Ik geef toe: ik heb ook gevloekt toen ik hoorde dat er zou worden gestaakt vandaag. Daar gaat mijn trein. Weer de auto in. Weer in de nog langere file dan anders... Intussen is er al veel (digitale) inkt gevloeid over deze dag. Pro en contra. En telkens denk ik: "Mmm, daar zit iets in." "Dat is waar!" "Da's ook juist..." Het illustreert vooral de complexiteit van de situatie, van onze samenleving.

Of ik nog veel aan de discussie kan toevoegen, weet ik niet. Maar met deze post wou ik mezelf dwingen om toch even een paar zaken op een rijtje zetten. Om te beginnen merk ik hoe langer hoe meer 'straffe' en 'grappige' uitspraken pro maar vooral contra staking. Zelf voel ik me als pendelaar ook wel in mijn gat gebeten. Maar toch: au fond is het niet grappig om mensen met een vakbondshesje Grand Theft Auto-gewijs als doelwitten te zien. "Ik ben nogal ne kerel he, dat ik dat soort dingen kan bedenken. En durf te schrijven bovendien!" Tja...

Ik herinner mij uit de middelbare school nog altijd de bevlogen leraar Latijn die ons er mordicus van wou  overtuigen dat 'Divide et impera' ook in de twintigste (intussen eenentwintigste) eeuw nog actueel was. Ik snapte er toen geen fluit van, maar zou het dit kunnen zijn: is dat soort polarisering niet exact datgene waar diegenen op teren die zich over hun pensioen toch nooit zorgen hoeven te maken?

Ik stel dan ook voor dat we vandaag eens met zijn allen nadenken over wat ons écht stoort aan deze staking. Is 't het feit dat we wat langer in de file moeten staan? Is het dat klein groen duiveltje dat maakt dat we eigenlijk gewoon jaloers zijn op mensen die langer op pensioen kunnen dan wij wellicht ooit gaan mogen? Of willen we liever niet denken aan het grotere plaatje: dat we de nadelen beginnen te voelen van het neokapitalisme op mondiale schaal dat ook ons kleine landje bij de ballen heeft?

Het zijn vooral (relatief) jonge hoger opgeleiden die ik hoor en lees. Mensen met een wellicht vervullende, misschien soms stresserende maar meestal ook al bij al goed betaalde baan. Vaak ook freelancers die - terecht - elke dag dat ze niet kunnen werken als een streep door de rekening zien. En zij roepen nu eenmaal het luidst op de sociale netwerken.

Arbeiders die hun kl... moeten afdraaien aan een monotone band, poetsvrouwen die (soms) zwaar werk moeten doen voor een mager loontje (vaak thuis bij die hoger opgeleiden)... kortom, mensen die vandaag niet de trein moeten nemen, niet in de file moeten staan net omdat ze moeten werken en waarschijnlijk geen iPad of iPhone hebben om constant hun kleine en grote galletjes te spuwen: die heb ik nog niet zo vaak gehoord. Of tellen zij niet meer mee?

Gaan we met zijn allen mee in de snelle en vooral mediatiek geprofileerde 'daadkracht' van Van Quickenborne? Zijn we plots allemaal donkerblauwe liberaaltjes geworden die ervan overtuigd zijn dat, als we maar hard genoeg ons best doen, ook voor ons geld en succes is weggelegd? Slagen we erin ons nog eens te verplaatsen in het standpunt van 'de ander'?

Mijn vader heeft zijn leven lang onderbetaald en vuil werk moeten doen. Hij had noch de sociale context noch de schoolse vaardigheden om een hoger diploma te halen. Hij  had zijn vervroegd pensioen méér dan verdiend. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik kon studeren en een betere job heb. Zelf wil ik gerust wat langer werken, zelfs om mensen die dat geluk niét hebben vroeger met pensioen te laten gaan dan ikzelf.

Volgens mij ligt de frustratie van zij die staken niet eens bij een eventueel verlate pensioenleeftijd, of een iets lager pensioen. Zou het niet vooral een uiting kunnen zijn van een diepe angst, een protest tegen een maatschappij waarin zij die wij verkozen hebben, niet meer in staat zijn om onze belangen veilig te stellen? Immers, de wereld zit vandaag zo in elkaar dat ratingbureaus indirect bepalen of de begroting zal kloppen. En dus of er moet worden bespaard of niet. 

Terwijl velen onder ons met een typisch Vlaamse kruideniersmentaliteit vooral hun eigen kassa tellen, zijn er tegelijk steeds meer landgenoten die de eindjes niet meer aan elkaar kunnen knopen. En geloof me: ik heb mijn moeder vaak aan de keukentafel de laatste centen van de maand zien tellen, afwegend welke noodzakelijke aankoop net iets minder noodzakelijk was en misschien maar nog even moest worden uitgesteld. Als ik het even cru mag stellen: wie van de iPad, iPhone en andere gadgets bezittende generatie zit dáárvoor aan zijn keukentafel?

Ja, we kijken allen op naar jonge succesvolle ondernemers, kaderleden, managers... We willen allemaal succesvol zijn, allemaal een bloeiende carrière uitbouwen, allemaal gerespecteerd worden om wat we hebben bereikt. Begrijp me niet verkeerd: ik bewonder die mensen vaak evenzeer. Maar neen, we zijn niet allemaal materiaal om in een volgende DMuze of Weekend Knack als successtory in de kijker te worden gezet. The American Dream heeft niet gewerkt, dus de droom van een eigen versie daarvan bergen we maar beter op.

Is staken dan het alternatief? Moeten we dan niet vooral daadkrachtiger zijn dan ooit? Natuurlijk. Maar willen we dat misschien een klein beetje samen doen? Verdeel en heers, weet je wel... 

Voor de rest: iedereen een fijne Kerst en een hopelijk wat meer geruststellend 2012.

Eerlijk is eerlijk: het antwoord dat ik van AZG kreeg op mijn mail (zie ook een van mijn vorige blogposts) mag er zijn. Je leest het hieronder...

"Geachte Heer,

Ik heb uw mail van 04.07.11 aandachtig gelezen, en dank u voor uw reactie.

Het is zo dat Artsen Zonder Grenzen er steeds nauwlettend op toeziet haar administratieve en communicatiekosten tot een minimum te beperken. Indien u meer in detail wilt weten hoe onze inkomsten gebruikt worden, kunt u steeds onze financiële balans raadplegen die rechtstreeks toegankelijk is via onze website: www.azg.be.

Wanneer  wij  100  euro ontvangen, gebruiken wij 91 € om de kosten van onze hulpacties  over de hele wereld te dekken, 6,5 € voor de werkingskosten van onze  vereniging  en 2,5 € voor informatie– en fondsenwervingsactiviteiten. Dit is een gemiddelde over drie jaar.

Zoals gevraagd, zal u enkel het overzicht van uw giften in november via de post ontvangen evenals uw fiscaal attest in maart. Om u toch op de hoogte te blijven houden van onze humanitaire acties en indien u het goed vindt stel ik u voor onze jaarlijkse krant op het einde van het jaar te
versturen. Dit is een samenvatting van al onze humanitaire acties.

Aarzel  niet rechtstreeks contact met mij op te nemen (02/474.74.76) indien u nog vragen hebt.

Alvast van harte bedankt voor uw regelmatige steun aan onze organisatie.

Met vriendelijke groeten,

Geneviève ROSSEEUW
Schenkersdienst-Service Donateurs
Artsen Zonder Grenzen-Médecins Sans Frontières"

Beste mevrouw Jeanmart

Als trouwe donateurs kregen we vandaag opnieuw het magazine van Artsen Zonder Grenzen in de bus. Zoals altijd stak er ook een overschrijving in, samen met de vraag of we nog een extra duit in het AZG-zakje willen doen.

Bedankt om ons op de hoogte te houden van het schitterende werk dat uw organisatie levert. En we begrijpen dat nieuwe fondsen altijd welkom en zelfs noodzakelijk zijn. Maar mogen we niettemin vragen om ons uit uw postbestand te schrappen (toch wat die zoveelmaandelijkse mailing betreft)? Wij vinden namelijk dat we met onze maandelijkse storting net datgene doen wat we kunnen (of willen) doen, en uw vraag naar méér stoort ons eigenlijk een beetje (al kunnen we ze, zoals gezegd, best wel begrijpen).

Maar door ons het magazine níet meer toe te sturen, bespaart u ook weer jaarlijks een zeker bedrag. Misschien moet u dát dan maar als onze extra bijdrage beschouwen? Ik vermoed trouwens dat er misschien nog donateurs zijn die hun bijdrage liever naar concrete acties in het veld zien gaan dan naar ongetwijfeld niet zo goedkope uitgaven en aanverwante kosten. Misschien kunt u ook de optie tot uitschrijven de volgende keer mee op de envelop opnemen, samen met het verhuisbericht?

Groeten

Familie Cornelus
Koekelare

Neen, geen E.coli. Voorlopig zelfs geen ordinair influenzavirus. Hoogstens een lichte vorm van mentale en fysieke uitputting zo net voor de vakantie. Tot eerder deze avond...

Kreatos kapsalon, Torhout. Twintig voor zes. Twintig minuten voor sluitingstijd. Zoonlief nummer twee vertrekt morgen op kamp en moet dringend ontdaan worden van een iets te weelderig geworden haardos. "Wassen en knippen?" Inderdaad. Inschatting op basis van vorige bezoeken: goed een kwartiertje werk. We zijn op tijd, dus.

"Spijtig, maar ik zal u moeten teleurstellen. Wij stoppen met werken om zes uur en we hebben nog heel wat opruimwerk."

Ondanks een teleurgesteld gezicht (fase 1), een kwade blik (fase 2) en een pak logisch-rationele argumenten (fase 3) is er geen lievemoederen aan. Njet! Misschien was de opgeluchte blik bij nummer twee (die zo'n knipbeurt helemaal niet zag zitten) net wat de jongedame in kwestie nodig had om toch maar niet overstag te gaan? Wie zal het zeggen...

In ieder geval: na een pak stil en iets minder stil geuite verwensingen, spontaan opborrelende observaties over voorbijgestreefde vakbondsrigiditeit en onstuitbare bedenkingen over de jeugd die geen arbeidsethos meer heeft, ontwaar ik bij mezelf vooral een gevoel van miskenning.

Blijkbaar heeft Kreatos mij niet nodig. Ben ik als klant toch niet zo belangrijk. Ben ik niet het centrum van de wereld. Zelfs niet van het kapsalon. Wacht maar... Is dat klantvriendelijkheid? Ik zet hier geen voet meer binnen! Ik vertel straks aan iedereen die het wil (of niet wil) horen hoe de snotneuzen van Kreatos Torhout mij behandelen. Heel Twitter, Facebook en LinkedIn mag het weten: ik ben niet tevreden!

Bijna tegelijk moest ik ongewild denken aan de stampvoetende peuter die ik een tijd geleden aan het werk zag in de supermarkt: "Ik wil een lolly. Ik wil een lolly! IK WIL EEN LOLLY!!!"

Ook toen kon mijn ego het blijkbaar niet laten om enkele "rake beschouwingen" af te vuren richting mijn bewustzijn en praatgrage tong - beschouwingen waar de andere wachtenden aan de kassa gretig op ingingen: "Ja, mocht het de mijne zijn..." "In mijnen tijd..." "Die ouders van tegenwoordig..." Enfin: de rest kunt u zelf wel invullen.

Euh... Ben ik de enige die hier een parallel ziet? Zijn we met zijn allen niet de onmiddellijke bevrediging als hoogste goed gaan cultiveren? En vooral: zijn we, mede dankzij de megafoon der sociale netwerken (waar we toch zo makkelijk de bevestiging krijgen die we al te vaak zoeken), niet met zijn allen de klaagcultuur naar ongekende hoogten gaan voeren? En is dat ook niet het zoveelste facet van een verschijnsel dat socio- en andere logen consumentisme gaan noemen zijn?

Toegegeven: mocht dat consumentisme een virus zijn, dan ben ik de incubatieperiode blijkbaar ook al voorbij. Maar ik hoop dat de komende maanden voldoende zonnig en heet zullen zijn om dat virus een beetje uit te zweten. Of zou een sauna op zijn tijd hier zijn nut kunnen bewijzen? En als uitzweten niet helpt, dan zijn pogingen tot zelfrelativering allicht een oplossing. Misschien is dat iets wat we met zijn allen eens vaker moeten doen. Kwestie van een aantal zaken in het juiste perspectief te zien. Of heb ik die vakantie toch meer nodig dan ik dacht?

P.S.: Ik hoop dat de jongedames van Kreatos op tijd naar huis zijn kunnen gaan om van een ontspannende avond te genieten.

P.S.2: Voor wie het zich afvraagt: gelukkig is er in Torhout ook nog Het Kappershuis waar je evengoed zonder afspraak binnen kunt vallen en waar ze tot acht uur 's avonds werken op donderdag. Die haardos heeft dus toch nog de juiste kampsnit gekregen.

Beste Telenet

Uw netwerk lag een tijd geleden bijna een hele dag plat lag. U hebt zich daarvoor verontschuldigd. Waarvoor dank. En excuses aanvaard.

U zou mij hier bovendien voor vergoeden. Ik kreeg 10 euro, om precies te zijn. Waarvoor nog meer dank.

Nu stuurt u mij een bon die ik kan gebruiken bij Belcompany. Of beter: niet kan gebruiken. Want ik hoef geen nieuwe gsm, en ook geen gsm-hoesje of wat dan ook. En al zeker niet voor eind juli. Want zolang is deze bon geldig. Anders gezegd: u kon mij evengoed geen 10 euro geschonken hebben.

Mag ik daarom voorstellen dat u het voortaan bij verontschuldigingen houdt? Of mij anders een korting van 10 euro op mijn factuur aanbiedt? Waarvoor dank.

Groet

Serge Cornelus

"Je in groep verplaatsen heeft zo zijn voordelen." Ik moet bekennen dat ik deze campagne van De Lijn altijd al heb weten te smaken. Eenvoudig. Duidelijk. En vooral best leuk. Zeker de versie met de pinguins op de ijsschots.

Zeggen dat het die pinguins zijn die me van de week overtuigd hebben om toch maar eens de belbus te proberen, zou overdreven zijn. Maar ik kan niet ontkennen dat ik me best kan vinden in wat de campagne ons probeert duidelijk te maken. En in deze tijden van niet bepaald gematigde dieselprijzen en van hallucinante concentraties fijn stof in onze contreien, willen wij met het gezin ook proberen om ons iets vaker te wagen op het bijwijlen gladde ijs van het ecologisch verantwoord gedrag.

Om een lang verhaal kort te maken: gisteren voor het eerst maar eens de belbuscentrale gebeld (ja, zo gaat dat met de belbus). "Om 8.15u aan het station van Kortemark? Dan moet u tegen 7.50u aan de halte staan, mijnheer." Tien voor acht? Zo vroeg? De afstand bedraagt nauwelijks negen kilometer. En ik had eigenlijk al tien minuten marge gerekend - mijn trein vertrekt namelijk pas om 8.25u. Maar goed: een tiental minuutjes wachten is maar een kleine prijs om te betalen in het licht van mijn bijdrage aan het milieu.

Dus vanochtend stond ik stipt op tijd aan de halte in mijn straat. De bus zelf was een minuutje te laat, maar ach: tijd zat, toch? Ik moet meteen toegeven dat ik het een beetje vreemd vond toen de bus in de tegenovergestelde richting vertrok, maar het werd me al snel duidelijk dat er nog een paar haltes in het dorp moesten worden bediend. Geen probleem: het was nog geen acht uur toen we de dorpskern achter ons lieten.

De snelheid waarmee de niet meteen zacht afgeveerde minibus over de kleine wegen denderde, leek mij echter al snel wat overdreven. We hadden toch nog alle tijd? Alhoewel... De blik in de ogen van de chauffeur verraadde toch wel een zekere stress. En wat was toch dat lijstje dat hij om haverklap ter hand nam?

Juist, ja. De naam 'belbus Koekelare-Kortemark' moet een mens dus met een flinke korrel zout nemen. Want na Koekelare dorp, Koekelare De Mokker, Koekelare Bovekerke stonden ook nog verschillende haltes te velde en in Werken en Handzame op het programma. Voor wie de streek een beetje kent: deze landelijke gemeentes liggen inderdaad niet meteen op de denkbeeldige lijn die een mens al eens tussen de twee bestemmingen trekt wanneer hij de verschilllende manieren overweegt om zich te verplaatsen. Dat geldt trouwens ook voor wie de streek helemaal niet kent.

Ik bespaar u de details van de helse rit over nauwelijks onderhouden boerenwegen, van de bijna-dood-ervaring die een op het nippertje ontweken straathond ongetwijfeld had, van de stofwolk die het algauw propvol afgeladen gevaarte achter zich liet (hebben ze geen reclamespot met haringen in plaats van pinguins?) en van het hels lawaai dat mijn luidruchtige busgenoten zo vroeg op de dag al wisten te produceren (Joke Schauvliege zou misschien beter een decibelbeperking op pubers overwegen). Het punt is: ik ben uiteindelijk om 8.39u aangekomen aan het station...

Je in groep verplaatsen heeft zo zijn voordelen? Misschien. Maar het heeft vooral ook nadelen. Tot zover alvast deze poging om bij te dragen tot een betere wereld.

A propos: als u in de krant ooit iets leest over hoe een klacht bij De Lijn met dossiernummer 8201102689 heeft geleid tot de hervorming van het belbussysteem, dan kent u toch al de historische achtergrond...

Het viel mij vandaag toevallig op. De zinssnede 'Maar dat geheel terzijde'. Twee keer gebruikt in evenveel blogposts. En dat net na elkaar. Dat noemt zich dan copywriter...

Je zou nu natuurlijk kunnen denken: 'Ach, dat is toch zo erg niet.' Of: 'Iedereen ziet wel eens iets over het hoofd.' Da's allemaal waar. En toch ben ik geambeteerd. Toegegeven: ik ben relatief snel geambeteerd de laatste tijd. Vraag me niet hoe het komt; ik weet het niet.

Ik heb het me nochtans al verschillende keer afgevraagd. Heb mijn doen en laten geanalyseerd. Wat ik gegeten heb. Of gedronken. Tenslotte, je weet maar nooit met al die allergieën en intoleranties waar je heelder dagen over leest. Maar tot nu toe heb ik hier nog niet meteen een patroon in kunnen ontwaren.

Ik heb ook al eens mijn medemensen zitten bestuderen. Of toch wat ze bij mij teweegbrengen. Ja, er zijn er bij die me behoorlijk op de heupen werken. Maar tegelijk word ik daar niet altijd echt ambetant van. Soms moet ik er zelfs gewoon om lachen. Waar zij dan weer ambetant van worden. Maar dat... juist, ja: geheel terzijde.

Eigenlijk heb ik totaal geen zin om aan mijn pc te zitten. Een virus heeft me in de slappe was doen belanden. Uiteraard spreken we hier van een uitzonderlijk kwaadaardig exemplaar - ik ben tenslotte een man, en die worden altijd veel erger geveld dan het sterke geslacht. Dat wisten ze trouwens ook al bij Man Stroke Woman toen ze het over de Man Cold hadden. Maar dat geheel terzijde.

Waarom zit ik hier dan wel? Het oude spook van de verplichting is terug. Dat vervelend stemmetje in je achterhoofd dat zegt dat je het toch niet kunt maken van iets níet te doen. Dat je het verplicht bent aan je job/imago/familie/vrienden/... (vul gerust in naar believen).

In mijn geval is het fantoom in kwestie terug opgedoken nadat ik mijn studenten Creative Writing (zie ook de vorige post) had verplicht om de komende weken op regelmatige basis een freewritingoefening te doen. Kwestie van bepaalde deeltjes van hun rechterhersenhelft al enigszins in poleposition te brengen voor het echte werk. Alleen... je kunt toch niet van je studenten verwachten dat ze nagenoeg elke dag de strijd met het witte scherm aangaan en zelf genoegzaam zitten toekijken?

Of toch? Nu ik erover nadenk: misschien wel. Tenslotte ben ik de lesgever. Misschien kan ik mijn ego zelfs genoeg opblazen dat ik zelf begin te geloven dat ik aan hen niets meer hoef te bewijzen. Maar laat dat dan weer het nadeel van zo'n blog zijn: nu weet iedereen hoe de vork aan de steel zit. Zal ik de komende weken dat virus nog maar eens als excuus inroepen?

Vanmiddag. Kwart voor twaalf. Zo'n 25 studenten van divers pluimage (lees: verschillende nationaliteiten) in lokaal L.03.12. De eerste les Creative Writing van dit semester. De verwachting is te lezen in hun ogen. Al kan het evengoed dat ik lichtjes dyslectisch ben op dat vlak. Maar dat geheel terzijde.

Een van de zaken die ik hen in de komende weken ga vertellen is dat 'de angst voor het witte blad' compleet overroepen is. De boutade die ik dan uit mijn mouw schud*?

How do you come up with a creative idea when faced with a blank sheet of paper?

Easy. Don’t have a blank sheet of paper…

Ook dit jaar zullen ze vast weer instemmend knikken. En na enkele minuten zal er ongetwijfeld weer eentje vragen: ja, maar hoe doe je dat dan? En dan maar vertellen over onze interne censor, over te hoge verwachtingen, over freewriting en over al die andere zaken die hen gegarandeerd zullen helpen.

>>ffwd

Vanmiddag. Halfvier. Collega x komt mijn bureau binnen. Koetjes. Kalfjes. Enne... hoe het komt dat ik al zo lang niets meer op mijn blog heb gezwierd. Tja. Geen tijd? Onzin. Geen zin? Klinkt al geloofwaardiger. Tenslotte schrijft een freelance copy al iets af tijdens de werkuren**, zodat ie dat ook niet nog eens in zijn schaarse vrije tijd wil overdoen. Toch? Neen? Onzin? Mmmm.

Zou het dan toch dat witte scherm kunnen zijn? In dat geval: weg ermee. Hier zie. En gij nu, intern censorke van mijn k... ?

* Goed gevonden, maar eerlijk is eerlijk: ik heb ze ook maar gepikt...

** Geen nood, directeur: ik bedoelde natuurlijk 'mijn' werkuren ná de werkuren.