ΕΛΛΑΔΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ. ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ

Άλλη Μια Δικαίωση για το tyxaios.blogspot.com

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Wed, 25 Jan 2012 15:34:00 +0000

Δηλαδή όχι μόνο μια. Παραπάνω.
Κοιτάξτε.
Γράφαμε από τον Ιούνιο του 2011

Populus non potest peccare ή Τα Πέντε Στάδια της Θλίψης...

και επίσης μετέπειτα, στις 8 Σεπτεμβρίου του 2011 εδώ:

Έρχεται η Εθνική Κατάθλιψη...

Μόλις χθες ένα πολύ μεγάλο διεθνές μέσο η Wall Street Journal έγραψε:

Next Stage of Crisis Grief: Acceptance

Δεν το πιστεύετε; Απλώς διαβάστε!

Τώρα, σχετικά με εγχώριους επιστημονικούς φορείς που οψίμως κόπτονται περί της ορθότητας του Μνημονίου, όπως εδώ, με ημερομηνία 25 Ιανουαρίου του 2012!:

Ξεσπαθώνει κατά τρόικας ο ΙΟΒΕ

όπου αναφέρεται επί λέξει:

"Εξηγούν πως αν εφαρμοστεί μείωση μισθών, χωρίς να προηγηθούν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και οι παρεμβάσεις στην αγορά προϊόντος τότε οδηγούμαστε σε αύξηση ανεργίας και παρατηρείται το φαινόμενο αύξηση των τιμών ενώ οι αμοιβές πέφτουν.

Επισημαίνεται ότι σε μια οικονομία με αγκυλώσεις και δυσκαμψίες όπως η ελληνική και με υπερβάλλουσα προσφορά στην αγορά προϊόντος και εργασίας, μια μείωση των μισθών οδηγεί σε άνοδο της ανεργίας και υποχώρηση της οικονομικής δραστηριότητας, καθώς περιορίζει τον κύριο καθοριστικό παράγοντα του επιπέδου της παραγωγής, τη ζήτηση."

Εμείς, αυτά τα γράφαμε από τις 30 Απριλίου του 2010 λίγο πριν επισημοποιηθεί η είσοδος της χώρας σε αυτήν την περιπέτεια.

Τι λέγαμε;

Διαβάστε εδώ:

Αγαπητό ΔΝΤ...!

Όπου αναφέρουμε επί λέξει:

"Οπότε μη σου κάνει εντύπωση αν θα ανεβαίνει η ανεργία ενώ θα αυξάνεται η κατανάλωση!"

Κατά τύχη; Όχι γιατί επανήλθαμε με νέο άρθρο στις 8 Οκτωβρίου του 2010 (ναι! 2010 δεν είναι λάθος!)

αυτό:

Το Φάντασμα του Στασιμοπληθωρισμού είναι Εδώ! Σε Τρομάζει;

Τι λέγαμε; Επί λέξει:

"Αυτοί λοιπόν οδηγούνται στο "κλείσιμο", η ανεργία αυξάνεται, οι ίδιοι - οι "κλέισαντες" ντε!- τρώνε από τα "έτοιμα" γι' αυτό και οι καταθέσεις μειώνονται. Ακούς; Μειώνονται. Μη σου περνάνε το παραμύθι ότι οι καταθέσεις φεύγουνε μαζικά για φορολογικούς παραδείσους. Απλώς η επιχειρηματικότητα καταντά ασύμφορη και περιμένουν να περάσει η μπόρα τρώγοντας τα λεφτά που είχαν στην άκρη. Κλείνοντας όμως τις επιχειρήσεις τους. Ταυτόχρονα οι εναπομείναντες απλά δεν μειώνουν το επίπεδο τιμών. Διαφορετικά πρέπει να κλείσουν!

Και θα μου πεις, καλά που είναι η ελληνική ιδιαιτερότητα; Μα τα υψηλά επίπεδα σωρευμένου αδήλωτου πλούτου και επίσης το υψηλό ποσοστό κατοχής περιουσίας και ιδιαίτερα ακίνητης. Και οι δύο πηγές εισοδήματος θα μειωθούν σταδιακά.
Συμπέρασμα; Ο στασιμοπληθωρισμός, όπως είδες, επιτίθεται στα εισοδήματα όλων των τάξεων. Και των εργαζομένων και των επιχειρήσεων. Δεν αφήνει απέξω κανέναν. Μη με ρωτήσεις αν "αυτοί" δεν τα 'ξεραν αυτά. Τα ΄ξεραν. Απλώς πόνταραν στη θεωρία ότι ο πληθωρισμός θα πέσει. Το γράφαν και στο Μνημόνιο. 1,9% υπολόγιζαν, πάνω από 5% θα τους κλείσει το έτος. Μη μου πεις ότι δεν το 'χεις διαβάσει ακόμα το Μνημόνιο. Απ' έξω να το ξέρεις θα σε εξετάσω. Έτσι τους έλεγε η θεωρία έτσι έγραψαν. Λάθος τους. Είπαμε η Ελλάδα είναι η απόλυτα ειδική περίπτωση."

Όχι... δεν πρόκειται φυσικά περί "προφητείας"!

Πρόκειται περί... Ισίδωρου Πόσδαγλη!

Ευχαριστούμε!

Προς τους κ.κ. Βουλευτές που δεν ψήφισαν...

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Wed, 25 Jan 2012 11:31:00 +0000

...την απελευθέρωση του ωραρίου των φαρμακείων.

Για την ιστορία το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας για το συγκεκριμένο άρθρο:

Άρθρο 29 για την απελευθέρωση του ωραρίου των φαρμακείων: Ναι: 101, Όχι: 65, Παρών: 87 (δεν έγινε δεκτό).

Δεν γνωρίζω το σκεπτικό του κάθε ενός Βουλευτή που καταψήφισε το συγκεκριμένο άρθρο. Όμως, οι συνέπειες του συγκεκριμένου αποτελέσματος είναι προβλέψιμες και βεβαίως η επιλογή των Βουλευτών που καταψήφισαν συνδέεται άμεσα με τις συνέπειες αυτές.

Ανεργία

Η απελευθέρωση του ωραρίου καταστημάτων και ειδικότερα των φαρμακείων στα οποία ο πολίτης καταφεύγει προκειμένου να προμηθευτεί είδη σχεδόν υποχρεωτικά - εφόσον αφορούν στην υγεία του - οδηγεί σε τρία πιθανά σενάρια:

Ο ιδιοκτήτης του καταστήματος δεν μπορεί να υποστηρίξει το απελευθερωμένο ωράριο. Δηλαδή, εξαιτίας των οικονομικών του φαρμακείου δεν μπορεί να προσλάβει επιπλέον προσωπικό και φυσιολογικά δεν μπορεί να διατηρεί μόνος του το κατάστημά του ανοικτό για πάρα πολλές ώρες. Το κατάστημα-φαρμακείο δεν μπορεί να αντέξει τον ανταγωνισμό μεγαλύτερων φαρμακείων και τελικά ή μεταβιβάζεται ή κλείνει.
Το κατάστημα προκειμένου να υποστηρίξει το απελευθερωμένο ωράριο είτε "συμφωνεί" με τους υπαλλήλους του να εργάζονται παραπάνω - με τον ίδιο (το πιθανότερο) είτε με ελαφρά αυξημένο μισθό - είτε ο ίδιος διατηρεί ανοικτό, με κόπο, το κατάστημά του για πολλές ώρες.
Προκειμένου το φαρμακείο να παραμείνει ανοικτό για πολλές ώρες, ο καταστηματάρχης "αναγκάζεται" να προσλάβει προσωπικό.

Συμπέρασμα: Είτε διατηρούνται θέσεις εργασίας, είτε δημιουργούνται καινούριες είτε ο καταστηματάρχης-φαρμακοποιός φεύγει από την αγορά, αφήνοντας τη θέση του στην αγορά. σε κάποιο μεγαλύτερο κατάστημα (με περισσότερες θέσεις εργασίας) είτε "επιτρέπει" την είσοδο στο επάγγελμα ενός νέου επαγγελματία. Απλούστερα, παύει η κυριαρχία του ενός προστατευμένου επαγγελματία και ανοίγει ο δρόμος για τη δημιουργία θέσεων εργασίας.

Δημόσια Έσοδα (από φόρους κλπ)

Η αγορά του φαρμάκου είναι περίπου δεδομένη, καθώς σχετίζεται όπως είπαμε με την υγεία. Κατά συνέπεια, η διεύρυνση του ωραρίου οδηγεί με βεβαιότητα στην ενίσχυση των φορολογικών εσόδων, με πολλούς τρόπους. Είτε μέσω της δημιουργίας θέσεων εργασίας, είτε μέσω της αύξησης της κατανάλωσης. Μην ξεχνάτε ότι οι φαρμακοποιοί διαθέτουν στο κατάστημά τους εκτός των φαρμάκων και άλλα προϊόντα - καλλυντικά κλπ - χωρίς βεβαίως οι ίδιοι να αποδέχονται την πώληση "δικών τους" προϊόντων -πχ βρεφικά γάλατα - σε άλλους, εκτός φαρμακείων, χώρους πώλησης. Αυτήν την αγορά - εκτός της αγοράς φαρμάκου - προστατεύει η συγκράτηση και οριοθέτηση του ωραρίου. Αντίθετα, η καταψήφιση της συγκεκριμένης διάταξης περιορίζει τη δυνατότητα ενίσχυσης των εσόδων αυτών.

Συμπέρασμα: Είναι ήδη γνωστό - πιο γνωστό δε γίνεται - πως κάθε απώλεια εσόδων οδηγεί σε νέα μέτρα. Η καταψήφιση λοιπόν του ωραρίου, απλώς θα συμβάλλει στην ανάγκη - στο βαθμό που της αναλογεί- λήψης νέων εισπρακτικών μέτρων.

Ποιο είναι το μήνυμα;

Καθόλου δεν απασχολεί τους καταψηφήσαντες Βουλευτές η κατάσταση στην πραγματική οικονομία, καθόλου δεν απασχολεί η ανεργία, η συρρίκνωση των εσόδων και οι συνέπειές τους. Αντίθετα, απασχολεί φοβερά η διατήρηση των δεσμών με συγκεκριμένες επαγγελματικές τάξεις και η διατήρηση των σχέσεων πολιτικής-συντεχνιών.
Η προσέλκυση επενδύσεων και επενδυτών κατόπιν τέτοιας διάστασης μεταξύ λόγων και έργων, δηλαδή ενώ λεκτικά αναζητούμε τα χρήματα των επενδυτών ενώ επί του πρακτέου διατηρούμε την προστασία των "δικών μας", μόνο τρανταχτά γέλια μπορεί να προκαλέσει στους οιονεί ενδιαφερόμενους και τολμηρούς να επενδύσουν στην χώρα μας.

Το επιχείρημα "καλά, από τους φαρμακοποιούς θα σωθεί η Ελλάδα;" το παρακάμπτω ως ανάξιο απαντήσεως καθόσον δεν προσφέρεται ένα άρθρο για την ανάλυση της αγοράς φαρμάκου στη χώρα μας και αφετέρου εάν αθροιστικά υπολογίσει κανείς τις συνέπειες από την φαινομενικά αθώα εναλλαγή στη φράση, του "φαρμακοποιού" με τον "ταξιτζή", τον "δικηγόρο", τον "δημόσιο υπάλληλο" τον "συνταξιούχο" τότε ναι, από όλους αυτούς θα σωθεί η Ελλάδα.

CODE: ISIDOROS POSDAGLIS

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Tue, 24 Jan 2012 15:12:00 +0000

Είναι Καλύτερα που Δεν το Διάβασες!

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Tue, 24 Jan 2012 12:25:00 +0000

Αναφέρομαι στη σχετική δήλωση του κ. Χρυσοχοΐδη εδώ.

Ναι, κατά τη γνώμη μου είναι καλύτερα που δεν το διάβασε. Για ποιον καλύτερα;
Για τη χώρα, για τους πολίτες, για όλους μας.

Γιατί;

Προσωπική μου άποψη είναι πως το πολιτικό προσωπικό της χώρας υπολείπεται δραματικά σε σχέση με τις στοιχειωδώς απαιτούμενες γνώσεις και ικανότητες πολλώ δε μάλλον αρετές.

Βεβαίως, έχει προσαρμοστεί να λειτουργεί εξαιρετικά αποδοτικά στη διατήρηση ενός πελατοκεντρικού, ψηφοθηρικού, σπάταλου δημόσιου τομέα, και αυτό φαίνεται στα ποσοστά δημοτικότητας αλλά και στα εκλογικά αποτελέσματα. Μην ξεχνάμε ότι η πλειονότητα όλων των προσώπων που σήμερα διαχειρίζονται την οικτρή κατάσταση που βιώνουμε, απολάμβανε - και μην αυταπατάσθε θα συνεχίσει να απολαμβάνει για πολλά χρόνια ακόμη - την εμπιστοσύνη μιας μεγάλης μερίδας των ψηφοφόρων.

Εν ολίγοις, πρόκειται για ανθρώπους που θαυμάσια μπορούν να διαχειριστούν απεργίες, διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις, ίντριγκες, να σκεφτούν πολλά κι απίθανα ονόματα για επιδόματα, παροχές - πάντοτε εις βάρος του κρατικού προϋπολογισμού - προκειμένου να κερδίσουν λίγους παραπάνω ψηφοφόρους. Μπορούν να σχεδιάσουν προεκλογικές εκστρατείες, να εκφωνήσουν ομιλίες, να συνεργαστούν με κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές, να χτίσουν ένα σωρό ανόητα φράγματα ώστε να εμποδίσουν κάθε προσπάθεια καινοτομίας, επένδυσης, απεξάρτησης από την κρατική αγκαλιά.

Επίσης, μπορούν να διορίσουν μετακλητούς υπαλλήλους, να σκεφτούν τρόπους για να παρακάμψουν διαδικασίες ώστε να τακτοποιήσουν γνωστούς, φίλους και συγγενείς. Πάντα όμως εις βάρος του κρατικού προϋπολογισμού και βεβαίως πάντα με νόμιμο τρόπο.

Αλλά μέχρι εκεί.

Αδυνατούν να ανταπεξέλθουν σε καταστάσεις κρίσης, σε στιγμές που πρέπει οι - πραγματικοί, όχι οι Παπαδήμοι(!) - τεχνοκράτες να παράξουν λύσεις. Δεν έχουν - κι ούτε θέλουν να αποκτήσουν - εμπειρία πραγματικής άσκησης διοίκησης, η οποία να προσβλέπει στο μακροπρόθεσμα ωφέλιμο έργο, με σχέδιο και με προοπτική, εις βάρος όμως της πολιτικής τους εικόνας ή εις βάρος των προσωπικών πολιτικών τους συμφερόντων.

Όπως σημειώναμε και σε προηγούμενο άρθρο μας, δεν έχουν ποτέ την αίσθηση ότι οι πολίτες τους προσέλαβαν για να εκτελέσουν τα καθήκοντά τους. Αντίθετα, οι πολιτικοί μας νιώθουν ότι οι πολίτες πρέπει να τους χρωστούν περίπου ευγνωμοσύνη μόνο και μόνο επειδή καταδέχονται να ασχοληθούν με τα κοινά. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, απόδοσης, επιτυχίας ή αποτυχίας.

Στην παρούσα συγκυρία λοιπόν, που οι περιστάσεις απαιτούν εξαιρετικά υψηλού επιπέδου προσόντα και βιογραφικά, ψυχικές αντοχές, καθαρό μυαλό και εμπειρία, πως μπορεί κανείς να εμπιστευθεί αυτό το πολιτικό προσωπικό, με τις ιδιότητες που περιγράψαμε και είναι γνωστές;

Παραπέρα, φανταστείτε αυτό το πολιτικό προσωπικό να θεωρήσει ότι κατέχει γνώσεις και ικανότητες που όμως δεν τις έχει ούτε ως άκουσμα. Φανταστείτε, να έχει την λανθασμένη βεβαιότητα ότι όντως μελετώντας το Μνημόνιο, τις Συμβάσεις, τα τεχνικά κείμενα, μπορεί να αποκτήσει άποψη και ακόμη χειρότερα ότι μπορεί να συμβάλλει και με κάποιο τρόπο.

Πρόκειται για το ανάλογο παράδειγμα να θεωρήσει κάποιος ότι επειδή ένας στενός συγγενής του ασθένησε, λόγω της πολύχρονης γνωριμίας και σχέσης μαζί του είναι σε θέση να έχει άποψη για τη θεραπεία του ασθενούς, τις αγωγές και ενδεχομένως ότι μπορεί να τον εγχειρήσει κιόλας!

Θα φοβόμουν πάρα πολύ αν άκουγα ότι οι πολιτικοί μας διάβασαν, μελέτησαν επιμελώς και είναι σε θέση - πάντοτε με τις δεδομένες τους ιδιότητες - να έχουν και τεκμηριωμένη άποψη για τα θέματα.

Θα φοβόμουν όπως φοβήθηκα όταν άκουσα τον ΥΠΟΙΚ κ. Βενιζέλο τον Σεπτέμβρη του 2011 να αναγγέλλει την "προγραμματισμένη" αποχώρηση της Τρόικα, με στόμφο και ύφος ανθρώπου που "ξέρει". Φευ! Δεν ήξερε τίποτα, όπως αποδείχθηκε μόλις λίγες μέρες μετά!

Θα φοβόμουν, όπως φοβήθηκα όταν άκουσα τον κ. Παπακωνσταντίνου παλαιότερα να περιπαίζει - πάλι με το ύφος του ανθρώπου που έχει "φάει με το κουτάλι" τις αγορές - τους κερδοσκόπους λέγοντας ότι θα "χάσουν τα πουκάμισά τους". Σήμερα, απομείναμε εμείς με τα ράκη αντί ενδυμάτων.

Θα φοβόμουν, όπως φοβήθηκα όταν άκουσα τον κ. Παπανδρέου να βάζει "πιστόλια στα τραπέζια".

Θα φοβόμουν, όπως φοβήθηκα όταν άκουσα τον κ. Σαμαρά να διαχωρίζει με κουτοπονηριά τη δανειακή σύμβαση από τα μέτρα που χρειάζονται, ωσάν οι δανειστές να αποτελούνται μόνο από Έλληνες δημοσίους υπαλλήλους κοντά στη σύνταξη, κι όχι από "τσακάλια".

Φράσεις, δηλώσεις, περισπούδαστες αναλύσεις και διδαχές από στόματος πολιτικών μας που -ευτυχώς! - έμειναν μόνο στα λόγια.

Ναι, λοιπόν. Η μοναδική ελπίδα γι΄αυτή τη χώρα είναι να μην διαβάζει κανείς από τους ιθύνοντες αυτά που υπογράφει.

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Fri, 20 Jan 2012 09:08:00 +0000

Οι Γερμανοί, το Ευρώ, η Ευρωζώνη και άλλα παραμύθια...

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Thu, 19 Jan 2012 16:12:00 +0000

Συνεχίζοντας την έρευνα σχετικά με την σχέση Γερμανίας-Ευρώ-Ευρωζώνης, φαίνονται ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα.

Αν δεν σας άρεσε ο Πόσδαγλης, κανένα πρόβλημα. Πάμε να δούμε τι άλλο υπάρχει.

Το 2009, πολύ πριν μπουν στο τραπέζι οι όροι της νέας οικονομίας με τα "κουρέματα", τα "μνημόνια" και όλα τα συναφή, γράφτηκε ένα άρθρο στην "Daily Mail", τη γνωστή βρετανική εφημερίδα που πέρασε μάλλον απαρατήρητο. Τι έλεγε αυτό το άρθρο;

Κατ αρχάς υπάρχει εδώ για όποιον ενδιαφέρεται.

Για όσους βαρεθούν να το διαβάσουν παραθέτουμε κάποια αποσπάσματα.

Μετά από πολλά χρόνια, αποχαρακτηρίστηκε το έγγραφο με κωδικό EW-Pa 128, του αμερικανικού στρατού το οποίο αναφέρει ότι στις 10 Αυγούστου του 1944 στο ξενοδοχείο Maison Rouge στο Στρασβούργο και υπό το βάρος της επικείμενης ήττας των Ναζί, συναντήθηκαν μερικές πολύ ισχυρές προσωπικότητες των Ναζί προκειμένου να συζητήσουν για το μέλλον και πως θα διατηρήσουν ζωντανό το όραμα του Ράιχ.

Εν ολίγοις – το άρθρο είναι στα αγγλικά και στη διάθεση του καθενός (όχι γραμμένο από τον Ισίδωρο Πόσδαγλη για τους αμφισβητίες) – η κεντρική ιδέα του κειμένου λέει το εξής:

«Germany and France were the drivers behind the European Coal and Steel Community (ECSC), the precursor to the European Union. The ECSC was the first supranational organisation, established in April 1951 by six European states. It created a common market for coal and steel which it regulated. This set a vital precedent for the steady erosion of national sovereignty, a process that continues today.»

Δηλαδή ότι η Γερμανία και η Γαλλία ήταν οι δυνάμεις πίσω από την ΕΚΑΧ – την ένωση πρόδρομο της ΕΟΚ και κατόπιν της ΕΕ- και την ίδρυσή της το 1951 (Σ.Σ. Ο Πόσδαγλης εκδίδει το πόνημά του ένα χρόνο μετά για τους ανιστόρητους που έσπευσαν να πουν ότι το 1952 ήταν περίπου στην προϊστορική εποχή!!!) υποσκάπτοντας την ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ (!) και αυτό είναι κάτι που συνεχίζεται και σήμερα. Προσοχή: ΔΕΝ τα γράφει ο Πόσδαγλης αυτά. Είναι άρθρο της Daily Mail του 2009!!!

Επίσης καταγράψτε άλλη μια φράση-κλειδί του άρθρου: «Some of the leading figures in the Nazi economy became leading builders of the European Union.» Δηλαδή ορισμένοι από τις ηγετικές προσωπικότητες της οικονομίας των Ναζί έγιναν οι ηγήτορες της ΕΕ!!! Αλίμονο, ο αρθρογράφος δεν αναφέρει κάποια ονόματα, κανείς δεν τολμά να το κάνει εξάλλου.

Μπορεί κάποιος να αντιπαραθέσει το επιχείρημα: «Εντάξει, αυτά τα λένε οι Βρετανοί, κλασσικοί πολέμιοι της ιδέας της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης.»

Για να δούμε.

Στο επόμενο άρθρο μας θα απαντήσουμε στα ερωτήματα:

· Ποιο ήταν το «Λόμπυ των Χημικών» (the chemical lobby) των Ναζί και πως συνεχίστηκε η επιρροή και η παρουσία του στην εποχή μετά το Β΄ ΠΠ μέχρι σήμερα και πως επηρεάζουν την τύχη της Ελλάδας και της Ευρώπης;

· Ποια η σχέση αυτού του «Λόμπυ» με τα πετρέλαια και τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας;

· Ποια είναι μερικά από τα πιο ηχηρά και πασίγνωστα ονόματα Γερμανών ή «κοντά στους Γερμανούς» προσωπικοτήτων (Γάλλων, Πολωνών κλπ) που διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν τον Ευρωπαϊκό οικονομικό χάρτη;

Για πρόγευση και επειδή οι αναγνώστες μας είναι δύσπιστοι και καλά κάνουν, πάρτε κι ένα Pdf έτσι για να μη λένε μερικοί, μερικοί…μη φοβάστε, δεν είναι του Πόσδαγλη!

Προπαγάνδα ή Αλήθεια;

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Mon, 16 Jan 2012 16:29:00 +0000

Προφανώς ο Πόσδαγλης είναι ένα θέμα που "καίει".
Αρκετοί επειδή δεν βρίσκουν στο διαδίκτυο σχετικές αναφορές για τον ίδιο και το έργο του, θεωρούν ότι το όλο ζήτημα είναι ψέμα, προπαγάνδα, hoax ή οτιδήποτε άλλο.
Εντάξει λοιπόν: ο Πόσδαγλης δεν υπήρξε ποτέ. Όνειρο ζω μη με ξυπνάτε.

Όμως!

Για να δούμε υπάρχουν αλλού σε διαφορετικές πηγές -ανεξάρτητες - ψήγματα αυτών που ισχυρίζεται ο "ιδεατός" - υποτίθεται - Πόσδαγλης;

Χάρτης-Γερμανοί-Αμερικάνοι-Πετρέλαια.

τι γράφει ο οικονομικός συντάκτης κ. Κωνσταντίνος Κόλμερ στο βιβλίο του «Τα πετρέλαια της Ελλάδος» (Εκδόσεις "Λιβάνη", 2006 όπου γράφει «......... Το πετρέλαιο που υπάρχει στην Ελλάδα το είχαν επισημάνει οι Γερμανοί γεωλόγοι της Βέρμαχτ, κατά την διάρκεια της Κατοχής, όταν ερευνούσαν όλο τον ορυκτόν πλούτο της χώρας. Ως διά μαγείας τα σχετικά πορίσματα βρέθηκαν το 1973 στα χέρια της γερμανικής εταιρείας «Βίντερσχαλ», η οποία, προκειμένου να μην εμφανισθεί η ίδια, προτίμησε να συνεταιρισθεί με την καναδική «Ωσεάνικ».

Από το apodimos.gr

Προπαγάνδα κι αυτό; Τυχαίο; Στημένο; Το βιβλίο του Κόλμερ -πλούσιο σε χάρτες!- γράφτηκε το 2006, σε ανύποπτο χρόνο και μπορείτε να το αγοράσετε οπουδήποτε και σήμερα. Οι διάφοροι ινστρούχτουρες που βγήκαν να μιλήσουν για προπαγάνδα σχετικά με τον Πόσδαγλη, δεν διαβάζουν ούτε τα σύγχρονα βιβλία και τρέχουν σε...παλαιοπωλεία;

Προσέξατε τι γράφει; Το επαναλαμβάνω: "Το πετρέλαιο που υπάρχει στην Ελλάδα το είχαν επισημάνει οι Γερμανοί γεωλόγοι της Βέρμαχτ, κατά την διάρκεια της Κατοχής, όταν ερευνούσαν όλο τον ορυκτόν πλούτο της χώρας.".

Συγγραφέας Κόλμερ 2006, όχι Πόσδαγλης 1952!

Συγγνώμη σύντροφοι: Πρώτη φορά ακούτε ότι οι Ναζί στην Κατοχή έκαναν λεπτομερή γεωλογική έρευνα; Και πρώτη φορά ακούτε ότι το αρχείο πέρασε σε Αμερικανούς; Πρώτη φορά όμως ακούτε για τον Πόσδαγλη ε;

Στο χάρτη που δημοσιεύεται εδώ -ευχαριστούμε! -και αλλού (επίσης ευχαριστούμε) φαίνονται κάποια στοιχεία.

Ορισμένοι βιάστηκαν να "δουν" αγωγούς πετρελαίου, τονίζοντας - ηθελημένα ή άθελα - τη "συνομωσιολογική" πλευρά. Όμως ο χάρτης του Πόσδαγλη αναφερόταν σε αγωγό; Τόσο "απλά";

Πριν βιαστούν ορισμένοι να κρίνουν το χάρτη δίκην "παντογνώστη", ας στοχαστούν και ας ψάξουν στο διαδίκτυο ή αλλού για κάτι που θα μπορούσαν να διαβάσουν κι εδώ. Κι αυτό προπαγάνδα, κι εδώ ο "φανταστικός" Πόσδαγλης; Πρώτη φορά ακούν οι σύντροφοι που βιάστηκαν να μιλήσουν και να κρίνουν, για το γεωπολιτικό "όνειρο" των Γερμανών; Ναι; Την πλωτή διασύνδεση Αραβικών -διάβαζε πετρελαιοπαραγωγών - χωρών μέσω Σουέζ και διέλευση από άλλες επίσης ενεργειακά ενδιαφέρουσες χώρες (Ελλάδα, Ρουμανία ) μέσω πλωτών καναλιών και Δούναβη, με τα μεγάλα λιμάνια του Βορρά; Ο Πόσδαγλης το λέει; Μα αυτός δεν υπάρχει καν! Ψάξτε εσείς να βρείτε ποιος ή ποιοι άλλοι τα λένε -όχι ο Πόσδαγλης φυσικά:"υπάρχουν φιλόδοξα σχέδια - μελέτες χωρίς κόστος για ένα πλωτό ποτάμι που θα μπορεί να συνδεθεί με τον Δούναβη, το Ρότερνταμ, Άμστερνταμ, Αμβούργο. ".

Προφανώς δεν ισχυρίζομαι ότι γνωρίζουν όλοι για τον Πόσδαγλη. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Προφανώς όμως δεν είναι ανάγκη να γνωρίζει κανείς τον Αινστάιν ως πρόσωπο για να γνωρίζει Φυσική ή τον Αριστοτέλη για να μιλήσει για Φιλοσοφία.

Εξάλλου ο Πόσδαγλης δεν υπήρξε ποτέ! Έτσι δεν είναι;

Υ.Γ. Ευχαριστώ όλους όσους ζητούν το βιβλίο ή το χάρτη. Το βιβλίο δεν το έχω στην κατοχή μου εντούτοις θα το "βρω". Ως αντίγραφο φυσικά. Υπάρχουν ακόμη Έλληνες εκεί όπου δεν φαντάζεται κανείς. Όσο για το χάρτη, για τους μεν πραγματικά ενδιαφερόμενους για την ουσία θα είναι ικανοποιημένοι εφόσον πρόκειται για πιστό αντίγραφο, για τους "άλλους" απλώς ας μην ασχολούνται. Όχι, το πρωτότυπο δεν θα το δείτε-δούμε μάλλον ποτέ, αφού είπαμε δε βρίσκεται στις βιβλιοθήκες "κοινών θνητών". Δυστυχώς μόνο αντίγραφα θα βλέπουμε. Αν και θεωρούσα αυτονόητη την διευκρίνιση ας το γράψω και ξεκάθαρα. Ναι, κάποιος φίλος μου έστειλε αντίγραφο της σελίδας του χάρτη κι όχι ΤΟΝ χάρτη. Φανταστείτε ότι πάτε με το σημειωματάριό σας σε μια βιβλιοθήκη με σπάνια βιβλία και αντιγράφετε μια σελίδα από ένα βιβλίο που δεν μπορείτε ή δεν σας επιτρέπεται να φωτογραφήσετε, να σκανάρετε ή να σκίσετε τη σελίδα. Αυτά!

Ο Χάρτης του Ισίδωρου Πόσδαγλη

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Sun, 15 Jan 2012 02:05:00 +0000

Επειδή ακούστηκαν και ειπώθηκαν ήδη πολλά για τον Ισίδωρο Πόσδαγλη και είναι φανερό ότι ενόχλησε πολλούς η υπενθύμιση του βιβλίου του ακόμη και προερχόμενους από τον ιδεολογικό χώρο που ήταν ενταγμένος, δε θα ήθελα να συνεχίσω να αρθρογραφώ γι' αυτόν. Εξάλλου ποιος μπορεί να τον αμφισβητήσει πλέον; Τα γεγονότα μιλούν.

Από την άλλη, επειδή δε θα ήθελα να μου "κατεβάσουν" και πάλι το ιστολόγιο -εντάξει! κατά λάθος θα ήταν!- αν θα δημοσίευα ειδικά το χάρτη του βιβλίου "Πατριωτική Οικονομική Πολιτική" του Ισίδωρου Πόσδαγλη, αν κάποιος ενδιαφέρεται ας μου στείλει ένα email εδώ tyxaios2@gmail.com

Θα συνιστούσα όχι από τον κανονικό σας λογαριασμό και εννοείται με κανένα αντίτιμο.

Όποιος θέλει τον δημοσιεύει με δική του ευθύνη (εγώ δεν θα το κάνω...)

Εντάξει, ο Ισίδωρος Πόσδαγλης δεν υπήρξε ποτέ! Ξεχάστε τον! Διαγράψτε τον από την Ιστορία και τη μνήμη σας.

Μπορείτε;

Το Βιβλίο του Ισίδωρου Πόσδαγλη.

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Thu, 12 Jan 2012 21:22:00 +0000

Στο προηγούμενο άρθρο μας μιλήσαμε για τον Αγωνιστή και Πατριώτη Ισίδωρο Πόσδαγλη, που πολλοί θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε. Γράφτηκαν πολλά και περιέργως έγινε μια προσπάθεια να αμφισβητηθεί η αξία του Πόσδαγλη. "Υπάρχει πραγματικά το βιβλίο;" ρωτούσαν. Για τους δύσπιστους ή τους "δύσπιστους": Ναι, υπάρχει.

Αυτά.

Υ.Γ. Πάντως είναι εντυπωσιακό να συζητείται τόσο πολύ το "ταπεινό" βιβλιαράκι ενός ξεχασμένου Έλληνα επιστήμονα...

Ισίδωρος Πόσδαγλης: Ο Εθνικός Αγωνιστής, Ο Πατριώτης Οικονομολόγος

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Mon, 09 Jan 2012 11:32:00 +0000

Τέτοιες μέρες είναι καλό να θυμόμαστε αυτά που οι άλλοι έχουν ξεχάσει.

Ήταν Γενάρης του 1952, όταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης ολοκλήρωνε το πόνημά του "Πατριωτική Οικονομική Πολιτική", ένα μικρό βιβλιαράκι που "κάποιοι" φρόντισαν να εξαφανιστεί. Αντίτυπά του μοιράζονταν από χέρι σε χέρι μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1980, περίπου τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη του έκδοση από τις οικονομικές εκδόσεις "Μπιστιρλή", το γνωστό στους μυημένους εξειδικευμένο εκδοτικό οίκο που από τις αρχές του αιώνα εξέδιδε τα πλέον προχωρημένα επιστημονικά συγγράμματα για λίγους και εκλεκτούς.

Ποιος ήταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης;

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1907. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς, ήδη από το 1922 στην ηλικία των 15 χρονών, στον "Όμιλο Ελεύθερης Σκέψης" κι άρχισε να διαμορφώνει την πατριωτική του οικονομική θεωρία.

Μετά, έφυγε για τη Σοβιετική Ένωση όπου σπούδασε οικονομικά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας -το γνωστό μετονομασθέν σε Λομονόσοφ - και στη συνέχεια εργάστηκε μαζί με μερικά από τα πιο κορυφαία μυαλά της εποχής του σε ορισμένα από τα πιο προχωρημένα και άκρως απόρρητα οικονομικά προγράμματα της τότε Σοβιετίας.

Το 1940 επιστρέφει στην Ελλάδα, εντάσσεται στην Αντίσταση και με το τέλος του πολέμου συλλαμβάνεται από τους Άγγλους και παραδίδεται στη Χωροφυλακή. Μένει φυλακισμένος, "ξεχασμένος" για χρόνια. Στο κρατητήριο ολοκληρώνει το βιβλίο "Πατριωτική Οικονομική Πολιτική" που δεν πέρασε απαρατήρητο από τον εκδοτικό οίκο "Μπιστιρλή", ο οποίος και το εκδίδει. Το βιβλίο είναι δυναμίτης, αφού περιέχει μερικά από τα πιο πρωτοποριακά μοντέλα οικονομικής πρόβλεψης που έχουν κατασκευαστεί ποτέ. Επιπλέον, προβάλλει το πατριωτικό μοντέλο της οικονομίας και προκαλεί πάταγο στους τότε διεθνείς οικονομικούς κύκλους και σε πρόσωπα που διαμόρφωναν τη διεθνή οικονομική πολιτική.

Αυτά για την ιστορία. Απλά να προσθέσουμε ότι αρκετοί Έλληνες που εργάζονται σε μεγάλους διεθνείς Οίκους - που σήμερα κάποιοι εξ΄αυτών των Οίκων μας ταλανίζουν - έχουν δει στις βιβλιοθήκες Διευθυνόντων Συμβούλων και άλλων κορυφαίων στελεχών το βιβλιαράκι του Ισίδωρου Πόσδαγλη. Του μεγάλου Αγωνιστή και Οικονομολόγου. Ίσως κάποια στιγμή αξίζει να ασχοληθούμε και να αναφέρουμε πολύ περισσότερα για ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά μυαλά που γέννησε αυτός ο τόπος.

Τι έγραφε στο βιβλίο του ο Πόσδαγλης και γιατί δεν θέλουν να το ξέρουμε;

Μερικές μόνο αναφορές από το βιβλίο του Πόσδαγλη - το οποίο θυμίζουμε γράφτηκε στα 1952 - είναι ικανές να ανατρέψουν, κυριολεκτικά να τινάξουν στον αέρα το σάπιο οικοδόμημα της αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής που ακολουθείται. Διαβάστε:

Στο δεύτερο κεφάλαιο με τίτλο "Εθνικό Χρέος και Εθνικό Έλλειμμα" σημειώνει ο Πόσδαγλης, στις σελίδα 17:

"Όταν τα δανεισμένα κεφάλαια του διεθνούς καπιταλισμού βρεθούν στο όριο της απόδοσής τους τότε ακολουθεί μια απομείωση του Εθνικού Χρέους, που επιβάλλουν δια της βίας. Τότε θα επικαλεστούν την ανάγκη πλέριας συμμετοχής όλων των δανειστών, εννοώντας μ΄ αυτά τα λόγια ότι πρέπει να πληρώσουν οι αποταμιεύσεις των εργατών, των αγροτών και του λαού. Κυλάνε έτσι το χρέος τους από το Κράτος που στέρεψε από απόδοση στο γόνιμο χωράφι του αγρότη για να πάρουν κι από εκεί κέρδη."

Και συνεχίζει ο Πόσδαγλης πιο κάτω, στη σελίδα 22 στο ίδιο κεφάλαιο:

"Όταν η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο θα φτιάσει το Νόμισμα για να απορροφήσει τα λαϊκά κεφάλαια, τότες θα στραφούν προς την Ελλάδα να της κόψουν το Χρέος που θα της έχουν φορτώσει, με σκοπό να τραβήξουν από τους εργαζόμενους και τους αγρότες ότι θα έχουν μαζέψει από το τέλος του Πολέμου και μετά". Αν βρίσκετε εντυπωσιακό να προβλέψει κανείς το κοινό νόμισμα από ένα κρατητήριο στα 1952 περιμένετε να δείτε παρακάτω:

"Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία θα γίνουν στόχος του διεθνούς κεφαλαίου μόλις φτιάσουνε το Νόμισμα. Το άθροισμα των δικών τους χρεών - που με τέχνη και κόπο θα τους έχουν φορτώσει - θα ισορροπεί, θα αντιπροσωπεύει το Χρέος μιας ψευτο-ένωσης, ώστε να ισοφαρίζει τα κέρδη των Γερμανο-Γάλλων και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους.". Σελίδα 24!

Αυτά γράφει ο Πόσδαγλης, με στοιχεία, αριθμούς και διαγράμματα, είπαμε από το 1952!

Στο τέταρτο κεφάλαιο "Τα Κόμματα" γράφει ο Πόσδαγλης στη σελίδα 121:

"Όταν ο λαός πρέπει να καθοδηγηθεί προς την απομείωση του Χρέους τότε χρειάζεται μια γενικής φύσης Κυβέρνηση (Σ.Σ.: Ο Πόσδαγλης μάλλον εννοεί μια Κυβέρνηση συνεργασίας), που θα αντιπαλεύει τα λαϊκά συμφέροντα σ' όλο το πλάτος της ιδεολογικής αντιπάλης. Ο διεθνής παράγοντας του καπιταλισμού θα φροντίσει ώστε να μην υπάρχουν δυνατότητες άλλες απ΄αυτές που θα λέει η γενικής φύσης Κυβέρνηση." Μήπως σας θυμίζει κάτι;

Γιατί όμως στην Ελλάδα; Τα εξηγεί όλα ο Πόσδαγλης:

"Αμερικανοί και Γερμανοί δεν μπορούν να ζήσουν πιο πέρα απ΄ το τέλος του αιώνα γιατί θαναι τόση η ανάγκη τους για κεφάλαια, όπως βλέπουμε ακριβώς στον πίνακα πιο πάνω, που θα πρέπει να βγάλουν τα πετρέλαια για τα οποία οι ίδιοι οι Γερμανοί ήρθαν να κάνουν Κατοχή στην Πατρίδα μας. Θα δείτε να ξαναβρίσκονται Σύμμαχοι, να συγκεντρώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους και να ασχολούνται με το χάρτη που ξέρουν όλοι τους και τον έχουν κλεισμένο στα συρτάρια τους.Και οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους."

Σε ποιο χάρτη αναφέρεται αυτός ο μεγάλος και ξεχασμένος αγωνιστής; Ίσως τα πούμε σε ένα άλλο άρθρο...

Θα Παπαδημήσουμε Τελικά?

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Tue, 03 Jan 2012 10:23:00 +0000

"But know this: The next election is 14 months away. And the people who sent us here -- the people who hired us to work for them -- they don’t have the luxury of waiting 14 months."

(Αλλά να γνωρίζετε τούτο: Οι επόμενες εκλογές απέχουν 14 μήνες. Και οι πολίτες που μας έστειλαν εδώ - αυτοί που μας προσέλαβαν ώστε να δουλέψουμε γι΄αυτούς- δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν 14 μήνες.")

Πρόεδρος των ΗΠΑ Μ. Ομπάμα, 8 Σεπτεμβρίου 2011, κατά την ομιλία του στο Κογκρέσο με θέμα την απασχόληση.

Πολύ με εντυπωσίασε η επικοινωνιακή σκηνοθετημένη Πρωθυπουργική παρουσία σε γεύματα πενομένων συμπολιτών μας. Και επίσης η αφ' υψηλού Προεδρική ευαρέσκεια προς τον κ. Παπαδήμο συνδυαζόμενη με την προτροπή προς τα ΜΜΕ να απέχουν των σχολιασμών επί του κυβερνητικού έργου.

Κι εγώ λοιπόν απαξιώ να σχολιάσω, καθόσον ήδη είχα τοποθετηθεί επί του θέματος: Τεχνοκράτης που αποδέχεται να συμπράξει και να συνυπάρξει κυβερνητικά με ήδη φθαρμένα, αποδεδειγμένα άσχετα και εν πολλοίς επικίνδυνα λόγω ασχετοσύνης και κομματικής ιδιοτέλειας πολιτικά στελέχη που καμώνονται τον ειδήμονα περί των οικονομικών και των άλλων οργανωτικών προβλημάτων, δεν είναι τεχνοκράτης. Είναι ή εκκολαπτόμενος πολιτικός - νεοελληνικής κοπής - ή εις εκ των πολλών μετρίων που αναρριχήθηκαν λόγω πολιτικών διασυνδέσεων και αυτοαποκαλούνται "μάνατζερ" με πολύ ναρκισσισμό.

Θα ασχοληθώ με την εξ΄Εσπερίας πολιτική κουλτούρα και δη εκείνη που ενδημεί εκείθεν του Ατλαντικού.

Θα απομονώσω λοιπόν τη φράση του Προέδρου Ομπάμα, δείγμα αυτής της πολιτικής κουλτούρας:"αυτοί που μας προσέλαβαν".

Δε γνωρίζω και δεν ενδιαφέρομαι αγαπητέ μου αναγνώστη για την άποψή σου σχετικά με την αμερικανική πολιτική. Επίσης δε γνωρίζω αν όταν κοιτάζεις τι συμβαίνει στο εξωτερικό σε διέπει μια ιδιαίτερη αναζήτηση της τελειότητας και εξ΄αυτού απορρίπτεις συλλήβδην παν τι το ξένο. Εννοώ δηλαδή αν σου έρχεται στο μυαλό αυθόρμητα η φράση-καπέλο:" Έλα μωρέ τι να μας πουν και οι Αμερικάνοι (Άγγλοι, Σουηδοί, Γερμανοί, Κογκολέζοι...) λες και δεν ξέρουμε τι κάνουν κι αυτοί", γνωρίζοντας όμως πόσο σε έχουν κάνει να υποφέρεις οι ημεδαποί πολιτικοί. Τους οποίους βεβαίως εξακολουθείς να στηρίζεις. Ακόμη δε γνωρίζω σε τι ποσοστό έχεις την όψιμη παράμετρο της συνομωσιολογίας - κλασσικό δείγμα μιας κοινωνίας σε κρίση - ώστε να σου έρχεται στο μυαλό η δεύτερη φράση-καπέλο:"Καλά τώρα, όλοι ξέρουν ότι πίσω απ΄τον Ομπάμα (το Σαρκοζύ, τη Μέρκελ, τον Κάστρο, τον Πούτιν κλπ) είναι οι "άλλοι"." Και όπου "άλλοι" κάποιοι βάζουν τους Ρότσιλντ, τους Μασώνους, τους Ιλλουμινάτι, την Κόκα-Κόλα, τους Εξωγήινους ή τους Ελ.

Γι΄αυτό σου λέω. Δεν με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή η άποψή σου για το θέμα. Θα σου πω τη δική μου.

Είναι πολύ σπουδαίο πράγμα λοιπόν ο Ηγέτης μιας χώρας να έχει την αίσθηση και να το εκστομίζει από το πιο επίσημο βήμα ότι "τον προσέλαβαν". Πρόσεξε: Όχι αυτό το υπέροχο και αλαζονικό που λένε εδώ οι δικοί μας σε κάθε ευκαιρία:"Μα εγώ είμαι εκλεγμένος εκπρόσωπος του Λαού!" και με αυτό το "διαβατήριο" ανοίγουν ή έτσι προστάζει ο πολιτικός να κάνουν, οι πόρτες.

Όχι λοιπόν. Το σημαντικό είναι να έχει την αίσθηση ο Ηγέτης - ο εκλεγμένος Ηγέτης- ότι τον προσέλαβαν. Για συγκεκριμένο χρόνο, για συγκεκριμένο έργο, με συγκεκριμένο μισθολόγιο και παροχές. Για να κάνει τη "δουλειά". Με όλες τις ευθύνες -ναι! τις ευθύνες - που περιβάλλουν το αξίωμά του όταν εάν δεν καταφέρει να ολοκληρώσει το έργο που του ανατέθηκε.

Αν λοιπόν έχει την αίσθηση ότι "προσελήφθη" δεν χάνει το χρόνο του προσπαθώντας να φτιάξει "προφίλ" σε γεύματα αστέγων. Δεν σπαταλά τις δυνάμεις του προσπαθώντας να "πείσει" τους Υπουργούς του να συμφωνήσουν στα αυτονόητα. Δεν παζαρεύει με τις κομματικές καμαρίλες πόσο και εάν θα κόψει επικουρικές συντάξεις φαληρισμένων ταμείων.

Σχεδιάζει, αποφασίζει και πράττει. Στο ενδιάμεσο αν κριθεί απαραίτητο επικοινωνεί τις προθέσεις του. Γιατί; Μα γιατί έχει το "άγχος" της ολοκλήρωσης της αποστολής που του ανατέθηκε. Αν γίνει "δημόσιος υπάλληλος" του "μισθού βρέξει-χιονίσει" τότε ναι, μπορεί να αναλωθεί στις δημόσιες σχέσεις, στο κουτσομπολιό, καμιά συναυλία, τίποτα φιλανθρωπικά γκαλά και πάει λέγοντας.

Ο πραγματικός τεχνοκράτης, ο μάνατζερ που επίμονα προσπαθεί να ολοκληρώσει το έργο του δεν έχει χρόνο και ενέργεια γι΄αυτά. Γιατί "προσελήφθη".

Θα πετύχει στο έργο του; Κανείς δεν ξέρει.

Όμως είναι σίγουρο ότι θα αποτύχει αν "ταμπουρωθεί" πίσω από τη "σιγουριά" του "δημοσίου".

Μια άλλη ενδιαφέρουσα φράση από την ομιλία του Προέδρου Ομπάμα είναι ότι οι πολίτες δεν μπορούν να περιμένουν. Δεν έχουν την πολυτέλεια - στην αμερικανική περίπτωση - των 14 μηνών. Στη δική μας περίπτωση δεν έχουμε την πολυτέλεια καν ημερών.

Ο χρόνος παρήλθε. Οι πολίτες δεν είναι άβουλα όντα. Ούτε απαθείς δέκτες. Χρειάζεται να ξέρουν, να συμμετέχουν στις αποφάσεις, να έχουν ολοκληρωμένη εικόνα για το τι πρόκειται να συμβεί και ποιες είναι οι εναλλακτικές. Δεν μπορούν να περιμένουν. Δεν γίνεται ακόμη κι αυτή την ώρα τα κόμματα και οι πολιτικοί να μην τους λένε την αλήθεια.

Συμπέρασμα;

Αυτό που φαίνεται ότι πάει να συμβεί θα είναι ίσως μοναδικό στα χρονικά, εξ΄ου και η λογοπαιγνική λεξοπλασία του τίτλου. Ένας τεχνοκράτης - που δεν ενεργεί ως τεχνοκράτης - παρέα με πολιτικούς που υποκρίνονται τους τεχνοκράτες, παραδομένοι στην αποχαύνωση και στην αδράνεια, βαριεστημένοι και αδύναμοι να φτιάξουν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ώστε να διασωθεί η χώρα και σαφώς ανέτοιμοι να συγκρουστούν με την κοινωνία και τα συνδικαλιστικά κατεστημένα.

Λοιπόν ο κίνδυνος είναι να μην...χρεωκοπήσουμε αλλά να...παπαδημήσουμε!

Τι ΔΕΝ ξέρει ο Παπαδήμος!

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Wed, 28 Dec 2011 22:49:00 +0000

...και παρακαλώ μην του τα πείτε και μας...φύγει!

ΔΕΝ ξέρει ότι η βίαιη ανατροπή της από καιρού ήδη διαταραγμένης αναλογίας εργαζομένων-συνταξιούχων καθιστά αναξιόπιστη την υπόσχεση περί κρατικής εγγύησης της πληρωμής συντάξεων. Η βίαιη ανατροπή εντοπίζεται ακριβώς στο εφεύρημα της εργασιακής εφεδρείας που δεν είναι τίποτα άλλο από την άκριτη συσσώρευση συνταξιούχων η οποίοι σε βάθος χρόνου απλώς δε θα μπορούν να συνταξιοδοτούνται με τους σημερινούς όρους. Προφανώς του διαφεύγει ότι οι απολύσεις στο Δημόσιο με παράλληλο δραστικό περιορισμό της έκτασης του Δημοσίου τομέα και των δραστηριοτήτων του είναι μονόδρομος.
ΔΕΝ ξέρει ότι η διατήρηση ενός πολύπλοκου, δυσβάσταχτου και άδικου φορολογικού συστήματος διαιωνίζει τις συνθήκες διαφθοράς και φοροδιαφυγής. Ο Κώδικας Βιβλίων και Στοιχείων και κάθε μορφής έκτακτης φορολόγησης έπρεπε να είχαν καταργηθεί...προχτές. Όλη η φορολογική νομοθεσία πρέπει να χωράει σε μια σελίδα. Απλά, δίκαια και κατανοητά. Φτάσαμε στον τραγέλαφο το κράτος να φορολογεί την κατοικία, η οποία μπορεί και να μην αποδίδει κάποιο εισόδημα ενώ έχει ενσωματώσει εργασία και άλλα κεφάλαια, έχει φορολογηθεί ήδη όταν αγοράστηκε και εξακολουθεί να φορολογείται ενώ από την άλλη το ίδιο κεφάλαιο αν δεν έχει γίνει κατοικία αλλά έχει γίνει κατάθεση, χρυσές λίρες, μασούρι στο στρώμα δεν φορολογείται μολονότι δεν επιστρέφει στην οικονομία!
ΔΕΝ ξέρει ότι υπό αυτές τις συνθήκες, κανείς ιδιώτης επενδυτής δεν πρόκειται να αναλάβει ζημίες μέσω της διαδικασίας του PSI υποκύπτοντας στο δίλημμα να χάσει 50% των κεφαλαίων του τώρα προκειμένου να πάρει το 50% αργότερα γιατί πολύ απλά κανείς δεν πιστεύει ότι αυτό το 50% θα μπορεί να το αποπληρώσει το Ελληνικό Δημόσιο με το δρόμο που έχει πάρει. Και κανείς νουνεχής επενδυτής δεν θα συνεχίσει να επενδύει σε μια χώρα και συγκεκριμένα στο χρέος (!) μιας χώρας που εξακολουθεί να έχει το κεφάλι βαθιά στην άμμο.
ΔΕΝ ξέρει ότι αν το κράτος εξακολουθεί να υποκρίνεται τον επιχειρηματία πουλώντας νερό, ρεύμα, μεταφορές, υπηρεσίες και άλλα αγαθά (από λαϊκές αγορές μέχρι...δημοτικά σφαγεία!) απλώς στρεβλώνει τον ανταγωνισμό διατηρώντας ψηλά τις τιμές και κατά συνέπεια αυξάνει την ανεργία αφού δεν επιτρέπει να ανοίξουν άλλες επιχειρήσεις στον ίδιο τομέα και με τους ίδιους όρους, ενώ διατηρεί ψηλά τα κόστη αποπνίγοντας κάθε ελπίδα ανάπτυξης άλλων τομέων. Επιπλέον, απορροφά και την ελάχιστη ποσότητα διαθέσιμης ρευστότητας ως προνομιακός "επιχειρηματίας" - αφού το ίδιο νομοθετεί για πάρτη του - στραγγίζοντας την αγορά, και βεβαίως πολλαπλασιάζει τις "μαύρες τρύπες" αφού τα επισφαλή δάνεια των ΔΕΚΟ τελικώς τα "φορτώνεται" ο κρατικός προϋπολογισμός.
ΔΕΝ ξέρει ότι διατηρώντας προνόμια και κλειστά επαγγέλματα όχι μόνο συντηρεί ένα ανήθικο και αντικοινωνικό σύστημα αλλά διακρατεί σε αδράνεια τεράστια κεφάλαια που νέμονται λίγοι σε βάρος των πολλών και μάλιστα με αδιαφανείς όρους. Δεν είναι δυνατόν δυο-τρεις νέοι φαρμακοποιοί να μην μπορούν - ακόμη! - να ανοίξουν ένα φαρμακείο, δεν γίνεται με 18% ανεργία δυο-τρεις νέοι απόφοιτοι κάποιας τεχνικής σχολής να μην μπορούν να αγοράσουν ένα ταξί και να λειτουργήσουν μια επιχείρηση μεταφορών, δεν νοείται να μην μπορεί ένας επιχειρηματίας να ανοίξει ένα ιδιωτικό κέντρο υγείας στην επαρχία προσλαμβάνοντας νέους επιστήμονες γιατρούς, είναι ανήκουστο μια ομάδα δικηγόρων από την Τρίπολη, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη να μην μπορούν να συστήσουν μια νομική εταιρεία και να τη διαφημίσουν αλλά ούτε και να φτιάξουν μια απλή συμβολαιογραφική εταιρεία.

Ναι, αγαπητοί μου δεν τα ξέρει αυτά ο Πρωθυπουργός μας. Γιατί αν τα ήξερε θα τα δρομολογούσε και επειδή δεν είναι πολιτικό πρόσωπο αλλά επιλογή έκτακτης ανάγκης ή θα τα υλοποιούσε ή θα υπέβαλλε την παραίτησή του. Δεν έχει ανάγκη να σκεφτεί το πολιτικό κόστος.

ΔΕΝ γίνεται, δεν υπάρχει που λένε και οι νεοέλληνες, τούτες τις κρίσιμες ώρες:

Να διατηρούνται τόσες ΔΟΥ σε κάθε πόλη, κωμόπολη και χωριό. Μία σε κάθε νομό - το πολύ - και τα υπόλοιπα (εισπράξεις, πληρωμές κλπ) στις τράπεζες και δι΄αλληλογραφίας.
Να διατηρούμε Πανεπιστήμια, Σχολές, Τμήματα, Στρατόπεδα σε κάθε ραχούλα, προκειμένου να εξυπηρετηθούν μικρά και μεγαλύτερα τοπικά συμφέροντα.
Να μισθοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό ιερείς, μουφτήδες και όλη η Ιεραρχία κάθε δόγματος. Ή η Εκκλησία είναι κομμάτι του Δημοσίου άρα και η περιουσία της άρα και η μισθοδοσία και η συνταξιοδότηση των λειτουργών της ή δεν είναι κομμάτι του Δημοσίου και άρα αναλαμβάνει η ίδια τα οικονομικά βάρη. Πως γίνεται πάντα τα βάρη να πέφτουν στον κρατικό κορβανά και τα κέρδη στον Εκκλησιαστικό παράγοντα δεν το έχω καταλάβει.
Να εξακολουθούν να χρηματοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό κόμματα. Ναι, να αναζητήσουν μόνα τους κεφάλαια. Ξέρουν αυτά.
Να διατηρούμε -άκουσον άκουσον! - μια διαφορετική μπάντα για κάθε ένστολο σώμα. Μέτρησα έξι(!) διαφορετικές μπάντες - ναι, μουσικές!- μία για το Στρατό, μία για το Ναυτικό, την Αεροπορία, το Λιμενικό, την Αστυνομία, την Πυροσβεστική και δεν ξέρω πόσες άλλες ακόμα μπορεί να υπάρχουν! Κάποιος μου εξήγησε ότι υπάρχουν και ξεχωριστές μπάντες σε κάθε πόλη του κάθε σώματος! Χώρια οι Δημοτικές! Φαίνεται ότι το Δημόσιο έχει μια στρατιά ολόκληρη μουσικούς!

Αυτά και άλλα πολλά δεν τα ξέρει ο κ. Παπαδήμος. Δεν πρέπει να τα ξέρει. Ένας τεχνοκράτης με τέτοια εμπειρία δεν θα ήταν δυνατόν να τα ξέρει και να παραμένει στη θέση του χωρίς να κάνει τίποτα γι΄αυτά! Χωρίς καν να μας έχει κοινοποιήσει ένα σχέδιο για το πως και πότε έχει σχεδιάσει να τα διορθώσει. Είπαμε δεν μετράει το πολιτικό κόστος ένας τεχνοκράτης Πρωθυπουργός. Ή μήπως το μετράει; Λέτε...;

Ο Νεο-Εθνικο-Νομισματισμός και το Αριστερο-Δεξιό Αντι-Μνημόνιο!

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Sun, 11 Dec 2011 17:39:00 +0000

Αυτό ήταν! Το γράψαμε και το μυθιστορηματάκι - δεν ξέρω αν σ' άρεσε, εμένα πάλι μ' άρεσε πολύ - και θα κυκλοφορήσει δωρεάν και σε pdf για τις γιορτές, βελτιωμένο και πλήρες. Πληροφορίες εντός και σε λίγο!

Σχετικά με τα τρέχοντα τώρα.

Φαίνεται ότι έχουμε μπει για τα καλά στο στάδιο της "Κατάθλιψης" που περιγράφαμε εδώ και τα χαρακτηριστικά αυτού του σταδίου διαπερνούν κάθετα ολόκληρη την κοινωνική λειτουργική δομή.

Κατά τα άλλα ουδέν νεώτερον, αφού και καινούρια μέτρα υπάρχουν στον ορίζοντα και η brand-new Κυβερνησάρα μας μόνο ως πολιτικός σάκος του μποξ χρησιμεύει στο πολιτικό μας κατεστημένο.

Η τάση λοιπόν στην κοινωνία διαφαίνεται άκρως παθογόνα. Εντείνεται ένας νεο-εθνικο-νομισματισμός, μια αλλοτρίωση της ορθής οικονομικής και πολιτικής πρακτικής, που αναβιβάζει την έννοια του εθνικού νομίσματος ως τη θαυματουργή φιλοσοφική λίθο που θα αναζωογονήσει τη θανούσα ελληνική οικονομία.
Το ενδιαφέρον είναι ότι σε αυτή την τάση ευθυγραμμίζονται ετερόκλητες πολιτικές δυνάμεις που κινούνται στα πολιτικά άκρα, δεξιά και αριστερά, προπομπός ίσως μιας ευρύτερης μαζικής άρνησης της πραγματικότητας.

Εκείνο που κεντρίζει όμως ιδιαίτερα το πολιτικό μας αισθητήριο είναι μια αποστροφή του κ. Πρωθυπουργού δανεισμένη από τον Τζ. Κένεντι και πολύ τετριμμένη, αφού επαναλαμβάνεται οψέποτε η εκάστοτε πολιτική ηγεσία δεν διαθέτει ούτε άποψη, ούτε ισχύ, ούτε βούληση, ούτε ικανότητα. "Ρωτήστε τι μπορείτε να κάνετε εσείς για την Πατρίδα σας"! Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Μπορούμε να σας υπενθυμίσουμε το καθήκον σας. Όχι ότι δεν τα ξέρουν αλλά αφού μας κάνουν πλάκα υποκρινόμενοι ότι αυτοί έκαναν ό,τι μπορούσαν ή κάνουν ό,τι μπορούν, ας κάνουμε τον κόπο -ως προσφορά προς την Πατρίδα - να τους υπενθυμίσουμε το ελάχιστο καθήκον τους.

Γιατί - ας πούμε - δεν απολύθηκαν όσοι διορίστηκαν στο Δημόσιο εκτός ΑΣΕΠ, κάνοντας χρήση των νόμων που αφορούσαν συνεργάτες και συγγενείς βουλευτών και πολιτικών, αντί να οδηγηθούν στην εφεδρεία οι ολίγες χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων; Το οικονομικό αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο - στην πραγματικότητα μηδενικό αφού δεν συρρικνώνεται δραστικά το Δημόσιο - αλλά το ηθικό αποτέλεσμα στην κοινωνία τεράστιο. Γιατί δεν το κάνετε για την Πατρίδα κ. Πρωθυπουργέ;
Διαβάζουμε για την αστοχία στην είσπραξη των εσόδων. Γιατί κ. Πρωθυπουργέ δεν συνδέετε το ύψος των απολαβών των αρμοδίων οργάνων και των αρμοδίων προς την είσπραξη των δημοσίων εσόδων υπαλλήλων με το ύψος των ποσών που κατορθώνουν να εισπράττουν; Γιατί οι υπάλληλοι της Χ ΔΟΥ ή της Υ εισπρακτικής υπηρεσίας να πληρώνονται ακέραιο το μισθό τους ενώ δεν κατορθώνουν να εισπράξουν, όπως τον ίδιο μισθό θα εισπράξουν κι εκείνοι που πράττουν το καθήκον τους; Γιατί δε θεσμοθετείτε την διαφοροποίηση, την ανταμοιβή και τον ανταγωνισμό; Πρώτη φορά το ακούτε;
Ακόμη καλύτερα, γιατί δε διασυνδέετε τις απολαβές των υπαλλήλων ή των λειτουργών του Δημοσίου σε όλους τους τομείς με το βαθμό ικανοποίησης που απολαμβάνουν από τους πολίτες που εξυπηρετούν; Γιατί να αμείβεται το ίδιο ένας γιατρός ή ένας δάσκαλος που οι ίδιοι οι πολίτες θα βαθμολογούν τις υπηρεσίες του με υψηλό βαθμό από έναν που δεν εισπράττει την ίδια βαθμολογία;

Και παρακαλώ μη μου πει κανείς ότι δε γίνεται. Σε βήματα, για να το καταλάβουν όλοι οι καρεκλοκένταυροι:

Ο Λάθος Τρόπος:
Ανεξάρτητα που και πόσο εργάζεται ο εφοριακός, ο δάσκαλος, ο γιατρός, ο νοσοκόμος, πληρώνεται τον ίδιο μισθό, είτε εξυπηρετεί έναν είτε εκατό φορολογούμενους, μαθητές, ασθενείς και επίσης ανεξάρτητα αν τους εξυπηρετεί καλά, μέτρια ή καθόλου.

Ο Σωστός Τρόπος:
Σε κάθε μονάδα του Δημοσίου, ιατρική, σχολική, οικονομική ή άλλη, αποδίδεται ένα ελάχιστο ποσό λειτουργίας από τον κρατικό προϋπολογισμό. Στο ποσό αυτό συμπεριλαμβάνεται και η μισθοδοσία. Αν η συγκεκριμένη μονάδα αποκτήσει περισσότερους πελάτες-πολίτες καθιστάμενη πιο φιλική, πιο αποδοτική πιο λειτουργική και κατορθώσει να προσελκύσει κόσμο, τότε θα απολαμβάνει μεγαλύτερο ποσό χρηματοδότησης. Είναι στην ευχέρεια του προϊσταμένου της μονάδας να χρησιμοποιήσει αυτό το ποσό κάνοντας τον προγραμματισμό του, για βελτίωση των μισθών του προσωπικού. για πρόσληψη υπαλλήλων ή για καινούριο εξοπλισμό, προκειμένου να προσελκύσει περισσότερους πελάτες-πολίτες και να απολάβει μεγαλύτερο ποσό από τον προϋπολογισμό. Αν οι πολίτες δεν την προτιμούν, η μονάδα κλείνει και οι υπάλληλοι απολύονται. Απλό.

Πάλι πρώτη φορά το ακούτε, οι κινούντες το δάχτυλο στους πολίτες;

Τα ξέρετε. Αυτά θέλω να κάνετε εσείς για την Πατρίδα κύριοι της Κυβέρνησης.

Να το κάνω πιο "λιανά"; Ένα πιο χειροπιαστό παράδειγμα:

Γιατί οι εφορίες δεν φροντίζουν να δημιουργήσουν ένα ανθρώπινο περιβάλλον που θα προσελκύσει τους πολίτες αντί να τους απωθεί; Το ισοδύναμο μιας ΔΟΥ είναι ένα υποκατάστημα τράπεζας. Γιατί οι πολίτες προτιμούν να πληρώσουν -ας πούμε - τα τέλη κυκλοφορίας στις τράπεζες κι όχι στις ΔΟΥ; Γιατί να μην εισπράττουν οι ΔΟΥ το ζεστό χρήμα; Μα γιατί κανείς δε θέλει να στηθεί στην ουρά από τα ξημερώματα για ένα χαρτάκι τελών κυκλοφορίας. Κανείς δε θέλει να χάσει το χρόνο του περνώντας από τρία διαφορετικά γραφεία μέχρι να φύγει με το σήμα των τελών. Οπότε προτιμά την τράπεζα. Και η τράπεζα θα αποκτήσει και τη ρευστότητα και με ένα ικανό υπάλληλο, έναν επιπλέον πελάτη.

Ποιος προϊστάμενος ΔΟΥ προσπάθησε να ανταγωνιστεί ποτέ μια τράπεζα;
Μπορεί; Ναι. Θέλει; Όχι! Θα έπρεπε να θέλει; Και πάλι όχι γιατί δεν έχει κίνητρο.

Ποιος λοιπόν δεν δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες;
Μήπως εκείνος που σήμερα ζητάει να ρωτήσουμε τι κάνουμε εμείς για την Πατρίδα.
Μήπως κι αυτός είναι αιχμάλωτος του Αριστερο-Δέξιου μετώπου που τελικά τείνει να μας επιβάλλει το νεο-εθνικο-νομισματισμό ως όπιο για την παραπέρα εξαθλίωσή μας;

Δώδεκα Λίθοι: Μαργαριτάρι

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Fri, 09 Dec 2011 23:00:00 +0000

Ένα μίνι διαδικτυακό μυθιστόρημα σε συνέχειες...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

Μαργαριτάρι

-Η μισή αλήθεια είναι χειρότερη από ένα ολόκληρο ψέμα, άρχισε ο Μίλτος Λαμπωτάς, ο μυστηριώδης καλοντυμένος μουσάτος. Και συνέχισε.

-Το ψέμα, θα αποκαλυφθεί, θα αντικατασταθεί απ΄την αλήθεια κάποια στιγμή ή θα το καταλάβει κανείς εύκολα. Η μισή αλήθεια παραπλανά, σε απομακρύνει απ΄την πραγματικότητα. Έχει μέσα της μισό ψέμα αλλά και την ύπουλη πρόθεση να σε πάει πιο μακρυά. Εσείς λοιπόν ξέρετε τη μισή αλήθεια. Κι αυτό δε σας αφήνει να δείτε όλη την αλήθεια.

-Και ποια είναι η αλήθεια τέλος πάντων; ρώτησε ο Γιάννης.

-Η αλήθεια είναι ότι ο αστυνόμος Ζωναίος σας παραπλάνησε. Σας απέκρυψε ότι αυτός μαζί με τον πρώην Υπουργό τον Αριστογένη εμπνεύστηκαν την υπόθεση των δώδεκα. Αυτοί ήταν που οργάνωσαν και δρομολόγησαν όλο το σχέδιο. Κι αυτοί είναι που τώρα προσπαθούν να μαζέψουν όλα τα στοιχεία στο Υπουργείο Εξωτερικών.

-Μα γιατί; ρώτησε η Μαίρη.

-Για διαφορετικούς λόγους, απάντησε ο Λαμπωτάς. Ο Ζωναίος ήθελε να μαζέψει πολύτιμους λίθους από απληστία κι ο Αριστογένης γιατί είναι ένας τρελλός κοινωνικός επιστήμονας που ήθελε να εφαρμόσει τις παρανοϊκές του θεωρίες οργανώνοντας ένα τεράστιο κοινωνικό πείραμα στις ακραίες συνθήκες της κρίσης, βασιζόμενος στις θεωρείες του πατέρα του.

-Κι εσείς; Ποιος είστε εσείς; ρώτησε ο Γιάννης.

-Είμαι ο Μίλτος Λαμπωτάς. Πρώην τραπεζίτης και τώρα θα έλεγα ένα είδος αργόσχολου τύπου που προσπαθεί να βοηθήσει την κοινωνία που δοκιμάζεται. Με το δικό μου τρόπο βέβαια. Έμαθα για τους λίθους από τον Κλεισθένη και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι στην αρχή. Κάποια στιγμή κατά τύχη είδα τον αμέθυστο του Γιάννη και του έδωσα κάποια χρήματα. Το είχα κάνει πάρα πολλές φορές. Η μοίρα όμως έπαιξε πολύ πιο παράξενο παιχνίδι. Μετά ο Κλεισθένης πέθανε και στη συνέχεια μετά το θάνατο του Κλεισθένη κατάλαβα ότι κάτι πολύ περίεργο κρυβόταν. Τελικά με λίγα παραπάνω χρήματα, έμαθα ότι ο Ζωναίος έστησε την παγίδα στον Κλεισθένη και τον οδήγησε στην καρδιακή προσβολή. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

-Και πως ξέρουμε ότι λέτε αλήθεια και δε θα βάλετε τους μπράβους σας να μας καθαρίσουν; ρώτησε η Μαίρη γεμάτη τρόμο.

-Πάμε μια μικρή βόλτα, είπε μαλακά ο Λαμπωτάς και χτύπησε ελαφρά στον ώμο τον οδηγό του που ξεκίνησε. Στο μεταξύ είχαν επιβιβαστεί και οι δυο σωματοφύλακες του Λαμπωτά στη λιμουζίνα.

Παιρνώντας έξω απ΄το Υπουργείο Εξωτερικών, κόσμος και περιπολικά ήταν μαζεμένοι. Μια ομάδα αστυνομικών συνόδευαν το Ζωναίο και τον Αριστογένη σε μια κλούβα. Ο Γιάννης και η Μαίρη κοίταξαν το Λαμπωτά.

-Μάλλον θα βρήκαν τον κατάλογο με τους αποδέκτες των μεγάλων φορτίων λίθων, αυτό που έψαχναν, είπε ο Λαμπωτάς.

Ένα ασθενοφόρο θα μετέφερε τον αιμόφυρτο Πείσανδρο που τώρα βρισκόταν πάνω σ΄ένα φορείο.

-Μα τι...ο Γιάννης δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την ερώτηση.

-Χτύπησαν τον υπάλληλο πολύ άσχημα και μετά μάλλον θα τον πέταγαν απ΄το παράθυρο. Το έχουν ξανακάνει. Ίσως να ενοχοποιούσαν εσάς αν βρισκόντουσαν σε δύσκολη θέση, είπε ο Λαμπωτάς.

-Και τώρα; ρώτησε η Μαίρη.

-Τώρα καλή μου, τίποτα. Η ζωή συνεχίζεται, εσείς όμως νομίζω ότι είναι γραφτό να τη συνεχίσετε μαζί, είπε ο Λαμπωτάς. Έβγαλε απ΄το παλτό του ένα κουτάκι και το έδωσε στο Γιάννη.

-Γιατί δεν της το προσφέρεις; είπε ο Λαμπωτάς κι έκλεισε το μάτι γελώντας.

Ένα τεράστιο μαργαριτάρι πάνω σ΄ένα δαχτυλίδι από λευκόχρυσο φάνηκε στο άνοιγμα του κουτιού. Κάτω απ΄το δαχτυλίδι βρισκόταν ένα κλειδί, μάλλον σπιτιού.

-Ο φίλος μου ο Κλεισθένης δε νομίζω να είχε αντίρρηση αν μένατε σπίτι του, συνέχισε ο Λαμπωτάς. Εξάλλου πίστευε κράδαντα ότι οι πολύτιμοι λίθοι σώζουν ζωές...

ΤΕΛΟΣ

Δώδεκα Λίθοι: Διαμάντι

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Wed, 30 Nov 2011 19:37:00 +0000

Ένα μίνι διαδικτυακό μυθιστόρημα σε συνέχειες...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

Διαμάντι

Κάτω στο δρόμο εν τω μεταξύ, ο Γιάννης με τη Μαίρη έκαναν στην αρχή δυο -τρεις βόλτες γύρω απ΄το Υπουργείο με το αυτοκίνητο, η ώρα περνούσε και είπαν να ξεμακρύνουν λίγο προς το Πολεμικό Μουσείο.

Η εικόνα στους δρόμους απογοητευτική όπως πάντα άλλωστε τα τελευταία χρόνια.

-Πιστεύεις ότι θα βρουν κάτι; ρώτησε κάποια στιγμή η Μαίρη.

-Δεν ξέρω. Μακάρι. Ο Γιάννης ήταν απορροφημένος στις σκέψεις του.

-Αλλά και πάλι, πολύ μπλέξιμο βρε παιδάκι μου. Ολλανδία, σου λέει και τρέχα-γύρευε. Και άραγε να μας παρακολουθούν ακόμα; Η Μαίρη επέμενε.

-Α! Αυτό το είχα ξεχάσει, απάντησε ο Γιάννης. Αλήθεια, τώρα το ξαναθυμήθηκα γιατί φύγαμε προχτές το βράδυ άρον-άρον.

Ο Γιάννης κοίταξε απ΄τον καθρέφτη, για να δει τι γίνεται πίσω κι αν τους ακολουθεί κανείς.

-Δε βλέπω τίποτα. Εξάλλου πως να μας παρακολουθήσει; Δε θα το καταλαβαίναμε με ένα άλλο αυτοκίνητο θα είμαστε όλα κι όλα δύο στο δρόμο.

Δεν είχε άδικο, αφού η άλλοτε γεμάτη αμάξια λεωφόρος τώρα ήταν γεμάτη άστεγους. Τα αυτοκίνητα είχαν αραιώσει πολύ, εδώ και καιρό.

Ξαφνικά ο Γιάννης πάτησε απότομα το φρένο. Το αυτοκίνητο τραντάχτηκε, η Μαίρη κόντεψε να φύγει απ΄το παρμπρίζ και ο Γιάννης έκανε αναστροφή καθώς τα λάστιχα έτριξαν στο δρόμο. Ένα μπουλούκι αστέγων απ΄το πεζοδρόμιο σκορπίστηκε φωνάζοντας, κι ο Γιάννης κατέβαινε τώρα τη Βασιλίσσης Σοφίας με μεγάλη ταχύτητα.

-Γιάννη! Τι έγινε τώρα; Ούρλιαξε η Μαίρη.

-Να...εκεί! είπε ο Γιάννης χωρίς να πάρει τα μάτια του απ΄το δρόμο, δείχνοντας μπροστά.

Μια μαύρη λουστραρισμένη λιμουζίνα είχε παρκάρει στην άκρη του δρόμου μπροστά τους.

Ο Γιάννης σταμάτησε πίσω της.

-Μην κατέβεις, είπε στη Μαίρη, άφησε τη μηχανή αναμμένη και κατέβηκε απ΄το αυτοκίνητο.

Πλησίασε τη λιμουζίνα. Στο πίσω κάθισμα διέκρινε μέσα απ΄τα σκούρα τζάμια έναν άντρα, ο οδηγός ήταν στη θέση του και δίπλα απ΄το αυτοκίνητο είχαν σταθεί δυο πανύψηλοι τύποι, ντυμένοι με μαύρα κουστούμια. Τους αναγνώρισε. Ήταν οι τύποι του επεισοδίου με τον αμέθυστο, στην πλατεία Συντάγματος λίγες μέρες πριν. Ο Γιάννης πλησίασε κι άλλο. Ο τύπος απ΄το πίσω κάθισμα κατέβασε το τζάμι και εμφανίστηκε στο παράθυρο.

-Καλημέρα! είπε ο μουσάτος. Πραγματικά ήταν ο μουσάτος του επεισοδίου.

Ο Γιάννης τον κοίταζε αμήχανος. Με όλα αυτά που είχαν συμβεί, δεν ήξερε τι να κάνει. Περίμενε τα χειρότερα.

-Με θυμάσαι ασφαλώς! συνέχισε ο μουσάτος.

-Ναι... απάντησε ο Γιάννης ψελλίζοντας.

-Έλα...έλα πέρασε στο αμάξι. Ο τύπος επέμενε και άνοιξε την πόρτα.

Ο Γιάννης έριξε μια ματιά στη Μαίρη, που φαινόταν να έχει τρομάξει πολύ και του έκανε απελπισμένα νοήματα να φύγουν. Ο Γιάννης της έγνεψε ότι ήταν εντάξει. Μπήκε στο αμάξι και κάθισε δίπλα απ΄το μουσάτο.

-Την προηγούμενη φορά δεν προλάβαμε να συστηθούμε ή καλύτερα δεν ήταν κατάλληλες οι στιγμές για να το κάνουμε: Μίλτος Λαμπωτάς.

-Γιάννης...

-Λοιπόν, Γιάννη νομίζω ότι έτσι όπως γνωριστήκαμε δεν ήταν πρέπον, θα ήταν καλό να ξαναγνωριστούμε.

Ο Γιάννης τα ΄χασε. Αλλά ο μουσάτος συνέχισε.

-Γιατί δεν έρχεται και η κοπέλα; Μαίρη νομίζω...κι έκανε νόημα στους σωματοφύλακες να φωνάξουν και τη Μαίρη.
Ο Γιάννης της έκανε νόημα ότι όλα είναι καλά, έτσι αισθανόταν τουλάχιστον και σε λίγο η Μαίρη καθόταν μαζί τους στη λιμουζίνα. Ο Μίλτος Λαμπωτάς παράγγειλε καφέδες και σάντουιτς στους γορίλες του, αυτοί τα έφεραν αμέσως και μετά την πρώτη ρουφηξιά καφέ ο μέχρι πριν λίγο άγνωστος μουσάτος άρχισε να διηγείται μια παράξενη ιστορία. Στη γραβάτα του λαμπύριζε ένα πανάκριβο διαμάντι. Το ίδιο και στο μπαστούνι που κρατούσε. Άλλα δυο μικρά διαμάντια κοσμούσαν τα μανικετόκουμπά του. Ο τύπος ήταν ένα κινητό αδαμαντωρυχείο. Αλλά η ιστορία που διηγήθηκε ήταν ακόμη πιο πολύτιμη.
(Συνεχίζεται...)

Δώδεκα Λίθοι: Ζαφείρι

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Sun, 27 Nov 2011 11:26:00 +0000

Ένα μίνι διαδικτυακό μυθιστόρημα σε συνέχειες...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

Ζαφείρι

Μαζεύτηκαν όλοι πάνω απ΄το παλιό ημερολόγιο. Για άλλη μια φορά το μυστήριο των πολύτιμων λίθων γινόταν πιο σκοτεινό, μολονότι άλλο ένα στοιχείο βρισκόταν μπροστά τους.

-Λοιπόν, τι λέτε; ρώτησε ο Αριστογένης.

-Σίγουρα, είπε ο Γιάννης, η ιστορία με τους πολύτιμους λίθους είναι πολύ πιο βαθιά απ΄ότι σκεφτόμασταν. Και τώρα; τι κάνουμε; Πάμε στην Ολλανδία; κι έβαλε τα γέλια. Η κατάσταση έφτανε σε αδιέξοδο.

-Μπορούμε πάντως να κάνουμε κάτι πιο απλό, παρατήρησε ο Ζωναίος.

-Τι σκέφτεσαι αστυνόμε; αναρωτήθηκε ο Αριστογένης.

-Αν καταλαβαίνω καλά, αυτή η Ολλανδική πόλη πρέπει να συνδέεται με το ζήτημα των πολύτιμων λίθων. Ο πατέρας σας μας δίνει ένα μήνυμα, αφού μπήκε στον κόπο να ζωγραφίσει αυτά τα σχέδια στο ημερολόγιό του. Λοιπόν, η ξαδέρφη του Κλεισθένη μας είχε πει ότι ο Κλεισθένης στο εξωτερικό είχε με κάποιο τρόπο μυηθεί στο θέμα των λίθων. Το βρίσκω πολύ φυσικό να υποθέσω ότι αυτό έγινε στην Ολλανδία. Λοιπόν, που θα μπορούσαμε να μάθουμε για όλα αυτά; Που θα μπορούσαν να υπάρχουν στοιχεία για εισαγωγές πολύτιμων λίθων από τόσο παλιά, ποιοι συνδέονται μ΄αυτό και τέλος πάντων ό,τι θα μπορούσε να μας ενδιαφέρει; Προτείνω λοιπόν Υπουργέ μου να μας βοηθήσετε να τα βρούμε όλα αυτά. Να τι σκέφτομαι. Είπε ο Ζωναίος, με μια ανάσα.

-Δηλαδή, στο Υπουργείο Εξωτερικών; ρώτησε ο Αριστογένης;

-Ναι, ακριβώς! Στη Διεύθυνση Εμπορικών Σχέσεων! Τώρα ο Ζωναίος χαιρόταν.

-Καλή η ιδέα σου αστυνόμε αλλά τι θα κάνουμε παραπέρα; ρώτησε ο Γιάννης

-Τι εννοείς; ο Ζωναίος στράφηκε προς το Γιάννη.

-Ας υποθέσουμε ότι βρίσκουμε και στοιχεία και ονόματα και διάφορα. Τι θα κάνουμε; Θα συλλάβετε κάποιον για εισαγωγή πολύτιμων λίθων; Επίσης ας υποθέσουμε ότι βρίσκουμε κάποιον απ΄τους δώδεκα τύπους που παίζουν το σερίφη της πόλης. Τι θα κάνουμε; Θα τον συλλάβετε και μετά θα περιμένουμε να παραδοθούν άλλοι έντεκα; Γίνονται αυτά σήμερα; Ο Γιάννης μοιράστηκε την απαισιοδοξία του με τους υπόλοιπους.

Ο Ζωναίος έβαλε τα γέλια και οι υπόλοιποι τον κοίταξαν με απορία.

-Έχω ένα σχέδιο, τους είπε κλείνοντας το μάτι. Αλλά καλύτερα να δούμε πρώτα τι στοιχεία υπάρχουν και μετά θα σας πω τι θα κάνουμε! Ο αστυνόμος φαινόταν πολύ σίγουρος.

-Ωραία λοιπόν. Κοιμάστε εδώ το βράδυ κι αύριο το πρωί ξεκινάμε για Αθήνα, για το Υπουργείο. Δεν πιστεύω να μην θυμούνται έναν παλιό τους φίλο...ήταν η σειρά του Αριστογένη να αστειευτεί.

Είχε ξημερώσει όταν ο Ζωναίος με τον Αριστογένη ξύπνησαν το Γιάννη και τη Μαίρη που κοιμόντουσαν ακόμα στο ισόγειο.

-Θα πάρουμε το πρωινό μας στο δρόμο, είπε ο Αριστογένης που τους έδειξε ένα σακουλάκι που είχε προετοιμάσει και κρατούσε, προφανώς με φαγώσιμα. Φαινόταν τόσο αστείο το θέαμα του πρώην Υπουργού που τώρα είχε φορέσει κουστούμι, γραβάτα και τα ασημένια του μανικετόκουμπα, να κρατάει ένα σακουλάκι με πρόχειρο φαγητό αντί για ένα χαρτοφύλακα.

-Θα πάμε με το βανάκι; ρώτησε ο Ζωναίος; Δε θα μας πάει ούτε δέκα χιλιόμετρα...ο αστυνόμος μάλλον δεν είχε λογαριάσει καλά το θέμα της μετακίνησης.

-Αστυνόμε, θα πάμε με το δικό μου αυτοκίνητο, απάντησε ο Αριστογένης, που είχε ήδη ανοίξει την πόρτα.

Στο πλάι της αγροικίας του Αριστογένη, ήταν καλυμμένο με μια κουκούλα παμπάλαιη, ένα αυτοκίνητο. Σε λίγο έτρεχαν στην εθνική προς Αθήνα.

Έφτασαν έξω απ΄ το Υπουργείο Εξωτερικών λίγο πριν το μεσημέρι. Σε τίποτα δε θύμιζε το κτίριο στη Βασιλίσσης Σοφίας το παλιό Υπουργείο. Με γκράφιτι στους τοίχους, σπασμένα τζάμια και πρόχειρα επισκευασμένα με αυτοκόλλητες ταινίες και χαρτόνια, ξεχαρβαλωμένη η εξώπορτα, δυο αστυνομικοί βαριεστημένοι να κάθονται μπροστά στην είσοδο αδιαφορώντας για οτιδήποτε, ρακένδυτοι υπάλληλοι να μπαινοβγαίνουν και τριγύρω το γνώριμο πλήθος των αστέγων.

Ο Αριστογένης πάρκαρε το αυτοκίνητο μπροστά ακριβώς στην είσοδο και είπε:

-Γιάννη θα πάρεις το αυτοκίνητο και θα φύγετε. Θα κάνετε βόλτες και θα γυρίσετε σε μια ώρα. Εγώ με το Ζωναίο θα ανέβουμε πάνω και δεν θα κατέβουμε αν δεν σας δούμε. Θα περιμένετε δύο τρία λεπτά και μετά αν δεν κατέβουμε θα ξανακάνετε βόλτες και ανά μισή ώρα θα περνάτε από εδώ. Εντάξει; Κατάλαβες;

-Εντάξει απάντησε ο Γιάννης.

Κατέβηκαν, ο Αριστογένης με το Ζωναίο μπήκαν στο Υπουργείο και ο Γιάννης κάθισε στη θέση του οδηγού και δίπλα του η Μαίρη. Έβαλε μπροστά και έφυγαν.

Ο Αριστογένης με το Ζωναίο ανέβηκαν τις σκάλες, ούτε λόγος πια για ασανσέρ και όπως έδειχναν τα πράγματα ούτε και για καθαρίστριες, έφτασαν στο δεύτερο όροφο κι ο Αριστογένης έδειξε στο Ζωναίο ότι χρειαζόταν μια ανάσα.

Προχώρησαν στο μισοσκότεινο διάδρομο και έφτασαν μπροστά από μια πόρτα που η χειρόγραφη πινακίδα πρόδιδε ότι πίσω της βρισκόταν η Διεύθυνση Εξωτερικού Εμπορίου. Ο Αριστογένης μπήκε χωρίς να χτυπήσει και τον ακολούθησε ο Ζωναίος. Στο βάθος του γραφείου, προς τη μεριά των παραθύρων ,ήταν σκυμμένος ένας άντρας πάνω στα χαρτιά του αλλά μάλλον κοιμόταν γιατί ήταν ακίνητος και όπως προχώρησαν είδαν ότι είχε τα μάτια του κλειστά.

Ο Αριστογένης τον ακούμπησε μαλακά στην πλάτη, ο υπάλληλος ξύπνησε, ταράχτηκε αλλά μόλις είδε τον Αριστογένη σηκώθηκε πάνω, έσιαξε το φθαρμένο του κουστούμι, στάθηκε ίσια και με μια ελαφρά υπόκλιση είπε:

-Υπουργέ μου! Πως είστε! έτεινε το χέρι του κι ο Αριστογένης ανταπέδωσε αμέσως τη χειραψία.

-Βασίλη...τι κάνεις; Χρόνια έχω να σε δω! ρώτησε ο πρώην Υπουργός.

-Τι να κάνω Υπουργέ μου, τα βλέπετε...έσκυψε το κεφάλι σαν να ήθελε να απολογηθεί ο ίδιος για τη γνωστή κατάσταση.

Ο Αριστογένης άλλαξε αμέσως το κλίμα.

-Αστυνόμε να σου συστήσω τον κύριο Βασίλη Πείσανδρο, ανώτερο υπάλληλο του Υπουργείου Εξωτερικών και κάτοχο διδακτορικού στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο, τα λέω σωστά Βασίλη ή έχασα κάτι;

-Πολύ σωστά κύριε Υπουργέ...όπως πάντα! απάντησε ο υπάλληλος.

-Χάρηκα πολύ, αντέτεινε ο Ζωναίος και χαιρέτησε τον Πείσανδρο.

-Και τώρα Βασίλη, θέλουμε τη βοήθειά σου για ένα θέμα πολύ σοβαρό. Αλλά λυπάμαι που δεν μπορώ να σου πω πολλές λεπτομέρειες, πρέπει όμως να με πιστέψεις ότι πρόκειται για ζήτημα με πολλές και εξαιρετικά επικίνδυνες προεκτάσεις. Ο Αριστογένης είχε βάλει μπροστά τη διπλωματική γλώσσα.

-Ό,τι θέλετε Υπουργέ μου κι ό,τι περνάει απ΄το χέρι μου. Πείτε μου. Η απάντηση του Πείσανδρου ήταν πολύ ενθαρρυντική.

-Βασίλη παιδί μου, θέλω να δεις τα αρχεία σου και να μας βρεις ό,τι στοιχείο έχεις στο Υπουργείο για πολύτιμους λίθους σε σχέση με μια διεύθυνση στην Ολλανδία και τον Ισίδωρο Κλεισθένη τον πρώην βιομήχανο. Αυτά μπορώ να σου πω για τώρα. Ο Αριστογένης είχε περιγράψει με λίγα λόγια ό,τι χρειαζόταν.

-Βεβαίως Υπουργέ μου, ό,τι θέλετε, είπε ο Πείσανδρος, κοιτάζοντας το χαρτάκι με την Ολλανδική διεύθυνση που του έδινε τώρα ο Αριστογένης. Οπότε επιτρέψτε μου για λίγο και θα γυρίσω με κάθε στοιχείο που υπάρχει στο αρχείο μας. Στο μεταξύ λυπάμαι που δεν έχω να σας προσφέρω κάτι εκτός από νεράκι...

-Μην ανησυχείς Βασίλη, θα είμαστε εντάξει είπε ο Αριστογένης με κατανόηση.

Ο Πείσανδρος βγήκε απ΄ το γραφείο. Η ώρα περνούσε κι ο Αριστογένης κοιτούσε απ΄το παράθυρο με ανυπομονησία.

Κάποια στιγμή ο Πείσανδρος επέστρεψε, χωρίς το σακάκι του αυτή τη φορά, κουβαλώντας ένα χαρτοκιβώτιο σκονισμένο.

-Υπουργέ μου εδώ είναι όλα! Αναφώνησε χαρούμενος, όσο χαρούμενος μπορεί να δείχνει ένας ταλαιπωρημένος, κακοπληρωμένος και πεινασμένος διπλωματικός.

Ο Αριστογένης έβαλε τα γυαλιά του κι ο Ζωναίος πλησίασε στο γραφείο που ο Πείσανδρος ακούμπησε το χαρτοκιβώτιο. Άρχισαν να βγάζουν ένα-ένα τα έγγραφα και τo υπόλοιπο περιεχόμενο του κουτιού. Έγγραφα κιτρινισμένα, όπου κατέγραφαν επαφές υπαλλήλων του Υπουργείου Εξωτερικών με συναδέλφους τους Ολλανδούς και αφορούσαν τις μεταφορές πολύτιμων λίθων από το Ολλανδικό Ζβόλε στην Αθήνα. Ονόματα, πρακτικά συσκέψεων, λεπτομέρειες που αφορούσαν κάθε τι σχετικό, από την ασφαλή μεταφορά των λίθων μέχρι τον ορισμό εμπειρογνωμόνων για τον καθορισμό της αξίας, του είδους και των στοιχείων του κάθε φορτίου λίθων. Φαίνεται ότι το Υπουργείο είχε δώσει πολύ μεγάλη σημασία στο θέμα.

Ο Βασίλης Πείσανδρος έβγαλε απ΄το σωρό των χαρτιών ένα χάρτινο κουτάκι κι ένα έγγραφο μάλλον συνοδευτικό του.

-Να, κι ένα δώρο που έκανε η Ολλανδική εταιρεία με τους πολύτιμους λίθους στον δικό μας εκπρόσωπο σε μια σύσκεψη. Ο Πείσανδρος άνοιξε το κουτάκι που μάλλον είχε ξεχαστεί κλειστό, θύμα της αμείλικτης γραφειοκρατίας. Απ΄το κουτάκι βγήκε μια γαλάζια λάμψη, αντανάκλαση στο φως που έμπαινε απ΄το παράθυρο.

-Ένα ζαφείρι. Διαπίστωσε ο Αριστογένης.

-Πράγματι είπε ο Πείσανδρος. Τι ειρωνεία...ένας μικρός θησαυρός στα αρχεία μας. Και τον ανακαλύπτουμε τώρα...κρίμα!

-Κύριοι, δε νομίζετε ότι πρέπει να βάλουμε μια τάξη στα ευρήματά μας; Ο Ζωναίος προσπαθούσε να συμμαζέψει το χάος απ΄τα έγγραφα που στο μεταξύ είχαν διασκορπιστεί δεξιά κι αριστερά στο γραφείο του Πείσανδρου.

-Δίκιο έχεις, είπε ο Αριστογένης. Αλλά νομίζω ότι μόλις βρήκα κάτι απίστευτα ενδιαφέρον! Κρατούσε στο χέρι του ένα ντοσιέ, που το είχε ήδη ανοίξει κι ενώ τα γυαλιά του κόντευαν να του φύγουν απ΄την ταχύτητα που το κεφάλι του κουνιόταν δεξιά-αριστερά καθώς διάβαζε το περιεχόμενο.

(Συνεχίζεται...)

Δώδεκα Λίθοι: Ρουμπίνι

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Fri, 25 Nov 2011 20:05:00 +0000

Ένα μίνι διαδικτυακό μυθιστόρημα σε συνέχειες...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

Ρουμπίνι

Ο Αριστογένης έμεινε για κάμποσο αμίλητος κοιτάζοντας έξω απ΄το παράθυρο. Κάποια στιγμή μίλησε:

-Να σας βοηθήσω αστυνόμε, αλλά πως; Δε βλέπεις τι γίνεται; Μια Αθήνα αγνώριστη, με χιλιάδες άστεγους, δυστυχισμένους, σκοτεινή, κατεστραμμένη σαν να πέρασε από πάνω της ένας τεράστιος οδοστρωτήρας, η αστυνομία να επιβλέπει απλά τον κόσμο στις ουρές των συσσιτίων, η Κυβέρνηση εξαφανισμένη. Μια Ελλάδα πάμφτωχη, ο κόσμος υποφέρει απ΄το κρύο και τις αρρώστιες και την πείνα. Κοιτάξτε τους εαυτούς σας. Ένας αστυνόμος χωρίς αστυνομία, ένας άστεγος και μια κοπέλα τρομαγμένη. Κι εγώ; Ένας γέρος, μόνος του στη μέση του πουθενά. Να σας βοηθήσω σε τι; Να ανακαλύψετε δώδεκα εκπαιδευμένους εγκληματίες που ένα παράλογο, θεότρελλο σχέδιο τους εξαπόλυσε μέσα σ΄αυτήν την κατεστραμμένη πόλη και στην διαλυμένη κοινωνία; Που διαθέτουν πρόσβαση σε όποια δυνατότητα έχει απομείνει στη χώρα; Τι πιθανότητες επιτυχίας έχουμε αστυνόμε; Και ποιον ενδιαφέρει; Θα προσφέρει κάτι στον κόσμο αν συλλάβεις τους δώδεκα; Θα φτιάξει σε κάτι η ζωή των ανθρώπων; Πες μου αστυνόμε.

Ο Ζωναίος τον κοίταζε αμίλητος. Ο Γιάννης με τη Μαίρη ήταν κι αυτοί όρθιοι σε μια γωνιά, αγκαλιασμένοι.

-Έξι. Είπε σε κάποια στιγμή ο Γιάννης για να σπάσει τη σιωπή που ακολούθησε.

-Τι έξι; ρώτησε ο Ζωναίος.

-Οι πολύτιμοι λίθοι που έχουμε όλοι μαζί τώρα.Έξι: Ο αμέθυστος στο μενταγιόν μου, το τοπάζι της Μαίρης, ο Λάπις Λάζουλι ο δικός σας αστυνόμε στο κομπολόι, το Μάτι της Τίγρης που μας έριξαν τη νύχτα, ο οψιδιανός απ΄ το γραφείο σας και το Σμαράγδι του κυρίου Επικύδη πάνω στο τραπέζι μπροστά μας. Έξι.

-Το έχω για προστασία, νόμιζα ότι καταλάβατε το λόγο, απολογήθηκε ο Αριστογένης χωρίς να γυρίσει προς το μέρος των επισκεπτών του.

-Ναι αλλά μόλις γίνουν δώδεκα τα πετράδια μας είπατε ότι...δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση της η Μαίρη και το βλέμμα της έπεσε στο χέρι του Αριστογένη και είπε:

-Το έβδομο πετράδι το φοράτε στο δάχτυλο κύριε Επικύδη.

Ο Αριστογένης, αμήχανα κοίταξε το μικρό δάχτυλο του δεξιού του χεριού. Πράγματι φορούσε ένα δαχτυλίδι χρυσό μ΄ένα μεγάλο κόκκινο πετράδι πάνω του.

-Ναι, το είχα ξεχάσει το δαχτυλίδι, ρουμπίνι είναι η πέτρα, οικογενειακό κειμήλιο είπε ο Αριστογένης και πριν αποσώσει τη φράση του, άρχισε να τρέχει προς τις σκάλες που οδηγούσαν μάλλον στον πάνω πάτωμα της μικρής αγροικίας. Σε λίγο, ο Αριστογένης Επικύδης κατέβηκε με ένα ύφος θριαμβευτικό, κρατώντας στα χέρια ένα μικρό βιβλιαράκι, με σκληρό καφετί εξώφυλλο.

-Δεσποινίς μου, αν μου το επιτρέπατε θα σας φιλούσα, είπε με χαμογελαστό ύφος και πριν προλάβει η Μαίρη να απαντήσει της έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο. Έπειτα, έδειξε στους επισκέπτες του να ξανακαθήσουν και κάθησε κι ο ίδιος. Ήπιε ένα ολόκληρο ποτήρι με νερό και φάνηκε ότι ήταν έτοιμος να εξηγήσει το λόγο της μικρής αναστάτωσης.

-Φίλοι μου, το δαχτυλίδι αυτό όπως σας είπα είναι οικογενειακό κειμήλιο, το κληρονόμησα απ΄τον πατέρα μου, όπως κι αυτό το βιβλίο. Η παρατήρηση της Μαίρης μου άνοιξε τα μάτια και τη σκέψη, αφού μου θύμισε την ύπαρξή του. Σ΄αυτό το βιβλίο ο μακαρίτης ο πατέρας μου έγραφε τις σκέψεις του, τα ραντεβού του, κάθε τι που του έκανε εντύπωση, ένα είδος ημερολογίου ας πούμε.

Οι τρεις επισκέπτες του Αριστογένη κοιτάχτηκαν μεταξύ τους χωρίς να καταλαβαίνουν τι σχέση είχε το ημερολόγιο του πατέρα του πρώην Υπουργού με την υπόθεση των λίθων. Ο Αριστογένης κατάλαβε την αμηχανία και την απορία τους, χαμογέλασε και συνέχισε.

-Ο πατέρας μου ήταν ένας ευκατάστατος, πλούσιο θα τον λέγαμε, από κληρονομιά του παππού μου, καθηγητής της Φιλοσοφίας. Τον συμβουλεύονταν κι εκείνον οι πολιτικοί και οι ισχυροί της εποχής του, όποτε ήθελαν μια γνώμη ενός ανθρώπου τίμιου και σοφού. Μέσα λοιπόν στο ημερολόγιο αυτό έγραφε τις επαφές του, τις απόψεις του, τις γνώμες του και πολλά άλλα. Θυμήθηκα λοιπόν κάτι που είχα διαβάσει σ΄αυτό το ημερολόγιο πολύ παλιά. Γράφει ο πατέρας μου κάπου 50 ή 60 χρόνια πριν από σήμερα, ότι ήρθαν στο σπίτι να τον επισκεφθούν δυο πολύ σημαντικά πρόσωπα της εποχής του. Δεν τα κατονομάζει, αλλά επισημαίνει ότι ήταν οι δυο πιο ισχυροί άνδρες της χώρας εκείνη την περίοδο. Και του είπαν ότι αν κάτι πολύ άσχημο συνέβαινε στην Ελλάδα, είχαν οργανώσει κάποιο σχέδιο οικονομικό και κοινωνικό ώστε να επιβιώσει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών. Δεν του εξήγησαν ακριβώς τι και πως αλλά ήθελαν να ξέρει μια συγκεκριμένη διεύθυνση στο εξωτερικό, να την εμπιστευθούν δηλαδή στον ίδιο κι αυτός με τη σειρά του σε δικά του έμπιστα άτομα. Γράφει επίσης στο ημερολόγιο ο πατέρας μου ότι του είπαν πως αυτή η διεύθυνση δεν πρέπει να γίνει γνωστή παρά μόνο σε ανθρώπους που ο πατέρας μου θα εμπιστευόταν τόσο πολύ όσο και οι δυο άνθρωποι αυτοί, τον ίδιο τον πατέρα μου. Και τη διεύθυνση αυτή τη γράφει εδώ μέσα! Βρίσκεται κάπου στην Ολλανδία, σε μια πόλη βόρεια του Άμστερνταμ, το Ζβόλε.

-Και τι σχέση έχει Υπουργέ μου αυτή η ιστορία με τους πολύτιμους λίθους, τους δώδεκα κι όλα αυτά που συζητάμε; ρώτησε ο Ζωναίος, φοβούμενος μήπως ο τέως Υπουργός είχε αρχίσει να χάνει τα λογικά του.

-Και βέβαια έχει. Δηλαδή πρέπει να έχει, είπε ο Αριστογένης που όση ώρα μίλαγε έψαχνε στο ημερολόγιο του πατέρα του. Δείτε!

Άνοιξε το ημερολόγιο σε μια συγκεκριμένη σελίδα. Πράγματι υπήρχε γραμμένη μια διεύθυνση με λατινικούς χαρακτήρες, κάπου στην Ολλάνδία. Αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι μάλλον το ίδιο χέρι στο περιθώριο και τριγύρω είχε ζωγραφίσει δώδεκα μικρά ρομβάκια, που έμοιαζαν με πολύτιμους λίθους!

(Συνεχίζεται...)

Δώδεκα Λίθοι: Σμαράγδι

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Wed, 23 Nov 2011 08:35:00 +0000

Ένα μίνι διαδικτυακό μυθιστόρημα σε συνέχειες...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Σμαράγδι

Ο Αριστογένης Επικύδης ήταν πολύ γνωστό και "βαρύ" όνομα στην ελληνική κοινωνία του 2021. Είχε εκλεγεί ακαδημαϊκός για τις έρευνές του στις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες, ήταν σεβαστός και αποδεκτός από τον κόσμο αλλά και από πολλούς πολιτικούς και τοποθετήθηκε Υπουργός Δημόσιας Τάξης λίγο πριν ξεσπάσει το μεγάλο κύμα της Κρίσης που ανέτρεψε την πραγματικότητα που είχαν μέχρι τότε συνηθίσει οι πολίτες της χώρας. Κάθισε στο Υπουργείο λιγότερο από έξι μήνες και μετά παραιτήθηκε. Το ενδιαφέρον είναι ότι ταυτόχρονα αποσύρθηκε από κάθε κοινωνική και πολιτική δραστηριότητα. Εξαφανίστηκε κυριολεκτικά.

Τώρα όμως, ήταν εκεί μπροστά τους φορώντας πυτζάμες και χαμογελώντας.

Ο Ζωναίος, η Μαίρη και ο Γιάννης μπήκαν, ο Αριστογένης τους πρόσφερε καφέ και κουλουράκια και κάθισαν όλοι μαζί στο μικρό, αγροτικό θα το έλεγε κανείς, σαλονάκι που ήταν όμως προσεγμένο και διακοσμημένο με τα αναμνηστικά μιας πολύ πλούσιας επιστημονικής καριέρας με ολίγη από πολιτική.

-Ζωναίε, δεν πίστευα να σε ξαναδώ από τότε! είπε φανερά χαρούμενος ο Αριστογένης.

Ο Ζωναίος εξήγησε ότι όταν ο Αριστογένης ήταν Υπουργός τον είχε διαλέξει για υπασπιστή του.

-Ήταν καλές στιγμές κύριε Υπουργέ, αναπόλησε ο αστυνόμος. Που να ξέραμε τι μας περίμενε.

-Δυστυχώς, Ζωναίε, κάποιοι ξέραμε. Και κάποιοι ήξεραν απάντησε ο Αριστογένης. Αλλά σε τι οφείλω αυτήν την ανέλπιστη αλλά εξαιρετικά ευχάριστη επίσκεψη;

-Υπουργέ μου, είστε άνθρωπος που εκτιμώ, θαυμάζω και εμπιστεύομαι, ξεκίνησε ο Ζωναίος. Θα ήθελα να μας βοηθήσετε σ' ένα ζήτημα εξαιρετικά περίπλοκο, μάλλον επικίνδυνο, εξόχως μυστήριο και...εδώ έψαξε να βρει κάποιες λέξεις ο Ζωναίος αλλά μάλλον δεν τα κατάφερε καλά...και τέλος πάντων νομίζω ότι μόνο εσείς μπορείτε να μας πείτε κάτι παραπάνω.

-Πολύ ευχαρίστως, αν μπορώ να συνδράμω, απάντησε ο Αριστογένης. Ξέρεις πόσο σε συμπαθώ Ζωναίε και θα κάνω ό,τι μπορώ. Σ' ακούω λοιπόν.

Ο Ζωναίος του εξήγησε με κάθε λεπτομέρεια τι είχε συμβεί σ' αυτόν και στο Γιάννη με τη Μαίρη τις τελευταίες μέρες.

Ο Αριστογένης, όταν ο Ζωναίος τέλειωσε την αφήγηση, πήρε μια έκφραση σχεδόν πόνου. Ο Ζωναίος ταράχτηκε:

-Υπουργέ μου είστε καλά; Θέλετε κάτι;

-Όχι, καλά είμαι τους διαβεβαίωσε ο Αριστογένης, ήπιε λίγο νερό και έμεινε για λίγο σιωπηλός. Μετά, σηκώθηκε απ΄τη θέση του, έλειψε για λίγο και γύρισε μ΄ ένα ξύλινο σκαλιστό κουτάκι στο χέρι. Το άνοιξε και αποκάλυψε ένα σκουροπράσινο πετράδι.

-Έχετε μπροστά σας ένα σμαράγδι. Είπε ο Αριστογένης. Κι έχετε μπροστά σας κι έναν πρώην Υπουργό που η τύχη θέλησε να ξέρει και ο Θεός τον λυπήθηκε και του επέτρεψε να εξομολογηθεί γι' αυτά που ξέρει.

Η συντροφιά πάγωσε. Δεν περίμεναν ότι ο Αριστογένης Επικύδης θα πρόσθετε όχι μόνο τη σοφία, την πείρα και τις διασυνδέσεις του αλλά και κάτι ουσιαστικά σημαντικό για την υπόθεση με τους πολύτιμους λίθους.

-Δυο χρόνια πριν, όταν αρχίσαμε κάποιοι να καταλαβαίνουμε το μέγεθος της κρίσης και αυτό που ερχόταν για τη χώρα μας, μαζευτήκαμε να το συζητήσουμε σε πολύ στενό κύκλο. Καταλαβαίνετε ότι δεν μπορώ να αναφερθώ σε ονόματα αλλά μπορείτε να αντιληφθείτε το επίπεδο των προσώπων. Απλώς θα σας πω ότι ήμασταν κάπου επτά ή οκτώ άτομα. Για να μη μακρηγορήσω, το συμπέρασμα που καταλήξαμε ήταν τρομακτικό: η χώρα δε θα μπορούσε να υποστηρίξει οικονομικά το σύνολο των κατοίκων. Δραματικό. Ακόμα κι αν πουλούσαμε το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων, ακόμα κι αν κάναμε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό ήταν αδύνατο να σώσουμε ό,τι νομίζαμε μέχρι τότε αυτονόητο. Ο λιμός ερχόταν. Έπρεπε να πάρουμε αποφάσεις. Έπεσαν διάφορες ιδέες στο τραπέζι. Καταλήξαμε ότι θα ήταν λάθος να ρίξουμε όλους τους ελάχιστους διαθέσιμους πόρους, τα τρόφιμα και τα λίγα χρήματα, τα φάρμακα ή τα άλλα απαραίτητα είδη σε μια μόνο κοινωνική ή ηλικιακή ομάδα. Έπρεπε να το κάνουμε τυχαία, διάσπαρτα μέσα σ' όλη την κοινωνία αλλά και βέβαια κάπως αναλογικά, λιγότερα να παίρνουν οι πιο πλούσιοι περισσότερα οι πιο φτωχοί, αλλά και πάλι χωρίς να διαταράξουμε τις διαφορές και μάλιστα μέσα σε τόσο μεγάλη κρίση, δηλαδή να κάνουμε ξαφνικά κάποιους πλούσιους εκεί που ήταν πάμφτωχοι ή το ανάποδο.

Ο Ζωναίος η Μαίρη κι ο Γιάννης άκουγαν έκπληκτοι την ιστορία του Αριστογένη. Κι αυτός, σαν να διηγούνταν ένα παραμύθι κι όχι την πρόσφατη αληθινή ιστορία της χώρας, συνέχισε:

-Κάποιοι είπαν να χρησιμοποιήσουμε διάφορα στοιχεία, αριθμούς ταυτότητας ή μητρώα ή άλλους αριθμούς αλλά και πάλι υπήρχαν άνθρωποι που δεν είχαν κάτι τέτοιο. Κάποιοι είχαν διαβατήριο κι όχι ταυτότητα κάποιοι τίποτα απ' τα δύο και διάφορα άλλα προβλήματα. Βλέπετε έπρεπε να πάρουμε μια συνολική απόφαση. Έπρεπε να αποφασίσουμε το κρίσιμο κριτήριο βάσει του οποίου ουσιαστικά θα σώζαμε ένα μέρος του πληθυσμού. Τότε έπεσε η ιδέα των πολύτιμων λίθων. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού κατείχε τέτοιες πέτρες. Σε διάφορες μορφές. Άλλος σε κόσμημα, σε κομπολόι, σε διακοσμητικό, υπήρχαν παντού. Δεν ήταν όπως ο χρυσός, ή άλλα πολύτιμα μέταλλα που θα μπορούσε να χρησιμοποιείται ας πούμε από τις γυναίκες μόνο ή από μια συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων.

-Μα αυτό βρήκατε σαν κριτήριο; Είναι παρανοϊκό! διαμαρτυρήθηκε η Μαίρη

-Ναι είναι. Όσο παρανοϊκό ήταν κι αυτό που συνέβη, αντέτεινε ο Αριστογένης και συνέχισε: τότε αρχίσαμε να ψάχνουμε περισσότερο αυτή την ιδέα. Αν ας πούμε κάποιος είχε πάρα πολλούς λίθους, είτε γιατί ήταν πλούσιος είτε γιατί ήταν συλλέκτης, τι θα γινόταν; Πως θα ξεχωρίζαμε τους μεν απ τους δε; Τέλος πάντων για να μην σας κουράσω με λεπτομέρειες, αποφασίστηκε να περιορισθούμε στην πρωτεύουσα. Έτσι και αλλιώς στην επαρχία θα υπήρχαν λιγότερα προβλήματα επιβίωσης. Τώρα στην Αθήνα ορίστηκε ότι όποιος κατέχει κάτω από δώδεκα λίθους θα προστατεύεται. Θα τον βοηθάμε με τρόπο που να μη φαίνεται. Από την άλλη όποιος είχε παραπάνω θα του κόβαμε κάθε δυνατή παροχή. Σήμαινε ότι ήταν αρκετά πλούσιος για να τα καταφέρει μόνος του, μέχρι βέβαια να πέσει κάτω από τους δώδεκα λίθους. Τότε μάλλον θα είχε αναγκαστεί να τους πουλήσει από ανάγκη και άρα έπρεπε να βοηθηθεί.

-Κι όσοι έτυχε να μην έχουν κανένα; Αναρωτήθηκε ο Γιάννης

-Τότε αυτό θα σήμαινε ότι και να τον βοηθούσαμε δεν είχε καμιά πιθανότητα επιβίωσης γιατί θα εξαρτιόταν μόνο από το κράτος για να επιβιώσει. Και το κράτος δε θα μπορούσε να βοηθήσει για πολύ. Καταλαβαίνετε το νόημα; Έπρεπε να έχεις κάτι, κάποια μικρή δυνατότητα για να βοηθηθείς. Αν ήσουν πλούσιος δεν χρειάζεσαι το κράτος, αν είσαι εντελώς φτωχός, χωρίς ούτε ένα αμέθυστο ας πούμε, τότε και να σε βοηθούσαμε δεν θα έβγαινε πουθενά. Μόλις θα σταματούσε η βοήθεια θα χανόσουν και μαζί σου και η βοήθεια που θα σου δίναμε. Θα πήγαινε χαμένη. Αν ήσουν κάπου στη μέση τότε θα έπαιρνες κάτι. Αυτό ήταν όλο.

-Και πως θα το ελέγχατε όλο αυτό το σύστημα; Ήταν η σειρά του Ζωναίου να ρωτήσει.

-Εδώ ήταν το μεγάλο λάθος. Αποφασίστηκε να οργανωθεί μια ομάδα καλά εκπαιδευμένων ανθρώπων από διάφορες κρατικές αρχές, την αστυνομία, το στρατό, καταλάβατε. Δώδεκα τέτοιους θα είχαμε. Ούτε πολλούς ούτε λίγους, και θα τους δίναμε την απόλυτη ελευθερία να ψάχνουν να βρίσκουν και να βοηθούν όσους είχαν από έναν μέχρι δώδεκα λίθους. Βεβαίως θα τους εξοπλίζαμε κατάλληλα και οπωσδήποτε θα έπρεπε να τους εξασφαλίζουμε τα προς το ζην. Καταλαβαίνετε ότι αυτοί θα είχαν και πρόσβαση σε ένα αριθμό βασικών αγαθών και μικροποσών ώστε να τα διανέμουν κατάλληλα.

-Α! Γι΄αυτό οι 12 ζητούσαν τους 12! Να τι σήμαινε το σημείωμα στο σπίτι του Κλεισθένη! Και βέβαια να γιατί ο Κλεισθένης είχε πει ότι κάποτε αυτοί οι λίθοι θα έσωζαν τη ζωή του! Ο Γιάννης κόντεψε να τιναχτεί μέχρι το ταβάνι απ’ την ανακάλυψή του.

-Και ο Κλεισθένης πρέπει να ήξερε κι άλλα γι΄ αυτό μου έδωσε και το κόσμημα με το τοπάζι, συμπλήρωσε η Μαίρη.

Κανείς άλλος όμως δεν του έδωσε σημασία. Κι ο Αριστογένης συνέχισε:

-Αυτοί οι δώδεκα λοιπόν επιλέχθηκαν, οργανώθηκαν, εκπαιδεύτηκαν, εξοπλίστηκαν και τους αφήσαμε να κάνουν τη δουλειά που τους αναθέσαμε. Το σκεπτικό ήταν να δρουν από μόνοι τους, χωρίς κάποιο κεντρικό έλεγχο ώστε να μην μπορεί κανείς μετά να ανακαλύψει τι κάναμε και πως το κάναμε. Θα ήταν αυτόνομοι. Κι όπως είπα, αυτό ήταν και το μεγάλο λάθος.

-Κατάλαβα, είπε ο Ζωναίος. Αυτοί οι δώδεκα αυτονομήθηκαν πραγματικά.

-Ναι. Κι έτσι, μόλις το έμαθα παραιτήθηκα από Υπουργός αγαπητέ μου αστυνόμε. Οι δώδεκα ακουγόταν ότι είχαν κυλήσει σε εκβιασμούς και σε άλλα εγκλήματα, σε κλοπές λίθων, άλλοι έδιναν λίθους δεξιά κι αριστερά, μοίραζαν τη ζωή και το θάνατο, τη σωτηρία και τη δυστυχία αναλόγως τα κέφια τους. Έκαναν ό,τι ήθελαν χωρίς έλεγχο τελικά. Και βέβαια μετά ήρθε κι εκείνο που είχαμε προβλέψει: το μεγάλο κύμα της Κρίσης που ήρθε και τα ανέτρεψε όλα.

-Και τελικά τι έγινε με τους δώδεκα, ξέρετε; Ρώτησε ο Ζωναίος

-Απ΄ αυτά που μου είπατε κι απ΄ότι ακούω και μαθαίνω, οι δώδεκα είναι εκεί έξω και ακόμα κάνουν ό,τι θέλουν, απάντησε ο Αριστογένης.

-Ο Κλεισθένης πως έμαθε γι΄αυτούς, ξέρετε; ρώτησε και πάλι ο Γιάννης

-Σιγά-σιγά παιδί μου ένα μεγάλο μέρος της υψηλής κοινωνίας έμαθε γι΄αυτούς. Θες επειδή όλα τα μυστικά τελικά αποκαλύπτονται, θες γιατί οι δώδεκα φρόντισαν γι΄αυτό γιατί προσέγγιζαν ανθρώπους με κάποια επιφάνεια οικονομική για να τους εκβιάσουν, πάντως έμαθαν γι΄αυτούς πολλοί. Πάρα πολλοί.

-Υπουργέ μου, είπε με κάπως επίσημο τρόπο ο Ζωναίος, χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας.

-Για το θέμα των δώδεκα, ρώτησε με προσποιητή αφέλεια ο Αριστογένης.

-Ναι, απάντησε ο Ζωναίος. Δεν είναι δυνατόν να δρα μια συμμορία ουσιαστικά, μια συμμορία δώδεκα παρανοϊκών ή εγκληματιών στην Αθήνα. Και μάλιστα όταν έχει στη διάθεσή της τέτοια δύναμη.

Ο Αριστογένης σηκώθηκε από την καρέκλα του με αργές κινήσεις, πήρε στα χέρια του το σμαράγδι, το χάιδεψε, το άφησε και πάλι στο τραπεζάκι έκανε δυο βόλτες γύρω απ΄την καρέκλα κρατώντας το πηγούνι του και γύρισε προς το παράθυρο με τα χέρια σταυρωμένα μπροστά στο στήθος του.

(Συνεχίζεται...)

Δώδεκα Λίθοι: Οψιδιανός

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Tue, 22 Nov 2011 12:52:00 +0000

Ένα μίνι διαδικτυακό μυθιστόρημα σε συνέχειες...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Οψιδιανός

Ήταν ήδη αργά όταν έφτασαν στο Τμήμα.

Ο Ζωναίος μπήκε φουριόζος, έδωσε εντολή στον πρώτο αστυφύλακα που βρήκε μπροστά του να τακτοποιήσει το Γιάννη και τη Μαίρη σε ένα άδειο γραφείο για να περάσουν τη βραδιά και κατευθύνθηκε προς το γραφείο του.

-Δώσ' τους και κάτι να φάνε...φώναξε στον αστυφύλακα πίσω του.

-Αστυνόμε έχουμε μόνο λίγο γάλα και φρυγανιές, είπε ο σαστισμένος αστυφύλακας.

-Καλά είναι...ξαναφώναξε ο Ζωναίος και κλείστηκε στο γραφείο του.

Σ' ένα διπλανό γραφείο ο Γιάννης με τη Μαίρη έβλεπαν το σκοτεινό δρόμο απ΄το μικρό παράθυρο. Ο αστυφύλακας άφησε ένα πιάτο με τέσσερις φρυγανιές και δυό ποτήρια μισογεμάτα με γάλα.
-Απ' τον αστυνόμο...ψυθίρισε σαν να ντρεπόταν. Αυτά έχουμε...είπε κι έκλεισε την πόρτα.

-Εγώ πάντως φοβάμαι πολύ, είπε η Μαίρη κάποια στιγμή.

-Εγώ πάλι όχι, έκανε ο Γιάννης. Γύρω μας γίνεται ο χαμός όλα αυτά τα χρόνια. Καταστράφηκαν ζωές, ποδοπατήθηκαν όνειρα. Τι άλλο μπορούν να μας κάνουν; Να μας σκοτώσουν; Ε, και;
-Όχι, εγώ θέλω να ζήσω, να ξαναφτιάξω τη ζωή μου, σπούδαζα και...
Ξαφνικά ο Ζωναίος εισέβαλλε στο χώρο σα δαιμονισμένος.
-Κινδυνεύουμε κι εδώ, πρέπει να φύγουμε τώρα, ούρλιαξε, σχεδόν τους άρπαξε και τους κατέβασε και τους δύο στο δρόμο.
Προχώρησε, κι έκανε κάτι εντελώς αναπάντεχο. Έβγαλε απ' την τσέπη του ένα σουγιά, έσπασε την κλειδαριά ενός άλλου αυτοκινήτου κάτι έκανε κάτω απ' το τιμόνι έβαλε μπροστά και φώναξε:
-Μπείτε μέσα γρήγορα.
Ο Γιάννης με τη Μαίρη μπήκαν στο άγνωστο αμάξι κι ο Ζωναίος έβαλε μπροστά, πάτησε γκάζι και τα λάστιχα στρίγγλισαν μέσα στη νύχτα.
-Ευτυχώς έχουμε βενζίνη...είπε κάποια στιγμή ο Ζωναίος, που δεν έπαψε να κοιτάζει απ' τους καθρέφτες.
-Αστυνόμε τι έγινε τώρα; ρώτησε ο Γιάννης
-Θα σας πω, περιμένετε...απάντησε ο αστυνόμος.
Μετά από ατέλειωτη περιπλάνηση σε στενά και δρομάκια, βγήκαν στην εθνική προς Λαμία.
-Τα πράγματα είναι πολύ περίπλοκα, είπε κάποια στιγμή ο Ζωναίος. Και πολύ επικίνδυνα, πρόσθεσε. Ταυτόχρονα, οδηγούσε το αμάξι με το δείκτη της ταχύτητας λες και να ήθελε να τιναχτεί έξω απ' το καντράν.
-Γιατί; Τι έγινε ξαφνικά, παραπάνω απ' όσα ξέρουμε; ήταν η σειρά της Μαίρης να ρωτήσει.
-Πάνω στο γραφείο μου ήταν πάντοτε ένα πρες-παπιέ πέτρινο. Ποτέ δεν το είχα προσέξει ιδιαίτερα. Μου ήταν αδιάφορο. Όταν μπήκα στο γραφείο χτύπησε το τηλέφωνο. Σηκώνω το ακουστικό κι ακούω μια βαθιά, αντρική φωνή να λέει: "ο αστυνόμος Ζωναίος;" απαντώ ναι και μου λέει:"αστυνόμε, οι λίθοι βρίσκονται κοντά μας συχνά χωρίς να το βλέπουμε, μπροστά σας ας πούμε έχετε έναν οψιδιανό..." και το κλείνει. Κοιτάζω στο γραφείο, βλέπω το πέτρινο πρες-παπιέ, νάτο.
Ο Ζωναίος έβγαλε απ' την τσέπη του ένα πέτρινο κυβικό πρες-παπιέ σαν μεγάλο ζάρι. Έδειχνε φτιαγμένο από βαρύ μαύρο γυαλί. Οψιδιανός.
-Καταλαβαίνετε; Αυτοί οι τύποι παρακολουθούσαν τα πάντα. Οι λίθοι που μετρήσαμε μπορεί να μην είναι τέσσερις. Τώρα ξέρουμε για πέντε. Κι αν έχουμε με κάποιο τρόπο κι άλλους κοντά μας, στο σπίτι σου Μαίρη, στο χώρο που κοιμάσαι συνήθως Γιάννη, στο δικό μου σπίτι, τότε μπορεί να μας αιφνιδιάσουν...γι' αυτό φύγαμε, πρόσθεσε ο Ζωναίος.
-Και τώρα που πάμε; τι κάνουμε; ρώτησε ο Γιάννης;
-Λέω να προσπαθήσουμε να εξαφανιστούμε για λίγο, απάντησε ο Ζωναίος. Δε βλέπω να μας ακουλουθεί κανείς, δεν είπα σε κανέναν ότι θα φύγουμε και θα τριγυρνάμε για μια δυο μέρες. Πληρώνω εγώ, είπε ο Ζωναίος.
-Όλα θα τα φανταζόμουν, αλλά ότι θα με απήγαγε η αστυνομία, ποτέ, προσπάθησε η Μαίρη να αστειευτεί αλλά ο Ζωναίος την έκοψε απότομα:
-Οι διευθύνσεις που έδωσε ο Ανδοκίδης ανήκουν όλες σε πολύ υψηλά πολιτικά πρόσωπα, είπε. Πριν κάνουμε οτιδήποτε θέλω να συμβουλευτώ κάποιον που εμπιστεύομαι πολύ.
-Ποιον; ρώτησε ο Γιάννης.
-Θα μάθεις όταν θα φτάσουμε εκεί, είπε ο Ζωναίος. Αλλά πρώτα θέλω να σιγουρευτώ ότι θα φτάσουμε και μετά ότι θα φτάσουμε μόνο εμείς.
Σταμάτησε σ' ένα βενζινάδικο. Ο βενζινάς - ένας γέρος - απόρησε αφού είχε να σταματήσει μέρες μπροστά στις αντλίες του κάποιο αμάξι. Ο Ζωναίος κατέβηκε και συνομίλησε για λίγο με το βενζινά. Μετά εξαφανίστηκε στο πίσω μέρος του βενζινάδικου και ένα άλλο αυτοκίνητο βγήκε πίσω απ' το διόρωφο βενζινάδικο, όπου μάλλον ήταν και κατοικία του βενζινοπώλη. Όταν κατέβηκε το παράθυρο του αυτοκινήτου πρόβαλλε από μέσα το κεφάλι του Ζωναίου.
-Ελάτε, σαλτάρετε πάνω γρήγορα! φώναξε ο αστυνόμος.
Ο Γιάννης με τη Μαίρη ανέβηκαν στο καινούριο αμάξι και πάλι ο αστυνόμος έβαλε μπροστά κι έφυγαν.
-Καλύτερα να είμαστε σίγουροι είπε ο Ζωναίος.
-Κι αν ρωτήσει κάποιος το βενζινά; ρώτησε ο Γιάννης
-Δεν είδα να μας ακολουθεί κανείς, ο βενζινάς δε βλέπει πέρα από τη μύτη του γιατί έχει πατήσει τα ογδόντα, τις πινακίδες του άλλου αμαξιού τις κράτησα και τον ρώτησα από που πάμε για Αθήνα. Εξάλλου θα αλλάξουμε ακόμη δυο τρια αμάξια. Ο Ζωναίος ήταν αποφασισμένος.
-Ναι αλλα δε θα μας κυνηγάει η αστυνομία; ρώτησε η Μαίρη.
-Ίσως. Αλλά κανείς πια δεν ασχολείται με κλοπές αμαξιών, ποιος ενδιαφέρεται μέσα στην κόλαση που ζούμε, Μπορεί και να έχουμε γυρίσει πίσω μέχρι να αρχίσει κάποιος να ασχολείται μαζί μας. Δηλαδή μαζί σας, γιατί η αστυνομία είναι εδώ ήδη! είπε ο Ζωναίος και έδειξε με τον αντίχειρα τον εαυτό του χαμογελώντας.
Στο δρόμο άλλαξαν πράγματι άλλα δύο αυτοκίνητα. Σ' ένα πάρκινγκ πάνω στην εθνική ο Ζωναίος έβαλε μπρος ένα άλλο αμάξι μάλλον παρατημένο χρησιμοποιώντας τη βενζίνη απ' το προηγούμενο, μετά ταξίδεψαν για λίγο στην καρότσα ενός αγροτικού ανάμεσα σε χωράφια και καρόδρομους και τέλος ο Ζωναίος κατά τα χαράματα σ' ένα χωριουδάκι κάπου κοντά στη Θήβα βρήκε ένα βανάκι παρατημένο κι αυτό, και σαράβαλο. Πάντως προχωρούσε κουτσά-στραβά. Ο Ζωναίος οδήγησε το βανάκι κανά εικοσάλεπτο, χώθηκε σ' ένα δασάκι πευκόφυτο και τους είπε:
-Εδώ θα κοιμηθούμε για λίγο. Μην φανούμε και αγενείς επισκέπτες στον άνθρωπό μου!
Ήταν κατάκοποι και οι τρεις. Ο Ζωναίος έγειρε το κεφάλι του στο τιμόνι, αφού βεβαιώθηκε ότι το βανάκι δε φαινόταν κρυμμένο πίσω απ' τα δέντρα, ο Γιάννης ξάπλωσε στη θέση του συνοδηγού και η Μαίρη στην καρότσα. Η κούραση τους είχε λιώσει αφού ταξίδευαν όλη τη νύχτα, έκαναν κύκλους, άλλαζαν αυτοκίνητα και κατευθύνσεις, έμπαιναν σε χωριά, σε δρομάκια, σε μονοπάτια, σε δασάκια και σε ξέφωτα.
Ο ήλιος ήδη είχε ανέβει αρκετά, ήταν μάλλον μεσημεράκι και ο Γιάννης με τη Μαίρη έψαχναν το Ζωναίο που είχε εξαφανιστεί. Πριν προλάβουν ν' ανησυχήσουν, ο Ζωναίος εμφανίστηκε μ' ένα μπόγο ρούχα.
-Ορίστε! Ντυθείτε και φύγαμε!
-Μα, αστυνόμε πως; Δηλαδή...μες στην ερημιά υπάρχει μπουτίκ;ο Γιάννης απόρησε.
-Χτες τη νύχτα όπως φτάναμε εδώ είδα ένα μικρό καταυλισμό τσιγγάνων, είπε ο αστυνόμος κι έλυσε το μυστήριο. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν τα πάντα για να σου πουλήσουν αν έχεις κι εσύ το κατάλληλο αντίτιμο, είπε κι έδειξε το πορτοφόλι του, γελώντας.
Άλλαξαν, ήπιαν νερό που έφερε ο αστυνόμος μαζί με τα ρούχα κι έφαγαν γρήγορα ένα καρβέλι. Ξεκίνησαν πάλι την αλλοπρόσαλη διαδρομή τους.
Κάποια στιγμή βγήκαν προς τη Στυλίδα.
Περιπλανήθηκαν κάμποσο, ώσπου κάπου πολύ έξω απ' τη μικρή κωμόπολη φάνηκε ένα απομονωμένο σπίτι. Σταμάτησαν το βαν δίπλα από ένα πηγάδι, κατέβηκαν προχώρησαν κι ο Ζωναίος χτύπησε την πόρτα. Άνοιξε ένας ασπρομάλλης κύριος με μουστάκι, εύσωμος, με χοντρά γυαλιά μυωπίας, φαλακρός που φορούσε πυτζάμες. Στο αριστερό του χέρι κρατούσε ένα δερματόδετο βιβλίο και μόλις είδε το Ζωναίο ένα πλατύ χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπό του. Κι ο Ζωναίος φώναξε όλος χαρά αλλά και με κάποια επισημότητα:
-Μαίρη και Γιάννη, έχω την τιμή να σας συστήσω τον κύριο Αριστογένη Επικύδη. Πρώην Υπουργό Δημόσιας Τάξης και Ακαδημαϊκό!
(Συνεχίζεται...)

Δώδεκα Λίθοι:Μάτι του Τίγρη

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Fri, 18 Nov 2011 12:49:00 +0000

Ένα μίνι διαδικτυακό μυθιστόρημα σε συνέχειες...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Μάτι του Τίγρη

Στο αυτοκίνητο του Ζωναίου επικρατούσε το χάος. Ο Ζωναίος ούρλιαζε εκνευρισμένος και χτυπούσε τα χέρια του στο τιμόνι.

-Θα σας κλείσω στη φυλακή να ησυχάσω μια και καλή από εσάς!

-Αστυνόμε, ηρεμήστε, είπε ο Γιάννης, που άρχιζε να σκέφτεται τα πλεονεκτήματα του έγκλειστου σε σχέση με το γεγονός ότι τώρα ήταν άστεγος. Δεν έγινε και τίποτα!

-Θα σου πω εγώ τι έγινε! Έχεις μπλέξει φίλε μου! Πολύ άσχημα, γιατί εμπόδισες αστυνομικό έργο! Ο Ζωναίος ήταν εκτός εαυτού. Τι ερωτήσεις κάνεις, με ποια δικαιοδοσία;

Ενώ οδηγούσε, έκανε έναν απότομο ελιγμό, χώθηκε σε ένα παράδρομο και σταμάτησε απότομα. Κατέβηκε απ' το αμάξι, το κλείδωσε, επέστρεψε με τρεις καφέδες, ξεκλείδωσε, μπήκε στο αυτοκίνητο έδωσε από έναν καφέ στο Γιάννη και στη Μαίρη, άναψε τσιγάρο, πρόσφερε και στη Μαίρη και όλοι έμειναν αμίλητοι για λίγες στιγμές.

-Πάντως μην περιμένετε να σας φέρνω τσιγάρα και καφέδες στη φυλακή. Είπε ο Ζωναίος, με τόσο σοβαρό ύφος που ο Γιάννης και η Μαίρη χαμογέλασαν με ανακούφιση.

-Και τώρα, ας βάλουμε κάτω τα πράγματα γιατί εγώ αν δεν τρελαθώ, μάλλον θα τρελαθώ. Συνέχισε ο Ζωναίος. «Οι 12 ζητούν τους 12» τι μας λέει; Ποιοι είναι οι 12; Ποιοι είναι οι άλλοι 12; Γιατί οι μεν ζητούν τους δε; Ο Ζωναίος είχε πάρει φόρα και οι Γιάννης τον έκοψε απότομα:

-Αστυνόμε, πριν αρχίσουμε να απαντάμε σ' αυτά, δε νομίζετε ότι πρέπει να ολοκληρώσετε τον κύκλο τον διευθύνσεων που σας έδωσε ο Ανδοκίδης; Γιατί έχετε άλλες τρεις διευθύνσεις στα χέρια σας κι εμείς πήγαμε μόνο στην κυρία Ευτέρπη, στη μια διεύθυνση.

- Αγόρι μου, στις άλλες διευθύνσεις δύσκολα θα πάμε και ακόμη πιο δύσκολα θα μιλήσουμε με κάποιον από εκεί μέσα απάντησε ο Ζωναίος απογοητευμένος.

-Γιατί; Η αστυνομία δεν είστε; αναρωτήθηκε ο Γιάννης.

-Οι διευθύνσεις που έδωσε ο Ανδοκίδης αντιστοιχούν σε ανθρώπους που είναι πολύ ψηλά, απάντησε ο αστυνόμος κοφτά. Απ' αυτούς τους ανθρώπους δεν μαθαίνεις τίποτα κι αν ασχοληθείς περισσότερο τότε μπορεί και να βρεθείς να βάζεις σφραγίδες σε αποδείξεις αγοράς για χαρτιά τουαλέτας των συνταξιούχων αστυνομικών. Ο Ζωναίος είχε φανερά απογοητευτεί.

-Εντάξει, τότε ας δούμε που βρισκόμαστε, είπε ο Γιάννης σε μια προσπάθεια να βάλει το Ζωναίο να σκεφτεί περισσότερο και ίσως να απογοητευτεί λιγότερο.

-Σίγουρα ένα απ' τα δύο δωδεκάρια είναι οι πολύτιμοι λίθοι που κράταγε στο κουτί ο Κλεισθένης. Άρχισε ο Γιάννης. Δώδεκα πολύτιμοι λίθοι, που σημαίνει ότι ή αυτοί οι λίθοι ζητάνε άλλους δώδεκα, ή κάποιοι άλλοι - πιθανώς πρόσωπα - ζητάνε αυτούς τους δώδεκα λίθους που είχε ο Κλεισθένης. Αλλά γιατί;

-Και να μην ξεχνάμε ότι ο Κλεισθένης τρόμαξε πολύ όταν είδε την ακουαμαρίνα, πρόσθεσε η Μαίρη.

-Δηλαδή ο δέκατος τρίτος λίθος που στείλανε στον Κλεισθένη κάτι σήμαινε και μάλιστα πολύ κακό, παρατήρησε ο Γιάννης.

-Άρα, οι δώδεκα ζητούν δώδεκα, αλλά μόλις γίνουν δεκατρείς τότε κάτι πολύ κακό θα συμβεί σ' αυτόν που τους κατέχει, είπε ο Ζωναίος. Κι αυτό το πολύ κακό, το δίνει σαν μήνυμα εκείνος που έστειλε την ακουαμαρίνα. Κάτι γίνεται!

-Και μην ξεχνάμε ότι όποιος έχει έναν λίθο, αμέθυστο ή τοπάζι ας πούμε, τώρα ο Γιάννης ήταν γεμάτος ενθουσιασμό απ' την ανακάλυψή του, ευνοείται! Είτε του δίνουν χρήματα...
-Ή είναι προστατευμένος! συμφώνησε η Μαίρη. Πολύ σωστά!
-Γι' αυτό κι ο Κλεισθένης, έστελνε στ' αγαπημένα του πρόσωπα πολύτιμους λίθους! Ο Ζωναίος είχε μπει στο παιχνίδι και πήρε φόρα: Ήθελε να προστατέψει τους αγαπημένους του, τη Μαίρη, την Ευτέρπη, τον Ανδοκίδη. Αλλά σε καμιά περίπτωση οι λίθοι δεν έπρεπε να γίνουν δεκατρείς. Αυτό σημαίνει κάτι κακό. Μέχρι δώδεκα εντάξει, αφού όπως είχε πει και στην Ευτέρπη, οι λίθοι θα "του έσωζαν τη ζωή!". Άρα, ο Κλεισθένης ήταν προστατευμένος, αφού είχε μέχρι δώδεκα λίθους, έστελνε σε δικούς του ανθρώπους τους λίθους που έπαιρνε για να τους προστατέψει τη ζωή και κάποια στιγμή του στείλανε το μήνυμα:"Φίλε, κάτι κάνεις λάθος και την πάτησες άσχημα!", πάρε ένα έξτρα λίθο και πάρε και το μήνυμα μαζί. Μπράβο! Ο Ζωναίος θριαμβολογούσε τώρα!
-Εδώ, είναι που αρχίζει και ξαναμπερδεύεται το πράγμα, είπε ο Γιάννης για να ξαναγυρίσει η παρέα σε βαθιά σκέψη. Από τι ακριβώς κινδυνεύει κάποιος και από τι ακριβώς προστατεύεται; Προφανώς από κάποιους, γιατί ο μουσάτος που μου έδωσε τα χρήματα στο Σύνταγμα ήταν πολύ αληθινός και τα χαρτονομίσματα επίσης. Κι αν το "καλό" είναι πραγματικό κι όχι φάντασμα, τότε και το "κακό", αυτό που τρόμαξε τον Κλεισθένη, πρέπει να είναι εξίσου αληθινό. Από κάποιους ανθρώπους κινδύνευε και αυτούς φοβόταν.
-Τους άλλους δώδεκα! Είπε ο Ζωναίος κραυγάζοντας αυτή τη φορά.
-Ναι, αλλά ποιους δώδεκα; παρατήρησε η Μαίρη.
-Δεν ξέρω ακόμα, παραδέχτηκε ο Ζωναίος. Αυτό το ψάχνω...Ξέρουμε όμως ότι οι λίθοι έρχονταν στον Κλεισθένη απ' το εξωτερικό και επίσης ότι γνώρισε κάποιους ανθρώπους σε ένα ταξίδι του σχετικά με το θέμα αυτό, έτσι τουλάχιστον μας είπε η Ευτέρπη.
-Κι αν όπως μας λέτε ο Κλεισθένης είχε στείλει και λίθους σε πολύ σπουδαία πρόσωπα, που δε μπορεί ούτε να τα ρωτήσει η αστυνομία, τότε μιλάμε για κάτι που αφορά την ελίτ, σχολίασε ο Γιάννης.
-Αστυνόμε δεν μπορείτε να εντοπίσετε από ποιους έφταναν αυτά τα δέματα στον Κλεισθένη; ρώτησε η Μαίρη.
-Δυστυχώς, τίποτα δε λειτουργεί στις μέρες μας, είπε ο Ζωναίος, δεν έχουμε τις δυνατότητες που είχαμε πριν την κρίση. Ό,τι κάνουμε, το κάνουμε με κάποιο τηλέφωνο, στην καλύτερη περίπτωση ή ψάχνοντας οι ίδιοι δεξιά κι αριστερά. Πάνε οι εποχές που είχαμε τα μέσα...

Πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη φράση του, ένας μαύρος όγκος, ένα κατάμαυρο αμάξι, πέρασε δίπλα απ' το παρκαρισμένο αυτοκίνητο του Ζωναίου, κι απ΄ το φυμέ ανοιχτό παράθυρο εκτοξεύτηκε με δύναμη ένα πακετάκι, σπάζοντας το τζάμι του οδηγού, στο πάνω μέρος. Το πακετάκι έπεσε στο δρόμο, η μαύρη κούρσα έφυγε με μεγάλη ταχύτητα, ο Ζωναίος χωρίς να το σκεφτεί έβαλε μπροστά να φύγει, οι δυο συνεπιβάτες του είχαν ασυναίσθητα σκύψει στο πάτωμα του αυτοκινήτου, ο Γιάννης για πρώτη φορά βρέθηκε τόσο κοντά στο πρόσωπο της Μαίρης και σκέφτηκε πόσο διάφανο του φαινόταν στο μισοσκόταδο, η Μαίρη είχε κλείσει τα μάτια από την έκπληξη και τον τρόμο και όλα αυτά έγιναν μέσα σε δυο ή τρεις στιγμές.
Δεν είχε προλάβει να απομακρυνθεί κάποια μέτρα το αυτοκίνητο απ΄το πακετάκι και ο Ζωναίος πάτησε απότομα φρένο. Ο αστυνόμος κατέβηκε, έτρεξε προς το πεσμένο πακετάκι, το τίναξε απ' τις σκόνες, και τότε είδε ότι ήταν μισοσκισμένο, λασπωμένο και έτοιμο να διαλυθεί. Μέσα, φαινόταν ήδη ένα βαρύ ξύλινο κουτάκι κοσμηματοπώλη, χωρίς κανένα όνομα ή διεύθυνση. Το άνοιξε διστακτικά. Μια καφέ γυαλιστερή πέτρα, με χρυσές κηλίδες εμφανίστηκε στο κέντρο του κουτιού, τοποθετημένη σ' ένα γκριζωπό μαξιλαράκι. Άλλος ένας πολύτιμος λίθος. Ο αστυνόμος κοίταξε δεξιά κι αριστερά, αυθόρμητα. Η μαύρη κούρσα είχε ήδη εξαφανιστεί. Ο Γιάννης με τη Μαίρη, βγήκαν απ' το αμάξι και πλησίασαν τον αστυνόμο που είχε μείνει αποσβολωμένος.
-Μη μου πείτε αστυνόμε: άλλη μια πέτρα, σωστά; Ρώτησε ο Γιάννης.
-Σίγουρα μας παρακολουθούσαν! είπε η Μαίρη.
-Ναι και ναι! συμφώνησε ο Ζωναίος.
Τους έδειξε την πέτρα.
-Ένα Μάτι του Τίγρη, είπε η Μαίρη. Είχα ένα δαχτυλίδι κάποτε από τέτοια πέτρα!
-Μας παρακολουθούσαν, άγνωστο για πόσο και μας στέλνουν ένα μήνυμα. Συμπέρανε ο Γιάννης.
-Τι μήνυμα, ρώτησε ο Ζωναίος.
-Αμέθυστος, δικός μου, ο δικός σας Λάπις Λάζουλι του κομπολογιού αστυνόμε, το τοπάζι της Μαίρης, και τώρα ένα Μάτι του Τίγρη. Είχαμε τρεις πέτρες και μας έστειλαν άλλη μια, τέσσερις. Όταν φτάσουμε τις δώδεκα, πρέπει να φοβόμαστε ό,τι φοβόταν κι ο Κλεισθένης...

(Συνεχίζεται...)

Δώδεκα Λίθοι: Αιματίτης

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Fri, 18 Nov 2011 12:34:00 +0000

Ένα μίνι διαδικτυακό μυθιστόρημα σε συνέχειες...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ (συνέχεια...)

Αιματίτης

Το αυτοκίνητο του Ζωναίου ανέβαινε την Κηφισίας με μεγάλη ταχύτητα. Η κρίση είχε αδειάσει την άλλοτε μποτιλιαρισμένη λεωφόρο. Ο Γιάννης και η Μαίρη στο πίσω κάθισμα κοιτούσαν απ’ τα παράθυρα τα ερειπωμένα κτίρια που παλιά φιλοξενούσαν εταιρείες, τράπεζες, πολυκαταστήματα και ο καθένας ήταν βυθισμένος στις σκέψεις του.

-Αστυνόμε, έσπασε τη σιωπή ο Γιάννης, από πού θα ξεκινήσουμε;

-Κατ’ αρχάς δε θα ξεκινήσουμε, είπε κοφτά ο Ζωναίος. Σας παίρνω μαζί μου μόνο και μόνο για προστασία, αφού δέχομαι ότι η Μαίρη κινδυνεύει. Δείτε το ως εξής: είστε μάρτυρες υπό προστασία. Τα άλλα είναι δουλειά της αστυνομίας. Αυτά.

Σε λίγο είχαν φτάσει στη διεύθυνση που τους είχε δώσει ο Ανδοκίδης, στην Κηφισιά. Ένα απλό σπίτι, με προσεγμένο και καθαρό κήπο, χωρίς κάγκελα με μια χαμηλή ασπρισμένη μάντρα γύρω-γύρω.

-Εδώ είμαστε, είπε ο Ζωναίος.

-Τι είναι το «εδώ» ρώτησε ο Γιάννης.

-Μια διεύθυνση που μας έδωσε ο Ανδοκίδης και τυχαίνει να την ξέρω, απάντησε ο αστυνόμος.

Κατέβηκαν όλοι απ’ το αμάξι και προχώρησαν προς την είσοδο. Ο Ζωναίος φάνηκε να έχει ξανάρθει. Χτύπησε την πόρτα και φώναξε δυνατά:

-Κυρία Ευτέρπη! Ο αστυνόμος Ζωναίος είμαι! Ανοίξτε παρακαλώ!

Η σιδερένια πόρτα άνοιξε κι εμφανίστηκε μια γυναίκα, γύρω στα 60, μαυροφορεμένη με ευγενικά χαρακτηριστικά.

-Καλησπέρα αστυνόμε! Νόμιζα ότι δε θα ξανάρθετε. Περάστε!

Η Ευτέρπη Ευκλείδου ήταν μακρινή ξαδέλφη του Κλεισθένη. Όταν ο Κλεισθένης απέλυσε το προσωπικό του, μετά από λίγο πέθανε κι ο άντρας της. Έτσι, ο πρώην βιομήχανος πρότεινε στη μακρινή του ξαδέλφη να καθαρίζει το σπίτι, να φροντίζει για τα απαραίτητα κι έτσι να κερδίζει τα προς το ζην, αυτές τις δύσκολες εποχές. Πιο παλιά δε διατηρούσαν και τις στενότερες συγγενικές σχέσεις. Ο Κλεισθένης ασχολούνταν με τις δουλειές του και τις επιχειρήσεις του, η Ευτέρπη με τον άντρα της αφού δεν είχε παιδιά. Βέβαια ο Κλεισθένης σαν άνθρωπος κοσμικός που ήταν φρόντιζε για τις τυπικότητες – χρόνια πολλά στις γιορτές και τα σχετικά – αλλά η Ευτέρπη κι ο Ισίδωρος Κλεισθένης ανήκαν σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις που δεν «κόλλαγαν» μεταξύ τους. Η κρίση όμως τα άλλαξε όλα αυτά και τους έφερε κοντά. Η μοίρα θέλησε να βρει η Ευτέρπη τον Ισίδωρο νεκρό στο γραφείο του, εκείνη τη μέρα, όταν είχε πάει στο σπίτι του βιομήχανου σε μια από τις συνηθισμένες της επισκέψεις.

-Κυρία Ευτέρπη, θα εκμεταλλευτώ την καλοσύνη σας γιατί νομίζω ότι σας χρειάζομαι, είπε ο Ζωναίος.

-Αστυνόμε μου ό,τι θέλετε. Τα παιδιά; Α! την κοπέλα την έχω ξαναδεί. Τι κάνεις παιδί μου; Η Ευτέρπη την τελευταία φράση δεν την πρόφερε με τόση καλοσύνη, όπως τις άλλες. Είχε αναγνωρίσει τη Μαίρη, την περιστασιακή συντροφιά του Κλεισθένη. Και το «παιδί μου» είχε πολύ περιφρόνηση μέσα του, αταίριαστη με την κατά τα άλλα ευγενική Ευτέρπη. Ίσως και μια ελαφριά ειρωνεία.

-Καλησπέρα σας, απάντησε η Μαίρη. Καλά, ευχαριστώ.

-Θα τα πούμε όλα σιγά-σιγά, είπε μαλακά ο αστυνόμος.

-Τότε να ετοιμάσω κάτι να φάμε; Δεν έχω και πολλές επισκέψεις τελευταία και η αναπάντεχη απώλεια του Ισίδωρου με στεναχωρεί. Θα χαρώ πολύ να τα πούμε τρώγοντας.

-Να μη σας βάλουμε σε κόπο, είπε ο αστυνόμος ενώ ήδη καθόταν στο τραπέζι.

Το γεύμα ήταν απολύτως λιτό, όπως το επέβαλλαν οι συνθήκες, αλλά όχι τόσο ώστε να μην ανοίξει η συζήτηση.

-Κυρία Ευτέρπη, λυπάμαι πολύ που θα σας ζητήσω να θυμηθείτε και πάλι δυσάρεστα συμβάντα και μάλιστα ενώ μας περιποιείστε τόσο πολύ, αλλά πιστέψτε με έχω πολύ σοβαρούς λόγους.

-Αστυνόμε, παρακαλώ! Αν μπορώ να βοηθήσω σε κάτι… στεναχωριέμαι για τον καημένο τον Ισίδωρο, αλλά αντέχω ακόμα.

Ο αστυνόμος συνέχισε:

-Είχατε ποτέ αντιληφθεί κάποια ενασχόληση του Κλεισθένη με πολύτιμους λίθους; Ή κάποιες επαφές του που να έχουν σχέση με τέτοια πράγματα;

Η Ευτέρπη, έκλεισε για λίγο τα μάτια της, προσπαθώντας να φέρει εικόνες απ’ το παρελθόν.

-Ο Ισίδωρος δεν μιλούσε ποτέ για τις δουλειές του. Ούτε τα τηλεφωνήματα και τις επαφές του τις έκανε μπροστά μου. Όμως για τους πολύτιμους λίθους, τον τελευταίο χρόνο είχε κάτι πάρε-δώσε, τώρα που το λέτε.

-Δηλαδή; Ο Ζωναίος έριξε μπροστά το σώμα του να ακούσει καλύτερα.

-Πριν ένα χρόνο περίπου ήρθε στη γιορτή του συχωρεμένου του άντρα μου ένας Ανδοκίδης, τον ήξερα φατσικά γιατί δούλευε στον Ισίδωρο. Ήταν νομίζω σωματοφύλακας, συνοδός κάτι τέτοιο.

Έφερε ένα κομπολόι δώρο στον άντρα μου εκ μέρους του Ισίδωρου. Τον πήρα τηλέφωνο για να τον ευχαριστήσω και με ρώτησε αν μ’ αρέσει ο αιματίτης γιατί από τέτοιες πέτρες ήταν φτιαγμένο το κομπολόι. Του είπα ότι είναι πολύ καλό και μου εξήγησε ότι τα φτιάχνει ο Ανδοκίδης χειροποίητα, με πέτρες που του έστελνε ο Ισίδωρος. Τότε τον ρώτησα πως και ασχολήθηκε με πολύτιμους λίθους. Μου είπε ότι στο τελευταίο του ταξίδι είχε γνωρίσει κάποιους ανθρώπους που του έστελναν πολύτιμους λίθους και μαζί τους είχε μάθει πολύ χρήσιμα πράγματα γι’ αυτές τις πέτρες που μπορεί κάποτε να του έσωζαν τη ζωή. Δεν είναι κρίμα που έφυγε πάνω από μια πολύτιμη πέτρα; Τον βρήκα πεσμένο πάνω στο γραφείο του όταν μπήκα εκείνο το απόγευμα, με ένα πετράδι στο χέρι… τι παιχνίδια παίζει η ζωή τελικά. Τραγικό δεν είναι;

-Σας είπε ότι οι πολύτιμοι λίθοι θα του έσωζαν τη ζωή; Ρώτησε ο Ζωναίος

-Ναι. Το θυμάμαι πολύ καλά.

-Κι ο Κλεισθένης σας είπε για κάποιους που γνώρισε σε ένα ταξίδι;

-Ναι.

Ο Ζωναίος έβγαλε το γνωστό μπλε τετράδιο και το μολύβι του και σημείωσε μια-δυο φράσεις.

-Μήπως θυμάστε και κάτι άλλο σχετικό, τώρα που το συζητάμε; Ο Ζωναίος τώρα προσπαθούσε να πιέσει την κακομοίρα την Ευτέρπη να πει περισσότερα. Η γυναίκα ξανάκλεισε τα μάτια και φάνηκε να φέρνει στο μυαλό της εικόνες από το πρόσφατο παρελθόν. Πήρε μια έκφραση φόβου και δισταγμού και συνέχισε, κομπιάζοντας όμως αυτή τη φορά:

-Αστυνόμε, νομίζω ότι όπως ήρθαν τα πράγματα, τώρα που ο Ισίδωρος έφυγε, μπορώ να σας πω και κάτι που δεν σας είπα στην πρώτη μας συνάντηση. Φοβάμαι πώς να το κρατώ μέσα μου δεν έχει πια νόημα. Αν έκανα κάτι κακό, που σας το έκρυψα ας με κρίνετε εσείς με το νόμο σας κι ο Θεός.

-Κυρία Ευτέρπη, ξέρετε ότι κανείς δε σας κατηγορεί για τίποτα. Ο Ισίδωρος Κλεισθένης πέθανε από την καρδιά του. Αυτό πια είναι τελεσίδικο και δεν ψάχνουμε έναν δολοφόνο. Όμως φοβόμαστε ότι η υπόθεση με τους πολύτιμους λίθους δεν περιορίζεται στον Κλεισθένη και στο θλιβερό γεγονός που του συνέβη. Μπορεί να απειλεί άλλους ανθρώπους ή να πρόκειται για κάτι άλλο. Δεν ξέρουμε ακόμα και νομίζω ότι μπορείτε να μας βοηθήσετε να μάθουμε. Ο Ζωναίος τώρα προσπαθούσε να διαλύσει τους φόβους της Ευτέρπης για να μιλήσει όσο πιο άνετα μπορούσε.

-Αστυνόμε ακούστε. Μια μέρα – πάει τώρα κανένας μήνας – πήγα στο σπίτι του Ισίδωρου. Άνοιξα με το κλειδί που μου είχε δώσει, μπήκα μέσα και τον βρήκα να κοιμάται στον καναπέ του σαλονιού. Έτσι, μπήκα πρώτα να καθαρίσω στο γραφείο του, γιατί σκέφτηκα ότι ήταν ευκαιρία επειδή δε με άφηνε να το ξεβρομίζω αφού πάντα είχε δουλειά εκεί. Τον θυμάμαι σαν τώρα που μου έλεγε: «Ευτέρπη μου, όχι απ’ το γραφείο μου, ξεκίνα από κάπου αλλού και θα σε φωνάξω γλυκιά μου». Και τελικά δε με φώναζε ποτέ γιατί δούλευε μέχρι αργά. Τέλος πάντων, μπαίνω στο γραφείο του να καθαρίσω και βρίσκω μια ξύλινη θήκη ανοιχτή, με βελούδο μαύρο μέσα και ταχτοποιημένες εκεί πέτρες λαμπερές και πολύχρωμες, που φώναζαν από μακριά ότι ήταν πολύτιμες κι ακριβές. Λέω, δε θες να χαθεί καμία και να φωνάζει μετά ο Ισίδωρος; Είπα κι εγώ να τις μαζέψω – ίσως δε σκέφτηκα σωστά εκείνη τη στιγμή – και όπως κάνω να δω κάτω απ’ το ξύλινο κουτί βρήκα ένα σημείωμα με τα γράμματα του Ισίδωρου.

-Θυμάστε τι έγραφε το σημείωμα; Τώρα ο Ζωναίος δεν έκρυβε την ανυπομονησία του.

-Ναι, ήταν μια παράξενη φράση που έλεγε: «Οι 12 ζητούν τους 12». Μου φάνηκε τόσο ακατανόητη που δεν μπορώ να την ξεχάσω.

-Πως ήταν το σημείωμα; Σε απλό χαρτί σε κομμάτι χαρτί, πως; Ο Ζωναίος τώρα παραβίαζε το υπηρεσιακό του πρωτόκολλο και γινόταν φορτικός

-Ένα απλό κομμάτι χαρτί, χειρόγραφο, απάντησε λίγο περισσότερο τρομαγμένη η γυναίκα. Απ' τα χαρτιά που είχε πάνω στο γραφείο του ο Ισίδωρος για να σημειώνει...

-Κυρία Ευτέρπη, μου επιτρέπετε να σας ρωτήσω κάτι; Ρώτησε ο Γιάννης. Ο Ζωναίος μόλις άκουσε τη φωνή του Γιάννη κόντεψε να πνιγεί, καθώς έπινε λίγο νερό. Κοκκίνισε, έβηξε κι ο Γιάννης εκμεταλλεύτηκε το κενό και ξαναρώτησε χωρίς να περιμένει απάντηση:

-Θυμάστε πόσες ήταν οι θήκες για τους λίθους μέσα στο ξύλινο κουτί που μας είπατε;

-Σίγουρα 12. Σε τέσσερις τριάδες. Το θυμάμαι πολύ καλά, απάντησε με σιγουριά η Ευτέρπη.

Στο μεταξύ ο Ζωναίος είχε συνέλθει από το σοκ. Σηκώθηκε, έπιασε το Γιάννη και τη Μαίρη απ’ τους ώμους, σχεδόν σηκώνοντάς τους δια της βίας, και είπε:

-Κυρία Ευτέρπη μου σας ευχαριστούμε για όλα, αν θυμηθείτε κάτι άλλο την κάρτα μου την έχετε σωστά; Γεια σας τώρα και πάλι ευχαριστούμε!

Λέγοντάς τα αυτά, τράβηξε κυριολεκτικά προς την έξοδο τους δύο, η Ευτέρπη αιφνιδιάστηκε και μόλις πρόλαβε να ψελλίσει ένα «αντίο» γνέφοντας, ενώ ήδη οι επισκέπτες της είχαν επιβιβαστεί στο αυτοκίνητο του Ζωναίου που έφευγε στριγγλίζοντας.

ΤΕΛΟΣ ΠΡΩΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

(Συνεχίζεται…)

Δώδεκα Λίθοι: Ακουαμαρίνα

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Tue, 15 Nov 2011 09:00:00 +0000

Ένα μίνι διαδικτυακό μυθιστόρημα σε συνέχειες...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ (συνέχεια...)

Ακουαμαρίνα

Τα χτυπήματα στην πόρτα ξύπνησαν το Γιάννη απότομα.

-Παρακαλώ, ανοίξτε. Αστυνομία! Απ' τον αστυνόμο Ζωναίο!

Στο μεταξύ είχε ξυπνήσει και η Μαίρη. Άνοιξε την πόρτα κι ο αστυνομικός ξανάπε:

-Απ' τον αστυνόμο Ζωναίο, σας παρακαλεί να με ακολουθήσετε στο Τμήμα για μια υπόθεση που ξέρετε.

Το περιπολικό που τους περίμενε απ' έξω, τους μετέφερε σε λίγα λεπτά στο Τμήμα. Ο αστυνομικός τους οδήγησε σ' ένα γραφείο, με κατεβασμένα στόρια, γεμάτο καπνό και εντελώς ξεχασμένο - όπως φαινόταν - από τις καθαρίστριες του κτιρίου. Το χώρο φώτιζε μια σκονισμένη ηλεκτρική λάμπα, πραγματική σπατάλη σε μια τέτοια εποχή, που το ρεύμα είχε γίνει σπάνιο αγαθό που απολάμβαναν μόνο οι πλούσιοι και μερικές δημόσιες υπηρεσίες όπως φαίνεται.

Ο Ζωναίος κάπνιζε, προσπαθώντας να βολευτεί σε μια σπασμένη καρέκλα γραφείου, που παλιότερα πρέπει να είχε γνωρίσει μεγάλες δόξες. Τους καλημέρισε, τους έγνεψε να καθίσουν, έσβησε το τσιγάρο του και έβγαλε το κομπολόι με το λάπις λάζουλι. Η Μαίρη άναψε τσιγάρο κι ο Γιάννης είχε κολλήσει το βλέμμα του στην πέτρα του κομπολογιού.

-Πολύ παράξενα πράγματα συμβαίνουν, άρχισε ο Ζωναίος.

-Μας το είπατε και χθες αστυνόμε, αλλά δεν..άρχισε ο Γιάννης.

Ο Ζωναίος τον έκοψε απότομα.

-Δε θα μιλήσουμε για φαντασίες. Εδώ κάτι περίεργο συμβαίνει και θέλω να τα ξαναπούμε απ' την αρχή. Τώρα ο Ζωναίος είχε πάρει πραγματικά το ύφος του ανακριτή κι όχι του φιλικού αστυνόμου της γειτονιάς.

-Μα εσείς μας είπατε ότι ο Κλεισθένης...εμείς...ψέλλισε η Μαίρη.

-Δεν πρόκειται για τον Κλεισθένη! Γρύλισε μέσα απ' τα δόντια του ο Ζωναίος. Ή τουλάχιστον δεν πρόκειται ΜΟΝΟ για τον Κλεισθένη. Τις δυο τελευταίες μέρες συνέβησαν δυο γεγονότα. Εσείς ξέρατε μόνο το ένα. Το θάνατο του Κλεισθένη. Όμως δεν ξέρατε το άλλο. Το πιο παράξενο.

Ο Ζωναίος άναψε τσιγάρο, τράβηξε μια γερή ρουφηξιά αφήνοντας στην αγωνία το Γιάννη και τη Μαίρη, που είχαν παγώσει.

-Στο σπίτι του Κλεισθένη, και αφού φύγατε εσείς δεσποινίς εκείνο το πρωί έφτασε ένα πακέτο. Ο Κλεισθένης το άνοιξε. Και μέσα βρήκε ένα πολύτιμο λίθο. Μια ακουαμαρίνα. Πρέπει να πέθανε λίγο μετά. Ο Ιατροδικαστής είναι σίγουρος ότι ο θάνατός του προήλθε από το σοκ που τσάκισε την άρρωστη καρδιά του. Όταν αναφέρατε για τους πολύτιμους λίθους μου φάνηκε πολύ παράξενο. Ο Κλεισθένης λίγες ώρες πριν είχε δώσει στην κοπέλα έναν πολύτιμο λίθο, ένα τοπάζι, με ένα πολύ περίεργο τρόπο όπως μου είπατε. Και πολύ πιθανό είναι να πέθανε από το σοκ που του προκάλεσε η θέα ενός άλλου πολύτιμου λίθου. Όλο αυτό είναι πολύ παράξενο και άρα καθόλου τυχαίο.

-Αστυνόμε, θα σας το κάνω πιο περίεργο ακόμα. Είπε ο Γιάννης και διηγήθηκε την ιστορία με τον μουσάτο, το μενταγιόν με τον αμέθυστο και το περιστατικό στο Σύνταγμα.

-Διάολε, εδώ υπάρχει κάτι πιο σοβαρό! Ο Ζωναίος δεν περίμενε ότι θα είχε μπροστά του μια τόσο ακαταλαβίστικη κατάσταση.

-Συγκράτησες κάποιο άλλο στοιχείο, αριθμό, μάρκα τίποτ' άλλο; ρώτησε το Γιάννη

-Όχι τίποτα. Ήταν νύχτα, όλα έγιναν πολύ γρήγορα και έμεινα παγωτό απ' ότι έγινε, παραδέχτηκε ο Γιάννης.

-Για να τα πάρουμε απ' την αρχή. Ξανάπε ο αστυνόμος. Έχουμε έναν μουσάτο να μοιράζει πενηντάρικα στο Σύνταγμα, σ' όποιον φοράει μενταγιόν με αμέθυστους. Ένας βιομήχανος φανερά ταραγμένος δωρίζει στην...τέλος πάντων στην κοπέλα που του κρατούσε συντρφιά, ένα τοπάζι και της λέει να μην το βγάλει ποτέ απ' το χέρι της. Μετά ο ίδιος βιομήχανος λαβαίνει ένα πακέτο, το ανοίγει, αντικρίζει μια ακουαμαρίνα και πεθαίνει απ' το σοκ.

-Εγώ νομίζω ότι ο μουσάτος έχει σχέση με όλα αυτά, είπε ο Γιάννης, αυθόρμητα. Τόσο αυθόρμητα όμως που ο Ζωναίος τον κοίταξε με το ύφος του "για νέο μας το λες" και τον έβαλε στη θέση του.

-Εδώ σας φώναξα για ανάκριση κι όχι για βοηθούς ντετέκτιβ! Ο αστυνόμος πλησίαζε στα όριά του.

-Το κουτί έγραφε κάτι πάνω; ρώτησε ο Γιάννης;

-Κόψε τις ερωτήσεις! Αλλά όχι. Τίποτα. Ούτε ενδείξεις ούτε αποτυπώματα, τίποτα. Ο Ζωναίος είχε φτάσει μάλλον στα όρια της υπομονής του.

Όλη την ώρα η Μαίρη κάπνιζε, άκουγε και δε μιλούσε. Όμως είπε:

-Ο Κλεισθένης, σας το είπα και χθες, ήταν πολύ εκνευρισμένος όταν είχα ήδη φτάσει σπίτι του. Και το πρωί ήταν ακόμη περισσότερο φορτωμένος. Και ταράχτηκε μέχρι θανάτου όταν είδε την ακουαμαρίνα; Γιατί;

-Το ξέρω. Το έχω υπόψη μου. Μα καλά με κοροϊδεύετε; Ο Ζωναίος είχε πλέον εκνευριστεί.

-Το είπα μήπως είχε κάποιο τηλεφώνημα ή...

-Τα ψάξαμε όλα. Τίποτα. Ο Κλεισθένης είχε να δεχτεί τηλεφώνημα καμιά βδομάδα. Ποιος τηλεφωνεί σήμερα;

Η κρίση είχε αλλάξει τις συνήθειες των ανθρώπων. Αλλά ήταν δύσκολο να το πιστέψουν όλοι.

-Άρα ψάχνετε ψύλλο στα άχυρα αστυνόμε, ένα μουσάτο, μια μαύρη κούρσα, λίγα πράγματα, παρατήρησε ο Γιάννης.

-Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, είπε ο αστυνόμος.

Ο Γιάννης είχε πάρει θάρρος.

-Και τέλος πάντων αστυνόμε, τελικά τι θα ψάξετε; Έναν τύπο που έστειλε απλώς ένα πολύτιμο λίθο σ' ένα βιομήχανο; Είναι έγκλημα αυτό;

-Αυτό ήταν! Τελειώσαμε! αποφάσισε ο Ζωναίος και τους έδειξε προς την πόρτα.

Βγήκαν και οι δύο στο δρόμο.

-Ξέρεις τι κατάλαβα εγώ; ρώτησε ο Γιάννης

-Τι; Γιατί εγώ δεν κατάλαβα τίποτα, απάντησε η Μαίρη.

-Ότι αυτός που έστειλε την ακουαμαρίνα στον Κλεισθένη σίγουρα δεν ήθελε το καλό του. Ο Κλεισθένης το ήξερε και το περίμενε γι΄ αυτό ήταν χάλια όταν τον είδες. Πρέπει η ακουαμαρίνα να ήταν ένα μήνυμα, ένα σήμα για κάτι κακό. Κι ακόμη, όταν σου έδινε το τοπάζι και σου λεγε να μην το βγάλεις ποτέ, μάλλον εννοούσε ότι κινδυνεύεις κι εσύ και το πετράδι με κάποιο τρόπο σε προστατεύει. Αυτά κατάλαβα.

-Με προστατεύει το πετράδι; Πως; Δεν ματιάζομαι ας πούμε; είπε η Μαίρη, γελώντας ενώ προσπαθούσε να ξεχάσει το κομμάτι της φράσης του Γιάννη που έλεγε για το δικό της κίνδυνο.

-Δεν ξέρω πως, αλλά όχι με μεθόδους της μεταφυσικής. Σίγουρα σημαίνει κάτι για κάποιον. Όπως για το μουσάτο, ο αμέθυστος σήμαινε ότι πρέπει να μου δώσει λεφτά χωρίς να με ξέρει.Πάντως εκεί κάπου βρίσκεται και το κλειδί. Τι σημαίνουν τα πετράδια. Δηλαδή, αν ο αμέθυστος σημαίνει "δώστου χρήμα" και το τοπάζι "μην ενοχλείτε" - το λέω σχηματικά - τότε η ακουαμαρίνα μάλλον σημαίνει κάτι κακό. Κι ο Κλεισθένης το ήξερε.

-Δηλαδή θες να πεις ότι κάποιοι έχουν κάποιο κώδικα με πετράδια;

-Κάπως έτσι.

-Και τώρα τι κάνουμε; ρώτησε η Μαίρη.

-Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι για να σου δώσει ο Κλεισθένης το τοπάζι, θεωρούσε ότι για κάποιο λόγο κινδύνευες.

-Εγώ; Γιατί;

-Σου είχε πει κάτι ο Κλεισθένης για πετράδια, για κάτι περίεργο, οτιδήποτε; Είδες ποτέ κανέναν άλλο στο σπίτι του;

-Όχι δε νομίζω. Όποτε συναντούσα τον Κλεισθένη είμασταν μόνοι μας, εξάλλου ο ίδιος με καλούσε και δεν θα μπορούσα ποτέ να πάω στο σπίτι του απρόσκλητη. Τώρα, για τα πετράδια που λες...όχι. Δεν συζητούσαμε ποτέ για κάτι άλλο εκτός από πολύ συνηθισμένα θέματα, συνήθως για την κρίση, για ταξίδια που είχε κάνει, έλεγε ανέκδοτα. Ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος με ευγένεια και χιούμορ. Αλλά ήταν μόνος.

-Έμενε μόνος του;

-Ναι, δεν είχε ούτε υπηρέτες ούτε τίποτα.

-Και δε φοβόταν;

-Όχι.

-Περίεργο, με τόσους άστεγους, απελπισμένους, σε ένα τέτοιο σπίτι και δε φοβόταν. Και ένας άνθρωπος με τέτοιο όνομα και φήμη.

-Μου είχε μιλήσει μόνο για μια μακρινή ξαδέλφη του, που ερχόταν και του καθάριζε ή του έφερνε τα απαραίτητα. Νομίζω ότι αυτή πρέπει να βρήκε και το πτώμα του, αφού άλλος στο σπίτι δεν έμπαινε.

-Έχεις δίκιο. Η εφημερίδα τοίχου έγραφε για κάποιον συγγενή του που τον βρήκε.

-Πάντως δεν είναι περίεργο που έμενε μόνος; αναρωτήθηκε ο Γιάννης και πάλι.

-Ναι. Τώρα που το λες.... Αλλά μπορεί να ήταν παραξενιά του.

-Μπορεί και όχι, είπε ο Γιάννης.

-Τι θες να πεις; ρώτησε η Μαίρη

-Λέω ότι μπορεί να είχε προσλάβει κάποιον ή κάποιους να τον προστατεύουν, χωρίς να το ξέρεις.

-Ή μπορεί να ήταν απλά επιλογή του ή ανάγκη, αφού μπορεί να μην είχε πια τη δυνατότητα να πληρώνει σωματοφύλακες.

-Ας πάμε πίσω στον αστυνόμο. Νομίζω ότι έχουμε να του πούμε και να τον ρωτήσουμε διάφορα πράγματα.

Γύρισαν στο γραφείο του Ζωναίου. Τους υποδέχθηκε με νεύρα αλλά το υπέμεινε. Του αφηγήθηκαν τις σκέψεις τους κι ο Ζωναίος έπεσε σε περισυλλογή.

-Δηλαδή τι μου λέτε; Ο Κλεισθένης είχε προσλάβει αόρατους μπράβους;

-Όχι. Σας λέμε ότι η Μαίρη μπορεί να διατρέχει κίνδυνο, είπε ο Γιάννης.

Ο αστυνόμος έξυσε το κεφάλι του και άναψε ένα τσιγάρο.

-Ακόμη κι αν κινδυνεύει, δεν ξέρουμε από ποιούς, δεν ξέρουμε πως και δεν ξέρουμε γενικώς την τύφλα μας.

-Αστυνόμε, εσείς δεν μπορείτε να μάθετε αν ο Κλεισθένης είχε ανησυχήσει για την ασφάλειά του, αφού έμενε μόνος;

-Το έχω ήδη κάνει. Ο Κλεισθένης είχε παλιά, πριν την κρίση, αρκετό προσωπικό στο σπίτι του. Φυσιολογικό για κάθε έναν της τάξης του. Όμως έφτασε να τους απολύσει όλους και να μείνει μόνος του. Έτσι βρήκαμε όσους μπορούσαμε απ’ αυτούς και προσπαθήσαμε να μάθουμε πως έφυγαν, αν είχαν έχθρες με το παλιό αφεντικό τους και τέτοια. Βρήκαμε και τους σωματοφύλακες που είχε παλιά. Τους ανακρίναμε και…

Ο Ζωναίος σταμάτησε απότομα. Τα μάτια του άστραψαν και κόντεψε να πέσει απ’ την καρέκλα του προσπαθώντας να πιάσει το τηλέφωνο. Χτύπησε γρήγορα μερικούς αριθμούς, περίμενε και κάποια στιγμή μίλησε:

-Να πάτε και να μου φέρετε αμέσως εδώ τον Ανδοκίδη. Γρήγορα. Τώρα! Ούρλιαζε σαν τρελός.

Ο Γιάννης με τη Μαίρη τρόμαξαν. Ο Ζωναίος μόλις πήρε την επιβεβαίωση ότι ξεκινούν για να φέρουν αυτόν που τους ζήτησε, ηρέμησε.

-Ανδοκίδης. Πρώην συνάδελφος αστυνομικός και πρώην σωματοφύλακας του Κλεισθένη. Πήγα και τον βρήκα στο σπίτι του στα Πατήσια. Ζει μόνος κι από τότε που τον απέλυσε ο Κλεισθένης περνάει τον καιρό του φτιάχνοντας κομπολόγια. Ψωμοζεί τώρα με τις πενταροδεκάρες από τη σύνταξη του αστυνομικού.

-Το Λάπις Λάζουλι! Φώναξε ο Γιάννης

-Ναι ανάθεμά το! Όταν τελειώσαμε την κουβέντα για το θάνατο του Κλεισθένη μου έκανε δώρο το κομπολόι με το λάπις λάζουλι, σαν παλιός συνάδελφος που ήταν, χάρηκε που τα είπαμε και με είδε.

-Και τι σας είπε για τον Κλεισθένη;

-Ότι ο Κλεισθένης ήταν ένας χρυσός άνθρωπος, πρακτικά δεν είχε εχθρούς και τους απέλυσε όλους με μια καλή αποζημίωση. Τον ρώτησα και γιατί ο Κλεισθένης απέλυσε και τους σωματοφύλακές του με τέτοια εγκληματικότητα.

-Και τι σας είπε; Ρώτησε ο Γιάννης.

-Ότι οικονομικά δεν άντεχε πια, δεν είχε εχθρούς και θα προσπαθούσε να ζήσει όσο πιο απλά κι αθόρυβα γίνεται. Και πριν προλάβεις να ρωτήσεις, σου λέω ότι όχι δεν είχε γίνει ούτε ληστεία, ούτε διάρρηξη στο σπίτι του Κλεισθένη!

Στο μεταξύ ο Ζωναίος είχε βγάλει το κομπολόι με το λάπις λάζουλι πάνω στο γραφείο και δεν το άγγιζε σαν να ήταν αυτό το σώμα του εγκλήματος.

-Λέτε να του έστειλε αυτός την ακουαμαρίνα; Ρώτησε η Μαίρη.

-Για ποιο λόγο; Εξάλλου εκτός από πρώην αστυνομικός ήταν και σωματοφύλακας του Κλεισθένη και θα ήξερε ότι θα τον εξετάζαμε από τους πρώτους. Αλλά ας τον περιμένουμε.

Μετά από ένα μισάωρο ο Ανδοκίδης περνούσε την πόρτα του γραφείου του Ζωναίου. Πανύψηλος, γεροδεμένος, με μαύρο παντελόνι, σκούρο καφέ σακάκι κι ένα παλτό χοντρό– χλαίνη ήταν μάλλον – στο αριστερό χέρι. Πέρασε μπροστά από τη Μαίρη και το Γιάννη, πήγε κατευθείαν στο Ζωναίο και τον χαιρέτησε δια χειραψίας.

-Αστυνόμε, τα σέβη μου. Του είπε με φωνή βαθιά και πειστική σαν να έλεγε: «αστυνόμε, δώστε μου τα σέβη σας τώρα!»

-Κάθισε Ανδοκίδη.

-Ευχαριστώ αστυνόμε. Πείτε μου. Άναψε τσιγάρο και άκουγε.

Ο Ζωναίος του αφηγήθηκε το περιστατικό με την ακουαμαρίνα και τον ρώτησε με τρόπο ευθύ, απότομο κι αποφασιστικό:

-Πες μου αν ο Κλεισθένης είχε σχέση με πολύτιμους λίθους, ή με ανθρώπους που έχουν σχέση με τέτοια πράγματα. Και θέλω να μου μιλήσεις σαν αστυνομικός σε αστυνομικό.

-Αστυνόμε μου, δεν έχω να κρύψω οτιδήποτε και το ξέρετε. Εξάλλου το παρελθόν μου είναι γνωστό, έφυγα από το Σώμα χωρίς κανένα ψεγάδι και μετά μπήκα στη δούλεψη του Κλεισθένη που εργάστηκα τίμια. Ήμουν σωματοφύλακάς του, μέχρι που ο μακαρίτης μας απέλυσε ως και τον τελευταίο υπηρέτη, μας αντάμειψε καλά και εγώ αλλά και με όσους άλλους υπαλλήλους του έχω μιλήσει δεν είχαμε κανένα παράπονο. Εγώ μάλιστα έχω κι ένα λόγο παραπάνω να τον θεωρώ ευεργέτη μου.

-Ποιον λόγο; Ο Ζωναίος έσβηνε και άναβε τα τσιγάρα συνέχεια.

-Όταν με απέλυσε, μου είπε ότι λυπάται πολύ που πρέπει να το κάνει αυτό και πως αν μπορούσε να κάνει κάτι παραπάνω για μένα θα το έκανε ευχαρίστως.

-Και λοιπόν;

-Του είπα λοιπόν ότι σκέφτομαι να ασχοληθώ με τα κομπολόγια, αφού δουλειά δεν υπάρχει και αυτό το χόμπυ να πούμε το έκανα χρόνια και μου άρεσε. Έφτιαχνα κομπολόγια από παιδί σχεδόν. Κι ακόμη, θα μπορούσα ίσως να πουλάω και μερικά για να βγάζω κάτι παραπάνω, αφού η σύνταξη με τη Μεγάλη Κρίση φτάνει δε φτάνει για καμιά κονσέρβα. Ο Κλεισθένης με άκουσε προσεκτικά και με ρώτησε αν ξέρω να κάνω καμιά άλλη τέχνη. Του απάντησα όχι. Σκέφτηκε για πολύ ώρα σιωπηλός και μετά άρχισε να με ρωτά για τα κομπολόγια. Τι πέτρες βάζω, πως τα φτιάχνω και τέτοια. Άρχισε να με ρωτάει για διάφορες πέτρες, άλλες τις ήξερα και άλλες όχι. Αυτός μάλλον ήξερε πολλά για τις πέτρες, από ποιες χώρες έρχονται, πως σκαλίζονται κι άλλα.

Μπορώ να έχω λίγο νερό;

Ο Ζωναίος βγήκε από γραφείο φώναξε έναν αστυφύλακα που μετά από λίγο ήρθε με ένα λιγδιασμένο ποτήρι με νερό. Ο Ανδοκίδης το ήπιε, ευχαρίστησε και συνέχισε.

-Μετά με ρωτάει αν μ’ ενδιαφέρει να φτιάχνω κομπολόγια με πέτρες που θα έπαιρνα από εκείνον.

-Πως; Θα σου έστελνε πέτρες ο Κλεισθένης;

-Ναι. Έτσι μου είπε. Θα μου έστελνε πέτρες κι εγώ θα τις έκανα κομπολόγια.

-Κι εκείνος τι θα κέρδιζε;

-Τίποτα, χάρισμα μου είπε. Απλά κάποιες φορές θα έπρεπε να φτιάχνω κομπολόγια που θα μου παράγγελνε με τις πέτρες που θα μου έδινε και έπρεπε να τα πηγαίνω σε διάφορα σπίτια για δώρο από εκείνον.

-Μόνο αυτό;

-Μόνο αυτό.

-Και δούλεψες μ’ αυτόν τον τρόπο;

-Στην αρχή ναι. Μου έστελνε διάφορες πέτρες, πότε λάπις λάζουλι, πότε αμέθυστους, πότε ακουαμαρίνες κι άλλα που δε θυμάμαι, και τα έφτιαχνα κομπολόγια, μπεγλέρια και τέτοια. Ποτέ δε ζήτησε χρήματα. Μόνο κανά δυο τρεις φορές μου είχε πει αυτή την πέτρα να την κάνεις μπεγλέρι ή κομπολόι και να την πας στην τάδε ή στην άλλη διεύθυνση.

-Α! και τι έγινε μετά;

-Μετά σταμάτησε να μου στέλνει. Ξαφνικά. Δεν είχα το θάρρος να τον πάρω τηλέφωνο και να του πω στείλε μου πέτρες. Ήταν πολύ χοντρό. Μια μέρα όμως είπα να τον πάρω τηλέφωνο να δω τι κάνει. Αλλά το νούμερο είχε αλλάξει. Το σπίτι του ήταν πολύ μακριά και πάλι σας λέω, ντρεπόμουν να του ζητήσω πέτρες τσάμπα. Μου είχε στείλει αρκετές και βέβαια υπάρχει και το άλλο…

-Ποιο άλλο;

-Ποιος αγοράζει κομπολόι σήμερα; Κι έτσι μου έμειναν και ένα σου έκανα και δώρο αστυνόμε. Θυμάσαι; Α! νάτο! Είπε ο Ανδοκίδης και έδειξε το χειροτέχνημά του πάνω στο γραφείο. Το κομπολόι με το λάπις λάζουλι.

-Λοιπόν Ανδοκίδη, θυμάσαι τις διευθύνσεις που σε έστελνε ο Κλεισθένης;

-Πως αμέ!

Ο Ζωναίος του έδωσε χαρτί και μολύβι και ο Ανδοκίδης έγραψε τέσσερις διευθύνσεις: μια στην Καλλιθέα, δύο στο Χαλάνδρι και μια στην Κηφισιά κοντά στο σπίτι του Κλεισθένη.

-Μόνο αυτές;

-Ναι. Τέσσερις φορές μου ζήτησε να φτιάξω κομπολόγια και να τα πάω. Μη νομίζεις ότι κράτησε για πολύ αυτή η ιστορία. Εξάλλου μετά εγώ έκοψα το τηλέφωνο, που λεφτά για πολυτέλειες, χαθήκαμε με τον Κλεισθένη και έτσι έληξε αυτή η κατάσταση, μέχρι που ήρθες εσύ και μου έφερες τα μαντάτα.

-Στα σπίτια που πήγες είδες τίποτα περίεργο;

-Σαν τι δηλαδή; Όχι. Μου άνοιγαν, έλεγα ότι έφερνα ένα δώρο απ’ τον κύριο Κλεισθένη μου χαμογελούσαν τους έδινα το πακετάκι κι έφευγα. Εξάλλου μια φορά πήγα στο καθένα.

-Και τώρα Ανδοκίδη θα σου δείξω ένα πετράδι και θέλω να θυμηθείς καλά, είπε ο Ζωναίος κι από την τσέπη του έβγαλε ένα κουτάκι σαν αυτό που βάζουν οι κοσμηματοπώλες τα δαχτυλίδια. Το άνοιξε και μέσα λαμπύριζε ένα γαλάζιο πετραδάκι. Μια ακουαμαρίνα.

-Αυτό το στείλανε στον Κλεισθένη λίγο πριν πεθάνει. Σου θυμίζει κάτι; Ρώτησε ο Ζωναίος με ένταση που δεν μπορούσε να συγκρατήσει.

Ο Ανδοκίδης το πήρε στα χέρια του, το κοίταξε για λίγα λεπτά και το άφησε στο γραφείο.

-Σίγουρα όχι αστυνόμε. Ποτέ δεν το έχω ξαναδεί. Λυπάμαι.

-Καλά Ανδοκίδη. Νομίζω ότι έπρεπε να τα πούμε αυτά. Σ’ ευχαριστώ.

-Τίποτα αστυνόμε, πάντα στη διάθεσή σου.

Ο Ανδοκίδης έφυγε και πάλι χωρίς να δώσει σημασία στο Γιάννη και στη Μαίρη. Όλη αυτή την ώρα ήταν σαν να μην υπήρχαν για τους δυο άντρες που συζητούσαν.

Ο Ζωναίος κάπνιζε και σκεφτόταν κοιτάζοντας το χαρτί με τις διευθύνσεις.

Ήταν Κυριακή κι αυτός δούλευε ακόμα. Έριξε μια ματιά στο Γιάννη και στη Μαίρη.

-Πάμε να σας κεράσω από ένα σάντουιτς, τους είπε χαμογελώντας.

-Να υποθέσω στο Χαλάνδρι, αστυνόμε; Ρώτησε ο Γιάννης.

Δεν πήρε απάντηση.

(Συνεχίζεται...)

Δώδεκα Λίθοι: Λάπις Λάζουλι

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Mon, 14 Nov 2011 19:30:00 +0000

Ένα μίνι διαδικτυακό μυθιστόρημα σε συνέχειες...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ (συνέχεια...)

Λάπις Λάζουλι

Ξημέρωνε, κι ο Γιάννης ξυπνούσε από ύπνο πολύ βαθύ. Ο ουρανός είχε πάλι πάρει να σκοτεινιάζει. Πήγαινε για βροχή. Ήταν Σάββατο και κατηφόρισε προς την Ακαδημίας, πριν πάρει και πάλι το δρόμο για τα γνωστά σπίτια στην Κηφισιά. Κάθε Σάββατο, στους τοίχους της Ακαδημίας και του Πανεπιστημίου κολλούσαν κάποιοι άγνωστοι εφημερίδες τοίχου. Μάλλον η κυβέρνηση, μπορεί και κάποιοι δημοσιογράφοι που τώρα δεν είχαν δουλειά. Κανείς δεν ήξερε. Η Μεγάλη Κρίση είχε κλείσει όλες τις κανονικές εφημερίδες και για ίντερνετ ούτε λόγος. Ελάχιστοι διέθεταν τη δυνατότητα. Κι έτσι, οι πολίτες μαζευόντουσαν για να διαβάσουν τις εφημερίδες τοίχου και να μάθουν τα νέα

Πιο πολύ τους ενδιέφερε αν θα μοίραζε το κράτος μερίδες φαγητού με δελτίο - το έκαναν αυτό μια-δυο φορές την εβδομάδα αλλά ήταν τόσες λίγες μερίδες και γινόταν τέτοιος χαμός- ή αν υπήρχε κάποια εξέλιξη με τις φήμες που για καιρό τώρα έλεγαν για πλοία με φαγητό και σκηνές που θα ερχόταν απ' το εξωτερικό για τους άστεγους. Τα άλλα δεν ένοιαζαν τον κόσμο, που έφευγε απογοητευμένος για να ξαναγυρίσει στην αναζήτηση τροφής και καταλύματος.

Ο Γιάννης στήθηκε στην ουρά για να διαβάσει την εφημερίδα του τοίχου. Φοβόταν κιόλας μέσα σε τόσο κόσμο μήπως και κανένα κλεφτρόνι του αρπάξει απ' την τσέπη τα λεφτά που του είχε δώσει ο περίεργος μουσάτος. Σπάνια ερχόταν να διαβάσει, αλλά σήμερα μετά τις συμπτώσεις με τον αμέθυστο και το τοπάζι ήρθε μήπως και τον φωτίσουν οι ειδήσεις. Μετά από κάμποσα λεπτά αναμονής, έφτασε μπροστά στον τοίχο κι άρχισε να χτενίζει την εφημερίδα με το βλέμμα, γιατί αν αργούσε πολύ θα άρχισαν να του φωνάζουν οι πιο πίσω. Αυτό που διάβαζε τον έκανε να ζαλιστεί για λίγο:

"Νεκρός βρέθηκε από συγγενικό του πρόσωπο που πήγε να τον επισκεφθεί.χθες το απόγευμα στο γραφείο του σπιτιού του ο γνωστός επιχειρηματίας Ισ. Κλεισθένης Η αστυνομία ερευνά την υπόθεση".

Ταράχτηκε. Έπρεπε να ειδοποιήσει τη Μαίρη. Ίσως να ήταν η τελευταία που είχε δει τον Κλεισθένη ζωντανό. Κι η αστυνομία ψάχνει. Οπωσδήποτε τη Μαίρη, να της το πει.

Πήρε το δρόμο για την Αγία Παρασκευή, προς το σπίτι της Μαίρης. Καθώς περπατούσε, σκεφτόταν γιατί να το κάνει. Γιατί να μπλέξει. Δεν την ήξερε τη Μαίρη. Αλλά πάλι, δεν ήξερε και κανέναν στην πόλη. Όλοι οι γνωστοί του, οι φίλοι του είχαν εξαφανιστεί. Άλλοι είχαν αλλάξει πόλη, άλλοι είχαν χαθεί χωρίς να επικοινωνήσουν ξανά, τα τηλέφωνα είχαν πια κοπεί, και βέβαια πολλοί μπορεί να είχαν καταλήξει άστεγοι σαν κι αυτόν. Η Μαίρη ίσως ήταν το μόνο πρόσωπο που είχε ανταλλάξει δυο κουβέντες παραπάνω εδώ και πολύν καιρό. Έπρεπε να πάει. Οι κάδοι μπορούσαν να περιμένουν κι εξάλλου μήπως ήταν κι επικίνδυνο με τόση αστυνομία τριγύρω απ' το σπίτι του Κλεισθένη, αυτός να ψάχνει στα σκουπίδια. Ναι, η Κηφισιά μπορούσε να περιμένει και ίσως καλύτερα να μην ξαναπατούσε ποτέ εκεί. Εξάλλου γι' αυτό δεν είχε εντοπίσει κι άλλους κάδους; Για τέτοια περίπτωση.

Αλλά πάλι - αναρωτιόταν -λες η Μαίρη να είχε σχέση με το θάνατο του Κλεισθένη; Μήπως του είχε πει ψέμματα; Αλλά γιατί; Και η λιποθυμία της ήταν κι αυτή ψεύτικη;

Μετά από κανά δυο ώρες περπάτημα ήταν στην Αγία Παρασκευή, έξω από το υπόγειο που έμενε η κοπέλα. Κοίταξε τριγύρω αν ήταν κανείς. Θυμήθηκε ότι η Μαίρη δε θα ήθελε να δει κανείς ότι στο σπίτι της μπαινοβγαίνουν άγνωστοι. Ήταν επικίνδυνο αυτές τις εποχές. Ευτυχώς δεν ήταν κανείς. Χτύπησε μαλακά την πόρτα. Μετά από λίγο άκουσε τη φωνή της:

-Ποιος είναι;

-Γιάννης!

Η πόρτα άνοιξε και φάνηκε το χαρούμενο, κατάλευκο πρόσωπο της Μαίρης.

-Καλημέρα! Τι κάνεις εδώ; τον ρώτησε με κάποια απορία είναι η αλήθεια.

-Καλημέρα. Πρέπει να σου μιλήσω. Κάτι σοβαρό!

-Τι έγινε;

-Μπορώ να μπω;

-Ναι.

Μπαίνοντας ο Γιάννης, η Μαίρη ξανακοίταξε μήπως τον είδε κανείς να μπαίνει στο υπόγειό της, κι ανέβηκε τα σκαλάκια κοιτάζοντας δεξιά κι αριστερά . Κανείς. Ξανακατέβηκε, μπήκε στο σπίτι, κλείνοντας πίσω της την πόρτα.

Η Μαίρη άκουσε απ' το Γιάννη τα νέα και άναβε το τρίτο απανωτό τσιγάρο. Ήταν κάτωχρη κι έτρεμε.

-Σου ορκίζομαι σ' ό,τι έχω ιερό - εδώ δεν μπόρεσε να κρατήσει ένα δάκρυ της- πως δεν έχω καμία σχέση με το θάνατο του Κλεισθένη. Εγώ τον άφησα ταραγμένο αλλά ζωντανό. Σίγουρα ζωντανό. Οι φωνές του ακουγόντουσαν μέχρι έξω!

-Εγώ σε πιστεύω, είπε σιγά ο Γιάννης. Η αστυνομία όμως μπορεί και να μη σε πιστέψει.

-Και τι κάνω τώρα; Η Μαίρη είχε ταραχτεί πολύ. Δε συγκρατούσε πλέον το κλάμα της.

-Νομίζω ότι το πιο σωστό, έτσι όπως έγιναν τα πράγματα, είναι να πάμε μαζί στην αστυνομία και να εξηγήσουμε τι έγινε. Αυτοί θα ψάξουν, θα βρουν και θα καταλάβουν ότι δεν έχεις καμία σχέση.

Η Μαίρη σκούπισε τα μάτια της κι ανακάθισε να σκεφτεί. Η ματιά της έπεσε στο βραχιόλι με το τοπάζι που της είχε δώσει, στην πραγματικότητα την είχε εκβιάσει να το φορέσει, ο Κλεισθένης.

-Και αν δεν εμφανιστώ, θα νομίσουν ότι έκλεψα και το βραχιόλι, έτσι δεν είναι;

-Το είχα ξεχάσει αυτό, είπε ο Γιάννης. Σίγουρα. Πρέπει οπωσδήποτε να πάμε στην αστυνομία.

Η Μαίρη σηκώθηκε φόρεσε μια ζακέτα μάλλινη, έσιαξε λίγο τα μαλλιά της, σκούπισε τα μάτια της και προχώρησε προς την πόρτα.

-Πάμε.

Πήγαν μαζί στο Τμήμα, τους υποδέχθηκε ένας αστυφύλακας, και του είπαν ότι θα ήθελαν να μιλήσουν με τον υπεύθυνο των ερευνών για το θάνατο του Κλεισθένη. Εκείνος συμπλήρωσε κάποια χαρτιά κάνοντας τις τυπικές ερωτήσεις, ονόματα, διευθύνσεις και τα σχετικά και μετά έκανε κάποια τηλέφωνα και τους είπε ότι πρέπει να πάνε μέχρι την Κηφισιά. Θα τους διέθετε ένα περιπολικό που θα πήγαινε στο σπίτι του Κλεισθένη, γιατί εκεί βρισκόταν κι ο αστυνόμος που είχε αναλάβει την υπόθεση. Όταν έφθασαν, ένας γκριζομάλλης, πολύ κοντός άντρας με τριμμένο γκρι σακάκι και μπλε παντελόνι τους υποδέχθηκε στην είσοδο του σπιτιού.

-Αστυνόμος Ζωναίος, συστήθηκε ο κοντός. Με ενημέρωσαν ότι γνωρίζετε για την υπόθεση. Παρακαλώ, ας περάσουμε στο σπίτι.

Δε φάνηκε να του προκαλεί καμιά αντίδραση ούτε η εμφάνιση του Γιάννη με τα κουρελιασμένα ρούχα, τα μαλλιά και τα γένια, ούτε η ταραχή της Μαίρης.

Κάθισαν στο σαλόνι. Το σπίτι ήταν αντάξιο ενός βαθύπλουτου βιομηχάνου, έστω και σε περίοδο τέτοιας οικονομικής κρίσης. Η Μαίρη κι ο Γιάννης κάθισαν μαζί, σ' ένα καναπέ από ξύλο και δέρμα. Ο αστυνόμος πήρε μια καρέκλα, την έβαλε απέναντί τους και κάθισε κι αυτός. Έβγαλε ένα τετράδιο, σχολικό μπλε, κι ένα μολύβι. Η κρίση είχε αφήσει τα σημάδια της ακόμη και στα αστυνομικά εργαλεία. Στο μεταξύ μπαινόβγαιναν διάφοροι, άλλοι αστυνομικοί με στολή άλλοι μάλλον αστυνομικοί με πολιτικά, σαν το Ζωναίο.

-Σας ακούω. Παρακαλώ, αρχίστε με όνομα κι επώνυμο και τη σχέση που είχατε με τον εκλιπόντα.

Η Μαίρη άρχισε να διηγείται τα περιστατικά με κάθε λεπτομέρεια που θυμόταν. Πως γνώρισε τον Κλεισθένη - από μια αγγελία - πως κανόνιζαν τα ραντεβού τους, τι έγινε εκείνο το βράδυ. Έφτασε και στο βραχιόλι και το έδειξε στον αστυνόμο. Αυτός το κοίταξε με απάθεια. Στο μεταξύ σημείωνε πολύ λίγα πράγματα. Όσο μιλούσε η Μαίρη, ο Γιάννης παρατήρησε κάτι που του έκανε εντύπωση. Ο αστυνόμος κάποια στιγμή, έβγαλε ένα μικρό κομπολόι, με μια μεγάλη μπλε πέτρα δεμένη πάνω του. Το κράτησε για λίγο στα χέρια του, έπαιξε νευρικά και μετά το ξανάκρυψε σε μια τσέπη του σακακιού για να σημειώσει κάτι που άκουσε από τη Μαίρη. Όταν η κοπέλα τελείωσε με την αφήγησή της, ο αστυνόμος στράφηκε προς το Γιάννη.

-Εσείς είστε ο Γιάννης που ανέφερε η κυρία;

-Ναι, έγνεψε ο Γιάννης.

-Μάλιστα. Νομίζω ότι δε θα σας χρειαστώ άλλο για σήμερα. Έχουμε τα στοιχεία σας και μπορείτε να φύγετε. Αν σας χρειαστώ και πάλι ξέρω που θα σας βρω, είπε ο αστυνόμος και σηκώθηκε, βάζοντας στις τσέπες του τετράδιο και μολύβι, κάπως βιαστικά κι αδέξια.

-Ξέρετε, έχω να διευκρινίσω κάτι...είπε ο Γιάννης στον αστυνόμο.

-Τι;

-Η διεύθυνση που έδωσα είναι της Μαίρης, εγώ...μάλλον...

-Άστεγος ε; Ρώτησε ο αστυνόμος κι έκανε να βγάλει και πάλι το τετράδιο και το μολύβι να σημειώσει το νέο δεδομένο. Όμως του έπεσε το κομπολόι με τη μπλε πέτρα. Ο Γιάννης έσκυψε να το πιάσει, καθώς ο αστυνόμος σημείωνε.

-Λάπις Λάζουλι! είπε με περηφάνεια ο αστυνόμος. Σ' ευχαριστώ.

-Παρακαλώ, αποκρίθηκε ο Γιάννης. Αλλά τι είπατε;

-Λάπις Λάζουλι, η πέτρα στο κομπολόι...

-Μάλιστα. Η τρίτη πέτρα.

-Ποια τρίτη πέτρα; ρώτησε ο αστυνόμος.

-Τίποτα, συμπτώσεις μάλλον, έκανε ο Γιάννης.

-Πολλές φορές οι συμπτώσεις κάτι σημαίνουν. Έτσι λέμε στη δουλειά μας είπε ο αστυνόμος. Λοιπόν, δε θα σας χρειαστώ άλλο. Όλα δείχνουν ότι ο Κλεισθένης έφυγε μάλλον από καρδιά, από την οποία έπασχε από καιρό. Ο ιατροδικαστής δε βρήκε τίποτα περίεργο πάνω του. Ούτε βία, ούτε...πως να το πω, κάτι που να σχετίζεται με τη συνάντησή σας δεσποινίς. Περιμένω κάποιες εξετάσεις κι αν όλα βγουν καθαρά, θα κλείσω και το φάκελο. Στο μεταξύ, πάρτε την κάρτα μου κι αν θυμηθείτε κάτι παραπάνω, παρακαλώ πηγαίνετε στο πλησιέστερο τμήμα, δώστε την κάρτα και θα σας φέρουν σ' επαφή μαζί μου. Πάντως, προσέχετε...

-Ευχαριστούμε αστυνόμε. Είπε η Μαίρη ανακουφισμένη.

Σηκώθηκαν, πήρε το Γιάννη απ' το μπράτσο κι έφυγαν προς την πόρτα. Ο αστυνόμος τους ακολούθησε να τους ξεπροβοδήσει.

-Ποιες είναι οι άλλες δύο πέτρες; Ρώτησε το Γιάννη, λίγο πριν τους ανοίξει την πόρτα του κήπου και βγουν στο δρόμο.

-Ο αμέθυστος εδώ και το τοπάζι που είδατε της Μαίρης. Αλλά γιατί ρωτάτε αστυνόμε; Δεν είπαμε συμπτώσεις; απάντησε ο Γιάννης που ταυτόχρονα του έδειχνε το μενταγιόν του με την πέτρα από αμέθυστο.

-Παράξενο...είπε ο αστυνόμος κι έξυσε το γκρίζο κεφάλι του.

-Τι είναι παράξενο; Ρώτησε η Μαίρη, κοιτάζοντας με νεύρα το Γιάννη που τώρα έπιανε κουβέντα με τον αστυνόμο ενώ αυτή ήθελε να ξεχάσει την περιπέτειά της, φεύγοντας όσο το δυνατόν πιο γρήγορα από το σπίτι.

-Τίποτα, έκανε αμήχανα ο αστυνόμος. Στο καλό!

-Γεια σας αστυνόμε, είπε ο Γιάννης.

Ξεμακραίνοντας απ' το αρχοντικό του Κλεισθένη, ο Γιάννης με τη Μαίρη δεν αντάλλαξαν κουβέντα. Όπως φαινόταν, είχαν ξεμπερδέψει με την αστυνομία και αυτό τους αρκούσε. Είχε αρχίσει να ψιλοβρέχει κι έπιανε απόγευμα.

-Κερνάω καφέ και μπισκότα στο σπίτι μου, πρότεινε η Μαίρη. Αλλά αν θες να μείνεις για το βράδυ, θα βολευτείς στις καρέκλες, πρόσθεσε με κάπως απότομο ύφος.

-Ε; Ο Γιάννης σκεφτόταν ακόμη όλα αυτά που τους είχαν συμβεί. Τη γνωριμία τους, το θάνατο του Κλεισθένη και τα διάφορα πετράδια που ξαφνικά άρχισαν να εμφανίζονται στην άχαρη ζωή του, απ' το πουθενά.

-Τι δεν κατάλαβες; ξαναρώτησε η Μαίρη.

-Α, τίποτα. Για τον καφέ λες. Εντάξει.

Όταν έφτασαν στο σπίτι της Μαίρης, ήταν κιόλας βράδυ. Μπήκαν μέσα, άναψαν δυο κεράκια, η Μαίρη έφτιαξε τους καφέδες κι έβαλε τα μπισκότα στο τραπέζι.

-Απ' τον καημένο τον Κλεισθένη, θυμήθηκε η κοπέλα.

Ο Γιάννης ήταν ακόμη χαμένος στις σκέψεις του. Η τελευταία φράση του αστυνόμου του τρύπαγε τη σκέψη. Τι ακριβώς ήταν παράξενο στα μάτια του Ζωναίου; Τι σχέση θα μπορούσαν να έχουν τα πετράδια - ο αμέθυστος, το τοπάζι και το λάπις λάζουλι - που βρισκόντουσαν στα χέρια τόσο άσχετων μεταξύ τους ανθρώπων; Σκεφτόταν και στα χέρια του έπαιζε την κάρτα του αστυνόμου.

-Μαίρη, κατάλαβες εσύ τίποτα απ' τον αστυνόμο; Γύρισε να της μιλήσει, αλλά η Μαίρη είχε ήδη πάει για ύπνο στο μικρό υπνοδωμάτιο.

Ο Γιάννης αποκοιμήθηκε ακουμπισμένος πάνω στο τραπέζι.

(Συνεχίζεται...)

Δώδεκα Λίθοι: Τοπάζι

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Mon, 14 Nov 2011 13:28:00 +0000

Ένα μίνι διαδικτυακό μυθιστόρημα σε συνέχειες...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ (συνέχεια...)

Τοπάζι

Το ξημέρωμα βρήκε το Γιάννη να περπατά προς Κηφισιά, προς το συνηθισμένο του στέκι, τους κάδους σκουπιδιών έξω από τα απομονωμένα πλουσιόσπιτα. Ναι, είχε πια κάποια χρήματα για φαγητό, μετά το περιστατικό με το μενταγιόν, αλλά ήξερε καλά ότι αυτά θα τέλειωναν γρήγορα κι ότι ακόμη θα μπορούσαν να τον κλέψουν ή να τα χάσει. Η εξασφάλιση φαγητού ήταν θέμα επιβίωσης και δεν μπορούσε να το διακινδυνεύσει. Έπρεπε να ξέρει τι γίνεται με τους κάδους, αν τα σπίτια είχαν ακόμη ενοίκους, ή αν τους είχαν ανακαλύψει κι άλλοι άστεγοι κι απελπισμένοι οπότε κι αυτός έπρεπε να κοιτάξει αλλού.

Έφτασε κατά τις οκτώ το πρωί, μετά από δυο ώρες δρόμο με τα πόδια. Έκανε τσουχτερό κρύο ακόμη, αλλά η μέρα φαινόταν επιτέλους καθαρή, μετά από μια βδομάδα συννεφιά. Έφτασε στους κάδους ενώ στην απέναντι πλευρά του δρόμου τα δυο πλουσιόσπιτα στεκόντουσαν ατάραχα, αδιάφορα στη λαίλαπα και στο λιμό που θέριζε τη χώρα. Κρύφτηκε στο δασάκι που βρισκόταν απέναντι από τα σπίτια και πίσω απ' τους κάδους. Το είχε συνηθίσει πια το θέαμα των σπιτιών και δεν του έκανε εντύπωση, ούτε καθόταν να σκεφτεί ποιοι και πως ζούσαν εκεί μέσα. Αυτός ενδιαφερόταν μόνο για τα σκουπίδια και το φαγητό που θα έβρισκε μέσα εκεί. Περίμενε να ξεπορτίσει κάποιος ένοικος, να αφήσει τη σακούλα με τα σκουπίδια μέσα στον κάδο, να απομακρυνθεί και μετά να αρχίσει να ψάχνει. Αυτή ήταν η καθημερινή του ρουτίνα.

Η βαριά πόρτα του κήπου απ' το σπίτι στα δεξιά μισάνοιξε κι εμφανίστηκε μια κοπέλα. Δεν την είχε ξαναδεί αλλά αυτό δεν τον ένοιαζε καθόλου. Εκείνο που πρόσεξε ήταν ότι δεν κρατούσε σκουπιδοσακούλα. Κι αυτό τον στεναχώρησε κάπως. Η κοπέλα περπατούσε παραπατώντας. Τότε την πρόσεξε περισσότερο. Αλλά μόλις έκανε λίγα μέτρα απ' το σπίτι έπεσε λιπόθυμη. Δεν του ήταν ξένο το θέαμα να λιποθυμούν άνθρωποι στο δρόμο από την πείνα και την ανέχεια. Το είχε κι αυτό συνηθίσει μαζί με τις άλλες αλλαγές στη ζωή του και δεν έδινε πια πολύ σημασία. Αλλά τώρα βρισκόταν να κοιτάζει μια λιπόθυμη κοπέλα, σε ένα ερημικό δρόμο και αισθάνθηκε ότι κάτι έπρεπε να κάνει.

Έτρεξε προς το μέρος της κοπέλας, έσκυψε πάνω της και τότε την είδε από κοντά. Λευκό, πορσελάνινο πρόσωπο, κατακόκκινα λεπτά χείλη, μαλλιά κεραμιδένια. Φορούσε μια γούνα γκριζωπή, γάντια κρεμ δερμάτινα, και κίτρινες γόβες. Πιο πέρα της είχε πέσει ένα κίτρινο τσαντάκι, γυαλιστερό, κοριτσίστικο. Στο αριστερό χέρι φορούσε ένα βραχιόλι με ένα μεγάλο τετράγωνο πετράδι στο χρώμα του κονιάκ. Κάτι άλλο δε σου κανε εντύπωση πάνω της. Φαινόταν απλή κοπέλα, χωρίς τον αέρα που θα νόμιζε κανείς ότι έπρεπε να έχουν οι ένοικοι ενός τόσο πλούσιου σπιτιού. Το ντύσιμό της ταίριαζε με τα πολύχρωμα και άσχετα ρούχα που φορούσαν οι άνθρωποι τα τελευταία χρόνια, απομεινάρι της Μεγάλης Κρίσης, που τίναζε στον αέρα και γούστο και μόδα.

Ο Γιάννης τη χτύπησε ελαφρά στα μάγουλα για να ξαναβρεί τις αισθήσεις της. Τα μάτια της τρεμόπαιξαν για λίγο μέσα απ' τα βλέφαρα και άνοιξαν. Ναι, ήταν γαλάζια και διάφανα όπως σε κάθε τέτοια σκηνή, σκέφτηκε ο Γιάννης χαμογελώντας από μέσα του. Δε θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά. Την ανασήκωσε και κοίταξε αν έχει χτυπήσει κάπου στο κεφάλι. Τίποτα.
-Όλα καλά;
Ρώτησε με όσο πιο μαλακό τόνο μπορούσε να βάλει στη φωνή του, γιατί αν σε ξυπνάει από λήθαργο ένας ξεμαλλιασμένος, μουσάτος και ρακένδυτος και ειδικά αν είσαι μια κοπελίτσα στο μέσο ενός έρημου δρόμου, μόνο να τρομάξεις μπορείς.
-Εεε...νομίζω. Ψέλλισε η κοπέλα κι έκανε να σηκωθεί.

Ο Γιάννης τη στήριξε απ' τα μπράτσα και τη βοήθησε να σταθεί. Η κοπέλα τίναξε τα ρούχα της, τίναξε τα μαλλιά της, σήκωσε και το κίτρινο γυαλιστερό τσαντάκι απ' το δρόμο και πήρε μια βαθιά ανάσα. Ξανάσπρωξε προς τα πίσω τα μαλλιά της για άλλη μια φορά και το βραχιόλι με το κονιακί πετράδι φάνηκε πιο καλά στον πρωινό ήλιο.
-Έλα να κάτσεις λίγο να πάρεις μια ανάσα. Γιάννης! Συστήθηκε και σκέφτηκε πόσο καιρό είχε να μιλήσει με έναν άνθρωπο, έξω από τα τυπικά μιας παραγγελίας φαγητού, μιας βρισιάς ή μιας κραυγής από πείνα και απελπισία.
-Μαίρη, απάντησε η κοπέλα.
Προχώρησαν δυο-τρία βήματα και κάθισαν δίπλα-δίπλα σ' ένα πεζούλι μετά απ' το σπίτι που βγήκε η κοπέλα, λίγα μόλις λεπτά πριν.
-Πως βρέθηκες εδώ; ρώτησε η Μαίρη, βγάζοντας ένα τσιγάρο απ' το πακέτο που είχε στο τσαντάκι.
-Βόλτα, φαγητό...καθαρό αέρα.. Ο Γιάννης ντράπηκε να εξηγήσει, παρόλο που όλοι όσοι ζούσαν στην πόλη ήξεραν την κατάσταση. Δεν ήθελε όμως να αρχίσει να μιλά περισσότερο για την πείνα που θέριζε. Ήταν άσχετο με τη στιγμή και το πιο κοινότοπο θέμα για συζήτηση.
Η Μαίρη άναψε το τσιγάρο της και κάπως αμήχανα που δεν το έκανε αμέσως, πρόσφερε και στο Γιάννη.
-Να 'σαι καλά, δε θέλω. Κι εσύ; Εδώ μένεις;
Η Μαίρη περίμενε την ερώτηση και κατέβασε τα μάτια.
-Όχι...ήρθα για δουλειά...
-Αα...μάλιστα, είπε ο Γιάννης και την έκοψε απότομα. Και τώρα, πας σπίτι;
-Ναι.
-Θες βοήθεια, αισθάνεσαι καλά; Πως θα γυρίσεις;
-Με τα πόδια, με τι να γυρίσω; Τα λεωφορεία είχαν πάψει από καιρό να κινούνται, ενώ τα λίγα ταξί έπαιρναν κούρσες μόνο με ραντεβού και εφόσον πλήρωνε κάποιος από πριν.
-Μπορείς μόνη σου;
-Νομίζω ναι.
-Θες να περπατήσουμε μαζί μέχρι το σπίτι σου;
Ο Γιάννης είχε ήδη ξεχάσει γιατί βρέθηκε μέχρι την Κηφισιά. Η συντροφιά της κοπέλας τον έκανε να απομακρυνθεί από την μίζερη καθημερινότητά του.
-Γιατί όχι; Απάντησε η Μαίρη και ξεκίνησαν.
Κανείς δεν ανέφερε ούτε ρώτησε προορισμό. Ήξεραν και οι δυο ότι δεν είχε σημασία.
Είχαν κάνει αρκετό δρόμο, όταν βρέθηκαν σ' ένα πρώην φαστφουντάδικο, που τώρα δούλευε σαν καντίνα, με έναν υπάλληλο, πίσω από χοντρά κάγκελα για να μην τον ληστέψουν οι χιλιάδες πεινασμένοι και άστεγοι που τριγυρνούσαν στην πόλη. Το λογότυπο που παλιά ήταν λαμπερό και πασίγνωστο, τώρα κρεμόταν παραλυμένο πάνω απ' την καντίνα. Ο Γιάννης θυμήθηκε τα χρήματα που είχε στην τσέπη.
-Θέλεις να φάμε κάτι;
Η Μαίρη έβαλε τα γέλια.
-Είσαι σίγουρος; Μετά δαγκώθηκε γιατί κατάλαβε ότι μπορεί και να τον πρόσβαλλε. Αλλά είχε να ακούσει μια τέτοια πρόταση ποιος ξέρει από πότε. Της φάνηκε τόσο παράξενη αυτή η φράση.
-Γιατί όχι! Είπε πιο χαρούμενα, αυτή τη φορά.
Ο Γιάννης αγόρασε δυο ισχνά τοστ, της πρόσφερε το ένα και κάθισαν πιο πέρα να τα φάνε.
-Λοιπόν...άρχισε ο Γιάννης
-Λοιπόν...τι;
-Δηλαδή...να θέλω να πω...
-Άσε ξέρω τι θες να πεις! Πως βρέθηκα στο σπίτι του Κλεισθένη και τι έκανα πρωί-πρωί τάβλα στη μέση του δρόμου.
-Πες το κι έτσι, χαμογέλασε ο Γιάννης.
Ο Ισίδωρος Κλεισθένης ήταν από τους πιο γνωστούς επιχειρηματίες της χώρας, πριν την Μεγάλη Κρίση. Μετά, εξαφανίστηκε από το προσκήνιο, όπως και σχεδόν όλοι οι πλούσιοι και εύποροι Έλληνες. Ο Γιάννης φυσικά και τον είχε ακουστά, δεν μπορούσε όμως να φανταστεί ότι έτρωγε απ' τα σκουπίδια ενός πρώην μεγαλοβιομήχανου! Προφανώς, ο Κλεισθένης ζούσε καλά από την περιουσία του, περιμένοντας κι αυτός να περάσει ο οικονομικός τυφώνας.
-Έκανα συντροφιά στον Κλεισθένη όπως κάνω κάθε Πέμπτη βράδυ, συνέχισε η Μαίρη. Είναι πολύ ευγενικός άνθρωπος, εγώ έχω ανάγκη από λίγα χρήματα και φαγητό και καταλαβαίνεις...
-Ναι...
-Δεν μένω πάντοτε μαζί του όλο το βράδυ...ξέρεις τι εννοώ, είπε η Μαίρη, κατεβάζοντας τα μάτια. Ντρεπόταν γι' αυτό που έκανε αλλά κανείς δεν μπορούσε να την κατηγορήσει, όταν άνθρωποι πέθαιναν απ' το κρύο και την πείνα σε όλη τη χώρα.
-Καταλαβαίνω, δε ζω στον Άρη ξέρεις! είπε ο Γιάννης, έτοιμος ν' ακούσει την ιστορία.
-Λοιπόν χθες συνέβη κάτι πολύ διαφορετικό. Ο Κλεισθένης ήταν εκνευρισμένος όταν με υποδέχθηκε. Αλλά φαινόταν καλά. Η αλήθεια είναι ότι δεν τον είχα ξαναδεί τόσο εκνευρισμένο. Ήπιαμε ένα ποτό, προσπάθησα να συζητήσω μαζί του χαλαρά και να τον ηρεμήσω. Πηγαινοερχόταν από το σαλόνι που καθόμασταν στο γραφείο του, με πολύ ένταση. Σκέφτηκα κάποια στιγμή να φύγω, αλλά η ώρα είχε περάσει. Τον ρώτησα πως θα συνεχίζαμε το βράδυ και μου είπε να τον περιμένω στο σαλόνι κι αν κάποια στιγμή νυστάξω να κοιμηθώ. Μου πρότεινε να φάω κάτι απ' το ψυγείο. Έφαγα, κοιμήθηκα και με ξύπνησε το πρωί λίγο πριν φύγω και με δεις στο δρόμο. Ήταν σε άθλια κατάσταση. Τα μάτια του ήταν κατακόκκινα, η ανάσα του βαριά και δύσκολη και περπατούσε με δυσκολία. Καταϊδρωμένος και έτρεμε ολόκληρος! Απίστευτο για έναν άνθρωπο που το προηγούμενο βράδυ ήταν σε πολύ καλή κατάσταση. Πριν φύγω όμως με έβαλε στο γραφείο του. Εκεί άνοιξε ένα χρηματοκιβώτιο και μου έδωσε αυτό βραχιόλι με το πετράδι. "Είναι τοπάζι" μου είπε. "Μην τολμήσεις και το βγάλεις απ' το χέρι σου ποτέ". Η φωνή του ήταν σχεδόν απειλητική, όχι σαν να μου έκανε ένα δώρο αλλά σαν να ήθελε να με ληστέψει! Είχα κατατρομάξει. Φόρεσα το βραχιόλι με το τοπάζι και μετά με έδιωξε κακήν-κακώς. Φώναζε σαν μανιακός. Μόλις πρόλαβα να ντυθώ και να βγω στο δρόμο. Τα υπόλοιπα τα ξέρεις.
-Ε λοιπόν αυτό είναι απ' τα απίστευτα! Είπε ο Γιάννης.
-Εμένα μου λες!
-Είναι η δεύτερη φάση με πολύτιμο λίθο που πέφτω πάνω, μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες.
Της διηγήθηκε τι είχε γίνει με το μενταγιόν και το μουσάτο.
-Πραγματικά είναι περίεργη σύμπτωση! παρατήρησε η Μαίρη.
-Τέλος πάντων, πάμε!
Τέλειωσαν με τα τοστ και περπάτησαν χωρίς να μιλάνε.
Το σπίτι της Μαίρης ήταν σε ένα μικρό υπόγειο πίσω από την Αγία Παρασκευή. Άλλοτε περιοχή που ζητούσαν να κατοικήσουν οι Αθηναίοι, μετά την Μεγάλη Κρίση όμως έφτασε το 2021 να είναι μια φτωχογειτονιά, για όσους μπορούσαν ακόμη να ζουν κάτω από μια στέγη.
Ήταν ήδη απόγευμα.
-Έχεις ιδέα γιατί σου είπε να μην το ξαναβγάλεις ποτέ απ' το χέρι σου; Ρώτησε ο Γιάννης
-Καμία! Είπε η Μαίρη καθώς είχαν φτάσει έξω από την πόρτα της. Για την ακρίβεια, είχαν κατέβει μέχρι εκεί.
-Σου είχε ξανακάνει κάποιο δώρο;
-Όχι, ποτέ.
-Θα ξαναμιλήσετε;
-Ιδέα δεν έχω. Κάθε φορά μου στέλνει ένα ταξί και με πάει σπίτι του και μετά με φέρνει πάλι εδώ.
-Και πόσο καιρό τον ήξερες;
-Κάπου έξι μήνες...απάντησε η Μαίρη, δείχνοντας ότι είχε απαντήσει αρκετές απ' τις ερωτήσεις και δεν θα ήθελε να συνεχίσει.
-Καλά με συγχωρείς, είπε ο Γιάννης, δεν ήθελα να...
-Εντάξει απάντησε η Μαίρη. Δε θέλω να περάσεις μέσα, καταλαβαίνεις...δε θέλω να υποψιαστεί κανείς ότι...
-Μα, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Απάντησε ο Γιάννης.
-Γεια κι ευχαριστώ τον αποχαιρέτησε η Μαίρη, μπαίνοντας βιαστικά στο υπόγειο.
-Τίποτα...γεια! Χάρηκα για τη γνωριμία!
-Κι εγώ! Ακούστηκε η φωνή της Μαίρης πίσω απ' την ήδη κλειδωμένη πόρτα.
Ο Γιάννης πήρε να περπατά και πάλι προς το Σύνταγμα.
Η υπόθεση με τους λίθους είχε αρχίσει να γίνεται ενοχλητική. Αλλά και πάλι μπορεί να μην ήταν τίποτε άλλο από συμπτώσεις, που το μυαλό προσπαθούσε να δώσει νόημα. Ειδικά όταν το στομάχι δεν έχει με κάτι να απασχολείται, μπορεί όλα να δείχνουν σημαντικά και στην πραγματικότητα να μην υπάρχει τίποτα το σημαντικό.
Αλλά και πάλι, τι ιδιαίτερο να έχει ένα βραχιόλι με τοπάζι που να μην πρέπει να βγει απ' το χέρι της Μαίρης; Και μάλιστα ποτέ;
-Βλακείες, σκέφτηκε ο Γιάννης.
Είχε φτάσει κιόλας σ' ένα παγκάκι στην πλατεία Συντάγματος και καθόταν στην αγαπημένη του στάση. Με το πηγούνι ανάμεσα στις παλάμες. Αμέθυστοι και τοπάζια χοροπηδούσαν μπροστά του κι αυτός ήταν βυθισμένος στις σκέψεις και στην παγωμάρα της σκοτεινής Αθήνας που στέναζε βουβή.
(Συνεχίζεται...)

Δώδεκα Λίθοι

noreply@blogger.com (Tyxaios Tyxaios) — Mon, 14 Nov 2011 09:39:00 +0000

Ένα μίνι διαδικτυακό μυθιστόρημα σε συνέχειες...

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Αρκετά με την πραγματική πολιτική. Τα είπαμε, τα ξανάπαμε, τα αναλύσαμε και θα περιμένουμε. Εδώ θα είμαστε να τα λέμε. Συνεχίζουμε με μια καινούρια ιδέα: τη δημοσίευση σε συνέχειες ενός διαδικτυακού μυθιστορήματος. Μικρού για αρχή, να δούμε αν σας αρέσει κιόλας. Είναι προφανές ότι καμία σχέση δε θα 'χει με την επικαιρότητα αφού είναι προϊόν καθαρής φαντασίας. Μην προσπαθήσετε να διακρίνετε ομοιότητες με την πραγματικότητα.

Καλή ανάγνωση και περιμένουμε την κριτική και τα σχόλιά σας!

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

Αμέθυστος

Κάθισε να ξεκουραστεί σ' ένα παγκάκι στο Σύνταγμα. Με το πηγούνι ανάμεσα στις παλάμες, συλλογιζόταν ακόμη μια φορά πόσο άλλαξε η ζωή του μέσα σε λίγα χρόνια. Είχε τελειώσει προγραμματιστής και είχε βρει δουλειά σε μια μικρή εταιρεία. Τα βόλευε καλούτσικα. Μετά, ήρθε η Μεγάλη Κρίση. Η εταιρεία έκλεισε, βρέθηκε κυριολεκτικά στο δρόμο μαζί με χιλιάδες άλλους από επιχειρήσεις που έκλεισαν κι αυτές. Και δεν ξανάνοιξαν ποτέ. Ούτε αυτές, ούτε κι άλλες. Άφησε το διαμέρισμα που νοίκιαζε. Περιπλανήθηκε στους δρόμους για καιρό.Ο κόσμος γύρω του συγκλονίστηκε. Για μήνες δεν άλλαζε τίποτα. Δεν μπορούσε να πιστέψει ποτέ ότι θα κατέληγε άνεργος στην αρχή, άστεγος μετά και τώρα ότι θα ζούσε ψάχνοντας για φαγητό στα σκουπίδια

Η Αθήνα του 2021, τίποτα δε θύμιζε την παλιά, ζωντανή πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Γιάννης. Χιλιάδες άστεγοι, δρόμοι άδειοι και γεμάτοι λακκούβες, σπίτια εγκαταλελειμμένα, μαγαζιά ξενοίκιαστα και άδεια που άλλοτε ήταν γεμάτα κόσμο και φώτα και στολίδια, μιας και τα Χριστούγεννα ήταν πια κοντά. Τα αυτοκίνητα που άλλοτε πλημμύριζαν την πόλη ήταν πλέον ελάχιστα και τα περισσότερα κρατικά. Οι πλατείες, τα υπόστεγα και τα άδεια μαγαζιά είχαν γίνει πια σκοτεινά καταφύγια απελπισμένων ανθρώπων που έψαχναν για ένα βραδινό κατάλυμμα. Γιατί μόλις ξημέρωνε, μπουλούκια παιδιών, νέων, ηλικιωμένων, ανθρώπων που άλλοτε είχαν σπίτι, δουλειά, αυτοκίνητο, κινητό, οικογένεια, καταθέσεις και κάρτες, ξεχυνόντουσαν στους δρόμους, όργωναν όλη την πόλη, όλο το λεκανοπέδιο, ψάχνοντας άλλοι για φαγητό στα σκουπίδια των πλουσίων σπιτιών, άλλοι για ένα μικρό μεροκάματο ή για επαιτεία κι άλλοι απλώς περιπλανιόντουσαν χαμένοι, προσπαθώντας ακόμη να καταλάβουν τι έγινε και η ζωή τους αναποδογύρισε μέσα σε λίγα χρόνια.

Ο Γιάννης ήταν κοντά στα 30. Ακόμα νέος, γερός και δυνατός. Χωρίς οικογένεια, μόνος του είχε απομείνει να παλεύει σε τούτη την καταστροφή. Είχε εντοπίσει δυο-τρία σπίτια στην Κηφισιά που στα σκουπίδια τους έβρισκε σχεδόν πάντα κάτι για φαγητό. Ήταν κάπως απομονωμένα τα σπίτια και τα σκουπίδια τους δεν μάζευαν πολλούς πεινασμένους άστεγους ακόμα. Ήξερε ότι κάποια στιγμή θα έφταναν κι εδώ τα μπουλούκια των πεινασμένων άστεγων αλλά τότε θα έβρισκε κάποιους άλλους κάδους σε κάποιο άλλο προάστιο. Μπορεί ακόμη και οι ένοικοι να έφευγαν από εκεί και τότε αντίο γεύμα σκουπιδιών. Ο Γιάννης περπατούσε πολύ όλη μέρα. Πήγαινε στην Κηφισιά για σκουπιδο-φαγητό, μετά έκανε μεγάλες βόλτες για να ανακαλύψει άλλους κάδους σε άλλα σπίτια, γιατί ποιος ξέρει τι θα ξημέρωνε. Μετά, όταν σουρούπωνε, επέστρεφε προς το Σύνταγμα που συγκέντρωνε πολύ κόσμο αφού και άδεια μαγαζιά και έρημα σπίτια υπήρχαν για να περάσει το βράδυ αλλά και κάποια ασφάλεια υπήρχε με τόση Αστυνομία να τριγυρίζει. Δεν θα ήταν και τόσο έξυπνο να τον έβρισκε το βράδυ στις ερημιές. Κάποιες φορές - λίγες είναι η αλήθεια - έβρισκε και λίγα ψιλά, πότε από συμπόνια των λίγων ακόμη εργαζομένων και πότε κατά τύχη στο δρόμο, για να κάνει ένα μπάνιο στα μικρά ξενοδοχεία, φαντάσματα του παλιού μεγαλείου τους, που είχαν απομείνει. Όταν περνούσε μπροστά από άδειες βιτρίνες, έβλεπε και στο καθρέφτισμα τον εαυτό του έτσι για να ξέρει πως είναι. Αξύριστος, με μακρυά μαλλιά, ρούχα τριμμένα και βρώμικα, παπούτσια λιωμένα και σκονισμένα. Ένας ναυαγός στο κέντρο της πόλης.

Τουλάχιστον ήταν ζωντανός. Ναι, θα προσπαθούσε να επιβιώσει όπως μπορούσε και αυτή η σκέψη του άρεσε. Στο στήθος είχε κρεμασμένο ένα μενταγιόν με δερμάτινο λουράκι και στο τελείωμα μια πέτρα από αμέθυστο. Ήταν δώρο χριστουγεννιάτικο - αλλοτινών Χριστουγέννων - από την εταιρεία που δούλευε. Του θύμιζε τόσα πολλά, τόσες καλές στιγμές, τους συναδέλφους του, τους συνεργάτες του, τη ζωή του. Το χάιδεψε σαν να υποσχόταν ότι δε θα το 'βαζε κάτω. Το ξανάκρυψε γρήγορα μέσα στο άθλιο μπουφάν του και κοίταξε γύρω του μήπως κανείς είδε το μενταγιόν και μετά ποιος ξέρει τι ιδέες θα μπαιναν στο μυαλό ενός απελπισμένου, άστεγου και πεινασμένου ανθρώπου.

Σηκώθηκε απ' το παγκάκι να ξεμουδιάσει. Το κρύο δυνάμωνε κι ένοιωσε την ενστικτώδη ανάγκη να κινηθεί. Καθώς απομακρύνθηκε λίγο τον σταμάτησε μια φωνή βαριά πίσω του:

-Στάσου λίγο!

Γύρισε, είδε έναν καλοντυμένο μουσάτο, ήταν πιο κοντός απ' το Γιάννη αλλά πολύ πιο σωματώδης, με μακρύ βαρύ παλτό, δερμάτινα γάντια, γούνινο καπέλο, που περιστοιχιζόταν από δυο μαυροκουστουμαρισμένους που κοίταζαν τριγύρω τους αγχωμένοι, κρατώντας με το δεξί τους χέρι ένα ακουστικό στο αυτί τους. Άλλο και τούτο τώρα!

-Εμένα λες; Ρώτησε ο Γιάννης, έτοιμος να τρέξει μακρυά αλλά η αλήθεια είναι ότι οι μαυροκουστουμαρισμένοι δεν θα τον άφηναν να πάει και πολύ μακρυά.

-Ναι! Να σου πω λίγο. Το ύφος ήταν ενοχλητικά επιτακτικό.

Ο καλοντυμένος μουσάτος τον πλησίασε.

-Μη φοβάσαι. Μπορώ να κοιτάξω λίγο αυτό που έκρυψες στο λαιμό σου;

Ο Γιάννης έμεινε για λίγο ακίνητος. Ο μουσάτος δε φαινόταν να είχε ανάγκη το μενταγιόν του αλλά και πάλι ήταν το δεύτερο πιο παράξενο πράγμα που τον ρωτούσαν σήμερα. Το πρώτο ήταν ότι τον είχαν ρωτήσει την ώρα. Λες και δε φαινόταν ότι το ρολόι του από καιρό είχε γίνει ένα καλό γεύμα από τα τελευταία που είχε απολαύσει σε εστιατόριο, ένα χρόνο πριν.

-Γιατί;

Το "γιατί" το πρόφερε ταυτόχρονα με την κίνηση να βγάλει το μενταγιόν σε κοινή θέα. Ήταν τόσο περίεργο αυτό που του συνέβαινε που του ερχόταν να βάλει τα γέλια. Ήταν πεινασμένος, χωρίς σπίτι, εξαθλιωμένος και απ' το πουθενά ένας καλοντυμένος τύπος του ζητούσε μέσα σ' αυτό το χάος να δει ένα φτηνό χαϊμαλί που κρεμόταν στο λαιμό του. Αν αυτό δεν ήταν αστείο τότε τι ήταν;

-Αμέθυστος; Ρώτησε ο καλοντυμένος μουσάτος με πολύ σοβαρό ύφος που έκανε όλο το σκηνικό ακόμα πιο γελοίο στα μάτια του Γιάννη.

-Νομίζω ναι. Ο Γιάννης κρατιόταν για να μη γελάσει. Τώρα τον καλούσε ο μουσάτος να κάνει και εκτίμηση ενός ημιπολύτιμου λίθου, μέσα στην πλατεία, με τα κουρέλια ρούχα του να φαντάζουν τόσο παράταιρα με το διάλογο που γινόταν.

-Καλά. Πάρε αυτά. Είπε ο μουσάτος και του πρότεινε δυο χαρτονομίσματα των πενήντα ευρώ.

Οι επόμενες στιγμές κύλησαν αστραπιαία. Ο Γιάννης με το ένα χέρι πήρε τα χρήματα και με το άλλο έμεινε να κρατάει το μενταγιόν στον αέρα. Εξαφάνισε τα λεφτά κάπου μέσα στα ρούχα του. Ο μουσάτος με τους μαυροκουστουμαρισμένους είχε εξαφανιστεί, μέσα σε μια μαύρη κούρσα που μάλλον τους περίμενε κρυμμένη πιο πέρα. Κι ο Γιάννης έμεινε να σκέφτεται αν αυτά που του συνέβησαν ήταν όνειρο, παράκρουση από την πείνα και το κρύο ή πραγματικότητα.

Είχε ετοιμάσει και μια φράση που δεν πρόλαβε να την προφέρει αφού ο μουσάτος είχε κυριολεκτικά φυγαδευτεί από τους μαυροντυμένους φρουρούς του. "Δε θέλω να το πουλήσω τώρα..." θα έλεγε. Φυσικά δεν χρειάστηκε να πει οτιδήποτε. Έκρυψε το μενταγιόν και πάλι. Βεβαιώθηκε ότι τα χρήματα βρισκόντουσαν μέσα σε μια από τις τσέπες που δεν είχαν τρύπα και αποφάσισε να περπατήσει μες στη νύχτα, να φύγει αρκετά μακρυά, γιατί πλέον εκατοντάδες μάτια μπορεί να είχαν δει τι έγινε.

Κάπου κοντά στη Δάφνη, βρήκε ανοικτό ένα μικρό σουβλατζίδικο. Έκατσε να φάει, να σκεφτεί να συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί. Αυτά τα λεφτά του έλυναν το μοναδικό πρόβλημα που τον απασχολούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή: την επιβίωση για αρκετές μέρες ακόμα.

Τι ήταν αυτό τώρα; Ο τύπος πρέπει χωρίς αμφιβολία να τον παρακολουθούσε, ο ίδιος ή οι άνθρωποί του. Αλλά από πότε; Γιατί; Και τι σημασία είχε το μενταγιόν του; Και τελικά ποιος ήταν αυτόςο μουσάτος και γιατί ενδιαφέρθηκε για το ασήμαντο μενταγιόν του;

Έφερε στη μνήμη του για μια ακόμη φορά εκείνη την εκδήλωση που του είχαν κάνει δώρο το μενταγιόν. Δε θυμήθηκε κάτι ιδιαίτερο ή περίεργο. Ένα συνηθισμένο εταιρικό, χριστουγεννιάτικο πάρτυ ήταν. Ευχές, ανέκδοτα, κεράσματα και μια κοπέλα της εταιρείας τους μοίραζε συμβολικά δωράκια από ένα κόκκινο σακουλάκι. Ο πρόεδρος της εταιρείας απ' το μικρόφωνο έλεγε ό,τι λένε οι πρόεδροι εταιριών σε αυτές τις περιστάσεις. Ο Γιάννης είχε πάρει το πολύχρωμο πακετάκι, το άνοιξε, είδε το μενταγιόν και του άρεσε. Άλλοι αντάλλαξαν μεταξύ τους αυτά που τους έτυχαν. Αυτός κράτησε το μενταγιόν. Κάποια συνάδελφος του είπε ότι το μοβ πετράδι ήταν αμέθυστος. Το φόρεσε και από τότε δεν το είχε βγάλει απ' το λαιμό του, θες από συνήθεια, θες από ανάμνηση.

Και τώρα; Τι έγινε τώρα; Παράξενα πράγματα.

-Παράξενα αλλά τουλάχιστον τρώμε! Είπε στον εαυτό του.

Τέλειωσε το γεύμα του κι έπρεπε να βρει ένα κατάλυμα για τη νύχτα. Πήρε να περιπλανιέται και πάλι αλλά το μυαλό του δεν μπορούσε να ξεκολλήσει απ' ότι συνέβη.

Ο αμέθυστος του εξασφάλισε απρόσμενα φαγητό, του πήρε όμως την ηρεμία. Για πόσο άραγε;

(Συνεχίζεται...)