Wel het zijn me een paar weken geweest zeg. Waar zal ik beginnen, wel ik woonde dus bij die Cubaanse familie. Een vriend vroeg me of ik zin had om mee te gaan naar Havana om mee te gaan met de één mei-stoet. De dag ervoor zouden we al vertrekken om zeker op tijd te zijn aan de Plaza de la Revolucion. Zeker omdat iedereen aan het speculeren was dat Fidel Castro er zou zijn. Dus de dag ervoor sta ik klaar om te vertrekken en ik vertel tegen de mensen in het huis waar ik woonde dat ik naar Havana zou gaan en dat ik een spandoek zou meenemen waar op zou staan in het spaans "leve Fidel, leve Raul, vrijheid voor Nikki".

Dit was als grap bedoeld want ik weet ook wel dat ik dit niet kan doen, ik zou daarmee in de gevangenis kunnen belanden. Ik vertrek naar Havana en nog geen uur na mijn vertrek is de Staat op zoek naar mij, ze zoeken mijn Cubaanse vrienden op en vragen waar ik ben en of het waar is dat ik ga demonstreren.

Niemand wist dat ik naar Havana ging. Enkel die familie. Ik had tegen niemand niks gezegd over die spandoek, enkel bij die Cubaanse familie. Het werd me dus al snel duidelijk dat deze familie mij in huis hield om mijn doen en laten te kunnen doorspelen aan de Cubaanse Staat.

Dan denk je dat de mensen je willen helpen, maar eigenlijk is het allemaal voor eigenbelang, weet je het ergste hier in Cuba is dat je nooit echt weet wie je vrienden zijn, want je beste vriend kan je grootste vijand zijn. Je kan niemand vertrouwen, je moet altijd opletten wat je zegt, met wie je praat, enz.

Zoektocht naar een appartement
Dus nadat ik terug was van Havana ben ik heel teruggetrokken beginnen leven, ik zei enkel nog goeiedag, at niet meer bij hen, overdag ging ik bij iedereen rondvragen of ik soms ergens een kamer kon huren en 's avonds laat ging ik stilletjes het huis binnen en ging dadelijk slapen zodat ze me geen vragen konden stellen.

De zoektocht naar een appartementje hier in Cuba is geen makkie, jongens zeg. In België open je de krant en daar heb je alle mogelijke huizen, appartementen, studio's voor welke prijs dan ook, hier dus niet. Ik had dan nog wat nadelen ook, want ik ben eerst en vooral buitenlandse, het is illegaal om aan buitenlanders te verhuren, voor lange tijd willen de mensen geen appartement verhuren en de zomer staat voor de deur dwz dat van juni tot september in heel Varadero elk appartement, bed of huis wordt verhuurd aan de Cubanen die hier dan op vakantie komen.

Er zijn Cubanen die verhuizen naar familie in een andere stad of dorp om hun huis die periode te kunnen verhuren dus je kan je wel indenken hoe het is. Sowieso zijn de Cubanen bang om mij in huis te nemen, want ik ben buitenlandse en ik ben niet legaal in het land. Ik ben dan naar de immigratiedienst gegaan om te vragen wat ik moet doen want ik moet ergens toch kunnen wonen waar ik tenminste mijn eigen plekje heb zonder dat ik andere mensen moet storen, waar ik mijn eigen potje kan koken enz.

De immigratiedienst zei me dat ik zelf moest zoeken naar een plaats, maar ze zei wel dat als het illegaal is, ze dat zouden tolereren. Maar zeg dat maar eens tegen die Cubanen. Ze vragen me wat ik hier doe en dan doe ik mijn verhaal en dan zeggen ze dat het niet gaat, te ingewikkeld die hele zaak van mij.

Uit het huis gezet
Ondertussen blijf ik dus bij die Cubaanse familie waar ik me helemaal niet meer goed voel. Ik kan niet tegen mensen die lachen in je gezicht en je dan in de rug steken. En dus zal ik waarschijnlijk niets meer opbrengen voor die familie want ze kunnen niets meer aan de staat informeren over mij en op een donderdagmorgen, out of the blue, zeggen ze mij, zonder boe of bah, je hebt tot zondag om iets anders te zoeken want dan moet je eruit!

Tof zeg, wetende hoe moeilijk het is om iets te vinden in deze periode en wetende van accident en al de problemen die ik hier al heb doorstaan door het ongeluk. Ik bel iedereen die ik ken op en vraag of ze me kunnen helpen iets te zoeken want alleen is het mij niet gelukt, ik ga de straat op en vraag jan en alleman of ze iemand kennen die verhuurd maar de dagen gaan voorbij en we vinden niets. Zondagmiddag sta ingepakt klaar niet wetende waar naartoe.

Een vriend zou me komen ophalen want we zouden eerst nog in Santa Martha proberen iets te vinden, ik ga eerst nog even naar een winkeltje een cola halen voor die vriend als er een neef van een vriendin net achter me staat aan te schuiven. Wat een mirakel want ik zocht al een tijdje de nummer van die vriendin want die had ik niet en ik wist ook niet waar zij woonde in Santa Marta.

Enfin, ik doe mijn verhaal aan hem en hij geeft me haar nummer en ook gelijk de zijne voor als ik geen oplossing vind tegen de avond zodat hij me zeker iets zou kunnen bezorgen, ook al was het maar voor die avond alleen. Ik bel haar op en we gaan daar in het dorp net na Varadero op zoek bij mensen waarvan zij weet dat ze verhuren. We zoeken nog bij andere maar ofwel veel te duur ofwel willen ze niet verhuren. Mijn vriendin zegt me dat haar oom ook wel een kamer heeft, maar dat hij dat veel te duur wil verhuren. We gaan toch eens kijken en gelukkig is de tante er. Die vindt het geen probleem en ik mag er direct instappen.

Echt wel op het laatste moment nog iets gevonden. Nu woon ik in het volgende dorpje na Varadero, ik heb mijn eigen kamer en badkamer, ik moet niemand storen, ik heb zelfs tv en warm water, echt luxe en het zijn toffe mensen, allemaal families maar waarvan ik weet dat ze van mij niets willen. Ik voel me hier echt wel veel beter dan waar ik was, zonder al te veel mensen die je in het oog houden en je constant vragen stellen om van alles van je te weten te komen. Ik voel me een beetje geruster en relaxed.

Tot gauw.

Voor de tortelduifjes onder jullie is Cuba echt wel the place to be. Het zijn hier echte latino lovers. Kerstmis en Nieuwjaar wordt amper gevierd, maar als het Valentijn is, kan niemand zijn werk nog doen en wordt deze dag overal gevierd. Al weken hangen er Valentijnposters in de bars, winkels en de straten. De dag zelf moet je niet gaan winkelen, want je ziet iedereen - vooral mannen - cadeautjes kopen voor hun geliefde. En iedereen feliciteert je; of je nu single bent of met iemand samen. Op Valentijn krijgt iedereen een dikke felicidades van de Cubanen.

Het is eigenlijk wel grappig, want de Cubanen zijn die dag blijkbaar zo verliefd dat ze niet meer kunnen werken. Ze sluiten de winkels veel vroeger dan normaal - sommige winkels gaan gewoon niet open - en bars of restuarants geven verkeerde drankjes of laten je uren wachten. Dat laatste is sowieso normaal in Cuba, maar met Valentijn is het een tikkeltje erger.

Verwonderlijk, want met Kerst, op Nieuwjaar of op elke andere feestdag heb ik nooit zoveel mensen in de restaurants gezien. Er stonden zelfs lange rijen mensen voor de restaurants. Voor één keer zag je eens véél mensen in de straten van Varadero.

Ik ben niet op restaurant geweest. Met de mensen die hier in het huis wonen en enkele andere singles hebben we besloten om een mini-barbecue te geven op het terras. Ons diner werd gevormd door een paar hamburgers, enkele hot dogs en vis die we eerder op de dag zelf hadden gevangen. We spoelden alles door met een paar pintjes. Ik had ook nog kerstmutsen waar ik hartjes op had gekleefd en valse sneeuw die ik op de muur had gespoten. Het was een leuke avond. We hebben wat gezelschapspelletjes gespeeld, gebabbeld en gelachen.

Voor mij was niet Valentijn het belangrijkste. Ik had een leuk avondje met enkele goede vrienden. En liefde is ook vriendschap.

Mijn ogen zijn al heel wat beter. Ik draag normaal lenzen, maar die mag ik van de dokter niet meer indoen zolang ik een kuur volg van zalf en druppeltjes. Enkele dagen geleden moest ik nog eens bij haar op controle. Na een uurtje in de rij wachten, was het mijn beurt. Ondertussen praat je wat met de mensen die eveneens aan het wachten zijn. Boekjes liggen er in de wachtzaal niet. Je doodt de tijd met koetjes en kalfjes.

De vrouw die voor me aan de beurt is, denk ik dat ik een Cubaanse ben die lang in het buitenland heeft gewoond. Ze begrijpen niet dat ik in de rij staat voor een Cubaans ziekenhuis. Ik begrijp het eerlijk gezegd ook niet.

Het is eindelijk mijn beurt en de dokter kijkt diep in mijn ogen en zegt dat het veel beter is. Ik mag stoppen met de kuur eens mijn ogen volledig wit zijn. Ze raadt me ook aan om eens naar een opticien te gaan, zodat die ook kan kijken hoe het met mijn ogen is.

Ze geeft me een papiertje waarmee ik naar de opticien kan. Dus, ik ga op zoek naar een Cubaanse taxi die me wil helpen --ik ben buitenlandse, weet je wel.

Onderweg naar de opticien springt plotseling een man voor de rammelende taxi. Hij schreeuwt om hulp. Het blijkt dat de moeder van de man zich slecht voelt en is flauwgevallen, net aan het graf van haar man.

Uiteindelijk zijn we de begraafplaats opgereden, hebben we de vrouw in de taxi geholpen en haar naar het ziekenhuis gereden. Nadien zijn de taxichauffeur en ik verder gereden naar de opticien. Ik vraag aan de chauffeur om op me te wachten, zodat hij me ook naar Varadero kan brengen.

Bij de opticien wordt alles nog een keertje bekeken. Ik krijg een beschrijving van de sterkte van mijn ogen. Ik loop al de hele tijd zonder lenzen rond. Ik wacht op een bril en lenzen uit België. Nog eventjes wachten en ik ben eindelijk van heel dat ogenprobleem vanaf.

Driekoningen
Iets leuker. Blijkbaar wordt hier toch iets gevierd! Want na de saaie Kerst en Nieuwjaar, wordt op zes januari driekoningen gevierd. Ik had er nog nooit van gehoord, maar blijkbaar komt de traditie van de Spanjaarden. Zoals je wellicht weet, is er in Cuba een grote Spaanse invloed.

Het lijkt een beetje op onze Sinterklaas op zes december. De kinderen moeten een brief schrijven, schoenen voor de deur zetten en koekjes en drank klaarzetten voor de drie koningen. En als de kinderen braaf zijn geweest, vinden ze cadeautjes tussen de schoenen.

Sinterklaas wordt hier niet gevierd. De Spanjaarden kennen onze Sinterklaas - die nota bene van Spanje komt! - niet... Daar gaan mijn kinderjaren. En het grappige van al is dat die drie koningen in Spanje op kamelen door de stad rijden. Je ziet hier in Cuba wel geen kamelen of koningen door de stad wandelen, maar het wordt hier blijkbaar wel gevierd, want toen ik langs de winkels wandelde waar men speelgoed verkoopt, stonden er enorm lange rijen mensen aan te schuiven.

Gelukkig vragen deze kinderen nog poppen en speelgoedauto's om mee te spelen in plaats van Gameboys en Playstations en weet ik wat technische snufjes er nog zo bestaan. Hier zijn er gelukkig geen Playstations en Gameboys, zodat de kinderen nog echt met elkaar spelen en delen.