt, Curry36, Sage Resto, Berghain Panorama Bar, Die Turnhalle, Saphire Bar, Zagreus, Magnet Club, Wasted German Youth, Room Safari, Weekend, etc.

(Via onder andere Unlike, Berlijn Blog, DesignSponge, Lonely Planet, etc.)

Verjaren op 25 augustus en door je teergeliefde gevraagd worden 25, maar ook 26, 27 en 28 augustus vrij te houden. Dat brengt heel wat spanningen en vraagtekens met zich mee. Gelukkig ben ik geen al te nieuwsgierig type.

Donderdag
Onze eerste (korte) stop bevindt zich maar enkele kilometers van de thuisbasis. Er blijkt een ontbijtmand klaar te staan die ik onaangeroerd moet laten tot de volgende stop. We stellen de GPS in op de Belgische kust en zoeken een plekje in de miniduinen tussen Middelkerke en Westende. Drie druppels lijken de picknick met zicht op zee te gaan vergallen, maar ze laten hun vrienden thuis. We laten ons het ontbijt smaken.

Calais wordt het volgende GPS-punt. Het kanaal over, of toch maar niet? Spanning en suspens creëren lukt wonderwel. Het blijkt maar een doorrijstad te zijn en de eindbestemming wordt Dieppe waar we in de loop van de namiddag aankomen na (uiteindelijk maar) een goeie driehonderd kilometer. We installeren ons op camping Vitamin – het tentje dat ik de week voordien moest gaan kopen had dit gegeven al wel verraden – en trekken de stad in.
We zijn niet alleen in de gezellige stadskern. De zeilwedstrijd La Solitaire du Figaro had er gisteren zijn aankomst en naast de met kleurrijke vlaggen versierde boten zijn er ook enkele optredens en een marktje in de jachthaven. Enkele straten verder, met zicht op de zee staat de grote, jaarlijkse, enkele weken durende, kermis opgesteld. Geld geven we er niet uit, op die paar verloren munten in onmogelijke lunaparkgrijpautomaten na, maar we zijn verbaasd over de uitgestrektheid enerzijds en de primitiviteit van kramen en attracties anderzijds.

We wandelen over het keienstrand, raken de zee aan, zijn onder de indruk van de krijtrotsen (al komen er nog indrukwekkendere later op de Normandische uitstap) en we zoeken ons een tafel in een restaurant. In Dieppe moet je natuurlijk de typische Marmite Dieppoise, een visstoofpot/vissoep die onder die naam ook in andere streken en landen bekend staat. En waar anders zouden we die proeven dan in restaurant ‘À la Marmite Dieppoise’? Joke is zo zot om ook als voorgerecht ex-zeebewoners te nemen… Een bord verse schaaldieren, bomvol gestapeld, en lekker! Mijn Foie Gras heeft minder volume (gelukkig), minder pelwerk (ben ik blij om) en smaakt ook met de lekkere uienkonfituur. De Marmite Dieppoise zelf is ook meer dan voldoende voorzien van zeevruchten en stukken witte vis, en dat alles in een heerlijke soep/saus. Enkele stukjes uit-te-kiezen kaas en een dessert later vatten we de deugddoende wandeling richting camping aan.

Vrijdag
Na zware nachtelijke regenval lijkt ook ‘s morgens het water te blijven stromen. Schuilen/ontbijten doen we in de Auchan vlakbij. Autogewijs rijden we, met een tussenstop voor de krijtrotsen in Saint-Valery-en-Caux, tot Életot waar we op een leuke (maar dan enkel bij mooi weer) picknickplaats met uitgestrekt zicht en petanquebanen terechtkomen.

Fécamp is de eigenlijke bestemming voor vandaag. Eerst stoppen we op de Cap Fagnet en wandelen bovenop de hoogste krijtrotsen van deze kuststrook langs vervallen bunkers, uitkijkposten en andere overblijfselen van de tweede wereldoorlog. De kleine kapel, La Chapelle Notre-Dame de Salut, vereren we met een bezoek.
In de stad zelf bezoeken we (zeer kort) het Palais Bénédictine waar het Bénédictine-likeur gedistilleerd wordt. Iets verderop, in Magasin Zin-zin kan je heel wat kleine, creatieve, kleurrijke objecten vinden.

Door het niet al te beste weer (de regen was wel weggebleven, maar er zat een behoorlijk stevige en frisse wind) wijzigen we het wandeling-plan naar een autorit-plan tot in Yport. Keienstrand, krijtrotsen… en meer krijtrotsen.

Des avonds zoeken we ons weer een restaurantje in Dieppe. Het reeds late uur zorgt ervoor dat we met weinig tevreden moeten zijn en we komen in een veredeld frietkot terecht waar de typisch Franse kleine mosseltjes in de room gelukkig nog meevallen, maar de tagliatelli carbonara niet te vreten is. We zijn er redelijk snel weg en genieten van het vuurwerk boven het strand. Uiteindelijk spoelen we de maaltijd door op het verwarmde terras van bar Le Pirate met een teleurstellende cocktail. Het zit niet mee vanavond.

Zaterdag
Tent opkramen, de auto in, Normandië uit, Picardië in. In Sorrus wacht de Bed&Breakfast Le Pré Rainette ons op, maar eerst stoppen we nog even in Ault. We weten ook niet waarom. In de B&B slenteren we rond de idyllische vijver samen met de van-bezoekers-houdende hond des huizes die ons de kikkers laat zien. Een uurtje leggen we ons aan het zwembad in de flauw schijnende zon en duiken er toch even in. Ookal zijn de temperaturen niet ideaal, het vakantiegevoel wordt er wel extra door versterkt.

We zakken af naar Le Touquet Paris-Plage om nog even in de winkelstraten rond te snuisteren en in restaurant Ricochet van enkele Italiaans geïnspireerde gerechtjes met een fusion-toets te kunnen genieten. Mijn voorgerecht, de inktvis carbonara maakt het carbonaramisbaksel van gisteren alleszins meer dan goed. De gerechten waren hier wat wisselvallig. Het één is echt goed, de andere nogal zo-kan-ik-het-thuis-ook. Met een beetje durf en geluk de specialer klinkende gerechten uit de kaart kiezen en je zal er geen spijt van hebben.

Als we het restaurant verlaten, is de hoofdstraat volgelopen met plaatselijke jeugd. DJ’s draaien dance- en technoplaatjes, af en toe bijgestaan door live sax. De aanwezigen kijken ongetwijfeld al lang uit naar deze jaarlijkse ‘la nuit Touquettoise‘ en gaan dan ook uit hun dak.

Zondag
Check-out en terug naar Le Touquet om te lunchen en een galerijen die we gisteren achter gesloten deuren zagen, binnen te gaan. Opeens barst een onweer van jewelste los. De straten staan behoorlijk blank en we vluchten één van de enige restaurants binnen waar nog een tafel vrij is. In Le Zinq krijg ik de slechtste mosselen uit mijn leven.
In Galérie Wagner, Derrière La Dune zien we enkele zalige schilderijen en sculpturen. Vooral de sprookjesfiguren van Clémentine de Chabaneix springen eruit. Ze noemt zich ‘Sculpteur – Créateur de rêves‘ en ik kan me daar helemaal in vinden. Ik ben fan!

Dieppe, 320 km vanuit Gent. Le Touquet, 220 km vanuit Gent.
Zo dichtbij en zo ideaal voor een (verlengd) weekend met eigen vervoer.

Al enkele jaren zat het in mijn hoofd, maar nooit kwam dat vrije, verlengde weekend met redelijke weersvoorspellingen. Tot nu. 130 kilometer had ik voor de boeg. Een wandeling over vier dagen van de Franse grens, langs de Belgische kust, tot aan de Nederlandse grens. Daar een bocht van om en bij de negentig graden en verder tot thuis, in Heusden.
Vier dagen weg van huis, niets om handen en volledig de tijd om het hoofd leeg te maken.

vr 29 juli 2011
De trein van 7u51 naar De Panne.

Landscapes travel by
I try to empty my brain
Opening my mind
To think about the future.

De Panne, Bray-Dunes, De Panne.
Met de wandel-GPS in de hand navigeer ik mezelf tot aan de grensovergang, het is 10u als ik de grenspaal aanraak. De Panne wordt Bray-Dunes. Het grenspad brengt me door de anderhalve kilometer diepe duinen tot aan de zee. Lange broek wordt short, pull verdwijnt, de GPS kan de rugzak in. Nu ben ik echt vertrokken.

Sint-Idesbald, Koksijde, Oostduinkerke.
Na 16,5 kilometer bestel ik me in ‘De Verbeelding’ een verfrissende Liefmans on the rocks en ontzettend lekkere garnaalkroketten van het huis. Ondertussen was me reeds opgevallen dat alle mensen op een strand zich op eenzelfde ’10 dingen om te doen op een strand’-lijst baseren, dat het water je wel eens kan insluiten met natte voeten tot gevolg, dat tussen tussen Koksijde en Oostduinkerke een megaduingebied ligt, dat het vakantie was, de zon doorbrak, maar het ook weer opgaf.

Nieuwpoort, Lombardsijde, Westende, Middelkerke, Oostende.
De veerboot helpt me bij het oversteken van de vaargeul van Nieuwpoort. Een veel te lang stuk militair domein scheidt me van de bewoonde wereld, aka verkooppunten van water. Westende brengt redding. Ik heb tickets voor een Theater-aan-Zee-voorstelling in Oostende om vijf uur. Er geraken lukt enkel nog door elke pauze te annuleren en stevig door te stappen. Haast noch spoed zijn goede raadgevers en een eerste, verbazend grote, blaar spat open. Manken is mijn deel tot aan de tramhalte van het Casino van Middelkerke. Ergens in de buurt van het Ensorinstituut in Oostende stap ik uit. Ik kijk ‘INVSBL PPL‘ (Gustavo Miranda) in een turnzaal op niet al te comfortabele stoelen, maar gelukkig vanop de eerste rij zodat ik tenminste mijn om-aandacht-smekende benen kan strekken.

Oostende, Mariakerke.
Om de valsgespeelde tramkilometers goed te maken, laat ik het openbaar vervoer voor wat het is en stap ik terug naar mijn overnachtingsplaats in Mariakerke. In Taverne Pinta is mijn aanbieder van slaapplaats nog even aan het werk. De Liefmans on the rocks gaat er alweer vlot in. In restaurant North neem ik een portie mosselen tot mij (ok, niet wauw) en enkele pintjes later nestel ik mij op een luchtmatras.

za 30 juli
Mariakerke, Oostende, Bredene, De Haan, Wenduine.
Om 10u30, een uur of twee later dan gepland, vertrek ik. Langs het Kursaal en de veerboot op. Er volgt een veel te lang stuk strand en duinen zonder bevoorrading. Op het Bredens naaktstrand is geen kat en ik hou dus, met gerust hart, mijn kleren aan. Aangekomen aan de eerste brasserie op de dijk van De Haan klinkt het trio van garnaalkroket, geitekaas in spek en lasagne zo smakelijk dat ik veronderstel zeker nog enkele deftige restaurants tegen te komen. Die veronderstelling had ik beter niet gemaakt. De Haan-aan-zee is mini en de afstand tot de volgende zeedijk maxi. In Wenduine laaf ik me met een pannenkoek mikado, the food of champions.

Blankenberge, Zeebrugge, Heist, Duinbergen.
Nog 13,5 kilometer tot aan het hotel. Ik wijk af van het strand en loop, met het uitzicht op drukbevolkte sta-caravan-campings, via een wandelpad Blankenberge binnen. De veerboot op, de vaargeul over en de kermis begint. Fatboys en loungemeubilair op het strand, een mix tussen commerciële dance en marginale klassiekers. Mijn tred wordt er niet trager op. Via de duinweg kom ik op het megauitgestrekte strand van Zeebrugge. Een rustig stukje kust met laagbouw-huizen direct aan het strand en een mooi zicht op de havenkranen. Ik ga de grote baan op om de haven door te geraken en wandel langzaam Heist binnen. Qua rust het totale tegenovergestelde van Blankenberge. Gelukkig. Het evenementenstrand van Duinbergen (Poplife-tent) trekt nog even mijn aandacht, maar het Hotel du Soleil overwint. Douchen, voeten verzorgen, filmpje, slapen.

zo 31 juli
Duinbergen, Knokke, ‘t Zwin, Nederland!
Ontbijt had ik gelukkig in het hotel, want Knokke heeft, aan de rijen te zien, een serieus tekort aan bakkers. Een gebrek aan Porsches hebben ze daarentegen niet. Net zoals een aantal mooie kunstgalerijen, maar daar kon ik moeilijk binnen in mijn wandelplunje. Ik verlaat de kustlijn, haal mijn GPS boven en die leidt me via het villapark van ‘t Zoute naar ‘t Zwin, gevolgd door de Internationale Dijk. Grensovergang!

Retranchement, Sluis (Draaibrug), Sint Kruis, Sint-Laureins.
Mijn ouders komen me even vergezellen op hun zondagnamiddagwandeling. Garnaalkroketten in Retranchement en ik sta er weer alleen voor. Tussen velden en ellenlange wegen gaat het naar Draaiburg alwaar ik de verbodstekens en het einde-weg-voor-voetgangers-binnen-x-meter-teken (waarschijnlijk onterecht) niet vertrouw. Ik sla de Langeweg in en die blijft maar duren. Het beste is eraf en ik heb nood aan de massage die me staat te wachten. Op de kruising met de Grote Boomdijk pikken mijn ouders me op, steken de grens over en zetten me af bij Het Godshuis in Sint-Laureins.

Het Godshuis.
Een half uur na het inchecken worden we, Joke is me ondertussen ook komen vergezellen, op de massagetafel verwacht. Net genoeg tijd om te douchen en mijn voeten te ontdoen van heel wat tape. Tijdens de massage lijkt de pijn weg te smelten, al trek ik toch een gespannen gezicht telkens de masseuse mijn voeten nadert. Als ik na de massage terug rechtsta, komt de pijn jammergenoeg langzaam maar zeker terug. Vervolgens geven de sauna en hammam ons innerlijke rust en we leven in de hoop dat het hotelrestaurant, Antonia’s Brasserie, dat ook zou doen. Teleurstellend is hier echter het goede woord. Zowel de vergetelheden van de zaal, het vreselijk lange wachten, als de gerechten zelf zorgen voor een zeer slechte prijs-kwaliteitsverhouding naar ons gevoel. We gokken dat de sleutelfiguren in keuken en zaal deze zondagavond verlof hebben. (Eerlijkheidshalve: We aten à la carte. Bij de andere tafels, die het menu namen, leek het wel iets vlotter te gaan.)
Mooi hotel, modern ingerichte kamers, ontspannende wellness, heerlijk geslapen, uitgebreid ontbijt. We komen er nog wel eens terug en geven Antonio’s Brasserie dan een tweede kans.

ma 1 aug
Sint-Laureins, Eeklo, Waarschoot, Sleidinge, Evergem, Wondelgem.
Vol goede moed begin ik aan mijn finale dag. De zon schijnt. Hard. Velden en dorpjes. Wegwijzers richting Gent beginnen op te duiken, jammergenoeg met het aantal kilometer erbij. In Evergem wandel ik de eindhalte van tram 1 voorbij. Even twijfel, maar ik geef niet op. In Wondelgem zie ik de McDonalds verschijnen en het is jaren geleden dat zo’n brolhamburger me zo gesmaakt heeft. Double Cheese.

Muide, Dampoort, Sint-Amandsberg, Destelbergen, Heusden.
Gent is een feit. Ik spring nog even een apotheker binnen om mijn voorraad blarenplakkers en tape aan te vullen voor de naverzorging. Hoe langer, hoe meer begin ik mij voort te slepen. Van de goede moed is niet meer veel te merken, maar doorzetten zal ik. Vanaf hier ken ik het ook, dus er zijn telkens nieuwe punten waar ik me op kan focussen. Aan de Scheldekant zet ik me nog een half uur op een bank om te genieten van de rust en het mooie weer. Even later plof ik neer in de zetel. Thuis.

Drie dagen op de design/multimedia/creativiteitsconferentie Offf, een dag ervoor als opwarming, één erna als afkoeling en wat tijd tussendoor. Vijf dagen… in Barcelona.

wo 8 juni 2011
Om 6u30 stijgt de Brussels Airlines-vlucht op. Om 8u30 zijn we al in Barcelona en een busrit later in ons hotel. We kunnen onmiddellijk inchecken en ik nestel mij, behoorlijk moe van het weinige slapen, in de hangmat van onze aparte loungeroom. Casa Camper heet ons hotel. Vlakbij de conferentiezaal, 24/7 gratis dranken, broodjes, fruit, brownie (!), cheese cake (!!), etc., naast de gewone kamer nog een aparte loungeroom met hangmat en een tweede tv, een heerlijke rain shower en een cool zicht op de verticale tuin. Voeg daar nog vriendelijk personeel aan toe dat je verblijf zo aangenaam mogelijk wil maken en veel beter kan je het niet treffen.

Na de benodigde rusttijd trekken we, zeer onvoorbereid, de stad in. Net de hoek om, in de Carrer del Doctor Dou vinden we een boekenwinkel met een hele collectie designmagazines, -boeken en achteraan een expositieruimte. RAS heet het. Abstracte schilderijen hangen te koop/verkocht in de galerij.

Richting zee lijkt ons een mooi volgend doel. Geeuwend bekijken we de zee en voelen we de veel te koude, hevige wind. Terug ‘t stad in. In de richting van een objectenwinkel met de beste aankoop van de reis (enkele achterzak-reis/conferentieverslag-A6-Moleskines) en veel ander designspul. Het één nuttiger en betaalbaarder dan het ander. Zoals een wijnglazen-deurbel of verschillende lamparmaturen die mij kunnen krijgen. Vinçon heet deze winkel waar je best wat extra tijd voor inplant.
Een random galerij die we binnenlopen stelt werken van Juan Genovés tentoon. Groepen 3D-verf-mensjes, op doek. Wijs. Mayoral Galeria d’Art heet deze.

De avond valt en de magen worden hongerig. Ik overtuig mijn kamergenoot tot de geneugtes van een tapas-degustatiemenu-restaurant. Cata 1.81 is de naam. We hebben geluk met het vrije tafeltje, lachen wat, in ons eigen, typisch Belgische, taaltje met de Zweden – of zijn het nu toch Noren – naast ons (die ook over ons bezig zijn, horen we later) en krijgen zeven tapas voorgeschoteld, waaronder een overheerlijke pasta met een saus van witte chocolade en zwart zout, en mini-hamburgers met chips in een fastfood-kartonnetje. Een tongstrelende verse kaas en chocoladeverpakking vervolledigen als twee desserts het menu. Ik kan het niet laten en bestel nog een fles van de super rode dessertwijn voor het thuisfront.

do 9 juni 2011
Ontbijten met een CasaCamper-roerei en Offf Barcelona betreden. Ik merk direct dat het totaal anders zal zijn dan de Offf van het jaar voordien. Kleinere zalen en een gebrekkige bewegwijzering. Het blijkt te kloppen en het gemor in de wandelgangen en op Twitter neemt elke minuut grotere proporties aan, tot een overdreven negatieve ingesteldheid. Buiten de vaststelling dat je op tijd moet zijn om bepaalde sprekers te zien en dat zowel rechtstaan als het op te weinig ruimte op de grond moeten zitten pijn doen na een tijd, heb ik er trouwens maar weinig last van gehad. Jammer dat die negatieve vibe ook niet wegtrok bij een groot deel van de bezoekers.

Resonance Film. Director’s Cut from Physalia Studio on Vimeo.

Ik zag spreken…

• Kultnation ‘Everybody dreams about something‘
• Vasava ‘Don’t find inspiration in design, but in other things‘
• Physalia
• Signalnoise (James White) ‘Style happens by accident‘
• Han Hoogerbrugge ‘Freedom is just chaos with better lighting‘
• Soon In Tokyo ‘Play smart with your limitations‘
• Joshua Davis ‘Walk the unknown. Something awesome is gonna happen‘

Na de meevaller in Cata 1.81 gisteren, had ik de luxe vanavond weer het restaurant te mogen uitkiezen. Nog een trapje hoger dacht ik. 41°, de cocktailbar van de Adrià-broers, Ferran en Albert, heeft een hele resem tapas/hapjes op z’n kaart staan die quasi rechtstreeks uit de El Bulli-menu’s van de jaren voordien komen. We bemachtigen (onverwacht, na reservatie pas de dag zelf) een tafeltje. De twee cocktails die ik drink zijn mijn lekkerste cocktails ooit. En de vergezellende tapas, we bestelden een tiental soorten die nu aan een gezapig tempo één voor één de keuken verlaten, zien er verbluffend uit. Van yoghurt-nootjes tot spicy tentacles, allen verwennen de smaakpapillen met al dan niet gekende smaken. En om af te sluiten komen de chocobombas en marshmellows eraan. Zo dun, zo smeltend, zo’n smaakbommen!

vr 10 juni 2011

Be explosive… from Superbe on Vimeo.

Ik zag spreken…

• Jennifer Cirpici ‘Don’t be lazy. Just do it.‘
• Superbe Interactive (!!)
• Rick Banks
• Information Is Beautiful ‘Play! Data is too serious not to…‘ (!!)
• Jon Burgerman (!!)
• Dentsu (Beeker Northam)
• Vincent Morisset (Arcade Fire artwork)
• Marian Bantjes

Het restaurant waar we terechtkwamen na enkele omzwervingen (niet te vinden/volzet) wil ik ten stelligste afraden. (Of het lag aan de te hoge verwachtingen na de voorbije dagen.) La Cacha. Ofzo.

za 11 juni 2011

The Happy Film Titles from {group theory} on Vimeo.

Ik zag spreken…

• Seeper (!!)
• Lust.nl
• OneSize
• Villar-Rosas Forma & Otrascosas
• MWMgraphics (!!)
• Geoff Mc Fetridge
• Erik Spiekermann ‘Trust us. We do what you can’t‘ (!!)
• PostPanic
• Stefan Sagmeister The Happy Film (!!)

Offf, je was weer de moeite!

Afsluiten met de Offf main titles:

OFFF Barcelona 2011 Main Titles from OFFF, let's feed the future on Vimeo.

Eten doen we deze avond in een restaurant dichtbij het hotel, Anima is de naam. Kleine porties, maar best lekker. We wandelen de Ramblas nog eens af en ik pik nog een cheese cake mee uit de Casa Camper-self-service. The making of van een Superman-film in Bollywood is op tv.

zo 12 juni 2011
Sightseeing. Caixaforum, Arenas, Sagrada Familia.
De promenade en het strand van Poblenou.
Vampire Weekend-achtig drink ik een Horchata bij El Tio Che op de Ramblas del Poblenou.
En het smaakt.
Torre Agbar.
Metro.
Bus.
Vlieg.
Thuis.

Klaar voor Offf 2012!

Na de Gentse volgen al snel de Lokerse en die hebben meestal wel enkele pareltjes op de affiche. Drie avonden op de Lokerse Grote Kaai werden dit jaar uitgekozen.

31 juli voor het enige festivaloptreden van Arsenal deze zomer… Achteraf was ik niet overtuigd. Het leek me net die ene keer teveel te zijn dat ik ze gezien heb met hetzelfde oeuvre (de opvolger van Lotuk komt ‘in de loop van’ 2011), ze leken ook niet volledig op dreef en de setlist leek me van her naar der te springen in plaats van naar een climax te werken. Gelukkig waren er de complexloze bisrondes die het allemaal terug meer dan goed maakten.
Vooraf stonden op het podium een teleurstellend The Human League, een teleurstellende Flip Kowlier en een relatief aangename Admiral Freebee. Gelukkig dat er broodjes Bakpao, paardeworsten, spitburgers en cocktails te krijgen waren.

Woensdag 4 augustus waren we er terug. Deze keer voor een vooral door de vriendin gewaardeerde line-up. Arid deed zijn best, maar kon me niet boeien. K’s Choice viel eerlijkgezegd nog mee, ik had het een pak erger verwacht, al beperkt de positiviteit zich tot af en toe een liedje. The Cranberries waren een totale afgang, er zat echt niets in. Zombie hoorden we dan ook enkel op terugweg naar de auto. Donderdag, werkendag namelijk.

Op vrijdag was onze laatste Lokerse dag dit jaar. Selah Sue hielden we net een kwartier vol voor we een wandeling naar de Fonnefeesten ondernomen. Bij Rye Rye kregen we behoorlijk schrik door de kledingdracht en danspassen van de subcultuur die ons omsingelde. Het optreden zelf, viel best mee. De daaropvolgende act paste totaal niet tussen het muzikale geweld van RyeRye en M.I.A., voor een groot deel van het publiek waren ze het noodzakelijke (en voor sommige te-jongeren zelfs onbekende) kwaad van de avond en er was dus nul sfeer en veel geroezemoes, maar als je dat alles wegfilterde… de muziek van AIR, oh, meesterlijk! M.I.A. had vooral tempowisselingen: van de show volledig laten stilvallen tot een episch Born Free. De show moest het duidelijk van enkele WTF-momenten hebben en niet van het geheel. Martin Solveig aanschouwden we, zoals het midden-de-twintigers betaamt, gezeten aan een tafel met een rijstpap in de hand.

Nee, dit jaar was ik niet wild enthousiast over de gebrachte muziek, maar hey, het was wel gezellig. :)

GF00
Het is zover… de vooravond van de Gentse Feesten! Vanavond: Vive Le Jazz, The Cinematic Orchestra en vooral Kruder & Dorfmeister! #GentJazz / Kruder & Dorfmeister overtroffen de verwachtingen grandioos! En wat een publiek! #GentJazz

GF01
Nu al gemist: Axl Peleman en We seem to have misplaced our iglo.
Maar wat we wel gezien hebben, was in orde! (PoléPolé, Baudeloo, Luc De Vos, Pieter Embrechts en vooral Corona…)

GF02
Gemist: Willem Vermandere en Guido Belcanto.
Maar wel Batakamp zwaaiend met sokken, Gili met stomme moppen en straffe trucs, een toertje Polé Polé, de verplichte dagelijkse veggieburger en uiteraard Yevgueni!

GF03
Massa’s gemist: Flip Kowlier, Vermin Twins, Nid&Sancy, The Bear That Wasn’t.
Wel gezien: Daan (en die viel eigenlijk wat tegen.)

GF04
Gemist: Stijn, Wallace Vanborn, Disko Drunkards, Tokota, Buurman, etc.
Goedgemaakt door even Oase Gantoise, Discobar Vangheluwe op BATAKAMP, Slagsmålsklubben (al had ik er meer van verwacht) en HotChip dj’s op 10DaysOff.

GF05
Gemist: Intergalactic Lovers, Neeka, Mintzkov, Samtex, …
Haalden het wel: Tape Tum, Willow (jammergenoeg elektriciteitsloos na een echt goed begin), Mary’s Bleeding Heart (Oase Gantoise) en, uiteraard, Das Pop (met een magistrale versie van Wings)!

GF06
Gemist: De Kreuners, Discobar Galaxie, Balthazar, Marvelas Something.
Maar wel Isbells, Oase Gantoise in het licht en in het donker, Bart Cannaerts op het ComedyFestival.be en een bezoekje aan Tijuana.

GF07
Gemist: Amatorski (volzet), Sukilove, Sir Yes Sir, Mish Mash Trash Radio, Toman, Sukilove.
Gezien: Junip (José Gonzalez), alweer Batakamp, toevallig een weinig ABN, Quartier Rouge en The Van Jets.

GF08
Gemist: The Go Find, Flip Kowlier, Sioen en Johan Verminnen.
Maar… An Pierlé & White Velvet, Shearwater, Fagget Fairys, Schaamjongen, Jesse Rose en Boemklatsch waren er wel bij!

GF09
Gemist: The Scene, Kate Ryan, De Mens, Team William.
Gehaald: Oase Gantoise, de kaffiezettinge en enkele deport- en andere -aties op Batakamp. Nog één dag te gaan!

GF10
Gemist: Buscemi, Kapitan Korsakov.
Maar om af te sluiten wel: Lightnin’ Guy, Discobar Vangheluwe, Freddy de Vadder en een weinig Raymond.

Het is mooi geweest. Tnx Gent!

[Foto's op Flickr]

Ik hou er wel van, van het zelfstandig zijn. Er zijn van die momenten waar je echt alle tijd die er is kan (en moet) gebruiken, maar op andere kan je gerust wat schuiven tussen ontspanning en werktijd. Zeker bij mooi weer en een tekort aan concentratie is dat de max. Foert, de fiets op springen op een doordeweekse woensdagnamiddag, op het gemak een twintig-dertig kilometer afleggen met wat reflectiemomenten (en mail-check-momenten *kuch*) op random zitbanken met uitzicht op de Schelde of idyllisch in het midden van een quasi nooit-gebruikt landweggetje tussen velden of bossen. Vandaag stootte ik op een café zonder volk, maar met terras aan een openliggend kruispunt bij een kapelletje ergens tussen Laarne en Kalken. Heerlijk zitten met een Rodenbach en een actief nootjesbijvullende cafébazin. Daar moet ik nog eens komen… Te vinden op 51,0356 noorderbreedte, 3,8830 oosterlengte.

Na thuiskomst is dat ‘verloren’ uurtje of twee-drie dan trouwens drie keer zo snel terug ingehaald, weliswaar op minder conventionele arbeidsuren, maar met des te meer concentratie.

Dit jaar zou ik het hele gebeuren eens overslaan. Tot ik toevallig op het juiste moment op de juiste plaats zat en donderdagochtend 1 juli rond 10u30 een duodagticket in mijn handen gestopt kreeg voor diezelfde donderdagavond. (Met dank aan hoofdsponsor De Morgen.)

Daar er zowel van mij als van mijn vriendin nog wat werk verwacht werd die dag en de verkeersinfrastructuur behoorlijk in het honderd liep op de Brusselse ring en op de invalswegen richting Leuven, misten we onder andere The XX en Phoenix. Van La Roux pikten we het veelbelovende begin mee, maar verplaatsten ons al snel richting main stage om tijdens een mager Stereophonics een mooi plekje te bemachtigen om MUSE, het doel van de avond, te aanschouwen. Die laatsten deden dan ook hun werk, al stak hetzelfde probleem op dat ik ervaar bij gelijk welke van de grootste, bekendste groepen op de grootste en bekendste podia met logischerwijs de beste, maar ook langste timeslots: een show van meer dan een uur bezorgt mij een bepaalde mate van verveling, een gebrek aan climax, het missen van het ‘ik wil meer’-gevoel achteraf. Nuja, buiten dat beetje saaiheid, heb er toch van genoten hoor, van dat MUSE-concert! Even langs bij Crookers en daarna mijn eerste keer Faithless live. Het volledige plein voor de main stage leek op te gaan in hun dance-muziek. Helden zijn het, Maxi Jazz en de zijnen.

Offf, een grafisch design- slash multimedia- slash video-conferentie 24-26 juni. Al dekt de officiële ondertitel misschien wel het best de lading: ‘International Festival for the Post-Digital Creation Culture‘. Drie dagen me laten overdonderen door presentaties en werk van een hele reeks creatievelingen wiens bedrijfsnaam me, eerlijkgezegd, op voorhand weinig zegt. En dat voorafgegaan en gevolgd door telkens een dagje Parijs. Wijs!

De conferentie

Dag 1
Gelukkig dat we er op tijd bij waren, niet moeilijk met ons hotel op 100 meter van ‘La Grande Halle de la Villette’, want na een klein half uurtje aanschuiven waren we binnen. Een goed uur later, toen een andere compagnon met een ochtendthalys ook in Parijs geraakt was, bleek de aanschuifrij al heel wat aangedikt. (Dat kon heel wat vlotter, organisatie…)

Steven Heller hielden we niet vol zo vroeg op de dag, maar HelloHikimori, een Parijse designstudio, toonde al heel wat meer multimediaal Flash- en 3D-werk. Ook het werk van Flashanimator Chris Georgenes van MudBubble was de moeite om mee te pikken. Tot zover de voormiddag daar door een staking van het openbaar vervoer het veelbelovende H5 niet ter plaatse geraakte. Na een wat uitgelopen lunch met zicht op de Eiffeltoren gaven we wat later dan verwacht weer present om wat muziek/noise mee te pikken. Roth Mobot en hun circuit bending. Speciaal… Ook speciaal is Wooster Collective, een kunstcollectief dat bezig is met het opsporen, documenteren en het met de mensheid delen van street art. Dag één sloten we af met Hillman Curtis, een oorspronkelijk Flashdesigner die overging op het designen van megasites (Yahoo etc.) tot hij het beu was beknot te worden in zijn creatieve vrijheid door de verschillende raden en hiërarchische structuren binnen dergelijke bedrijven. Hij wilde iets anders doen en bekeerde zichzelf tot filmmaker, gespecialiseerd in videoportretten, met enkele mooie creaties tot gevolg (Portretfilm van Stefan Sagmeister, medewerking aan commercials voor IBM etc.).

Dag 2
Vrijdagochtend zagen we Tara McPherson haar geheel eigen stijl van illustreren uit de doeken doen. Ze heeft geëxposeerd in musea, maakt posters voor rockgroepen, haar illustraties worden gebruikt voor van alles en nog wat, ze heeft een hele fanbase, veelal met tattoos van haar werk en, (jammergenoeg) een maatstaf voor succes, haar kunstwerken/illustraties worden actief gekopieerd. Firstborn presenteerde hierna onder andere hun ‘M&M’s Join The Hunt’ en ‘Ford Mustang 2010′-websites en dit met enkele tippen van de analytische sluier hoe bepaalde problemen in de ontwikkeling aangepakt werden met tools en prototypes.

In de namiddag pikten we nog Knife Party mee die kwamen vertellen over de creatie van hun ‘Coalition of the Willing‘, een klaagzang tegen de klimaatsverandering gerealiseerd zonder budget met de hulp van een groot aantal bewegende beelden-firma’s van over de wereld die elk in hun eigen stijl een scène van de film voor zich namen. Even de bagage ophalen, de metro in, inchecken in ons nieuwe hotel, terug de metro in en het trio van SosoLimited was net aan hun presentatie begonnen. Op een grafisch artistieke manier ontleden ze in performances tekst, afkomstig van live-tv-uitzendingen (bvb. de debatten voorafgaand aan de presidentsverkiezingen), en herinterpreteren ze die door de woorden los te maken van de context. Indrukwekkend om te zien uit grafisch oogpunt, maar ook uit pseudo-wetenschappelijk oogpunt als je de getrokken conclusies bekijkt. Dvein, een Spaanse motion- en designstudio, sloot dag twee af met hun indrukwekkende animatie-portfolio. Verschillende opening titles met vooral organische, semi-vloeibare substanties, commercieel werk met groene monsters en een holografische catwalk (Diesel Liquid Space Show)… Hun Engels met serieus Spaans accent, nonchalance, Skype-probleem en -oplossing versterkten het gevoel qua ‘wat een cool bedrijf’ alleen maar. Een mooie afsluiter voor festivaldag twee. (Want ja, ondertussen begint het echt als een festival aan te voelen.)

Dag 3
Niets beter om een zaterdagmorgen te beginnen dan Stupid Studio, een Deense studio waarvan vooral de volwassen pratende babys met relatief laag budget me zullen bijblijven. Het Japanse Projector had duidelijk nog last van de jetlag. Dat het Uniqlock-project bestaat heb ik onthouden, maar verder niet de meest heroïsche presentatie. Chris Georgenes van het al eerder op de main stage de revue gepasseerde Mudbubble ging in de gezelligere tweede zaal meer in-depth in op zijn specialiteit, de 2,5D-animaties van cartooneske personages in Flash. Veel frame-by-frame-animaties gezien, veel getween, veel layers en dat soms voor maar heel subtiele animaties, maar telkens met een geweldig resultaat.

De namiddag bracht Non-Format met de beste presentatie van de hele conferentie. Over het cirkelvormige traject dat een bepaalde stijl aflegt van ‘hot’ over ‘mass market’ en ‘cliché’ naar ‘forgotten’ om uiteindelijk eventueel weer opgepikt te worden (en dan sla ik nog een aantal stappen over), over het moment waarop je een stijl moet achterlaten, het moment dat je te lang in de cirkel blijven zitten bent en heel dat verhaal zeer krachtig, uit eigen ervaring gebracht, en dan ook doorspekt met eigen voorbeelden uit hun indrukwekkende portfolio door de jaren heen. Julien Vallée had de moeilijke taak Non-Format op te volgen, maar als je hem dan naar zichzelf ziet kijken op de DanseDance-website, hem nog een aantal indrukwekkende projecten ziet voorstellen en uiteindelijk de Offf Sponsors Titles ziet voorstellen, moet hij er niet voor onder doen.

We zakken af voor wat muziek en zien Dr. Bleep van Bleep Labs best aardige deuntjes spelen met een resem Thingamagoops en andere vreemde geluidsfabricerende toestelletjes. Ookal zat ‘The Mill‘ achter een megaproductie zoals het pre-WK-’Write the Future‘-filmpje van Nike, met hun presentatie konden ze me niet echt bekoren. Dan nog maar een Carlsberg bijtanken en even naar de chip-muziek van Random in de andere, volgelopen zaal gaan luisteren. Afsluiten deed Offf 2010 met een optreden van Lullatone en visuals van Michael Paul Young. Ze hebben een kinderprogramma op de Japanse tv waar ze zelf muziekinstrumenten maken en die instrumenten gebruiken ze dan ook. Geweldige pling-plong-muziek, ideaal om een geslaagd ‘festival’ genietend af te sluiten.

Daarbuiten in Parijs…

Hotel de Paris ligt vlakbij de Grande Halle de la Villette en een metrostation en is daarom een zeer budgetvriendelijke uitvalsbasis. Verhuis je, zoals ons, midden in de trip naar het designhotel Mama Shelter (waar ook een deel van de Offf-sprekers hun logement hadden), dan besef je dat je op sommige plaatsen echt wel beter slaapt dan op andere. De maskers op de kamer, de douchekamer/kamerdouche en de iMac zijn duidelijk pluspunten. Aanrader!

Atelier Renault blijft een goede plaats om voor een zeer redelijke prijs zeer deftig te eten, al was ik vorige keer precies extatischer. De Quick is dat niet en zal dat nooit zijn, ook niet als vervanger voor een tweemaal gesloten (waarom?) Lo-Sushi. In de buurt van het metrostation Odéon hangt in de vooravond een zeer aangename sfeer. Ga er een hamburger eten in Café Jade (en zie hoe een hamburger er overal zou moeten uitzien).

Voor de Apple Store moet je op zoek onder de grond rond het Louvre. Niet erboven, want dan vind je hem niet.

Een pintje (halve liter) van 11 euro overdag op een terras, tijdens het uitgaan een Corona aan 8 euro en sterke drank die per fles verkocht wordt aan 150 à 200 euro. De eerste die ik in België nog hoor zagen dat een pintje te duur is…

The Social Club / La Socialle is best een leuke spot. In Showcase ligt de gemiddelde leeftijd een stuk lager. In bepaalde cotés (bvb. tussen het 2e en het 10e arrondissement) kan je vlot tot het licht wordt op een terras blijven zitten. Chatroulette kan wel eens wijs zijn, als je snel genoeg filtert. Als een licht beschonken Parisienne haar deur (van een appartement van een vriendin, zonder lift, op de vijfde verdieping) niet meer openkrijgt en om hulp vraagt, ben ik er nog altijd niet uit of je die hulp wel moet bieden. En als bepaalde dames ‘s nachts je hand grijpen, kan dat wel eens zijn om geld te verdienen.

Offf, wie weet tot volgend jaar!
Parijs, tot de volgende…
Sam en Sven, dank voor het gezelschap!

Foto’s op Flickr

Tien dagen Marrakech in de lente van 2010. Gedeeltelijk voor het mooie weer, het zwembad en het uitrusten (daarom heet het ook vakantie), maar we zijn in een ander continent en dan is het opsnuiven van de lokale cultuur uiteraard ook een must. Ons geslaagde, al zeg ik het zelf, reisverloop vind je hieronder…

vrijdag 21 mei
‘s Middags vertrokken. Bus-, trein- (met diabolotaks) en vliegtuignamiddag/avond. Tegen 22u Belgische tijd, 23u plaatselijk in het hotel Kenzi Semiramis aangekomen en snel in slaap gevallen.

zaterdag 22 mei
Een eerste uitrustdag. ‘s Morgens ziet het er zeer overtrokken uit, maar eenmaal de zon op volle kracht komt, smelten de wolken zo weg. Zwembad. Lezen. Muziek. Indutten. Opwarmen. Afkoelen. Zon. Schaduw.

zondag 23 mei
We trekken de stad in. We kregen als richtprijs voor een petit-taxi-rit naar het oude stadscentrum (Jemaa-el-Fna-plein) mee maximum 50 Dirham (iets minder dan 5 euro) te betalen, maar 20-30 zou ook moeten lukken… en zelfs verbazend goed. Eenmaal is het gelukt die afstand te doen via de meter en de ‘normale’ prijs lag op 12 Dirham, al hebben we toen ook afgerond tot 20… Meer dan 30 betalen namen we ons dan ook voor niet te doen.
We hangen wat doelloos rond op het Jemaa-el-Fna, verdwalen in het (zeer) toeristische eerste deel van de soeks, schudden de verkopers en wannabe-gidsjes van ons af, bezoeken het Bahia-paleis en trekken in de vroege namiddag terug naar het hotel. De nood aan rust doet ons de stadsdrukte ontvluchten.

maandag 24 mei
De nieuwe stad, Guéliz, staat vandaag op het programma. Met de hulp van het boekje ‘Shopping in Marrakech‘ verkennen we voornamelijk de Rue de la Liberté. In de Patisserie Al Jawda laten we ons verleiden door de typische Marokkaanse koekjes en cakejes, In Côte Sud en Maison Rouge, twee winkels van de Belgische designer Sabine Bastin, kijken we naar de typisch Marokkaanse items die in een Europees kleedje gestopt zijn (of omgekeerd?). Darkoum en de Mamounia Arts Gallery zijn, zoals de naam het al zegt en ook aan de prijzen te zien, meer gallerij dan winkel en ze hebben dan ook een aantal echt authentieke, schitterende stukken staan. We drinken een muntthee in Kechmara, een naar het schijnt behoorlijk hippe bar al waren we daarvoor een uur of tien te vroeg, en werken de in het boek beschreven wandeling verder af. Op het terras van het Café de la Poste laat ik me een heerlijke panna cotta met aardbeiencoulis smaken. Njam.
Van daaruit nemen we een taxi naar de Jardin Majorelle, een voornamelijk cactustuin met majorelle-blauwe architectuur en fonteinen. Oorspronkelijk opgericht door de schilder Jacques Majorelle, en vanaf de jaren 80 gerestaureerd door o.a. Yves Saint Laurent. Na zijn dood is deze laatste zijn as over deze tuinen uitgestrooid en er is nu een herdenkingszuil en een kleine tentoonstellingsruimte met de designs van zijn zelfgecreëerde nieuwjaarskaarten (30 jaar lang designde hij een kleurrijke nieuwjaarskaart met daarop het jaartal en het woord LOVE).
We wandelen de paar kilometer terug naar het hotel, onderweg snoepend van de patisserie…

dinsdag 25 mei
Zwembaddag. ‘s Avonds trekken we wel terug het oude stadsgedeelte in. Het Jemaa-El-Fna by night ziet er ineens heel anders uit. Het doet raar geen hoogbouw rondom rond te zien en in zo’n lege open vlakte zoveel stalletjes en hun bijhorende bedrijvigheid te ervaren. Vanuit de verte zie je gewoon één lange lichtstreep op ooghoogte die het plein bezet. We gaan door de souks op zoek naar een in een zeer smal straatje weggestopt restaurant om voor een latere dag te reserveren en we gaan nog iets drinken op het dakterras van de Kosybar van alwaar we een tiental ooievaars spotten in hun nesten op de muren van het Koninklijk Paleis.

woensdag 26 mei
We begeven ons enkele kilometers in noordwestelijke richting van de stad alwaar de Zone Industriëlle, of Sidi Ghanem, ons opwacht. Hier vind je tussen fabrieksgebouwen een aantal showrooms en ateliers van de modernste designers (veelal ingeweken Europeanen, vandaar dat vele van deze showrooms ook een vestiging hebben in o.a. België) van de stad. Alles blijft wel een duidelijk Marokkaans karakter hebben. Zo is er de kaarsenwinkel Amira, zeer kleurrijk, maar nogal groot, kwetsbaar (en behoorlijk duur) om in de bagage te stoppen, een aantal textielwinkels (o.a. Via Notti) met badhanddoeken, badjassen, de typische djellaba’s en kaftans, en het verrassend moderne keramiek van Akkal.
We komen wel even vast te zitten wanneer blijkt dat hier toch niet zoveel taxi’s (behalve volle) rondreden om ons terug te brengen. Maar na even wachten dook er toch een leeg exemplaar op dat ons op het Jemaa-el-Fna dropte alwaar we even langs de slangenbezweerders liepen en wat dieper de souks in trokken (waar ze een stuk authentieker worden met mini-groentenmarktjes en veel meer Marrakechi dan toeristen).

donderdag 27 mei
We stappen uit de taxi bij de Bab Debbagh, de toegangspoort van de oude stad waarachter het leerlooierskwartier gevestigd is en laten ons aldaar een irritante gids aansmeren. De leerlooiers looien het leer nog steeds ambachtelijk in putten met heel wat chemicaliën in. Gezond is anders, but hey…
De rest van de voormiddag gingen we op zoek naar de Quobba Gallerie (Tentoonstelling van kunstenaars uit heel Marokko, maar we hebben de gallerij nooit gevonden) en de Medersa Ben Youssef (Een Koranschool waar we een klein uurtje voor we een afspraak hadden bij de hammam toekwamen en wat dus niet meer de moeite was om te betreden.)

Na het de weg zoeken naar de hammam (Les Bains De Marrakech) komen we binnen in een oase van rust. We kiezen voor het duo hammam en massage in de ‘relaxing’-uitvoering. Bij het binnenkomen in de twee-persoons-hammam worden we met water overgoten en (bijna) geen plaats op ons lichaam blijft gespaard van de scrub met grof zeezout. Echt ‘relaxing’ is het niet te noemen, al verwachtte ik toch meer pijn bij het behoorlijk stevig schuren van zoutkristallen op een licht-verbrande huid. Het ingewreven worden met de rozenolie is dan weer wel best verfrissend en we genieten van het après-scrubgevoel. Ondertussen vult de ruimte zich met stoom en beginnen we al onze poriën zuiver te zweten.
Na een douche relaxen we met een glaasje muntthee in een loungeruimte. Van daaruit worden we meegenomen naar de massagetafels waar een uur lang gekneed en geduwd wordt op spieren, huid en ledematen. Buiten het halverwege eens omdraaien een heerlijke periode van niets-doen en het-hoofd-leegmaken die best nog wel wat langer mocht duren. Glibberig van de olie begeven we ons naar een relaxruimte waar de, altijd en overal aanwezige, muntthee vergezeld gaat van wat zoete koekjes. Douchen, omkleden en terug de echte wereld in, met een ongelofelijk zachte huid en een fris gevoel.

Vandaag passen we voor het dagelijkse hotelbuffet-diner en zoeken de innerlijke versterking in Le Tobsil, een zeer romantisch ingerichte riad met een dagelijks variërend viergangenmenu met Marokkaanse gerechten aan een op toeristen ingestelde prijs (+- 55 euro p.p., alle dranken incl.). We zijn er al geweest om te reserveren, dus het terugvinden van het kleine steegje verloopt redelijk gemakkelijk. Eenmaal binnen blijken we de eersten te zijn (iets voor acht uur) en mogen we onze tafel kiezen. We nemen boven plaats, met uitzicht op de benedenruimte en dat blijkt een goede keuze. Een trio van muzikanten speelt ondertussen live rustige, traditionele muziek perfect passend in het geheel. Na ons aperitief (olijven en vodka/rum-orange) volgt een arsenaal aan bordjes met verschillende koude gerechtjes die samen een ‘Marokkaanse salade’ vormen. Van extreem zoet tot behoorlijk pikant, onze smaakpapillen hebben hun voorkeuren, maar uiteindelijk laten we alle bordjes zo goed als leeg terug ophalen. Een grote fout, zo zou later blijken wanneer de maag begint te protesteren bij de grote porties van de volgende twee gangen. De tajine van kip met een amandelsausje gevolgd door een tajine van lam met een citrussaus en een berg couscous met een groentensaus zijn het slachtoffer van onze honger tijdens het voorgerecht. Best lekker, dat wel, maar hopeloos veel. Uiteindelijk komt het dessert, en als dessertliefhebbers is dat eerlijkgezegd een beetje een afknapper. De peer en het schijfje sinaas, het geheel overgoten met de typische (en veel te zoete en plakkerige) stroop is niet geheel ons ding. Goed en lekker gegeten in een zeer gezellig en romantisch interieur, maar alles wat de keuken uit kwam mocht toch wel iets verfijnder en in kleinere porties.

vrijdag 28 mei
Het Atlasgebergte ligt vlakbij en het zou zonde zijn ons niet buiten de stad te begeven naar kleinere dorpjes en om de dorre, bergachtige natuur te aanschouwen. Met een taxichauffeur (Ali Ouchrif – petit Taxi 1252 – tel. 0663 28 87 97 – bel hem gerust met onze groeten Joke&Thomas, de 2 Belgen uit het Kenzi Semiramis) die we enkele dagen geleden toevallig ontmoetten tijdens een taxirit hotelwaarts en die blijkbaar een hele resem faits divers in zijn mars had, begeven we ons naar de Vallée de l’Ourika met als laatste berberdorp Setti Fatma. Hier zijn zeven watervallen waar je met een plaatselijke gids een tocht naar kan ondernemen. We kozen voor de kortere route enkel naar de eerste waterval plus een mooi uitzichtpunt van waar we de eerste vier konden gadeslaan. De gids leidt ons via zandwegels, te beklauteren rotsen, krakkemikkige bruggetjes over de waterstroom, een noodzakelijke man met een ladder, etc. naar de watervallen en langs een andere weg terug naar het dorp. Op dat kleine anderhalf uur hebben we heel wat fotogenieke, postkaartachtige taferelen gezien, zowel door de watervallen zelf als door de weidse vergezichten. En het over rotsen klauteren is ook gewoon leuk. Doe best iets stevigere wandelschoenen aan als die wij aan hadden (alhoewel) en dan is deze tocht zeker een aanrader.

Op terugweg naar Marrakech laten we onze chauffeur zelf wat de keuze waar de ‘interessantste’ plaatsen zijn om even te stoppen. Zo komen we terecht bij nog een andere waterval, bij zotte bruggen over het water die leiden naar de terrassen van restaurants, een terrasje vlak langs het water waar hij ons op een muntthee trakteert, enkele kleinere dorpjes, maar doordat er eigenlijk maar één weg is en alle dorpjes daarlangs liggen, zijn die jammergenoeg allemaal zeer gewoon aan toeristen, hij stopte aan een zeer pittoreske moskee in the middle of nowhere wanneer het tijd was voor het gebed, etc.

Bijna terug in Marrakech rijden we nog even langs het pas geopende nieuwe shopping center (hij was er zelf nog niet geweest en keek zijn ogen uit naar de winkels die niet van hun Europese soortgenoten te onderscheiden vallen) omdat daar ook een Carrefour is en we wat ‘betrouwbaar’ voedsel nodig hebben om de vliegreis, zonder maaltijd aan boord, te overleven. Ook de manier en grootte van deze hypermarkt leek behoorlijk nieuw voor Ali en o zo dagdagelijks voor ons.

zaterdag 29 mei
We hielden deze voorlaatste dag als reservedag voor ‘moesten we iets echt nog willen zien wat er op andere dagen overgeschoten was’, maar het werd een dag aan het zwembad om volledig uitgerust terug te komen in het thuisland waar ongetwijfeld het werk alweer stond te wachten. Zwemmen en lezen dus!

zondag 30 mei
De laatste dag. Meestal een opruim- en inpakdag, maar we dienen pas tegen zeven uur ‘s avonds naar de luchthaven te vertrekken en hebben zo nog (zo goed als) de hele dag. Eerst en vooral een taxi-retour-tripje naar de Patisserie El Jawda, waar we ons maandag zelf al tegoed deden aan de koekjes, om enkele van de thuisblijvers ook wat mee te laten genieten. Daarna maakten we de hotelkamer leeg (uitchecken tegen de middag) en nestelen we ons aan het zwembad om de laatste hoofdstukken van onze respectievelijke boeken uit te krijgen. Het onhandige gegeven van geen douche meer ter beschikking te hebben, lossen we op door een kwartiertje in de hotel-hammam te boeken. Een nogal vreemde hammam zonder stoom en een relatief lage temperatuur die pas na lange tijd echt begon door te dringen. (Ik verdenk hen ervan dat hij kapot is, maar dat ze het gemakkelijkheidshalve afdeden als ‘neenee, dat is zo bij een typische Marokkaanse hammam’.) Nuja, we konden douchen en ons klaarmaken voor de terugreis en dat was het eigenlijke doel.
Nog een pizza in de à la carte, de bus in, inchecken, de douane door, de tarmac op, het vliegtuig boarden, opgestegen worden, ‘Inglorious Basterds’ kijken, geland worden, de rolbanden over, de bagage opwachten, niets aan te geven, de auto van de ophaler in (om 3u30 ‘s nachts) en thuiskomen.

Het was de moeite!

De foto’s.

Deze reis werd alleen mogelijk gemaakt met de vriendelijke hulp van:
de Garmin eTrex Legend HCx wandelGPS met bijbehorende (gratis) kaarten via Open Street Map en de topo maps; Sunjets, dat ons de voorbije jaren al telkens op onze bestemming gebracht heeft; chauffeur Ali van petit taxi 1252; de reisboeken Rough Guide Directions: Marrakesh, A Hedonist’s Guide To Marrakech, Shopping in Marrakech door Susan Simon, het artikel over ‘Belgen in Marrakech’ uit Genieten van juni 2008 en om in de sfeer te komen A Year In Marrakech van Peter Mayne.