Inderdaad...komkommertijd op 't vlak van nieuws wb ons dossier...Op 2/11 kregen wij the call, op 9/11 de PA of pre approval. Dat wil zoveel zeggen als ' een voorlopige goedkeuring van de toewijzing'. Ons dossier wacht nu op de ijverige hand van een CCAA-bediende. Deze tilt ons uit de hoop dossiers en brengt ons naar de afdeling ' review'. Daar gaat een andere ijverige bediende-lezer ons dossier doorlezen samen met het kinddossier. Vanaf DAT moment staat in het systeem bij ROH dat wij een ' notifying date ' hebben maw de review is begonnen. Indien de ijverige lezer dan nog vragen heeft bij ons dossier...wordt ROH gecontacteerd. Zowel bij Bei als bij Yuxi hebben wij NOOIT een bijkomende vraag gehad ( dit vertraagt immers het gehele proces ).Indien het dossier OK is bevonden wordt een LOA opgesteld ( letter of acceptance ) en deze wordt per DHL naar ROH verzonden. Zodra de LOA bij ROH is gearriveerd krijgen wij een telefoontje en mogen wij gaan om deze LOA te ondertekenen EN eindelijk het gezichtje van onze zoon te zien. Immers dan krijgen wij pas de foto's! Internet leert ons dat het ongeveer 3 weken duurt tussen notifying date en LOA. Maar internet leert ons ook dat sommige al na 45 dagen een LOA hebben maar anderen pas na 150 dagen...

Bij Yuxi zat er maar één week tussen PA en LOA MAAR toen was ons dossier al lang door de review aangezien het toen al 2 jaar in China lag...Dus ja, wachten...maar dat waren we toch al gewend niet dan ? Maar al bij al begint het nu toch wel te kriebelen om dat gezichtje te zien. En Bei popelt om naar China te gaan, ' haar land' zoals ze zo mooi zegt. En aangezien Yuxi alles leuk vindt wat Bei leuk vindt, is die ook super enthousiast en vertelt dat zijn broertje in China woont :-). Hopelijk is hij nog even enthousiast als hij ervaart wat het concept 'broertje' inhoudt.

En ondertussen vulden moeder en dochter de tijd met een Mega Mindy show. Het 3 D-brilleke was voor Bei maar 5 minuten een succes want daarna werd het aan de kant gekieperd.

En onze Yuxi geniet met volle teugen van alles wat 4 wielen heeft...Gelukkig was er dus ne erg slimme Sinterklaas die allerlei auto-gerelateerd speelgoed had gebracht. Tegenwoordig word zelfs ik nog wat slimmer op auto-vlak. Mijn auto-kennis beperkt zich tot ' dat is een witte of grijze auto'. Nu zitten wij in de auto en leert Yuxi me ' kijk mama een auto met ringen dat is een AUDI'...' kijk mama die auto heeft 2 uitlaten'...

De nacht van 31 oktober op 1november verscheen voor ons ( belgische tijdzone LOL) de nieuwe shared list. DUH...1 november is hier een feestdag...Hersenpiekerend of ROH dan wel zou opstaan, of de arts dan wel dossiertjes zou nalezen...of of of...Navraag per mail ( leve het internet) bij ROH stelde me gerust, er zou opgestaan worden! That's the spirit!!!

Nu ja, 1 november ...bleef de gsm akelig stil. Alle hoop op 2 november gezet. Maar rond een uur of 3 in de namiddag waren mijn adoptie-mede-wachtende-maatje-en-vriendinnetje en ikke er erg zeker van overtuigd dat er geen 'call' meer kon komen...De gsm deed alvast zijn dienst om teleurstellende gal te spuwen.

Het avondritueel dan maar ingezet, de kids moeten nl ook in tijde van teleurstelling gewassen worden. Zo gezegd, zo gedaan.Dus Yuxi in het bad gezet. Altijd een erg spannende onderneming want elke seconde van onoplettendheid wordt door Wauters junior aangegrepen om de badkamer om te toveren tot een heus waterpaleis...En voila, om 17.59 u een oproep op mijn gsm van een onbekend nummer. Toch maar even opnemen dan. ROH! Even erg van slag want ik had eigenlijk nog niet echt door dat ze belde voor een toewijzing...Immers er waren al behoorlijk wat uren verstreken van de 72 uur die je hebt om je toewijzing te aanvaarden. Maar niets was minder waar! Er werd een zoon voor ons gematcht! JIHA!!!! ( en dat dacht ook Yuxi die er in een mum van tijd in is geslaagd 70 % van het badwater uit het bad te hijsen met een beker terwijl ik met de gsm aan het oor zat ). SUPERNIEUWS en zo overwacht!

Natuurlijk hebben wij aanvaard! Bei is erg content dat ze weer grote zus mag worden en heeft al een eigen aftelkalender gemaakt ( jammer genoeg vrees ik dat er meer kruisjes gaan nodig zijn eer wij afreizen dan dat grote zus voorzien heeft). Yuxi zingt ' wij krijgen een broertje,broertje' maar uiteraard weet hij niet echt wat dit betekent. Maar op kleine broer zijn verjaardag hebben wij elk één kaarsje uitgeblazen en dikke knuffels in de lucht gestuurd. Hopelijk heeft die speciale dag ook iemand hem extra in de watten gelegd!

Wanneer we vertrekken ? Geen idee. Het is nu wachten op de LOA en pfff dat kan ofwel behoorlijk snel gaan ( 45 dagen ) ofwel eeeeerg laaaaang duren ( 150 dagen)...En de LOA is niet alleen het ondertekenen van de aanvaarding maar ook...DE FOTO!!! Dus hopelijk kan dit alles nog gebeuren voor CNY!

En de blog...Ik ben er nog niet aan uit...Nieuwe blog met paswoord, deze behouden...Maar zodra ik het zelf weet...weten jullie het ook.

 
De lente is in 't land! Ondertussen is de postbode ook langsgeweest met ons vonnis! Dus hupsake, het o zo dierbare documentje door de fax gerold richting ROH! En ja hoor, een intake kon vastgelegd worden en op 18 april gaan we zeker op tijd paraat zijn. Adoptieland lijkt soms wel wat onderhevig aan stoelendans want voor adoptie nr.3 hebben wij weer een nieuwe kanaalverantwoordelijke. Maar we hebben er alle vertrouwen in dat dat ook in de 'sjakosch' komt.

Ondertussen is ons huis een opvangoord/ hotel geworden voor talrijke spinnen én lieveheersbeestjes. Dit lijkt me een gevaarlijke combinatie voor onze kleurrijke vrienden dus uit voorzorg elimineer ik zorgvuldig alle spinachtigen.Want bijgelooof of niet, die kleurrijke vrienden brengen goed nieuws!

En voor de volgers, een kleine mededeling. Big brother is watching the blogs. Speciale regels worden gevraagd om op te volgen zoals geen foto bij toewijzing maar pas na definitieve erkenning van het FCA. Daarom hebben wij beslist om ergens in de loop van ons 3de China-traject een blog met paswoord in te voeren en deze blog stop te zetten. Waar,hoe en wanneer zal ik uit de doeken doen als ik het zelf weet :-).

Het vonnis is niet gevallen 21 maart...Wegens welke reden dan ook is het uitgesteld naar 30 maart. Tja bureaucratie, niets aan te doen...Op die paar dagen zal het niet ook niet aankomen maar 't is wél frustrerend.ZUCHT.

 

Deze week een voormiddag gaan 'jeugdrechtbanken'. Ik moet zeggen dat het een beetje een rare plek is. Op de jeugdrechtbank zitten de mensen doorgaans niet voor leuke dingen...dus wij voelden ons wederom een vreemde eend. Gelukkig stond op onze oproepingsbrief 10.30 u...Bij de adoptie van Bei en Yuxi stond daar nog standaard 9.00 u op...Dankzij lieve advocaten zijn wij destijds mogen ' voorkruipen'. Nu echter werd het protocol gevolgd. Eerst de dossiers met advocaat en aangezien de gang VOL met toga's stond zijn we dan maar met  ( adoptie)vrienden die er toevallig (haha ) ook moesten zijn iets gaan drinken.Uiteindelijk werden we rond 13 u binnen geroepen bij een uiterst aardige jeugdrechter! Ze had ons dossier grondig gelezen, dat bleek althans uit haar vragen en het OM en mevrouw de jeugdrechter waren er dan ook unaniem van overtuigd dat wij ook een derde chineesje aankonden! En hoewel het uiteraard een optreden ' pro forma' is ( toch als je een positief advies hebt van het CAW) geeft het toch wel een speciaal gevoel. Op 21 maart wordt ons positief vonnis uitgesproken en dat is toch een super datum! Laat mezelf nu net op 19 maart weer een streepje achter mijn levensjaren zetten en onze Yuxi op 6 maart zijn derde levensjaar instappen. Maart is dus toch wel een erg belangrijke maand aan 't worden! Dus draaien met die kalender!

 

 

Eén jaar geleden waren wij 's avonds nog mama en papa van Bei. Eén dag later ging de telefoon met het heerlijke nieuws : wij hebben een zoon voor jullie geclaimd! En hoewel Yuxi toen nog niet letterlijk ' bij ons' was, waren wij in onze harten wel al mama en papa van Bei & Yuxi! Het lijkt zo onwezenlijk dat dat telefoontje al één jaar geleden is...Maar toch is het zo en wat is er in die tussentijd al ontzettend veel veranderd!

Yuxi is opengebloeid en een echt extravert kereltje geworden. Wij hebben dus een tweede Bei in huis...Zijn woordenschat groeit ongelooflijk en hij blijft een voorkeur hebben voor moeilijk woorden, zo zegt hij bijvoorbeeld liever 'pinguïn' dan aap...Aap is gewoon ' oe oe' met het bekende gebaar van de kriebel onder de oksel. Spelen vindt hij best wel ok maar de voorkeur gaat uit naar het nadoen van grote zus...En 't is nu niet echt dat Bei altijd modelgedrag stelt...Hij is ook een echte waterrat en heeft absoluut nergens bang van. Vermits ' zwemmen-met-kids' een 'papa-taak' is, was ik nog nooit getuige van de zwembadcapriolen van Wauters Junior. Een weekendje Mösel ( ter ere van Chinees Nieuwjaar)met onze goede vrienden Ankie, Joan & Noralie en Julius...deed mama echter ' het stuntgedrag' van nabij volgen. Babybad en Yuxi? No way! Het diep in! Hij sprong in 't diep en klauterde er zelf weer uit en sprong opnieuw...en dit X-tig keer na elkaar...Mijn hart heeft ettelijke slagen overgeslaan...

Maar tijdens dit jaartje hebben wij ook een deel andere 'stappen' genomen. In China voelden wij al dat wij zowel in ons huis als in ons hart nog plaats hadden voor een derde kindje uit dit schitterende land. Eénmaal thuis werd het gevoel alleen maar sterker. In juli ging de aanvraag naar K&G dan ook op de postbus. In november en december hadden wij ons twee gesprekken met het CAW. En dit was met zekerheid het moeilijkste MO...Terecht natuurlijk omdat wij al op voorhand hadden aangegeven dat wij opnieuw voor een SN-kindje zouden kiezen. SN betekent voor ons dan ook dat je als koppel openstaat voor kindjes met een welbepaalde need(s), dat je BEWUST openstaat voor die bepaalde needs, dat je weet wat deze inhouden én voelt ALS koppel dat je deze kan dragen en het kind alle ontwikkelingskansen bieden zal/kan én vooral dat je het kind accepteert zoals het is! Uiteraard geldt dit ook voor NSN maar de info-avond die ROH organiseerde in januari, deed me wel de wenkbrauwen fronsen bij sommige opmerkingen van koppels die interesse hadden in SN...

Kortom, de snelheid van onze derde adoptie-aanvraag werd wél serieus in vraag gesteld door het CAW...Maar elke adoptie-ouder zal beamen dat ' snelheid' en ' adoptie' niet echt vaak compatibel zijn :-). Maar al die zenuw-momenten waren niet nodig geweest want op 20 januari viel 'het verdict' ( of verslag) van het CAW in de bus: jiha wij zijn geschikt bevonden om nog eens te adopteren! Op 21 februari mogen wij verschijnen voor de jeugdrechter en vermoedelijk zal deze dus ergens in maart het vonnis vellen! En dat vonnis zal ervoor zorgen dat Bei en Yuxi nog een broertje of een zusje krijgen! Wait and see!

 
 
Met zijn 4tjes is natuurlijk niet correct. Onze Siamees des huizes zou serieus in hare staart gebeten zijn, moest ik haar niet meetellen. Dus Cheops ' al bijna een half jaartje met zijn 5en'. Cheops heeft de hechtingstheorie mooi gevolgd ( zo dom zijn katten dus niet) en na een viertal maanden' ik-negeer-die-kleine-chinees-hier-straal ' zocht ze toenadering tot Wauters Junior. Raar maar waar, de kleine keizer des huizes mag werkelijk alles met Cheops doen : kletsen, stukjes pels uittrekken, gebruiken als ' roetsjbaan' voor de auto's...Niet dat hij dat van mama mag maar soms zijn peuterhandjes iets sneller dan de ogen van mama...

En Bei ? Bei verdient de prijs van de beste grote zus ter wereld! Ze is zo lief voor haar broer en zo begaan, mooi om te zien. Elke dag als Yuxi en ik Bei van 't school gaan halen is ze razend enthousiast dat ' kleine broer' erbij is! Als Yuxi huilt, troost ze hem en als hij dan 'uitgejammerd ' is zegt onze Bei bloedserieus ' mama , ik kan toch echt wel goed baby's troosten hé!'. Kortom,die twee kunnen elkaar niet missen!

En als laatste doktersconsultje in de rij, stond een bezoekje aan een bekende Prof Orthopedie op de agenda. En neen, wij wilden geen prothese gaan halen ( een opmerking die mensen vaak geven ), wij wilden info over zijn beperking in casu tips en advies. Het was een erg aangenaam, boeiend en vooral leerrijk consult waarvan het allerbelangrijkste is dat onze Yuxi geen hulpmiddelen nodig heeft! Dat vermoeden hadden wij ook al wel een beetje omdat wij zien dat hij erg creatief is in het verzinnen van oplossingen voor dingen die ons op het eerste zicht onmogelijk lijken. Ongelooflijk wat hij allemaal kan, en zeker op vlak van fijne motoriek is hij erg ontwikkeld. Maar dit is niet eigen aan onze Yuxi, op heel wat blogs ( voornamelijk nederlandse ) lees ik gelijkaardige verhalen. Apetrots ben ik dus op onze zoon!  En natuurlijk ook op onze Beibei die haar broer aanvaardt zoals hij is en er niet voor aarzelt klasgenootjes of vriendinnetjes van repliek te dienen als ze iets vragen over Yuxi. Bei antwoordt dan steevast ' o ja, die heeft maar één handje maar die is zo geboren en die kan alles !'. Waren sommige opdringerige, nieuwsgierige volwassenen ook maar content met dit kind-eerlijke antwoord! Maar de wereld veranderen...het zal niet voor vandaag zijn zeker?

 

 
Waw, mijn eerste 'Hasselt kermis'!

 
 Dat valt dus goed in de smaak zo een molenke :-).

De herfst...Einde van de zomer, aanloop naar de winter. Voor mama betekende het inderdaad een ' bedankt voor bewezen diensten', één dag na afloop adoptieverlof... Nu ja, over het hoe of wat valt heel wat te leuteren en dit is hier uiteraard de plek niet voor. Het betekent in ieder geval dat mama wat extra Q-time heeft gekregen voor haar kids! En mijn kids zijn daar erg content mee!!!

Dus Hasselt kermis, jieha! Plezant zenne! Yuxi zijn eerste toerke op een molenke was een succes, toen wij hem moesten afhalen was het een brulconcert...En Bei is altijd zo braaf in de kermisweek :-). Maar ook de dag van adoptie van VAG stond op 't programma en ondanks het ietwat slechte weer, was het toch een heerlijke dag! Alleen jammer dat mama de 'katsjoe' bottekes niet had aangedaan bij Bei en Yuxi...want zo een wandeling in modderig Planckendael laat daarna wel zijn sporen na in huis...Maar t' was leuk om eens heel wat adoptie-ouders te ontmoeten die wij wel kennen van mail/facebook/blogs maar die nu uiteidenlijk eens een 'levend' gezicht hebben gekregen én natuurlijk allemaal schatten van kinderen bleken te hebben!

Onze kanjer des huizes had deze week ook een kleine operatie op zijn agenda staan...Ik heb echt geen idee voor wie dat het zwaarste was : voor Yuxi zelf of voor mama die als een klein kindje stond te wenen op de OK. Blijkbaar waren ze dat daar wel gewend want de doos tissues stond klaar. Maar je klein hummeltje moeten afgeven, ik wist echt niet dat het zo zwaar was...Maar het belangrijkste is dat alles in orde is met onze flinke kanjer en zijn 'ziekenhuisavontuur' heeft zijn woordenschat doen uitbreiden. Hoewel het woordje harten breken kan...Hij zegt nu ' pijn,pijn...':-(

 

 

 

 
Menig ouder heeft me al voor gek verklaard maar ik had bijna de vlag uitgehangen op 1 september! Niet omdat ik onze Bei het huis uit wil maar wel omdat onze leergierige chinees zo graag naar school gaat en me de oren van ' mijne kop' heeft gezaagd wanneer de school terug ging beginnen. Ze was zo blij op 1 september! 's Morgens maakte ze nog een tekening voor super Juf An, die naar Bei's eigen zeggen nu voor de kleine nieuwe kindjes moest zorgen maar die ze zeker ging missen! Op de speelplaats gaf ze trots de tekening aan 'oude' juf An en stapte daarna prompt door naar de nieuwe juf! Heerlijk toch hoe ongedwongen en open kinderen met nieuwe situaties kunnen omgaan. Mama zat met een brok in de keel ( what's new ?). En , niets dan lof over haar nieuwe juf! Volgens Bei is ze erg streng maar zoooooo lief :-).

Klein detail is dan wel dat onze Yuxi er natuurlijk geen jota van begrijpt. Waar is Bei ? De hele dag roept hij ' Bei Bei'.De brusjes kunnen elkaar niet missen!

 
Beide slapen ze met ' ne frutsel', zo grappig! Gelukkig hebben wij die dingen in 3-voud want je wilt niet weten wat er gaande is als één van beide zonder 'frutsel' moet gaan slapen...

En gelukkig is er ook papa die zorgt voor de creatieve toets in huize Wauters. Brrrrr ik haat knutselen, freubelen,prullen,kliederen of wat dan ook! Dus papa zorgt voor het ' smerige werk' zoals oa verven.

 
En deze mama is nog een maandje thuis en dan is het 'back to reality' of ' to work'. Tja, aan alle mooie liedjes komt een einde of beter gezegd, de eerste stapjes in 'loslaten' zullen volgende maand gezet worden. Ik heb best wel zin om terug te gaan werken want een thuis-blijf-mama is niet echt aan mij besteed , hoe graag ik mijn chineesjes ook zie! Maar toch, Yuxi 'loslaten' zal iets moeilijker zijn dan onze Bei destijds. Hoewel ik toen ook een dikke traan heb weggepinkt maar Yuxi, tja het is ne zoon :-).Serieus, geen idee of zijn jongen-zijn er voor iets tussen zit. Het is gewoon een ander persoontje dan Bei was/is. Hij is erg zelfstandig en heeft een sterk willetje ( tot zover idem aan Bei) maar is zo knuffelig en charmant :-). Niet dat onze Beibei dat niet is maar Bei is meer een dametje met een 'plan'. En dit zijn niet mijn woorden maar deze van één van de dames van het VCOK of Triobla die met ons mee naar China reisden toen wij ons Bei gingen halen. Ja op 11 maanden was dat al duidelijk!

En zaterdag vertrekt er nog één koppel richting China, richting hun zoontje! En meer dan ooit kijk ik ernaar uit om hun blog te volgen. Het prachtige kereltje heeft dezelfde need als onze Yuxi. En ik heb er een goed gevoel bij dat het ooit nog dikke vrienden gaan worden. Dus Koen en Ilona : ik wens jullie een heerlijke reis en ik hoop dat jullie van elke seconde mogen genieten! Absorbeer het land, de geuren de kleuren, laat het land je raken tot in het diepste van je ziel! Dit laatste heb ik jammer genoeg wat gemist bij sommige andere koppels...En ik ben van mening... : alles wat je kan zien, voelen, meemaken en zoveel meer van het geboorteland van je kind dat moet je respecteren en meedragen! Onze Bei is erg trots op haar chinese -roots en geniet enorm van het contact met andere chineesjes. En deze mama, ze is trots op haar chinezen en wou - als was het maar heel even- dat ze aan de chinese mama's en papa's een seintje kon geven dat het meer dan goed gaat met hun kinderen en dat ze voor altijd een plaatsje in onze harten hebben!

 

Het welkomstfeestje van onze Yuxi was een succes! Zelfs de weergoden waren ons welgezind, oef! Een 100 mensen vulden onze tuin en de kinderen hadden de tijd van hun leven. Een springkasteel, een schommel en een glijbaan en party!!! Kleine opdoffer voor grote zus Bei die stiekem had gedacht dat het springkasteel een blijvend item van de tuin ging worden...

Een welgemeende XIEXIE aan al onze gasten voor hun aanwezigheid en kado's! En onze Yuxi heeft zijn eerste party met glans doorstaan! Geen nappeke in de namiddag, no way er was iets teveel ambiance! Pas om 21 u zijn beddeke in en geslapen als een roos! De hoeveelheid gasten heeft hem dus ( gelukkig ) niet al te veel in de war gebracht.

Maar ook aan de beste feestjes komt een einde en ondertussen is onze tuin weer gewoon 'nen hof' en zijn alle restanten van de party opgeruimd. Terug naar 't gewone leven van elke dag! Playdates van onze Bei en Yuxi die van alles geniet! Cheops, de siamese duivel des huizes, heeft zijn hart gestolen. Alleen neemt Cheops de hechtingsregels erg serieus en negeert Yuxi straal. Zelfs als Yuxi aan zijn oren trekt ' bougeert' onze Cheops niet.

En op dit moment genieten wij mee - met wat nostalgie- van de reisverhalen van Rachel, Alison en Angelique die in China eindelijk - na jaren wachten- hun zoontjes hebben mogen omarmen! Geniet ervan mama's!