Πριν απο περίπου ένα μήνα, ένα χρόνιο αίτημα του προσωπικού του Department of Computing έγινε πραγματικότητα: αποκτήσαμε staff common room! Η ιδέα ήταν απλή, ένα δωμάτιο στο οποίο το προσωπικό του τμήματος θα μπορεί να πάρει ένα (φθηνό) καφέ, να χαλαρώσει απο την κοπιαστική world class έρευνα και να δει και κανά ματσάκι rugby. Ένα δωμάτιο δεσμεύτηκε λοιπόν για το σκοπό αυτό, εξοπλίστηκε με καινούριες πολυθρόνες, τραπεζάκια, φαντεζί καφετιέρες, κουζίνα, και μια 50άρα lcd τηλεόραση με συνδρομή Sky Sports (==Nova). Μια γραμματέας ορίστηκε υπεύθυνη να καθαρίζει κάθε μέρα στις 5 τις καφετιέρες (στο πλυντήριο πιάτων του δωματίου) και το staff common room ήταν έτοιμο να υπηρετήσει τις ανάγκες του department σε καφεϊνη.

Μετά το πρώτο μήνα λειτουργίας του, τα πάντα μοιάζουν εξωπραγματικά καλά. Το common room έχει πάντα καφέ για τις καφετιέρες, γάλα στο ψυγείο, ρόφημα σοκολάτας και 10 είδη τσαγιού. Ανοίγεις την ασφαλισμένη πόρτα με την staff swipe card σου (ναι, απο αυτές που ειχαμε βάλει κάποτε στις πορτες του πολυτεχνείου και τις εξαφανίσαμε σε μια νύχτα), ρίχνεις τον οβολό σου στο κουτί και φτιάχνεις μόνος σου τον καφέ σου. Σύντομα κάτι δεν μου κόλλαγε. Δεν μπορεί, αυτό το πράγμα αποκλείεται να δούλευε ποτέ στην Ελλάδα. Ή εμείς είμαστε απολίτιστοι ή αυτοί πολύ… πολιτισμένοι. Τελικά όμως η απάντηση ήταν ακόμα απλούστερη: εδώ ειναι Λονδίνο!

Το πως δεν έχουν βάλει ακόμα κάμερες στις τουαλέτες ειναι πραγματικά άξιο απορίας..!

Today phones running Windows Mobile 6.5, aka Windows Phones, are out (almost) all over the world. Together comes the new Microsoft Marketplace for Mobile, plus my first try on a mobile application: TubeRun!

TubeRun, as you can see in the embedded video, is a simple application that offers TfL’s Departure Boards functionality in the handy form of a Windows Mobile application. It is written in C#, uses the .Net Compact Framework 3.5 and apart from WM 6.5, it will also be available in WM 6.0 and 6.1 once the Marketplace becomes live for these platforms.

Writing an application for a mobile platform that simply “does something” was always a dream of mine. I have looked on J2ME development some time ago, but devices were so limited back then that there was no fun in the process. Then the iPhone v2 appeared and enabled both easy application downloading and affordable mobile broadband packages. Shortly after we arrived in the UK last year, I discovered the Departure Boards in TfL’s website. Impressive!  But that kind of information is only useful in a mobile form and since I learned that an iPhone app was already available, I was full of envy. Hey, why can’t my WM mobile have something similar? Why should I have to wait for so long for that damned Circle line every weekend? After a little while, the decision was taken: I will program it myself! One way or another, I wasn’t about to buy a new fancy iPhone any time soon… And WM development is not that active in the moment.

The thing that I enjoyed most in WM development was that it was actually free. I could get licences for both Windows, Visual Studio and the WM SDK from MSDNAA. On the other side of the pond, Apple required me to buy a new mac, it was simply a no go. Additionally, C# seemed very promising. Since I feel most comfortable in Java, C# was definitely familiar. Without actually learning the language, I installed Visual Studio and the rest were only a few google searches away. After all, TubeRun is basically a Windows Forms application so I didn’t need anything too fancy. Still though, the .Net Compact framework experience soon became something to laugh at. In the Java world, the VM is the place were you live the vast majority of time. And it it a very nice place to be. In .Net though, I soon learned that pinvoke (platform invoke) is something that you can’t really avoid. Hey MS, I only want to add multiple lines of text in a single button. Why isn’t there a multiline property? Why should I become familiar with WinAPI in order to do so trivial stuff? Then there was the MSDN approach of documentation. One of the reasons why Java use is so pleasant is the excellent javadoc. MSDN’s approach was again pathetic. Not only VS is slow, the actual documentation data that it generates are minimal. And the best part of the MS experience: the WM emulator! After a few hours of development, running a VMware Vista image seemed lightweight compared to the WM 6.5 emulator…

Then, there was the WM Marketplace, aka MS’s reply to the ridiculously successful AppStore. It became available to WM developers at some point in May and only started accepting applications in the end of July. Do you remember the usual complaints about MS shipping beta-quality software only to fix it afterwards? Well, MS actually redefined this with the Marketplace experience. They had me visiting the Greek embassy in London just to notarize a copy of my passport. Then they couldn’t understand than an EU citizen may live in another EU country without having any documentation issued from the country of his residency. Then they stopped requiring notarized copies. Then they started being specific (and crazy) about the application requirements. At some point and in order to get the shortcut of the application in the main menu, the recommended process was to write a second native application to read the screen DPI at installation time and then copy the right png in memory. Read again, just to get the shortcut of the application in place! Similarly, they still require that you submit screenshots for your application in a resolution that no actual device uses. And each failed submission costs $10. Thank god I got  it right the first time.

Now let’s get to the hype, the actual WM6.5. I have been using the final  in my old HTC Touch for about 3 months now. The first thing that your can say about them is that they are a significant improvement, yet not something that changes the experience tremendously. In fact, they are exactly what WM6.0 should have been over 5.0 in the first place. They finally provide some basic support for finger gestures; after so many years you can finally navigate a list using your finger. But don’t get too excited, you still can’t scroll text without a scrollbar… The other major improvement is the new start menu that is now more of a classic phone menu that ever. Gestures are enabled there but still, the ability to rearrange shortcuts only appeared in later builds that may not hit the market with the majority of WM phones out now. The other major target for advertisement is the new today screen plugin. Finger friendly it may be, it is completely useless imho. Most of WM manufacturers have already invested in similar solutions so that the platform has remained competitive to the iPhone over the years. And almost all of them are superior to Microsoft’s solution. As a result, I expect that most people buying real devices won’t even get to see it. As for other changes, IE is still crap, most WM built-in apps are still crap, etc. You get the picture. And to make things ever worse, MS failed to provide two very important API’s to developers. The first one is the accelerometer, WM don’t support them at all and you have to use a vendor-specific API if this is available. The second is the inexistence of a Gestures API for .Net. But remember, you can still pinvoke your brains out! :-p

Finally, the elephant in the room. Yes, TubeRun costs 1.19 precious quids. From them, 19p are tax, 30p MS’s commission and if i get lucky (and manage to avoid double taxation), the rest 70p will be mine. Well, not mine exactly. TubeRun was a side project. And the title of this blog is Two Greeks In London. Did you expect that I could have gone away with this without promising the other Greek a fancy bag from Knightbridge?! Well, lets hope that she will get one, sooner or laaaaater!

PS. If you get curious about this blog, google translate is your best friend (as always)

Σε συνέχεια των αναρίθμητων βολτών αυτού εδώ του blog, αυτή τη φορά θα ξεναγηθούμε στο Computer Laboratory του University Of Cambridge. Ναι, του γνωστού Cambridge, που μας δίνει τα Proficiency και μπορεί να περηφανεύεται ότι είναι το 3ο καλύτερο πανεπιστήμιο στο κόσμο. Βρέθηκα εκεί μία  ηλιόλουστη μέρα του περασμένου Σεπτέμβρη για ενα project meeting χωρίς “συνοδεία”. Άδραξα την ευκαιρία και ορίστε η ξενάγηση στο… William Gates Building!

Για όσους δεν κατάλαβαν, το William ειναι το επίσημο όνομα του Bill. Για όσους και πάλι δεν κατάλαβαν, το κτήριο τους τμήματος πληροφορικής του πανεπιστημίου του Cambridge είναι δωρεά και έχει πάρει το όνομά του απο τον ιδρυτή της πιο μισητής εταιρίας στην ιστορία του computing, Bill Gates, Microsoft, USA! Και ο αθεόφοβος, όχι μόνο δε σταμάτησε εκεί αλλά πήγε ένα βήμα παραπέρα. Ακριβώς δίπλα στο κτήριο του CL βρίσκονται τα κεντρικά της Microsoft Research UK.

Και ποιούς άραγε προσλαμβάνει ο Bill? Μα φυσικά τους αποφοίτους του διπλανού τμήματος! Αντιληφθείτε σας παρακαλώ τα παραπάνω. Θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν βγει απο εφιάλτη αριστερού κομπιουτερά σε ελληνικό πανεπιστημιακό free and open source group. Για τους μη μυημένους, φανταστείτε κάτι σαν το κτήριο του ΚΚΕ να έχει το όνομα του… Σωκράτη Κόκκαλη. Παραδόξως όμως, και αντίθετα με τον εφιάλτη του συμπαθή αριστερού κομπιουτερά, όλο το τμήμα δεν χρησιμοποιεί Windows Vista. Για την ακρίβεια, δεν έχω δει κανένα να χρησιμοποιεί Windows γενικά (ααααχ), οπότε μάλλον η εικόνα της έρευνας που ποδηγετείται απο τον επιχειρηματία ανήκει λιγουλάκι στον παραπάνω εφιάλτη.

Το ίδιο το William Gates building τώρα υποδέχεται τους φοιτητές, παρέχοντας τους στεγασμένο parking για τα ποδήλατά τους.

Αφού αφήσεις το ποδηλατό σου, μπαίνεις στο κτήριο του Βillακου. Ένας φοιτητής δεν μπορεί να κάνει και πολλά στο κτήριο αυτό. Η πρόσβαση στο μεγαλύτερο μέρος του κτηρίου, σύμφωνα με τα πρότυπα των αγγλικών πανεπιστημίων, ειναι restricted στο προσωπικό. Πόρτες με card readers επιτρέπουν μόνο στους καθηγητές/διδακτορικούς να περνάνε απο την άλλη πλευρά. Στο κοινόχρηστο χώρο λοιπόν, υπάρχει ένα μικρό κυλικείο και 2-3 αμφιθέατρα.

Για προφανείς λόγους έλλειψης ηλιοφάνειας, ο γυαλί το αγαπάνε λίγο παραπάνω. Όταν όμως ο ήλιος κάνει την εμφάνισή του, δεν ειναι και ότι καλύτερο. Το μικρό αυτό κυλικείο είναι και η μόνη ελπίδα για φαγητό σε ακτίνα αρκετών μέτρων, μιας και το κτήριο βρίσκεται απομονωμένο στο δυτικό άκρο της πόλης. Θες δε θες λοιπόν, το μάθημα είναι η κυρίαρχη ασχολία του φοιτητόκοσμου στο Computer Lab. Και η παράδοση τους γίνεται εδω:

Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση στο συγκεκριμένο αμφιθέατρο είναι το μέγεθος του. Πως μπορεί ένα τέτοιο αμφιθέατρο να εξυπηρετεί τις ανάγκες ενός ολόκληρου έτους? Ο λόγος τελικά είναι απλός. Αθροιστικά, οι φοιτητές κάθε έτους δεν ξεπερνούν τους 100. Και με 60 εκατομμύρια Άγγλους, φανταστείτε το κοινωνικό status του να έχεις φοιτήσει σε αυτές τις αίθουσες. Ταυτόχρονα, αν και εχω βρεθεί στο κτήριο σε διάφορες στιγμές κατα την διάρκεια του έτους, μόνο γεμάτο κόσμο δε το λες. Οι ώρες μαθημάτων είναι πολύ λίγες την εβδομάδα, και όλα ειναι συγκεντρωμένα τα πρωινά. Οι φοιτητές περνούν τον περισσότερό τους χρόνο στα κολέγια και τελικά, τα μέλη ΔΕΠ χαίρονται ειναι υγιές και αποστειρωμένο ερευνητικό περιβάλλον. Όχι, το αποστειρωμένο είναι κυριολεκτικό και διόλου ειρωνικό, κοιτάξτε τις τουαλέτες τους:

Όταν είδα τη συγκεκριμένη εικόνα, πραγματικά ένιωσα το πολιτισμικό χάος που μας χωρίζει. Πως το καταφέρνουν? Τελικά η λύση δεν είναι τόσο πολύπλοκη. Απλώς οι καθαριστές καθαρίζουν. Αρκετές φορές μέσα στη μέρα. Όσο απλό και αν φαίνεται, κάτι τέτοιο  δεν γίνεται στην Ελλάδα. Μια απο τις αγαπημένες μου δηλώσεις που καταφέρνει να συνοψίσει άριστα όλα τα όμορφα και τα ασχημα της ελληνικής πραγματικότητας είχε γίνει την εποχή της επίθεσης στη κ. Κούνεβα. Είχε βγει λοιπόν κάποιος πρύτανης ελληνικού πανεπιστημίου που δεχόταν πυρά για το ότι χρησιμοποιούσε γραφεία καθαρισμού και όχι in house καθαριστές. Και ο λόγος που προέβαλλε ήταν το ότι ένας καθαριστής που μπαίνει στο δημόσιο, εκμεταλλεύεται ένα option μειωμένης εργασίας προς απόκτηση απολυτηρίων βασικής εκπαίδευσης. Με αποτέλεσμα απλώς να μην υπάρχει κανείς για να καθαρίσει. Εδώ, ο μέσος καθαριστής με δυσκολία καταλαβαίνει βασικές λέξεις στα αγγλικά όντας πιθανότατα οικονομικός μετανάστης. Αλλά έχουν καθαρές τουαλέτες. Διαλέξτε..!

Φεύγοντας απο το Computer Lab προς το σταθμό των τρένων, είδα για άλλη μια φορά την αγαπημένη που εορταστική αφίσα του πανεπιστημίου.

800 χρόνια, ούτε 100 ούτε 200. Κάθε φορά που ακούω κάποιον βουλευτή του ΛΑΟΣ μου έρχεται στο νου αυτή ακριβώς η αφίσα.

Εμείς εδώ αύριο δε θα μπορέσουμε να ασκήσουμε το εκλογικό μας δικαίωμα. Οι πολιτικοί μας έχουν αποφασίσει πως για να μπορεί ένας Έλληνας πολίτης να αποφασίσει για το μέλλον της χώρας του πρέπει να βρίσκεται αποκλειστικά εντός Ελλάδας. Τι και αν πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές? Τι και αν έχει την υποχρέωση να υπηρετήσει τη μαμά πατρίδα? Τιποτα δεν έχει σημασία, άλλωστε υπάρχει πάντα η γραμμή του κόμματος απο την οποία μπορεί κανείς να προμηθευτεί τα πολυπόθητα χαρτάκια. Χορηγία Siemens? Who cares…

Οπότε η κατάσταση καταλήγει στο εξής. Κάποιοι απο εσάς αύριο θα ψηφίσουν για εμάς. Πριν το κάνετε όμως, ας κάνουμε μια μικρή ανασκόπηση στα έργα και τις ημέρες του κ. Καραμανλή. Ετσι, για να θυμίσουμε σε μερικούς μερικούς που έχουν αδύναμη μνήμη…

Για τον κ. Καραμανλή πολλά μπορεί να πει κανείς. Αλλά ένα είναι σίγουρο. Ότι με την ανοχή του, άλλη μια γενιά ελλήνων γνώρισε ένα κράτος που δολοφονεί, ξυλοκοπεί και καταδιώκει αδιάκριτα χωρίς να λογοδοτεί σε κανένα. Όλοι οι αστυνομικοί των παραπάνω video, με την εξαίρεση των 2 που δολοφόνησαν τον Αλέξη, είναι στους δρόμους και εκπροσωπούν την Ελληνική Δημοκρατία. Και ο πολιτικός προϊστάμενος τους, πρωθυπουργός της χώρας, τηλεοπτικά και διακαναλικά, απλώς “λυπάται όταν ένα 15 χρονο παιδι σκοτώνεται”. Όπως ειπε και ο πιτσιρίκος: “Δεν σκοτώθηκε κ. Καραμανλή. Δολοφονήθηκε”.

Anything but ΝΔ λοιπόν, anything. Αλλα, που ‘στε, μη πάτε όλοι και το ρίξετε στο Γιώργο, φανταστείτε μόνο τι χαβαλέ θα έχουμε να κάνουμε με τον Γιώργο να προσπαθεί να σχηματίσει κυβέρνηση..!

Το Πρόβλημα:

Τα τελευταία χρόνια, η αγορά των τηλεπικοινωνιών απελευθερώθηκε και πλέον ο χρήστης έχει πολλές διαφορετικές επιλογές για τις  ανάγκες του. Ταυτόχρονα, προς διευκόλυνση των χρηστών, έχουμε την διαδικασία της φορητότητας με την οποία ο χρήστης μπορεί να διατηρεί τον ίδιο αριθμό μεταβαίνοντας απο τον ένα πάροχο στον άλλο. Και κάπου εκεί σταματά η θεωρία και αρχίζει η πράξη:

-Λέγετε?
-Καλησπερα, σας τηλεφωνούμε απο την καταπληκτική νέα εταιρία τηλεπικοινωνιών “Οι Ακατανόμαστοι”. Είστε η κάτοχος της γραμμής?
-Τι να σου πω παιδάκι μου, στον μακαρίτη τον άντρα μου άνηκε το τηλέφωνο αλλα εγώ το εχω πια.
-Ωραια, η εταιρία μας σας προσφέρει 15% χαμηλότερες χρεώσεις στα τηλεφωνήματα προς Κατμαντού, 20% φθηνότερο SMS προς σταθερά, και ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ προσβαση στον λογαριασμό σας μέσω web. Και φυσικά, χωρις πάγιο ΟΤΕ. Θέλετε να έρθετε στο δίκτυο μας?
-Στη Σουζουλού είπες? Είχα μια ξαδερφη σε εκείνο το χωρίο!
-Τέλεια, κ. Ατυχούλα, μόλις βρήκαμε τα στοιχεία σας στη βάση δεδομένων της εταιρείας μας και θα κάνουμε την αίτηση για εσας. Σε 10 μέρες θα μπορείτε να μάθετε τι κάνει η εξαδέλφη σας 15% ΦΘΗΝΟΤΕΡΑ! *Κλανκ*
-Κυριε? Κυριε??

Η Ελληνική Λύση

Κάθε αίτηση φορητότητας απο την μία εταιρία στην άλλη πρέπει να φέρει την πρωτότυπη υπογραφή του πελάτη.

-Και πότε θα ενεργοποιηθεί η DSL μου?
-Πρώτα πρέπει να σας στείλουμε την αίτηση με FAX για την την υπογράψετε.
-Εχμ, έχετε email?
-Οχι, μόνο με FAX.
-Δυστυχώς δεν έχω FAX.
-Ωραία, θα σας τη στείλουμε με Courier.
-Μα το πρωί δουλεύω.
-Δε πειράζει θα σας τη στείλουμε στo γείτονα. Και μετά θα μας τη στείλετε πάλι με cοurier στα κεντρικά μας.

Και ένα μηνα αργότερα:

-Γιατι δεν έχω DSL ακόμα?
-Εεε, δεν έχουμε λάβει ακόμα την αίτηση.
-Μα την έστειλα αμέσως αμέσως 20 μέρες πριν! Δεν πήγα και στη δουλεια μου εκείνη την ημέρα, περίμενα στο σπίτι της γειτόνισσας.
-Κυριε μου, οι “Ακατανόμαστοι” είμαστε σοβαρή εταιρία, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς την πρωτότυπη αίτησή σας.

Η Αγγλική Λύση

Κάθε αίτηση φορητότητας πρέπει να συνοδεύεται με ένα μοναδικό αριθμό MAC. Ο αριθμός αυτός εκδίδεται απο τον προηγούμενο πάροχο και κάθε πάροχος είναι υποχρεωμένος να τον αποκαλύπτει μόνο στον πελάτη του μέσα σε 10 μέρες απο το αίτημά του. Στη συνέχεια ο πελάτης επικοινωνεί με τον νέο πάροχο και του δίνει τον κωδικό. Η φορητότητα μπορεί να προχωρήσει. Αν όμως ο κωδικός που ο αρχικός πάροχος έδωσε στον πελάτη δεν ταυτίζεται με τον κωδικό στην αίτηση του νέου παρόχου τότε η αίτηση απορρίπτεται.

-Καλησπέρα, θα ήθελα τον κωδικό MAC μου. Θέλω να πάω στην O2.
-Αχ, λυπόμαστε πολύ κύριε Papasomething, αλλα τι θα λέγατε για μια νέα προσφορά?
-Σας ακούω.
-Μπορούμε να σας μειώσουμε την μηνιαία τιμή του Broadband σας στο μισό, ακριβώς στη τιμή της O2.
-Αλλα το traffic shapping και το traffic cap θα παραμείνουν?
-Εχμ, φυσικά.
-ΟΚ, δώστε μου τον κωδικό.

Και έτσι, ένα χρόνο μετά, επιστρέψαμε στον multimedia κοσμο του internet. Τώρα ας ελπίσουμε ότι κάτι 3 strike out χαζομάρες θα μείνουν στα μυαλά των torries που τα σκέφτηκαν…

Μετά από έναν ολόκληρο χρόνο στο Λονδίνο, αποφάσισα πως μάλλον είναι καιρός να γράψω κι εγώ κάποια από τις εμπειρίες μου στο blog. (Καλά ο Γιάννης δεν θα πιστεύει στα μάτια του!!!). Όταν ήρθα πέρσι τέτοιο καιρό εδώ, ήμουν απλά ένα μεγάλο ψάρι… με το που ήρθα ήθελα να φύγω! Μετά ήρθε το διάβασμα, τα deadlines, οι εξετάσεις, δεν προλάβαινα να σκεφτώ και πολλά, αλλά και πάλι… ήθελα να πάω σπίτι μου! Σήμερα παρέδωσα το Dissertation, το Master έχει και επίσημα τελειώσει και εγώ μπορώ πλέον να αναφωνήσω “Όχι πια διάβασμα”! Αλλά αυτό δεν μου αρέσει καθόλου… η φοιτητική ζωή είναι πολύ ωραία για να την αποχωριστείς έτσι απλά!

Όσο άγχος και διάβασμα να έχεις, η ξεγνοιασιά των φοιτητικών χρόνων είναι απίστευτη! Ακόμα και το άγχος που έχεις είτε γιατί την επόμενη μέρα δίνεις εξετάσεις και δεν έχεις ακόμα διαβάσει το τελευταίο κεφάλαιο (αυτό είναι σύνηθες στη δική μου περίπτωση), είτε γιατί δεν σου βγαίνει η άσκηση, είτε γιατί δεν προλαβαίνεις το deadline έχει την δική του “ομορφιά”! Ίσως με αυτό το τελευταίο να μην συμφωνούν οι δικοί μου γιατί τράβηξαν τα πάνδεινα, αλλά ελπίζω ότι το αποτέλεσμα δικαιώνει! Όσον αφορά στο international περιβάλλον του πανεπιστημίου, αυτό που έκανε εντύπωση είναι ότι οι Κινέζοι μπορεί να κοιμούνται επί μία ώρα πάνω στο θρανίο, ενώ ο καθηγητής ανενόχλητος συνεχίζει τη διάλεξή του.. θυμάμαι όταν είχε συμβεί αυτό μία φορά στο Λύκειο, ο μαθητής έφαγε τέτοια φάπα που σίγουρα πονάει ακόμα! Αλλά η κορυφαία στιγμή είναι όταν ρωτάς την Κινέζα “Mei, are we going for lunch?”και σου απαντάει “Νai Giota mou pame, peinao”!

Αν και δεν γίνεται να περιγράψει κανείς με λίγες λέξεις μία τόσο έντονη χρονιά, ομολογώ ότι ηταν μία πολύ όμορφη, μοναδική εμπερία. Έτσι, μετά από ένα χρόνο εδώ μπορώ να πω ότι πλέον δεν θέλω να γυρίσω στην Ελλάδα και από αύριο ξεκινάω την επιχείρηση…” εύρεση δουλειάς”! Και εδώ αρχίζει το τρελό γέλιο…!!!

Μετά απο 1 χρόνο διαμονής , ο Αύγουστος του 2009 έφτασε επιτελους στο καταπράσινο Λονδίνο. Και ήταν τόσο ειδυλλιακός, κοντά μαγευτικός, που ψάχναμε μέρος να κρυφτούμε. Κατά προτίμηση ζεστό. Με λίγο ήλιο. Και να εχει και από εκείνο το φοβερό το παγωμένο φρούτο, το μεγάλο το πράσινο με τα μαύρα κουκούτσια. Ναι ναι, καρπουζι! Ρωτήσαμε ο ένας τον άλλο: μήπως να πάμε σε κάτι θεσπέσια νησάκια, Κανάρια τα λέγανε, που είχαμε πάει και πέρυσι? Και πριν η ατάκα του Σεφερλή προλάβει να έρθει στο μυαλό μας, ειχαμε είδη γίνει κατα 150 λίρες φτωχότεροι έκαστος: Live your Myth in Greece, Fly Olympic!

Κοιτάξτε το χρωμα του νερού. Κοιτάξτε την καθαρότητα του ουρανού. Ειναι στη Ζάκυνθο και ονομάζεται… “Ξύγκια”. Και δεν μπορείς παρά να το ερωτευτείς. Ζέστη. Παραλία ιδιωτική. Δύο πηγές να ρίχνουν παγωμένο νερό στο κολπίσκο. Και φυσικά, καντίνα που κατεβάζει καλούδια με αυτοσχέδιο τελεφερικ(!) στους λουόμενους. Αν ένα πράγμα ξέρουμε να κάνουμε στην Ελλάδα, αυτό ειναι το να περνάμε καλά.

Μετά πάμε λίγο παρακάτω. Μικρό καραβάκι ξεκινά και σε οδηγεί στον μαγνήτη τουριστών που ονομάζεται Ναυαγιο. Ο καπετάνιος 25άρης, topless και ευχάριστος, το διασκεδάζει όσο και οι υπόλοιποι 20 νοματαίοι που έχει στο σκαρί. Γρήγορα γρήγορα  καθόμαστε πάνω στη πρύμνη και βγάζουμε τα πόδια έξω, στον αφρό. Και πάμε… Είναι όντως μύθος. Ο καπετάνιος παίζει με τα κυματα, οι γερμανοί τουρίστες λιάζονται στον ήλιο, τα πόδια μας βρέχονται σε κάθε ευκαιρία. Και μόλις πριν δύο μέρες φορούσαμε ακόμα μακρυμάνικα. We live our myth in Greece.

Ο καπετάνιος μας οδηγεί στα γαλάζια σπήλαια, κάτι μικρές σπηλιες στο βόρειο μέρος του νησιού. Βγάλτε τις φωτογραφικές, “use flash”, φωνάζει στους γερμανούς. Και κοιτάξτε κάτω.

Πορτοκαλί σφουγγάρια κάνουν την εμφάνισή τους, κάτω από καταγάλανα νερά. Μπάνιο σε λίγο. “Ναυάγιο? Μόνο οι τουρίστες κάνουν μπάνιο στο Ναυάγιο. Πάμε να βουτήξουμε εκεί που βουτάω εγώ”. Και μας πάει σε μια σπηλιά που μπαίνεις μόνο κολυμπώντας απο μια σχισμή που μετά βίας χωράει το κεφάλι σου. “Γιάαααανη, φοβάαααααμαι”. “Έλα δεν είναι τίποτα, έχουμε μάγκα καπετάνιο”. Και μεσα, σκοτάδι. Μετά απο 10 μετρα τυφλό κολύμπι  στη σπηλιά χωρίς ουσιαστικά να βλέπουμε τιποτα μας λέει: “τώρα μπείτε μέσα στο νερό, γυρίστε προς τα πίσω, ανοίξτε μάτια και κοιτάξτε προς τα έξω”. Ηλιακτίδες μπαίνουν απο τη σχισμή που περάσαμε και φωτίζουν όλο το νερό δίνοντας του μια παραδεισένια μπλε χροια την οποία δεν μπορείς να αντιληφθείς με το κεφάλι σου απ’ έξω. Priceless. Ή για την ακρίβεια, τα καλύτερα 15€ που ξοδέψαμε σε όλο το ταξίδι.

“Ακόμα θυμάμαι τον Καπετάνιο με το φοβερό καϊκι του” θα μπορούσε να είναι η δική μας version της αφίσας με την οποία το Υπουργείο Τουρισμού διαφήμισε την Ελλάδα στους… Έλληνες. Ξέρετε, γιατί όπως οι Άγγλοι, φεύγουμε απο τη χώρα μας σε κάθε ευκαιρία και θέλουμε κάποιον να μας θυμίζει τι χάνουμε. Αλλα μην ανησυχείς αγαπητέ κύριε Καγγελάριε, ξέρουμε πολύ καλά τι χάνουμε.  Που θα βρεις τέτοιο ρεσεψιονίστα σε είσοδο ferry boat όπως αυτού της Ζακύνθου?

6 κλουβιά με καναρίνια στο background. Γυαλί ηλίου για την αντηλιά. Και φυσικά, ροχαλητό. Πρέπει να πέρασε, χωρίς υπερβολή, ολόκληρο το πλοίο απο μπροστά του. Δεν κούνησε ούτε βλέφαρο. Το πιο εντυπωσιακό: στο δρομολόγιο του γυρισμού ήταν ακόμα εκεί και συνέχισε τον ύπνο. Δεν χωρά αμφιβολία, και αυτός lives his myth in Greece! Και εμείς είμαστε απαράδεκτοι που ταξιδεύαμε με μεσημεριανά πλοία και δεν αφήναμε τον άνθρωπο να κοιμηθεί. Τς τς τς.

Κατα τα άλλα, η Ζάκυνθος ήταν σχεδόν σαν το σπίτι μας. Το τοπικό mini market πουλαγε σοκολάτες Cardbury. To δίπλα ξενοδοχείο διαφήμισε ότι είχε live Sky Sports Manchester-Chelsey. Η καφετέρια παραδίπλα είχε ένα Λονδρέζικο κόκκινο phone booth για να ταιριάζει με το ντεκόρ. Αλλα η ελληνική πινελια ήταν παρούσα: το mini market πουλούσε το ψωμί Κατσέλης 2,5€ αντί για 70 πένες. Τα ξενοδοχεία, πλην εξαιρέσεων, δεν γνώρισαν τι πάει να πει κράτηση μέσω internet. Και το αποκορύφωμα, ακόμα και το φαρμακείο χρέωνε συγκεκριμένα είδη τουριστικής “πρώτης ανάγκης” σε τιμές φωτία.

Γενικά, δε μπορώ να παρά να αποδεχθώ πως το ελληνικό καλοκαίρι δεν παίζεται με τίποτα. Με τον βορειοευρωπαίο που παραπονιέται για ζέστη στους 25 βαθμούς κελσίου υπάρχει απλώς χάσμα.  Και τους καταλαβαίνω απόλυτα πλέον, όταν έρχονται και βλέπουν τέτοια λιακάδα πως να μη γίνουν ινδιάνοι. Μέχρι τώρα το στερεότυπο του μουντού καιρού στο Λονδίνο έχω προσπαθήσει να το διαψεύσω αρκετές φορές. Αλλα είναι πέρα για πέρα αληθινό όσο αφορά το καλοκαίρι. Ο φθινόπωρο έβρεχε φυσιολογικά. Το χειμώνα παγώσαμε λίγο αλλα κάναμε και τις βόλτες μας. Η άνοιξη ήταν εντυπωσιακή. Αλλα το καλοκαίρι ειναι απλώς κάτι σαν γλυκό φθινόπωρο. Αντε τώρα να εξηγήσεις στον Γερμανό την έννοια του παγωμένου καρπουζιού 11 το βράδυ δίπλα στο “πλαφ πλαφ” του κύματος…

Πριν απο 2 μήνες και ενώ βρισκόμουν στην Ελλάδα, χάνω το κινητό μου. Το κινητό είχε μέσα την Αγγλική μου κάρτα sim της Ο2. Πανικόβλητος, τηλεφωνώ στο πρώτο μαγαζί της Ο2 που μου βγάζει το Google και τους ζητάω ακύρωση της Sim. “Ναι, φυσικά”, μου απαντά μια ευγενική υπάλληλος. “Θα τηλεφωνήσω εγώ στο customer support και θα ζητήσω την κατάργηση μιας και εσείς δεν μπορείτε απο το εξωτερικό. Μεσα σε 10 λεπτά περίπου θα έχει γίνει και θα λάβετε ενημερωτικό email για ενέργειά μας αυτή. Μήπως θα θέλατε να σας στείλουμε και την νέα σας κάρτα?” Εχμ, μπορείτε να τη στείλετε στην Ελλάδα? “Οχι, δυστυχώς, μπορούμε να την στείλουμε μόνο με courrier στην διεύθυνση έκδοσης του λογαριασμού σας. Αλλα αν δεν είστε στην Αγγλία δεν πειράζει, περάστε απο ένα οποιοδήποτε κατάστημα όταν επιστρέψετε και θα σας δώσουμε μια νέα κάρτα επι τόπου.”  Έτσι και έγινε. Έλα όμως που το κινητό μου βρέθηκε και μου επιστράφηκε μετά απο 1 βδομάδα. Όταν πήγα να το χρησιμοποιήσω όμως δεν λειτουργούσε καμμια κάρτα sim, ελληνική, αγγλική, παλιά ή νέα. Τηλεφωνώ στην O2. “Ναι, φυσικά κ. Παπαsomething, έχουμε blockάρει το IMEI της συσκευής (σ.σ. το οποίο ποτέ δεν τους είχα δώσει, η συσκευή ήταν απο Ελλάδα) και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί πουθενά στο κόσμο. Μην ανησυχείτε όμως, αφου σας επιστράφηκε, μέχρι αυριο θα έχουμε απενεργοποιήσει το barring”.

Επιστρέφοντας εχθές απο Αγγλία και δοκιμάζοντας την κλασσική μου κάρτα Wind σε μια νέα μου συσκευή, η κάρτα sim δεν αναγνωρίζεται. Μετά απο πολλές δοκιμές με διάφορα τηλέφωνα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η κάρτα sim είναι κατασκευαστικά προβληματική. Το chip της είναι τοποθετημένο “στην άκρη” της επιφάνειάς της, με αποτέλεσμα να κάνει μόνο οριακά επαφή στα περισσότερα τηλέφωνα. Και στη νέα μου συσκευή, δεν κάνει καθόλου. Πηγαίνω λοιπόν στο τοπικό κατάστημα της Wind να τους πω για το πρόβλημα και να ζητήσω αντικατάσταση της κάρτας. “Για να τη δω.” μου λέει ψυχρά ο υπάλληλος. “Ταλαιπωρημένη μου φαίνεται. Δεν ξέρω αν αυτό που μου λες ειναι όντως πρόβλημα, αλλά σε κάθε περίπτωση μου φαίνεται παλιά και θέλει αλλαγή.” Ναι, μα δουλεύει κανονικά του απαντώ, ειναι απλώς κατασκευαστικό πρόβλημα της κάρτας. “ΟΚ, όπως και να έχει, το κόστος αλλαγής είναι 17,5€, να την αλλάξουμε?” Πόσο (ρωτω έκπληκτος)?! Μα αν κάνω φορητότητα σε άλλη εταιρία μου δίνουν τη sim δωρεάν και ακόμα και εσείς μοιράζετε sim δωρεάν με κάθε ευκαιρία. Σε εμένα που είμαι πελάτης σας ζητάτε 17,5€? “Ναι κυριέ μου, το κόστος της αλλαγής sim ειναι 17,5€.” ΟΚ λοιπόν, μόλις χάσατε ένα πελάτη, γεια σας.

Χμμ, να ξεκινήσω και να συγκρίνω τιμές και υπηρεσίες? Μπα, αστο καλύτερα, η πελατοκεντρική φιλοσοφία ήταν αρκετή.

New York City λοιπόν. Με έναν Top 10 ταξιδιωτικό οδηγό ανα χείρας και το φοβερό walkthrough του Θέμου ήμασταν άριστα εξοπλισμένοι ώστε να δουμε όσα περισσότερα μπορούσαμε μέσα σε 2,5 μέρες. Ο Matteo τελικά αποφάσισε να με ακολουθήσει στο 3ήμερο αυτό, και μέσα σε όλα τα άλλα έμαθα απο πρώτο χέρι ότι το Una Faca, Una Raca ισχύει 100%. Η περιπέτεια ξεκίνησε στο Newark όπου βραδιάτικα δεν λειτουργούσε το Airtrain και γυρίσαμε το μισό αεροδρόμιο πριν βρούμε (φθηνό) τρόπο να φύγουμε.Έτσι λοιπόν, η πρωτη μας εικόνα απο NY έμελλε να είναι και η χειρότερη: τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Είτε τρένα, είτε λεωφορεία, ο κοινός παρονομαστής ήταν ότι όλα ήταν χάλια. Λεωφορεία στο ίδιο το Manhattan τα έψαχνα 3 μέρες, αποκλειστικά για να δω… “πως είναι”. Το δε μετρό, επιεικώς αθλιότατο. Βρώμικο σε σημείο να κρατάς την ανάσα σου. Χωρίς πινακίδες στις στάσεις που να σε οδηγούν στις εξόδους (πρώτη φορά χάνομαι σε στάση). Χωρίς χάρτες των γραμμών τόσο στους σταθμούς όσο και στα βαγόνια (1 χάρτης σε όλο το βαγόνι). Και το αποκορύφωμα, να ψάχνω να χαλάσω 50δόλαρο 12 η ώρα το βράδυ γιατί ούτε τα μηχανήματα ούτε οι cashiers το δέχονταν. Στα θετικά, λειτουργεί 24/7, αλλα έτσι όπως λειτουργεί σε κάνει να θες να αγοράσεις και εσύ Hummer επειγόντως.

Πρώτη μέρα λοιπόν, και βουρ στη Times Square! Αν και νόμιζα ότι το Piccadilly Circus πρέπει να την προσεγγίζει, εν τούτοις καμία σχέση. Η πλάκα βέβαια είναι ότι δεν είναι Square καθώς στο σχεδόν τέλειο grid του Manhattan δε σκέφτηκαν να αφήσουν κάποια τετράγωνα για πλατείες (άφησαν ένα και καλό…). Το πρωί η πλατεία ήταν σχετικά άδεια, το βράδυ όμως πραγματικά έχανε η μάνα το παιδί. Εστιατόρια, μαγαζιά, διαφημίσεις, τουρίστες, πωλητές, ο ένας πάνω στον άλλο. Και όλοι μαζί, πήγαιναν στο κέντρο της πλατείας για να δηλώσουν εθελοντές για τον Αμερικάνικο Στρατό!

Ναι, αυτό που βλέπετε είναι Army Recruitment Center, κομπλέ με αφίσα “I want YOU for the US Army” και λαμπιόνι που να ταιριάζει με το υπόλοιπο background. Στο τσακ δεν πήγα για enlist.

Μετά την Times Square περπατήσαμε μέχρι το Grand Central Station και στη συνέχεια, το κτήριο των Ηνωμένων Εθνών. Εκεί αντικρίσαμε ένα πολύ οικείο γλυπτό, το “Knotted Gun”, δώρο απο το Λουξεμβούργο.

Δε μπορεί, κάπου θα το είχε πάρει το μάτι σας, και πραγματικά η θέση του μπροστά στην είσοδο του κτηρίου ήταν άριστη. Δυστυχώς όμως, αν και προσπαθήσαμε να πάμε σε ένα απο τα tours του κτηρίου που περιλάμβανε και την κεντρική αίθουσα της Γ.Σ. του ΟΗΕ (πω πω, έγραψα Γ.Σ. και ένα δάκρυ πήγε να κυλήσει απο τις αναμνήσεις… lol), έπρεπε να περιμένουμε τουλάχιστον 3 ώρες… Ε δεν ήθελε πολύ, είχαμε τόσα πράγματα να κάνουμε οπότε βουρ στην 5th Avenue!

Μετά απο λίγο ακόμα περπάτημα, αρχίζουμε να ανεβαίνουμε άλλη μια λεωφόρο-ναό του γυναικείου καταναλωτισμού. Μακροσκοπικά, και μέσα απο το ανδρικό μου βλέμμα, μπορώ να πω πως δεν εντυπωσιάστηκα. Με πρόσφατες τις βόλτες στην Oxford Str. και στα Ηλύσια Πεδία, μάλλον λίγο στριμωχτή μου φάνηκε. Στα θετικά, οι πωλητές hot dog με λουκάνικα ΝΙΚΑΣ (sorry, αυτη η φωτογραφία μου ξέφυγε). Kαθώς όμως δύο κομπιουτεράδες άντρες δεν έχουν και πολλά να κάνουν εκεί περα, μετά απο 10 λεπτάκια είχαμε φτάσει στον πραγματικό μας προορισμό: το Αpple Store!

Και εκεί όμως, μια μικρή απογοήτευση. Πέρα απο τις κλασσικές φωτογραφίες του κύβου, το υπόγειο μαγαζί ήταν και μικρότερο και ολόιδιο με αυτό της Regent Street. Συν τοις άλλοις, ο Matteo πριν απο μια βδομάδα είχε αγοράσει και το 3GS και το νέο Unibody MacBook Pro οπότε το μόνο καινούριο που είδαμε εκεί μέσα ήταν το χαζό νεό nano. Ώμως μια Apple πάντα σε αποζημιώνει: το AppStore ειχε δωρεάν WiFi. Βάλαμε το iPhone μπροστά λοιπόν και σε 5 min βρήκαμε το πιο high rated εστιατόριο στη γειτονιά για burgers. Τι σου κάνει αυτή η τεχνολογία… Με ένα αντίγραφο της Gay City από το διπλανό stand

τοιχωθήκαμε στο χαμπουργκεράδικο που μας πρότεινε το iPhone. Οχι, δεν το κρατούσαμε στο χέρι, το βάλαμε στη τσάντα για μετέπειτα μελέτη! :-p

Μετά λοιπόν απο το απαραίτητο refill σε ζάχαρη, λίπος και κετσαπ, ξεκινήσαμε ολοταχώς για το πρώτο major wow της NYC: Central Park. Ότι και να πω είναι λίγο. Να σας πω την αλήθεια, δεν το περίμενα να εντυπωσιαστώ. Το Λονδίνο απο πάρκα δεν πάει πίσω. Αλλα το Central Park ήταν σαν το Hyde Park, το Regent’s Park, μια τεράστια λίμνη και γήπεδα άθλησης μαζί. Respect πραγματικά. Βέβαια τα μειονεκτήματα του τα έχει, οι Αμερικάνοι ήταν ακόμα πιο εχθρικοί απο τους Λονδρέζους στα ποδήλατα, ποδηλατόδρομος ούτε για δείγμα. Αλλα ήταν τόσο φοβερό που οι ποδηλατόδρομοι ήταν απλό πταίσμα.

Η βόλτα μέσα στο Central Park τελείωσε εκεί κοντά στο Guggenheim, και καθώς τα μουσεία ήταν εκτός προγράμματος, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για λίγο relax. To πρόγραμμα για το βράδυ είχε κάτι επίσης σημαντικό: Top of the Rock, η αλλιώς η ταράτσα του Rockafeller Center. Ο Θέμος αποδείχτηκε αλάνθαστος και μόλις ανεβήκαμε πάνω ένιωσα μια κλασσική jaw dropping σκηνή:

Η φωτογραφία είναι πολύ λίγη να περιγράψει την αίσθηση που έχεις απο κει πάνω. Ούτε το ο πύργος του Eifel ούτε το London Eye μπορούν να συγκριθούν, κυρίως λόγω του θεάματος. Αυτή τη στιγμή πραγματικά κατάλαβα που ήμουν. Όταν περπατάς δίπλα στους ουρανοξύστες δεν μπορείς να αντιληφθείς το μέγεθος. Εκεί επάνω όμως, απλώς μένεις με ανοιχτό το στόμα. Στα τεχνικά του θέματος, τελικά το να ανέβεις νύχτα είναι καταστροφικό για τις φωτογραφίες σου, ειδικά αν έχεις μια ταπεινή compact. Οι μάγκες όμως στο Top of The Rock είτε δεν έχουν καθόλου κάγκελα είτε έχουν κάτι τζάμια με ανοίγματα. Έτσι ακουμπούσαμε τη μηχανή στα πεζούλια, τη ρυθμίζαμε στην αυτοφωτογράφηση και τσουπ, αποδεκτό αποτέλεσμα, έτοιμο για wallpaper. Τις αφεντομουτσουνάρες μας όμως δεν καταφέραμε να τις απαθανατίσουμε με φόντο το Empire State.

Την επόμενη μέρα, η βόλτα ξεκίνησε απο το Ground Zero. Εκεί λοιπόν δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα άξιο προσοχής παρά μόνο ένα μικρό μνημείο στο τοπικό πυροσβεστικό τμήμα το οποίο ήταν και το πρώτο που έσπευσε σε βοήθεια. Στο υπόλοιπο… οικόπεδο κυριαρχεί η εικόνα του γερανού.

Γενικά, στη περιοχή του WTC δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο να δεις, εκτός απο το Century 21. Ακριβώς δίπλα στα έργα, και χάρη στις οδηγίες του Θέμου, βρεθήκαμε στο No.1 discount store της Νεας Υόρκης. Και συν τοις άλλοις, σε περίοδο εκπτώσεων. Το μοτίβο κλασικό, σπασμένα κομμάτια, διάφορα μεγέθη, αρκετούτσικα brands. Οι τιμές όμως, απερίγραπτες. Βερμούδα Timberland 17 δολάρια. Μπλούζα πόλο Timberland 15 δολάρια. Τοp γυναικείο DKNY 18 δολάρια. Και πάει λέγοντας. Δεν έβρισκες τα πάντα και οι τιμές δεν ήταν σε όλα τρελές, αλλα η ποσότητα των πραγματικών bargains ήταν τέτοια που για πρώτη φορά στη ζωή μου καταλαβα πως αισθάνεται μια γυναίκα όταν βγαίνει για ψώνια..! A, και Θέμο ευχαριστώ που με έβγαλες απο την δύσκολη θέση του δώρου! Να σημειωθεί εδώ πως η πολιτεία της Νέας Υόρκης δεν έχει φορολογία στα ρούχα κάτω των 150 δολαρίων (νομίζω).

Σειρά είχε το έτερο “αξιοθέατο” του lower Manhattan: η Wall Street. Εκεί ήταν και το αποκορύφωμα της αμερικάνικης λατρείας της αστερόεσσας:

New York Stock Exchange, στις Ηνωμένες Πολιτείες, αν δεν είναι αρκετά εμφανές. Η ίδια η Wall Street μάλλον ήρεμο δρομάκι τη λες παρά κέντρο της αμερικάνικης οικονομίας. Ίσως να ειναι που δε πατάει και κανείς πια σε αυτη μιας και τα πάντα είναι ηλεκτρονικά την σήμερον ημέρα…

Αφήνουμε λοιπόν το Manhattan για να πάμε στη κυψέλη των τουριστών, εχμ, το Liberty Island εννοούσα. Για να περάσει κανείς στο νησάκι η αναμονή ήταν γύρω στις 2 ώρες. Ορθοστασία. Στην ουρά. Στον ήλιο… Και να σκεφτείτε, στο Ellis Island θέλαμε να πάμε, όχι στο άγαλμα. Μιας και όμως κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό, περιμέναμε και εμείς στην οοοοοουυυυυυρα. Το καλό με το συγκεκριμένο καραβάκι είναι ότι ακολουθεί ένα δρομολόγιο ιδανικό για φωτογραφίες στο Lower Manhattan.

Στο παραπάνω σημείο, αμέσως μου ήρθε στο νου η δευτερη φωτογραφία. Όταν περπατούσαμε στο Ground Zero, η απορία μας ήταν: “μα πόσο ψηλοί μπορεί να ήταν η δίδυμοι πύργοι;” Όλα τα κτήρια δίπλα τους φάνταζαν πανύψηλα όταν κάναμε βόλτα στη περιοχή. Και όμως, η δίδυμοι πύργοι ήταν τουλάχιστον διπλάσιοι, όπως φαίνεται ξεκάθαρα. Και συνδιαλεγόμενος με τον εαυτό μου, δεν μπορώ παρά να μείνω άφωνος μπροστά στον εγκέφαλο που σχεδίασε και εκτέλεσε την επίθεση της 9/11. Άφωνος για τον στόχο που διάλεξε και την επιτυχία του εγχειρήματος. Άφωνος και για το μέγεθος της καταστροφής που προκάλεσε.

Το Liberty Island φυσικά και ήταν αδιάφορο. Στο Elis Island όμως υπήρχε το immigration museum. Το Ellis Island ήταν το νησάκι που λειτουργούσε ως το κέντρο υποδοχής των μεταναστών κατά τις αρχές του 20ου αιώνα. Όχι φυσικά όλων, της πλέμπας. Όσοι έφταναν πρώτη και δευτερη θέση περνούσαν immigration στο καράβι. Οι υπόλοιποι εξετάζονταν σε αυτό το νησάκι. Τα τελευταία χρόνια το βασικό κτήριο στο νησάκι λειτουργεί ως μουσείο μετανάστεσης, μοναδικό στο είδος του στο κόσμο. Αν και το περίμενα με ανυπομονησία, το μουσείο δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο.Ένα κτήριο με λίγες φωτογραφίες, άδειες αίθουσες και μια μικρή ιστορία της διαδικασίας ελέγχου των μεταναστών. Εν συντομία, 12 εκατομμύρια μετανάστες μέσα σε 60 χρόνια ήταν η αιτία πίσω απο το 1/3 του πληθυσμού της σημερινής Αμερικής. Πραγματικά αξιοπερίεργο, πως και δεν έχουν σφαχτεί ακόμα μεταξύ τους?!

Πτώματα, ξεμπαρκάραμε στο Battersea Park. Για το τέλος είχαμε αφήσει δύο μικρές γειτονιές: την ChinaTown και την Little Italy. Η ChinaTown, ήταν αυτό που όλοι ξέρετε. Κινέζοι, Κινέζοι, και άλλοι Κινέζοι. Αλλα αυτοί οι Κινέζοι είναι καπιταλιστές όπως αποδεικνύει ο παρακάτω ναός:

Προσοχή στις πράσινες λεπτομέρειες! Η Little Italy ήταν η έκπληξη της ημέρας. Οι Ιταλοι ήταν η εθνικότητα με το μεγαλύτερο μερίδιο σε αυτά τα 12 εκατομμύρια, τα 3 ήταν δικά τους. Πολύ λογικά λοιπόν, ένας δρόμος στο κεντρικό Manhattan είναι τίγκα στο Ιταλικό εστιατόριο. Αλλα εγώ είχα την ατυχία να κάνω βόλτα με έναν Ιταλό! Βρε χρυσέ μου, το μακαρόνι δεν χρειάζεται αν ειναι al dente… Μέχρι να βρουμε που να κάτσουμε ξαναπηγαίναμε στο Liberty Island. Τουλάχιστον όμως και ήλιο απολαύσαμε, και παγωμένο νερό σε κανάτα και ψωμί στο τραπέζι. Αχ, una faca…

Α, μέχρι και κράχτες είχαν έξω απο τα μαγαζιά, σαν τους τσέλιγκες στα βλάχικα της Βάρης!

Με αυτά και αυτά, ο χρόνος μας στη NYC τελείωσε. Μετά απο μια τελευταία γεύση βρόμικων δημόσιων μεταφορών, το αεροπλάνο της Continental ήταν εκεί για να μας μεταφέρει πίσω στο Λονδίνο… Και για να καθησυχάσω και τους φόβους της μάνας μου, όχι, πυρετό ακόμα δεν έχω!

Έτσι φώναζε ο φίλτατος Κώστας, σε ένα ματς μπάσκετ στους Παραολουμπιακούς του 2004, ζωσμένος με 2-3 αστερόεσσες. 5 χρόνια μετά, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να περάσω και εγώ τον Ατλαντικό. Προορισμός, Nashville και με την ευκαιρία, Νέα Υόρκη. Τι δουλειά έχω εγώ στο Nashville? Μα φυσικά συνέδριο, η αγαπημένη δικαιολογία των απανταχού “ερευνητών” και ερευνητών για να γυρίζουν τον κόσμο τσάμπα (εγώ στη πρώτη κατηγορία, ένα ποταπό demo είχα). Me likes..! Τώρα τι δουλειά έχει αυτό το post εδώ? Ε, συγχωρέστε μου μια παρασπονδία, ας το έχω για αναμνηστικό.

Ο πηγαιμός για την “Ιθάκη” ξεκίνησε φυσικά απο την Αμερικάνικη πρεσβεία. Δυστυχώς χρειαζόμαστε ακόμα visa (αν και λέει σε λίγο τέλος) και ήταν η πρώτη φορά που στο group μας αισθάνθηκα λίγο πολίτης 3ης κατηγορίας. Το όλο θέμα τώρα με τη visa είναι απλώς ανέκδοτο. Για  να κλείσεις ραντεβού πρέπει να καλέσεις έναν αριθμό με χρέωση… 2 λίρες το λεπτό και αν είσαι τυχερός θα έχεις slot 1,5 μήνα μετά. Με λίγο πίεση το έφεραν στις 20 μέρες (βοήθησε και η business visa).  Η ίδια η visa έχει χρέωση 130 δολάρια, την πάρεις δεν την πάρεις. Την μέρα του ραντεβού τώρα, για να μπεις στη πρεσβεία πρέπει να μην έχεις κανενός είδους ηλεκτρονική συσκευή πάνω σου, και φυσικά δεν έχουν χώρο φύλαξης. Αν έχεις, απλώς τη πετάς (στο τσακ γλίτωσα το flashάκι των κλειδιών μου απο τον σκουπιδιάρη που περνάει ανά 2 ώρες). Μέσα στη πρεσβεία, το γνωστό ανέκδοτο του “Did you have an affiliation with the German Nazi Government?” Ναι, ήμουν φιλαράκι με τον Φύρερ. Ευτυχώς όλα κύλησαν ομαλά, πλήρωσα άλλες 10 λίρες για να μου στείλουν το διαβατήριο στο σπίτι με κουριερ, και έμεινα με την εξης απορία: όλες οι Αμερικάνικες πρεσβείες γιατί είναι σχεδόν ίδιες απ’ έξω???

Μερικές μέρες αργότερα, το ηρωικό πρωινό της 4ης Ιουλίου φτάνουμε στο Heathrow! Στο check in, σαν απο ανέκδοτο, πάλι οι ίδιες ερωτήσεις απο κάτι υπαλλήλους τις αεροπορικής. “Τι θέλετε να κάνετε στις ΗΠΑ?”, “Έχετε λάβει εκπαίδευση σε πυροβόλα όπλα ή εκρηκτικά?” Με είδανε ψηλό και ασυνόδευτο, σου λέει πάει, είναι τρομοκράτης. Αλλα τελικά με άφησαν, πάλι καλά… Η πτήση στην ώρα της, here we go!!!

Σημειώσεις ταξιδίου:

1. Υπερατλαντικό ταξίδι χωρίς θέση εξόδου κινδύνου δεν γίνεται. Ευτυχώς στο πήγαινε την βρήκα διαθέσιμη. Την επόμενη φορά θα κάνω ιστορία, δεν είμαι εγώ ψηλός, η θέση ειναι στενή!
2. Το high tech flight entertainment system είναι όνειρο. 400+ πρωτοκλασσάτες (και καινούριες ταινίες), μουσική, touch screen παιχνίδια. Απο μόνος του είναι λόγος να διαλέξεις Continental. Α, και φυσικά 2 πρίζες/3άδα θέσεων. Very good!

Newark λοιπόν, το 3ο αεροδρόμιο της ΝΥ. Σημαίες! Πολλές σημαίες! 4η Ιουλίου βλέπετε, independence day. Και μετά απο κανα 4ωρο αναμονή δευτερη πτήση, 2 ωρη, για Nashville με ένα αεροσκάφος μινιατούρα. Στο διάδρομο έσκυβα 10cm για να χωρέσω. Αλλα ο προορισμός άξιζε την ταλαιπωρία..!

Τι, το πιστέψαμε?? Οχι, το Nashville φυσικά και δεν άξιζε την ταλαιπωρία..! Nashville, η πρωτεύουσα του Tennessee, είναι μια πολη των 600 χιλιάδων κατοίκων που φημίζεται για… την μουσική! Ναι ναι, την μουσική. “Nashville, Music City”  είναι το μότο της πόλης.

Since the 1960s, Nashville has been the second biggest music production center (after New York) in the U.S. As of 2006, Nashville’s music industry is estimated to have a total economic impact of $6.4 billion per year and to contribute 19,000 jobs to the Nashville area.

μας πληροφορεί η καλή μας Wikipedia. Και όντως, όπου εμείς έχουμε καφετέριες, στο Nashville έχουν country και pop εστιατόρια με live μουσική. Και όπως μπορείτε να φανταστείτε, ακούνε Michael Jackson. Πολύ Michael Jackson.

Τόσο Michael Jackson δεν έχω ξανακούσει σε όλη μου τη ζωή, κάτι σε Σάκη τη βδομάδα πριν εμφανιστεί Eurovision. Αυτό όμως που με συγκλόνισε πραγματικά στο Nashville, ήταν η ιστορία του..! Ο επίσημος τουριστικός οδηγός της πολης μας ξεκίνησε απο το τοπικό… Hard Rock Cafe.

Στη συνέχεια βρεθήκαμε στο αντίγραφο του ιστορικού πρώτου καταυλισμού της περιοχής. Ο Matteo, δίπλα έχει εκστασιαστεί απο το θέαμα, ήταν τόσο φοβερό!  Στη συνέχεια περιπλανηθήκαμε σε όλο το κέντρο της πόλης. Κυριακή πρωί όμως, σε σχετικά βροχερή μέρα. Και περπατούσαμε. Κρατώντας φωτογραφικές μηχανές. Φορώντας καπέλα. Ε, δεν ήθελε πολύ, μετά απο λίγο το καταλάβαμε. Ήταν τα βλέμματα των οδηγών που περνάγανε αραιά και πού; Ήταν η έλλειψη πεζών σε ακτίνα 1 χιλιομέτρου; Ο τουρίστας στο Nashville πρέπει να είναι σαν τον τουρίστα στη Πετροβίτσα Θεσπρωτίας: αντικείμενο θαυμασμού!

Το tour μας τελείωσε λίγο αργότερα, στο έτερο αντίγραφο. Αυτό του Παρθενώνα. Τι, δε με πιστεύετε?? Ορίστε οι αποδείξεις!

Στο δε welcome του συνεδρίου, ο ομιλητής-διοργανωτής είπε το αμίμητο:

You asked us, why Nashville? We may not have the skyline of Toronto (σ.σ. εκεί είχε γίνει το συνέδριο δυο χρόνια πριν, πέφτει slide νυχτερινο skyline Toronto) or the history of Rome (σ.σ. περσινό συνέδριο, πέφτει slide Κολωσαίου), but we do have an 1 to 1 copy of the Parthenon and it is in much better shape than the original (πέφτει slide με την παρπανω εικόνα, συν το original σε φάση αναστήλωσης σε συννεφιασμένο αττικό ουρανό)!

Δε πρόλαβα να πω τίποτα όμως, και ο Matteo σχολίασε: “God, only an American could ever say something like this..!”.

Με αυτά και αυτά, οι υπόλοιπες 4 μέρες πέρασαν στο συνέδριο, και στο τέλος της 4 όπου φύγει φύγει για NY. Παρόλα αυτά η εμπειρία ήταν πολύ χρήσιμη.

1. Αντιλήφθηκα ιδίοις όμασι, ότι πραγματικά η Αμερικάνικη τηλεόραση είναι γτπ. Έβλεπα νέα σε “σοβαρό” κανάλι τη μέρα που ο Obama πήγε Ρωσία για τα πυρηνικά και το θέμα έπαιξε 4η είδηση. Όλα τα προηγούμενα ήταν τοπικά νέα για το νεαρό που έσφαξε τη γυναίκα του στο δυτικό Nashville, τον θάνατο του MJ και δε συμμαζεύεται.  Οι ταραχές στο Πεκίνο ούτε καν εμφανίστηκαν. Ο supervisor, που έμενε US, μου το επαλήθευσε: “μα στην Αμερική δε βλέπουν διεθνείς ειδήσεις”. Το δυαδικό του BBC.
2. Η άπλα του αμερικάνικου τοπίου είναι εμφανέστατη παντού. Οι δρόμοι τους μέσα στις πόλεις έχουν τουλάχιστον 3 λωρίδες ανά κατεύθυνση. Πολυάριθμα parking τυπου πολυκατοικίας παντού στο κέντρο. Και παρόλα αυτά, το parking απαγορεύεται παντού, ακόμα και μέσα στο campus.
3. Ναι, οι Αμερικάνοι είναι όντως ερωτευμένοι με τα θηριώδη αυτοκίνητά τους. Όντως, η βενζίνη ειναι στη μισή τιμή απο την Ευρώπη (φαντάζομαι λόγω ανυπαρξίας φορολογίας). Βάλε και τους τεράστιους δρόμους, τα “μικρά” είναι όντως εκτός παιχνιδιού. Για να πάρετε μια ιδέα, ορίστε ένα ασθενοφόρο στη NY:
   
4. Η ενσωμάτωση των μάυρων στην κοινωνία είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη. Νόμιζα ότι στο Λονδίνο είχα δει αρκετό μαύρο πληθυσμό. Δεν είχα δει τίποτα. Και φυσικά όχι μόνο καθαριστές στα ξενοδοχεία.
5. Η προσφώνηση του Obama. Όταν εμείς λέμε “ο Καραμανλής” ή “ο Σημίτης”, οι Άγγλοι “Tony Blair” ή “Gordon Brown”, οι Αμερικάνοι λένε πάντα “President Obama”. Με 2-3 που μίλησα όλοι το ίδιο. Όμορφο που ακόμα έχουν ένα έστω λεκτικό σεβασμό στο αξίωμα.
6. Για να φας κάτι που δεν περιέχει 10 κιλά λιπαρά πρέπει να προσπαθήσεις πολύ. Στο τυπικό αμερικάνικο εστιατόριο του Nashville αν ζητήσεις σαλάτα (όταν έχει το μενού) σε κοιτάνε για εξωγήινο. Δε λέω, τις πρώτες μέρες τα χάμπουργκερ ήταν απόλαυση, αλλά μετά απο 2 μέρες έψαχνα έξοδο κινδύνου!
7. Η Σαντορίνη είναι με διαφορά το πιο γνωστό ελληνικό νησί.
   Όχι όμως και το καλύτερο ελληνικό εστιατόριο… Εκτός και αν το Falafel που διαφήμιζε στην είσοδο το τρώτε στην Ελλάδα τον τελευταίο χρόνο που λείπουμε και δε το πήρα χαμπάρι!
8. Έβγαλα επιτέλους μια φωτογραφία μπροστά στο Papajohn’s pizza και είδα τον ίδιο τον Papajohn σε τηλεοπτικό διαφημιστικό. O Papajohn δεν είναι άλλος απο αυτόν τον αναγωγο που περι το 1999 μου σούφρωσε το papajohn.com. Δε του το συγχωρώ..! Α, και μάλλον κατάλαβα γιατι το Papajohn πρέπει να είναι τόσο αστειο στα Αγγλικά… Εγώ και ο DonCorleone.

Αεροδρόμιο λοιπόν, και φύγαμε για NY. Πριν πετάξουμε όμως, στο αεροδρόμιο είδαμε άλλες δύο όμορφες πινακίδες:

Αμα ταξιδεύεις με το όπλο σου, θυμήσου ότι δεν επιτρέπεται να το πάρεις μαζί στην καμπίνα! Υποχρεωτικά μόνο σε checked αποσκευές. Και έλεγα που να το κρύψω, που να το κρύψω. Ελπίζω τουλάχιστον να αποφάσισαν αν τελικά θα επιτρέπεται να παίρνουν μαζί τα όπλα τους στα εστιατόρια και τα club. Μπρρρρ!

Επόμενα αμίμητο: ΕΠΙΠΕΔΟ ΑΠΕΙΛΗΣ – ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ! Με άλλα λόγια: “Μουσουλμάνος τρομοκράτης μπορεί απο στιγμή σε στιγμή να κάνει αεροπειρατεία στο αεροπλάνο. Αλλά μη φοβάστε, μάλλον έχει πάει για κατούρημα στο αεροδρόμιο οπότε δεν κινδυνεύετε και τόσο.” Πάρτε βέβαια και κανά όπλο μαζί για καλού και για κακού. Που ξέρεις… Είπαμε όμως, στη βαλίτσα!

Με αυτά και αυτά, Nashville και συνέδριο τέλος. Επόμενος προορισμός, διακοπές, NY και Manhattan! Ως τότε, καληνύχτα και όνειρα γλυκά παρέα με το βιβλίο που θα βρείτε στο κομοδίνο κάθε αμερικάνικου ξενοδοχείου:

Την επόμενη φορά που θα δείτε Πρωινό Καφέ, πάρτε για λίγο τα μάτια σας απο την Ελένη. Ρίξτε αντ’ αυτού, μια ματιά στην γεματούλα κυρία Βέφα που μαγειρεύει. Το αξίζει, γιατί αυτή παρακαλώ είναι η βαριά ελληνική βιομηχανία..!

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη απο το book section του supermarket της γειτονιάς μου. Είπατε τίποτα??

EDIT: Η Παναγιώτα σπεύδει να με διορθώσει. Η Ελένη λέει δεν είναι πια στο Πρωϊνό Καφέ και η Βέφα δεν βγαίνει στη τηλεόραση! Αυτό το τελευταίο έπρεπε να το περίμενα…

Σαν βγεις στον πηγαιμό για το Wimbledon, ο δρόμος είναι μακρύς. Όχι, δυστυχώς, οι 6 στάσεις που μας χωρίζουν στην District Line δεν είναι αρκετές. Έπρεπε πρώτα να εξασφαλίσουμε τα μαγικά χαρτάκια.

Καθώς η ζήτηση εδώ και χρόνια υπερβαίνει κατά πολύ την προσφορά, αντί της αύξησης της τιμής των εισιτηρίων ώστε να μη γίνει το τουρνουά ελιτίστικο, στο Wimbledon επέλεξαν άλλες λύσεις. Υπάρχουν συνολικά 4 τρόποι για να μπει το ευρύ κοινό κάθε χρόνο στα grounds του All England Lawn Tennis Club και αυτοί είναι οι εξής:

1. Ο Καλός
Τον Ιανουάριο κάθε χρόνου γίνεται μια κλήρωση. Σε αυτή τη κλήρωση μπορεί να συμμετέχει μια φορά κάθε νοικοκυριό (όχι μόνο απο UK) και στους νικητές προσφέρεται η δυνατότητα αγοράς ενός τυχαίου διπλού εισιτηρίου κάπου μέσα στο τουρνουά. Ο τυχερός μπορεί απλώς να αποδεχθεί η όχι, χωρίς καμμια άλλη δυνατότητα διαπραγμάτευσης.

2. Ο Κακός
Κάθε μέρα κατά την διάρκεια του τουρνουά δίνονται περι τα 500 εισιτήρια στα κεντρικά courts των εγκαταστάσεων. Αν κάποιος το θέλει πραγματικά πολύ, έξω απο τα grounds και σε συνεργασία με τον δήμο, οργανώνεται camping. Άλλοι πάνε στην Ίο, άλλοι πάνε στο SW19. Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις αποζημιώνει..!

3. Ο Άσχημος
Στα τουρνουά του μεγέθους του Wimbledon, πέρα απο τα βασικά courts, υπάρχουν πολλά μικρότερα στα οποία γίνονται αγώνες παίδων, διπλού καθώς και όχι τόσο πρωτοκλασάτων παικτών. Κάθε μέρα δημιουργείται και πάλι μια ουρά πριν τα grounds ανοίξουν τις πύλες τους, απο την οποία οι τυχεροί κερδίζουν την δυνατότητα να μπουν στις εγκαταστάσεις χωρίς να μπορούν όμως να εισέλθουν στα κεντρικά courts.

Απο ότι άκουσα η ουρά αυτή είναι πιο “λογική”, αν φτάσεις μέχρι τις 9.00 το πρωί μάλλον θα μπεις. Και μη ξεχνάτε, “οι Άγγλοι δεν διαδηλώνουν, απλώς περιμένουν στην ουρά”!

4. Ο Τυχερός

Απο φέτος και σε συνεργασία με το Αγγλικό site διάθεσης εισιτηρίων Ticketmaster, κάθε μέρα δίνονται μερικά extra εισιτήρια απο επιστροφές. Επι μια βδομάδα στις 12.00 κάθε μεσημέρι το η διάθεση ξεκινά και σε 2 sec έχει ξεπουλήσει. Δοκίμαζα επί 5 μέρες. Την 6η στάθηκα τυχερός! Συμβουλή: την μαγική στιγμή ψάξτε για μη διπλανές θέσεις και έχετε πιθανότητες επιτυχίας.

Αφού λοιπόν η τύχη μας χαμογέλασε, εχθές ξυπνήσαμε κατά τις 10.30 και με τον αέρα του κατόχου εισιτηρίου πήραμε τον underground για Wimbledon. Το πρόγραμμα στο Centre Court είχε V.Williams, Roddick και Murray. Πρώτα όμως έπρεπε να δούμε τις εγκαταστάσεις.

Το πρώτο πράγμα που αντικρίσαμε, σχεδόν δίπλα στην είσοδο, ήταν το περιβόητο κυρίως ταμπλό του τουρνουά.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό του τουρνουά είναι το πράσινο. Όπως παντού στην Αγγλία, οι εγκαταστάσεις του Wimbledon συνορεύουν με 2 τεράστια πάρκα και κάνουν την πράσινη επιφάνεια των court να δένει αρμονικά με το τοπίο. Και ως σημείωση, το γρασίδι των courts είναι τόσο κοντό που άνετα το περνάς για χαλί.

Οι εγκαταστάσεις τώρα εκτείνονται σε συνολικά 24 γήπεδα, απο το κεντρικό μέχρι μικρότερα βοηθητικά, που όλα τους έσφιζαν απο παίχτες και θεατές. Η ατμόσφαιρα θύμιζε ΟΑΚΑ των ολυμπιακών, αν και έλλειπαν οι φωνές των εθελοντών. Εδώ τα πράγματα είναι πιο “καθώς πρέπει”, ενώ περπατάς πρέπει να κάνεις ησυχία. Δίπλα σου έχει αγώνα τεννις και απαιτείται ηρεμία για τους αγωνιζόμενους.

Οι οποίοι αγωνιζόμενοι φορούν υποχρεωτικώς λευκά. Ναι λευκά. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ο Ναδαλ του παρδαλού σφίχτικου αμάνικου στο Roland Garros, στο Wimbledon έρχεται πάντα με λευκά? Εμ φυσικά, Αγγλία, dress code μέχρι και στους αθλητές.

Tα grounds του Wimbledon τώρα, ακόμα και αν δες έχεις εισιτήριο για τα κεντρικά courts, προσφέρονται άνετα και για πικ νικ. Οι περισσότεροι μάλιστα απο τους “queuers” είχαν φέρει τα μπωλάκια και τις φραουλίτσες τους και κατασκήνωναν απέναντι απο την γιγαντοοθόνη του Court No.1.

Η φράουλα για τους Άγγλους είναι κάτι σαν εθνικό φρούτο. Ίσως να είναι και το μόνο οπωροκηπευτικό το οποίο ακόμα καλλιεργούν σε ποσότητες, μιας και κεράσια απο South Africa έχουμε φάει, μια ντομάτα απο την Αγγλία όμως ποτέ. Strawberries and Cream είναι λοιπόν το αντίστοιχο του fish and chips σε σνακ. Μεταξύ μας, ειναι λίγο χάλια μιας και το cream ειναι κάτι μεταξύ νουνού και ωμής κρέμας γάλακτος, αλλα και πάλι με κράτησε αρκετά απασχολημένο ώστε να το τραβήξω φωτογραφία.

Αφού γυρίσαμε τα grounds, είπαμε να περιμένουμε μέχρι τις 3.00 για να μπουμε στο Centre Court. Μα φυσικά για να πάρουμε το καλύτερο αναμνηστικό: χρησιμοποιημένα μπαλάκια!

Τώρα οταν λέμε χρησιμοποιημένα, εννούμε πάντα χρησιμοποιημένα με τα standarts του Wimbledon όπου σε ένα set αλλάζουν άνετα δύο εξάδες μπαλάκια. Η αναμονή άξιξε και τώρα το γραφείο μου κοσμεί ένα ωραιότατο μπαλάκι που γράφει “Wimbledon 2009″. Χμμ, μήπως να αρχίσω συλλογή?!

Μέχρι να πάει 3 όμως, εκμεταλλευτήκαμε τον χρόνο παρακολουθώντας μερικά sets παίδων. Όπου πολλά απο αυτά είχαν και μεγάλη πλάκα με τα ball boys να είναι σε συγκρίσιμη ηλικία με τους αγωνιζόμενους. Οι δε αντιδράσεις των παιδιών όταν έχαναν κρίσιμους πόντους απο λάθος τους ήταν γνησιότατες. Σημείωση: το γρασίδι βοηθά ώστε μπορείς να πετάξεις με μίσος κάτω την ρακέτα σου, να μη σπάσει, και να σου επιστρέψει και στο χέρι άμεσα. Σημείωση 2: μπορείς πάντα να πάρεις ένα μπαλάκι και να το χτυπήσεις νευριασμένα με όλη σου τη δύναμη, ακόμα και αν αυτό καταλήξει μέσα στο Centre Court του Wimbledon.

Κάπου εκεί έφτασε η ώρα να μπούμε μέσα στο Centre Court. Το ματς των γυναικών είχε πια τελειώσει αλλα δεν πειράζει, πόσο πια να καθόμασταν μέσα? Το πρώτο ευχάριστο της υπόθεσης ήταν οι θέσεις μας: δίπλα στην κάμερα της τηλεόρασης. Ούτε γύρισμα κεφαλιού πέρα δώθε, σκέπαστρο και άριστη θέα στα δρώμενα.

Το Centre Court τώρα ήταν ακριβώς το δυαδικό ενός γηπέδου ποδοσφαίρου. Επιτρέπεται να κινείσαι μόνο όταν οι παίχτες αλλάζουν γήπεδα και ξεκουράζονται. Η ομιλία κατά την διάρκεια των πόντων απαγορεύεται, άλλωστε δεν θες να πεις “Μη βαριέσαι τόσο Παναγιώτα μου” και να σε ακούσει ο παίχτης. Το μόνο που σε αποτρέπει απο το να αλλάξεις θύρα είναι ένας στρατιωτικά ντυμένος steward που και καλά δε σε αφήνει να πας “παρακάτω”.  Τέλος, τα καθίσματα είναι επενδυμένα με αφράτη δερματίνη και αν και 5 σχεδόν ώρες καθιστοί, ούτε που το καταλάβαμε.

Εκεί που δυστυχώς ατυχήσαμε ήταν τα παιχνίδια. Το πρώτο του Roddick είναι ένα στοιχειώδες ενδιαφέρον, 2 tie breaks και μερικους αμφίρροπους πόντους. Το δεύτερο όμως, που το περιμέναμε, ήταν χάλια. Ο Murray ήταν σαρωτικός και ο αντιπαλός του πολύ λίγος. 3-0 set σε λιγότερο απο δύο ώρες, και that’s all. Το χειρότερο δε ήταν ότι αν το κρατούσαν λίγο περισσότερο θα μας έπιανε και η βροχή και θα βλέπαμε και το πρώτο κλείσιμο της νέας στέγης του γηπέδου. Μια άλλη ενδιαφέρουσα παρατήρηση της ημέρας ήταν ότι για πρώτη φορά βρεθήκαμε σε χώρο στο Λονδίνο όπου το 90%+ των παρευρισκομένων ήταν βέροι Άγγλοι, με τα ξανθοκόκκινα μαλλιά, την χαρακτηριστική τους προφορά και το προσεγμένα ατημέλητο ντύσιμο. Και όλη την ημέρα δεν ακούσαμε ούτε μια φορά ελληνικά! Σαν να είσαι σε άλλη πόλη…

Με αυτά και αυτά, επιστρέψαμε κατάκοποι στο σπίτι. Ματς καλό μπορεί να μην είδαμε, αλλά τουλάχιστον είδαμε τα ενδότερα του Wimbledon. Τώρα το μόνο που μένει είναι να πείσω την Παναγιώτα για του χρόνου: Mα δεν είδες τι ωραίο που είναι το Eurostar? Ούτε που θα το καταλάβεις πότε θα πάμε και θα ‘ρουμε απο το Roland Garros..!

Σήμερα το πρωί, περπατούσα αγουροξυπνημένος αγουροξυπνημένος για να πάω στο πανεπιστήμιο. Και χωρίς να πολυδίνω σημασία, έβλεπα τα νούμερα των σπιτιών στο δρόμο και θαύμαζα το πως έχουν κρατήσει ομοιόμορφα μέχρι και τα fonts των αριθμών. Κάπου εκεί κατάλαβα την Αγγλική λεπτομέρεια:

56… 55… 54… 53…! No comments, είπαμε, Αγγλία!

Το ότι οι Άγγλοι έχουν μια κακή παράδοση με τις βρύσες είναι ευρέως γνωστό. Το αγαπημένο τους design δεν είναι άλλο απο τα δύο χωριστά taps, ένα για ζεστό και ένα για κρύο. Και δυστυχώς, εν έτη 2009 το συναντάς ακόμα πάρα πολύ συχνά. Τουλάχιστον όμως υπάρχει γι’ αυτό μια δικαιολογία: “όταν είχαμε εμείς βρύσες, εσείς κρεμόσασταν από τα δέντρα”, για να παραποιήσω τη γνωστή εθνικόφρονη ατάκα. Παλιά σπίτια, παλιά υδραυλικά, παλιές βρύσες, makes sense. Όχι όμως και το παρακάτω:

Η παραπάνω βρύση φαντάζει σαν μια ακόμα συνηθισμένη “συγχρονη” βρύση. Εχεί όμως μια πρωτοτυπία: της λείπει ένας άξονας. Με άλλα λόγια το “κεφάλι” μετατοπίζεται μόνο οριζόντια. Καθε φυσιολογική βρύση έχει δυο διαστάσεις, “ροή” και “θερμοκρασία”, f και t. Δυο διαστάσεις, μια βρύση… Μηπως θα ήταν καλύτερο να είχαμε μία διάσταση και μια βρύση? Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκε ο κατασκευαστής της παραπάνω μπαταρίας και μεγαλούργησε. Στρίβοντας τη βρύση απο αριστερα προς τα δεξια αυξάνεις τη μεταβλητή f+t, δηλαδή παίρνεις περισσότερο και πιο ζεστό νερό. Πανω, κάτω, δε. Αν θες πολύ και κρύο νερό ατύχησες. Αν θες λίγο και ζεστό νερό, πάλι ατύχησες. Και που αλλού θα μπορούσε να βρει αγοραστές μια τέτοια βρύση? Χμμμ, στην  Αγγλία και στο Ελληνικό Δημόσιο..! Ας ελπίσουμε να μη τη φέρει κανεις στην Ελλάδα…

OK, ειμαστε πολλοί. Πάρα πολλοί. Το έχουμε πει και ξαναπεί. Αλλα δεν μπορώ άλλο, όλο κάτι γίνεται και νομίζω ότι παραείμαστε πολλοί…

1. Ανοιγεις την τηλεόραση. Άντε το Youtube, τηλεόραση δεν έχουμε. Πας να δεις τον τελικό του Britain’s got talent. Και παριμένεις να δεις Britons να έχουν talent. Θα τον πάρει τον τίτλο η Susan Boyle? Αντι γι’ αυτό, βγαίνει ο Σταυρος με την κοιλιά έξω και δίνει το best show ever…!
   προκριματικά, ημιτελικός και τελικός
   (Το youtube εχει κοψει τα embed)
2. Έχεις παράσταση με το Λύκειο Ελληνίδων. 3ήμερο Ελληνικό φεστιβάλ.  Το εισητήριο ορίζεται στις 12,5 λίρες. Με άλλα λόγια, με εισιτήριο 12,5 λίρες περιμένουν ότι όχι μόνο θα γεμίσουν τον χορο αλλα, εικάζω, θα βγάλουν και έσοδα.
3. Το μάτι σου πέφτει σε φυλλάδιο με οδηγίες ψηφοφορίας στις Ευρωεκλογές για ξενιτεμένους Ελληνες. Το φυλλάδιο είναι ύποπτα μπλε. Κοιτάς καλύτερα. Ναι, βλέπεις ξεκάθαρα το λόγότυπο:
   Κοιτάς λίγο καλύτερα. Βλέπεις στοιχεία επικοινωνίας. Έχει email. Μια στιγμή, βλέπω καλά? Το domain ειναι @dap-ndfk.org.uk? Δεν μπορεί, δε μπορεί, δε μπορει! Είναι κάποιο είδος κακόγουστου αστείου? Φτου, φτου, φτου, σαν θρησκόληπτη γριά που ακούει το όνομα “Σημίτης”.  Στο κάτω κάτω μέρος όμως το γράφει ξεκάθαρα με μικρά γράμματα. Λέει ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Λονδίνου..! Δεν περιγράφω άλλο που λέει και ο Χελάκης. Για τα περισσότερα, δείτε εδώ. Εγώ πάντως το δηλώνω, αν στο Imperial δω την πουλάδα, τα μαζευω και φεύγω την ίδια στιγμή!

Την Πέμπτη το απόγευμα μαζεύαμε τα πράγματα μας. Προορισμός, για 4η φορά τους τελευταίους μήνες, Αθήνα. “Μαμά, να φέρουμε μπουφανάκια για το βράδυ?”. “Κώστα, χρειάζεται βερμούδα ή ακόμα ειναι ΟΚ με τζιν?”. “Ρε Αγγλάκια”, μας απαντούσαν, “εδώ είναι Ελλάδα, κάνετε πως ξεχάσατε κιόλας?!” Και πραγματικά, το ειχαμε ξεχάσει…!

Για τον καιρό στο Λονδίνο έχω ξαναγράψει παλαιότερα, εν συντομία άστατος. Αλλα αυτό που δεν είχαμε καταλάβει ως την Πέμπτη είναι ότι ο μήνας είναι… σχεδόν Ιούνης! Με βροχούλες, θερμοκρασίες στα επίπεδα των 15 βαθμών και μπουφάν νομίζαμε πως το φθινόπωρο πρέπει όπου να ‘ναι να ρθει. Αν δεν ήταν και οι προσφορές της easyjet στο δρόμο το θέμα των καλοκαιρινών διακοπών ούτε που θα το ‘χαμε συζητήσει.

Παρασκευή πρώι ξυπνημα στην Αθήνα. Φοράμε κοντομάνικο, βερμούδα και πάμε βόλτα…! Μέσα σε 2 ώρες η διάθεση μας είχε ολοκληρωτικά αλλάξει. ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!

Καφετέριες, ταβέρνες, παραλίες, χορούς, τέννις, κολυμβητήρια, απο όλα είχε το μενού του σαββατοκύριακου. Και για πρώτη φορά, ήδη τρεις μέρες πριν την αναχώρηση… θέλουμε κι άλλο! Η Ελλάδα το καλοκαίρι απλώς δεν παίζεται.

Και πριν σας αφήσω γιατι, ειπαμε, 3 μέρες έμειναν ακόμα, να σας γράψω και μια ατάκα του supervisor μου:

“Το καλοκαίρι ειναι με διαφορά η καλύτερη περίοδος για να παράγεις δουλειά. Μαθήματα δεν υπάρχουν, οι φοιτητές δεν τρέχουν στο department, και οι εξωτερικές παρενοχλήσεις είναι γενικά μηδαμινές”

Αχ αχ αχ, πως φαίνεται ότι δεν έχει έρθει ποτέ στην Ελλάδα.. Ας ελπίζουμε ότι δεν σοβαρολογεί γιατί αλλιώς… την κάτσαμε!

λέγεται η επιτήρηση στα Αγγλικά, και όταν μου είπαν ότι θα το κάνω δεν ήξερα για τι πράγμα μου μιλάνε. Ακούγεται βαρετό, αλλά ήταν ουσιαστικά η πρώτη μου ευκαιρία να μπω σε αμφιθέατρο με προπτυχιακούς φοιτητές. Και όσο να το κάνεις, το ενδιαφέρον του το είχε.

Κατ’ αρχάς, η αντιστοίχιση των διδακτορικών/μεταδιδακτορικών φοιτητών με τις εξετάσεις των μαθημάτων έγινε γύρω στον ένα μήνα πριν ηλεκτρονικά. Καθένας μας δήλωσε σε μια σελίδα τις ώρες/μέρες που (δεν) είναι διαθέσιμος και τα υπόλοιπα έγιναν μόνα τους. Το εντυπωσιακό της υπόθεσης, τόσο οι διδακτορικοί όσο και οι μεταδιδακτορικοί που βρίσκονται στο payroll του department εχουν την υποχρέωση για 1 μόνο επιτήρηση το έτος. Ταυτόχρονα οι καθηγητές δεν απαιτείται να επιτηρούν παρά μόνο να βρίσκονται στο κτήριο (π.χ. στο γραφείο τους παίζοντας ναρκαλιευτή) για τυχόν απορίες. Φυσικά αν κάποιος κάνει extra επιτήρηση πληρώνεται (στην ωρα του) 11 λίρες την ώρα. Το ηθικό δίδαγμα: έχουν λεφτά και οργάνωση, και φαίνεται.

Οι επιτηρητές έπρεπε να βρισκόμαστε στο αμφιθέατρο αυστηρά μισή ώρα νωρίτερα απο την προγραμματισμένη ώρα έναρξης. Μα φυσικά για να προετοιμάσουμε την αιθουσα. Να βάλουμε σε κάθε θέση εξεταζομένου τις κολλες, τα κομπουτεράκια, τα θέματα και να σιγουρευτούμε ότι δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Και ναι, δεν έκανα λάθος, αν χρειάζεται κομπιουτεράκι την εξέταση το προμηθεύει το department και όχι ο φοιτητής. Σε κάθε θέση εξέτασης κάθονται οι φοιτητές αυστηρά με αλφαβητική σειρά που προμηθεύει η γραμματεία. Έτσι λοιπόν ο φοιτητής, μπαίνοντας στην αίθουσα ακριβώς την ώρα έναρξης (και όχι νωρίτερα…) αντικρίζει το εξής.

Αφου οι φοιτητές μπουν στην αίθουσα, δεν επιτρέπεται πια να μιλάνε μεταξύ τους. Είναι υποχρεωμένοι να αφήσουν τις τσάντες τους διπλα στην είσοδο και να πάνε μόνο με τα μολύβια και την φοιτητική τους ταυτότητα στην θέση που τους αντιστοιχεί. Αν έχουν κασετίνα, αυτή ειναι διάφανη. Αφου όλοι καθίσουν στις θέσεις τους (οι οποίες, υπενθυμίζω, έχουν πάνω τα θέματα) περιμένουν μέχρι όλοι να είναι έτοιμοι χωρίς να κάνουν τίποτα. Μόλις τους πούμε, ξεκινά το πρώτο τους 5λεπτο στο οποίο μπορουν να διαβάσουν τα θέματα αλλα δεν τους επιτρέπεται να γράψουν τίποτα. Και όσο και αν ακούγεται περίεργο, όλοι ακολουθούν ευλαβικά την διαδικασία, χωρίς ούτε την παραμικρή παρατήρηση.

Το αρχικό 5 λεπτο τελειώνει και ο έξυπνος της υποθεσης με φωνάζει: “ξέρω πως είναι ακατάλληλη η στιγμή, αλλα χρειάζομαι επειγόντως τουαλέτα”. Ευτυχώς, λέω απο μέσα μου, τι αποστείρωση ειναι αυτή, και τον πάω να κάνει τη “δουλειά” του… Ναι ναι, τον περίμενα έξω απο την τουαλέτα μέχρι να “τελειώσει”!

Οι φοιτητές ξεκινάνε να γράφουν και, ω τι λογικό, ζητάνε πρόχειρα. Πάω να πάρω ένα και να δώσω, και ο άλλος επιτηρητής έρχεται και μου λέει: “όχι, τα γράφουν όλα στο κανονικό και αν δεν τους φτάσει τους δένουμε μόνιμα (με κάτι ειδικά λαστιχάκια) πάνω στο κανονικό τους γραπτό την επέκταση.” Κατα τα άλλα, όλο το 2ωρο πέρασε χωρίς εκπλήξεις., Η καθηγήτρια ζητήθηκε για μία μόνο διευκρίνιση. Κανένας δεν προσπάθησε ούτε κατα διάνοια να μιλήσει με τον διπλανό του. Και μόλις τελείωσαν, άφησαν τα μολύβια μόλις τους ζητήθηκε και κάλυψαν τα ονόματά τους στα γραπτά, σχεδόν όπως κάναμε στις πανελλαδικές… Μόλις το έκαναν, ξεκινάμε να μαζέψουμε απαντήσεις και κομπιουτεράκια, και μέχρι να το κάνουμε κανένας δεν σηκώνεται ή μιλάει. Και τελειώνοντας, αποχωρούν όλοι μαζι απο την αίθουσα παίρνοντας τις τσάντες και τα πράγματά τους…

Με αυτά και αυτά, ας συνοψίσω τις μεθόδους cheating που αποτυγχάνουν.

1. Άνοιγμα βιβλίου
2. Συνομιλία με τον διπλανό
3. Χρήση υπολογιστή τσέπης που δίνει πλεονέκτημα στον εξεταζόμενο
4. Χρήση υπολογιστή τσέπης που… μπαίνει και στο internet και έχει και pdf reader
5. Συνεργασία με άλλους έξω, τα θέματα βγαίνουν απο το αμφιθέατρο μαζί με τους εξεταζόμενους
6. Χρήση “σκονακίων” καθώς με 3 επιτηρητές και πιθανότητα αποβολής απο το πανεπιστήμιο κανείς δεν το επιχειρεί.
7. Ανταλλαγή προχείρων
8. Συνεργασία φίλων, κανένας δεν ελέγχει το που κάθεται.

Αυτό δε που με εντυπωσίασε δε περισσότερο απο ολα είναι το ότι κανένας δεν έδειξε να εξεγείρεται/διαφωνεί/προσπαθεί να διαβάλλει την διαδικασία. Ήταν, απο οσα μπόρεσα να αντιληφθώ, πραγματικά άψογη. Όταν δε σχολίασα τις εντυπώσεις μου με τον supervisor, αυτός μου απάντησε: “Μα οι εξετασεις πρέπει να είνα άψογες και κατα γράμμα. Διαφορετικά και το πανεπιστήμιο χάνει την αξιοπιστία του και ρισκάρει να εκτεθεί δικαστικά, άλλωστε καθένας μπορεί να σε μηνυσει αν λόγω μη τήρησης της διαδικασίας τον οδηγήσεις στο να χάσει ένα χρόνο απο τις σπουδές του”. Αχχχχχχ….

Εκεί πάνω άρχισα να σκέφτομαι… Ποιό το πρόβλημα να μένει ένα φοιτητής στο πανεπιστήμιο 25 χρόνια? Κοστίζει κάτι, ειναι αυτό το πρόβλημα του πανεπιστημίου? Πλέον μπορώ να πω με αυτοπεποίθηση όχι, αρκεί όμως το πανεπιστημίο να μπορεί να κάνει εξετάσεις σαν τις παραπάνω και να διασφαλίζει την αξιοπιστία του. Αν μπορεί, δεν υπάρει κανενα πρόβλημα, το πρόβλημα ειναι του φοιτητη. Αλλά πως είναι όμως δυνατόν να διεξάγεις εξετάσεις τέτοιας ποιότητας χωρίς να ξέρεις καν πόσοι φοιτητές θα παρουσιαστούν στο μάθημα?

Τις προάλλες κάναμε την πρώτη μας εκδρομή εκτός Αγγλίας. Προορισμός, Παρίσι! Αν και είχαμε ξαναπάει και οι 2, μας είχε αρέσει τόσο την προηγούμενη φορά που το ξανακυνηγήσαμε. Μιας και το blog μιλάει για Λονδίνο, θα περιοριστώ στα του Eurostar. Eurostar ονομάζεται το train service που ενώνει, μέσω της Μάγχης, το Λονδίνο με το κεντρικό σιδηροδρομικό δίκτυο της Γαλλίας και κατ’ επέκταση του Βελγίου. Τρένα ενώνουν το Λονδίνο με το Παρίσι σχεδόν ανα μισή ώρα. Όντας βελτιωμένα γαλλικα TGV, αναπτύσσουν μέχρι και 300χλμ και κάνουν το ταξίδι σε 2 ώρες και ένα τέταρτο. Και ναι, περνάνε κάτω απο το English Channel τη Μάγχη..!

Δυστυχώς όμως το “κάτω απο τη Μάγχη” είναι λιγότερο εντυπωσιακό απο όσο ακούγεται, ειδικά αν ξεκινάς απο Λονδίνο. Το τμήμα St. Pancrass-Dover μέχρι να βγεις στο Dover και να “βουτήξεις” είναι ολοκαίνουριο και τίγκα στα αλλεπάλληλα τούνελ. Έτσι ενω περιμέναμε και περιμέναμε, ουτε που καταλάβαμε για πότε οδηγός μας είπε Bienvenue en France. Αντίθετα, στην επιστροφή είδαμε θάλασσα, έστω απο μακριά, και μάλιστα ήταν και το πρώτο ουσιαστικά τούνελ απο τη μεριά της Γαλλίας. Και πάλι όμως, 15 λεπτά περίπου στο υποθαλάσσιο (ουσιαστικά τρύπα στα πετρώματα της ρηχής Μάγχης) τουνελ και ήμασταν απέναντι. Γενικά το ταξίδι με το Eurostar ήταν θεαματικά καλύτερο και πιο ευχάριστο σε σχέση με το αεροπλάνο, και γι’ αυτό και ακριβότερο. Ναι ναι, η easyjet στην ίδια διαδρομή ήταν 30% φθηνότερη..!

Για τα περί της Γαλλίας τώρα, δε θα γράψω πολλά. Μόνο θα τονίσω το πόσο μοιάζουμε οι Έλληνες ως λαός με τους Γάλλους. Πρώτα απ’ όλα, αγοράζουμε από τα ίδια μαγαζιά…

…σκουπιδοντενεκέδες για το μετρό μας.

Δευτερον, κολλάμε αφίσες στα πανεπιστήμιά μας,

γιατι έτσι μας αρέσει! (η φωτογραφία είναι απο την είσοδο του κεντρικού κτηρίου της Σορβόννης)

Τέλος, απολαμβάνουμε τον καφέ μας στον ήλιο και τον πληρώνουμε χρυσό, αλλα δε θα επεκταθώ άλλο, είπαμε, two greeks in london!  Α, και έχουμε φούρνους σε κάθε γειτονιά, thank god!!!

Πρώτη χρονιά εδώ, πρώτο Πάσχα μακριά απο τα πάτρια εδάφη. Σίγουρα όχι γιατί το επιθυμούσαμε, παρόλα αυτά η εμπειρία του Πάσχα στην Αγγλία είναι σίγουρα αξιομνημόνευτη. Και όχι απλώς ένα Πάσχα, αλλα 2 για να έχουμε να θυμόμαστε!

Πρώτα απο όλα λοιπόν, έχουμε το καθολικό, η καλύτερα προτεσταντικό Πάσχα της προηγούμενης βδομάδας.  Για λόγους που είναι ικανοί να γεμίσουν ολόκληρο άρθρο της wikipedia, το Πάσχα όπως ξέρετε δεν συμπίπτει με το ορθόδοξο. Πανσέληνοι, διάφορα ημερολόγια και χαμένες μέρες είναι συνυπεύθυνοι αυτής της κατάστασης η οποία δεν φαίνεται πως θα διακοπεί στο ορατό μέλλον.

At a summit in Aleppo, Syria, in 1997, the World Council of Churches proposed a reform in the calculation of Easter which would have replaced the present divergent practices of calculating Easter with modern scientific knowledge taking into account actual astronomical instances of the spring equinox and full moon based on the meridian of Jerusalem, while also following the Council of Nicea position of Easter being on the Sunday following the full moon. The recommended WCC changes would have side-stepped the calendar issues and eliminated the difference in date between the Eastern and Western churches. The reform was proposed for implementation starting in 2001, but it was not ultimately adopted by any member body.

Προτεσταντικό Πάσχα λοιπόν σε μια πολυεθνική πόλη όπως το Λονδίνο. Όπως ευστοχα παρατηρεί ο Θέμος, μια απο τις διαφορές της Αγγλικής κοινωνίας είναι το ότι δεν υπάρχει ένα “καθολικό” θέμα συζήτησης που να χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά όλου του κόσμου. Σε μια πόλη με τέτοια ποικιλομορφία, αυτοί που γιορτάζουν το προτεσταντικό Πάσχα ίσως να είναι και λιγότεροι απο όσους δεν το γιορτάζουν. Ταυτόχρονα, για τους καθολικούς και τους προτεστάντες το Πάσχα είναι η δεύτερη την τάξη θρησκευτική γιορτή του χρόνου. Ότι χοντρικά ειναι για εμάς δηλαδή τα Χριστούγεννα: σχεδόν κανεις δεν πηγαίνει στην εκκλησία, μαζευόμαστε οικογενειακά για φαγητό και αυτό είναι όλο. Τα δύο αυτά γεγονότα κάνουν το Πάσχα ουσιαστικά “ξενέρωτο”. Τόσο ξενέρωτο που συμβαίνει το εξής:

Σχεδόν όλα μαγαζιά είναι ανοιχτά, ακόμα και την Κυριακή του Πάσχα. Μερικά τροποποιούν απλώς το ωράριό τους, αλλα όσα είναι ανοιχτά τις Κυριακές (και είναι πολλά…) ήταν ανοιχτά και την Κυριακή του Πάσχα. Τα πανεπιστήμια και οι διάφορες εταιριες εκλεισαν για λίγο (Μεγάλη Παρασκευή και Δευτέρα του Πάσχα) κατα τα ελληνικά πρότυπα αλλα γενικά ούτε καμπάνες άκουγες ούτε  κόσμο να γιορτάζει. Απλώς ένα τετραήμερο με το Heathrow και τα λοιπά αεροδρόμια να παίρνουν φωτιά.

Την αμέσως επόμενη βδομάδα έχουμε λοιπόν το ορθόδοξο Πάσχα. Και όπως μαθαίνουμε έχουμε και 2-3 επιλογές ελληνικών εκκλησιών μέσα στο Λονδίνο. Διαλέγουμε λοιπόν την Αγ. Σοφία που μας βολεύει και κατηφορίζουμε για τον επιτάφιο. Στην είσοδο, καμια 10αρια αστυνομικοί έχουν αποκλείσει τον δρόμο και ο κόσμος έχει σχηματίσει δύο σειρές για να μπει στον καθεδρικό. Στις εισόδους του, 2 securitάδες ελέγχουν την ροή και κάποια στιγμή την σταματούν. Ταυτόχρονα, μια απο αυτούς αρχίζει να μας ενημερώνει ενω περιμένουμε:

I am terribly sorry but the Cathedral is full right now. Unfortunately you will have to wait until people come out and we will start letting people in again accordingly. Thank you very much for your cooperation.

Ευγενική securitου στην… εκκλησία?! Είναι που δεν είναι Ελληνίδα, λέμε μεταξύ μας. Περιμένουμε και περιμένουμε λοιπόν μέχρι που φτάνουμε στην είσοδο. Και εκεί, ως reality check, συναντούμε τον κλασικό εκπρόσωπο της φυλής μας, που αφού έχει παρακάμψει την ουρα, απευθύνεται στην ευγενικότατη securitου:

-Hey, I want to get in. Let me in right now.
-Νο Sir, there are people waiting.
-If they don’t have a problem, will you let me in?
-Yes.

Και αρχίζει να μας ρωτά:

-Εχετε κάποιο πρόβλημα να μπω μέσα? Έτσι και αλλιώς και εσείς θα μπείτε αφου είστε πρώτοι στη σειρά.
-Ε, εμείς δεν έχουμε πρόβλημα, αρκεί να συμφωνήσουν και όσοι είναι πίσω μας.
-Ε, εσύ ψηλέ, έχεις πρόβλημα? (μου απευθύνει το λόγο)
-Ναι, τόσος κόσμος περιμένει στη σειρά, πρέπει να περιμένετε.
-Τι λες ρε φίλε, club νομίζεις πως είναι και θα περιμένω? Μέσα εδώ ΣΤΑΥΡΩΝΟΥΝ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ και εσύ μου λες πως πρέπει να σε περιμένω?
-Άντε καλά, μπείτε.
-ΟΚ, they let me, can I go in? (ρωτάει τη seciuritου)
-OK, we will have to wait for someone to get out first though.
-WHAT?! First you tell me to ask so many people and after all that time you still stop me?! You feminist scum, you must have been having a lot of problems to do such a job! You probably hate God and your hatred for men is what you express in your life!

Με αυτά και με αυτά, μπαίνουμε στην επόμενη ευκαιρία όλοι μαζι στην εκκλησία. Μέσα η εκκλησία ηταν πραγματικά όμορφη. Χωρις αγιογραφίες σε κάθε ελεύθερη επιφάνεια, με… ολόχρυσο τρούλο. Ασορτί με τον τρούλο, οι εμπλεκόμενοι ντυμένοι κυριλέ σε κουστούμια φράγκικου στυλ, με ουρά, παπιον και λευκά γάντια. Δεσπότες με χρυσά στέμματα, επιταφίους με ολόλευκα λουλούδια, χορωδία 20 ατόμων να ψέλνει τραγουδιστά και πρώτη σειρά δίπλα στον επιτάφιο: ο Benny! Ναι ναι, ο Βαγγέλης ο Βενιζέλος, σαν να ξεπήδησε απο παράθυρο του Χατζηνικολάου! Με αυτά και αυτα, ο επιτάφιος βγήκε λίγο έξω στο δρόμο μπροστά απο την εκκλησία, υποβασταζόμενος απο τους παραπάνω νέους με τα κουστούμια και τα γάντια. Να ξαναμπούμε μέσα δεν υπήρχε περίπτωση, άλλωστε δεν βλέπαμε και πουθενά τον Κοκό, οπότε πίσω στο σπίτι…

Σάββατο βράδυ λοιπόν, η ανάσταση ξεκινά στις… 11.30. Οχι, ο παπάς δεν έχει να πάει στο επόμενο χωρίο, απλώς ο underground κλείνει στις 12.00! Φτάνουμε τρέχοντας στις 11.20 και βλέπουμε το χάος: διπλάσιος κόσμος σε σχέση με τον επιτάφιο, καμια ελπίδα για είσοδο στην εκκλησία και μια γιγαντοοθόνη(!) να να βλέπουμε οι απέξω το τι συμβαίνει μέσα! Κατάσταση τελικού Euro 2004. Δεύτε λάβετε φως, christ has risen, και τρέχουμε για να προλάβουμε το τρένο. Και δυστυχώς μείναμε με την απορία, λετε να ήταν μέσα ο Κοκός??

Και για αποχαιρετισμό, ορίστε και το Theist Bus, όχι για να μη νομίζετε ότι το να είσαι Atheist ειναι cool!

There IS God, BELIEVE! Don’t worry and enjoy life!

Όπως όλοι γνωρίζετε, η σοκολάτα είναι για τις γυναίκες το αλατοπίπερο της ζωής. Και η Παναγιώτα δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα… Απ’ όσα περίεργα μου έχει προτείνει κατα καιρούς, δύο έχουν καταφέρει να με κάνουν να καταλάβω τη τρέλα. Το ένα είναι το Death by Chocolate (σουφλέ σοκολάτας των Friday’s). Το άλλο είναι τα μπισκότα του Ben’s Cookies. Όταν τα δείτε μπροστά σας (συνήθως δίπλα σε σταθμούς του underground) ορμήστε, χωρίς  δευτερες σκέψεις!

Όπως έχω γράψει παλαιότερα, οι ελληνικοί παραδοσιακοί χοροί είναι η πιο αγαπημένη μας ασχολία. Ανελλιπώς, εδώ και καμιά δεκαπενταριά χρόνια, τα απογεύματα του Σαββάτου κατηφόριζα στο 8ο Δημοτικό Ηλιούπολης για μία ώρα χορό με τον καλύτερο χορευτή και δάσκαλο χορού που μπορείτε να γνωρίσετε. Λίγο αργότερα, τα πρώτα χρόνια του Γυμνασίου, η μοναδική παρέα στον Μιχάλη σύντομα προσέλκυσε και την Παναγιώτα, που ως τότε περιπλανιόταν σε “παραστασιακά” χορευτικά και είχε αγανακτήσει. Μεγαλώνοντας, το χορευτικό break τα σαββατιάτικα απογεύματα ήταν το highlight της εβδομάδας μας.

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω, μπορείτε να φανταστείτε την χαρά μας όταν πέρυσι το καλοκαίρι ο Μιχάλης μας ενημέρωσε: “Παιδιά, στο Λονδίνο έχει Λύκειο Ελληνίδων, γνωρίστηκα με την δασκάλα εκεί και σας στέλνω συστημένους!”. Αυτό ήταν. Ήδη, την δεύτερη εβδομάδα που ξεμπερδέψαμε απο την αναστάτωση της μετακόμισης ανεβήκαμε στο Bayswater προς αναζήτηση της “δόσης” μας. Μετά από δύο τρεις αποτυχημένες απόπειρες, ένα Σάββατο εκεί στα μέσα του Νοέμβρη τα καταφέραμε. 5 η ώρα το απόγευμα και 200 μετρά απο τον σταθμό του underground η φωνή του Χρόνη μας υποδεχόταν…!

Κάτω από τον ορθόδοξο ναό της Αγ. Σοφίας, στη αίθουσα που ονομάζεται “κρύπτη” μαζεύονται κάθε Σάββατο κάθε καρυδιάς καρύδι. Η αρχική μας απορία ήταν απλή: μα ποιος μπορεί να θέλει να κάνει παραδοσιακούς χορούς στο Λονδίνο, και κυρίως, ποιός θα μπορεί να τους διδάξει? Ευτυχώς για εμάς, και κόσμος υπάρχει και δασκάλα..! Ναι ναι, δασκάλα! Η Ζωή λοιπόν, λίγο μεγαλύτερη από εμάς, διδάσκει παραδοσιακούς χορούς στο Λύκειο και είναι κάτι παραπάνω από κατάλληλη για το ρόλο. Αρχικά, δεν σας κρυβω πως αισθανθήκαμε λίγο περίεργα. Γυναίκα χοροδιδάσκαλος, και μάλιστα σχεδόν ίσα με μας?! Η όρεξη όμως που έχει σε συνδυασμό για την αγάπη για αυτό που κάνει είναι εμφανέστατη και αν μετρήσεις και το γεγονός ότι είναι πολύ καλή χορεύτρια, το γλυκό έδεσε. Βέβαια, οι διαφορές με τον Μιχάλη σε άλλους τομείς είναι χαοτικές. Ο Μιχάλης, το έτος 2009 δεν έχει ακόμη κινητό. Η Ζωή έχει, τι άλλο, iPhone 3G! Γεμάτο παραδοσιακά! Και εκτός απο iPhone, συνεννοείται με email και έχει και facebook, όπου το Λύκειο έχει το δικό του group(!) για να ενημερώνει για τις δραστηριότητες και τις εκδηλώσεις του. Και εγώ είμαι πλέον αυτός που αισθάνεται οπισθοδρομικός: δεν έχω facebook…

Πάμε τώρα στο θέμα “μαθητές”. Το Λύκειο Ελληνίδων London λοιπόν δεν έχει 1 τμήμα, αλλα 3 συν ένα τμήμα παραστάσεων. Είπατε τίποτα? Ο κόσμος που κάνει χορούς όμως εχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Κατ’ αρχάς έχουμε κυρίως Ελλαδίτες που είτε σπουδάζουν είτε (κυρίως) δουλεύουν στην Αγγλία. Μετά έχουμε πολύ κόσμο, Έλληνες δεύτερης γενιάς, παιδιά Ελλήνων ομογενών που διστάζουν να μιλήσουν Ελληνικά αλλά χορεύουν παραδοσιακά συστηματικά. Η τρίτη, και πιο ενδιαφέρουσα ομάδα είναι οι Άγγλοι και λοιπές εθνικότητες.Ένα δε συγκεκριμένο ζευγάρι μας έχει αφήσει πραγματικά άφωνο. Τις προάλλες παρακολούθησε ένα σεμινάριο ποντιακών κάπου στα βόρια του Λονδίνου και είχε παράπονα γιατί ο δάσκαλος προσπάθησε να τους μάθει Σέρρα “and Serra cannot be learned in just two hours, we wasted too much time”. Προσέξτε, Άγγλοι που όχι μόνο ξέρουν τι είναι αλλα προσπαθούν να χορέψουν Σέρρα..! Με αυτά και αυτά λοιπόν, τα τμήματα καταλήγουν να είναι πολυπολιτισμικά, οπότε το ερώτημα ειναι απλό, πως θα συννενοηθουμε? Μα φυσικά στα Αγγλικά. Πάμε όλοι μαζί: “double step, two, three, double step, four five, selahi, turn and now simple sequence” για να μάθουμε τσάμικο. Αισθάνομαι κάθε φορά σαν να διαβάζω βιβλίο πληροφορικής στα Ελληνικά: κλάση, υπερφόρτωση και διαφύλωση. Ευτυχώς όμως, στο τμήμα των προχωρημένων όλοι καταλαβαίνουμε ελληνικά…

Για το τέλος αφηνω άλλο ένα γεγονός: το Λύκειο του Λονδίνου ασχολείται ενεργά με παραστάσεις και έχει, όπως ανέφερα, τμήμα παραστάσεων με μεγάλη συμμετοχή και είσοδο μόνο με invite..! Επίσης διαθέτει ιδιόκτητες φορεσιές και -κρατηθείτε- τσαρούχια νουμερο 48 που μου έκαναν. Impressed, αν αναλογιστώ ότι τελευταία φορά στην Αθήνα έψαχνα σε τρύπες μαγαζιά στο Μοναστηράκι. Αν και γενικά είμαστε επιφυλλακτικοί με τις πολλές παραστάσεις καθώς γρήγορα η ιστορία μπορεί να καταλήξει να γίνει υποχρεώση και όχι ευχαρίστηση, πριν κανεα μήνα πήρα το βάπτισμα του πυρός. Που; Στο ξενοδοχείο Dorcester. Γιατί; Για την εκδήλωση του συλλόγου Ελληνων Μηχανικών Λονδίνου. Αφου υποχρεώθηκα να αγοράσω γραββάτα (…) για να μπω στο χώρο, κατάλαβα ότι πραγματικά αλλάξαμε κατηγορία. Στην Ελλάδα χορεύαμε σε ταβέρνες, πλατείες και στην καλύτερη, μικρά θέατρα. Στο Λονδίνο σε χλιδάτα ξενοδοχεία  όπου έχουν γυριστεί ταινίες τύπου Notting Hill (θυμάστε την συνέντευξη της Τζουλιας, εδώ είμαστε) και που στη διπλανή αίθουσα μας τιμά με την παρουσία της η Sharon η Stone. Αχ αχ αδικίες αυτός ο καπιταλισμός… Αλλοί αλλάζουν στις τουαλέτες του Ηπειρώτικου Σαλονιού Ηλιούπολης και άλλοι πίνουν το ποτό τους με τη Sharon..!

Με την ευκαιρία ενός πολύ ωραίου post της Σοφίας, μου ήρθε στο μυαλό αυτή η  φωτογραφία που τράβηξα πριν απο μερικούς μήνες…

Προσέψτε το χαμόγελο του φρουρού, είδε πιπίνι και δεν μπορεί να κρατηθεί με τίποτα..! Για το τι είναι το change of the guards, η Σοφία τα περιγράφει μια χαρά!

Τέλος Μάρτη και ο καιρός στη Βρετανία είπε να δείξει το καλό του πρόσωπο. Για πρώτη φορά από τον Σεπτέμβρη, η μέση θερμοκρασία ξεπέρασε τους 10 βαθμούς, ο ήλιος έλαμπε ολημερίς χωρίς “διαλείψεις” και το πράσινο του αγγλικού τοπίου πραγματικά ήταν εκθαμβωτικό. Και μέσα σε αυτές τις συνθήκες, δύο πραγματικά τυχεροί φίλοι, κανόνισαν να περάσουν ένα 4ήμερο στο Λονδίνο. Που να τους πάμε, που να τους πάμε, δεν αργήσαμε πολύ να το αποφασίσουμε..!

Οξφόρδη λοιπόν! 100 χιλιόμετρα περίπου απο το κέντρο του Λονδίνου, 1 ώρα ταξίδι με τρένο απο το Paddinghton. Ταξίδι όμως με ένα τρένο που κυριακάτικα ήταν ασφυκτικά γεμάτο και μάλιστα χωρίς αριθμημένες θέσεις. Αλλα κανείς δε θα μας χαλάσει τη διάθεση, πρώτη θέση και φτάσαμε..! Ο σταθμός του τρένου είναι 10 λεπτά περπάτημα απο το κέντρο, και ξεκινάμε περιήγηση σε μια πόλη 150.000 περίπου κατοίκων που είναι ο ορισμός αυτού που λέμε φοιτητούπολη.

Αλλα τι φοιτητούπολη..! Καταπράσινη, καλοδιατηρημένη, με  ποταμάκια, λουλούδια και το πράσινο να γυαλίζει κάτω απο έναν καταγάλανο ουρανό. Με λίγα λόγια, όνειρο. Δεν αντέξαμε, μόλις φτάσαμε στο παραπάνω σημείο κάτσαμε για πικ νικ. Αφού καταφέραμε να πείσουμε τις γυναίκες της παρέας ότι το τζιν δεν καταστρέφεται απο την επαφή με το γρασίδι, τα υπόλοιπα ήταν απόλαυση. Μέχρι που κάποιοι κυριολεκτικά μυρίστηκαν το τι βρισκόταν στο κέντρο της παρέας μας…

Και από τότε, δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή! Η επίθεση στο τοστ της Νεφέλης ήταν μετωπική, η μία πάπια διεκδικούσε με όλα τα μέσα μια μερίδα απο το τοστ, και η δεύτερη ιπποτικά περιφρουρούσε την προσπάθεια της άλλης. Πως? Μα φυσικά δείχνοντας άγριες διαθέσεις σε οποιαδήποτε άλλη πάπια προσπαθούσε να προσεγγίσει την περιοχή μας. Τέτοια ήταν δε η αλληλεγγύη που όταν προσπαθήσαμε να σαμποτάρουμε την συνεργασία τους τροφοδοτώντας άμεσα τον ανταγωνισμό (διπλανή πάπια που δεν μπορούσε να πλησιάσει) λίγο έλειψε να γίνουμε μάρτυρες μιας… παπιομαχίας!

Σειρά είχαν τα κολέγια. 39 αν δεν κάνω λάθος απο αυτά αποτελούν το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Όπως καταλαβαίνετε, σε μια πολη 150.000 κατοίκων, 39 κολέγια είναι κάπως πολλά. Με άλλα λόγια, κάθε δεύτερο κτήριο που συναντάς είναι κολέγιο. Μερικά απο αυτά είναι ιστορικότερα με πολλά χρήματα και επιβλητικά κτήρια, ενώ αλλα είναι νεότερα και πιο “προσβάσιμα” στους “απλούς θνητούς” φοιτητές που κάνουν apply. Ξεκινήσαμε απο το Christ Church College, εκπρόσωπο της πρώτης κατηγορίας.

Δυστυχώς όμως, δεν καταφέραμε να δουμε το εσωτερικό του. Όλα τα κολέγια ήταν ανοιχτά για το κοινό μετά το μεσημέρι και μάλιστα για μια διόλου ευκαταφρόνητη είσοδο των 4 λιρών. Για να μη χάσουμε ούτε λεπτό απο την πανέμορφη μέρα, αφήσαμε το Christ Church και την αίθουσα του που γυρίστηκε το Great Hall του Hogwarts στις ταινίες του μαθητευόμενου μάγου (ναι ναι, οι σκηνές είναι πραγματικές!) και συνεχίσαμε προς τους κήπους. Μετά απο ποταμάκια, μαθητευόμενες κοπηλάτικές παρέες που έκοβαν βόλτες με βαρκούλες και κατακίτρινα παρτέρια απο λουλούδια, φτάσαμε στο Magdalein College όπου η ώρα μας επέτρεψε να περιηγηθούμε στις εγκαταστάσεις του.

Προσέξτε, στο παραπάνω μένουν φυσιολογικοί φοιτητές, είναι κάτι σαν και αυτό που λέμε “εστία”. Όπως είχε πει και μια φίλη παλαιότερα “όταν πήγα στην Οξφόρδη είπα: αν ήταν έτσι το πανεπιστήμιο, μέχρι και εγώ θα έτρεχα για να σπουδάσω”. Αφου περάσαμε το παρκάκι με τα ελάφια(!) του κολεγίου ανηφορίσαμε προς το κέντρο για να βρούμε μια πρώην “συνάδελφο” που, όντας μεταπτυχιακή φοιτήτρια εκεί, θα μπορούσε να μας απαντήσει στο βασανιστικό ερώτημα: μα τι επιτέλους είναι αυτά τα κολέγια?

Κολέγια… Ειναι πανεπιστήμια? Είναι εστίες? Γιατί μόλις ακούμε τον όρο στην Ελλάδα βγάζουμε σπυράκια? Γιατί το Imperial είναι “College”? Πολλές απορίες. Παίρνουμε μια μπύρα στη pub που ο Tolkien εμπνεόταν Άρχοντες και δαχτυλίδια και ακούμε. Ας αρχίσουμε απο τα απλά. Κάθε φοιτητής πρέπει να ανήκει σε ένα κολέγιο. Αν δεν σε δεχτεί ενα κολέγιο Οξφόρδη γιοκ. Τα πολύπλοκα όμως ακολουθούν… Το κολέγιο λέει δεν είναι πανεπιστήμιο, η Οξφόρδη έχει κανονικά departments άσχετα απο τα κολέγια. Τα μαθήματα γίνονται κυρίως στα departments. Departments και colleges αποτελούν όλα μαζί το University of Oxford που δίνει και τα πτυχία. Κάθε κολέγιο διαθέτει φοιτητές απο πολλά και διάφορα departments. Τα κολέγια έχουν πλήρη οικονομική ανεξαρτησία και αναλόγως με τα οικονομικά τους έχουν στις εγκαταστάσεις τους απο επιβλητικούς καθεδρικούς μέχρι πάρκα με ελάφια. Η βασική λειτουργία των κολεγίων ειναι κυρίως η κοινωνικοποίηση των μελών τους. Καθώς τα μαθήματα τελειώνουν στα departments αρκετά νωρίς (πριν τις 2) , οι φοιτητές κοινωνικοποιούνται στα πλαίσια των κολεγίων τους. Και ως ρόλος είναι πραγματικά ανεκτίμητος σύμφωνα με τα λεγόμενα της συναδέλφου, πέφτει τέτοια φοιτουκλίαση στη πόλη που αν υποχρέωνες τον κόσμο να βγαίνει απο την εστία το κολέγιο, μάλλον θα κατέληγες άγνωστος μεταξύ αγνώστων! Και πάνω που αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε το τι εννοούν οι Άγγλοι με τον όρο κολέγιο άρχισαν τα εντελώς περίεργα. Και οι καθηγητές λέει ανήκουν σε κάποιο κολέγιο το οποίο είναι και και αυτό που τους πληρώνει. Τα κολέγια έχουν τον πρώτο λόγο στην επιλογή προπτυχιακών ενώ ταυτόχρονα δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο προσανατολισμό αφου το ίδιο κολέγιο μπορεί να έχει απο computer scientists μέχρι αρχαιολόγους. Κάπου εκεί τα παρατήσαμε, ή εμείς δε τα παίρνουμε ή αυτοί έχουν μπλέξει τα μπούτια τους.

Με αυτά και με αυτά, η ώρα πέρασε και πήραμε το δρόμο του γυρισμού. Το τι είναι ακριβώς τα κολέγια μπορεί να μη το μάθαμε, αλλα σίγουρα καταλάβαμε το τι σημαίνει ποιότητα ζωής. Αν θέλετε να μάθετε, αν βρεθείτε Λονδίνο και ο καιρός είναι ενθαρρυντικός αφιερώστε της μια μέρα. Για κλείσιμο, ορίσε η “αυλή” του Christ Church. Παμε για μπάλα? (ναι έχει και γήπεδο…)

Χμμμ, 5+1 μικρά πραγματάκια που μου τη σπάνε?? Έτσι μου ζητάει ο φίλος Μαυροκόκκινος γάτος από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού! Μετά χαράς λοιπόν, φύγαμε, άλλωστε τόσο καιρό είχα να ασχοληθώ με την αγαπημένη ασχολία των νεοελλήνων…

1. Το γεγονός ότι, όπως όλα δείχνουν, δε θα δουμε live Wimbledon στο SW13 φέτος.
   Πήγε Μάρτης και νέα απο την κλήρωση δεν ακούσαμε απότε μάλλον θα ξαναδοκιμάσουμε του χρόνου. Τι, δεν το ξέρετε, εισιτήριο στο Wimbledon έχει μόνο άμα κληρωθείς! Μήπως να σας “καπνίσουμε και κανά τσιγάρο” για ένα εισιτήριο, βρωμοτσιράκια των Αμερικάνων?? Αχ, αυτό ήταν ξέσπασα! Τόσα χρόνια Roland Garros απο το καναπέ έβλεπα, συνηθισα. Χμ, τώρα που είπα Roland Garros, μήπως θα είχα καλύτερη τύχη εκεί?!
2. Το linux και οι linuxάδες, και ιδιαίτερα το πως έχουν στήσει το Ubuntu στο μηχανημά μου στο Imperial.
   Το να θεωρείς ότι η κονσόλα είναι ο pervasive τρόπος επικοινωνίας με την μηχανή οριακά μπορώ να το καταλάβω. Το να γουστάρεις να κάνεις όλες τις δουλειές σου στο παμπάλαιο pc σου μέσω αυτής μπορώ επίσης να το καταλάβω. Αλλα το κέρατό μου, γιατι στα pc της σχολής απ ενεργοποιείς το graphical sudo ωστε να μη λειτουργούν οποιεσδήποτε (απο τις ελέχιστες…) γραφικές δυνατότητες ρύθμισης του συστήματος? Αμάν κάναμε για να δουμε μια διανομή που να έχει τα μαγικά κουμπάκια “unlock” και “save password for this session” και να μην πρηκτρολογούμε το ρημάδι τo password 500 φορές τη μέρα τρις χειρότερα απο το UAC  των Vista. Πως έρχεσαι εσυ ρε φίλε και με υποχρεώνεις “real men do it console only”? Ρε real man, άντε πίσω στο υπόγειό σου! Α, ξέχασα, το τιμημένο το Synaptic το θέλω στις συντομεύσεις, ποιος σου είπε να το σβήσεις ενώ ταυτόχρονα έχεις εγκαταστήσει τόσο junk στα Applications που ο IE6 με 7 toolbars φαντάζει clean interface?! Πάλι καλά που δε τα έχεις στο autostart…
3. Το broadband στο UK.
   Το έχω γράψει 500 φορές, κατέληξα “για την φουκαριάρα την κοπέλα μου” που ήθελε internet το συντoμότερο στη ρημαδοBT που μας κλέβει κανονικά για 10GB up/down traffic το μήνα, 1 λίρα το extra GB και traffic shaping τις μισές ώρες της ημέρας. Πατάω link στο youtube και διστάζω μηπως το video ειναι μεγάλο…  Πριν καμιά 10αρια μέρες έριξα τα μουτρα μου και τους πήρα να με αναβαθμίσουν για άλλες δέκα λίρες το μήνα extra στο unlimited πακέτο. Και τι μου είπαν οι μάγκες… “Ναι κύριε papajohn, να σας το κάνουμε αλλα θέλουμε να υπογράψετε άλλους 12 μήνες δέσμευσης.” Ούτε ώρα παραπάνω δε μένω σε σας παλιοκλεφταράδες!!! Βάλε και το ότι στο πανεπιστήμιο είναι ψιλοαπειλητικοί με τα p2p, την κάτσαμε τη βάρκα…
4. Οι tagιές στην Αθήνα και τα αυτοκόλλητα των ομάδων
   Δε ξέρω αν το έχετε συνειδητοποιήσει, αλλά το να βρεις πινακίδα κυκλοφορίας στην Αθήνα που να μην έχει κολλημένα 10 αυτοκόλλητα ΠΑΟ GATE 13 και 2 tagιές πρέπει να ψάξεις και να ξαναψάξεις… Δε ξέρω ποια μόδα το επέβαλλε αλλά ξανφικά τα σήματα κυκλοφορίας έχουν γίνει ο νο1 στόχος για τους απανταχού βλαμμένους της Αττικής. Απο τους “φιλάθλους” δεν περίμενα τίποτα καλύτερο, αλλα αυτοί οι γκραφιτάδες το έχουν χάσει τελειως. Ρε φίλε, αμα γουστάρεις το γράφιτι άντε κάνε κάτι σοβαρο, η tagιά είναι απλά ηλιθιότητα. Btw, έχετε δει μια χαρακτηριστική μελισσούλα ζωγραφισμένη σε διάφορα σημεία στην Αθήνα? Είναι λέει tagιά ενός γκραφιτά. Respect που καταλαβε πως μπορεί να ξεχωρίσει από το σωρό!
5. Το Latex
   “Parsing error, missing }.” “Could not locate references.” Ρε Tom, δεν κάνει compile, τι στο &&(^ φταίει?! Όχι, δεν είναι το προγραμματιστικό μου πόνημα, είναι 5 σελίδες κείμενο… Papa, δοκίμασε latex, bibtex, latex,bibtex, latex, θα παίξει! Αχ αχ αχ, κολλημένοι… Και άντε, να το καταλάβω, ο άλλος είναι μαθηματικός και γράφει 80 εξισώσεις. Εσύ ο κομπιουτεράς τι το θες το ρημάδι? Α, ναι, θα μου πεις “δοκίμασε να γράψεις 100 σελίδες κείμενο στο word, θα τα δεις όλα”. Guess what. Όλα τα features οργάνωσης κειμένου υπάρχουν και στο word, απλώς εκεί δεν έχεις ένα μπαμπούλα-compiler πάνω απο το κεφάλι σου. Α, και ξέχασα, ναι το default typesetting του latex είναι πανέμορφο, αλλά κάθε φορά που το βλέπω μου θυμίζει άλλη μια πολυκατοικία σοβιετικού τύπου, ίδια με την προηγούμενη. Και καταλαβαίνω τον Ν.Δ. που έγραφε παλιά: “Ακόμα θυμάμαι την εντυπωση που μου είχαν κάνει οι πρώτοι επεξεργαστές κειμένου στα 80s, η συγκίνηση του να βλέπεις το κείμενό σου όπως θα εκτυπωθεί ηταν η μεγαλύτερη εξέλιξη στη τυπογραφία απο την ανακάλυψή της”.

και ένα ακόμη δώρο, αυτή την φορά απο την Παναγιώτα:

1. Ο ήχος τον πλήκτρων του laptop όταν πληκτρολογώ.
   Έχω δοκιμάσει τα πάντα. Η τελευταία μου ελπίδα ήταν οι ωτοασπίδες, απέτυχε όμως και αυτή. Όχι τίποτα άλλο, να ξέρατε τι τραβάω κάθε φορά που γράφω post..!

Δική μου πάσα στον Μανώλη, πολύ λουφάρει τελευταία!

Ένα απο τα χαρακτηριστικότερα κομμάτια του Λονδίνου είναι η διαγράμμιση των δρόμων. Πέραν αυτής καθεαυτής της ποιότητας του οδοστρώματος που καμία σχέση δεν έχει με αυτήν της Αθήνας, η οριζόντια σήμανση τόσο για τους οδηγούς όσο και για τους πεζούς είναι αξιομνημόνευτη. Όποια ταινία και να δείτε γυρισμένη εδώ, οι διπλές γραμμές στα άκρα του δρόμου θα ειναι σίγουρα το πρώτο πράγμα που θα προσέξετε.  Άρα ένα post επι τους θέματος είναι ότι πρέπει..!

Πρώτα απο όλα, look right λοιπόν. Όπως ξέρετε, οι Άγγλοι οδηγούν στην λάθος πλευρά τους δρόμου, στα αριστερά. Μετά απο 6 μήνες μπορεί πλέον να μας φαίνεται σχεδόν φυσιολογικό, αλλα όταν πρωτοέρχεσαι, σε κάθε πέρασμα του δρόμου αισθάνεσαι σαν μπόμπιρας 4 χρονών που πάει με τη μαμά του βόλτα: “Γιωργάααακη, προσοχή στα αυτοκίνητα!!!”. Εκεί λοιπόν είναι χρήσιμες οι παραπάνω επιγραφές σε κάθε σχεδόν διάβαση σου λένε που πρέπει να κοιτάξεις! Αστείο ε? Έλα που στη πραγματικότητα όμως ίσως είναι ότι το χρησιμότερο και στοιχηματίζω ότι θα έχει σώσει άπειρο κόσμο απο ατυχήματα. Κατ’ αρχάς έσωσε εμένα, πολλές φορές. Το αστείο βέβαια του πράγματος είναι ότι το look το έχουν και μέσα στα πάρκα. Περπατάς στο Hyde Park και βγαίνεις απο το μονοπάτι στο ποδηλατόδρομο, look both sides η επιγραφή! Εντάξει βρε παιδιά, όχι και τόοοσο.

Επόμενο ενδιαφέρον κομμάτι ειναι οι διαβάσεις πεζών στα φανάρια. Αυτές ειναι γενικά δύο ειδών, το πρώτο εκ των οποίον φαίνεται στα αριστερά. Πέρα απο πολλαπλά look left και look right, το πρώτο που παρατηρεί κανείς είναι ότι λείπει η γνωστή καμηλοπάρδαλη. Και ορθώς λείπει, αν το έχω πιάσει σωστά. Η καμηλοπάρδαλη εξ ορισμού δίνει προτεραιότητα στον πεζό. Μια καμηλοπάρδαλη στο φανάρι σημαίνει ότι όταν υπάρχει πεζός, ο οδηγός πρέπει να σταματήσει ασχέτως τους φαναριού του. Άρα σε μια διασταύρωση κάτι τέτοιο θα σήμαινε χάος. Αντί για καμηλοπάρδαλη, οι Άγγλοι έχουν λοιπόν αυτά τα σιδεράκια που βλέπετε αριστερά και μάλλον σημαίνουν “πέρασε, αλλά πρόσεχε”.

Η απορία που φυσικά δημιουργείται είναι “μα και αν υπάρχει καμηλοπάρδαλη στη διασταύρωση, ο πεζός θα έχει κόκκινο οπότε πρέπει να σταματήσει” διότι το φανάρι έχει υψηλότερη σημασία πο τη διάβαση. Έλα μου όμως που στο συγκεκριμένο θέμα τα έχουν κάνει μαντάρα. Σε πάρα πολλές διασταυρώσεις ο πεζός απλώς δεν έχει φανάρι. Σε άλλες, το φανάρι είναι ένα για τον πεζό και για τα δύο ρεύματα (όπως στη φωτογραφία αλλά χωρίς το πρώτο φανάρι). Στις περιπτώσεις αυτές το φανάρι ανοίγει πράσινο μόνο αν μπορείς να περάσεις ασφαλώς και τα 2 ρευματα. Οπότε είναι συχνότατο το φαινόμενο να περιμένεις και εσυ και το αυτοκίνητο δίπλα σου στο κόκκινο. Γενικά ο συγκεκριμένος τύπος διαβασης με ένα φανάρι για τον πεζό σε συνδυασμό με τους ελάχιστους μονόδρομους (έχουν παντού διπλούς ακόμα και σε στενάκια) κάνει να φανάρια των πεζών στο Λονδίνο σχεδόν άχρηστα. Και περιμένεις και περιμένεις και περιμένεις… Ή περνάς και ότι γίνει!

Ο δεύτερος τύπος διάβασης είναι και ο πιο σπαστικός. Στις διαβάσεις αυτές ο πεζός μένει υποχρεωτικά πάνω στο πεζούλι σε μια μικρή “φυλακή” που σχηματίζεται απο κάγκελα και κάνει τη διαβαση να έχει σχήμα διπλού Γ. Ο τύπος αυτός είναι υποχρεωτικός σε κεντρικές αρτηρίες όπου οι πεζοί είναι πολλοί και πρέπει να μείνουν στο διάζωμα για να μη κινδυνεύουν στο δρόμο. Κάτι ο πανζουρλισμός σε κεντρικά μέρη, κάτι η ανυπαρξία λεωφόρων-μονοδρόμων, κάνει τις διαβάσεις αυτές πανταχού παρούσες. Και δυστυχώς χρειάζεται να κάνεις κυκλους για να τις χρησιμοποιήσεις όταν έρχεσαι απο την λάθος πλευρά… Σκέφτομαι πως έχουμε λύσει το ίδιο πρόβλημα στην Αθήνα. Οι μονόδρομοι πρώτον μηδενίζουν τα σημεία που πρέπει να περάσεις 2 ρεύματα. Δεύτερον ο συνδυασμός πορτοκαλί βέλους για τον οδηγό με διάβαση για πον πεζό λύνει το πρόβλημα αφήνοντας όμως τον πεζό έκθετο στις ορέξεις του οδηγού. Μύλος…

Το μεγαλύτερο πρόβλημα οπως ειπα το έχουν τα φανάρια τους. Των πεζών τις περισσότερες φορές είτε δεν υπάρχουν είτε είναι άχρηστα καθώς περνάς ασφαλώς και όταν δεν ειναι πράσινα. Συνολικά έχουν τέσσερεις καταστάσεις. Πράσινο και κόκκινο έχουν τις γνωστές σημασίες. Έπειτα υπάρχει το κόκκινο που αναβοσβήνει που σημαίνει “σταμάτα όπου και αν είσαι, τα αυτοκίνητα ξεκινάνε” και το σβηστό (ναι σβηστό φανάρι) που πάει να πει “αν εισαι μέσα στη διάβαση συνέχισε αλλα αν δεν έχεις μπει ακόμα μη μπεις”. Πως τους ξέφυγε το πράσινο κόκκινο εναλλάξ δε μπορώ να καταλάβω..! Α, και μη ξεχάσω, τα φανάρια των αυτοκινήτων , πριν περάσουν απο κόκκινο σε πράσινο δείχνουν πάλι κίτρινο! 1… 2… 3… GO GO GO! Ευτυχώς που δε το έχουμε αυτό στην Ελλάδα!

Η επόμενη κατηγορία είναι οι κανονικές, εκτός διασταυρώσεων, διαβάσεις.

Εδώ τους βγάζεις πραγματικά το καπέλο. Κάθε διάβαση έχει δύο λάμπες δεξιά και αριστερά που αναβοσβήνουν εναλλάξ ώστε η διάβαση να είναι εμφανής. Οι οδηγοί σταματούν στην διάβαση σχεδόν καθολικά. Και όχι μόνο σταματούν, άλλα έξω απο το πανεπιστήμιο τα πρωινά σχηματίζουν και ουρές 10 αυτοκινήτων αδιαμαρτύρητα. Η υπόθεση βέβαια έχει και τα αρνητικά της. Μπορεί να σταματάνε καθολικά στις διαβάσεις, στον δρόμο όμως διεκδικούν την προτεραιότητά τους χωρίς αναστροφές… Be ware!

Για το τέλος αφήνω τις χαρακτηριστικές διπλές λωρίδες στα δύο άκρα του δρόμου. Αυτές υπάρχουν σε διάφορες ποικιλίες, μονή κίτρινη, διπλή κίτρινη, μονή κόκκινη και διπλή κόκκινη. Μάλλον δηλώνουν κάτι σχετικό με το παρκάρισμα, και ως τώρα δεν έχω δει κάποιον να τις παραβιάζει. Η κόκκινη σημαίνει κάτι σαν “απαγορεύεται πάντα στάση στάθμευση”. Η κίτρινη μάλλον αναφέρεται σε περιορισμούς στάθμευσης, αλλα το τι ακριβώς σημαίνουν οι μονές/διπλές παραλλαγές τους μου ειναι ακόμα ένα μυστήριο.

Ένα πράγμα, τέλος, που μου αρέσει γενικά στη διαγράμμιση των δρόμων ειναι το γεγονός ότι οι διαγραμμίσεις τους δεν είναι απλώς χρώμα στην άσφαλτο. Από τα look right ως τα άσπρα όρια των θέσεων parking πάνω στην άσφαλτο υπάρχει ένα λεπτό στρώμα ενός άλλου υλικού το οποίο είναι βαμμένο απο πάνω. Το αποτέλεσμα είναι πως η διαγράμμιση φαίνεται πιο φρέσκια και εικάζω πως διατηρείται περισσότερο καιρό, αλλά αυτό ίσως και να είναι απλώς αποτέλεσμα συνχότερου βαψίματος.

Και να θυμάστε αν ποτέ επισκεφθείτε το Λονδίνο, look right, δεν ειναι καθόλου αστείο!

Εχθές το βράδυ μιλάω ανίδεος με τον πατέρα μου στη Αθήνα:

Έλα Γιάννη, τα μαθες, η κόρη του Γιώργου σπουδάζει στο Imperial!

Μετά απο 10 λεπτά μιλάω με Βοστώνη με τον φίλο Άλκη:

Έλα ρε, τι λέει η Μαργαρίτα? Έμαθα ο περιγυρος σας εκεί στο South Kensington έχει εξέχοντα μέλη..!

Ε δεν πήγαινε άλλο, το έψαξα! Σύμφωνα με ένα δημοσίευμα του Βήματος της περασμένης Κυριακής:

Ο κ. Γ. Παπανδρέου μπήκε την Παρασκευή στο αεροσκάφος της Ολυμπιακής και, προς έκπληξη των συνεπιβατών, κατευθύνθηκε στα καθίσματα της οικονομικής θέσης. Επρόκειτο για προσωπικό ταξίδι και το κατάλαβαν όλοι επειδή δεν υπήρχαν παρατρεχάμενοι. Ο πρόεδρος συνοδευόταν μόνο από τη σύζυγό του Αντα. Ηταν μια εκδρομή οικογενειακού χαρακτήρα: πήγαιναν στη θυγατέρα τους Μαργαρίτα η οποία σπουδάζει μοριακή βιολογία στο Ιmperial College.

Όλα τα είχαμε, να δουμε καμμια μέρα τον Γ.Α.Π. στο Senior Common Room θα ειναι το αποκορύφωμα! Και ξέρετε πως αντέδρασαν οι συμφοιητές της Παναγιώτας που αυτη την εποχή ψάχνουν απεγνωσμένα για δουλειά και η κρίση τους δείχνει τα δόντια της:

Ρε μαλάκα, άσε τις αιτήσεις στην Goldman Sachs, πάμε να βρούμε την Μαργαρίτα μήπως και κάνουμε κάτι! Αυτή ειναι η τελευταία μας ελπίδα!

Εμ, για αυτό το λόγο αξίζει να σπουδάσει κανεις στην Αγγλία και ιδιαίτερα στο Λονδίνο. “Και αν σου κάτσει?!” (κυριολεκτικά) Που τέτοιες ευκαιρίες στη μαμά πατρίδα..!

Καθώς το πρώτο paper deadline πλησιάζει, ο ελεύθερος χρόνος για blogging συρρικνώνεται. Ταυτόχρονα πλέον αρχίζουμε να “συνηθίζουμε”, πράγματα που αρχικά μας φαίνονταν αξιομνημόνευτα, πλέον γίνονται μέρος της καθημερινότητάς μας. Αλλά μην ανησυχείτε, έχουμε αρκετά ακόμα να γράψουμε! Και πριν αρχίσω να μιλάω για… την διαγράμμιση των δρόμων και το γυμναστήριο του Imperial, ας σημειώσω εδώ δύο σκόρπιες εμπειρίες που εδώ και πολύ καιρό μου “ξέφευγαν”.

Ένα από τα πρώτα προβλήματα που αντιμετωπίσαμε στο σπίτι ήταν τα κουφώματα. Όντας συνηθισμένοι στους 15 βαθμούς Κελσίου και τα διπλά τζάμια με αλουμίνια, το βικτωριανό ξύλινο παράθυρο με κενό 50mm σε κάθε πλευρά εκμηδένιζε κάθε προσπάθεια του φιλότιμου boiler (ναι, εκείνου που μας άφησε χρόνους) να ζεστάνει το χώρο. Ταυτόχρονα, παρατηρούσαμε όλα τα σπίτια τριγύρω να έχουν ακριβώς τα ίδια ξύλινα κουφώματα, σημάδια ενός Λονδίνου που ξανακτίστηκε μετά τους βομβαρδισμούς τους δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Και η απορία μας ερχόταν το νου: γιατί έχουν ακόμα αυτά τα παράθυρα με τόσες απώλειες και δεν τα αντικαθιστούν με νεότερα?

Μια μέρα λοιπόν, μιλώντας με τον supervisor μου, του εκφράζω τους “προβληματισμούς” μας για το ζήτημα…
-Αφήστε κύριε Χ, αυτά τα παράθυρα είναι απαράδεκτα. Μπάζουν απο παντού αέρα.
-Ναι, και στο δικό μας σπίτι έτσι ακριβώς είναι.
-Καλά, για ποιό λόγο τότε δεν τα αλλάζουν, τουλάχιστον σε νέες κατοικίες, με αλουμινένια?
-Υπάρχει νόμος που το απαγορεύει, όλες οι προσόψεις των κτηρίων πρέπει να είναι ομοιόμορφες οπότε αν κάποιοι τα αλλάξουν η πόλη θα χάσει το χρώμα της. Ασε που οι πραγματικά νέες κατοικίες είναι ελάχιστες, το κεντρικό Λονδίνο δεν έχει άλλα οικόπεδα.
-ΟΚ, λογικό. Αλλά για μισό λεπτό, όπως μου είπατε, το Λονδίνο είχε ισοπεδωθεί από τους Γερμανούς και ξαναχτίστηκε όλο εν μία νυκτί. Πως είναι δυνατόν τότε να είχαν βάλει από τότε όλοι τα ίδια κουφώματα στα παράθυρα?
-Ε, τι εννοείς?
-Ε να, μετά το δεύτερο παγκόσμιο λογικά θα ακολούθησε κατασκευαστικό όργιο, πως ειναι δυνατόν να έχτιζαν όλοι σπίτια με κοινές προσόψεις και παράθυρα?
-Ε, είχαν και τότε νόμους…
Εκεί κάπου σταμάτησα, αντιλαμβανόμενος το χάσμα που υπήρχε μεταξύ των ελλαδικών μου προκαταλήψεων και της βορειοευρωπαϊκής πραγματικότητας..!

Ένα δεύτερο σημάδι για το πως ο μέσος Άγγλος αντιλαμβάνεται τη σχέση του με το τους νόμους το πήραμε λίγο αργότερα. Στην Αγγλία κάθε νοικοκυριό πληρώνει το Council Tax, τα λεγόμενα δημοτικά τέλη. Ο φόρος αυτός δεν “ενσωματώνεται” στους λογαριασμούς της ΔΕΗ αλλα πληρώνεται άμεσα στο δήμο και είναι υψηλότατος, περί τις 1300 λίρες τον χρόνο. Ευτυχώς για εμάς, οι φοιτητές πλήρους απασχόλησης εξαιρούνται απο τον φόρο και έτσι, όταν κάναμε το ενοικιαστήριο συμβόλαιο και οι δύο μας εμφανιστήκαμε πρόθυμα ως ενοικιαστές. Φτάνοντας όμως εδώ το Σεπτέμβρη με περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Καθώς τυπικά εμφανίζομαι ως υπάλληλος του πανεπιστημίου, το πανεπιστήμιο μου χορηγεί βεβαίωση η οποία αναφέρει ότι είμαι part-time διδακτορικός φοιτητής. Με τον τρόπο αυτό ουσιαστικά δεν μου επιτρέπει να γλυτώσω το council tax αλλα αντίθετα θα πρέπει να το πληρώσω όλο με μια μικρή έκπτωση της τάξης του 15% καθώς στο σπίτι υπάρχει μια φοιτήτρια πλήρους απασχόλησης.

Τι να κάνω τι να κάνω, αρχίζω να σκέφτομαι πιθανές διεξόδους ωστε να αποφύγω την πληρωμή. Η λύση μου έρχεται άμεσα στο μυαλό: να αλλάξουμε το συμβόλαιο και να το κάνουμε στο όνομα της Παναγιώτας ωστε να μη φαίνομαι πουθενά ως κάτοικος. Η δε Παναγιώτα ως φοιτήτρια πλήρους απασχόλησης δεν χρειάζεται να πληρώσει οπότε problem solved! Παίρνω λοιπόν χαρούμενος τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος:
-Καλημέρα!
-Καλημέρα Jonathan, θέλω να σου ζητήσω μια χάρη.
-Αν μπορώ να σε βοηθήσω…
-Κοίταξε θέλω, αν δεν έχεις αντίρρηση,  να αλλάξουμε το συμβόλαιο και να κάνουμε ένα νέο στο όνομα της Παναγιώτας με τους ίδιους όρους. Επειδή τελικά δεν εμφανίζομαι ως full time φοιτητής θα χρειαστεί να πληρώσουμε council tax.
-Και τι με αυτό?
-Ε να, μετά θα φαίνεται ως μόνος κάτοικος η Παναγιώτα και δε θα χρειαστεί να πληρώσουμε Council Tax.
-(σκέφτεται λίγο) ΟΚ, πάρε το μεσιτικό και αν αυτοί δεν έχουν πρόβλημα το κάνουμε.

Χωρίς να χάσω πολύ χρόνο πηγαίνω στο μεσιτικό.
-Καλησπέρα.
-Καλησπέρα σας. Θα ήθελα να κάνουμε ένα νέο συμβόλαιο αποκλειστικά στο όνομα της Παναγιώτας.
-Για ποιό λόγο?
-Τελικά δεν είμαι full time φοιτητής οπότε …εξηγώ εν τάχει… θέλω να αποφύγω το council tax.
-Δεν γίνεται.
-Μα ο ιδιοκτήτης συμφωνεί, δεν έχε αντίρρηση.
-Κύριε, δεν μας ενδιαφέρει τι λέει ο ιδιοκτήτης, εφόσον είστε ενήλικας κατοικείτε στο διαμέρισμα είμαστε υποχρεωμένοι απο τον νόμο να σας περιλάβουμε στο συμβόλαιο. Ειδικά δε ο λόγος που επικαλείστε είναι παράνομος και δεν μπορούμε να συνεργαστούμε.
Με άλλα λόγια σύγκρουση πολιτισμών v2..!

Τέλος, παραθέτω για άλλη μια φορά το πιό αγαπημένο μου σήμα στο Λονδίνο:

No smoking

Προσέξτε τι λέει: “είναι αντίθετο στο νόμο να καπνίζετε σε αυτή τη περιοχή”. Δεν ακούγεται ελαφρώς γελοίο στα ελληνικά, “είναι αντίθετο στο νόμο”?! Κάθε φορά όμως πια που το βλέπω, εκτιμώ το πόσα υποδηλώνει αυτή η ανεπαίσθητη διαφορά μεταξύ της παθητικής φωνής του “απαγορεύεται” και του “ο νόμος απαγορεύει”.

Όχι όμως σε όποιο κι όποιο θέατρο, αλλά σε ένα μεγάλο που το λένε Emirates!
Ok, όπως καταλάβατε το θέμα αναφέρεται σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, αλλά όπως θα εξηγήσω, ο χαρακτηρισμός “θέατρο” μάλλον είναι πετυχημένος..!

Πριν απο μερικούς μήνες έγραφα για το πόσο δύσκολο είναι να βρει κανείς εισιτήρια για την Premiership. Πράγματι, τόσο για την Chelsea όσο και για την Arsenal κανένα εισιτήριο δεν βγαίνει στην public market παρά μόνο στους κατόχους διαρκείας. Πριν απο ένα μήνα όμως είδα μια διαφήμιση κάπου στον undergroud: “Διεθνής Φιλικό Βραζιλία-Ιταλία στο Emirates, αγοράστε εισιτήρια τώρα!”. Δεν ήθελα πολύ, μόλις γύρισα στο σπίτι έγινα 85 λίρες φτωχότερος και μας έκλεισα internetικώς 2 εισιτήρια.

Τα εισιτήρια έφτασαν σπίτι μας ταχυδρομικώς μέσα στην επόμενη βδομάδα. Με μεγάλα γράμματα έγραφαν πάνω τους: “ADULT” ωστε να κάνουν ξεκάθαρο το ότι η μέθοδος “πάμε ΟΑΚΑ με 5€ παιδικό, το εισιτήριο το γράφει πάνω με γραμματοσειρά 12ppt” δε επρόκειτο να λειτουργήσει…

Την Τρίτη που μας πέρασε λοιπόν, και αφού η Παναγιώτα κατάφερε να το αποφύγει, παίρνω ένα φίλο και κατευθυνόμαστε προς το Emirates. Ο φίλος ως παλιός είχε ξαναπάει, και με προειδοποιούσε: “εμένα δε μου αρέσουν αυτά τα ξενέρωτα των Αγγλων, να σε πάω στη Κύπρο να δούμε Ομονοια να καταλάβεις ματς”. Φτάνουμε στο γήπεδο μέσω μιας εκ των συνολικά 3(!) πιθανών στάσεων και πάμε να περάσουμε τον έλεγχο. Κρατούσα μαζί μου και τσάντα οπότε περίμενα ξεβράκωμα κατά το Αγγλικό πρότυπο. “Κυριε, βάλτε το εισιτήριο σας στη τρύπα και τα σίδερα θα ελευθερωθούν”. Έτσι και έγινε, το εισιτήριο ήταν μάλιστα RFID και εγώ πέρασα, κοιτάζοντας απορημένος τον αστυνομικό… έλεγχο δεν έχει? Δεν είχε! Ο “παλιός” φίλος είχε και πάλι έτοιμη την απάντηση: “Δεν ελέγχουν ρε οι Άγγλοι στα γήπεδα. Αλλα αν πας να κάνεις κάτι σε ένα λεπτό θα έχει έρθει σεκιουριτάς και θα σε φωνάξει Γιάννη, όλο το γήπεδο είναι υπο την εποπτεία καμερών.”

Τα εισιτήριά μας ήταν τα φθηνότερα, τελευταία σειρά πάνω πάνω απο το corner, στο πάνω διάζωμα (πιο πίσω δεν έχει). Αλλα η θέα, πραγματικά χάρμα οφθαλμού.

Αν καθόμασταν λίγο πιο αριστερά, θα έλεγα πως σίγουρα παίζουμε PS3. Αλλα και πάλι ο έμπειρος φίλος φρόντισε να μου το υπενθυμίσει “το PS3 αρχίσει σε λίγο”. Εν αρχή ήτο οι εθνικοί ύμνοι. Και για πρώτη φορά δεν άκουσα τη παραμικρή γιούχα, αν και απο Βραζιλιάνους και Ιταλούς το γήπεδο άλλο τίποτα. Στη συνέχεια η κλασική πολιτική non smoking, σαν το σπίτι μου. Έπειτα τα κύματα, πιθανότατα κάναμε κύμα όλο το γήπεδο 4 φορές συνεχόμενα… Μετά, τα replays των goal και των εντυπωσιακών προσπαθειών για goal στα monitors του γηπέδου. Και στο τέλος, ο απολαυστικός “καναπές”!

Όπως σας είπα, καθόμασταν στη τελευταία σειρά. Αλλα λίγο το κρύο, λίγο τα μαγικά των Βραζιλιάνων όλη η σειρά μας ήταν στο όρθιο. Μετά από λίγο έρχεται ο  steward (κλασικές πορτοκαλί μπλούζες σε ματς champions league): “Κύριοι, παρακαλώ καθίστε στις θέσεις σας, στο γήπεδο υπάρχει υποχρεωτική sitting policy”. Το λέει μια, το λέει δύο, καθόμαστε. Μετά απο κανά δεκάλεπτο όμως και μετά απο 2 γκολ, πάλι όρθιοι. Και ο steward πάλι εκεί: “παρακαλώ καθίστε”. Δίπλα μας στη σειρά κάθονται κάτι Αγγλοι: “Άσε μας ρε φιλε, δεν είναι κανένας πίσω μας, ποιόν ενοχλούμε?”. Επί 1-2 λεπτά ο λεκτικός διαξιφισμός συνεχίζεται και ο steward φεύγει. Μέσα σε 2 λεπτά επιστρέφει με securitά. “Παρακαλώ τα εισιτήρια σας όλοι στη σειρά και ένας ένας να καθίσει στη θέση τους γιατί διαφορετικά φεύγει”! Ακολούθησαν συνεννοήσεις μεταξύ των Άγγλων και του securitα, ένας Βραζιλιάνος βρέθηκε ότι κάθεται παράνομα στη σειρά, και τελικά όλοι μας παρακολουθήσαμε το υπόλοιπο του αγώνα καθιστοί..!

Στο ημίχρονο, οι Άγγλοι προμηθεύτηκαν τα takeaway fish and chips τους απο το κυλικείο όπου γινόταν ο χαμός από κόσμο, αλλα το πιο ενδιαφέρον ήταν το διπλανό στο κυλικείο μαγαζάκι:

Ω ναι, ειναι betting kiosk μέσα στο γήπεδο για πραγματικά καμένους του στοιχήματος…

Με αυτά και αυτά, το ματς τελείωσε. Παρά τα ρώσικα σκουφιά και τα thinsulate γάντια είχαμε φτάσει στα πρόθυρα κρυοπαγήματος, τι χαρά που επιτέλους αρχίσαμε να περπατάμε..! Κατευθυνόμαστε προς τον σταθμό Arsenal μαζί με ένα μεγάλο μέρος των 60.000 συμμετεχόντων. Ναι, ακόμα και σε φιλικό το γήπεδο ήταν πρακτικά γεμάτο. Χάρη στους έφιππους αστυνομικούς και τα τεχνητά στενώματα ώστε να μη ποδοπατηθούμε στη στάση, σύντομα μπήκαμε στο τρένο για το σπίτι.

Καληνύχτα, και ελπίζω η τύχη να μας χαμογελάσει στο Wimbledon..! Εκεί μέχρι και η Παναγιώτα θέλει να δει Nadal…

Περπατώντας στο King’s Cross Station, συνήθως ψάχνεις βιαστικά την αποβάθρα απο την οποία αναχωρεί ο συρμός σου. Αλλα κάπου εκεί, μεταξύ της αποβάθρας 9 και της αποβάθρας 10, μια περίεργη ταμπέλα ορίζει μια αποβάθρα απο την οποία δεν φεύγει κανένα φυσιολογικό τρένο.Καλωσήλθατε στο Hogwards Express μικρά μαθητευόμενα golden boys!

Έχετε ακουστά τον νόμο του Μέρφυ? Πως μεταφράζεται όμως αυτός στο Λονδίνο??

Βήμα 1: Σάββατο πρωί
Το boiler χαλάει. Η θέρμανση του διαμερίσματος και το ζεστό νερό κάνουν φτερά. Προσοχή στη λεπτομέρεια: αυτά συμβαίνουν μόνο Σάββατο!

Βήμα 2: Σάββατο μεσημέρι
Εντοπίζουμε υδραυλικό. Με ένα πολύμετρο μετράει τη τάση πάνω στο μοτερ του boiler και αποφαίνεται: χάλασε το PCB, δεν αξίζει να το αλλάξετε παρα μόνο να πάρετε νέο boiler. Και για να ‘χουμε καλό ερώτημα πότε περίπου προβλέπετε να το εγκαταστήσετε? Εχμ, ελπίζουμε μέχρι την Τετάρτη να το έχετε…

Βήμα 3: Σάββατο μεσημέρι
Η Γιώτα βρίζει τον υδραυλικό στα ελληνικά μη μπορώντας να συγκρατήσει τα νεύρα της. Η διακριτικότητά της όμως είναι παροιμιώδης: δεν χρησιμοποιεί τη λέξη “μαλάκας” οπότε ο υδραυλικός δεν καταλαβαίνει τίποτα!

Βήμα 4: Κυριακή πρωί
Μια ηλιόλουστη μέρα ξημερώνει…!

Βήμα 5: Κυριακή απόγευμα
Το έχει στρώσει…!

Βήμα 6: Κυριακή βράδυ
Προσευχόμαστε πάνω απο αυτό:
“μη χαλάσεις, μη χαλάσεις, μη χαλάσεις…!”

Αν συνεχίσει έτσι, αυριο μας βλέπω με 10 cm στο πεζοδρόμιο…!

EDIT: Ναι, συνέχισε έτσι και το σκηνικό έγινε κατάλευκο. Οπότε ας βάλω και εγώ 2-3 αναμνηστικές φωτογραφίες!

Συμπέρασμα 1: τα πάρκα είναι πολυ ωραία, είτε καταπράσινα είτε κατάλευκα!

Συμπέρασμα 2: Ένα ζευγάρι ice skates ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου φανεί χρήσιμο.

Συμπέρασμα 3: Κάτι ξέρουν στα Β.Π. που το έχουν ρίξει στα Hummer, αυτές οι Ferrari με το πρώτο χιονάκι δε μπορείς να τις ξεπαρκάρεις..!

ΥΓ. Το αερόθερμο συνεχίζει ακάθεκτο!!!