Van alles is er wat ik wil zeggen over gedachten, gevoelens ... Maar wat ik ook zeg, afgepeld gaat het steeds weer over onderstaande, wat alsmaar bij me blijft.

Men moet de dingen hun eigen, stille, onverstoorbare ontwikkeling toestaan.
Die diep van binnen komt.
Die zich door niets gedwongen voelt.
Of versneld kan worden.
Alles is dragen - en dan - baren.

Rijpen als de boom, die zijn sappen niet haast.
En gerust de stormen van de lente trotseert.
Zonder de angst
dat er daarna geen zomer zou kunnen komen.

Die komt toch.

Maar hij komt alleen voor de lijdzamen.
Die er zijn alsof de eeuwigheid voor hun ligt.
Zo onbezorgd stil en wijds ...

Men moet geduldig zijn.
Met het onopgeloste in het hart.
En proberen, de vragen zelf lief te hebben.
Als geheime kamertjes.
En als boeken die in een onbekende taal geschreven zijn.

Het gaat erom, met alles in het leven te staan.
Als men de vragen zelf leeft.
Leeft misschien geleidelijk aan;
zonder het op te merken;
op een onbekende dag;
het antwoord naar binnen.

vrij naar Rainer Maria Rilke

Vakantietijd over, zomer voorbij. Ik zag er een beetje tegenop; weer beginnen met alles. Vooral omdat nog niet alles af is wat af had moeten zijn: klussen aan mijn huis binnen en buiten, schrijfwerk voor de werkplaats ... Maar tijd haalde mij in en het is weer begonnen. Vanmorgen eerst naar Carla voor een intake voor de jaartraining. Dat was een fijn gesprek! Paar inzichtjes, de klik, de liefde: fijn! Toen supervisie van de werkplaats. Met 7 toffe vrouwen potje casussen tackelen : ). Onthullend, spannend, verhelderend. Leren van en aan. Lekker op de fiets weer naar huis. Avondwandel- en zwemmetje met de zwarte hond. Huis opruimen en toen nog even van de indian-summer-avond genieten ... Donker en kaarsjes aan. En ik realiseerde mij hoe blij ik ben. Gewoon blij. Licht. Vol. Zin. Blij. De lichtkant van de schaduw. Sprankelend. Dansend. Nu.

Ik heb een grote nieuwe klus en ga maandag beginnen. Zal er meer dan een jaar aan werken, 3 dagen per week. Over - wat het - en - hoe precies - is later meer. Want wat ik wil zeggen gaat over wat mij in een gesprek met mijn opdrachtgever werd gevraagd. Henk - want zo heet hij - wilde weten wat ik er zelf uit wil halen, wat ik zelf wil ontwikkelen. En dat is meer en vaker spreken. Ik ken het zo van mijzelf om helder en scherp te zien, te oordelen en ... mijn mond te houden. Daar in gedachten in mijn eentje mee verder rommelen. Maar nu ik het af en toe al meer doe - rechtstreeks en direct zeggen wat ik zie of merk - wordt het ook steeds leuker. Niet minder eng overigens ... Maar wel makkelijker om een toon te vinden die passend is. Het helpt om mijn (ver)oordeling minder scherp of hard te maken en bovendien heb je het zo nog eens ergens over. Transparanter zijn, voor en met mijzelf en voor en met de ander, dat wil ik graag. En o ja, met liefde als het kan, daar gaat het eigenlijk om, want de cynische, rechtse, directe ... die ken ik al ...

Ik ben weer aan het daten via internet. Next Lover om precies te zijn. Dat is leuk, gezellig, frustrerend, spannend en prikkelend. En anoniem. Dat is fijn, zeker zo in het begin, je weet maar niet welke gribus er aan de andere kant zit (trouwens, weten we dat wel als we iemand wel denken te kennen ...) maar niet zo gemakkelijk. Ik ging namelijk even testen en googelen. Kijken welke zoektermen er nodig zijn om mij hier op internet te vinden. En dat is bar weinig. Door al het bloggen zoals ik dat doe ligt mijn leven op cyberstraat. Maar ook lees ik weer de mooie stukjes, sommige juweeltjes, de liefde die er in zit, de onrust die er soms afstraalt, de mooie foto's. En behalve de twijfel over wat dan 'goed' is merk ik vooral zin om meer te maken. Meer van dat soort werk en stukjes ... bij deze dan. En als ze me snel vinden .... kunnen ze meegenieten. Van gribus tot brutuz. Ook schreef ik eerder dit soort twijfel over mijn klanten en trainees. En ook daarvoor besluit ik: welkom. Welkom in mijn wereld; schaduwlicht. Zo. Die staat. En lieve A, mijn trouwe lezeres, gaan we elkaar nu echt snel zien ..... xp.

Here comes the season ... Het is mijn beredrukkemaand. Zoals ieder jaar toptijd in festivalland en ik doe er een extra schepje bovenop omdat het ook een toptijd is om te stoppen met roken. Volop cursussen dus. Verder is Eriks boek inmiddels uit en daar komt ook nogal wat activiteit uit voort. En dan is er nog een werkplaats en een zwarte hond. Hoe doe ik dat toch? En ontdek dat er geen onderscheid meer is tussen werk, studie, prive. Het is allemaal Heart Rocking, het is 100% Petra. Werken en spelen met vrienden en mensen om vrienden mee te worden. Soms voor niks, soms voor veel geld. En van alles er tussenin. Een heel bijzonder leven eigenlijk : ). En dat wil ik vormgeven. Om in stand te houden en te illustreren. Na deze drukke festivalmaand (Rage Rules!) ga ik mijn site eens flink onder handen nemen. En bedenken wat ik met deze blogs moet, wil en kan. Fijn om te horen dat mensen blij zijn als ik schrijf. Dat helpt. Maar of ik echt ga doorstarten? Ik twijfel daar aan ... En die twijfel komt ook omdat ik inmiddels 'klanten' heb. Mensen die gecoached en getraind worden door mij. En die lezen ook mee. Hoe verhoud ik me daar nou weer mee? Mogen die ook alles van mij weten? Nee, eigenlijk niet, maar waar ligt de grens ... daar ga ik eens wat mee spelen ... En tot die tijd lekker buitenspelen in Nijmegen. Zonder voetbal. : ).

Voor mijn school - wat begon als een 'werkplaats' om lekker aan mijzelf te processen en inmiddels heus een nieuw vak van mij lijkt te worden - moet ik veel lezen. Vaste klant bij de psychologie-afdeling van bol dus. En die bol doet dat best wel slim, want bijna altijd neus ik even verder bij 'kopers van dit boek kochten ook' of ander slimme doorverwijzers. En bij neuzen blijft het niet. Tegen alle afspraken met mijzelf in bestel ik nog wat extra's met 1 druk op de knop. Lekker makkelijk : ). Meestal zijn het mooie kleine 'hebbeboekjes' waar ik ook echt blij mee ben. Zo ook dit keer. Blij verrast ben ik met het boekje 'Ons diepste zelf' van Thomas Moore (niet te verwarren met Thomas Moore ... : )... ). Past zo bij nu.

'De sleutel tot het zien van de ziel van de wereld en het tot leven wekken van de eigen ziel is dat we boven de verwarring uitstijgen die maakt dat we denken dat het feit werkelijkheid is en de verbeelding een illusie. Het is precies andersom. Het feit is een illusie, want elk feit maakt deel uit van een verhaal en is doordrenkt met verbeelding. Verbeelding is werkelijk, want elke waarneming van de wereld om ons heen wordt gekleurd door de met verhalen of beelden gevulde lens waardoorheen wij haar waarnemen. We zijn in ons dagelijks leven allemaal dichters en kunstenaars - of we die rol nu al dan niet erkennen en of we er al dan niet in geloven.'