Standpunt

Algemene staking niet breed gedragen

2012-01-27T09:29:19+01:00

Karel Van Eetvelt is gisteren zwaar uitgevallen naar de vakbonden en de regering. Er heerst een antiondernemersklimaat in ons land, zegt de topman van Unizo. Hij somt een aantal maatregelen op om dat te bewijzen. Zoals de strijd tegen de fiscale fraude. De belastingcontroleurs krijgen te veel macht.

Unizo heeft een punt. Maar de organisatie overdrijft natuurlijk. Dat de regering nu de strijd tegen belastingontwijking aankondigt, is ingegeven door een tegenvallend begrotingstekort, maar is ook een gevolg van een wildgroei aan financiele hightechconstructies die met een normale bedrijfsvoering niet veel meer te maken hebben.

De kruik gaat zo lang te water tot ze barst. Niemand betaalt graag belastingen, en wat de wet toelaat, is niet verboden. Het probleem is echter dat er te weinig controles waren, waardoor er uitwassen zijn ontstaan. Het is niet onlogisch dat daar paal en perk aan wordt gesteld. Dat heeft niets te maken met een antiondernemingsklimaat of met “jaloezie op een dikke auto”, zoals Karel Van Eetvelt beweert, maar met fiscale rechtvaardigheid. Wanneer we over een vijandige sfeer spreken, moeten we het vandaag veeleer over de vakbonden hebben dan over de ondernemers. Ze zullen het nooit toegeven, en ze kunnen natuurlijk niet meer terug, maar ik ben ervan overtuigd dat de drie vakbonden al dik spijt hebben van het uitroepen van een algemene staking, nu maandag.

Om het beleefd uit te drukken: de actiedag van maandag wordt niet gedragen door een meerderheid van de bevolking. Er is geen sociologische studie voor nodig om dat vast te stellen. De vakbonden hebben in hun eigen voet geschoten.

Toch zullen ze maandag in koor verklaren dat “de staking een succes was”. Ze beschikken over een machtig wapen: het openbaar vervoer. Altijd stakingsbereid en in staat om een land praktisch lam te leggen.

Koppel daar een aantal rumoerige stakingspiketten en wegblokkades aan vast, en er zal inderdaad op vele plaatsen niet gewerkt worden. Minder uit overtuiging dan uit noodzaak, gemakzucht of vrees voor lijf en leden. Vrije keuze, recht op arbeid en democratische besluitvorming zijn maandag bijzaak. En wat zal het opbrengen? Niets.

door Paul Geudens

John Crombez moet beloften waarmaken

2012-01-26T07:38:16+01:00

De strijd tegen de fiscale en de sociale fraude wordt opgevoerd. Niemand kan daar tegen zijn. Als iedereen zijn wettelijk verschuldigde bijdrage betaalt, kunnen de tarieven voor ons allemaal verlagen.

De strijd tegen fiscale fraude was in het verleden vaak het ultieme middel om de begrotingsdoelstelling te halen. Op het moment dat alle ministers hun bijdrage hadden geleverd en werkelijk niets meer mogelijk was, werd bij Financiën een bedrag ingeschreven dat het gat dichtreed.

Onder de vorige regering kwam daar al enige verandering in. Carl Devlies was meer dan een pro-formastaatssecretaris. Al bleef het vaak allemaal wat theoretisch.

Met de nieuwe staatssecretaris kan het concreter worden. John Crombez (sp.a) is geen politicus die tevreden is met een status van schouwgarnituur. Een verschijnsel dat zich in het verleden te vaak voordeed bij zijn ex-collega’s. “Wees blij dat u er bij bent, en houd u nu verder in stilte bezig.”

Bernard Clerfayt (FDF) en Hervé Jamar (MR) waren daar de perfecte voorbeelden van. Als leden van een antibelastingpartij waren zij trouwens niet zo goed geplaatst om fiscale ontwijkingsmechanismen actief op te sporen. Hun voogdijminister, Didier Reynders, was op dat gebied evenmin een inspirerend voorbeeld.

John Crombez is een socialist. Dat scheelt een slok op een borrel. Het was er gisteren aan te horen toen hij het over fiscale advocaten en experten had. “Zij verdienen geld door aan rijke mensen uit te leggen hoe ze nog minder belastingen moeten betalen.” Zo worden vakantieverblijven in Zuid-Frankrijk en jachten als beroepskosten ingebracht in managementvennootschappen. Het gevolg is dat die mensen evenveel betalen voor een onthaalmoeder als medeburgers die tien keer minder verdienen.

Dat kan natuurlijk niet. Het is goed dat de jacht op belastingfraudeurs en -ontwijkers wordt geopend. Op voorwaarde dat dit op een transparante en objectieve wijze gebeurt. En dat de sociale fraude op dezelfde manier wordt aangepakt. Voor een socialist is dat niet evident. Koppelbazen opsporen, dat lukt nog wel, maar misbruiken in de sociale zekerheid? Laat ons John Crombez het krediet geven dat een neofiet verdient.

door Paul Geudens

Meerderheid heeft slechte manieren

2012-01-25T08:11:34+01:00

Ruim anderhalf jaar hebben de parlementsleden hun zin kunnen doen. Gedurende de tijd dat de regeringsonderhandelingen aansleepten was er geen ‘nieuwe’ meerderheid en bleven de parlementaire werkzaamheden uiterst beperkt. Sinds het nieuwe kabinet aantrad is het normale parlementaire werk hervat, maar zijn er blijkbaar ook hoogst ongebruikelijke praktijken binnengeslopen.

Dinsdag stond een wetsvoorstel van de N-VA over de minimale dienstverlening in de gevangenissen op de agenda. Daar was een voorstel van Open Vld, een lid van de meerderheid, aan gekoppeld omdat dit reeds eerder was ingediend. De Vlaamse liberalen zijn voor de invoering van zo’n minimale dienstverlening bij de cipiers, evenals bij de spoorwegen. Niets stond een normale behandeling van beide voorstellen in de weg. Wat bleek echter? De leden van de meerderheid verlieten de zaal zodat de commissie niet meer in aantal was om verder geldig te vergaderen. De regeringsmeerderheid wilde kennelijk geen stemming meer omdat er volgende week 30 januari een algemene staking voor de deur staat en omdat ze intern verdeeld is over het thema minimale dienstverlening. Bij CD&V en PS zijn de syndicale vleugels radicaal tegen. Zo blijft België het enige land van de Europese Unie waar er voorlopig geen minimale dienstverlening in de gevangenissen komt. In de helft van de EU-landen zijn de cipiers onderworpen aan een stakingsverbod en in de andere helft is een of ander systeem van dienstverlening van kracht. Overigens dringen alle mensenrechtorganisaties aan op de spoedige invoering van zo’n systeem. Intussen wordt de politie maandag voor de zoveelste keer gevorderd om stakende cipiers te vervangen.

Wat de meerderheid gisteren in de Kamercommissie Justitie gepresteerd heeft is bedenkelijk. Het kan toch niet dat de regeringsmeerderheid à la carte binnen of buiten stapt om een voorstel van de oppositie niet te moeten behandelen. Met die kwalijke praktijk krijgt de oppositie geen enkel voorstel meer besproken.

Het kan ook veel eenvoudiger: door ja of nee te stemmen. Dat betekent kleur bekennen, wat meer moed vergt dan een Kamercommissie te boycotten door het af te trappen.

Dirk Castrel Redacteur politiek gvabrieven@concentra.be

Naar een clash tussen PS en Open Vld

2012-01-24T07:54:13+01:00

Even leek opnieuw een rel in de maak in de federale regering over een interview van Elio Di Rupo in het Duitse weekblad Der Spiegel. Hij kapittelt daarin de Duitse bondskanselier Angela Merkel, uitgerekend op de dag dat hij haar ging opzoeken in Berlijn.

Geen twee weken geleden waren over soortgelijke uitlatingen van PS-minister Paul Magnette binnen de regering spanningen ontstaan. Kamerfractieleider Patrick Dewael van de Open Vld vroeg toen van op de tribune tekst en uitleg van de premier. Elio Di Rupo suste de gemoederen.

Magnette stelde zich openlijk vragen bij de democratische legitimiteit van Europese richtlijnen en hij voorspelde een recessie van vijftien jaar indien we de aanbevelingen van de bevoegde eurocommissaris zouden volgen. “Wie kent Olli Rehn? Niemand!” vroeg Magnette zich hautain af.

Di Rupo stelt nu weliswaar het begrotingsdoel van maximaal 2,8 procent niet uitdrukkelijk ter discussie en zijn aanval is meer gericht tegen Duitsland dan tegen de Europese Commissie, maar in essentie komt zijn verhaal op hetzelfde neer als dat van Magnette: geen betutteling, van niemand. Baas in eigen huis.

De Open Vld struikelt dit keer niet over de woorden van de PS-minister. Wellicht vindt vicepremier Vincent Van Quickenborne dat er al genoeg ruzies en misverstanden binnen het kabinet zijn geweest. Maar uitgesteld is niet verloren.

Het staat in de sterren geschreven dat volgende maand, bij de begrotingscontrole, wanneer ruim 2 miljard euro moet worden gevonden, het tot een clash komt tussen de PS en de Open Vld. De Vlaamse liberalen vinden dat België de budgettaire aanbevelingen van Europa strikt moet uitvoeren, en dus vooral de nadruk moet leggen op besparingen. Zij denken aan een indexsprong. De socialisten willen het op ‘hun’ manier doen. Dat wil zeggen met nieuwe inkomsten. En zeker niet via de index.

Het begrotingsconclaaf van 25 februari wordt een eerste ernstige test voor de regering- Di Rupo. Dan zal blijken of de Open Vld en de PS bereid zijn met elkaar verder te gaan. Met de hete adem van de N-VA in de nek kan Alexander De Croo zich geen nieuwe belastingen meer permitteren.

Door Paul Geudens

Komst Turtelboom goed nieuws voor stad

2012-01-23T08:41:38+01:00

De komst van Annemie Turtelboom betekent in meer dan één opzicht goed nieuws voor Antwerpen. Om te beginnen is haar verhuizing natuurlijk een grote opsteker voor Open Vld. Die partij bereikte haar electorale hoogtepunt in 2000, maar zag haar stemmenaantal gehalveerd in 2006 en staat nu op een schamele 5% in de peilingen. Daarmee speel je geen rol van betekenis meer. Met een klinkende naam als Turtelboom op de lijst kan het alleen maar beter worden.

Maar niet alleen Open Vld heeft hier baat bij, dat geldt ook voor de stad. Tot voor kort had Antwerpen niet één minister in de federale regering, nu heeft het er ineens twee. Turtelboom (Justitie, maar ook voogdijminister van Asiel en Migratie) en Monica De Coninck (Werk) bekleden allebei departementen waarop ze veel kunnen doen aan verscheidene stedelijke problemen. Veel tijd krijgen ze daar niet voor, want in 2014 zijn er alweer federale verkiezingen. Maar Antwerpen zal er zeker niet slechter van worden.

Turtelboom kan en zal ook een meerwaarde leveren voor de verkiezingen van 14 oktober. Volgens interne peilingen van Open Vld zou zij haar partij 2 à 4% procent extra stemmen kunnen opleveren. Ook uit de peiling die uw krant in oktober uitvoerde, blijk dat de minister wel degelijk een verschil kan maken. Als Open Vld erin slaagt om van 5% naar een kleine 10% op te klimmen, dan is niet alleen het verlies ten opzichte van 2006 grotendeels weggewerkt, de partij krijgt ook meer gewicht in de gesprekken over een nieuwe coalitie.

Of Open Vld nog wil onderhandelen met andere partijen over voorakkoorden of lijstverbindingen, dat zal de komende weken of maanden moeten blijken. Binnen de Antwerpse afdeling geeft de meerderheid er de voorkeur aan om apart naar de kiezer te trekken. Ook de partijtop in Brussel zal er wellicht niet veel voor voelen om in Antwerpen zijn wagonnetje vast te klikken aan de locomotief van De Wever (tussen Open Vld en N-VA botert het al lang niet meer) of Janssens (op de stadslijst zijn de verkiesbare plaatsen nu al peperduur). Het beste scenario voor Open Vld is alleen naar de kiezer trekken, 10% van de stemmen binnenhalen en vervolgens toetreden tot een coalitie met ofwel sp.a/CD&V en eventueel Groen, ofwel de N-VA. Dat lijken de meest plausibele instrumenten voor Open Vld om ook in de komende jaren de stad mee te blijven besturen.

Lex Moolenaar Senior writer gvabrieven@concentra.be

Philippe Muyters heeft een handicap...

2012-01-21T10:17:51+01:00

Een gezellig clubje, die Vlaamse regering. Eerst was er Ingrid Lieten die haar collega’s teflon-poppetjes vond. Nu is er een mail van het kabinet van Philippe Muyters waarin de mensen van Onderwijs “smeerlappen” worden genoemd. En Kris Peeters maar beweren “dat de sfeer goed is”. Wat moet dat worden wanneer de verstandhouding ooit slecht wordt? Gaan ze dan elkaar met messen te lijf?

Het is Philippe Muyters zijn week niet. Hij had al een motie van wantrouwen aan zijn broek zonder de donderdagavond uitgelekte mail. Die komt er nu nog bij. Plus een hoop verwijten over de belastingaftrek voor hypothecaire leningen. Dat wordt volgende week spitsroeden lopen in het parlement.

Dat de oppositie op minister Muyters springt is niet meer dan normaal. De mails die uit zijn kabinet vertrokken, en waarvoor hij dus politiek verantwoordelijk is, zijn ontoelaatbaar. Maar moet hij ook ontslag nemen? Wanneer we de laatste mail terugbrengen tot zijn essentie, dan houden we grof taalgebruik over, maar ook niet veel meer dan dat.

Muyters heeft niet gelogen over de begroting. Hij heeft, zoals de oppositie hem destijds vroeg, het specialistenrapport bij het parlement ingediend. Dat bewijst zijn goede trouw.

Dit gezegd zijnde, zit Philippe Muyters natuurlijk wel met een serieus probleem. Het is het zoveelste incident. Hij is aangeschoten wild, en mag dus nog meer aanvallen op zijn persoon verwachten. Alles wat hij doet zal door de oppositie en de media onder het vergrootglas worden gehouden. Staat hij nog sterk genoeg om met die druk om te gaan en verder goed te functioneren?

Muyters heeft belangrijke departementen. Daar is een stevige figuur nodig. Iemand met veel kennis en visie, met competente medewerkers, met veel zelfvertrouwen en een olifantenhuid. Dat laatste heeft Philippe Muyters zeker niet. Hij is een emotionele, atypische politicus die veel belang hecht aan appreciatie en menselijke warmte. Een verademing in de ruwe omgeving van de Wetstraat, maar een handicap voor een minister. Een toppoliticus moet keihard zijn en zijn gevoelens kunnen wegcijferen. Philippe Muyters moet zelf eerlijk uitmaken of hij dat wil/kan opbrengen.

Paul Geudens

Gevoeligheid onvoldoende ingeschat

2012-01-20T08:37:21+01:00

De Belg is met een baksteen in zijn maag geboren. Het eigen huis is heilig. Wanneer daaraan wordt geraakt, is het oorlog.

Zover waren we dus gisteren. Er waren onheilspellende berichten over de fiscale aftrekbaarheid van hypothecaire leningen. Zal die blijven bestaan wanneer Vlaanderen in 2014 bevoegd wordt voor het woonbeleid?

Een vraag met belangrijke financiële implicaties. Zowel voor wie nu een lening heeft lopen als voor wie van plan is er een aan te gaan. In veel gevallen gaat het om belastingaftrekken van meer dan 2000 euro per jaar. Substantiële bedragen dus, waar de beslissing van kan afhangen om al dan niet te (ver)bouwen of een huis aan te kopen. Voor de lopende hypothecaire leningen alleen gaat het om bijna 2,7 miljoen mensen.

De zwartepiet voor het creëren van onzekerheid en angst onder de bevolking wordt over en weer geschoven. Voor de enen is het de schuld van Vlaams begrotingsminister Philippe Muyters (N-VA), volgens anderen van Steven Vanackere en Servais Verherstraeten (allebei CD&V).

Feit is dat de partijen die het regeerakkoord hebben afgesloten, hadden moeten voorzien dat dit een gevoelig onderwerp is. Misschien hadden ze wat minder energie moeten steken in het uitleggen van de splitsing van B-H-V en de Financieringswet – die toch geen kat begrijpt – en wat meer in de overheveling van het woonbeleid.

De bouwsector is belangrijk. Wanneer die floreert, gaat het ook goed met de rest van de economie. Onzekerheid bij potentiële bouwers en kopers is bijgevolg nefast voor de staatshuishouding.

Het is goed dat de Vlaamse regering gisteren onmiddellijk heeft gepoogd alle onrust weg te nemen. Zij heeft gegarandeerd dat iedereen kan blijven profiteren van de fiscale verminderingen die op federaal niveau zijn afgesproken.

Nu blijven er nog drie vragen over. Is die aankondiging voldoende om de twijfel te stoppen? Wat met leningen die nà 2014 worden afgesloten? En, vooral, zal de Vlaamse regering voldoende middelen hebben om haar beloftes waar te maken? Specialisten zeggen nu al dat de 1,4 miljard euro die overkomt naar de regio’s, verre van voldoende is om alle engagementen over te nemen.

door Paul Geudens

Philippe Muyters mag een tik krijgen

2012-01-19T08:33:16+01:00

Vlaams minister Philippe Muyters (N-VA) heeft een motie van wantrouwen aan zijn broek. Maar hij moet niet voor zijn portefeuille vrezen. De meerderheid blijft hem steunen. Zij het bij sommige leden met grote tegenzin, zo bleek gisteren. Zelfs binnen zijn eigen partij was er striemende kritiek.

Was het nodig dat de oppositie het wapen van de motie van wantrouwen bovenhaalde? Een zwaar wapen, want het is de eerste keer in de geschiedenis van het Vlaams Parlement dat het wordt gebruikt. Fientje Moerman en Johan Sauwens verlieten indertijd de regering op eigen initiatief.

We kunnen het incident op twee manieren bekijken.

In de mail van het kabinet-Muyters staat dat de nieuwe belasting op inverkeerstelling van auto’s (BIV) twee maanden vertraging heeft opgelopen door de schuld van de oppositie. Wat niet waar is.

Op zich is dat een onterecht verwijt, een leugen zelfs, zoals er in het parlement dagelijks wel een paar rondvliegen. Muyters bood er ook zijn verontschuldigingen voor aan. ‘Case closed’, kun je dan zeggen.

Er is ook een andere houding mogelijk. Misschien was dit niet zomaar een verspreking of een leugentje om bestwil. Het is Autosalon, een periode dat er veel meer wagens worden gekocht dan normaal.

Wellicht zijn potentiële kopers op het verkeerde been gezet, hebben zij hun beslissing laten afhangen van de aangekondigde nieuwe BIV, die voor veel auto’s inderdaad erg verschilt van de oude regeling. Hun boosheid wil Philippe Muyters liever vermijden. Vandaar dat hij de fout bij de oppositie legt. Elke kiezer is er een.

Dat is niet moedig, en een minister onwaardig. Een excellentie mag niet om het even wat zeggen. Philippe Muyters moet dat leren. Het is daarom goed dat hij nu een tik krijgt. Hij moet zorgvuldiger communiceren met het parlement en met de burger, ook als het hem minder goed uitkomt.

Moet hij ontslag nemen? Dat is overdreven. Maar dat de oppositie het vraagt, is niet helemaal onbegrijpelijk. Stel trouwens dat hetzelfde incident zich voordoet met de federale regering. Zijn partij zou op de eerste rij staan voor het indienen van een motie van wantrouwen…

door Paul Geudens

BASF geeft Antwerpen mentale opdoffer

2012-01-18T08:32:08+01:00

De Duitse chemiereus BASF heeft het Duitse Ludwigshafen en niet Antwerpen gekozen als vestigingsplaats voor zijn nieuwe kunststoffenfabriek. Een megaproject van één miljard euro waarmee Antwerpen 100 tot 200 extra arbeidsplaatsen en heel wat exportvolume aan zich ziet voorbijgaan.

De beslissing trekt ongetwijfeld ook de aandacht van grote sectorgenoten, die zich afvragen waarom Antwerpen -na het Amerikaanse Houston nochtans de grootste chemiecluster ter wereld - uit de boot valt. Met het onfrisse verhaal van Opel Antwerpen nog vers in het geheugen, kan misschien de indruk ontstaan dat ook hier nationale belangen hebben gespeeld. Maar dan vergeten we dat BASF geen noodlijdend bedrijf is dat naar overheidssteun hengelt, maar een kerngezonde wereldspeler in volle expansie. Dat betekent dus dat andere, meer structurele criteria de balans in het voordeel van Duitsland hebben doen overhellen. En dan kom je haast vanzelf bij onze ontketende energieprijzen uit.

De sectorfederatie Essenscia schreeuwt het al meer dan een jaar van de daken: het subsidiebeleid rond zonnepanelen en windenergie in ons land jaagt grootverbruikers zoals de chemie elk jaar meer op kosten. Op die manier dreigen de Belgische vestigingen van BASF, Bayer of Solvay zich in internationaal verband compleet uit de markt te prijzen.

Als de beleidsmakers niet snel knopen doorhakken, vrezen we dat er ons in de toekomst nog grotere drama’s te wachten staan. Na de mentale opdoffer die Antwerpen hier kreeg, moeten ook werknemers en vakbonden zich eens gaan bezinnen. Bij een vergelijkend onderzoek dat BASF Europa vorig jaar intern liet uitvoeren, kwam de Belgische vestiging als die met de hoogste loonkosten uit de bus. Maar veel indruk heeft dat niet gemaakt.

Toen BASF onlangs, in lijn met de andere Antwerpse chemiebedrijven, voorstelde om de koopkracht met 2,7% te verhogen terwijl de nationale norm 0,3% is, werd dat uiteindelijk afgeschoten. Het spreekt voor zich dat werknemers hun graantje mogen meepikken van de enorme winsten die er in de chemie worden gemaakt. De sector is al decennia een van de bestbetalende van het land. Misschien wordt het tijd om de eisen toch eens wat te milderen.

Door Pieter Leuridan

Het kan ook zonder machtsontplooiing

2012-01-17T09:10:07+01:00

Opnieuw hebben onderzoeksrechter Wim De Troy en een pak speurders van de Brusselse federale gerechtelijke politie huiszoekingen in enkele bisdommen verricht. Gisteren waren Hasselt, Antwerpen en Mechelen aan de beurt.

De bezoeken van parket en politie deden minder stof opwaaien dan de eerste grote actie in de zomer van 2010, ‘Operatie Kelk’, toen met een indrukwekkende machtsontplooiing ook de privéwoning van kardinaal Godfried Danneels en de Mechelse kathedraal binnenstebuiten werden gekeerd. Een operatie die een dergelijke omvang wettigde, liet vermoeden dat justitie op een heel ernstige zaak zat en op het punt stond een soort van kwaad genius achter het seksueel misbruik te arresteren. Ze wekte ook de indruk dat ze daarmee een ongeziene doofpotconstructie wilde voorkomen. Alleen de helikopters ontbraken. De internationale mediabelangstelling was overweldigend.

In eindeloze procedureslagen betwistte Fernand Keuleneer, de advocaat van de bisdommen, de rechtsgeldigheid van de huiszoekingen. Het werd een juridisch carrousel waarin een kat haar jongen amper kon terugvinden. Pure Belgische kafka.

Uiteindelijk verklaarde de Brusselse Kamer van Inbeschuldigingstelling op 29 november vorig jaar de huiszoekingen en de inbeslagnemingen nietig.

Intussen is er evenwel op andere vlakken veel gebeurd. Voor slachtoffers van seksueel misbruik in de Kerk is een regeling uitgedokterd en de bisdommen verlenen volle medewerking aan elke onderzoeksdaad. De Kerk heeft ingestemd met een zeer verregaand akkoord om slachtoffers van pedofiele priesters te vergoeden, zelfs als de feiten verjaard zijn. Om dit systeem volop te laten functioneren, zijn discretie en vertrouwen onontbeerlijk.

Wat moet je dan denken van een onderzoeksrechter die om de haverklap op bezoek komt, telkens de helft van een dossier meeneemt en de uitvoering ervan uitstelt? Voor zover geweten heeft het parket gisteren in Hasselt, Antwerpen en Mechelen elementen in beslag genomen om zijn eigen dossiers te vervolledigen, dossiers die intussen verjaard zijn of met betrekking tot geestelijken die ondertussen overleden zijn. Had justitie die gegevens niet gewoon kunnen vragen?

Door Dirk Castrel