Chodzi o to, by ‹---› było podmieniane na pauzę, ale już ‹--› i ‹-› na półpauzę.

Pozdrowienia,

A wracając do głównego tematu – wygląd książki „Brata Eustachiusza Kuglera” cieszy oko. Bardzo cenię sobie prace takie jak te: eleganckie, z jednolitą szarością kolumny, która leży na stronicy tam gdzie trzeba ale i nie zapełnia jej na siłę. Grunt to przemyślany layout, przy którym oko nie męczy się, ale swobodnie chłonie treść. Pięknie wygląda włączenie śródtytułów do bloku tekstu z wykorzystaniem kapitalików i listka. Gratuluję tego pomysłu!

Co innego w gazecie. Przy wąskołamowym składzie trzeba słuchać Jana Tschicholda i w ogóle zapomnieć o twardych spacjach.

powinno się unikać pozostawiania na końcu wiersza nie tylko słów jedno literowych, ale również dwu– i trzy literowych, jak „do” czy „dla” po to, by zachować w wierszu logiczną ciągłość –

to powiem tyle: odczepić się od tematu. Jeśli będziemy tę zasadę stosować konsekwentnie (a nie tylko na zagadkowej zasadzie „powinno się unikać”), będziemy mieli fatalny justunek i dziury w tekście niczym w radamerze. Przerabiałem ten temat z wielu czasopismach i predefiniowanymi ustawieniami skryptu do twardych spacji. Efekty są tragiczne, bo widoczne gołym okiem nawet dla laika. Nie dość, że jest w polszczyźnie sporo jednoliterowych wyrazów, to jeszcze mamy przysparzać sobie kłopotów i selektywnie stosować twarde spacje np. dla przyimków? I to w imię czego? – Przecież samo zdanie stanowi logiczną całość, może więc nie dzielmy zdań? ;-)

To tyle, pozdrawiam,

pozdrawiam i gratuluję świetnego bloga.

Mam przed sobą dwa dwudziestojednocalowe monitory i nie wyobrażam sobie pracy na innych. Nie pomyślałem, że literki mogłyby być zbyt małe, skoro je świetnie widzę, no ale ja pracuję na monitorach CRT, starych ale jarych.

Jeszcze poeksperymentuję, jednak minimalizm się raczej nie zmaksymalizuje.

pozdrawiam

Przemek — bo ja generalnie jestem nerwowy. Ale nawet w nerwach potrafię zachować spokój.

Sebastianie, ale ty też powiedziałeś swoje na odchodnym?

Na jednym ze spotkań na „stanowisko” OPERATORA DTP rekrutujący zapytał mnie o własne projekty, które stworzyłem. Odpowiedziałem, że „detepowiec” nie projektuje – on odtwarza, przetwarza i łączy w całość prace innych osób, przygotowując je do finalnego druku. W tym momencie osoba, która prowadziła spotkanie powiedziała: Już Panu dziękujemy. Nasza rozmowa została zakończona. Nie przeszedł Pan do dalszego etapu rekrutacyjnego.

Nic dodać, nic ująć…

Od razu rozstrzygam — każdy z uczestników zostaje nagrodzony zestawem dwóch książek: „Ele­men­tarz stylu w ty­po­grafii” Ro­berta Brin­ghursta (wyd. 1. De­sign Plus, Kraków 2007) i „De­tal w ty­po­grafii” Josta Ho­chu­liego (d2d.pl., Kraków 2010). Zwycięzców proszę o przesłanie mi pocztą elektroniczną niezbędnych danych, ja je przekażę wydawnictwu, które zrealizuje wysyłkę.

Nieco jestem zdziwiony brakiem szerszego odzewu, tym bardziej, że temat był otwarty. Można było pisać o www, mejlach, niusach, komunikatorach i Bóg wie czym jeszcze. Domyślam się, że publikowanie może się wiązać z pewnego rodzaju ryzykiem, ale cóż… kto ryzykuje, ten wygrywa.podwójnie (!).

Serdecznie dziękuję sponsorowi. Działalność d2d.pl nie ogranicza się tylko do specjalistycznych wydań. Firma jest również studiem projektowym, w którym opracowuje się najwyższej jakości książki (redakcja, projekt, łamanie) dla innych wydawców. Ponadto Robert Oleś prowadzi szkolenia z zakresu typografii, szczególnie książkowej.

Gratuluję zwycięzcom, pozdrawiam też wszystkich przegranych — następnym razem będzie lepiej ;-)

http://plblog.danieljanus.pl/o-lacznikach-i-myslnikach-w-metrze-czyli-dlac

Pozdrowienia z Malborka.

My aim was to finish the Multilingual (this is how the Pro [i.e. Latin+Cyrillic+Greek] is going to be called, most likely) in early in 2010, but other projects took preference, because I need to make living. However, I am working on the Greek continuously and hope to have it ready later this year. I am certainly bothered more than you that it is not out yet, but I go for quality not for fast production.

A więc jest wola i ochota… Ja też czekam niecierpliwie.

Tyle o metrampażu, tylko proszę zauważyć, że nasz Pan Metrampaż i Pan Drukarz pracują w zawodzie od wielu lat. Najprawdopodobniej są w wieku emerytalnym, choć ciągle jeszcze buńczuczni i dziarscy. Dawno pożegnali się z wielkim przemysłem i wzięli sprawy w swoje ręce. W małym zakładzie metrampraż zajmuje się nie tylko łamaniem, a drukarz nie tylko drukowaniem.

O czym panowie rozmawiają? Zacznijmy od końca. — Trzeba się odtruć — mówi metrampaż. Ale dlaczego? To wyjaśnia drukarz — bo od tych oparów słabo się robi. — To jest istotna wskazówka. Zapewne mowa o trujących oparach ołowiu, czyż nie? Mogą one występować tylko tam, gdzie ołów się przetapia… Każda maszyna do składu gorącego była wyposażona w kocioł, w którym bulgotała mieszanina ołowiu, cyny i antymonu.

W pierwszym odcinku Pan Metrampaż mówi — Mam jeszcze trochę szpalt do połamania, co to je Ziutek wczoraj wyskładał na linotypie. A Ziutek na emeryturę idzie od przyszłego tygodnia, chyba sami będziemy składać. — i mamy kolejny element zagadki, nasz metrampaż siedzi na linotypie! Ale przecież linotyp służy do składania, a nie robienia dziur w ścianie czy straszenia kręcącego się obok drukarza, prawda?

Linotypy (podobnie jak inne maszyny do składu) nie były doskonałe, powodowały zagrożenia i wymuszały określone zachowania BHP. Do tych zachowań należało powstrzymanie się od wędrowania wokół linotypu podczas pracy, ze względu na zdarzającą się od czasu do czasu szprycę — wyciek gorącego ołowiu pod ciśnieniem. Dochodziło do tego podczas odlewania wiersza, gdy matryce nie zostały dokładnie zaklinowane. Ot, taka złośliwość rzeczy martwych.

2. Tak naprawdę trudno powiedzieć, jakim stopniem Pan Drukarz złoży ulotkę. Raczej zorientował się, że Baba nie wie, czego chce — tabela jest tu zaledwie jednym z kilku sposobów na podjęcie decyzji, a może te dwa milimetry odnosiły się do wysokości x? — zapewne posłuży się swoim własnym doświadczeniem i zrobi tak, żeby było dobrze.

Gdyby jednak ktoś chciał przeliczać milimetry na punkty, proszę pamiętać o zróżnicowanych systemach miar, jakich używano oraz o tym, że nie było czcionek w stopniach ułamkowych (poza kilkoma wyjątkami). Dziś, w komputerach, możemy korzystać z systemu Didota, pica czy postscriptowego, w nieskrępowany sposób zmieniać stopień pisma, interlinię, odstępy międzyliterowe. Pełna dowolność.

Jeszcze raz dziękuję za udział w konkursie. Po kilkakrotnym przejrzeniu odpowiedzi, przyznaję trzy nagrody: m4c (Marcin Szewczyk), adamn, alfer — proszę o podanie prywatnym mejlem danych do wysyłki książki. A kiedy już ją przeczytacie, będę wdzięczny za dodatkowe komentarze, wasze wrażenia dotyczące Giserów.

Pracownię zecersko-typograficzną w Warszawie posiada Robert Chwałowski. Myślę, że można by znaleźć jeszcze 3–5 czynnych zecerni z drukarniami typo w mieście.

” Poproszę o zwiększenie trzcionki nagłówka„
No cóż, nie mam maszyny do rozciągania czcionek. Ale wiem o co chodzi. Ciekawe, że pani użyła nieużywanej już pisowni słowa „czcionka” – czyżby starego wieku? Wypadało by zatem przetestować klientkę i napisać: „Szanowna pani, z przyjemnością powiększę stopień krotła, ale jeno dzięki temu że maszyną liczącą dysponuję a nie zestawem ołowianych liter w kaszcie”.

Druga klientka przyniosła zaproszenie z lat 70-tych jako wzór, który mamy wydrukować typografią. Po otrzymaniu składu telefon z pretensją że czcionka się różni. A wszak miała być Wisełka! Staram się jak mogę, modyfikuję komputerowe fonty, dodaję cienkie obrysy żeby uzyskac efekt a miarę podobny, a tu taki zonk! I zlecenie przepadło… Ciekaw jestem kto dysponuje obecnie zestawem Wisły i pracownią zecerską, aby klientka była usatysfakcjonowana…

Co do pierwszego pytania — nie wszystko powiedziano, zachęcam do dalszych poszukiwań. Ważną wskazówką jest przyczyna, którą obaj panowie usprawiedliwili przerwę w pracy.

Proszę też pamiętać, że towarzysze sztuki drukarskiej, pracując najprawdopodobniej na własny rachunek, bywają zmuszeni do rozszerzenia specjalizacji, a Pan Józef już na emeryturze…

W drugi pytaniu Pan Drukarz złoży tekst perlem, a gdyby klientce ten stopień wydał się odrobinę za mały, to można spróbować nonparelem.

Pozdrawiam

Odpowiedź 2: Wg PN-70/P-55010, dobrany stopień stopień pisma, wg zamówienia na 2mm to 5.32p lub 0.44cc.

Pozdrawiam serdecznie, Marcin Szewczyk, m4c.pl

Rafale, konferencja typograficzna w każdym miejscu jest dobrym pomysłem! :)

„Kiedy wracała słychać było klaksony, całą orkiestrę
Spoconych kolesi, którzy byli gotów ujarzmić bestię”

http://tekstyhh.pl/index.php/Fisz/Najpiekniejsza-kobieta-w-miescie.html

I jeszcze: bardziej mnie drażni patologiczne nieodmienianie „ów” w języku dzisiejszej młodzieży. Tego nie podkreśli żaden słownik zamontowany w edytorze.